Οταν οι Τσολακογλου πηραν ξανα την εξουσια

Στις 6 το απόγευμα της 20ης Απριλίου, ο Τσολάκογλου υπέγραψε στο Βοτονάσι Μετσόβου, πρωτόκολλο ανακωχής με τον υποστράτηγο Γιόζεφ, Σεπ, Ντήτριχ, [Josef, «Sepp», Dietrich], διοικητή της 1ης Μηχανοκίνητης τεθωρακισμένης Μεραρχίας «Adolf Hitler», των Waffen SS.

 Ο Τσολάκογλου στα απομνημονεύματα του δήλωνε περήφανος για την επιλογή του: «Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος: Ή ν’ αφήσω να συνεχισθή ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τάς παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν’ αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως… «Τολμήσας» δεν υπελόγισα ευθύνας… Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν»….
Ποιος ήταν ο Γεώργιος Τσολάκογλου | ΑΡΙΣΤΕΙΑ
Την 21η Απριλίου, η 24χρονη Μαρία Καλαβρού στεκόταν με την αδελφή της στο πεζοδρόμιο της οδού Πατησίων, στο ύψος του “Ράδιο-Σίτυ”, και παρακολουθούσαν την πορεία των αρμάτων που πλησίαζαν.
Όπως ανέφερε αργότερα η αδελφή της: «Καθώς βαδίζαμε με την αδελφή μου, άκουσα έναν πυροβολισμό και μετά είδα την αδελφή μου να σωριάζεται στο πεζοδρόμιο. Νόμισα πως λιποθύμησε. Αλλά όταν έσκυψα είδα τα αίματα».
Σύμφωνα με κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα: «Αιφνιδίως, ο άνθρωπος που βρισκόταν στον πυργίσκο ενός από τα τανκς, μετακίνησε το πολυβόλο εναντίον των κοριτσιών και έριξε μια ριπή από απόσταση περίπου πέντε μέτρων. Ακούστηκαν ουρλιαχτά και τα τανκς προσπέρασαν».
Ο άνθρωπος που πυροβόλησε, ο δολοφόνος της Μαρίας Καλαβρού, ήταν ο ανθυπίλαρχος Ιωάννης Αλμπάνης. Αξιωματικοί που συνυπηρετούσαν τότε με τον Αλμπάνη, τον άκουσαν να δικαιολογεί την πράξη του όταν επέστρεψε στη μονάδα του λέγοντας: «Της έριξα της πουτάνας για να μάθει να φασκελώνει».
May be a black-and-white image of one or more people

Το ύφος του Πατούλη όταν χαιρετάει υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ είναι όλα τα λεφτά | LiFO

απ το βιβλίο του Γιαννη Κατρη «Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1960-1974»
Στις αρχές Απριλίου του 1967 η CIA μετέδωσε στον Παπαδόπουλο την πληροφορία ότι
το πραξικόπημα των στρατηγών, που είχε προσδιοριστεί για τις 16 Απριλίου, πρόκειται ν’ αναβληθεί.
Την άλλη μέρα ο αντιστράτηγος Γεώργιος Ζωιτάκης, διοικητής του Γ’ σώματος στρατού (Θεσσαλονίκης) ζητούσε μυστική επαφή με τον Παπαδόπουλο. Η συνάντηση έγινε.
Ο Ζωιτάκης που ήταν στέλεχος της μεγάλης Χούντας (των στρατηγών που την ετοίμαζε ο βασιλιάς και υποστήριζε το State Department) απεκάλυψε στον αρχηγό της μικρής χουντας  (που την ετοίμαζε η CIA μεσω του ΙΔΕΑ) ότι το εγχείρημα των στρατηγών είχε οριστικά αναβληθεί για τις 24 Μαΐου.Η αναβολή και οι δισταγμοί του βασιλιά είχαν προκαλέσει αποθάρρυνση και ότι δεν έπρεπε ν’ αποκλείεται και άλλη αναβολή.
Ο Παπαδόπουλος κατάλαβε ότι έχει έρθει η μεγάλη ευκαιρία της ζωής του.
Συνεννοήθηκε με τα άλλα δεκατρία μέλη της μικρής Χούντας και πήρε τη συγκατάθεση της CIA.
Ο κύβος ερρίφθη. Ορίστηκε ημέρα και ώρα του πραξικοπήματος. Ο Ζωιτάκης είχε προσχωρήσει στη μικρή Χούντα. Αλλά κρατώντας το πόστο του και στη μεγάλη, μετέδιδε στο καινούργιο του αφεντικό(αντιστράτηγος αυτός σ’ ένα συνταγματάρχη)τις κινήσεις των στρατηγών.Έτσι, ο Παπαδόπουλος πληροφορήθηκε ότι η μεγάλη Χούντα επρόκειτο να χρησιμοποιήσει το ατλαντικό σχέδιο «Προμηθεύς». (δες και Operation Sheepskin Κοκκινη Προβια/και στην Ιταλια Gladio)Γιατί να μη χρησιμοποιήσουν οι συνταγματάρχες το ίδιο σχέδιο;Ο Ζωιτάκης έκλεψε από ένα συρτάρι το τροποποιημένο πρωτότυπο του σχεδίου, έβγαλε ένα αντίγραφο και το έδωσε στον Παπαδόπουλο. Στις 2 και ένα λεπτό του πρωινού της 21 Απριλίου τα τανκς του Παττακου εξορμούσαν από το Γουδί.Στο ίδιο λεπτό εξορμούσε και ο Λαδάς έχοντας στην τσέπη του τον κατάλογο με τα 10.000 ονόματα των «εχθρών». (να τους συλλάβει)

 

Το αντιπραξικόπημα του βασιλιά Κωνσταντίνου και η εντολή της χούντας να καταρριφθεί το αεροπλάνο του - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ένας Άνδρας, ο Αλέκος Παναγούλης - Η Ιστορία του Μεγαλύτερου Έλληνα Αγωνιστή

May be an image of 1 person and standing

45 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο / Το «Κυπριακό ζήτημα» - πώς άνοιξε ο δρόμος για την εισβολή... - Ατέχνως

ΧΟΥΝΤΑ

Επτά μεγάλα ψέματα για την επταετή χούντα

Για την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας η 21η Απριλίου είναι η επέτειος μίας από τις πιο μαύρες στιγμές στην ιστορία της χώρας. Οι αμετανόητοι νοσταλγοί της χουντικής επταετίας όμως κάθε χρόνο τέτοια ημέρα βρίσκουν την ευκαιρία να επαναλάβουν μία ύπουλη προπαγάνδα με σκοπό τη λήθη και την παραχάραξη της ιστορίας, μέσω του “ναι μεν, αλλά”.

Αναδημοσίευση από το News247, της Βίκυς Σαμαρά

Αν και κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητο γιατί μία δικτατορία είναι απεχθές πράγμα, οι μύθοι που κάποιοι προσπαθούν με επιμέλεια να χτίσουν και τα ψέματα που επαναλαμβάνουν με τη γκεμπελική προσδοκία “πες, πες, κάτι θα μείνει”, δε βλάπτει να θυμόμαστε τα στοιχεία που καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς των νοσταλγών της Χούντας.

Ψέμα πρώτο: “Ναι, αλλά δεν κλέψανε”

Ουδέν αναληθέστερον τούτου.

Και από που να ξεκινήσει κανείς. Από το περιβόητο “Τάμα του Έθνους”; Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να υλοποιήσει ένα σχέδιο των μελών της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης (που είχε πραγματοποιηθεί στο Άργος το 1829) για ανέγερση ναού του Σωτήρος. Οι δικτάτορες εξήγγειλαν ότι θα κτίσουν στα Τουρκοβούνια ένα μεγαλοπρεπή ναό, που θα γινόταν “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό”.

Ο ναός δεν κτίστηκε ποτέ, αλλά συνέβη ένα θαύμα: Γέμισαν οι τσέπες των χουντικών!

Άρχισαν να μαζεύουν χρήματα από εισφορές κρατικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, από τον κρατικό προϋπολογισμό και με δάνεια. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 453,3 εκατομμύρια δραχμές. Στην ανώτατη επιτροπή για το “τάμα του Έθνους” πρόεδρος ήταν ο Παπαδόπουλος και μέλη Παττακός, Μακαρέζος και ο χουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Επτά χρόνια το μεγαλόπνοο έργο έμενε στη θεωρία και ο κόσμος παρά τη φίμωση των ΜΜΕ βοούσε για το μεγάλο φαγοπότι. Τελικά λόγω των ενδοχουντικών συγκρούσεων, στις αρχές του 1974 έγινε απολογισμός (διότι ο Ιωαννίδης προφανώς και γνώριζε πολύ καλά τα πεπραγμένα του Παπαδόπουλου και όχι βέβαια επειδή εκείνος ήταν άμεμπτος). Στο ειδικό Ταμείο είχαν μείνει μόνο 47,3 εκατομμύρια δραχμές: 406 εκατομμύρια είχαν κάνει φτερά. Φυσικά κανείς δεν τιμωρήθηκε.

Τι να πρωτοθυμηθεί αλήθεια κανείς; Το περίφημο σκάνδαλο με τα σάπια κρέατα του Μπαλόπουλου;

Ο στρατιωτικός Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας αρμόδιος για θέματα εμπορίου το 1972- 1973. Το 1975 καταδικάστηκε για εισαγωγή ακατάλληλων για την υγεία κρεάτων από την Αργεντινή, σε συνεργασία με μεγαλέμπορους της Ροδεσίας. Μάλιστα ο Παττακός είχε εκδώσει διαταγή απαγόρευσης διάθεσης ντόπιου κρέατος για να απορροφηθούν τα εισαγόμενα του Μπαλόπουλου, τα οποία είχαν αρχίσει να σαπίζουν και να βρωμάνε. Στο σκάνδαλο εμπλεκόταν και ο αδελφός του Γεωργίου Παπαδόπουλου, Χαράλαμπος. Μάλιστα ο Μπαλόπουλος ήταν τόσο διαβόητος που είχε μείνει ο όρος “μπαλόσημο” για τις μίζες που εισέπραττε. Έγινε δε σύνθημα στα γήπεδα: Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε στο παιχνίδι, η κερκίδα δεν τον φώναζε “παλτό” όπως σήμερα, αλλά “βόδι Αργεντινής” ή “κρέας του Μπαλόπουλου”.

Είχαν βέβαια ξεκινήσει το φαγοπότι με το καλημέρα.

Μία από τις πρώτες αποφάσεις της Χούντας αφορούσε την αύξηση του μισθού του πρωθυπουργού από 23.600 σε 45.000 δραχμές και των υπουργών από 22.400 δραχμές σε 35.000 δραχμές. Θέσπισαν μάλιστα και “εκτός έδρας” της τάξως των 1.000 και 850 δραχμών αντιστοίχως και μετά άρχισαν τις περιοδείες…

Δε τους έφτανε όμως αυτό, ήθελαν και τσάμπα σπίτια. Το 1970 θεσμοθετήθηκε η παροχή κατοικίας για αξιωματικούς που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στο πραξικόπημα.

Διήγαγαν φυσικά βίο σκανδαλωδώς πολυτελή. Τα έλεγαν οι ίδιες οι γυναίκες τους. Είναι χαρακτηριστικές οι διηγήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη και της Δέσποινας Παπαδοπούλου για ντόλτσε βίτα στο Παρίσι, τουαλέτες, “πεσκέσια” από όσους ήθελαν μέσω των γυναικών τους να κολακέψουν τους δικτάτορες, φρέσκα ψάρια, χαβιάρι και καβούρια να καταφθάνουν ως δώρα στο σπίτι.

Ψέμα δεύτερο: “Ναι, αλλά η οικονομία πήγαινε καλά”

Η Χούντα προσπάθησε να κρατήσει χαμηλά τον εξωτερικό δανεισμό, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να υπερτετραπλασιαστεί ο εσωτερικός δανεισμός με την έκδοση ομολόγων και με δημιουργική δημοσιονομική λογιστική.

Οι εργοληπτικές εταιρείες, που αναλάμβαναν κρατικά έργα (και στις οποίες φρόντιζε πάντα να “τρουπώσει” ο γαμπρός του Παττακού) έπαιρναν δάνεια από τράπεζες του εξωτερικού με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Έτσι ο δανεισμός άλλαζε χαρακτήρα και το χρέος χαρακτηριζόταν εσωτερικό. Παρέμενε όμως βαρύς πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων.

Λαδάς και Ρουφογάλης μοίραζαν θαλασσοδάνεια σε “ημέτερους” και επιβάρυναν τις κρατικές τράπεζες. Το περιοδικό “Ταχυδρόμος” είχε αποκαλύψει το 1974, στην αρχή της Μεταπολίτευσης, έγγραφα του Ρουφογάλη, που ανέφεραν χαριστικά και επισφαλή δάνεια: Στα χορηγηθέντα καταγραφόταν ποσό μεγαλύτερο του 1,5 δισεκατομμυρίου δραχμών και στα υπό έγκριση ποσό μεγαλύτερου του 1,6 δισεκατομμυρίου δραχμών.

Σε κάθε περίπτωση το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε επι Χούντας. Από 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967 έφτασε τα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973. Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 25%. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών οκταπλασιάστηκε.

Όσο για την υποτιθέμενη μείωση της ανεργίας αυτή “επετεύχθη” χάρη στο γεγονός ότι μετανάστευσαν500.000 Έλληνες: Όταν φεύγουν οι άνεργοι από τη χώρα προφανώς και υπάρχουν λιγότεροι άνεργοι…

Με δυο λόγια όπως είχε πει ο κάθε άλλο παρά κομμουνιστής Ξενοφών Ζολώτας “η οικονομική πολιτική της δικτατορίας ήταν πολιτική οικονομικής μεγεθύνσεως και όχι οικονομικής αναπτύξεως”. Και είδαμε ποιοι επωφελήθηκαν από την οικονομική μεγέθυνση.

Η Χούντα των Συνταγματαρχών έβαλε τη χώρα στον
Η Χούντα των Συνταγματαρχών έβαλε τη χώρα στον «πάγο»  ΕΥΡΩΚΙΝΗΣΗ

Ψέμα τρίτο: “Επί Χούντας έφαγε ο κόσμος ψωμάκι”

Τη χουντική νύφη πλήρωναν βέβαια οι φορολογούμενοι πολίτες. Οι δικτάτορες μείωναν κατά τρόπο εξωφρενικό τους φόρους των επιχειρήσεων στην υγεία του φορολογούμενου κορόιδου: Το 1971 οι φοροπαλλαγές των 464 μεγαλύτερων επιχειρήσεων ήταν τριπλάσιες από τους φόρους που είχαν καταβάλει! Κάποιοι έφαγαν όχι απλώς ψωμάκι, αλλά παντεσπάνι- πάντως δεν ήταν ο κοσμάκης που επωφελήθηκε από το επταετές φαγοπότι.

Τα νοικοκυριά σήκωναν το βάρος του 91% των φορολογικών εσόδων. Το55% των φορολογικών εσόδων του κράτους προερχόταν από έμμεσους φόρους, που πάντοτε πλήττουν τους ασθενέστερους, και το 36% από την φορολόγηση των νοικοκυριών. Ντόπιοι και ξένοι μεγαλοκαρχαρίες όχι μόνο έμεναν ανέγγιχτοι, αλλά οι πραξικοπηματίες τους έκαναν όλα τα χατίρια, αφού άλλωστε μαζί λυμαίνονταν τη χώρα.

Επί Χούντας ο πληθωρισμός κάλπαζε. Ο δείκτης τιμών καταναλωτή αυξήθηκε 15,3% από το 1972 στο 1973 και κατά 37,8% την επόμενη χρονιά, και μάλιστα στα είδη πρώτης ανάγκης και την υγεία. Και αυτό ενώ τη δεκαετία του 1960 η Ελλάδα είχε το μικρότερο πληθωρισμό από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά 4%. Το υποτιθέμενο “οικονομικό θαύμα της Χούντας” δεν ήταν παρά μία προπαγάνδα.

Ψέμα τέταρτο: “Ναι, αλλά έφτιαξαν δρόμους”

Και δρόμους να έφτιαχναν οι δικτάτορες, θα αναιρούσε αυτό τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις, την τρομοκρατία, τον γύψο στο λαιμό του ελληνικού λαού; Η απάντηση για όποιον θέλει να λέγεται όχι μόνο δημοκράτης, αλλά απλά άνθρωπος, είναι αυτονόητη. Για να δούμε όμως τι δρόμους έφτιαξαν και πως.

Όλα τα αυταρχικά καθεστώτα φροντίζουν να κάνουν και μερικά έργα, για να δείξουν ένα υποτιθέμενο κοινωνικό πρόσωπο και επειδή γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν έχουν τη στήριξη του λαού. Καμία φορά όμως οι δρόμοι δε φτιάχνονται καθόλου, αλλά κάποιοι πλουτίζουν ως εκ θαύματος- θα είχαν προσευχηθεί στον προαναφερόμενο ναό του Σωτήρος που δεν κατασκευάστηκε ποτέ φαίνεται…

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η περίπτωση της Εγνατίας, που φυσικά δεν κατασκευάστηκε επί Χουντας. Αυτό δεν εμπόδισε κάποιους να βγάλουν λεφτά όμως.

Ο Αμερικανός “ενδιάμεσος” Ρόμπερτ Μακντόναλντ πήρε αμέσως τη δουλειά χωρίς καμία μελέτη και μπορεί να μην έφτιαξε την Εγνατία, έφτιαξε όμως την τύχη του τσεπώνοντας 4,5 εκατομμύρια ως αμοιβή και περίπου 33 εκατομμύρια δραχμές σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έναντι των εξόδων του.

Συνήθως αυτό το ψέμα περί δρόμων, πάει πακέτο με το “χάρισαν τα χρέη στους αγρότες” και “αύξησαν τις κοινωνικές δαπάνες”.

Πράγματι η Δικατορία τον πρώτο χρόνο διέγραψε χρέη των αγροτών γιατί όπως είπαμε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πάντα προβαίνουν σε κινήσεις με στόχο να αποκτήσουν το λαϊκό έρεισμα που δεν έχουν ή/και να περιορίσουν τις αντιδράσεις εναντίον τους. Κατάφεραν όμως πέραν όλων των άλλων να διαλύσουν και την αγροτική παραγωγή, να μειώσουν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα, με αποτέλεσμα οι αγρότες να μεταναστεύουν και έτσι η Ελλάδα να μειώσει τις εξαγωγές και να αυξήσει τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων.

Επίσης πράγματι τον πρώτο χρόνο η Χούντα αύξησε τις κοινωνικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Και μετά άρχισε να τις μειώνει χρόνο με το χρόνο, έτσι όταν κατάρρευσε αυτό το τραγικό ανέκδοτο το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών επί του ΑΕΠ είχε πέσει στα επίπεδα του 1965.

Ψέμα πέμπτο: “Ναι, αλλά δεν έκαναν ρουσφέτια”

Συχνά οι ξεδιάντροποι υπερασπιστές της Χούντας, καταγγέλλουν την οικογενειοκρατία, που επί Δικτατορίας δεν υπήρχε, διότι μπορεί να ήταν λίγο φασίστες βρε αδερφέ, αλλά ήταν έντιμοι.

Ας δούμε πόσο έντιμοι ήταν και πόσο δεν βόλευαν τους δικούς τους.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος διόρισε τον έναν αδελφό του Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο στρατιωτικό ακόλουθο, γενικό γραμματέα του υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής αλλά και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ, και τον άλλο αδελφό του Χαράλαμπο Παπαδόπουλο γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

Ο Παττακός ήταν πάλι καλός πεθερός, αφού φρόντισε να αναλάβει ο γαμπρός του Ανδρέας Μεϊντάσης τεχνικά έργα στο δήμο Αθηναίων (όπως το υπόγειο γκαράζ στην Κλαυθμώνος) και μελέτες αξιοποίησης δημοτικών ακινήτων λαμβάνοντας… “ευτελή” ποσά της τάξως του ενός εκατομμυρίου και εκατό χιλιάδων δραχμών!

Νικόλαος Μακαρέζος πάλι διόρισε τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου υπουργό Γεωργίας και υπουργό Βορείου Ελλάδος. Ο Ιωάννης Λαδάς διόριζε συγγενείς του στην ΑΣΔΕΝ και το υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών.

Ψέμα έκτο: “Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”

Πως γίνεται την πατρίδα πάντα να την προδίδουν αυτοί που δηλώνουν με στόμφο τον υποτιθέμενο πατριωτισμό τους;

Προδοσία της πατρίδας είναι εξαρχής η κατάλυση της Δημοκρατίας, οι φυλακίσεις, εκτελέσεις και βασανισμοί Ελλήνων, η αφαίμαξη του δημόσιου ταμείου προς ίδιον όφελος. Αλλά οι πραξικοπηματίες δεν σταμάτησαν εκεί.

Παπαδόπουλος και Ιωαννίδης όχι μόνο διέλυσαν τον ελληνικό στρατό, αλλά -ως αποδεδειγμένα πράκτορες της CIA και πιόνια του Κίσινγκερ- πρόδωσαν την Κύπρο, δίνοντας με το ανόητο πραξικόπημα την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλλει στο νησί.

Παρέδωσαν μια χώρα κυριολεκτικά στα συντρίμμια και θυσίασαν τις ζωές χιλιάδων Ελληνοκυπρίων στις προσταγές των ξένων, εξυπηρετώντας τη συνωμοσία κατά του Ελληνισμού. Πέτυχαν αυτό που έγκαιρα είχε προβλέψει, από το 1968, ο Ευάγγελος Αβέρωφ ότι δηλαδή, «δυστυχώς το καθεστώς των συνταγματαρχών θα καταρρεύσει επί των ερειπίων και του αίματος του Ελληνισμού!»

Οι συνταγματάρχες με «αριστοτεχνικό» τρόπο εκτέλεσαν το σχέδιο των Αμερικανών οι οποίοι ήδη από το 1964 μιλούσαν για διχοτόμηση της Κύπρου. Μαζί με τον Γρίβα και την ΕΟΚΑ Β΄ (που χρηματοδοτούνταν από τη CIA) συνωμότησαν για την ανατροπή του Μακάριου με το επιχείρημα περί “κομμουνιστικού κινδύνου”. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν το χατίρι της CIA, που τόσο άλλωστε τους είχε στηρίξει. Μάλιστα η Χούντα φέρεται να ενημέρωσε απευθείας την Τουρκία πως «όσο είναι ο Γρίβας στο νησί δεν θα χυθεί τουρκικό αίμα». Κατά τον ανταποκριτή του BBC, Λέσλι Φίσερ ο Γρίβας ως αρχηγός της ΕΟΚΑ –Β είχε σταλεί με σκοπό τη δημιουργία ταραχών ώστε να επέμβουν οι συνταγματάρχες και να «αποκαταστήσουν την τάξη». Έτσι και έγινε. Μόνο που αυτό προκάλεσε την τραγωδία.

Πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα της Χούντας, στις 20 Ιουλίου 1974, οι Τούρκοι μπαίνουν στην Κύπρο, αποβιβάζοντας 30.000 στρατιώτες.

Κατά το δεύτερο Αττίλα και ενώ η Δικτατορία είχε καταρρεύσει υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διαπίστωσε ότι οι πραξικοπηματίες είχαν αφήσει την Ελλάδα παντελώς γυμνή από στρατιωτικής απόψεως και ανέτοιμη για εμπλοκή με την Τουρκία.

Όπως του εξήγησαν οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων, ετοιμοκίνητο στην Κρήτη δεν ήταν παρά μόνο ένα σμήνος πολεμικών αεροσκαφών. Για να φτάσουν στην Κύπρο θα έπρεπε να φορτώνουν μόνο δύο αντί για τέσσερις βόμβες. Ακόμη και εάν δεν αναχαιτίζονταν και πετύχαιναν τους στόχους τους, δε θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη βάση τους. Τα Φάντομ δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί η εκπαίδευση του προσωπικού τους. Τα Μιράζ και τα Κορσέρ δεν είχαν ακόμη φτάσει. Το ΝΑΤΟ και η Μεγάλη Βρετανία ένιπταν τας χείρας τους. Οι πραξικοπηματίες είχαν παραδώσει την Κύπρο και την Ελλάδα χωρίς καμία σκέψη.

Ψέμα έβδομο: “Ναι, αλλά αν δεν μιλούσες, δε σε πείραζε κανείς, μόνο τους κομμουνιστές κυνηγούσαν”

Πόσο αναξιοπρεπής πρέπει να είναι κανείς για να μένει ευχαριστημένος που δεν τον πειράζει ένας δικτάτορας επειδή δεν τολμάει να διαφωνήσει; Πόσο απάνθρωπος μπορεί να είναι για να μην τον πειράζει να διώκονται και να δολοφονούνται άνθρωποι επειδή έχουν διαφορετική πολιτική ιδεολογία από εκείνον;

Πέρα από αυτά τα ερωτήματα με αυτονόητες ελπίζουμε απαντήσεις, η Χούντα δίωξε και βασάνισε απηνώς τους αριστερούς, αλλά όχι μόνο.

Τη νύχτα της 21ης Απριλίου μία από τις πρώτες κινήσεις των πραξικοπηματιών ήταν να συλλάβουν το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου της χώρας, δεξιούς και κεντρώους. Και δε δίστασαν να συλλάβουν και να βασανίσουν δημοκράτες που κάθε άλλο παρά κομμουνιστές ήταν. Αντιστάθηκαν όμως στη Χούντα και το πλήρωσαν.

Ο Τάσος Μήνης είχε φέρει σε πολύ δυσκολη θέση τη Χουντα ως αξιωματικός και ήρωας του Ελ Αλαμέιν. Αυτό δε τον γλύτωσε φυσικά από τα βασανιστήρια. Αυτός ο πραγματικός πατριώτης δεν άνοιξε το στόμα του στη φυλακή, αλλά μιλήσε στη δίκη, καταπέλτης κατά των προδοτών της πατρίδας και της Δημοκρατίας:

“Ως αξιωματικός ορκίστηκα να τηρώ το Σύνταγμα. Και το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος λέει ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Θεώρησα σωστό να τηρήσω τον όρκο μου”.

Ο Σπύρος Μουστακλής είχε αγωνιστεί στην Εθνική Αντίσταση με την οργάνωση ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του καθόλου κομμουνιστή Ναπολέοντα Ζέρβα, με την οποία και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Το 1948-49 ως αξιωματικός πεζικού συμμετείχε σε μάχες εμφυλιου πολέμου, ενώ το 1952-53 πολέμησε στην Κορέα. Παρασημοφορήθηκε πολλές φορές για τη δράση του. Συνελήφθη για τη συμμετοχή του στο Κίνημα του Ναυτικού, βασανίστηκε και έμεινε ανάπηρος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Αριστεροί και μη, όσοι αντιστάθηκαν στη Χούντα υπέστησαν φρικαλέα βασανιστήρια. Το News 24/7 δημοσίευσε πέρυσι ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο: Την καταγραφή των βασανιστηριών που υπέστη στο κολαστήριο της ΕΑΤ- ΕΣΑ ο παιδίατρος Στέφανος Παντελάκης.

“Ενώ με έβριζαν με τις χυδαιότερες εκφράσεις και με κορόιδευαν μου έβγαλαν το σακάκι, με ξάπλωσαν ανάσκελα στο μπάγκο, μου κατέβασαν παντελόνι και σώβρακο, με έδεσαν σφιχτά πόδια χέρια σώμα με ένα σφικτό σχοινί και μου έβαλαν μια πετσέτα στο στόμα για να μην βλέπω. Τώρα όλοι γελούσαν, έλεγαν πώς είμαι πούστης ξεφτιλισμένος και ξεκολιάρης. […] Μου είπανε ότι είχα άλλα 5 λεπτά για να μιλήσω πριν αρχίσει η περιποίηση. Και επειδή δεν μιλούσα άρχισα ξαφνικά να αισθάνομαι ένα αιχμηρό αντικείμενο να γδέρνει το κάτω μέρος της κοιλιάς. Και σε λίγο με ένα παράγγελμα που έδωσε κάποιος μπήκε το μηχάνημα μπρος και άρχισαν να αισθάνομαι κάτι τρομακτικούς πόνους. Νόμιζα ότι μου ξέσχισαν το κρέας, τιναζόμουν ολόκληρος. Αυτό όλο και γινόταν πιο δυνατό, το πήγαιναν σε όλο το υπογάστριο και τα γεννητικά όργανα. Ούρλιαζα από τους πόνους. Νόμιζα ότι μου έκοβαν τα γεννητικά μου όργανα”.

“Επειδή φώναζα μου δίνανε κτύπους στο κεφάλι και προσπαθούσαν να μου κρατήσουν το στόμα μου κλειστό εγώ όμως εσπαρταρούσα με τέτοια δύναμη που το αριστερό μου χέρι λύθηκε από το σχοινί και προσπαθούσα να αμυνθώ. Τότε το έπιασαν και με μοχλό την πλάτη του πάγκου το πίεζαν λυσσασμένοι, νόμιζα ότι θα το σπάσουν, παρ’ όλα αυτά το χειρότερο ήταν κάθε φορά που το αιχμηρό αντικείμενο περιφερόταν στην κοιλιά μου”.

Αυτή ήταν η Χούντα, που κάποιοι τολμούν να προσπαθούν να ξεπλύνουν.

Τα οικονομικά εγκλήματα και

τα σκάνδαλα της Χούντας

Τα οικονομικά εγκλήματα και τα σκάνδαλα της Χούντας

AddThis Sharing Buttons

Share to MessengerShare to WhatsApp

Τα ακροδεξιά παραμύθια λένε πολλά για το “οικονομικό θαύμα” της χούντας αποσιωπώντας τα σκάνδαλα, από το “Τάμα του Έθνους” μέχρι τα “μαύρα κρέατα” από τη Ροδεσία.

(Κεντρική φωτογραφία: AP/Saris)

ADVERTISING

Είναι παράδοξο, καθώς δεν στηρίζεται σε στοιχεία και δεν συγκροτεί ένα πειστικό ακροδεξιό αφήγημα, αλλά η αλήθεια είναι ότι εξακολουθούν -προφανώς λόγω της μεγάλης και παρατεταμένης πολλαπλής κρίσης- να υπάρχουν άνθρωποι, που αναμασούν τα φληναφήματα για το “οικονομικό θαύμα” της επταετίας.

Βέβαια, εδώ και δεκαετίες ακόμα και οι συστημικοί οικονομολόγοι έχουν χωρίσει την ήρα από το στάρι υπογραμμίζοντας όπως ο Ξενοφών Ζολώτας ότι “η οικονομική πολιτική της δικτατορίας ήταν πολιτική οικονομικής μεγεθύνσεως και όχι οικονομικής αναπτύξεως” και έχουν βάλει τα πράγματα στη θέση τους ξεκαθαρίζοντας όπως ο Γιάγκος Πεσματζόγλου ότι “η αντιμετώπιση της φτώχειας εξαντλήθηκε στη διαγραφή των αγροτικών χρεών”, αλλά οι ακροδεξιοί παπαγάλοι επιμένουν επιβεβαιώνοντας την αρχαία ρήση “εκ στόματος κόρακος κρα εξελεύσεται”.

ADVERTISING

Γιατί όσοι αναφέρονται στην περιβόητη διαγραφή χρεών των αγροτών από τους πραξικοπηματίες, που προσπαθούσαν να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα και να περιορίσουν τις αντιδράσεις κατά της δικτατορίας, “ξεχνούν”, επειδή έτσι τους βολεύει, ότι στη χουντική επταετία αποδιοργανώθηκε η αγροτική παραγωγή και έπεσε το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα, κάτι που οδήγησε στον εκπατρισμό εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, γεγονός που είχε ως συνέπεια την αναζήτηση από τη χούντα φτηνού εργατικού δυναμικού στην Αφρική και την άνευ προηγουμένου εισαγωγή αγροτικών προϊόντων.

Άλλωστε η μετανάστευση περίπου μισού εκατομμυρίου Ελλήνων πολιτών την πενταετία 1968-1972 ήταν αυτή που “επέτρεψε” την μείωση της ανεργίας για την οποία κόμπαζαν οι χουντικοί εξοβελίζοντας κάθε άλλο παράγοντα από την συζήτηση. Ας θυμηθούμε μερικούς από αυτούς:

Το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε φτάνοντας τα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές στις αρχές του 1973 ενώ ήταν 37,8 δισεκατομμύρια τον Δεκέμβριο του 1967 ενώ παράλληλα:

Το εμπορικό έλλειμμα την αντίστοιχη περίοδο πενταπλασιάστηκε.

Η αγροτική οικονομία αναπτύχτηκε μόλις 1,8% την επταετία, ενώ το 1968 το καθεστώς είχε προβλέψει ανάπτυξη 5,2% με χρονικό ορίζοντα πενταετίας, ενώ οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 25%.

Ο πληθωρισμός κάλπαζε, παρ’ ότι όλη την δεκαετία του ’60 η χώρα μας είχε το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Χάρη στην χούντα και το οικονομικό της «θαύμα”, ο δείκτης τιμών καταναλωτή αυξήθηκε 15,3% από το 1972 στο 1973 και κατά 37,8% την επόμενη χρονιά, και μάλιστα στα είδη πρώτης ανάγκης και την υγεία. Σε αυτό το πλαίσιο το “θαύμα” ήταν ότι οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν μόνο κατά 4%!

Οι φόροι που βάρυναν τα νοικοκυριά έφταναν το 91% του συνόλου των φορλογικών εσόδων του καθεστώτος, ενώ οι φόροι των επιχειρήσεων μειώνονταν και η «δικαιότερη κατανομή” που επαγγέλθηκαν οι πραξικοπηματίες αποδείχτηκε αφόρητη επιβάρυνση των απλών εργαζομένων.

Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών οκταπλασιάστηκε μεταξύ 1967 και 1972: το ισοζύγιο πληρωμών που εμφάνιζε μέσο πλεόνασμα 14,6 εκατ. δολαρίων την περίοδο 1960-1966 βρέθηκε την επταετία να εμφανίζει μέσο έλλειμμα ύψους 117 εκατομμυρίων δολαρίων.

Οι δαπάνες για την εκπαίδευση όπως θα ανέμενε κάθε αμερόληπτος παρατηρητής μειώθηκαν από 11,6% σε 10% του συνόλου των κρατικών δαπανών όπου βέβαια πολλαπλασιάστηκαν οι δαπάνες για την “άμυνα” και την “δημόσια ασφάλεια” και ιδίως την δεύτερη καθώς όσοι έζησαν την μεταπολίτευση θυμούνται τα χουντικά ρεζιλίκια της επιστράτευσης, με τα κιβώτια που αντί για οπλισμό περιείχαν… πέτρες!

Οι κοινωνικές δαπάνες, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην αρχή της χουντικής επταετίας αυξήθηκαν, κάτι που οι νεοφασίστες νοσταλγοί των Απριλιανών συχνά μνημονεύουν. Αυτό που λησμονούν όμως επιτηδείως είναι ότι, στη συνέχεια, οι χουντικοί περιόριζαν κάθε χρόνο τις κοινωνικές δαπάνες, με αποτέλεσμα το 1974 το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών στο ΑΕΠ να έχει συρρικνωθεί στα επίπεδα του… 1965.

Το περίγραμμα της κατάστασης άλλωστε το έχει δώσει με πολύ λακωνικό τρόπο ο Σπύρος Μαρκεζίνης που υπήρξε “πρωθυπουργός” με εντολή Παπαδόπουλου για… 47 ημέρες, καθώς μετά την Εξέγερση του Πολυτεχνείου τα ηνία της χούντας ανέλαβε η ομάδα Ιωαννίδη:

“Η οικονομική κατάστασις έβαινε σταθερώς επιδεινούμενη… Η προσπάθεια αστυνομικής καθηλώσεως των τιμών οδήγησε εις πλήρη εξάρθρωσιν της αγοράς”.

Χουντική “δημιουργική λογιστική”

Στην προσπάθεια της χούντας να κρατηθεί χαμηλά ο εξωτερικός δανεισμός υπερτετραπλασιάστηκε ο εσωτερικός, τόσο με την έκδοση ομολόγων όσο και με… δημιουργικές πατέντες στα δημοσιονομικά.

Έτσι, για να μπορούν να γίνονται τα τεχνικά έργα, για τα οποία οι πρωτεργάτες της χούντας είχαν άμεσο ενδιαφέρον, όπως ο Παττακός με το μυστρί και τον γαμπρό που χωνόταν σε όλα, οι εργοληπτικές εταιρείες έπαιρναν δάνεια από τράπεζες του εξωτερικού με την εγγύηση βέβαια του ελληνικού Δημοσίου.

Στη συνέχεια το βάρος των δανείων περνούσε μεν στο κράτος αλλά με την τριγωνική διαδρομή Τράπεζες – Εργολήπτες – Κράτος ο χαρακτήρας του δανεισμού “άλλαζε” και το χρέος χρακτηριζόταν “εσωτερικό”.

Το μεγάλο “τάμα”: Να γεμίσουν τις τσέπες τους

Μπορεί οι κάθε λογής Μιχαλολιάκοι να ισχυρίζονται ότι οι δικτάτορες ήταν… άμεμπτοι και ότι την επταετία της στρατιωτικής χούντας (1967-1974) η οικονομία πήγαινε από επιτυχία σε επιτυχία αλλά τα στοιχεία δεν δείχνουν να υπάρχει έστω και ίχνος αληθείας σε αυτούς τους ισχυρισμούς. Αντίθετα τα πάντα οδηγούν με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι οι συνταγματάρχες, οι συγγενείς και οι φίλοι τους έφαγαν ποικιλοτρόπως με χρυσά κουτάλια.

Εν αρχή βέβαια, τουλάχιστον σε αυτά που έβλεπαν οι πολλοί, ήταν το περίφημο “Τάμα του Έθνους”: η “υπόσχεση” που έδωσαν τα μέλη της Δ’ Εθνοσυνέλευσης που πραγματοποιήθηκε το… 1829 στο Άργος για την ανέγερση ναού του Σωτήρος και την οποία θυμήθηκε ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος σχεδόν 90 χρόνια μετά, το 1968.

Ο μεγαλοπρεπής ναός που οραματίστηκαν οι δικτάτορες να στηθεί στα Τουρκοβούνια ώστε να αποτελέσει “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό” μπορεί να μην χτίστηκε ποτέ αλλά το χρυσοφόρο για ορισμένους σχέδιο μπήκε για τα καλά μπροστά.

Τα οικονομικά εγκλήματα και τα σκάνδαλα της Χούντας

Φτιάχτηκε Ανώτατη Επιτροπή για την υλοποίηση του σχεδίου, με πρόεδρο τον ίδιο τον Παπαδόπουλο και τη συμμετοχή των άλλων δύο της χουντικής τριανδρίας, του Παττακού και του Μακαρέζου, αλλά και του χουντικού αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, δημιουργήθηκε Γνωμοδοτικό Συμβούλιο στο οποίο συμμετείχαν προθύμως ένα σωρό μεγαλόσχημοι παράγοντες, ακαδημαϊκοί και πρυτάνεις, και άρχισε η συγκέντρωση χρημάτων.

Το “Τάμα” μπορεί να διαφημιζόταν, χρήματα μπορεί να συγκεντρώνονταν αλλά τα χρόνια περνούσαν και το “έργο’ στα… μακέτα καθώς ποτέ δεν μπήκε ούτε ένα τούβλο, έστω για τα μάτια του κόσμου που δικαιολογημένα “ψιθύριζε” για το μεγάλο φαγοπότι των αθεόφοβων. Όταν λοιπόν, οι ενδοχουντικές αντιθέσεις, τον Ιανουάριο του 1974 υποχρέωσαν τους υπεύθυνους του “Ειδικού Ταμείου” σε απολογισμό δεν ήταν πολλοί αυτοί που εξεπλάγησαν.

Τα στοιχεία επιβεβαίωσαν αυτό που ο κόσμος είχε τούμπανο και οι εμπλεκόμενοι… κρυφό καμάρι: Από τα 453,3 εκατομμύρια δραχμές που είχαν συγκεντρωθεί, από εισφορές κυρίως κρατικών φορέων αλλά και ιδιωτικών, “επιχορηγήσεις” από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά και… δάνεια, στο Ταμείο υπήρχαν μόνο 47,3 εκατ. Τα υπόλοιπα 406 εκατ. είχαν “ταξιδέψει” σε άλλη γη και άλλα μέρη! Και βέβαια ουδείς ποτέ τιμωρήθηκε για αυτές τις λοβιτούρες.

“Αμάρτησαν” για τους συγγενείς τους!

Όταν ήταν να στοχοποιήσουν τους πολιτικούς οι χουντικοί είχαν εύκολα τα λόγια, δεν φείδονταν χαρακτηρισμών για την “φαυλοκρατία”, τα ρουσφέτια και τον νεποτισμό, την οικογενειοκρατία. Όταν βέβαια ο λόγος ερχόταν στα δικά τους, τους γαμπρούς, τα αδέλφια, τα ξαδέλφια και τυος λοιπούς συγγενείς οι συνταγματάρχες γίνονταν φειδωλοί και έκρυβαν λόγια. Αλλά μερικά γεγονότα δεν μπορούν να κρυφτούν.

Όπως φαίνεται λοιπόν, τα στελέχη της χούντας που κοίταζαν με μισό μάτι όλους τους άλλους, αλλά και -μεταξύ τους- ο ένας παρακολουθούσε τις κινήσεις του άλλου για να προστατεύσουν εξουσίες και “προνόμια”, ένιωθαν εμπιστοσύνη μόνο εν μέσω ημετέρων.!

Αρχίζοντας από τον Παπαδόπουλο και καταλήγοντας στον Λαδά, οι “αδιάφθοροι” φαίνεται ότι έκτός από το ¨Τάμα του Έθνους” είχαν και το τάμα της… οικογένειας, οπότε πολύ “φυσιολογικά” διόριζαν παντού φίλους, γνωστούς και συγγενείς, για να μένουν οι θέσεις και το χρήμα στο σόι!

Ο επικεφαλής της Χούντας για παράδειγμα, στήριξε την καριέρα του αδελφού του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου διορίζοντάς τον στρατιωτικό ακόλουθο για αρχή και στη συνέχεια γενικό γραμματέα του κορυφαίου υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής αλλά και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ ώστε να αξιοποιηθούν όλα τα ταλέντα του.

Ο άλλος αδελφός του δικτάτορα ο Χαράλαμπος ήταν πιο απλός άνθρωπος τις… ημέρες, οπότε απλώς πήρε κάποιες προαγωγές για να καταλήξει Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως φυλώντας τα νώτα του αδελφού του. Τις… νύχτες όμως έπαιρνε κι αυτός τα πάνω του και κόλλαγε “ένσημα” σε διάφορα νυχτερινά κέντρα αποκτώντας το προσωνύμιο “μπον φιλέ”!

Αλλά και ο Παττακός ήταν άνθρωπος της οικογένειας. Ως γνωστόν μάλιστα, αυτός είχε αδυναμία στα έργα, για αυτό και έγινε διάσημος για το… μυστρί του, καθώς ό,τι και να εγκαινίαζε έβρισκε την ευκαιρία να το βγάλει στη μόστρα και να τοποθετήσει ένα δυο τούβλα για να τον πάρουν οι κάμερες της εποχής, ώστε να πρωταγωνιστήσει στα “Επίκαιρα” προπαγανδιστικά φιλμάκια που προβάλλονταν πριν από την ταινία στους κινηματογράφους. Αυτός κανόνισε να αναλάβει ο γαμπρός του Ανδρέας Μεϊντάσης διάφορες μελέτες και τεχνικά έργα (τι άλλο;) κυρίως στον Δήμο Αθηναίων, όπως την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ στην Πλατεία Κλαυθμώνος.

Και είναι ενδεικτικό της σημασίας που έχουν οι… συγγένειες ειδικά με χουντικούς αξιωματικούς που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους, ότι ο Μεϊντάσης για μια τεχνική μελέτη “αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου” πληρώθηκε το ποσόν του 1.109.000 δραχμών. Ναι, τόσα ακριβώς: ένα ζεστό εκατομμυριάκι και εκατό χιλιαρικάκια για να… μελετήσει ο γαμπρός του Παττακού πώς θα “αξιοποιηθεί” το ακίνητο.

Καλός αδελφός ήταν και ο Νικόλαος Μακαρέζος που προφανώς ανάλογα με τα… έργα, διόριζε τον κουνιάδο του Αλ. Ματθαίου, πότε υπουργό Γεωργίας και πότε Βορείου Ελλάδος και καλός… ξάδελφος ο Ιωαν. Λαδάς που εξυπηρέτησε πολλούς συγγενείς του , διορίζοντας άλλον στην ΑΣΔΕΝ για να κρατάει τα μπόσικα και άλλον γενικό γραμματέα του υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, προφανώς γιατί και τότε γινόταν πάρτι με τα φάρμακα και τα εμβόλια και τα παραϊατρικά υλικά.

Οι μίζες έπεφταν σαν το χαλάζι

Ο οικονομικός εγκέφαλος της χούντας Ν. Μακαρέζος το 1969, με τυμπανοκρουσίες και πανηγυρικούς, υπέγραψε σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας Οδού! Καθώς γνωρίζουμε ότι η (πραγματική) κατασκευή της οδού άρχισε το 1994 και ολοκληρώθηκε το 2009 με τμήματά της να παραδίδονται μέχρι και το 2014, όλοι μπορούμε να καταλάβουμε τι σήμαινε το “έργο” που συμφωνήθηκε από την χούντα και ποιοι πραγματικά ωφελήθηκαν.

Άλλωστε οι αριθμοί, κυριολεκτικά, μιλούν! Ο Αμερικανός “ενδιάμεσος” Ρόμπερτ Μακντόναλντ πήρε την δουλειά και άρχισε να κερδίζει πριν ακόμα δείξει έστω μία μακέτα: Του αναγνωρίζονταν έξοδα (και όχι φραγκοδίφραγκα!) ενώ αυτός αναζητούσε -έχοντας την εγγυήση της χούντας- δάνεια για την υλοποίηση του έργου που είχε κοστολογηθεί στα 150 εκατομμύρια δολάρια από τα οποία τα 50 εκ. θα τα έβαζε το ελληνικό κράτος.

Τα οικονομικά εγκλήματα και τα σκάνδαλα της Χούντας

Κανείς δεν γνωρίζει εάν ο Μακντόναλντ αναζήτησε όντως δάνεια ή απλώς ροκάνισε τον χρόνο συσσωρεύοντας… έξοδα. Το βέβαιο είναι ότι η Εγνατία δεν κατασκευάστηκε και ο Μακντόναλντ αποχώρησε ενθυλακώνοντας όμως μια προκαταβολή 4,5 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι της αμοιβής του και περίπου 33 εκατομμύρια δραχμές σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έναντι των εξόδων του.

Δεν ήταν ο μόνος! Είχαν προηγηθεί οι “επενδυτές” μιας άλλης αμερικανικής εταιρείας, της Litton Industries , στους οποίους, μόλις 24 ημέρες μετά από το πραξικόπημα, στις 15 Μαΐου 1967, το ελληνικό δημόσιο ανέθεσε την… “οργάνωσιν και διεκπεραίωσιν της οικονομικής αναπτύξεως” στην Κρήτη και την Δυτική Πελοπόννησο.

Η Litton πήρε 1,2 εκατ. δολάρια προκαταβολή για να βρει αυτούς που θα… επένδυαν 840 εκατ. δολάρια τα προσεχή 12 χρόνια. Το κέρδος της συμφωνήθηκε στο 11% των όποιων… εξόδων της, ενώ θα έπαιρνε και προμήθεια 2% επί της αξίας όποιας επένδυσης γινόταν. Όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο οι υπεύθυνοι της αμερικανικής εταιρείας κάθισαν αναπαυτικά στις πολυθρόνες τους και έβλεπαν τον καιρό να περνάει έχοντας βέβαια φροντίσει να αυγαταίνουν τα “έξοδα” της πολύ κουραστικής και ιδιαίτερα δαπανηρής αναζήτησης επενδυτών.

Δυόμισι χρόνια μετά, και επειδή η μπίζνα προφανώς είχε παρατραβήξει και αυτοί που δεν είχαν διάφορο τσινούσαν, η χούντα -προς δόξαν του… αδιάφθορου των μελών της- σταμάτησε το “έργο” αφού βέβαια εκπλήρωσε όλες τις συμβατικές υποχρεώσεις του Δημοσίου καταβάλλοντας το 11% των εξόδων που παρουσίασε η Litton.

Ούτε αυτοί ήταν οι μόνοι! Ένας άλλος επιχειρηματίας, που είχε πολύ στενές παρτίδες με τους χουντικούς, ο Ελληνοαμερικανός Τομ Πάπας έστηνε τις δικές του επιχειρήσεις: διυλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη και εργοστάσιο εμφιάλωσης. Για να πάρει την σχετική άδεια, το 1968, είχε αναλάβει την αντισταθμιστική υποχρέωση να στήσει έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Καθώς όμως η δουλειά του είχε γίνει, ο Ελληνοαμερικανός υποστηρικτής της “πατρίδας και της οικογένειας” δεν είχε καμιά όρεξη να τηρήσει τις υποχρεώσεις του. Τι πιο εύκολο από το απευθυνθεί (και αυτός!) στους χουντικούς φίλους του και να ζητήσει την βοήθειά τους: Το 1972, η χούντα αποφάσισε και διέταξε την “απαλλαγή” του. Ο Τομ Πάπας μπορούσε να συνεχίσει να κερδίζει χωρίς να καταβάλει ούτε μία δραχμή για αντισταθμιστικά.

Τα οικονομικά εγκλήματα και τα σκάνδαλα της Χούντας

Είναι δυνατόν όλα αυτά να έγιναν επειδή απλώς κάποιοι ήταν αδαείς και… οικονομικά αστοιχείωτοι; Κομμάτι δύσκολο. Αντίθετα, όλα αυτά μάλλον μυρίζουν πολύ καλή οικονομική “οργάνωση”. ‘Αλλωστε, επιχειρηματίες σαν τον Τομ Πάπας και πραξικοπηματίες σαν τους χουντικούς συνδέονται με ποικίλους δεσμούς ώστε τίποτε από αυτά που συμφωνούν να μην είναι τυχαίο.

Ο Πάπας λόγου χάριν ήταν ο “γεφυροποιός” μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, της γνωστής και μη εξαιρετέας για τις σχέσεις της με το πραξικόπημα στην Ελλάδα, CIA και των χουντικών που είχαν “στενούς δεσμούς” με την ΚΥΠ αλλά και με την αμερικανική οργάνωση. Ο Τομ Πάπας λοιπόν μεσολάβησε για την οικονομική ενίσχυση της ΚΥΠ από την CIA. Στη συνέχεια, ο τότε διοικητής της ΚΥΠ Ρουφογάλης κατ’ εντολή Παπαδόπουλου κανόνισε τμήμα αυτών των κονδυλίων να “επιστραφεί” στις ΗΠΑ, ως “ελληνική” συνεισφορά στην προεκλογική εκστρατεία του Νίξον που δεν ήταν βέβαια δυνατόν να χρηματοδοτηθεί απευθείας από τη CIA!

Τώρα, εάν σε αυτές τις δαιδαλώδεις και σκοτεινές διαδρομές κάποια κονδύλια ξέμειναν σε ορισμένες “τσέπες”, το γεγονός θα πρέπει να θεωρηθεί… φυσιολογικό, μια ακόμα παράπλευρη απώλεια από αυτές που συμβαίνουν και στις μέρες μας, με τους φύλαρχους της Λιβύης, τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και τους συμμορίτες του ISIS.

Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο

Οι διάφοροι νοσταλγοί της επταετίας, χρυσαυγίτες, βασιλοχουντικοί και λοιποί παρεπιδημούντες στη σκοτεινή νεοφασιστική πλευρά του υποκόσμου, συχνά ισχυρίζονται ότι οι πραξικοπηματίες είχαν “καθαρά χέρια”.

Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι ο αρχιπραξικοπηματίας Ιωάννης Λαδάς που διεκδίκησε αυτήν την… καθαρότητα για τον εαυτό του “έδειξε” σαφώς ως βρώμικα τα χέρια των… συναγωνιστών του, ας αφήσουμε για αργότερα την εμπλοκή του “καθαρού” Λαδά στα χαριστικά δάνεια σε ημέτερους και ας μείνουμε σε αυτό που περιγράφουν οι νόμοι και οι αποφάσεις των χουντικών για πάρτη τους!

Μια από τις πρώτες αποφάσεις των “αδιάφθορων” που έκαναν το πραξικόπημα για να ανατρέψουν την “φαυλοκρατία”, να αποτρέψουν την “οχλοκρατία” και να αποσοβήσουν τον “κομμουνιστικό κίνδυνο” ήταν να πολλαπλασιάσουν αυτά που έμπαιναν στις τσέπες τους: ο μισθός του πρωθυπουργού διπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ -για πρώτη φορά- θεσπίστηκαν ημερήσιες αποζημιώσεις «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα, κάτι που εξηγεί τις συνεχείς περιοδείες των χουντικών για να… αφουγκραστούν τον παλμό του λαού.

Τα οικονομικά εγκλήματα και τα σκάνδαλα της Χούντας

Οι πραξικοπηματίες πάντως ήταν σε όλα… παραδοσιακοί. Μπορεί να αύξησαν τους μισθούς τους, μπορεί να είχαν τα “τυχερά” τους (“φρέσκα ψάρια από τα νησιά και το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας”, όπως ανέφερε σε βιβλίο της η Ντέλλα Ρουφογάλη, σύζυγος του τότε αρχηγού της ΚΥΠ), μπορεί χάρη στις “υπηρεσίες τους στο έθνος” να γνώριζαν διευκολύνσεις, όπως ο Παπαδόπουλος που ζούσε σε βίλες παραχωρημένες από “γνωστή οικογένεια εφοπλιστών” στο Ψυχικό ή από τον Ωνάση στο Λαγονήσι, αλλά ήθελαν να έχουν και ένα δικό “κεραμίδι”.

Με ειδική ρύθμιση λοιπόν, το 1970, φρόντισαν την «τακτοποίηση» και αυτού του θέματος που μόνο αυτούς αφορούσε, θεσμοθετώντας την στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα.

Και επειδή των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν σχεδίαζαν να θεσμοθετήσουν και την ασυλία τους, αλλά δεν πρόκαμαν καθώς η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε στον αέρα την “φιλελευθεροποίηση” που σχεδίαζε ο Παπαδόπουλος δια του Μαρκεζίνη και οι σχετικές διατάξεις κατέληξαν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Χαριστικές ρυθμίσεις, θαλασσοδάνεια και “μαύρα κρέατα”

Οι χουντικοί φρόντιζαν ιδιαιτέρως αυτούς που ανέπτυσσαν “ειδικές σχέσεις” μαζί τους. Έτσι, έσπευσαν να νομοθετήσουν την απαλλαγή από δασμούς στη ναυτιλία, την βιομηχανία, σε εμπορικά και τουριστικά εγχειρήματα “ιδίως αυτά που ελέγχονταν από ξένες επιχειρήσεις”, όπως σημειώνει ο Βασίλης Καφίρης στη μελέτη του “Η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας”.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, “τα φορολογικά έσοδα από τις ναυτιλιακές εταιρείες μειώθηκαν από 109 εκατομμύρια το 1968 σε 29 εκατομμύρια το 1972, περίοδο κατά την οποία ο ελληνικός στόλος αυξήθηκε κατά 16,7 εκατομμύρια τόνους”. Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι διόλου περίεργο ότι οι εφοπλιστές τίμησαν τον Γεώργιο Παπαδόπουλο που τόσο τους “τίμησε”, ανακηρύσσοντάς τον, το 1972, “ισόβιο πρόεδρο” τους!

Οι “επενδύσεις” πάντως χρειάζονται κατάλληλο “επενδυτικό περιβάλλον” και “τραπεζική στήριξη”. Οι πρωτοκλασάτοι της χούντας τα γνώριζαν αυτά απέξω κι ανακατωτά και φρόντισαν από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν να δανειοδοτούνται και να φορολογούνται “όπως έπρεπε” αυτοί που… έπρεπε. Έτσι, στα 1971, “οι φοροπαλλαγές των 464 μεγαλύτερων επιχειρήσεων ήταν τρεις φορές υψηλότερες από τους φόρους που είχαν καταβάλει”.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι, ενώ οι χουντικοί ισχυρίζονταν ότι κατάφεραν να μοιράσουν καλύτερα τα φορολογικά βάρη σε σχέση με ό,τι ίσχυε πριν το 1967, το 55% των φορολογικών εσόδων του κράτους προερχόταν από έμμεσους φόρους, που πάντοτε πλήττουν τους ασθενέστερους, και το 36% από την φορολόγηση των νοικοκυριών.

Οι χουντικοί διέπρεψαν και στα θαλασσοδάνεια που δίνονταν κυριολεκτικά με ονοματεπώνυμο! Πρώτος και καλύτερος μάλιστα στις επιλεκτικές δανειδοτήσεις ήταν ο Ι. Λαδάς, ο χουντικός αστέρας που διατεινόταν ότι “αυτός έχει καθαρά χέρια”. Μάλιστα, σε έγγραφα της ΚΥΠ που δημοσιοποιήθηκαν μετά από την μεταπολίτευση του 1974, αναφέρονταν χορηγήσεις δανείων περί το 1,5 δισεκατομμύριο δραχμές και δάνεια “υπό έγκρισιν” αντίστοιχου ύψους, ενώ πλάι στα ποσά και τους δικαιούχους αναφερόταν ο “παράγοντας” που “υποστήριζε” την δανειοδότηση.

Σε τέτοιες συνθήκες κανείς δεν παραξενεύτηκε όταν, λόγω των ενδοχουντικών αντιθέσεων, βρέθηκε στο εδώλιο ο Μπαλόπουλος, ένας χουντικός στρατιωτικός που είχε τοποθετηθεί υφυπουργός Εμπορίου, κατηγορούμενος για δωροληψία “κατά συρροήν” καθώς, κατά το κοινώς λεγόμενον, τα έπιανε από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας για να σπρώχνει στην αγορά τα δικά τους κρέατα.

Ενδεικτικό των διασυνδέσεων του Μπαλόπουλου και της λειτουργίας της χούντας ως συμμορίας είναι διαταγή του Παττακού που αναγνώστηκε στο δικαστήριο και με την οποία απαγορευόταν η διάθεση… ντόπιου κρέατος για να απορροφηθούν τα εισαγόμενα που είχαν αρχίσει να “μαυρίζουν” και να “μυρίζουν”.

Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε τελικά σε κάθειρξη τρεισήμισι ετών για τα σάπια κρέατα και βρέθηκε στον Κορυδαλλό, πριν καταδικαστεί σε ισόβια ως ένας από τους πρωταίτιους της δικτατορίας. Για τις δραστηριότητές του στον τουρισμό πάντως, όπου όταν ήταν επικεφαλής του ΕΟΤ αποκαλείτο “κύριος 10%” για την προμήθεια που έπαιρνε από τις επενδύσεις που ενέκρινε, δεν δικάστηκε και δεν καταδικάστηκε ποτέ.

Για να έχουν οφέλη βέβαια οι χουντικοί διέπρεψαν στις αναθέσεις έργων και τις προμήθειες χωρίς διαγωνισμό. Και είναι χαρακτηριστική για τον διαχρονικό της συμβολισμό η πρόταση του στρατηγού Καρδαμάκη, αρχηγού ΓΕΣ την περίοδο 1959-1962, που επί δικτατορίας είχε αναλάβει τη διοίκηση της ΔΕΗ, να αγοράσει η επιχείρηση “απευθείας από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, μηχανήματα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στο πρόγραμμά της”. Ο αποδέκτης της εισήγησης “πρωθυπουργός” Παπαδόπουλος ήταν ακόμα πιο… αποφασιστικός: Αποδέχτηκε την αγορά χωρίς διαγωνισμό και επέλεξε την Siemens, τιμώντας και αυτός την ποιότητα επαφών της συγκεκριμένης γερμανικής εταιρείας.

Για όλα αυτά τα σκοτεινά χουντικά αλισβερίσια ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ήδη από το 1968, σε επιστολή του προς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ανέφερε: «Κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα”.

Ενώ πέντε χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1973, ο βασικός προπαγανδιστής της δικτατορίας, εκδότης του “Ελεύθερου Κόσμου” Σάββας Κωνσταντόπουλος, σε επιστολή του επίσης στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έγραφε: “Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε”.

Μπαλοπουλος

mpalop

Ποιος ήταν ο Μιχαήλ Μπαλόπουλος
Ο Μιχαήλ Μπαλόπουλος ήταν στρατιωτικός και πολιτικός. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1921. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και σταδιοδρόμησε ως τον βαθμό του Συνταγματάρχη Πυροβολικού. Υπήρξε ένας από τους επικεφαλής του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του Ε.Ο.Τ. (1967-1968 και 1969-1972) και του υπουργείου Συγκοινωνιών (1968-1969) και υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας επί θεμάτων Εμπορίου (31/7/1972- 28/9/1973). Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Υπουργείο ξέσπασε το σκάνδαλο με τα κρέατα Αργεντινής και Ροδεσίας (ονομασία της Ζιμπάμπουε από το 1965 ως το 1979).

Το σκάνδαλο με τα κρέατα

Στις 29/9/1972 ο Στυλιανός Παττακός υπέγραψε διαταγή για τη διάθεση »το ταχύτερον εις την αγοράν» τα κρέατα. Ποια κρέατα; Τα κρέατα από την Αργεντινή με το »περίεργο σκούρο χρώμα», όπως γράφει ο Δ. Ελευθεράτος. Αφορμή για τη διαταγή Παττακού ήταν η έλλειψη κρεάτων στην αγορά. Σύντομα κρέατα από την Αργεντινή και τη Ροδεσία, συχνά ακατάλληλα, άρχισαν να πωλούνται στα ελληνικά χασάπικα. Οι σχετικές διατάξεις έφεραν την υπογραφή του Μιχαήλ Μπαλόπουλου, ο οποίος ως ένας από τον βασικό πυρήνα των πραξικοπηματιών και έμπιστος του Γεώργιου Παπαδόπουλου θεωρούσε ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο.
Οι ενδιαφερόμενοι μεγαλέμποροι κρεάτων λάδωναν τους αρμόδιους και εξασφάλιζαν μονοπωλιακά στην ουσία άδειες κρεάτων. Το μονοπωλιακό προνόμιο εξασφαλιζόταν και από τον δραστικό περιορισμό της διάθεσης ντόπιων κρεάτων στην αγορά. Οι άδειες εισαγωγής δίνονταν σε λίγους εμπόρους, οι οποίοι καθόριζαν τις τιμές. Η αύξηση των τιμών έπληττε τους καταναλωτές αλλά εξυπηρετούσε τα στελέχη του καθεστώτος, καθώς με τις ανατιμήσεις μεγάλωναν και τα ποσά των δικών τους προμηθειών.

Η Ροδεσία λόγω του ρατσιστικού καθεστώτος της βρισκόταν σε εμπορικό αποκλεισμό από τον Ο.Η.Ε. και πουλούσε τα κρέατά της μισοτιμής. Έτσι τα ποσοστά κέρδους ήταν μεγάλα. Από το 1972 ως το 1974 έφθαναν στη χώρα μας κρέατα Ροδεσίας με πλαστά πιστοποιητικά που ανέφεραν άλλες χώρες προέλευσης. Σε ρεπορτάζ του αξέχαστου Γιάννη Καψή για τον »Ταχυδρόμο» ,στις 24 Μαΐου 1974 αποκαλύπτεται ότι μόνο η εταιρεία »Τσώνη ΑΕ» εισήγαγε την επίμαχη περίοδο 240.000 τόνους κρέατος και αποκόμισε καθαρά κέρδη 10 εκατομμυρίων δραχμών περίπου. Υπόνοιες για συμμετοχή στο σκάνδαλο υπήρχαν και για τον αδελφό του Γεώργιου Παπαδόπουλου Χαράλαμπο: »Τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερ και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, τότε Γ.Γ. του υπουργείου Δημόσιας Τάξης).

Να σημειώσουμε ότι μαζί με τα αμφίβολης ποιότητας κρέατα Αργεντινής και Ροδεσίας έρχονταν στη χώρα μας λαθραία κρέατα άριστης ποιότητας που »περνούσαν» ως κοινά και απαλλάσσονταν από δασμούς. Τα κρέατα αυτά κατέληγαν σε ξενοδοχεία και κοσμικά κέντρα (με πλαστά τιμολόγια βεβαίως).
Πιθανότατα στο κύκλωμα των κρεάτων συμμετείχε και ο γαμπρός του Παττακού, Παύλου.

Η αποκάλυψη του σκανδάλου- Η δίκη των υπευθύνων

Το σκάνδαλο με τα κρέατα έλαβε και διεθνείς διαστάσεις, καθώς ξένες εφημερίδες όπως οι »Financial Times» επικέντρωναν την προσοχή τους στο σπάσιμο του εμπάργκο εναντίον της Ροδεσίας. Παράλληλα οι θιγόμενοι έμποροι στη χώρα μας άρχισαν να διαμαρτύρονται. Ο Ιωαννίδης, που είχε πλέον την εξουσία στα χέρια του (1974), θέλοντας να δείξει ότι το δικό του καθεστώς ήταν διαφορετικό αποκάλυψε το σκάνδαλο και έστειλε σε δίκη τους εμπλεκόμενους σε αυτό. Ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που η χούντα έστειλε στη στρατιωτική Δικαιοσύνη μέλη της.
Στις 5 Ιουνίου 1974 στο εδώλιο του Στρατοδικείου στο Ρουφ κάθισαν 40 κατηγορούμενοι. Δύο ηχηρά ονόματα της δικτατορίας, ο Μιχαήλ Μπαλόπουλος και ο Ζαφείρης Παπαμιχαλόπουλος, άλλοτε Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εμπορίου και Πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ (!) και ακόμα εισαγωγείς κρεάτων ,μεσάζοντες και υπάλληλοι.
Οι αποκαλύψεις στη δίκη ήταν συνταρακτικές. Έμποροι αγόραζαν τα κρέατα με 39 δραχμές το κιλό και τα πουλούσαν 120 δραχμές το κιλό. Λιανοπωλητές κατήγγειλαν ότι έπρεπε οπωσδήποτε να συμπεριλάβουν και χαλασμένα κρέατα σε αυτά που πουλούσαν για να μην έχουν προβλήματα.
Άλλωστε όταν ο Γιάννης Καψής είπε κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ σ’ έναν έμπορο ότι η Ροδεσία είχε αφθώδη πυρετό, εκείνος του απάντησε:
«Κι αν είχε τι; Ο άνθρωπος δεν παθαίνει τίποτα άμα φάει. Μόνο τα ζώα πεθαίνουν».(Να σημειώσουμε ότι ενίοτε η διακίνηση ήταν επεισοδιακή. Στις 20 Δεκεμβρίου 1972 έπεσαν ψιλές στην κρεαταγορά της Αθήνας όταν κάποιοι κρεοπώλες αρνήθηκαν να παραλάβουν κρέατα Αργεντινής!).
Ο Μπαλόπουλος στη δίκη χαρακτήρισε τον εαυτό του θύμα του Ιωαννίδη. Και δεν είχε άδικο. Ο Ζ. Παπαμιχαλόπουλος είχε στην κατοχή του 5.140.000 δραχμές από λαδώματα των εμπόρων. Όμως η συνολική προμήθειά του ξεπερνούσε τα 9 εκατομμύρια δραχμές.

Η ετυμηγορία του Στρατοδικείου- Το τέλος του Μπαλόπουλου
Ο Μπαλόπουλος τιμωρήθηκε με ποινή φυλάκισης 3,5 ετών. Όπως γράφει ο Διονύσης Ελευθεράτος »σπατάλησε όλη του την καλοτυχία στην υπόθεση που ονομάστηκε μπαλόσημο και η οποία τον μετονόμασε σε κύριο 10%. Όλα αυτά την εποχή που ήταν γραμματέας του ΕΟΤ. Για εκείνο το σκάνδαλο δεν διώχθηκε. Με τα κρέατα όμως την πάτησε».

Ο Ζ. Παπαμιχαλόπουλος καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης και ο έμπορος Τσώνης σε ποινή 13 ετών. Στις 23 Ιουνίου 1975 το Εφετείο μείωσε την ποινή του Μπαλόπουλου σε 2,5 χρόνια. Όμως δύο μήνες αργότερα καταδικάστηκε σε ισόβια ως ένας από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος. Στην τρίτη δίκη για το σκάνδαλο των κρεάτων η ποινή του έπεσε στους 14 μήνες. Ο Ζ. Παπαμιχαλόπουλος που παρουσίασε καρδιολογικά προβλήματα αθωώθηκε από το Πενταμελές Εφετείο. Ο Μπαλόπουλος υπέστη έμφραγμα στις φυλακές στις αρχές Μαρτίου 1978 και πέθανε . Δεν μπορούσε να »χωνέψει» ότι πλήρωσε αυτός μόνο για ένα σκάνδαλο από το οποίο είχαν θησαυρίσει πάρα πολλοί.

Απο τον Γιωργο Αλεξατο

ΟΤΑΝ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΑΝ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ
Για τη σημερινή μαύρη επέτειο, από το βιβλίο μου «Οι ελλαδέμποροι. Άκρα Δεξιά και φασισμός στην Ελλάδα του 20ού αιώνα» (Άπαρσις, Αθήνα 2019, σ. 259-262).
Η ύπαρξη «χούντας» στον στρατό, δηλαδή συγκροτημένου συνδέσμου αξιωματικών που απέβλεπε στην επιβολή δικτατορίας, καταγγελλόταν σταθερά από την Αριστερά, αλλά και από το Κέντρο, ιδιαίτερα μετά το εκλογικό πραξικόπημα του 1961 κι ακόμη περισσότερο μετά το βασιλικό πραξικόπημα του Ιουλίου 1965. Επρόκειτο για μια καταγγελία που η Δεξιά απέκρουε, υποστηρίζοντας πως πίσω απ’ αυτήν κρυβόταν η επιδίωξη των κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων τους να συκοφαντήσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις και να πετύχουν την αποδιάρθρωσή τους, με την απομάκρυνση των εθνικοφρόνων αξιωματικών.
Εντούτοις, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δει επί δεκαετίες το φως της δημοσιότητας, η πιθανότητα και αναγκαιότητα μιας αντιδημοκρατικής εκτροπής δεν ήταν έξω από τη συλλογιστική κορυφαίων παραγόντων του καθεστώτος, με πρώτο και κύριο τον ίδιο τον βασιλιά Κωνσταντίνο. Ανάμεσά τους ήταν και ο εγκατεστημένος στο Παρίσι ιδρυτής της ΕΡΕ και πρώην πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος, το 1966, ανέφερε ότι «… θα πρέπει να αντιμετωπισθή ίσως η λύσις της εκτροπής» (1). Επίσης, σε επιστολή του προς τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, έγραφε: «Είναι στιγμαί κατά τας οποίας η κρίσις των θεσμών αλλά και των ηθών είναι τόσον βαθεία, ώστε δια να σώσεις την δημοκρατίαν, οφείλεις να την ξανακάνης» (2).
Απαντώντας, ο Τσάτσος, δήλωνε απερίφραστα τη συμφωνία του: «… για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, εισηγούμεθα –(λέω “…γούμεθα”, διότι ασπάζομαι… ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου). Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν –ίσως ενός έτους» (3).
Ανάλογες θέσεις θα εκφράσει ο Καραμανλής και μετά την επιβολή της δικτατορίας. Απευθυνόμενος στον βασιλιά, στις 9 Νοεμβρίου 1967 (ένα μήνα πριν από το αποτυχημένο βασιλικό κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967), αναγνώριζε την ανάγκη καθεστώτος «έκτακτης εξουσίας» χωρίς εκλογές, για τη συντηρητική αναθεώρηση του Συντάγματος, τη λήψη αντιδημοτικών μέτρων στην οικονομία κ.λπ. (4).
Το ιδεολογικό κλίμα για την αντιδημοκρατική εκτροπή καλλιεργείται από τον Σάββα Κωνσταντόπουλο, ο οποίος, το 1966, εκδίδει την εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος». Τον ίδιο χρόνο, με το βιβλίο του «Ο φόβος της δικτατορίας», κάνει σαφή αναφορά στο «ενδεχόμενο μίας διαιτητικής δικτατορίας» (5).
Κινούμενος στη γνωστή κατεύθυνση του «κομμουνιστικού κινδύνου», υποστηρίζει ότι «η απειλή δικτατορίας, που αντιπροσωπεύει, οδηγεί πολλούς στη σκέψι, όταν παρατηρείται έντασι της κομμουνιστικής δραστηριότητας, ότι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος, για να εξουδετερωθεί, είναι η δικτατορία» (6).
Τις απόψεις Κωνσταντόπουλου επικροτούσε ο αρχηγός της ΕΡΕ Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ενώ ο Καραμανλής έβρισκε το βιβλίο «ενδιαφέρον και επίκαιρο» (7). Ανάλογος ήταν ο προσανατολισμός και της στρατιωτικής ηγεσίας, που από τις αρχές Απριλίου 1967 προετοιμαζόταν, σε συνεννόηση με τον βασιλιά, για την επιβολή στρατιωτικού καθεστώτος είτε λίγο πριν είτε αμέσως μετά τις εκλογές, που είχαν προκηρυχθεί για τις 23 Μαΐου.
Μολονότι είχε υπάρξει, ήδη, μυστική συμφωνία μεταξύ των ηγετών των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων, του Παπανδρέου και του Κανελλόπουλου, για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος, οι εκλογές προκαλούσαν ανησυχία, που έφτανε μέχρι και στον πανικό, στο Παλάτι, στην ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, στη συντηρητική πλειονότητα της άρχουσας τάξης και σε ευρύτατους κύκλους της Δεξιάς.
Το βέβαιο είναι πως μετά τα γεγονότα του 1965, οι εκλογές προσλάμβαναν δημοψηφισματικό χαρακτήρα, σχετικά με τον βασιλικό θεσμό. Η αναμενόμενη νίκη της Ένωσης Κέντρου, συνυπολογιζόμενης της διατήρησης ή και ενίσχυσης της δύναμης της ΕΔΑ, θα σήμαινε αποδοκιμασία του βασιλιά και των χειρισμών του κατά την περίοδο 1965-67. Επιπλέον, η παρουσία στη νέα Βουλή ισχυρής ομάδας «κεντροαριστερών» βουλευτών, υπό την ηγεσία του Ανδρέα Παπανδρέου, εμπεριείχε τον κίνδυνο ανατροπής των σχεδιασμών για συνδιαλλαγή με τη Δεξιά, ανοίγοντας τον δρόμο για εξελίξεις απρόβλεπτες και κάθε άλλο παρά επιθυμητές από τους ανησυχούντες κύκλους.
Όπως είναι φανερό, μια τέτοια εξέλιξη θα σηματοδοτούσε τη συνολικότερη αμφισβήτηση, όχι μόνο του βασιλικού θεσμού, αλλά και του μετεμφυλιακού καθεστώτος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προς την κατεύθυνση της εκτροπής προσανατολίζονταν ακριβώς εκείνοι οι κύκλοι που ανησυχούσαν, όχι τόσο για το ενδεχόμενο ανατροπής του ισχύοντος κοινωνικού καθεστώτος (άλλωστε, τέτοιο στόχο δεν έθεταν ούτε η ΕΔΑ και το παράνομο ΚΚΕ, ούτε οι «ανδρεϊκοί») όσο για την κατάργηση ή έστω τον περιορισμό των εξουσιών και των προνομίων που τους εξασφάλιζε το καθεστώς που επιβλήθηκε από τα χρόνια του Εμφυλίου.
Την κίνηση του βασιλιά και των στρατηγών του την πρόλαβαν οι συνταγματάρχες του Παπαδόπουλου, ο οποίος ήταν αρκετά ευφυής, ώστε να ξέρει πως δεν επιβάλλεις δικτατορία μετά την έκφραση της λαϊκής βούλησης.
1. Κωνσταντίνος Καραμανλής, Αρχεία, Γεγονότα και Κείμενα – Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1997, τ. 6, σ. 244.
2. Στο ίδιο, σ. 219.
3. Στο ίδιο, σ. 220.
4. Στο ίδιο, τ. 7, σ. 42.
5. Σάββας Κωνσταντόπουλος, Ο φόβος της δικτατορίας – Αθήνα 1966, σ. 27.
6. Στο ίδιο, σ. 37.
7. Γιώργος Α. Λεονταρίτης, Σάββας Κωνσταντόπουλος, τα άγνωστα ντοκουμέντα (1966-1981) – Προσκήνιο, Αθήνα 2003, σ. 25 και 31.
May be an image of text

Ενα μονο μην ξυπνησουμε ενα πρωι με τις αντιεροπορικες σειρηνες να ουρλιαζουν πανω απο το κεφαλι μας. Η Ουκρανια δεν ειναι μακρυα.Πολυ κοντα ειναι.Μαλιστα Ελληνικος στρατος ειχε εισβαλει στο εδαφος της και το 1853

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/86/Greek_volunteers_in_Sevastopol_1854.jpg

και πριν απο 100 χρονια το 2019.

Σημερα η χωρα μας ειναι βαθια μπλεγμενη στα διεθνη πολεμικα παιχνιδια.Εχουμε βασεις Αμερικανικες και Ισραηλινες στο εδαφος μας που θα μπορουσαν να θεωρηθουν απειλη σε μια διεθνη συρραξη και πρωτος στοχος αναμεσα στους εμπλεκομενους.Αλλα και περα απο αυτο το ακραιο ενδεχομενο γενικευμενης παγκοσμιας συρραξης υπαρχει παντα ο κινδυνος αν εμπλακει το ΝΑΤΟ στις συγκρουσεις Ελληνες στρατιωτες να πανε να πολεμισουν στην Ουκρανια μια ακομα φορα.

Ουκρανοι ακροδεξιοι με σβαστικες και σημαιες του ΝΑΤΟ

B-fJ6_jCQAA8cnY

Σας θυμιζει κατι η φωτογραφια;

Ένα μάθημα από την Ουκρανία: Πώς η «χρήσιμη» ακροδεξιά, μετατράπηκε σε εφιάλτη

Εδω ο «αριστερος » πρωην πρωθυπουργος μας σφιγγει το χερι του Ουκρανου (αντιστοιχου του Τραμπ το 2006 ο Τζον Χερμπστ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία, σε εσωτερικές επικοινωνίες χαρακτήρισε τον Ποροσένκο ως έναν ατιμασμένο ολιγάρχη ) ακροδεξιου αντικομμουνιστη  (πρωην σοσιαλιστη) διευθαρμενου πρωην πρωθυπουργου Ποροσενκο το  2017.

Τσίπρας

Η Ελληνικη εκκλησια εχει παρει θεση απο το 2019κατ αρχην θετικη στο «αυτοκεφαλο» της Ουκρανικης εκκλησιας

Έτσι, η Ιερά Συνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην έκτακτη συνεδρίασή της στις 12 Οκτωβρίου 2019 αποφάσισε την αναγνώριση της νέας εκκλησιαστικής δομής. Συγκεκριμένα, αποφάσισε ότι αναγνωρίζει «το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου, καθώς και το προνόμιο του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος να χειρισθή περαιτέρω το ζήτημα της αναγνωρίσεως της Εκκλησίας της Ουκρανίας». Στη συνεδρίαση πάνω από 35 μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος μίλησαν για τις πιέσεις που δέχθηκαν από Ρώσους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους για να μην ψηφίσουν υπέρ της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας. Ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος μίλησε ευθέως για κλίμα εκφοβισμού από την πλευρά της Μόσχας προς τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος για να επηρεάσουν την απόφασή τους ενώ ο Μητροπολίτης Γουμενίσσης έγραψε πως η Ρωσική Εκκλησία χαρακτηρίζεται από ηγεμονισμό και επιδεικνύει μόνιμες επεκτατικές πρακτικές[18].

Σημερα προεδρος της Ουκρανιας ειναι ο ηθοποιος Βολοντιμιρ Ζελενσκι

Στις 21 Απριλίου 2019 εξελέγη νέος πρόεδρος της Ουκρανίας ο κωμικός, ηθοποιός και σεναριογράφος Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ο Ζελένσκι έπαιξε το ρόλο του Προέδρου της Ουκρανίας στην εξαιρετικά δημοφιλή σειρά του 2015 Υπηρέτης του Λαού. Το πολιτικό κόμμα Υπηρέτης του Λαού δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 2018, από ανθρώπους από της τηλεοπτικής εταιρίας παραγωγής Κβαρτάλ 95 που δημιούργησε την τηλεοπτική σειρά με το ίδιο όνομα.

Μια ζωη κοιταμε την Τουρκια σαν απειλη αλλα η ιστορια παιζει αλλοκοτα παιχνιδια.

Die Spannungen an der Grenze zwischen der Ukraine und Russland nehmen zu

ΟΥΚΡΑΝΙΑ 

Επτά χρόνια ύστερα από την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία και τη στάση των ρωσόφωνων αυτονομιστών στις περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ στην ανατολική Ουκρανία, πλησιάζει άραγε η στιγμή όπου η «παγωμένη» σύγκρουση θα αναζωπυρωθεί ξανά; Το ερώτημα απασχολεί έντονα τις ηγεσίες των εμπλεκομένων κρατών και των συμμάχων τους το τελευταίο διάστημα, καθώς οι ανησυχητικοί οιωνοί συσσωρεύονται με ταχείς ρυθμούς.

Από τις αρχές του 2021 έχει καταγραφεί σειρά παραβιάσεων της εκεχειρίας τόσο από τον ουκρανικό στρατό όσο και από τους ρωσόφωνους παραστρατιωτικούς, ενώ τουλάχιστον 10 Ουκρανοί στρατιώτες και άγνωστος αριθμός παραστρατιωτικών έχουν χάσει τη ζωή τους. Μονάδες του ουκρανικού στρατού προωθούνται προς την πράσινη γραμμή και ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) πυκνώνουν τις υπερπτήσεις τους. Πρόσφατα ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Ντμίτρο Κούλεμπα γνωστοποίησε ότι το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας και Αμυνας ενέκρινε στρατηγικό σχέδιο για την ανακατάληψη της Κριμαίας από τους Ρώσους και για την ανάκτηση του ελέγχου του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ) από το Κίεβο.

Απαντώντας, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών προειδοποίησε σε αυστηρό τόνο το Κίεβο να απόσχει από κάθε προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων με τη δύναμη των όπλων. Από την πλευρά του, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν τόνισε ότι η χώρα του «δεν θα γυρίσει την πλάτη στο Ντονμπάς, σε καμία περίπτωση».

Στην εντεινόμενη αντιπαράθεση εμπλέκεται και η Τουρκία, η οποία είχε υπογράψει συμφωνία το 2019, όταν πρόεδρος της Ουκρανίας ήταν ακόμη ο Πέτρο Ποροσένκο, να παράσχει στον ουκρανικό στρατό τουρκικά drones ΤΒ2. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν την περασμένη εβδομάδα ότι τριάντα drones αυτού του είδους μεταφέρθηκαν στο Κίεβο.

Μέχρι πρόσφατα, υπήρχαν ισχυρές ελπίδες για μια πολύ διαφορετική πορεία των σχέσεων ανάμεσα στις δύο πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατατρόπωσε τον Ποροσένκο στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου του 2019 (73% έναντι 25%) λαμβάνοντας αποστάσεις από τους ακροδεξιούς εθνικιστές που στήριζαν τον προκάτοχό του. Εχοντας εξασφαλίσει μεγάλο ακροατήριο στη Ρωσία και σε άλλες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, ο ρωσόφωνος, επιτυχημένος κωμικός της τηλεόρασης που έγινε πρόεδρος στα 41 του χρόνια υποσχέθηκε ότι θα κάνει το παν για μια ειρηνική επίλυση των διαφορών με τον μεγάλο του γείτονα. Τον πρώτο χρόνο της προεδρίας του απέσυρε τα ουκρανικά στρατεύματα από τις πιο προκεχωρημένες θέσεις που κατείχαν, εμφανίστηκε ανεκτικός απέναντι στους φιλορώσους βουλευτές και ολιγάρχες της χώρας του και επιδίωξε μια συνεννόηση με τη Μόσχα για την επίλυση του προβλήματος στο Ντονμπάς.

Ωστόσο οι προσπάθειες αυτές δεν ευοδώθηκαν. Εν πρώτοις, η Μόσχα δεν ήθελε να συζητήσει την αξίωση του Ζελένσκι για αναθεώρηση της συμφωνίας εκεχειρίας του Μισνκ, την οποία είχαν συνομολογήσει Ρωσία, Ουκρανία, Γαλλία και Γερμανία (η συμφωνία αναγνώριζε ως αντιμαχόμενα μέρη το ουκρανικό κράτος από τη μια πλευρά και τους παραστρατιωτικούς του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ από την άλλη· ο Ζελένσκι ήθελε να αναγνωριστεί και η Ρωσία ως εμπλεκόμενο μέρος και να αναλάβει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις). Αντίθετα, η Μόσχα άρχισε να παραχωρεί ρωσικά διαβατήρια στους πολίτες του Ντονμπάς, μετατρέποντάς το σε ντε φάκτο ρωσικό προτεκτοράτο. Καταλυτικό ρόλο στην επιδείνωση της ατμόσφαιρας έπαιξε η σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το περασμένο φθινόπωρο. Κύκλοι της ουκρανικής ηγεσίας ενθουσιάστηκαν από τη συντριπτική επικράτηση του Αζερμπαϊτζάν, με τη βοήθεια της Τουρκίας, εις βάρος της Αρμενίας, και άρχισαν να οραματίζονται κάτι ανάλογο για το Ντονμπάς, παραβλέποντας ότι η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι Αρμενία του Πασινιάν.

Δύο άλλοι παράγοντες φαίνεται ότι βάρυναν καθοριστικά στην κλιμάκωση της έντασης. Ο πρώτος ήταν η επιθετική, έναντι της Ρωσίας, γραμμή που υιοθέτησε ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Το γεγονός ότι ο Μπάιντεν επανέφερε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ τη Βικτόρια Νούλαντ, το «γεράκι» που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κρίση του Μεϊντάν και την ανατροπή του φιλορώσου Γιανουκόβιτς το 2013-2014, ήταν σαφέστατο μήνυμα. Η ηχηρή δήλωση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν ότι η χώρα του δεν θα δεχθεί ποτέ την προσάρτηση της Κριμαίας ανάγκασε τον Ζελένσκι να ακολουθήσει για να μην υστερήσει σε πατριωτικό ζήλο, αν και γνωρίζει πολύ καλά ότι η ανάκτηση της Κριμαίας (και της Σεβαστούπολης, όπου βρίσκεται ο ναύσταθμος του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας) δεν είναι νοητή χωρίς ταπεινωτική ήττα της Ρωσίας σε πόλεμο, κάτι που ούτε στα πιο τρελά όνειρά τους δεν μπορούν να διανοηθούν στο Κίεβο.

Το κόστος της πανδημίας

Ο δεύτερος παράγων είναι το τεράστιο κόστος, σε ανθρώπινες ζωές και επέκταση της φτώχειας, που πλήρωσε η Ουκρανία λόγω της πανδημίας, γεγονός που ασκεί μεγάλη πολιτική πίεση στην κυβέρνηση, δελεάζοντάς την να αναζητήσει αντιπερισπασμούς στο μέτωπο της εθνικής ασφάλειας. Είναι σε αυτή τη συγκυρία που ο Ζελένσκι αλλάζει θεαματικά κατεύθυνση, κλείνει τρία ρωσόφωνα τηλεοπτικά δίκτυα και επιβάλλει κυρώσεις στον ολιγάρχη Βίκτορ Μεντβετσούκ, έναν από τους ισχυρότερους ντόπιους συμμάχους του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ωστόσο ο Ουκρανός πρόεδρος θα σκεφτεί πολύ σοβαρά αν κάνει το αμετάκλητο βήμα που χωρίζει τον ψυχολογικό πόλεμο από τον πραγματικό, γνωρίζοντας ότι το ρίσκο θα είναι αφάνταστα υψηλό, για τον ίδιο και για τη χώρα του. Εξάλλου, παρά την αντιρωσική γραμμή του, ο Τζο Μπάιντεν δεν φαίνεται να του έχει εμπιστοσύνη, όπως μαρτυρεί το γεγονός ότι δεν τον έχει πάρει ακόμη τηλέφωνο, δύο μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας. Μιλώντας στο αμερικανικό περιοδικό Politico, Αμερικανός πρώην αξιωματούχος έλεγε ότι «είναι λογικό να κρατάμε τον Ζελένσκι σε αναμονή για το τηλεφώνημα. Δεν παλεύει με όλη τη δύναμη που διαθέτει εναντίον της διαφθοράς. Στην πραγματικότητα, οι φιλορώσοι ολιγάρχες της Ουκρανίας κέρδισαν τεράστιο έδαφος από τη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο Ζελένσκι».

Τα διλήμματα

Η Τουρκία κινδυνεύει να εμπλακεί σε ένα παιχνίδι με τη φωτιά. Ο Ταγίπ Ερντογάν υποστήριξε την προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, κάτι που αποτελεί κόκκινο πανί για το Κρεμλίνο, ενώ ο Τούρκος αναπλ. υπουργός Εξωτερικών Γιαβούζ Σελίμ κατήγγειλε πρόσφατα την «απαράδεκτη» προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και έκανε λόγο για διωγμούς εναντίον της (τουρκογενούς) μειονότητας από τους Ρώσους της χερσονήσου. Ωστόσο μια ενεργός στρατιωτική υποστήριξη του Κιέβου στο Ντονμπάς (δεν μιλάμε για την Κριμαία, γιατί αυτό θα ήταν ξεκάθαρα casus belli) θα ήταν πραγματική τορπίλη στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, διαγράφοντας μεμιάς όλη τη θεαματική πρόοδο που έγινε με τους S-400, το πυρηνικό εργοστάσιο του Ακούγιου και τη συνεννόηση στο συριακό μέτωπο. Ηδη από τον Οκτώβριο ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ είχε στείλει προειδοποίηση, όταν δήλωνε: «Ποτέ δεν θεωρήσαμε την Τουρκία στρατηγικό σύμμαχο της Ρωσίας. Η Τουρκία είναι ένας στενός εταίρος». Τη στιγμή που η τουρκική οικονομία κλυδωνίζεται επικίνδυνα, ο Ερντογάν θα μετρήσει με μεγάλη περίσκεψη το ενδεχόμενο μιας ρήξης με τη Ρωσία, όταν μάλιστα οι προσπάθειές του να ρίξει γέφυρες προς ΗΠΑ, Ε.Ε. και Αίγυπτο δεν έχουν ακόμη αποδώσει χειροπιαστά αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν πολλοί λόγοι να αμφιβάλλουμε για τη μάλλον μυθοποιημένη αξία των τουρκικών όπλων και ειδικά των drones. Οι ρωσόφωνοι της ανατολικής Ουκρανίας έχουν ήδη καταρρίψει κάμποσα από αυτά, ενδεχομένως με ρωσική βοήθεια, υπενθυμίζοντας για άλλη μία φορά ότι το Ντονμπάς δεν είναι Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Πριν δυο μερες

Επτά ολόκληρα χρόνια διαρκεί η αντιπαράθεση Ουκρανίας και Ρωσίας για την Ανατολική Ουκρανία και πολλοί φοβούνται νέα κλιμάκωση. Σύμφωνα με πληροφορίες δυτικών υπηρεσιών η Μόσχα έχει συγκεντρώσει 40.000 άνδρες στην Κριμαία, αλλά και κατά μήκος των συνόρων με την Ουκρανία.Οι ίδιοι οι Ουκρανοί κάνουν λόγο για 90.000 Ρώσους στρατιώτες που βρίσκονται στα σύνορά τους με το όπλο παρά πόδα και εκτιμούν ότι τις επόμενες ημέρες ο αριθμός τους μπορεί να φτάσει τους 110.000, κάτι που ισοδυναμεί με το ήμισυ των στρατιωτικών δυνάμεων ολόκληρης της Ουκρανίας. Το Κίεβο αναζητεί διπλωματική, αλλά και στρατιωτική στήριξη στην ΕΕ, ενώ επιδιώκει την άμεση ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF) ο πρεσβευτής της Ουκρανίας στο Βερολίνο, Αντρίι Μέλνικ, υποστηρίζει ότι «αυτή η συγκέντρωση στρατευμάτων δεν είναι μία απλή επίδειξη δύναμης, όπως πολλοί πιστεύουν στη Γερμανία. Μιλάμε για την πιο μαζική μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων στη Ρωσία από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν πρόκειται για τη συνήθη ‘πολιτική των κανονιοφόρων’ που ακολουθεί η Μόσχα. Προετοιμάζεται μία νέα στρατιωτική επίθεση κατά της Ουκρανίας, κάτι που οφείλει να λάβει σοβαρά υπόψη του το Βερολίνο».

«Οι δηλώσεις δεν αρκούν»

Ουκρανία, στρατιωτική άσκηση Στρατιωτική άσκηση στο Χάρκοβο της Ουκρανίας

Το ΝΑΤΟ «προειδοποιεί» τη Μόσχα να σταματήσει τη συγκέντρωση δυνάμεων στην περιοχή, ενώ πρόσφατα η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε απερίφραστα ότι οι Βρυξέλλες «στηρίζουν» την Ουκρανία. Τι σημαίνει όμως αυτό επί του πρακτέου; Ο Ουκρανός διπλωμάτης υποστηρίζει ότι τα «ωραία λόγια» δεν αρκούν. «Δεν χρειαζόμαστε μόνο τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης που μας έχουν ήδη εκφράσει» λέει ο Αντρίι Μέλνικ. «Ευπρόσδεκτα είναι και τα ωραία λόγια, αλλά δεν μας προστατεύουν απέναντι στους πυραύλους και τις βόμβες. Το ζήσαμε αυτό το 2014. Είμαστε ευγνώμονες για την πρωτοβουλία που πήρε η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ να ζητήσει από τον Πούτιν τη μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή, αλλά ο Πούτιν αγνοεί τις εκκλήσεις, προσβάλλοντας τη Γερμανία και την ΕΕ».

Μία άλλη ψηφίδα στο δύσκολο παζλ της αντιπαράθεσης Ρωσίας-Ουκρανίας είναι πάντως ότι το Κίεβο έχει ήδη παραλάβει από την προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση πυραύλους τύπου Javelin, κάτι που σήμερα προσφέρει αφορμή στους Ρώσους να διαμαρτύρονται γι αυτό που αποκαλούν «εξοπλισμό της Ουκρανίας με αμερικανική βοήθεια».  Ο Ουκρανός διπλωμάτης έχει εντελώς αντίθετη άποψη: «Η Ουκρανία βρίσκεται σε κατάσταση αυτοάμυνας. Δεν εισβάλαμε εμείς στη Ρωσία, το αντίθετο συνέβη. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποτρέψουμε μία νέα ρωσική επίθεση αύριο ή μεθαύριο. Η μόνη μας δυνατότητα είναι να ενταχθεί επιτέλους η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Προσωπικά πιστεύω, όπως και πολλοί συμπατριώτες μου, ότι αν ήμασταν μέλος του ΝΑΤΟ το 2014 δεν θα γινόταν η εισβολή, δεν θα ξεσπούσε πόλεμος στην ανατολική Ουκρανία».

Πυρηνικά όπλα για την Ουκρανία;

Αντρίι Μέλνικ, πρεσβευτής της Ουκρανίας στο Βερολίνο Πρέπει να βρούμε τρόπο να αμυνθούμε, λέει ο πρεσβευτής της Ουκρανίας Αντρίι Μέλνικ

Ο Αντρίι Μέλνικ επιμένει ότι ο ουκρανικός στρατός θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί το ταχύτερο δυνατόν, για να μπορεί να αντιμετωπίσει μία ρωσική απειλή. Παραδέχεται ότι πολλοί Ευρωπαίοι φοβούνται πιθανή αντίδραση της Μόσχας σε περίπτωση που η Ουκρανία ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και υποστηρίζει ότι ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλάντιμιρ Πούτιν «παίζει» με τους φόβους των Ευρωπαίων. Σε τελική ανάλυση όμως, υποστηρίζει, η Ουκρανία πρέπει να βρει έναν τρόπο να υπερασπίσει τον εαυτό της. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή», λέει. «Είτε θα γίνουμε μέλη του ΝΑΤΟ συμβάλλοντας στην ενδυνάμωση της Ευρώπης, είτε θα εξοπλιστούμε μόνοι μας και σε αυτή την περίπτωση ίσως ξανασκεφτούμε το καθεστώς της πυρηνικής δύναμης. Διαφορετικά δεν ξέρω πώς θα εγγυηθούμε την άμυνά μας…»

Ντιρκ Μίλερ (DLF)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

Καλησπέρα ομάδα ..
Φέτος έχω ρωτήσει για δουλειά σε δύο τρεις …
Ολοι μου λένε .. θα παίρνεις 40€ μεροκάματο … Λέω οκ ..
Θα δουλεβεις πρωινά ζεστή …όμως επειδή είμαστε μικρό ξενοδοχείο(60 δωμάτια πχ) και δεν έχουμε ζαχαροπλάστη θα κάνεις και τα γλυκά … Θα κάνεις και τα κρύα του πρωινού (πλατώ καθρέπτες με ντεκόρ τα πάντα )…
Μετά θα μαζεύεις τον μπουφέ που έχει 100 μπιχλιμπιδια … Θα πηγαίνεις ταβέρνα ( όπου θα γίνεται ο χαμός του κυρίου) …
Εν τω μεταξύ δεν θα έχεις προλάβει καν να ξεκινησεις προετοιμασία για τα πρωινά … Οπότε θα τελειώνεις 7 το απόγευμα … Αλλά δεν θα σχολας επειδή η ταβέρνα ξαναμαζευει κόσμο … Και θα σε χρειαστούν να κάτσεις παραπάνω …
Λέω οκ , το ακυρώνω …
Σε άλλη επιχείρηση που μιλάω ,μια από τα ίδια …
Ρε παιδιά τι γίνεται φέτος ?
Και μιλάμε όχι μόνο για μικρά ,αλλά και για μεγάλα ξενοδοχεία η ίδια κατασταση ..και σε ορισμένα μεγάλα ονόματα ακούω η ίδια κατασταση …
Βέβαια αν αντέχει κανείς 12+ ώρες ,τότε έχει καλώς ,εγώ προσωπικά δεν αντέχω να δουλεβω έτσι …
9 ωρο 10 ωρο το πολύ δεν υπάρχει επιχείρηση να προσφέρει ? Έστω και με λιγότερα χρήματα ?

Στο Μπερμινχαμ χθες μια ομαδα περιπου δεκα Ελληνων -δων συμμετειχε στην νεα συγκεντρωση πορεια εναντια στον  νομο για τις διαδηλωσεις που προσπαθει να περασει η συντηρητικη κυβερνηση.Νομο που οπως ο αντιστοιχος στην Ελλαδα στοχο εχει την απαγορευση ουσιαστικα του δικαιωματος στην διαδηλωση.Και οπως επισης ειναι γνωστο οι αδικοι νομοι αλλαζουν η αχρηστευονται στον δρομο.

Ομιλητης απο πλευρας Ελληνων ο (μαγειρας) Παυλος συνεδεσε τον αγωνα στο Ηνωμενο Βασιλειο εναντια στον αυταρχισμο και την αστυνομικη βια με την αντισταση σε αναλογα φαινομενα στην Ελλαδα .

Η συγκεντρωση εγινε στην κεντρικη πλατεια του Μπερμινχαμ την Βικτωρια σκουεαρ και ακολουθησε πορεια στους δρομους της πολης.

Το Μπερμινχαμ δευτερη μεγαλυτερη πολη του ΗΒ πολη βρομικη και βιομηχανικη περιοχη εχει πολλους Ελληνες και εργαζομενους απο διαφορες χωρες. Ειναι εδω και χρονια σε φαση ανοικοδομησης και στο καφε που καθισαμε ειμασταν τριγυρισμενοι απο Αλβανους εργατες στην Οικοδομη και φυσικα πιασαμε κουβεντα στα Ελληνικα.Η πολη διαμορφωνει μια παραξενη φουτουριστικη αρχιτεκτονικη φυσιογνωμια που εντυπωσιαζει

Οπως ισως γνωριζετε η Αγγλια εχει κλεισει τα συνορα της και χρειαζεται πλεον βιζα οπως στην Αμερικη και αλλου για να ερθει καποιος για δουλεια εδω.Οι προυποθεσεις να σε καλεσουν για δουλεια στο ΗΒ ειναι σχεδον απαγορευτικες.

Οσο για την μεγαλη μαζα που εχουμε καθεστως προσωρινης διαμονης για τα επομενα χρονια υπαρχει μεγαλη ανασφαλεια για το τι θα γινει μετα, μιας και το ακροδεξιο κομματι του πληθυσμου θελει να πεταξει εξω απο τη χωρα ολους τους ξενους.Σε μια χωρα που μεγαλο μερος του λαου στη Σκοτια θελει να φυγει απο το ΗΒ αλλα και στην Ουαλια υπαρχει κινηση εθνικισμου εναντια στους Αγγλους. Ολα αυτα σκονταφτουν βεβαια στις μπιζνες. Θα δουμε! Γιατι ΗΒ χωρις την δεξαμενη των ξενων εργαζομενων δεν μπορει να υπαρχει. Αυτο το βλεπεις στο μεγαλο κλειστoπαζαρι της πολης

the clock that was once in the old bullring market still here and was put  in this place in 2000 - Picture of Birmingham Open Market - Tripadvisor

και την απεναντι ψαραγορα/κρεατα αγορα

Struggling Bull Ring Indoor Market could collapse in two years, warn  traders - Birmingham Live

αλλα και την ανοικτη αγορα εξω απ αυτα ,

Birmingham's Bull Ring market traders donate Christmas hampers to  struggling families - Birmingham Live

οπου ειναι σαν να βρισκεσαι στην Αθηνας την Κωνσταντινουπολη και το Λαγγος την ιδια στιγμη .

Οσο υπαρχει αδιεξοδο ο ανθρωπος κανει οτι μπορει να επιβιωσει.Και τελικα η μεταναστευση ειναι μια (οχι η καλυτερη δυνατη) ανακουφιση που φερνει μειωση της ανεργιας στην χωρα καταγωγης . Οπως κυκλοφορουν ελευθερα τα εμπορευματα αναμεσα στις χωρες ετσι πρεπει να ειναι ελευθερη και η μεταναστευση . Και η δουλεια στον καπιταλισμο εμπορευμα ειναι. Αν δεν ειναι νομιμο γινεται παρανομο εξασφαλιζοντας κερδοφορια για τους δικινητεςκαι εξαθλιωση για τους εργαζομενους.Οσο αλληλεγγυος ημουν τοσα χρονια στους μεταναστες στην Ελλαδα το ιδιο θα ειμαι και για τους Ελληνες (και ολους τους μεταναστες ) στην Αγγλια.

Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες. Είμαστε αυτοί που αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα ή δεν μπορούν να επιστρέψουν λόγω της οικονομικής κρίσης που έφεραν τα μνημόνια. Παρακολουθούμε με οργή την εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα και της εντεινόμενης πολιτικής αυθαιρεσίας και αστυνομικής βιας και καταστολής.

Η διαχείριση της πανδημίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποδείξει την χρεοκοπία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που έχουν εφαρμοστεί στην Ευρώπη. Έτσι τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και του κεφαλαίου γενικότερα αποτελούν προτεραιότητα έναντι των αναγκών του λαού εν μέσω πανδημίας. Αυτή η διαχείριση αποτελεί κλιμάκωση της επίθεσης κατά όλων των δημόσιων αγαθών που αποτελούν κεκτημένα του κινήματος. Η Ε.Ε. προτίμησε να χρηματοδοτήσει ιδιωτικές εταιρίες για την έρευνα εμβολίου με χρήματα των ευρωπαίων πολιτών χωρίς να επιβάλει καν όρους, δείχνοντας ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία για κέρδος. Με αφορμή την πανδημία, χώρες της Ε.Ε. έχουν κλιμακώσει τον αυταρχισμό, τη φίμωση και την καταστολή κάθε προοδευτικής φωνής αντίθετης στην κυβερνητική επιχειρηματολογία και πρακτικές.

Στην Ελλάδα η πανδημία βρήκε το Ε.Σ.Υ. ακόμα πιο απαξιωμένο από την πολιτική των μνημονίων. Η κυβέρνηση αρνείται να προσλάβει υγειονομικό προσωπικό και να ενισχύσει το δημόσιο σύστημα υγείας με Μ.Ε.Θ. Ακόμα και σήμερα δεν επιτάσσει ιδιωτικές κλινικές τη στιγμή που πολλοί ασθενείς πεθαίνουν λόγω ελλείψεων σε Μ.Ε.Θ. Η πανδημία αντιμετωπίζεται με αλλεπάλληλα lockdown, ενώ οι εργαζόμενοι στοιβάζονται σε εργασιακούς χώρους και Μ.Μ.Μ. χωρίς επαρκή μέτρα προστασίας, πολιτική με έκδηλο ταξικό χαρακτήρα.

Η απάντηση στην πανδημία είναι η πρόσληψη αστυνομικών και αγορά κατασταλτικού εξοπλισμού. Η αστυνομία έχει εκδόσει έναν τεράστιο αριθμό προστίμων καταχρηστικά και με διακρίσεις. Το δε ύψος του προστίμου είναι ίσο με το 60% του κατώτατου μισθού. Η αστυνομία βρίσκεται πλέον σε κάθε γειτονιά καταστέλλοντας και ξυλοκοπώντας οικογένειες και παιδιά που βγήκαν για μια βόλτα στο πάρκο. Οι καταγγελίες αστυνομικής βίας πληθαίνουν με περιστατικά απαγωγής πολιτών, βασανισμούς, τρομοκράτηση, παρακολουθήσεις, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, στοχοποίηση ανθρώπων που ανήκουν σε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, δημοσιοποίηση προσωπικών στοιχείων πολιτών σε προπαγανδιστικά πλαίσια, σαθρά κατηγορητήρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και όχι μόνο. Όλα αυτά γίνονται υπό την καθοδήγηση και συγκάλυψη των αρμόδιων πολιτικών αρχών. Ταυτόχρονα συστήνονται καινούρια αστυνομικά σώματα για τον έλεγχο των διαδηλώσεων αλλά και για την καταστολή του φοιτητικού κινήματος. Η κυβέρνηση έφτασε ένα βήμα πριν την εκδικητική δολοφονία του πολιτικού κρατούμενου απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, αρνούμενη να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματά του.
Χρησιμοποιώντας στρατηγικά την περίοδο της πανδημίας, ενώ είναι δύσκολο να αντιδράσει ο κόσμος, ψηφίστηκε νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και ο νόμος για την εκπαίδευση, που προβλέπει μεταξύ άλλων την ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, ενώ ετοιμάζονται νόμοι για τη διάλυση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Η κυβέρνηση επένδυσε από την πρώτη στιγμή στην επικοινωνιακή της εικόνα διοχετεύοντας τεράστια ποσά σε συγκεκριμένα συστημικά Μ.Μ.Ε. αλλά και σε στρατηγικούς συμμάχους της όπως η εκκλησία. Τα Μ.Μ.Ε. εκτός της συνεχούς προπαγάνδισης της κυβερνητικής πολιτικής, αποκλείουν τις αντίθετες φωνές και συγκαλύπτουν απροκάλυπτα κάθε περιστατικό αστυνομικής βίας ενώ κατασυκοφαντούν τα θύματα. Οποιαδήποτε κριτική απέναντι στην κυβέρνηση εκφράζεται μόνο μέσω των social media. Ακόμα και εκεί όμως, παρατηρούνται φαινόμενα λογοκρισίας και προσπάθειες φίμωσης από μέρους της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση επιλέγει να αγνοήσει συνωστισμούς σε εμπορικούς δρόμους και εκκλησίες αλλά απαγορεύει κάθε μορφή συγκέντρωσης και διαμαρτυρίας με επίφαση την αποφυγή διασποράς του κορονοϊού. Κάθε μορφή κινητοποίησης καταστέλλεται με απροκάλυπτη βία, διώξεις αγωνιστών και απολύσεις συνδικαλιστών. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν καταργείται στην πράξη το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση.

Ως μετανάστες-τριες δε μπορούμε να ανεχτούμε την πολιτική κυβέρνησης και Ε.Ε. απέναντι στους μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα. ‘Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε αντίσκηνα, χωρίς υγειονομική περίθαλψη και είδη πρώτης ανάγκης, είναι έκθετοι σε πλήθος νοσημάτων, πόσο μάλλον στον κορονοϊό. Οι άνθρωποι αυτοί αν καταφέρουν να επιβιώσουν από το ταξίδι προς την Ελλάδα κινδυνεύουν από τις επιθέσεις του λιμενικού που τρυπάνε τις βάρκες τους, φασίστες που προσπαθούν να τους κάψουν ζωντανούς και τέλος της ψυχολογικής κατάστασης που έχουν περιέλθει που μαζί με την εξαθλίωση τους οδηγεί σε ορισμένες περιπτώσεις στην αυτοκτονία. Αρνούμαστε να συνηθίσουμε την βαρβαρότητα.

Γνωρίζουμε πως όλη αυτή η βία και καταστολή είναι ο μόνος τρόπος να συνεχίσει η κυβέρνηση τις πολιτικές του κεφαλαίου και το νεοφιλελεύθερό της σχέδιο.
Καταδικάζουμε οποιαδήποτε μορφή κρατικής βίας. Καταδικάζουμε τις όποιες πολιτικές που οδηγούν το λαό στη φτώχεια την ώρα που οι ελίτ πλουτίζουν ακόμα και κατά τη διάρκεια εξέλιξης της πανδημίας.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγωνιζόμενο λαό που προσπαθεί να επιβιώσει και να αντισταθεί στις κυβερνητικές πολιτικές.

Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις ενάντια στο Γαλλικό “νόμο για την ασφάλεια”, το kill the bill στη Βρετανία, οι μαζικές πορείες ενάντια στον αυταρχισμό και η αντίσταση στα Ελληνικά πανεπιστήμια ενάντια στη δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας, δείχνουν το δρόμο.

Ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο.
Δηλώνουμε την παρουσία, στήριξη και αλληλεγγύη μας σε όσους αγωνίζονται ακόμη σθεναρά, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στόχος μας εφεξής, ο συντονισμός και η συμμετοχή σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πανευρωπαικών και διεθνών δράσεων στην ίδια κατεύθυνση.
Καλούμε σε πανευρωπαϊκές και διεθνείς δράσεις το διήμερο 17-18 Απριλίου, 14:00 (ώρα κεντρικής Ευρώπης)».

Οι συλλογικότητες:
Ολλανδία (Netherlands) – REINFORM
Βρυξέλλες (Brussels) – Grec.que.s solidaires de Belgique
Βαρκελώνη (Barcelona) – GR Solidarity Initiative Barcelona
Μπέρμιγχαμ (Birmingham) – Κίνηση κατοίκων Μπερμιγχαμ απέναντι στην αστυνομοκρατία
Παρίσι (Paris) – Initiative des travailleurs.euses et étudiant.e.s grec.que.s à Paris
Εδιμβούργο (Edinburgh) – Greek Migrant Solidarity Initiative Scotland
Εδιμβούργο (Edinburgh) – Real Democracy Now Edinburgh GR
Εδιμβούργο (Edinburgh) – “Αλληλεγγυ@ Εδιμβούργου, Solidary Edinburgh”
Οσλο (Oslo) – IRANT
Δουβλίνο (Dublin) – Greek Solidarity Ireland/Αλληλεγγύη Χωρίς Σύνορα (Ιρλανδια-Δουβλινο)
UK – Greek Solidarity Network UK (London, Birmingham, Bristol, Edinburgh, Newcastle, Brighton, Loughborough)
Antifascist Action for Greece, London (AAfG)
Μόναχο (Munich) – Πρωτοβουλία κατοίκων Μονάχου ενάντια στο κράτος καταστολής στην Ελλάδα
Σίδνεϊ (Sydney) – Greek Initiative against Police Impunity
Ουψάλα (Uppsala) – Πρωτοβουλία κατοίκων Ούψαλας ενάντια στην αστυνομοκρατία
Γερμανία (Germany) – Αγωνιστική Κίνηση Ελλήνων στη Γερμανία
Δανία (Denmark) – Πρωτοβουλία Κατοίκων Δανίας ενάντια στον αυταρχισμό και στην αστυνομοκρατία στην Ελλάδα
Γκέτεμποργκ (Gothemburg) – Πρωτοβουλία κατοίκων Γκέτεμποργκ ενάντια στον αυταρχισμό και στην αστυνομοκρατία στην Ελλάδα
Βερολίνο (Berlin) – Reakt-Aktion against Repression
Κοπεγχάγη (Copenhagen) – Crisis Mirror
Μαχόμενη Λαϊκή Συσπείρωση, παράταξη στην Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου

Βερολίνου

Στο ΗΒ μετα απο τριαντα χρονια Θατσερισμου ζουμε τον εφιαλτη των ιδιωτικοποιησεων .

Σχεδον τιποτα δεν δουλευει.Το κρατος εχει σαλαμοποιησει ολες τις υπηρεσιες και τις εχει μοιρασει σε μεγαλες εταιρειες .Αυτες με την σειρα τους τις εχουν κατατμησει και μοιρασει σε υπεργολαβους.Οι οποιοι επισης με τη σειρα τους δινουν υπεργολαβιες σε μικροτερους και παει λεγωντας.

Για παραδειγμα αλλη εταιρεια εχει τα τρενα απο την Α πολη μεχρι την Β αλλα και αλλη εχει τον ελεγχο της κινησης, την επιβλεψη των γραμμων , την προσληψη του βοηθητικου προσωπικου, αλλη της καθαριοτητας και αλλη των τεχνικων συντηρησης, που ολα αυτα αλλαζουν στα επομενα χιλιομετρα με αλλες εταρειες. Και ολα αυτα που ειναι ενα τελικα και κομματιασμενα, πρεπει να συντονιζωνται να ειναι ανταγωνιστικα μεταξυ τους και κερδοφορα Και γινεται μπαχαλο.

Προσεξτε τωρα.Ολοι αυτοι οι μεσαζοντες καλοπληρωμενοι  κηφηνες στελεχη και μανατζερς που αποτελουν την αρχουσα ταξη της Αγγλιας ,χρειαζονται τελικα εναν εργατη να βιδωσει την βιδα. Να ανεβει στην κολωνα και να συνδεσει το καλωδιο.Να παραδωσει το δεμα η το γραμμα . Ομως δεν υπαρχουν πλεον εργατες.

Η για να το πω αλλιως οι εργατες οι εργαζομενοι ειναι λεει «αφεντικα του εαυτου τους».

Πληρωνονται με το κομματι η την ωρα. Κινουνται με τα δικα τους μεταφορικα μεσα δουλευουν με τα δικα τους εργαλεια πληρωνουν την εφορια την ασφαλεια και την συνταξη τους απο τις απολαβες τους  Οσο περισσοτερο δουλευουν τοσα περισσοτερα λεφτα βγαζουν.Και τα λεφτα με εναν μαγικο τροπο ειναι παντα λιγα. Γι αυτο πρεπει να δουλευουν σαν ζωα ηλιο με ηλιο βροχη με βροχη μερα νυχτα μεχρι να πεσουν κατω και παλι σιγουρο εισοδημα δεν εχουν. Κανενας ελεγχος στην ποιοτητα της εργασιας δεν υπαρχει απο το κρατος.Υποτιθεται πως οι νομοι της αγορας θα πεταξουν εξω τους μη ικανους. Κι ομως οι δρομοι ειναι γεματοι λακουβες τα τηλεφωνα δεν δουλευουν οι συγκοινωνιες ειναι πανακριβες και εχουν σοβαρα προβληματα και το σημαντικωτερο ποτε δεν υπαρχει υπευθυνος. Μην μιλησουμε για την υγεια και την ιατρικη καλυψη η για τις εργατικες κατοικιες εκει ειναι το Βατερλω του Θατσερισμου.

Ολα αυτα σας ακουγωνται υπερβολικα κι αριστερα. Να σας δωσω ενα παραδειγμα.

Προκειται να κανω ενα γευμα την Παρασκευη  και μου χρειαζεται φυλλο για να φτιαξω μπακλαβα. Εχω βρει πολυ καλο  και οικονομικο φυλλο απο μια Τουρκικη-Βουλγαρικη  εταιρεια στο Λονδινο το παραγγελνω μια βδομαδα πριν για να εχουν χρονο να το στειλουν με κουριερ φυσικα με χρεωση μου που κοστιζει 25% πανω στην αξια του προιοντος.Το φυλλο ξεκινα πολυ σωστα συσκευασμενο με παγο το απογευμα στις 5.30 στις 12 Απριλιου απο την εταιρεια και λογικα πρεπει να μου παραδοθει το πολυ σε 24 ωρες.Την επομενη στις 7.59 το πρωι  ερχεται απο την DHL (μια απο τις μεγαλες ιδιωτικες εταιρειες που εχουν παρει πλεον τα ΕΛΤΑ της Αγγλιας) μηνυμα πως σε το δεμα εφυγε απο τα κεντρικα της γραφεια και σε λιγες ωρες θα μου παραδοθει. Ξερετε ποτε το πηρα; Τρεις μερες μετα. Και απο μια αλλη αποθηκη 45 λεπτα μακρυα απο το σπιτι μου πραγμα που μου κοστισε σε χρονο και χρημα. Και ο υπεργολαβος διανομεας της DHL μου ζητησε συγνωμη που δεν μπορεσαν να βρουν τη διευθυνση μου (οπου εχουν ξαναπαραδωσει δεμα μια βδομαδα πριν)παρ ολο που το τηλεφωνο μου και η διευθυνση φυσικα ηταν γραμμενο πανω στο δεμα .

Αυτη ειναι η ιδιωτικη πρωτοβουλια.Οπως φαινεται η συγκεκριμενη υπεργολαβικη εταιρεια δεν ειχε αλλη παραδοση στην περιοχη και περιμενε να της προκυψει και κανενα ακομα δεμα μπας και βγαλει το εξοδο.Ενω αν ηταν μια κρατικη εταιρεια και μαζευε ολα τα γραμματα μιας περιοχης τετοιο προβλημα δεν θα υπηρχε.Οπως καταλαβαινετε ολο αυτο σημαινε προβλημα στην ποιοτητα της παραγγελιας (ο παγος ελιωσε)καθυστερηση και αγχος στην προετοιμασια και φυσικα επιπλεον εξοδο για μενα μειωση δηλαδη του μεροκαματου μου.

Υπαρχουν υπηρεσιες παραγωγικοι τομεις κλαδοι της οικονομιας  που η μικρη επιχειρηματικοτητα  πρεπει να υπαρχει. Σε πολλους τομεις της οικονομιας. Ενα σουβλατζιδικο μια τοπικη εφημεριδα μια θεατρικη ομαδα ενα συνεργειο αυτοκινητων ενα ρουχαδικο δεν πρεπει να ειναι κρατικα .

Υπαρχουν ομως και αλλοι βασικοι τομεις και υπηρεσιες κυριως οσοι εχουν ευρυτερη κοινωνικη σημασια και λειτουργικοτητα  (ακομα και στον καπιταλισμο)που η ιδιωτικοποιηση της παραγωγης και η λειτουργια με βαση την κερδοφορια ειναι καταστροφικη αντι οικονομικη και σε βαρος του  πολιτη του καταναλωτη. Αυτα ειναι απλα πραγματα και διαπιστωμενα στην πραξη.Συγκοινωνιες επικοινωνιες νερο απορριμματα υγεια εκπαιδευση συνταξεις ασφαλιση ενεργεια δεν μπορει να υπαρχουν παρα μονο κατω απο τον ελεγχο του Δημοσιου. Χωρις αυτα, απλα τιποτα δεν δουλευει.Το συστημα καταρρεει και οδηγουμαστε στον ανθρωποφαγο καπιταλισμο οπου επιβιωνουν για ενα διαστημα μονο οι εχοντες.Και τελικα το συστημα βουλιαζει

Αλλα η χωρα μας και οι κυβερνητες της εχουν παντα μια ιδεολογικη καθυστερηση σε σχεση με αυτα που γινωνται στις μητροπολεις του καπιταλισμου.Ειμαστε πισω ακολουθουμε Πως να το πω.

Οταν οι αλλοι εβγαλαν συμπερασματα απο τα λαθη τους εμεις ειμαστε κολημενοι στις πρακτικες που ακολουθουσαν συνηθως 10-20 χρονια πισω στις ανεπτυγμενες χωρες.

Πολυ καλο το αρθρο διαβαζουμε με προσοχη δεν συμφωνουμε με ολα τα συμπερασματα αλλα τα διαβαζουμε και κρινουμε.

Εχω ξαναγραψει για το Τουρκισταν και οχι μονο, αλλα και τους Τουρκιστανους (πολλους απο αυτους Ουιγουρους) στρατιωτες των Ναζι που βρεθηκαν στην Θεσσαλονικη.

Δεν πρεπει να μπερδευουμε το Ανατολικο Τουρκισταν επαρχια της Κινας με την πολη Τουρκισταν (παλαιότερα γνωστη ως Τουρκεστάν )του Καζακσταν.(η ένατη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο με ατελειωτες στεπες και γι αυτο πολυ αραιοκατοικημενη περιπου 19 εκατομμυρια κατοικοι)

Οι Τουρκιστάνοι της Ν.Μηχανιώνας

Όπως αφηγήθηκε για τους Τουρκιστάνους ο παλιός Μηχανιώτης ράφτης και στέλεχος του ΕΑΜ, Ευάγγελος Χατζημπιρμπιλός:
Οι Γερμανοί είχαν εδώ στη Νέα Μηχανιώνα ένα λόχο Τουρκεστάνους, ο κόσμος τους έλεγε Μογγόλους. Ήταν στο Ρωσικό στρατό, τους έπιασαν αιχμαλώτους και δέχτηκαν να ενταχθούν στο Γερμανικό στρατό. Αυτοί μου έφεραν ένα ράφτη δικό τους στο ραφείο μου που είχα στην πλατεία, εκεί στη γωνία του Κατσούλη, για να διορθώνει τα ρούχα τους. Μια μέρα μου λέει, σήμερα πιάσανε ένα Παρτιζάνο δικό σας. Εγώ για να μάθω πως και γιατί, φώναξα μια ξαδέλφη μου που ήξερε καλά τούρκικα και μου εξήγησε μέσω αυτής τα καθέκαστα.3
Αυτός ο παρτιζάνος που είχαν συλλάβει οι Γερμανοί, δεν ήταν άλλος από τον ήρωα της Νέας Μηχανιώνας Απόστολο Βαζάκα, μια θρυλική φυσιογνωμία που στα μαύρα χρόνια της Κατοχής, μαζί με τον καπετάνιο του ΕΛΑΝ πήγαιναν με ένα καίκι στα νησιά του Βόρειου Αιγαίου, απελευθερώνοντας κομμουνιστές εξόριστους ή πάλι μεταφέροντας οπλισμό και εφημερίδες για τις ανάγκες των οργανώσεων του ΕΛΑΣ, καθώς και τρόφιμα για τους κατοίκους της Ν.Μηχανιώνας. Μετά τη σύλληψή του, επειδή μετείχε στο δίκτυο για τη φηγάδευση των Τουρκεστάνων προς τα τμήματα του ΕΛΑΣ στο Χορτιάτη και στη συνέχεια στο Χολομώντα, οι Ναζί εκτέλεσαν τον Βαζάκα, ενώ για τον ίδιο λόγο είχαν επιχειρήσει να συλλάβουν και τον Μηνά Πορίδη, αλλά πρόλαβε και έφυγε στο βουνό.
Τουρκεστάνοι με γερμανικές στολές σε περιπολία στη Νέα Μηχανιώνα

Η φυγάδευσή τους

Σύμφωνα πάντα με τον Χατζημπιρμπιλό “όλους αυτούς τους Τουρκεστάνους, με μεσολαβητή το ράφτη και την κοπέλα που ήξερε τουρκικά, τους στείλαμε στον ΕΛΑΣ που τους κουβαλούσε η ηρωίδα Μηλιά Ρούσου μέσα από τη ρεματιά μέχρι πάνω στα σύνορα της Κερασιάς, αφού πρώτα τους μεταμόρφωνε σε γριούλες με μπαστουνάκια για να μη τους γνωρίσουν”.
Σύμφωνα με τον Μηνά Πορίδη, στην οργάνωση της ΕΠΟΝ Νέας Μηχανιώνας, που βοηθούσε στη διαφυγή των πρώην σοβιετικών στρατιωτών, μετείχαν εκτός από τον ίδιο και οι Σωτήριος Καψάλας, Παναγιώτης Παπαμιχαήλ, Κωνσταντίνος Τσάκος και ο Απόστολος Βαζάκας. Στο στρατόπεδο των Τουρκεστάνων, τους οποίους ο Πορίδης ονομάζει “Μογγόλους” λόγω των χαρακτηριστικών τους, διέμεναν και λίγοι Ιταλοί, που τους είχαν αιχμαλωτίσει οι Γερμανοί μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.
Το σημερινο Σιντσιανγκ «Νεο συνορο» (ανατολικο Τουρκισταν προσφατος πολιτικος ορος)  περιοχή οπου ζουν πάνω από δώδεκα εθνοτικές ομάδες αυτονομη επαρχια της Κινας κατοικειται κατα 45% απο τους (πλειοψηφικα σουνιτες Μουσουλμανους) Ουιγουρους ( η λέξη ουγουχούρ στην Ουιγουρική γλώσσα σημαίνει ένωση ανθρώπων) Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τους σημερινούς Ουιγούρους απόγονους πολλών λαών όπως των αρχαίων Ουιγούρων της Μογγολίας που έφτασαν στο Λεκανοπέδιο Ταρίμ μετά την πτώση του Χανάτου των Ουιγούρων, Ιρανικές φυλές Σακά αλλά και άλλων Ινδο-ευρωπαίων που κατοίκησαν στο λεκανοπέδιο Ταρίμ πριν την έλευση των Ουιγούρων [11] Αναλύσεις DNA δείχνουν ότι οι λαοί της Κεντρικής Ασίας όπως οι Ουιγούροι είναι μίξη Καυκάσιων και Ανατολικών Ασιατών.

Ουιγουροι και διεθνεις εξελιξεις

N. Μωραίτης για το Avantgarde

Who are the Uyghurs of East Turkestan? | International Uyghur Human Rights & Democracy Foundation

Οι Ουιγούροι είναι μία εθνότητα 13,5 περίπου εκατομμυρίων, τουρκμένικης καταγωγής η οποία στην συντριπτική της πλειοψηφία κατοικεί στο λεκανοπέδιο του Ταρίμ στην επαρχία Σινζιανγκ της Κίνας.

Σε αυτή τη μέχρι πρότινος σχετικά άσημη εθνότητα τα τελευταία χρόνια έχουν πέσει σε μεγάλο βαθμό τα φώτα της δημοσιότητας, λόγω των καταγγελιών τους ότι υπόκεινται θρησκευτική και εθνική καταπίεση από την ΛΔ της Κίνας. Σε αυτό το σημείωμα θα δώσουμε περισσότερο έμφαση στις εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών, παρότι υπάρχει αρκετή βιβλιογραφία[1] και για τα προηγούμενα χρόνια[2].

Οι καταγγελίες δεν γίνονται γενικώς ειπείν από τους ουιγούρους. Η ομοσπονδία World Uyghur Congress[3] και οι υποομάδες του, το Uyghur American Association, το Uyghur Human Rights Projects και το Campaign for Uyghurs, είναι οι βασικές πηγές των καταγγελιών. Αυτές οι ομάδες λοιπόν ισχυρίζονται ότι η ΛΔ της Κίνας έχει σχεδιάσει και εκτελεί ένα σχέδιο βιολογικής εξόντωσης και πολιτισμικής αφομοίωσης του συγκεκριμένου λαού. Ο παραπάνω ισχυρισμός «ενισχύεται» λέγοντας ότι η Κίνα έχει κατασκευάσει ένα δίκτυο στρατοπέδων συγκέντρωσης, στα οποία γίνονται απαγωγές, βασανισμοί, θάνατοι, αλλά και βίαιη αλλαγή πολιτισμικού προφίλ. Ένα σύνολο επίσημων κρατικών εγγράφων, τα οποία διέρρευσαν στον Τύπο και ονομάστηκαν Xinjiang Papers θεωρητικά επιβεβαίωναν τους ισχυρισμούς καθώς θεωρήθηκε ότι γράφτηκαν από κυβερνητικούς αξιωματούχους.

The Artux City Vocational Skills Education Training Service Center north of Kashgar, Xinjiang, believed to be a re-education facility.

Η ΛΔ της Κίνας ναι μεν αποδέχεται την ύπαρξη εγκαταστάσεων, όμως ισχυρίζεται ότι στο πλαίσιο τους δεν πραγματοποιείται κάποια εξόντωση, αλλά επανεκπαίδευση, πολιτισμική επιμόρφωση με σκοπό την καταπολέμηση αυτού που ονομάζει «εξτρεμισμό». Από την «γενοκτονία» όμως μέχρι την πολιτισμική επιμόρφωση βρίσκεται μεγάλη απόσταση. Με μία απλή έρευνα βρίσκουμε όμως ότι δεν παρατηρείται κάποια μείωση στο πληθυσμό, τουλάχιστον σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές[4]. Αντιθέτως οι Ουιγούροι αυξάνονται στην Σινσιάνγκ ως αποτέλεσμα της γενικότερης οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής. Στην τελική αν το ΚΚΚ είχε θέσει ως συνειδητό στόχο την εξόντωση ενός λαού εκατομμυρίων ανθρώπων θα μπορούσε ποτέ να το κάνει ως τμήμα ενός μυστικού σχεδίου, όπως μας ενημερώνουν τα Xinjiang Papers;

Εφόσον λοιπόν δεν μπορεί να αποδειχθεί η βιολογική εξόντωση, το WUC οδηγείται στην έννοια της πολιτισμικής γενοκτονίας, πως δηλαδή επιχειρείται η βίαιη αλλαγή της φυσιογνωμίας των ουιγούρων. Ένας βασικός ισχυρισμός των αυτονομιστών είναι ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας εμποδίζει την τέλεση των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, κλείνει τα τζαμιά τους και δεν τους επιτρέπει να ντύνονται και να φέρονται σαν μουσουλμάνοι. Με το δεδομένο ότι η ΛΔ Κίνας έχει εγκαθιδρυμένη ανεξιθρησκία, τέτοιες καταγγελίες αποτελούν περισσότερο ενδείξεις των γνωρισμάτων του κινήματος τους, παρά αξιόπιστα δεδομένα κάποιας θρησκευτικής καταπίεσης στην Κίνα. Η ΛΔ της Κίνας έχει αρκετές μουσουλμανικές μειονότητες με την μεγαλύτερη να είναι η Hui, οι οποίοι είναι Han κινέζοι, που μπορούν να εκφράζουν κανονικά την θρησκεία τους. Αν λοιπόν υπήρχε κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια καταπολέμησης [5] του μουσουλμανισμού για ποιο λόγο αυτή δεν οδηγείται και προς τις υπόλοιπες εθνότητες που πιστεύουν στο Ισλαμ; Επομένως μας είναι ιδιαίτερα δύσκολο να πιστέψουμε το πώς ο ισλαμισμός διώκεται ως τέτοιος στην Σινσιάνγκ.

Επίσης στην Σινσιάνγκ η Ουϊγουρική γλώσσα και γραφή διδάσκεται κανονικά στην εκπαίδευση, είναι γλώσσα που χρησιμοποιείται τηλεόραση, τα κρατικά έγγραφα και τα δημόσια κτήρια. Προωθείται η διγλωσσία με μαθήματα και γενικότερα η περιοχή δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που θα λέγαμε υποβιβασμένη, όπως ένα αμερικανικό γκέτο. Επίσης Ουιγούροι συμμετέχουν κανονικά στα πολιτικά όργανα της επαρχίας Σινσιάνγκ, με τον Shohrat Zakir [6] να εκλέγεται σε διαφορετικές πολιτικές θέσεις.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι η ετήσια ανάπτυξη του ΑΕΠ στη Σινσιάνγκ είναι περίπου στο 8%, βρίσκεται σε πορεία διαρκούς βιομηχανοποίησης και ιδιαίτερα μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια οι άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχουν μειωθεί σε μεγάλο βαθμό. Είναι προφανές ότι αυτή η οικονομική ανάπτυξη δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την συνεργασία των Ουιγούρων που αποτελεί την εθνικά κυρίαρχη εθνότητα.

Τα τελευταία τρία χρόνια (2018-2021) χιλιάδες διπλωμάτες και ανεξάρτητοι ερευνητές έχουν επισκεφτεί την Σινσιάνγκ αδυνατώντας να παρουσιάσουν το οποιοδήποτε θετικό δείγμα ως προς τις καταγγελίες με πολλές χώρες να κάνουν θετικά μάλιστα σχόλια ως προς την κατάσταση των Ουιγούρων στη περιοχή[7]. Επίσης μέσα στο 2020 η Κίνα δέχτηκε περίπου 200 εκ τουρίστες[8]. Θα υποθέταμε με τόσο μεγάλο άνοιγμα σε εκπροσώπους ξένων χωρών αλλά και απλούς πολίτες, κάπως κάποιος να είχε καταφέρει να μιλήσει, και έτσι να επιβεβαιώσει από πολλαπλές ανεξάρτητες πηγές το κεντρικό αφήγημα.

Τέλος κατά τη 46η συνεδρίαση του συμβουλίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του ΟΗΕ 80 χώρες υποστήριξαν την θέση της Κίνας περί μη γενοκτονίας εναντίον μουσουλμάνων και Ουιγούρων, μεταξύ αυτών η Αίγυπτος και το Πακιστάν[9]. Παρόμοιες ανακοινώσεις έχουν βγάλει επίσης ο Οργανισμός για την Ισλαμική Συνεργασία καθώς και η Παγκόσμια τράπεζα ως προς τις καταγγελίες για γενοκτονία ή συνθήκες σκλαβιάς.

Σημείωση: Με το μπλέ οι χώρες που αναγνωρίζουν καταπίεση των Ουιγούρων. Κόκκινο οι χώρες που διαφωνούν

Ποιοι βγάζουν τις καταγγελίες;

Η αξιοπιστία των παραπάνω καταγγελιών μειώνεται ακόμα περισσότερο όταν δούμε το ποιόν των ανθρώπων που τις πραγματοποιούν. Τα βασικότερα μέσα και οργανώσεις που ανέλαβαν την εργολαβεία είναι το Human Rights Watch, το World Uyghur Congress, το Radio Free Asia, το Foreign Policy[10]. Ο γερμανός ακαδημαικός Andrian Zenz, μέλος της οργάνωσης Victims of Communism Memorial Foundation, ήταν ο πρώτος που δημοσίευσε έρευνα για τις εγκαταστάσεις επιμόρφωσης των ουιγούρων[11]. Οι έρευνες του ανέφεραν ότι αυτή την στιγμή υπάρχουν 1200 τέτοια κέντρα στην Σινσιάνγκ. Από την άλλη το Australian Strategic Policy Institute ανέφερε ότι οι δορυφορικές εικόνες δείχνουν για δραματικά μικρότερο αριθμό τέτοιων κέντρων περίπου 28, ενώ άλλα μιλάνε για λίγες εκατοντάδες[12]. Ακόμα δηλαδή και εντός των φορέων που κάνουν τις καταγγελίες υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα ως προς το τι ακριβώς υπάρχει.

Οι πηγές φαίνεται πως είναι σχεδόν ολοκληρωτικά Δυτικές με πολύ λίγες μαρτυρίες να διασταυρώνουν τις καταγγελίες[13]. Ακόμα δηλαδή και στο άρθρο-ναυαρχίδα των New York Times αναγνωρίζεται ότι όλες οι πηγές είναι είτε δυτικές ή ανώνυμες[14]. Σύμφωνα ακόμα και με το Wikipedia το World Uyghur Congress χρηματοδοτείται από το γνωστό αμερικάνικο NED[15]. Σε δημοσίευμα του μάλιστα το NED έχει αναφέρει ότι μέσα στα τελευταία 20 χρόνια έχει δώσει περίπου 8,5 εκατομμύρια δολάρια για την ενίσχυση του αγώνα αυτών των οργανώσεων[16].

Το NED [Εθνική Κληρονομιά για τη Δημοκρατία] έχει παράσχει στο WUC χρηματοδότηση εκατομμυρίων δολαρίων , συμπεριλαμβανομένων 1.284.000 δολαρίων από το 2016 και μόνο, και εκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετη χρηματοδότηση σε οργανισμούς που συνδέονται με την WUC.  Οι επιχορηγήσεις προορίζονται για την κατάρτιση ακτιβιστών και νέων των Ουιγούρων στην υπεράσπιση των μέσων ενημέρωσης και την άσκηση πίεσης «για την ευαισθητοποίηση και υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ουιγούρων», με ιδιαίτερη έμφαση στο Αμερικανικό Κογκρέσο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα Ηνωμένα Έθνη. Το 2018, το NED παρείχε στην WUC και τους παραλήπτες της περίπου 665.000 $, σύμφωνα με τον ιστότοπο του πρώην οργανισμού .

Μία από τις οργανώσεις που συμμετέχουν στην ομπρέλα του WUC είναι και η Uyghur American Association. Ένα από τα πιο προβεβλημένη στελέχη αυτής της οργάνωσης είναι η Rushan Abbas η οποία ήταν αντιπρόεδρος της οργάνωσης και στέλεχος του Radio Free Asia, ένα αντικομμουνιστικό ψυχροπολεμικό -χρηματοδοτούμενό από τη CIA- μέσο μαζικής ενημέρωσης[17]. Η συγκεκριμένη στο παρελθόν είχε δουλέψει και στο Γκουαντάναμο ως διερμηνέας[18]. Παρόμοιες καριέρες είχε η συντριπτική πλειοψηφία των ανώτερων στελεχών των οργανώσεων των Ουιγούρων. Με λίγα λόγια είναι όλα μέσα ή οργανώσεις που βρίσκονται υπό την άμεση ή έμμεση χρηματοδότηση από τον ιμπεριαλισμό.

«Πλέον, αντί να έχουν τη CIA να παίρνει μυστικές πρωτοβουλίες με σκοπό να μανιπουλάρει κοινωνικές διεργασίες χρηματοδοτώντας και παρέχοντας πληροφόρηση στα κρυφά, έχουν ένα τσιράκι, το οποίο λέγεται National Endownment for Decocracy, NED

Philip Agee, τέως Πράκτορας CIA και Whisteblower

Γκρίζοι Λύκοι, Αλ-Καίντα και στο βάθος πάλι Αμερικάνοι

Το WUC παρουσιάζεται γενικώς σαν μία οργάνωση που θέλει να προωθήσει τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία, μέσω μη βίαιων και δημοκρατικών μέσων. Αποτελεί κάτι σαν τον επίσημο συνομιλητή με τις δυτικές κυβερνήσεις. Πλάι όμως στο WUC έχουμε το φαινομενικά παράδοξο της ύπαρξης μίας ακραία σαλαφιστικής οργάνωσης, του ΕΤΙΜ που τα τελευταία 25 χρόνια είχε πολεμική παρουσία σε όλα τα σημαντικά μέτωπα της δυτικής Ασίας (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν). Το WUC προσπαθεί με κάθε τρόπο να μην συσχετιστεί με το ΕΤΙΜ, ενώ επί της ουσίας συσχετίζονται τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά. Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι το ΕΤΙΜ είναι ο ένοπλος βραχίονας του WUC, παρά ότι είναι ανεξάρτητες οργανώσεις.

Η αφετηρία βρίσκεται στις αντιλήψεις του πατέρα του πρώτου Προέδρου του WUC, Isa Yusuf Alptekin. Ο συγκεκριμένος ήταν Γραμματέας του Κουομιτάνγκ στην Σινσιάνγκ κατά τη διάρκεια του κινεζικού εμφυλίου πολέμου, σφοδρός αντικομμουνιστής και υπέρμαχος του παν-τουρκισμού. Με την ήττα του Κουομιτάνγκ και την εγκαθίδρυση της ΛΔ της Κίνας, η Τουρκία [19]έγινε το πολιτικό καταφύγιο του ουιγούρικου εθνικισμού, καθώς θεωρήθηκε πως είναι οι πρόγονοι του τωρινού τουρκικού έθνους.

Η πολιτική κουλτούρα του πατέρα συνεχίστηκε και στον υιό Erkin Alptekin, πρώτου Προέδρου του WUC, ο οποίος ζώντας πια εξόριστος στην Τουρκία ενίσχυσε τις σχέσεις με το κίνημα του παν-τουρκισμού συμπράττοντας με το MHP και τους γκρίζους λύκους της Τουρκίας. Για να καταλάβουμε το προφίλ του, ο συγκεκριμένος είχε εκλεγεί πρόεδρος[20] της Οργάνωσης των μη Εκπροσωπημένων Εθνών και Λαών, η οποία προσπαθούσε να διεκδικήσει την ανεξαρτησία της Εστονίας, της Λετονίας, Λιθουανίας, του Θιβέτ και φυσικά της Σινζιάνγκ.

Ο Erkin Alptekin σε πορεία υπέρ της ανεξαρτησίας του Ανατολικού Τουρκεστάν με φόντο ένα πολύ ενδιαφέρον πανό

Τις ίδιες ισχυρές σχέσεις με τις σημερινές οργανώσεις του παν-τουρκισμού φαίνεται να διατηρεί το ΕΤΙΜ αυτή τη στιγμή. Χαρακτηριστικά, στα 2015 η Ταιλάνδη επαναπάτρισε 109 Κινέζους, με την κατηγορία ότι επιδίωκαν να συμμετάσχουν σε τρομοκρατικές οργανώσεις στην Τουρκία. Λίγες ημέρες αργότερα μία βόμβα εκπυρσοκροτείται στην Μπανγκόκ σκοτώνοντας 20 ανθρωπους[21]. Οι έρευνες προσανατολίζονται στο ότι οι δράστες ανήκαν σε ουιγούρους αυτονομιστές, αλλά και μέλη τ[22]ων Γκρίζων Λύκων. Επίσης το καλοκαίρι του 2015, μέλη των Γκρίζων Λύκων πραγματοποίησαν πορεία καίγοντας κινέζικες σημαίες, επιτέθηκαν σε κινέζικα εστιατόρια και τουρίστες αστιατικής καταγωγής επειδή έμοιαζαν με κινέζους, λόγω ενός fake news, ότι η ΛΔ της Κίνας είχε απαγορεύσει την νηστεία του Ραμαζανιού.

Όσον αφορά το θρησκευτικό προφίλ του ουιγούρικου εθνικισμού, είναι ενδεικτικό ότι ο Isa Alptekin έχει καταγραφεί στην ιστορία πως ήθελε να επιβάλει αυστηρά θρησκευτικό περιεχόμενο στην τυπική εκπαίδευση, και ήταν ενάντια στους γάμους ανάμεσα σε Χαν Κινέζους και μουσουλμάνες γυναίκες, οργανώνοντας μάλιστα και δολοφονικές επιθέσεις σε τέτοια παντρεμένα ζευγάρια[23].

Ένα παρόμοιο πρόγραμμα θρησκευτικού και εθνολογικού πουριτανισμού υπηρετεί και το ΕΤΙΜ η οποία υιοθετεί όλο το πρόγραμμα του σαλαφιστικού Ισλάμ τύπου Αλ-Καίντα. Από το 2012 η οργάνωση παλεύει στη Συρία πλάι στην Αλ – Νούσρα[24]. Ουιγούροι επίσης πολεμάνε στο πλευρό και άλλων οργανώσεων, όπως το ISIS, το Islamic Jihad Union και το Islamic Movement of Uzbekistan[25]. Η Συριακή κυβέρνηση σε επίσημη ενημέρωση της το 2017 ανακοίνωσε ότι περίπου 5000 Ουιγούροι πολεμούσαν σε διάφορες στρατιωτικές ομάδες στη Συρία[26]. Και τα στοιχεία δείχνουν ότι Ουιγούροι πολεμάνε αυτή την στιγμή στο Ιντλίμπ[27]. Έχει δώσει το παρόν σε όλες τις σημαντικές μάχες υπέρ των… «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Η οργάνωση ήταν ενεργή στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Τσετσενία και έχει εγκαθιδρυμένες σχέσεις με την Αλ-Καίντα, τους Ταλιμπάν, το ISIS και το Islamic Movement of Uzbekistan[28]. Αρκετοί μαχητές της εκπαιδεύτηκαν σε στρατόπεδα υπό τον έλεγχο των Ταλιμπάν[29].

Ο ουιγούρικος εθνικισμός είχε σημαντική δράση και εντός Κίνας. Σημαντικός σταθμός αποτέλεσε το 2009, οπότε και συνέβησαν τα Ürümqi riots, όπου είχαμε ανοιχτή σύγκρουση ανέμεσα σε Ουιγούρους και Χάν Κινέζους[30].

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/03/WLMQ_Cellphone_screenshots_2v1.jpg/450px-WLMQ_Cellphone_screenshots_2v1.jpg

Οι συγκρούσεις κράτησαν αρκετές μέρες και το αποτέλεσμα ήταν να χάσουν την ζωή τους 197 άνθρωποι, εκ των οποίων οι 134 ήταν Χάν Κινέζοι. Ανάμεσα στο 2013 και το 2014 συμβαίνουν 4 επιθέσεις εναντίον τυχαίων πολιτών σε διάφορες πόλεις της Κίνας που σκοτώνουν συνολικά 77ανθρώπους και τραυματίζουν δεκάδες. Το ιδεολογικόπολιτικό κίνητρο αναφέρεται ξεκάθαρα σε αυτονομιστικές ουιγούρικες οργανώσεις με ουαχαμπίτικο υπόβαθρο. Σημαντικό επίσης γεγονός αποτελεί και το Xinjiang raid του 2007, στο οποίο πραγματοποιήθηκε σύγκρουση ανάμεσα στο κινεζικό στρατό και το ΕΤΙΜ σε ένα στρατόπεδο που είχε χτίσει το τελευταίο στα υψίπεδα του Pamir[31]. Το ομολογουμένως αστείο είναι ότι ενώ στο συγκεκριμένο στρατόπεδο είχαμε στρατιωτική εκπαίδευση, το WUC ανακοίνωσε ότι το στρατόπεδο δεν συνδεόταν με την εκπαίδευση τρομοκρατών. Υποθέτουμε επομένως ότι επρόκειτο για κάποια κατασκήνωση Ουιγούρων προσκόπων.

Πως γίνεται λοιπόν ένας φιλήσυχος θρησκευόμενος Ουιγούρος, να φτάνει στην άλλη άκρη της Ασίας; Τι δουλειά έχει εκεί πέρα παλεύοντας παρέα με κάθε κατακάθι του Ισλαμ; Η πα[32]ρουσία στο μέτωπο δείχνει ότι υπάρχει οργανική σχέση ανάμεσα σε κάποια μέλη του κινήματος των Ουιγούρων (ιδιαίτερα τα μέλη του East Turkestan Islamic Movement) με το σκουπιδαριό της Νούσρα και της Αλ-κάιντα..

Αν αυτά ισχύουν, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα αθώο κίνημα ανεξαρτησίας. Ιδιαίτερα όταν γνωρίζουμε τον ιδιαίτερο ρόλο που έχουν παίξει οι παραπάνω οργανώσεις ως μοχλοί και proxy army του ιμπεριαλισμού. Στη πραγματικότητα δεν μιλάμε για κανένα κίνημα που αποσκοπεί σε κάποια εθνική ελευθερία. Αλήθεια, πως θα πήγαιναν τα πράγματα αν συγκροτούνταν ένα σαλαφιστικό κίνημα στη καρδιά της Ασίας; Δεν πειστήκαμε με τις βόμβες στα τζαμιά, τους αποκεφαλισμούς και τις μαζικές εξοντώσεις σιιτών και χριστιανών από το ISIS και την Αλ-νούσρα για τους σκοπούς τους; Τι άλλο πέραν από μία πραγματική γενοκτονία θα συμβεί στην Σινσιάν, αν πράγματι εγκαθιδρυθεί ένα σαλαφιστικό αντάρτικο; Πόσο υποκριτικό είναι στη προσπάθεια να περισώσουν κάποιοι μία αναπόδεικτη γενοκτονία στη Κίνα, να συμβάλουν σε μία πραγματική μελλοντική γενοκτονία!

Ουιγούροι μαχητές του ISIS. Καλά ξυπνητούρια σε ευσυγκίνητους από το δράμα των ουιγούρων

Φτιάχνοντας ψεύτικες δικαιολογίες για επεμβάσεις

Μέχρι στιγμής η υπόθεση έχει ως εξής: οι εκπρόσωποι της ανεξαρτητοποίησης της Σινσιάνγκ κάνουν σοβαρές καταγγελίες χωρίς να έχουμε σοβαρές αποδείξεις, λαμβάνουν σαφή οικονομική και πολιτική στήριξη από τη Δύση, έχουν ενεργές σχέσεις με Αλ-καίντα. Πόσες ακόμα πορτοκαλί επαναστάσεις θέλουμε μέχρι να καταλάβουμε ότι και το συγκεκριμένο κίνημα έχει τέτοια χαρακτηριστικά;

Αν μπορούν να κάνουν κάτι με 100% οι τακφιριστές πουριτανοί, αυτό είναι να καταστρέψουν μία χώρα. Το αφήγημα της γενοκτονίας μοχλεύεται στο πλαίσιο συγκεκριμένων πολιτικών επιδιώξεων που πρεσβεύονται από το σύνθημα ότι «το Τουρκεστάν δεν ανήκει νόμιμα στην Κίνα«. Σε αυτό το σημείο δεν μιλάμε για άγνοια ή για ελλείπεις πληροφορίες αλλά για μία σκόπιμη απόπειρα αξιοποίησης μίας αφήγησης με σκοπό την προώθηση των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού.

Για όσους αγαπητούς συντρόφους είναι ακόμα σκεπτικοί, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν ακόμα περισσότερο όταν μιλάνε οι καθ’ύλην αρμόδιοι σε ζητήματα πραξικοπημάτων. Ο Lawrence Wilkenson στέλεχος της πολιτικής ελίτ των ΗΠΑ σε εκδήλωση του ιδρύματος Ron Paul ανέφερε ότι η παρουσία των αμερικανών στο Αφγανιστάν δεν αποσκοπεί πλέον ούτε στην αντιμετώπιση των ταλιμπάν, ούτε στο state building[33]. Αντιθέτως είναι εκεί επειδή το Αφγανιστάν βρίσκεται δίπλα στην Κίνα και πως η αμερικανική παρουσία μπορεί να εξασφαλίσει μία άμεση παρέμβαση στους Ουιγούρους της Σινζιανγκ.

Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Υπάρχουν 20 εκ Ουιγούροι και δεν τους αρέσουν οι Κινέζοι. Αν η CIA χρειαστεί να κάνει κάποια επιχείρηση αποσταθεροποίησης, αυτός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να το καταφέρουμε.. Να δημιούργησουμε μία αναταραχή και να συμμαχήσουμε με τους Ουιγούρους προκειμένου να διώξουμε τους Χαν κινέζους και το Πεκίκο στο εσωτερικό της Κίνας».

Ευτυχώς όμως οι ομάδες που δραστηριοποιούνταν στη Κίνα απέτυχαν να συγκροτήσουν ένα αντάρτικο, όπως σχεδίαζαν. Η εξέγερση του Ürümqi πιθανότατα ήταν μια πρόβα τζενεράλε για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ούτε οι πραγματικοί Ουιγούροι θέλησαν να αποτελέσουν τμήμα μίας τέτοιας διαδικασίας, ούτε τα εκπαιδευμένα τζιχάντια μπόρεσαν να φτιάξουν τους πυρήνες που θα έκαναν αυτή τη δουλειά. Για αυτό και τώρα οι πραγματικοί παίκτες, οι πραγματικοί ενορχηστρωτές αναδεικνύονται, που δεν είναι άλλοι από τους μηχανισμούς της αυτοκρατορίας.

Το σχέδιο έχει μείνει πίσω, αλλά τα προβλήματα με την Κίνα συνεχίζονται. Για αυτό ο Τράμπ λίγο πριν φύγει από το Λευκό Οίκο κατήγγειλε την Κίνα ότι πραγματοποιεί γενοκτονία[34]. Και ο συνεχιστής του επάξια πήρε την σκυτάλη οξύνοντας ακόμα περισσότερο τη σύγκρουση. Και από πίσω όλη η κουστωδία της παγκόσμαις αθλιότητας να χειροκροτεί. Μόνο μία τέτοια ρητορική θα μπορούσε να δικαιολογήσει τις οικονομικές κυρώσεις[35], που αποσκοπούν στο φρενάρισμα της ανάπτυξης και την περιθωριοποίηση της κινέζικης οικονομίας.

Όλοι μαζί για να γίνει ξανά η Κίνα αποικία της αυτοκρατορίας

Αριστερά στο πλευρό του ιμπεριαλισμού

Δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε εντελώς σίγουροι για το τι ακριβώς συμβαίνει στην επαρχία Σινζιάν. Ας αναγνωρίσουμε και ένα ποσοστό αβεβαιότητας λόγω του ότι δεν διαβάζουμε κινέζικα ούτε έχουμε άμεσα κάποιον πληροφοριοδότη. Είναι πολύ πιθανό να συμβαίνουν και διώξεις και ενδεχομένως και δολοφονίες ανθρώπων. Σε καμία περίπτωση όμως αυτό δεν σηματοδοτεί γενοκτονίες και άλλα τέτοια εξόφθαλμα ψέματα. Στα μυαλά του μέσου αμερικανοευρωπαίου οι Ουιγούροι υποφέρουν. Το προπαγανδιστικό παιχνίδι δεν έχει σταματημό. Αυτή η επιρροή ασκείται και στην αριστερά υιοθετώντας επαναστατικό λόγο στη θεωρία αλλά στη πράξη ακολουθώντας κάθε ιμπεριαλιστική σαβούρα της σερβίρουν. Αναγκαστικά, αν βλέπεις σφαγές και γενοκτονίες βάζεις το λιθαράκι σου στο αριστερό ακροατήριο είτε να αδρανοποιηθεί είτε ακόμα χειρότερα να γίνει φερέφωνο των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

Πέραν των επίσημων φωνών της  Νατοικοτραφούς μας αστικής τάξης, στα της Ελλάδας πρωταγωνιστικό κλασσικά ρόλο έχουν οι Εφσύν[36] και το Elaliberta [37]τα οποία πιστά αναπαράγουν τη ρητορική περί στρατοπέδων συγκέντρωσης, σχεδίων πολιτισμικής αφομοίωσης και τα λοιπά. Στην Νατοική αριστερά επιχειρείται δε η ταύτιση της Κίνας με πιο κλασσικούς ιμπεριαλισμούς, όπως των ΗΠΑ, λέγοντας ότι στην Σινσιανγκ έχουμε κινεζικά Γκουαντάναμο, πως υπάρχει μία κοινή αντι-ισλαμική ρητορική σε ΗΠΑ και Κίνα. Δηλαδή όπως η Ευρώπη για παράδειγμα πνίγει μετανάστες στο αιγαίο και φυλακίζει σε μόριες, έτσι και η Κίνα κάνει τα ίδια με κριτήριο τη θρησκειά και το εθνικό προφίλ. Άραγε δεν το καταλαβαίνουν ότι αυτές οι ρητορικές είναι ακριβώς οι ίδιες που χρησιμοποιεί το σαλαφιστικό ισλάμ; Ρητορικό το ερώτημα.

Όσοι αναπαράγουν το ίδιο συμπέρασμα με αριστερά ή αναρχικά λογάκια δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να γεμίζουν το στρατόπεδο μας με φιλο-ιμπεριαλιστική σαβούρα. Οι νεροκουβαλητές του NED έχουν εκτεθεί σε ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο μεταμοντέρνο φιλελευθερισμό, ο οποίος ποτέ δεν μπορεί να δει τη συνολική εικόνα. Αντιθέτως όπου σηκώνεται παντιέρα δήθεν καταπίεσης τρέχει να υποστηρίξει χωρίς κανένα κριτήριο. Η λέξη κλειδι εδώ είναι ο αυταρχισμός, μη μπορώντας έτσι να διακρίνουν ανάμεσα σε επιτιθέμενους ή αμυνόμενους, ευρύτερα πολιτικά σχέδια και μεθοδεύσεις. Όπου υπάρχει καταπίεση και μία πιθανολογούμενη αυταρχικότητα παντού παρόντες για αριστερό ξέπλυμα. Όσο λοιπόν ο κόσμος προβάλει σαν ένα χαωτικό σύνολο υποαντιθέσεων όλοι το ίδιο θα φαίνονται.

Έθνη μπλεγμένα στους σχεδιασμούς του Ιμπεριαλισμού και της μονοκρατορίας

Η παραπάνω μεθοδολογία αδυνατεί να δει το όλον. Βλέπει παντού μικρές υποαντιθέσεις και μικροσυμφέροντα. Νομίζει ότι ο ιμπεριαλισμός σημαίνει επιθετικότητα ή αυταρχικότητα, οδηγούμενοι εν τέλει στο συμπέρασμα ότι πάνω κάτω όλα τα κράτη με στρατό είναι ή μπορεί να γίνουν ιμπεριαλισμός. Εμείς πιστεύουμε ότι για να καταλάβει κάποιος τι συμβαίνει με τους Ουιγούρους, πρέπει να τους αναλύσει πλάι στις εξελίξεις με τη Συρία την όξυνση των πολεμικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία. Η εκλογή Biden σηματοδότησε μία επιστροφή στην παλιά καλή στρατηγική των πολεμικών συγκρούσεων. Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα, και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες οι κυρώσεις απέναντι στην Κίνα έχουν αυξηθεί δραματικά με πρόσχημα τους Ουιγούρους.

 Η πολιτική ελίτ των ΗΠΑ εκπροσωπώντας συνολικά τη Δύση βλέπει πως σιγά σιγά χάνεται η αμερικανική πρωτοκαθεδρία σε κάποια μέτωπα και υπάρχει φόβος ότι δεν θα καταφέρουν να χρησιμοποιούν για πολύ καιρό ακόμα το συγκριτικό τεχνολογικό στρατιωτικό και οικονομικό πλεονέκτημα για να παρασιτούν πάνω στον υπόλοιπο πλανήτη όπως έκαναν για τα τελευταία τρακόσια χρόνια.

Η επιδίωξη είναι το ξεμπέρδεμα με οποιονδήποτε δεν δέχεται την απόλυτη υποταγή στη βορά των δυτικών πολυεθνικών επιχειρήσεων. Τα μεγάλα κρατικά μορφώματα που κληρονόμησαν οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις του 20ου αιώνα στην σύγχρονη ΛΔ Κίνας και την Ρωσία εξασφαλίζουν μία σχετική ανεξαρτησία, η οποία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τα κοράκια του κυριαρχούν στο σημερινό κόσμο. Για αυτό τον λόγο βάζουν φιτιλιές εξοπλίζοντας και χρηματοδοτώντας κάθε τελειωμένο εθνικιστικό κίνημα, μιλώντας για γενοκτονίες και καταπιέσεις. Φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Όσο υπάρχουν ισχυρές κρατικές οντότητες μπορούν να εξασφαλίσουν μία στοιχειώδη εθνική ανεξαρτησία απέναντι στον ιμπεριαλισμό

Οι μη ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις του κόσμου που σχηματικά για εμάς είναι οι χώρες που δεν ανήκουν στην Αυτοκρατορία προσπαθούν να εξασφαλίσουν το να μην έχουν διαμεσολαβητές. Μία στοιχειώδη εκμετάλλευση του φυσικού τους πλούτου, κυρίως ως εξαγωγείς πρώτων υλών. Ο ιμπεριαλισμός αυτό που επιδιώκει είναι να καταληστεύσει ακόμα και αυτή την πηγή υπεραξίας, συμπιέζοντας δραματικά το βιοτικό επίπεδο των προλετάριων του πλανήτη. Προσπαθούν να πάρουν ποσοστά ακόμα και από εκεί.

Φυσικά όλα αυτά για έναν διεθνιστή κομμουνιστή επανασταταρά μπορεί να μην έχουν καμία σημασία. Μπορεί για αυτόν στο δικό του μυαλουδάκι η αντίθεση ανάμεσα σε μία εθνικά κυρίαρχη αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό να μην έχει βάση. Όμως τι να κάνουμε που αυτή η κατάσταση που παράγει πολιτική. Ας μην νομίζουμε ότι αυτό είναι λίγο. Αυτή η αντιπαράθεση θα έχει δραματικές συνέπειες για την γενιά μας. Μπορεί να κρίνει το αν θα έχουμε πυρηνικό πόλεμο ή ένα Γ’ παγκόσμιο πόλεμο. Μπορεί να κρίνει το κατά πόσον χιλιάδες καρκινοπαθείς στο Ιράν θα πεθαίνουν λόγω των κυρώσεων, ή το κατά πόσον θα έχουμε μία σαλαμοποίηση κατά το πρότυπο των Βαλκανίων αλλά σε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις, της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Κίνας. Τι είδους ελευθερία θα υπάρχει όταν ο κόσμος πολυδιασπαστεί σε μικρά κρατίδια περικυκλωμένα από αμερικανικές βάσεις;

Ή μήπως έχουμε καμία αμφιβολία για το τι είδους κράτος θα είναι ένα Ανατολικό Τουρκιστάν; Αδυνατούμε να καταλάβουμε πως ένα κράτος στο οποίο θα βασιλεύουν οι Σουλτάνοι της Αλ- Καίντα και της Νούσρα και θα κόβουν κεφάλια όχι απλά αριστερών, αλλά και Hui μουσουλμάνοι, θα οδηγήσει κάπως πιο κοντά στη σοσιαλιστική επανάσταση. Τι νόημα έχει στην τελική μια προσπάθεια «απελευθέρωσης» των Ουιγούρων μέσα από μία ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση που θα δημιουργήσει ένα νέο Σουνιστάν δίπλα  στις βάσεις της Αλ-καίντα; Αντίστοιχα, τι νόημα έχει η εγκαθίδρυση ενός κράτους αποθέωσης του Μπαντερισμού και συνεργατών του ναζισμού στην Ουκρανία;

 

 

Πηγές και περισσότερες πληροφορίες

-Ένα σημαντικό κομμάτι των πηγών έχουν παρθεί από την εξαιρετική δουλειά του Qiao Collective και του GrayZone τα οποία αξίζει να διαβαστούν. Επιλέξαμε να εισάγουμε αυτοτελώς τις πηγές για λόγους ευκολίας ανάγνωσης και να κάνουμε μία γενική αναφορά εδώ

-Μία σημαντική ιστορική ανασκόπηση μέχρι και το 2000[38]

-Για το χαρακτήρα του World Uyghur congress[39]

-Ενδιαφέρον έχει η κρατική τηλεόραση της Κίνας CGTN. Υπάρχει αρκετό υλικό σε σχέση με την όλη υπόθεση των κέντρων μετεκπαίδευσης.[40]


[1] https://www.jstor.org/stable/26548912

[2] https://link-springer-com.proxy.lnu.se/article/10.1007/BF02876846

[3] https://www.uyghurcongress.org/en/affiliate-organizations/

[4] https://www.globaltimes.cn/page/202101/1212073.shtml

[5] https://time.com/3099950/china-muslim-hui-xinjiang-uighur-islam/

[6] http://news.ts.cn/system/2018/01/26/035081442.shtml

[7] https://www.qiaocollective.com/en/education/xinjiang?rq=uyghurs

[8] http://global.chinadaily.com.cn/a/202001/15/WS5e1e728ea3101282172711c8.html

[9] https://www.qiaocollective.com/en/education/xinjiang?rq=uyghurs

[10] https://foreignpolicy.com/2021/03/12/uyghur-women-are-chinas-victims-and-resistance/

[11] https://www.academia.edu/37353916/NEW_Sept_2018_Thoroughly_Reforming_Them_Towards_a_Healthy_Heart_Attitude_Chinas_Political_Re_Education_Campaign_in_Xinjiang

[12] https://www.aspi.org.au/report/mapping-xinjiangs-re-education-camps

[13] https://www.rfa.org/english/news/uyghur/half-06142018132115.html

[14] https://www.nytimes.com/2018/05/15/opinion/china-re-education-camps.html

[15] https://en.wikipedia.org/wiki/World_Uyghur_Congress#cite_note-5

[16] https://www.ned.org/uyghur-human-rights-policy-act-builds-on-work-of-ned-grantees/

[17] https://www.nytimes.com/1977/12/26/archives/worldwide-propaganda-network-built-by-the-cia-a-worldwide-network.html

[18] https://web.archive.org/web/20181207031224/https:/www.isi-consultants.com/rushan-abbas/

[19] Έπειτα από την πτώση της ΕΣΣΔ διάφορα εθνικιστικά κινήματα της κεντρικής ασίας αναγεννήθηκαν πάνω στις ιδέες της αιματολογικής ή πολιτισμικής συγγένειας. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και η σχέση Ουιγούρων και Τούρκων εθνικιστών. Για ένα διάστημα η επίσημη τουρκική πολιτική στήριζε το κίνημα των ουιγούρων, όμως οι όλο και μεγαλύτερες οικονομικές σχέσεις ανάμεσα στη Κίνα και τη Τουρκία έχουν οδηγήσει τη τελευταία όλο και περισσότερο στην έκδοση ουιγούρων τρομοκρατών και μείωσης κάθε είδους στήριξης του σχέδιου για δημιουργία ενός νέου κράτους του Ανατολικού Τουρκεστάν. https://www-jstor-org.proxy.lnu.se/stable/pdf/resrep06509.pdf?refreqid=excelsior%3Ae9a3f5f5af2b762c615f3ab9e058e150

[20] https://link.springer.com/article/10.1007/BF02876846

[21] https://www.forbes.com/sites/susancunningham/2015/08/24/thailands-shrine-bombing-the-case-for-turkeys-grey-wolves/?sh=47fc92475d3f

[22] https://www.rfi.fr/en/asia-pacific/20150709-uighur-deportation-sparks-anger-turkey

[23] https://books.google.ca/books?redir_esc=y&id=suuXIhetjZcC&q=%22abducted+the+moslem+wives%22#v=snippet&q=%22abducted%20the%20moslem%20wives%22&f=false

[24] https://www.aa.com.tr/en/politics/uighur-involved-in-fight-against-syrian-regime/96530

[25] https://www.longwarjournal.org/archives/2013/04/turkistan_islamic_pa_2.php

[26] https://www.qiaocollective.com/en/education/xinjiang?rq=uyghurs#seeds

[27] https://www.researchgate.net/publication/321220045_Uighur_Foreign_Fighters_An_Underexamined_Jihadist_Challenge

[28] https://www.jstor.org/stable/26548912

[29] https://thediplomat.com/2013/05/how-the-etim-enigma-haunts-pakistan-china-relations/

[30] https://www.qiaocollective.com/en/education/xinjiang?rq=uyghurs

[31] https://en.wikipedia.org/wiki/Xinjiang_raid

[32] https://newlinesinstitute.org/uyghurs/uighur-jihadists-in-syria/

[33] https://www.youtube.com/watch?v=tVmliB0rVIo

[34] https://www.reuters.com/article/us-usa-china-genocide-idUSKBN29O25F

[35] https://www.theguardian.com/world/2019/dec/04/us-house-approves-uighur-act-calling-for-sanctions-on-chinas-politburo-xinjiang-muslim

[36] https://www.efsyn.gr/node/272852

[37] https://www.elaliberta.gr/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1/%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/search?searchword=%CE%BF%CF%85%CE%B9%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CE%B9

[38] https://web.archive.org/web/20100616030856/http://southasiaanalysis.org//papers5/paper499.html

[39] https://thegrayzone.com/2020/03/05/world-uyghur-congress-us-far-right-regime-change-network-fall-china/

[40] https://www.youtube.com/watch?v=wDCVYsEzOT4

Σε προηγουμενες αναρτησεις εχω αναφερθει στην τροτσκιστικη ταση μεσα στην Αριστερα παγκοσμια και στην Ελλαδα με τις διαδοχικες διασπασεις του ΚΚΕ και τις διασπασεις των Τροτσικστων στην συνεχεια. Σημερα μια αναρτηση για την ΜΛ ταση.Πολυτιμη βοηθεια και πηγη στην αναρτηση αυτη αρθρα του Γιωργου Αλεξατου. Και αυτη η ταση γνωρισε διαδοχικες αλλεπαλληλες διασπασεις μεσα τον χρονο.

Η Οργανωση Μαρξιστων Λενινιστων Ελλαδας ΟΜΛΕ (ο κοσμος τους αποκαλουσε «Μαοικους») φοιτητική της παράταξη  ήταν η ΠΠΣΠ (Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη) που φτιαχτηκε το 1966 και διαλυθηκε το 1984 . Η ΟΜΛΕ (και η «Αναγεννηση» πριν απο αυτην) ηταν η μητρα απο οπου γεννηθηκαν αργοτερα μια σειρα οργανωσεις και κομματα της επαναστατικης αριστερας που επαιξαν και παιζουν στην μετεξελιξη τους σοβαρο ρολο στην ιστορια της αριστερας στη χωρα μας. Ενάντια στον σοβιετικό «χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό» οι αγωνιστές που συσπειρώθηκαν γύρω από το περιοδικό «Αναγεννηση»το 1964  και αναφέρονταν σαν «Κινέζοι», «κινεζόφιλοι» ή «μαοϊκοί», ενώ από το ΚΚΕ και την ΕΔΑ χαρακτηρίζονταν «δογματικοί» και «αριστεριστές», αυτοπροσδιορίζονταν ως «συνεπείς μαρξιστές-λενινιστές». Η αντιπολίτευση που ασκούσαν στη ρεβιζιονιστική και ρεφορμιστική, όπως τη χαρακτήριζαν, πολιτική του ΚΚΕ και της ΕΔΑ, οδήγησε σε διαγραφές και αποχωρήσεις.
Σημαντικές φυσιογνωμίες της ΟΜΛΕ ήταν εκτος του Δανιηλιδη οι  Γιάννης Χοντζέας, Ισαάκ Ιορδανίδης

Αργοτερα το 1968 θα γινει νεα διασπαση  του ΚΚΕ με την δημιουργια του ΚΚΕεσ και το 1989 νεα διασπαση με το ΝΑΡ και το 1991 νεα διασπαση με τον ΣΥΝ.

Αύγουστος 1972

Ο αγώνας των μαρξιστών-λενινιστών στην Ελλάδα που εκφράστηκε ιδεολογικά αμέσως μετά το 1956, αποκρυσταλλώθηκε οργανωτικά το 1964 με την έκδοση του περιοδικού “ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ” και λίγο πριν τη διχτατορία με την ίδρυση της ΣΠΑΚ (Συνεπής Πολιτική Αριστερή Κίνηση), ήταν ακριβώς ενταγμένος μέσα στα πλαίσια της προώθησης αυτού του καθήκοντος. Ο αγώνας αυτός συνεχίζεται και σήμερα κάτω απ’ το φασιστικό καθεστώς και έχει σαν φορέα του την οργάνωση των μαρξιστών-λενινιστών της Ελλάδας. Η μαρξιστική-λενινιστική οργάνωση των πολιτικών προσφύγων απ’ την Ελλάδα στις ανατολικές χώρες ιδρύθηκε το 1964 ύστερα από μια πορεία συγκρούσεων με το ρεβιζιονισμό απ’ το 1955 και αποτελεί την έκφραση της αντίθεσης της πλειοψηφίας των κομμουνιστών που ζουν στην Α. Ευρώπη και τη Σοβιετ. Ένωση ενάντια στην χρουστσωφική επέμβαση στο ΚΚΕ και ενάντια στην επιβολή της ρεβιζιονιστικής αντεπαναστατικής κατεύθυνσης στο ελληνικό κίνημα.

Μελος της ΚΟΕ ηταν ο βουλευτης Αργολιδας του ΣΥΡΙΖΑ Κοδελας.Η ΚΟΕ ειχε τις ριζες της στον ΜΛ χωρο

Α/Συνέχεια.
Κίνηση που προήλθε από τη διάσπαση του ΚΚΕ (μ-λ) το 1982, συγκροτήθηκε το 1984 και εξέδιδε ομώνυμο πολιτικό δελτίο. Στην ίδρυση και τη λειτουργία της σημαντική ήταν η συμβολή του Γιάννη Χοντζέα, από τις κορυφαίες ιστορικές φυσιογνωμίες του μ-λ κινήματος στην Ελλάδα.
Βάση της συγκρότησής της ήταν η εκτίμηση ότι χρειάζεται εμβάθυνση στην ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας, θεμελιωμένη στις θεωρητικές κατακτήσεις του μαρξισμού-λενινισμού και του έργου του Μάο Τσε-τούνγκ. Στην κατεύθυνση αυτή εκδόθηκε σειρά κειμένων για τις αλλαγές στην παραγωγική διαδικασία και τις εργασιακές σχέσεις, καθώς και για την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος.
Η Α/Συνέχεια έδρασε, κυρίως, στον φοιτητικό χώρο, μέσα από τις Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών κατά τη δεκαετία του 1980 και συγκροτώντας τα Αριστερά Σχήματα στη συνέχεια, καθώς και στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, με την Ένωση Εργαζομένων. Στις ευρωεκλογές του 1999 συμμετείχε ως «Αριστερά!», τίτλο που είχε και η εφημερίδα της από το 1996, και πήρε 8.000 ψήφους. Στις βουλευτικές εκλογές του επόμενου χρόνου συνεργάστηκε με το Μ-Λ ΚΚΕ και κατέγραψαν 6.000 ψήφους.
Συμμετείχε στη συγκρότηση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και το 2003 μετεξελίχτηκε στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας.ΚΟΕ Βασικά της στελέχη, εκτός από τον Χοντζέα που πέθανε το 1994,   ήταν οι Νίκος Γαλάνης, Χρήστος Καραμάνος, Μαριάννα Μπρεκάση, Ρούντι Ρινάλντι, Βασίλης Χατζηλάμπρου κ.ά.

Δανιηλιδης

Στις επάλξεις του αγώνα μέχρι το τέλος της ζωής του: Η μορφή του, με το μουστάκι και το χαρακτηριστικό μπερέ του, έχει χαραχτεί στη μνήμη όσων έλαβαν μέρος στη σύγκρουση του Πολυτεχνείου του 1980.

Η πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία είχε απαγορευτεί από την κυβέρνηση Ράλλη, αλλά το μπλοκ της μειοψηφίας της ΕΦΕΕ, με τη στήριξη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς της εποχής, επιχείρησε να σπάσει την απαγόρευση διεκδικώντας να φτάσει η πορεία μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία. Στην πρώτη γραμμή για άλλη μια φορά ο υπερογδοντάχρονος σύντροφος, έδωσε το σύνθημα της εφόδου στα ΜΑΤ!

 

Κουμής και Κανελλοπούλου: τα τραγικά θύματα

Τη νύχτα εκείνη, η Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια από το Περιστέρι, έπεσε αναίσθητη και αιμόφυρτη από αλλεπάλληλα χτυπήματα αστυνομικών κλομπ στην οδό Πανεπιστημίου. Μια ομάδα αστυνομικών την ξυλοκόπησε και τη χτύπησε αλύπητα στο κεφάλι και στο σώμα. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Το πόρισμα του ιατροδικαστή συγκλονίζει: 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής συμμετείχε στη συγκεκριμένη πορεία με τους συντρόφους του της «Επιτροπής Αυτοδιάθεσης Κύπρου». Στην Πλατεία Συντάγματος έγινε θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον άφησε επί τόπου βαριά τραυματισμένο. Μάλιστα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο Κουμής δεν είχε λάβει καν μέρος στα επεισόδια, αλλά καθόταν σε παρακείμενο καφενείο την ώρα των επεισοδίων. Ο Κουμής μεταφέρεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο και το βράδυ της Κυριακής είναι ήδη κλινικά νεκρός. Την Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου, κηδεύεται στην Κύπρο και αμέσως μετά πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Λευκωσίας.

Ενα δικο του ποιημα

Σάν πουλάκι λούφαξα

σέ μιά γωνιά τοῦ κόσμου

κλείστηκα στό κουφάρι μου

ἔμεινα μοναχός μου. 

Μέσα μας σβήσαν οἱ φωτιές

οἱ πόρτες κλειδωθῆκαν. 

Πάψαμε πιά νά ἀτσαλώνουμε ψυχές.

Πολυτεχνείο 1980 – Ανέκδοτες Φωτογραφίες | Κανάλι

Μέσα στο μικρό διαμερισματάκι των Εξαρχείων που οι σύντροφοί του τον εγκατέστησαν όταν παράνομα γύρισε στην Ελλάδα, έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, διαβάζοντας, γράφοντας και παρακολουθώντας τα γεγονότα και τις εξελίξεις στη χώρα μας και σ’ όλο τον κόσμο. Εδώ δεχόταν τις επισκέψεις παλιών συντρόφων και συναγωνιστών του αλλά και νεολαίων που γι’ αυτούς έτρεφε μια απέραντη αγάπη και κατανόηση. Έλεγε συχνά πως σ’ αυτούς τους νέους βρίσκεται το μέλλον και του κινήματος και του λαού. Κι αντάλλασσε απόψεις μαζί τους και μπορούσε να τους ακούει ώρες ατέλειωτες, μέχρι το πρωί. Βιαζόταν κι αγωνιούσε για τη συνένωση των πρωτοπόρων στοιχείων που θα έμπαιναν υπεύθυνα στην υπηρεσία της τάξης. Σεμνός και λιτοδίαιτος, γεμάτος εμπειρίες από την πολυτάραχη πορεία του, δεν φοβήθηκε ποτέ το κολύμπι στ’ άπατα. Κι αυτό έδινε νόημα στη ζωή του.

polydwros-thymΟ Πολύδωρος Δανιηλίδης (17 Απριλίου 18991989) ήταν Έλληνας πολιτικός, στέλεχος του ΚΚΕ. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Ήταν από τους ιδρυτές του ΚΚΕ (μ-λ) Προέδρος της Προσωρινής Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. (μ-λ) ΤΟ 1964.Συμμετείχε στο ιδρυτικό ενωτικό συνέδριο του Μ-ΛΚΚΕ το 1988

Νεανικά χρόνια

Γεννήθηκε στην κωμόπολη Κουρί (σημερινό Koru στην επαρχία Γιάλοβας της Τουρκίας) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις 17 Απρίλη 1899. Δεν τελείωσε το Δημοτικό αφού λόγω της φτώχειας της πολύτεκνης οικογένειάς του, αναγκάστηκε να δουλέψει από την ηλικία των 12 ετών σε μπακάλικο. Λόγω του φόβου διώξεων από τους Τούρκους το 1914 ο πατέρας του τον έστειλε σε συγγενείς στη Ρουμανία και από εκεί πέρασε στην Ελλάδα. Σε ηλικία 17 ετών στήριξε το Κίνημα Εθνικής Αμύνης των βενιζελικών. Κατατάχθηκε εθελοντής στο στρατό το 1918, όπου έγινε δεκανέας και αργότερα λοχίας. Πήρε μέρος στις μάχες του Σκρα και της Δοϊράνης, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή. Αρνήθηκε να λάβει μέρος στην Εκστρατεία της Κριμαίας ενάντια στην ΕΣΣΔ. Από το 1919 άρχισε να έχει ιδεολογικές επαφές με το αριστερό κίνημα και από το 1920 στήριζε το ΣΕΚΕ το οποίο είχε κατέβει στις εκλογές, καθώς έγινε και μέλος του κόμματος. Για τη δράση του (αντιπολεμική προπαγάνδα) καταδικάστηκε από στρατοδικείο σε 18 μήνες φυλακή στην Αδριανούπολη.

Μαζί με την οικογένειά του που ήρθε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στα Φιλιατρά, όπου συμμετείχε δραστήρια στην Ένωση Παλαιών Πολεμιστών και στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας, υπηρετώντας ως γραμματέας του, ενώ παράλληλα δούλευε ως αγρότης. Για τη δράση του εξορίστηκε στη Σκόπελο και κατόπιν στη Φολέγανδρο το 1926, όπου και γνωρίστηκε με τα ανώτατα στελέχη του ΚΚΕ. Την ίδια χρονιά μαζί με την οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Βόλο, όπου και γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γενικό γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκο Ζαχαριάδη. Μετά τη φυλάκιση του τελευταίου το 1928 πήρε τη θέση του ως πρώτος γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής Θεσσαλίας και διορίστηκε μέλος της Κ.Ε. (Κεντρικής Επιτροπής) του κόμματος.

Στέλεχος του ΚΚΕ

Μετέπειτα με εντολή του κόμματος έδρασε σε διάφορες πόλεις της Μακεδονίας, μέχρι που φυλακίστηκε και εξορίστηκε διαδοχικά στη Σκιάθο και στον Άη Στράτη το 1930 με 1932. Σπούδασε στο ΚΟΥΤΒ το 1933, όπου έκανε κριτική στον τρόπο διδασκαλίας και στο αποτέλεσμα της αγροτικής παραγωγής, με αποτέλεσμα να κληθεί να κάνει αυτοκριτική, κάτι που αρνήθηκε επανειλημμένα[1]. Όταν επέστρεψε δούλεψε στην εφημερίδα του κόμματος, Ριζοσπάστη. Πιάστηκε από το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου στις 17 Φλεβάρη του 1937, και εκτοπίστηκε στις φυλακές της Ακροναυπλίας με εκατοντάδες άλλους κομμουνιστές. Λίγες μέρες πριν από την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου το καθεστώς τον εξόρισε στη Γαύδο, όπου λίγο πριν την κατάληψη του νησιού από τους Γερμανούς απέδρασε μαζί με άλλα στελέχη του κόμματος, όπως ο Μάρκος Βαφειάδης, φτάνοντας με τη βοήθεια των ντόπιων στην Αθήνα.

Στον ΕΛΑΣ

Στην Αθήνα έφτασε το Νοέμβριο του 1941 και απέκτησε άμεσα κομματική επαφή. Λόγω της πολεμικής του εμπειρίας συμμετείχε μαζί με τους αξιωματικούς Θεόδωρο Μακρίδη και Νίκο Παπασταματιάδη στην «Επιτροπή της Στρατιωτικής Οργάνωσης» (ονομάστηκε ΕΛΑΣ το Φλεβάρη του 1942), όπου είχε κυρίως ως ευθύνη τη στρατολόγηση αξιωματικών και τις σχέσεις με άλλες στρατιωτικές οργανώσεις. Μαζί με τους δυο αυτούς αξιωματικούς υπόβαλε υπόμνημα στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ με κριτική για τις θέσεις σε προκήρυξη του κόμματος όπου αναφερόταν ότι «πολύ γρήγορα θα ΄ρθουν οι σύμμαχοί μας Άγγλοι να μας ελευθερώσουν». Γενικότερα ταυτίστηκε με τις απόψεις των στρατιωτικών συμβούλων του ΕΛΑΣ [2]. Συμμετείχε στην έκδοση της εφημερίδας της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ, «Απελευθερωτής», αν και γενικά με την ίδρυση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ με τους Σαράφη, Βελουχιώτη, Τζήμα, η Κ.Ε. του ΕΛΑΣ περιορίστηκε στον έλεγχο των αντάρτικων σωμάτων του ΕΛΑΣ στην Αττική και στην Πελοπόννησο. Συμμετείχε στην επιχείρηση του ΕΛΑΣ για την απελευθέρωση των φυλακισμένων στο νοσοκομείο «Σωτηρία». Τέλη του 1943 πέρασε στην οργάνωση της 3ης Μεραρχίας Πελοποννήσου (στρατιωτικός διοικητής ο συνταγματάρχης Αλέξανδρος Κασσάνδρας, καπετάνιος ο Δημήτριος Μίχος) ως πολιτικός καθοδηγητής με το ψευδώνυμο Αχιλλέας. Μετά την κάθοδο του Βελουχιώτη στην περιοχή πέρασε στην Εθνική Πολιτοφυλακή, όπου και ονομάστηκε λοχαγός από την Π.Ε.Ε.Α. Οι μεταθέσεις αυτές θεωρήθηκαν ως υποβιβάσεις[3].

Εμφύλιος και ήττα

Το διάστημα της Απελευθέρωσης συμμετείχε στην έκδοση του Ριζοσπάστη και πέρασε στην παρανομία στο τέλος του 1947. Στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) ανέλαβε υπεύθυνος φρούρησης του Γενικού Αρχηγείου. Μετά την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία. Μαζί με τους Θεόδωρο Μακρίδη, Μιλτιάδη Πορφυρογένη δεν ψήφισε τη διαγραφή από μέλος του ΚΚΕ του Ζαχαριάδη. Συνδέθηκε με τους οπαδούς του Ζαχαριάδη καθώς και με υποστηρικτές του Μάο Τσετούνγκ και ήταν ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ (μ-λ). Μετά το 1975 επέστρεψε στην Ελλάδα. Συμμετείχε στην πορεία του Πολυτεχνείου του 1980 που κατέληξε σε σύγκρουση με τις δυνάμεις ασφαλείας[4]. Πέθανε το 1989.

Οικογενειακή κατάσταση

Ήταν παντρεμένος με τη Μαγδαληνή (καταδικασμένη δις εις θάνατον από στρατοδικείο επί εμφυλίου) και είχε δύο παιδιά.

Πηγή

Πολύδωρος Δανιηλίδης, Ο Πολύδωρος θυμάται, Ιστορικές Εκδόσεις, Αθήνα 1990 & Εκδόσεις Εκτός των Τειχών, Αθήνα 2017

Παραπομπές

  • Β.Α. ΝΕΦΕΛΟΥΔΗ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 1906-1938 Εκδόσεις Ωκεανίδα 1984 σελ. 196-197
  • 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ 10-14/10/1950 Εκδόσεις ΓΛΑΡΟΣ Τα άγνωστα πρακτικά μιας σκηνοθετημένης δίκης εναντίον των πρώτων κομμουνιστών της αμφισβήτησης σελ 204-205
  • 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ ό. π σελ. 209

«Βαθύ Κόκκινο | «Ο Πολύδωρος θυμάται…»». Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2020.

Για πιο ψαγμενους-ες

Μ-Λ Οργανωσεις και κομματα

Γιωργος Αλεξατος

Το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα στην Ελλάδα – Όλα τα σχετικά λήμματα από το «Ιστορικό λεξικό του ελληνικού εργατικού κινήματος»

2014-03-29 11:45

Αγωνιστικές Κινήσεις. Φοιτητική παράταξη που πρόσκειται στον χώρο του ΚΚΕ (μ-λ). Ιδρύθηκε το 1984, λίγα χρόνια μετά τη διάλυση της ιστορικής παράταξης του χώρου, της ΠΠΣΠ. Η κύρια δύναμή της παραμένει έκτοτε στη Θεσσαλονίκη και η εκλογική της επιρροή κυμαίνεται γύρω στο 0,5%. Τάσσεται κατά της πολιτικής του αστικού εκσυγχρονισμού στην εκπαίδευση και κατά της συνδιαχείρισης, και υποστηρίζει την ανάπτυξη νεολαιίστικων αγώνων στο πλευρό του εργατικού κινήματος. Εκδίδει το περιοδικό «Έναυσμα».

Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλάδας. Αντιδικτατορική κίνηση που ιδρύθηκε από την Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ) το 1968. Δεν ανέπτυξε κάποια συγκεκριμένη δραστηριότητα, καθώς υπερκαλυπτόταν από τη δράση της ίδιας της ΟΜΛΕ.

Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού (ΑΜΕΕ). Αντιδικτατορική οργάνωση που έδρασε στα 1967-74 κυρίως στην Ιταλία, αλλά και σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, έχοντας κατεξοχήν φοιτητική σύνθεση. Συνδεόταν με την Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ) και από το 1972 εξέδιδε την εφημερίδα «Λαϊκή Ενότητα», με έδρα τη Μόντενα της Ιταλίας. Υποστήριζε τις θέσεις της ΟΜΛΕ ενάντια στον «σοβιετικό ρεβιζιονισμό» και υπέρ της πολιτικής του Κ.Κ. Κίνας, και αντιτασσόταν στη ρεφορμιστική, όπως τη χαρακτήριζε, πολιτική του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού. Συνέδεε τον αγώνα για την ανατροπή της δικτατορίας με την ανάπτυξη μαζικού λαϊκού αντιφασιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Από τις γραμμές του ΑΜΕΕ προήλθε μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού του μ-λ ρεύματος της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Αναγέννηση.  Περιοδικό που εξέδιδε ομάδα κομμουνιστών (Ισαάκ Ιορδανίδης, Γιάννης Χοντζέας κ.ά.), η οποία συγκροτήθηκε κυρίως στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αϊ-Στράτη και αργότερα συμπεριέλαβε και άλλα στελέχη της ΕΔΑ και της Νεολαίας της, που αντιτάσσονταν στη στροφή που εγκαινίασε το 1956 για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και για το ελληνικό η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ.
Η έκδοση του περιοδικού τον Οκτώβριο 1964 σηματοδότησε τη συγκρότηση του μ-λ ρεύματος στην Ελλάδα. Η τοποθέτηση της «Α.» ενάντια στην «αποσταλινοποίηση», συνοδεύτηκε με την υπεράσπιση των θέσεων του Κ.Κ. Κίνας και του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, ενάντια στον σοβιετικό «χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό». Οι αγωνιστές που συσπειρώθηκαν γύρω από το περιοδικό και αναφέρονταν σαν «Κινέζοι», «κινεζόφιλοι» ή «μαοϊκοί», ενώ από το ΚΚΕ και την ΕΔΑ χαρακτηρίζονταν «δογματικοί» και «αριστεριστές», αυτοπροσδιορίζονταν ως «συνεπείς μαρξιστές-λενινιστές». Η αντιπολίτευση που ασκούσαν στη ρεβιζιονιστική και ρεφορμιστική, όπως τη χαρακτήριζαν, πολιτική του ΚΚΕ και της ΕΔΑ, οδήγησε σε διαγραφές και αποχωρήσεις.
Το 1966 οι φοιτητές που συσπειρώνονταν γύρω από την «Α.» ίδρυσαν την Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη, ενώ υπήρχε μικρή παρέμβαση και στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, ιδιαίτερα στον κλάδο των σερβιτόρων. Το 1967 ιδρύθηκε η παράνομη Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας και η Συνεπής Πολιτική Αριστερή Κίνηση, που στόχευε και στην κάθοδο στις εκλογές τις οποίες ματαίωσε η επιβολή της δικτατορίας. Το τελευταίο τεύχος της «Α.» κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο 1967, ενώ ταυτόχρονα άρχισε να κυκλοφορεί και η εβδομαδιαία εφημερίδα «Λαϊκός Δρόμος».
Ανασύνταξη. Εφημερίδα που εκδίδεται από το 1998, ως όργανο της σταλινικής-ζαχαριαδικής Κίνησης για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955. Διευθυντής της είναι ο Τάσος Μπάλλος.
Αντίθεση. Θεωρητικό περιοδικό του ΚΚΕ (μ-λ). Εκδίδεται από το 2009 ανά τετράμηνο, με υπεύθυνο τον Μανόλη Αρκολάκη.

Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης. Περιοδικό για εκπαιδευτικά ζητήματα που εκδίδεται από το 1988. Ο πυρήνας της ομάδας που το εκδίδει εντάσσεται, κυρίως, στον πολιτικό χώρο του Μ-Λ ΚΚΕ και δραστηριοποιείται στα συνδικαλιστικά σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Στη Σ.Ε. συμμετέχουν οι Χρήστος Κάτσικας, Θανάσης Τσιριγώτης, Αγγελική Φατούρου κ.ά.

Αντιφασιστική Αντιιμπεριαλιστική Νεολαία. Ολιγομελής οργάνωση που ιδρύθηκε το 2003 από νέους προσκείμενους στην Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955. Εξέδωσε δύο φύλλα της εφημερίδας «Νέα Γενιά» και σύντομα η λειτουργία της ατόνησε.

Αντιφασιστική Αντιιμπεριαλιστική Σπουδαστική Παράταξη Ελλάδας (ΑΑΣΠΕ). Κίνηση που συγκροτήθηκε στην παρανομία το 1972 από το ΕΚΚΕ και ανέπτυξε δραστηριότητα στο φοιτητικό κίνημα. Έγινε ευρύτερα γνωστή με τη θέση της για αποχή από τις ελεγχόμενες από τη Χούντα φοιτητικές εκλογές του Νοεμβρίου 1972. Συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση τον Πολυτεχνείου και πολλά από τα μέλης της πιάστηκαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν τον Μάρτιο 1974.
Μετά την πτώση της δικτατορίας η ΑΑΣΠΕ έδρασε στον φοιτητικό χώρο ως συνδικαλιστική παράταξη του ΕΚΚΕ και γνώρισε γρήγορη και σημαντική ανάπτυξη. Από το 1979 μπήκε σε κρίση, ως συνέπεια της συνολικής κρίσης του ΕΚΚΕ, και το 1980 διαλύθηκε. Μεγάλο μέρος του δυναμικού της συνέβαλε στη συγκρότηση των Αριστερών Συσπειρώσεων Φοιτητών.
Αριστερά!. 1. Δεκαπενθήμερη εφημερίδα που εξέδιδε η πολιτική κίνηση Α/Συνέχεια από το 1996. Από το 2003 ήταν όργανο της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας. Η έκδοσή της σταμάτησε το 2010, όταν κυκλοφόρησε η εβδομαδιαία εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς».
2. Εκλογικό σχήμα που συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 1999, υποστηριζόμενο από την Α/Συνέχεια. Συγκέντρωσε 8.000 ψήφους.
Αριστερά Σχήματα. Συνδικαλιστική κίνηση της οργάνωσης Α/Συνέχεια και κατόπιν της ΚΟΕ στον φοιτητικό χώρο. Συγκροτήθηκε το 1991, μετά την αποχώρηση των ιδρυτικών μελών της από τις Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών, και η επιρροή της παρέμεινε περιορισμένη. Το 2007 συμμετείχε, μαζί με άλλες φοιτητικές παρατάξεις του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, στην ίδρυση της Αριστερής Ενότητας.
Αριστερή Πολιτική. 1. Εβδομαδιαία εφημερίδα που εξέδωσε το 1980 το ΚΚΕ (μ-λ), σε αντικατάσταση της «Προλεταριακής Σημαίας». Μετά τη διάσπαση του κόμματος το 1982, έγινε όργανο του τμήματος που είχε την έδρα του στην Αθήνα. Όταν το 1986 η οργάνωση που την εξέδιδε εγκατέλειψε τον τίτλο του ΚΚΕ (μ-λ) υιοθέτησε ως τίτλο της την Α.Π. Κατά καιρούς αργότερα κυκλοφόρησε και με τη μορφή περιοδικού.
2. Κίνηση που πήρε τον τίτλο της από τη εφημερίδα που εξέδιδε η οργάνωση που προήλθε από τη διάσπαση του ΚΚΕ (μ-λ) το 1982, με βασικά στελέχη τους Πολύδωρο Δανιηλίδη, Σπύρο Γάκη, Μήτσο Καρακώστα, Κώστα Μαλαφέκα κ.ά. Μετά την εγκατάλειψη του τίτλου του ΚΚΕ (μ-λ) το 1986, η κίνηση συνέχισε τη δράση της, με άξονα την κριτική επανεξέταση της ιστορικής διαδρομής και του προσανατολισμού του μ-λ χώρου. Συμμετείχε στην Πρωτοβουλία για τη σύγκλιση και την κοινή δράση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (2000-01), στον Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς (2001-04) και στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, και από το 2004 τάχθηκε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. 
Α/Συνέχεια. Κίνηση που προήλθε από τη διάσπαση του ΚΚΕ (μ-λ) το 1982, συγκροτήθηκε το 1984 και εξέδιδε ομώνυμο πολιτικό δελτίο. Στην ίδρυση και τη λειτουργία της σημαντική ήταν η συμβολή του Γιάννη Χοντζέα, από τις κορυφαίες ιστορικές φυσιογνωμίες του μ-λ κινήματος στην Ελλάδα.
Βάση της συγκρότησής της ήταν η εκτίμηση ότι χρειάζεται εμβάθυνση στην ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας, θεμελιωμένη στις θεωρητικές κατακτήσεις του μαρξισμού-λενινισμού και του έργου του Μάο Τσε-τούνγκ. Στην κατεύθυνση αυτή εκδόθηκε σειρά κειμένων για τις αλλαγές στην παραγωγική διαδικασία και τις εργασιακές σχέσεις, καθώς και για την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος.
Η Α/Συνέχεια έδρασε, κυρίως, στον φοιτητικό χώρο, μέσα από τις Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών κατά τη δεκαετία του 1980 και συγκροτώντας τα Αριστερά Σχήματα στη συνέχεια, καθώς και στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, με την Ένωση Εργαζομένων. Στις ευρωεκλογές του 1999 συμμετείχε ως «Αριστερά!», τίτλο που είχε και η εφημερίδα της από το 1996, και πήρε 8.000 ψήφους. Στις βουλευτικές εκλογές του επόμενου χρόνου συνεργάστηκε με το Μ-Λ ΚΚΕ και κατέγραψαν 6.000 ψήφους.
Συμμετείχε στη συγκρότηση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και το 2003 μετεξελίχτηκε στην Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας. Βασικά της στελέχη, εκτός από τον Χοντζέα που πέθανε το 1994,   ήταν οι Νίκος Γαλάνης, Χρήστος Καραμάνος, Μαριάννα Μπρεκάση, Ρούντι Ρινάλντι, Βασίλης Χατζηλάμπρου κ.ά.
Γούσιας Γιώργος (Βοντίσιος). Στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος. Εργάστηκε ως υποδηματεργάτης στα Γιάννενα και εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Εξορίστηκε από τη δικτατορία Μεταξά και κατόπιν συμμετείχε στην εαμική Αντίσταση. Αναπληρωματικό μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ από το 1945, ανέλαβε ηγετική θέση στον ΔΣΕ και το 1949 αναδείχτηκε στο Π.Γ. της Κ.Ε. Εγκαταστάθηκε μετά την ήττα στη Ρουμανία και παρέμεινε στο Π.Γ. μέχρι το 1956. Κατηγορήθηκε για σοβαρές παραβιάσεις της κομματικής νομιμότητας, καθαιρέθηκε και το 1957 διαγράφηκε από το κόμμα. Μετά την πτώση της δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα και συνδέθηκε με το ΕΚΚΕ. Σκοτώθηκε το 1979 σε τροχαίο ατύχημα.
Δανιηλίδης Πολύδωρος. Στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος, από τους ηγέτες του μ-λ ρεύματος. Γεννήθηκε στην Προποντίδα το 1899. Εργαζόμενος από τα παιδικά του χρόνια, εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία και κατά τον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε εθελοντής στον ελληνικό στρατό. Επηρεασμένος από τις αντιπολεμικές και σοσιαλιστικές διακηρύξεις, αρνήθηκε να πάει στο μέτωπο της Ουκρανίας ενάντια στην Οκτωβριανή Επανάσταση.
Το 1920 έγινε μέλος του ΣΕΚΕ και φυλακίστηκε για την αντιπολεμική του δράση. Εργάστηκε ως λιμενεργάτης και αναδείχτηκε σε συνδικαλιστικό στέλεχος του ΚΚΕ, γνωρίζοντας συνεχείς διώξεις, φυλακίσεις και εξορίες. Στα 1933-34 σπούδασε στη Λενινιστική Σχολή της Μόσχας. Κατά τη δικτατορία Μεταξά φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία και εξορίστηκε στη Γαύδο. Μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ κατά την Κατοχή, συμμετείχε στη συγκρότηση του ΕΛΑΣ και ανέλαβε την καθοδήγηση της Εθνικής Πολιτοφυλακής. Διαφώνησε με τις συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας. Στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το 1945, εκλέχτηκε στην Κεντρική Εξελεγκτική Επιτροπή του κόμματος. Υπήρξε στέλεχος του ΔΣΕ και μετά την ήττα εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία.

Αντιτάχθηκε στην 6η Ολομέλεια του 1956, που ανέτρεψε την ηγεσία Ζαχαριάδη, θεωρώντας παράνομη την επέμβαση ξένων κομμάτων στα εσωτερικά του ΚΚΕ. Διαγράφηκε από το κόμμα και το 1963 συμμετείχε στην ίδρυση και την ηγεσία του ΚΚΕ (μ-λ), που ιδρύθηκε από διαφωνούντες πολιτικούς πρόσφυγες. Επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας και εντάχθηκε στην καθοδήγηση της ΟΜΛΕ. Το 1976, στο Ιδρυτικό Συνέδριο του ΚΚΕ (μ-λ), εκλέχτηκε γραμματέας του κόμματος. Μετά την κρίση του 1982 τάχθηκε με την ομάδα της «Αριστερής Πολιτικής». Πέθανε το 1990.

Εκτός των τειχών. Εκδοτικός οργανισμός του ΚΚΕ (μ-λ). Από το 2000 διατηρεί ομώνυμο βιβλιοπωλείο στην Αθήνα.

Έναυσμα. Περιοδικό που εκδίδεται από τις Αγωνιστικές Κινήσεις, φοιτητική παράταξη που πρόσκειται στο ΚΚΕ (μ-λ).
Ένωση για την Επαναστατική Ανατροπή. Οργάνωση της Άκρας Αριστεράς, μετεξέλιξη της Συνεπούς Αριστερής Κίνησης Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1996 και εκδίδει την εφημερίδα “Κόντρα”, μέσω της οποίας είναι περισσότερο γνωστή. Εντάσσεται στη σταλινική πτέρυγα του μ-λ ρεύματος και υποστηρίζει τον κινηματικό αυθορμητισμό. Βασικά της στελέχη είναι οι Πέτρος Γιώτης, Γεράσιμος Λιόντος κ.ά
Ένωση Φίλων Νέας Κίνας. Κίνηση που ιδρύθηκε το 1956, με πρόεδρο τη Μπεάτα Κιτσίκη. Εξέδιδε το περιοδικό “Ελληνο-κινεζικά Χρονικά”. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 στηρίχτηκε κυρίως από τους κομμουνιστές που τάχθηκαν υπέρ της Κίνας στη διαμάχη της με την ΕΣΣΔ και συγκρότησαν την κίνηση Φίλοι Νέων Χωρών και τη συσπείρωση γύρω από το περιοδικό “Αναγέννηση”.
Επανάσταση. Εφημερίδα που εξέδιδε από την ίδρυσή της, το 1982, η σταλινική-ζαχαριαδική Οργάνωση Κομμουνιστών Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας. Η έκδοσή της σταμάτησε το 1992, όταν δρομολογήθηκε η ανασυγκρότηση της οργάνωσης, που κατέληξε τον επόμενο χρόνο στην ίδρυση της Κίνησης για Ενιαίο ΚΚΕ και στην έκδοση της εφημερίδας “Φωνή της Αλήθειας”.
Επαναστάτης. Περιοδικό που εκδιδόταν στη Ρουμανία από το ΚΚΕ (μ-λ) και κατόπιν από τη Μαρξιστική Λενινιστική Οργάνωση που συνδεόταν με την ΟΜΛΕ. Κυκλοφορούσε στα 1968-74, με υπεύθυνο τον Πολύδωρο Δανιηλίδη.
Επαναστατική Πτέρυγα του ΕΚΚΕ. Βραχύβια κίνηση που συγκρότησαν μέλη του ΕΚΚΕ, μετά την αποχώρησή τους από την οργάνωση στα τέλη του 1979. Επικεφαλής ήταν οι Πέτρος Στάγκος, Άννα Μιχαλιτσιάνου κ.ά.
Επαναστατική Φωνή. Περιοδικό που εξέδιδε στη Δυτική Ευρώπη στα 1971-74 το Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο Ελλάδας, που συνδεόταν με τη Μαρξιστική Λενινιστική Κίνηση Ελλάδας.
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (ΕΚΚΕ). Μια από τις ιστορικά μεγαλύτερες οργανώσεις του μ-λ ρεύματος. Ιδρύθηκε το 1970 από Έλληνες της Δυτικής Ευρώπης, κυρίως φοιτητές, που έκριναν συντηρητικές και άτολμες τις πολιτικές θέσεις και την πρακτική των υφιστάμενων μ-λ οργανώσεων (ΟΜΛΕ κλπ.), προβάλλοντας ως άμεσο στρατηγικό στόχο τη “Λαοκρατία”, προσδίδοντάς της σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά. Κατά την περίοδο 1973-74 εξέδιδε στο Βερολίνο τα έντυπα “Κομμουνιστής” και “Εργατική Ταξική Αλληλεγγύη”. Με τη συγκρότηση και τη δράση της Αντιφασιστικής Αντιιμπεριαλιστικής Σπουδαστικής Παράταξης Ελλάδας (ΑΑΣΠΕ), το ΕΚΚΕ απέκτησε πρόσβαση στο φοιτητικό κίνημα της χώρας και συνέβαλε στην ανάπτυξη του μαζικού αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μέλη του πιάστηκαν τον Μάρτιο του 1974, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν.
Μετά την πτώση της δικτατορίας δραστηριοποιήθηκε στον φοιτητικό χώρο, υποστήριξε το κίνημα του εργοστασιακού συνδικαλισμού, ενώ σημαντική δραστηριότητα ανέπτυξε και η Λαϊκή Αλληλεγγύη, στην οργάνωση της συμπαράστασης σε απεργούς, σε συνοικίες που αντιμετώπιζαν έκτακτα προβλήματα κ.λπ. Από το 1975 εξέδιδε την εβδομαδιαία εφημερίδα “Λαϊκοί Αγώνες”. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1974 συμμετείχε με συνδυασμούς στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, παίρνοντας 1.500 ψήφους (0,03%), ενώ τον Νοέμβριο 1977 συμμετείχε με συνδυασμούς σε ολόκληρη τη χώρα και πήρε 12.000 ψήφους (0,23%), ξεπερνώντας τα άλλα σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Υπολογίζεται πως το ΕΚΚΕ έφτασε τα 6.000 μέλη.
Το ΕΚΚΕ υιοθέτησε την κινέζικη “θεωρία των τριών κόσμων”, σύμφωνα με την οποία υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο αποτελούσε η σοβιετική “σοσιαλιμπεριαλιστική υπερδύναμη”. Στη βάση αυτής της θεωρίας, το ΕΚΚΕ χαρακτήριζε ως κύριο εχθρό του κινήματος το σοβιετόφιλο ΚΚΕ και καλούσε σε μέτωπο ενάντια στις δύο υπερδυνάμεις, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της ΕΣΣΔ. Η πολιτική του αυτή, η υποστήριξη στη νέα ηγεσία της Κίνας μετά τον θάνατο του Μάο και τη δίωξη των συνεργατών του στην Πολιτιστική Επανάσταση, η εμμονή στην προβολή του κινδύνου έκρηξης ελληνοτουρκικού πολέμου και μάλιστα με υποκίνηση από την ΕΣΣΔ, αλλά και η κόπωση μεγάλου μέρους του δυναμικού του από τον εντατικό ακτιβισμό, σε μια περίοδο συνολικής κρίσης του ελληνικού και διεθνούς μ-λ ρεύματος, δημιούργησε προβλήματα στις γραμμές του.
Ενώ από το 1978 προγραμματιζόταν η αναβάθμισή του σε κόμμα, με τη συμμετοχή και της Επιτροπής Παλαιών Κομμουνιστών, που αποτελούνταν από διαφωνούντες της στροφής του 1956 (Γιώργος Γούσιας κ.ά.), σημειώθηκαν δύο απανωτές αποχωρήσεις μελών, στα 1979 και 1980, με αποτέλεσμα να χάσει την πλειονότητα του δυναμικού του. Έχοντας δρομολογηθεί διαδικασίες ενοποίησης με το Μ-Λ ΚΚΕ, οι δυο οργανώσεις συνεργάστηκαν στις εκλογές του 1981, παίρνοντας το 0,08 %. Το 1982 η συνεργασία σταμάτησε, μετά την μονομερή ενοποίηση του Μ-Λ ΚΚΕ και της οργάνωσης Πειραιά του ΕΚΚΕ. Το ΕΚΚΕ συνέχισε την έκδοση της εφημερίδας “Λαϊκή”, που είχε εκδοθεί ως κοινό όργανο των δυο οργανώσεων.
Μετά από μια προσπάθεια ανασυγκρότησης και ενώ η βασική μαζική του στήριξη, η ΑΑΣΠΕ, είχε διαλυθεί, το ΕΚΚΕ συνέχισε την πολιτική πλατιών συνεργασιών (με το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ εσωτερικού κ.λπ.) στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, και στις ευρωεκλογές του 1984 πήρε 18.000 ψήφους, ενώ στις βουλευτικές εκλογές του 1985 πήρε 7.000 (0,11%).
Από το 1985 πρότεινε τη συγκρότηση συνασπισμού της “δημοκρατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς”, απευθυνόμενο στις πέραν του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ αριστερές δυνάμεις, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Το 1988 μια ακόμη ομάδα αποσπάστηκε από το ΕΚΚΕ.
Στις εκλογές του Ιουνίου 1989 πήρε 2.800 ψήφους (0,02%) και στις επόμενες εκλογές, τον Νοέμβριο, συμμετείχε στο βραχύβιο σχήμα της Αριστερής Πρωτοβουλίας, με το ΚΚΕ Εσ./ΑΑ και την ΕΑΣ.
Το ΕΚΚΕ, ως μικρή πλέον οργάνωση, συμμετείχε κατά τη δεκαετία του 1990 στην εκλογική συνεργασία της Μαχόμενης Αριστεράς, με το NAP, το ΚΚΕ (μ-λ) κ.λπ., και μετά τη διάλυσή της, το 1999, στο ΜΕΡΑ. Συμμετείχε, επίσης, στην Πρωτοβουλία Αγώνα και στις διεργασίες για τη συγκρότηση του πόλου της αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς. Το 2009 συμμετείχε στην ίδρυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνιστώσα της οποίας παραμένει. Από το 1998 εκδίδει το “Κόκκινο Δελτίο”, ενώ η νεολαία του εκδίδει την “Κόκκινη Σφήνα”.
Επικεφαλής του ΕΚΚΕ, σε όλη του τη διαδρομή, είναι ο Χρήστος Μπίστης. Στην ηγεσία του, κατά τη δεκαετία του 1970, συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Στέλιος Κούλογλου, Δημήτρης Κουμάνταρος, Άννα Μιχαλιτσιάνου, Ανδρέας Μπίστης (που παρέμεινε στο ΕΚΚΕ μέχρι το τέλος της ζωής του, το 2006),  Πέτρος Στάγκος, Θεόδωρος Τσουκάτος, Άννα Φιλίνη κ.ά., ενώ είχαν ενταχθεί ή συνδέονταν μαζί του στα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες, όπως οι Μαρία Δημητριάδη, Ανδρέας Καφετζόπουλος, Γιώργος Κοτανίδης, Γιάννης Λεκός, Αφροδίτη Μάνου,  Θόδωρος Μαραγκός, Θάνος και Ανδρέας Μικρούτσικος, Χρόνης Μπότσογλου κ.ά.
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (Α΄ Συνδιάσκεψη). Βραχύβια οργάνωση που προήλθε από διάσπαση του ΕΚΚΕ το 1980. Βασικά της στελέχη ήταν οι Στέλιος Κούλογλου, Δημήτρης Κουμάνταρος, Νίκος Λιβέριος κ.ά., και εξέδωσε δυο τεύχη του περιοδικού “Κομμουνιστική Αναγέννηση”.
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας – Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΕΚΚΕ-ΜΛΚΚΕ). Οργάνωση που συγκροτήθηκε το 1982, με την ενοποίηση του Μ-Λ ΚΚΕ με την Οργάνωση Πειραιά του ΕΚΚΕ. Είχαν προηγηθεί διαδικασίες ενοποίησης του Μ-Λ ΚΚΕ και του ΕΚΚΕ, καθώς και κοινή κάθοδος στις εκλογές του 1981. Το 1984 οι προερχόμενοι από την Οργάνωση Πειραιά του ΕΚΚΕ αυτονομήθηκαν και τον επόμενο χρόνο ίδρυσαν την Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ. Το Μ-Λ ΚΚΕ συνέχισε να λειτουργεί με τον τίτλο του.
Εργατική Ταξική Αλληλεγγύη. Έκδοση του ΕΚΚΕ. Τυπωνόταν στο Βερολίνο στα 1973-74 και αναφερόταν στην παρέμβαση στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Εργατικό Επαναστατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ). Οργάνωση του μ-λ χώρου. Ιδρύθηκε το 1973 από το μέχρι τότε ηγετικό στέλεχος της ΟΜΛΕ Κώστα Μπακιρτζή. Μετά τη δικτατορία εξέδιδε την εφημερίδα “Νέοι Αγώνες” και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο κίνημα του εργοστασιακού συνδικαλισμού, ενώ παρενέβαινε και στο φοιτητικό κίνημα, μέσω της Ένωσης Πάλης Αριστερών Σπουδαστών (ΕΠΑΣ). Αυτοδιαλύθηκε το 1978 και ένα μέρος των μελών της, μεταξύ των οποίων και ο  Μπακιρτζής, προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ.
Εργατοϋπαλληλική Αγωνιστική Συσπείρωση (ΕΡΓΑΣ). Συνδικαλιστική κίνηση του Μ-Λ ΚΚΕ.
Ζυρίνης Κώστας. Στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943 και εργάστηκε ως μηχανουργός. Με την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας εγκαταστάθηκε στη Ρώμη όπου συνέχιζε να δουλεύει ως εργάτης, ενώ ταυτόχρονα σπούδαζε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Το 1971 συμμετείχε στην ίδρυση της οργάνωσης Λαϊκή Εξουσία, της οποίας αναδείχτηκε ηγέτης. Επέστρεψε στην Αθήνα και επικεφαλής κινηματογραφικής ομάδας κινηματογράφισε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Φυλακίστηκε το 1980, για σύσταση “τρομοκρατικής οργάνωσης”, μετά από σκευωρία της Ασφάλειας η οποία κατέρρευσε. Μετά τη διάλυση της Λαϊκής Εξουσίας το 1983, αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική δράση, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και αργότερα εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ιορδανίδης Ισαάκ. Ηγετικό στέλεχος του μ-λ χώρου. Γεννήθηκε το 1928 στη Ρωσία, εγκαταστάθηκε στον Πειραιά και εντάχθηκε στην κομμουνιστική Αριστερά και εξορίστηκε την περίοδο του Εμφυλίου και τα επόμενα χρόνια. Το 1964 συμμετείχε στην ομάδα που εξέδωσε το περιοδικό “Αναγέννηση”, ως ένα από τα βασικά της στελέχη της, και το 1967 στην ίδρυση και την ηγεσία της ΟΜΛΕ. Εξορίστηκε και πάλι από τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Το 1976 με τη διάσπαση της ΟΜΛΕ, πήρε μέρος στην ίδρυση του Μ-Λ ΚΚΕ. Το 1979 διαφώνησε με τις διαδικασίες ενοποίησης με το ΕΚΚΕ και συμμετείχε στην ίδρυση του Μ-Λ ΚΚΕ (ανασυγκροτημένο), το οποίο το 1987 μετεξελίχθηκε σε Κίνηση για την Ενότητα του Μαρξιστικού – Λενινιστικού Κινήματος. Τον ίδιο χρόνο επανεντάχθηκε στο Μ-Λ ΚΚΕ, στο οποίο εξακολουθεί να συμμετέχει.
Ιστορικές Εκδόσεις. Εκδοτικός οργανισμός που συστάθηκε το 1963, από την ομάδα που εξέδωσε τον επόμενο χρόνο το περιοδικό “Αναγέννηση”. Εξέδιδε κυρίως έργα του Μάο Τσετούνγκ και ντοκουμέντα του Κ.Κ. Κίνας, αλλά και του ελληνικού μ-λ ρεύματος. Η λειτουργία του διακόπηκε στην περίοδο της δικτατορίας και ανασυστάθηκε κατόπιν, ως εκδοτικό της ΟΜΛΕ και από το 1976 του ΚΚΕ (μ-λ). Μετά τη διάσπαση του 1982 παρέμεινε ως εκδοτικό του ΚΚΕ (μ-λ) που εξέδιδε την “Αριστερή Πολιτική” και έπαψε να λειτουργεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Κίνηση για Ενιαίο ΚΚΕ. Οργάνωση του μ-λ ρεύματος, μετεξέλιξη της σταλινικής-ζαχαριαδικής Οργάνωσης Κομμουνιστών Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1993 και εξέδιδε τις εφημερίδες “Φωνή της Αλήθειας” και “Μετασοβιετική Εποχή”. Το 1996 μετασχηματίστηκε στην Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55.
Κίνηση για μια Επαναστατική Αριστερά. Σχήμα συνεργασίας οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Συγκροτήθηκε πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 1981 από το ΚΚΕ (μ-λ), την Κομμουνιστική Οργάνωση Μαχητής και τη Λαϊκή Εξουσία. Στις εκλογές πήρε 6.500 ψήφους (0,12%). Διαλύθηκε το 1983, μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ (μ-λ) και τη διάλυση της Λαϊκής Εξουσίας.
Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955. Οργάνωση που υπερασπίζεται την παράδοση του διεθνούς και του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος της σταλινικής και ζαχαριαδικής περιόδου. Ιδρύθηκε το 1996 και εκδίδει την εφημερίδα “Ανασύνταξη”. Διατηρεί σχέσεις με οργανώσεις του μ-λ ρεύματος σε διάφορες χώρες που αναφέρονται στον σταλινισμό. Γραμματέας της μέχρι τον θάνατό του ήταν ο Χρήστος Μπάκος, τον οποίο διαδέχτηκε ο Τάσος Μπάλλος. Το 2003 ιδρύθηκε και η Αντιφασιστική Αντιιμπεριαλιστική Νεολαία.
Κίνηση για την Ενότητα του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κινήματος. Μετεξέλιξη του Μ-Λ ΚΚΕ (ανασυγκροτημένου) το 1988, λίγο πριν την επαναπροσχώρηση των μελών του στο Μ-Λ ΚΚΕ. Βασικά της στελέχη ήταν οι Ισαάκ Ιορδανίδης και Πέτρος Κουφοβασίλης.
Κίνηση Ελλήνων Mαρξιστών Λενινιστών (ΚΕΜΛ). Οργάνωση του μ-λ ρεύματος. Ιδρύθηκε το 1974 και ανέπτυξε δραστηριότητα στα Γιάννενα και τη Θεσσαλονίκη, κυρίως μέσα από τη φοιτητική παράταξη Συνεπής Αριστερή Κίνηση. Επικεφαλής της ήταν ο Γιάννης Μακρυγιάννης, προερχόμενος από την προδικτατορική “Αναγέννηση”, και μεταξύ των βασικών στελεχών της ήταν οι Πόπη Βουτσινά, Γεράσιμος Λιόντος και Νίκος Ράπτης. Το 1975 τμήμα της, με επικεφαλής τον Λιόντο, αποχώρησε και συμμετείχε στην ίδρυση της Συνεπούς Αριστερής Κίνησης Ελλάδας. Διαλύθηκε το 1976.
Κόκκινη Σημαία. Όργανο του ΚΚΕ (Μαρξιστών-Λενινιστών) στα 1974-75. Στη 1975-76 εκδιδόταν ως όργανο της μιας από τις δυο οργανώσεις στις οποίες διασπάστηκε το ΚΚΕ (Μ-Λ).
Κόκκινο Αστέρι. Όργανο της μιας από τις δυο οργανώσεις που προήλθαν από τη διάσπαση του ΚΚΕ (Μαρξιστών-Λενινιστών). Εκδιδόταν στα 1975-76. Η οργάνωση που το εξέδιδε συμμετείχε σε διαδικασίες ενοποίησης με τη Λαϊκή Εξουσία που δεν απέδωσαν.
Κομμουνιστής. Περιοδικό που εξέδιδε στο Μιλάνο στα 1972-74 το ΕΚΚΕ.
Κομμουνιστική Αναγέννηση. Βραχύβιο περιοδικό που εκδόθηκε το 1980 από ομάδα στελεχών και μελών του ΕΚΚΕ, που είχαν συγκροτήσει το ΕΚΚΕ (Α΄ Συνδιάσκεψη). Κυκλοφόρησαν μόνο δυο τεύχη.
Κομμουνιστική Αριστερά. Σχήμα με το οποίο συμμετείχε στις εκλογές του Ιουνίου 1985 το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ. Πήρε 5.500 ψήφους (0,08%).
Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ). Οργάνωση που προερχόταν από το μ-λ ρεύμα. Ιδρύθηκε το 2003, ως μετεξέλιξη της πολιτικής ομάδας Α/Συνέχεια, και μέχρι το 2010 εξέδιδε τη δεκαπενθήμερη εφημερίδα “Αριστερά!”. Από το 2010 στηρίζει την έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας “Δρόμος της Αριστεράς”. Συμμετείχε στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, το 2007 εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και στα 2010-12 συμμετείχε στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Μέρος των μελών της αποχώρησε το 2012 και ίδρυσε την Παρέμβαση για την ανασυγκρότηση της κομμουνιστικής Αριστεράς. Στις εκλογές του Ιουνίου 2012 η ΚΟΕ εξέλεξε πέντε βουλευτές, με τους συνδυασμούς του ΣΥΡΙΖΑ. Βασικά της στελέχη ήταν οι Ρούντι Ρινάλντι, Χρήστος Καραμάνος, Βασίλης Χατζηλάμπρου, Γιώργος Τσίπρας κ.ά. Το 2013 αυτοδιαλύθηκε και τα μέλη της εντάχθηκαν στο ενιαίο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (μαρξιστικό – λενινιστικό) [ΚΚΕ (μ-λ)]. 1. Οργάνωση που συγκροτήθηκε το 1963 στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Την αποτέλεσε μέρος των μελών του ΚΚΕ που είχαν διαφωνήσει με την 6η Ολομέλεια του 1956 και στη συνέχεια με τη στροφή στην πολιτική του κόμματος. Κρατώντας αποστάσεις από τον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, αναγνώρισαν ταυτότητα απόψεων με το Κ.Κ. Κίνας και το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας. Η οργάνωση προσπάθησε να έρθει σε επαφή με το αντίστοιχο ρεύμα που συγκροτούνταν στην Ελλάδα γύρω από το περιοδικό “Αναγέννηση”. Επικεφαλής του ήταν Προσωρινή Κ.Ε., με βασικά στελέχη τους Πολύδωρο Δανιηλίδη, Πασχάλη Βάσκο, Γαβρήλο Παπαδόπουλο κ.ά., και δυνάμεις του βρίσκονταν στην Τασκένδη, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και την Πολωνία. Από το 1969 άρχισε να λειτουργεί με τη μορφή Μαρξιστικών Λενινιστικών Οργανώσεων κατά χώρα, που συνδέονταν με την Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας.
2. Κόμμα του μ-λ ρεύματος που ιδρύθηκε τον Νοέμβριο 1976. H απόφαση “ανασύστασης του κόμματος της εργατικής τάξης”, που θεωρούνταν ότι είχε διαλύσει ο “χρουστσωφικός ρεβιζιονισμός” το 1956, πάρθηκε από την Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας, σε μια περίοδο σχετικής ανάπτυξης των οργανωτικών της δυνάμεων και της παρέμβασής της στο μαζικό κίνημα (κυρίως στο φοιτητικό και δευτερευόντως στο εργατικό).
Ο χρόνος σύγκλησης του Συνεδρίου συνέπεσε με σημαντικές εξελίξεις στο διεθνές μ-λ κίνημα. Τον θάνατο του Μάο Τσετούνγκ ακολούθησαν αλλαγές στην ηγεσία και την πολιτική του Κ.Κ. Κίνας και είχε αρχίσει να διαφαίνεται διάσταση μεταξύ Κίνας και Αλβανίας, που εκφραζόταν με την αντίθεση του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας στην κινέζικη πολιτική συνεργασίας με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. 
Η αντιπαράθεση μεταξύ των υποστηρικτών της κινέζικης πολιτικής και των επικριτών της αποτέλεσε και το κύριο ζήτημα που οδήγησε τελικά στη διάσπαση μέσα στο Συνέδριο. H μειοψηφική πτέρυγα, που υποστήριζε την κινέζικη πολιτική (που εκφραζόταν με τη “θεωρία των τριών κόσμων”) συγκρότησε το Μαρξιστικό-Λενινιστικό ΚΚΕ, ενώ η πλειοφηψία ίδρυσε το ΚΚΕ (μ-λ), με ηγέτη τον Πολύδωρο Δανιηλίδη. Καθώς η εφημερίδα της ΟΜΛΕ “Λαϊκός Δρόμος” πέρασε στο Μ-Λ ΚΚΕ, το ΚΚΕ (μ-λ) επανεξέδωσε ως εβδομαδιαία την “Προλεταριακή Σημαία” που εξέδιδε παράνομα η ΟΜΛΕ κατά τη δικτατορία. Με το ΚΚΕ (μ-λ) τάχθηκε και η πλειοψηφία των μελών των παρατάξεων της ΟΜΛΕ στο μαζικό κίνημα (ΠΠΣΠ, ΠΕΣΠ και ΠΜΣΠ).
‘Εχοντας ιδρυθεί σε μια περίοδο ήττας του μαοϊσμού στην ίδια την Κίνα, ρήξης των σχέσεων Κίνας-Αλβανίας και κρίσης στο διεθνές μ-λ κίνημα, ενώ παράλληλα στην Ελλάδα εδραιωνόταν η κυριαρχία του ΚΚΕ μέσα στην κομμουνιστική Αριστερά, και έχοντας βγει μέσα από μια διάσπαση, το ΚΚΕ (μ-λ) είχε μικρά περιθώρια ανάπτυξης. Υπολογίζεται ότι τα μέλη του έφτασαν τις 3.000. H ΠΠΣΠ εξακολούθησε να είναι η μεγαλύτερη από τις παρατάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στο φοιτητικό κίνημα, όπως συνεχίστηκε, αν και περιορισμένη, και η παρέμβαση της ΠΕΣΠ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Στις βουλευτικές εκλογές του 1977, στις οποίες συμμετείχε ως Λαϊκή Δημοκρατική Ενότητα, πήρε 9.000 ψήφους (0,17%), λιγότερες απ’ αυτές του ΕΚΚΕ, που επίσης διεκδικούσε την έκφραση του μ-λ χώρου.
Τοποθετημένο διακριτικά υπέρ της Αλβανίας, στη διαμάχη της με την Κίνα, απομακρύνθηκε και από το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, όταν το 1978 ο Εμβέρ Χότζα χαρακτήρισε και τον μαοϊσμό ρεβιζιονιστική θεωρία. Με τις αλβανικές θέσες συντάχθηκε ομάδα μελών (Τάκης Τασσόπουλος κ.ά.), που αποχώρησε από το ΚΚΕ (μ-λ). 
Σε μια προσπάθεια αναπροσανατολισμού και αναζήτησης, εκδίδεται το 1980, στη θέση της “Προλεταριακής Σημαίας”, η εφημερίδα “Αριστερή Πολιτική” και προγραμματίζεται Συνέδριο, αλλά ήδη έχουν διαμορφωθεί τάσεις που αποκλίνουν μεταξύ τους. Το 1981 το ΚΚΕ (μ-λ) συμμετέχει στις εκλογές με το σχήμα της Κίνησης για μια Επαναστατική Αριστερά, μαζί με τις οργανώσεις Μαχητής και Λαϊκή Εξουσία. Το σχήμα πήρε 6.500 ψήφους (0,12%). 
Τον επόμενο χρόνο ξέσπασε ανοιχτά η κρίση στις γραμμές του ΚΚΕ (μ-λ), που διασπάστηκε σε τρεις διαφορετικές οργανώσεις: Το ΚΚΕ (μ-λ), που με επικεφαλής τους Βασίλη Σαμαρά, Στέλιο Αγκούτογλου, Γρηγόρη Κωνσταντόπουλο κ.ά. και κέντρο τη Θεσσαλονίκη, επανεξέδωσε την “Προλεταριακή Σημαία”, το ΚΚΕ (μ-λ), που με επικεφαλής τους Δανιηλίδη, Σπύρο Γάκη, Κώστα Μαλαφέκα κ.ά. και κέντρο την ΑΘήνα, εκφραζόταν από την “Αριστερή Πολιτική”, και μια ομάδα στελεχών και μελών, μεταξύ των οποίων και το ιστορικό στέλεχος του μ-λ ρεύματος, Γιάννης Χοντζέας, ο Ρούντι Ρινάλντι κ.ά., που αργότερα συγκρότησε την Α/Συνέχεια.
3. H οργάνωση που συγκροτήθηκε το 1982, με βασικά στελέχη τους Πολύδωρο Δανιηλίδη, Σπύρο Γάκη, Κώστα Μαλαφέκα, Μήτσο Καρακώστα κ.ά., με κέντρο την Αθήνα και όργανο έκφρασης την εφημερίδα “Αριστερή Πολιτική”. Χαρακτηριζόταν από την προσπάθεια κριτικής αποτίμησης της ιστορικής διαδρομής και των ιδεολογικο-πολιτικών θέσεων του μ-λ κινήματος. Με τον καιρό, οι οργανωτικές λειτουργίες της ατόνησαν και η δραστηριότητα των μελών της στράφηκε σε κινηματικές διαδικασίες του ευρύτερου χώρου της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Από το 1986 έπαψε η χρησιμοποίηση του τίτλου του ΚΚΕ (μ-λ) και αντικαταστάθηκε με τον τίτλο Αριστερή Πολιτική.
4. Η οργάνωση που συγκροτήθηκε το 1982, με βασικά στελέχη τους Βασίλη Σαμαρά, Στέλιο Αγκούτογλου, Γρηγόρη Κωνσταντόπουλο κ.ά. και κέντρο τη Θεσσαλονίκη, και έχει παραμείνει η μόνη που χρησιμοποιεί αυτόν τον τίτλο. Στις εκλογές του 1985 συνεργάστηκε με το Μ-Λ ΚΚΕ στο σχήμα της Κομμουνιστικής Αριστεράς, και στις εκλογές  του Ιουνίου και Νοεμβρίου 1989 συμμετείχε αυτόνομα, παίρνοντας 3.500 και 3.200 ψήφους (0,06% και ο,ο5%). Κατά τη δεκαετία του 1990 συμμετείχε στις εκλογές μέσα από τη Μαχόμενη Αριστερά, σε συνεργασία με το NAP και άλλες μικρότερες οργανώσεις. Κατόπιν συμμετείχε στις εκλογές αυτόνομα, παίρνοντας 7.500 ψήφους (0,11%) το 2000, 11.000 (0,2%) το 2004, 17.500 (0,25%) το 2007 και 10.000 (0,16%) το 2009. Το 2012 συνεργάστηκε με το Μ-Λ ΚΚΕ, παίρνοντας 16.000 ψήφους (0,25%) τον Μάιο και 7.500 (0,12%) τον Ιούνιο.
Δραστηριοποιείται στο φοιτητικό κίνημα με τις Αγωνιστικές Κινήσεις, στο εργατικό με την Ταξική Πορεία, ενώ σε διάφορες συνοικίες και πόλεις συγκροτεί τις Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις. Αν και δρα αυτόνομα, αποφεύγοντας συμμαχίες σε σταθερή βάση με άλλες οργανώσεις, διακηρύσσει τον στόχο της ενότητας της επαναστατικής Αριστεράς. Όργανό του παραμένει η εφημερίδα “Προλεταριακή Σημαία”, ενώ εκδίδει και το θεωρητικό περιοδικό “Αντίθεση”.
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μαρξιστών Λενινιστών) [ΚΚΕ (M-Λ)]. Μικρή οργάνωση του μ-λ χώρου. Ιδρύθηκε το 1974, ως μετεξέλιξη της Οργάνωσης Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών (ΟΕΜΛ), με επικεφαλής τον Γιάννη Ζάχο και όργανο την “Κόκκινη Σημαία”. Υπερασπιζόταν την πολιτική του ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη και έθετε ως στόχο τη λαϊκοδημοκρατική επανάσταση. 
Το 1975 η οργάνωση, που δεν κατόρθωσε να αποκτήσει στοιχειώδεις προσβάσεις στα μαζικά κινήματα, διασπάστηκε σε δύο ομώνυμες οργανώσεις, που διακρίνονταν από τους τίτλους των οργάνων τους (“Κόκκινη Σημαία” και “Κόκκινο Αστέρι”). Και οι δύο διαλύθηκαν τον επόμενο χρόνο.
Κόντρα. Εβδομαδιαία εφημερίδα που εκδίδεται από το 1996, εκφράζοντας τις θέσεις της Επαναστατικής Ένωσης για την Ανατροπή.  
Κριτική-Συσπείρωση. Περιοδικό που εκδιδόταν στα 1975-76 με πρωτοβουλία του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΜΛΚΕ) και υπεύθυνη την Αντωνία Πάνου. Επιδίωκε τον διάλογο και την ενοποίηση των μ-λ οργανώσεων που υπερασπίζονταν την ιστορική παράδοση του Νίκου Ζαχαριάδη. Προώθησε, χωρίς επιτυχία, διαδικασίες διαλόγου μεταξύ των οργανώσεων ΜΛΚΕ, ΚΚΕ (Μ-Λ) – Κόκκινο Αστέρι, ΣΑΚΕ και Λαϊκή Εξουσία.
Λαϊκή. Εφημερίδα που εκδιδόταν από το ΕΚΚΕ και το M-Λ ΚΚΕ στα 1980-82, στο πλαίσιο των διαδικασιών ενοποίησης των δυο οργανώσεων. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος, η “Λ.” συνέχισε να εκδίδεται ως όργανο του ΕΚΚΕ μέχρι το 1988.
Λαϊκή Αλληλεγγύη. Οργάνωση που συγκροτήθηκε από το ΕΚΚΕ για την αλληλεγγύη σε απεργιακούς αγώνες, καθώς και για τη συμπαράσταση σε δοκιμαζόμενες λαϊκές συνοικίες. Έδρασε κυρίως στα 1976-78, στηρίζοντας το κίνημα του εργοστασιακού συνδικαλισμού, ενώ ανέπτυξε σημαντική δράση στη Θεσσαλονίκη μετά τους σεισμούς του 1978.

Λαϊκή Αντίσταση. Μικρή αντιδικτατορική οργάνωση που ιδρύθηκε από την Οργάνωση Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών και έδρασε στα 1972-74.

Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία (ΛΑΑΑΣ). Κίνηση συνεργασίας του ΚΚΕ (μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ. Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο 2013, ως μετεξέλιξη της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία που είχε συγκροτηθεί τον Απρίλιο 2012.

Λαϊκή Δημοκρατική Ενότητα (ΛΔΕ). Σχήμα με το οποίο συμμετείχε στις εκλογές του 1977 το ΚΚΕ (μ-λ). Πήρε 9.000 ψήφους (0,17%).

Λαϊκή Ενότητα. Όργανο του Αγωνιστικού Μετώπου Ελλήνων Εξωτερικού, που συνδεόταν με την ΟΜΛΕ. Εκδιδόταν στα 1972-74 στη Μόντενα της Ιταλίας.

Μαθητική Αντίσταση. Μαθητική κίνηση προσκείμενη στο ΚΚΕ (μ-λ).

Μαρξιστική Λενινιστική Οργάνωση Λαϊκή Εξουσία. Ιδρύθηκε το 1972 από τον Κώστα Ζυρίνη, ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση και συνέχισε τη λειτουργία της και μετά τη δικτατορία, ως μια από τις μικρές οργανώσεις του μ-λ ρεύματος. Υπερασπιζόταν τη μνήμη του Νίκου Ζαχαριάδη και την προοπτική της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης. Το 1976 μπήκε σε δαδικασία ενοποίησης με το ΚΚΕ (Μ-Λ) – Κόκκινο Αστέρι, που όμως απέτυχε. Μέλη της φυλακίστηκαν το 1980, κατηγορούμενα για σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης, αλλά αθωώθηκαν. Το 1981 συμμετείχε στο εκλογικό σχήμα της Κίνησης για μια Επαναστατική Αριστερά και έπαψε να λειτουργεί από το 1983.
Λαϊκή Φωνή. Όργανο της Οργάνωσης Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών που εκδιδόταν στο Λονδίνο στα 1971-74.
Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο Ελλάδας (ΛΔΜΕ). Ολιγομελής κίνηση που συγκροτήθηκε από τη Μαρξιστική Λενινιστική Κίνηση Ελλάδας και έδρασε στα 1973-76.
Λαϊκοί Αγώνες. Εβδομαδιαία εφημερίδα, όργανο του ΕΚΚΕ. Εκδιδόταν στα 1975-79, με υπεύθυνο τον Πέτρο Στάγκο.
Λαϊκός Δρόμος. Εφημερίδα που εκδόθηκε τον Ιανουάριο 1967 ως εβδομαδιαία, προβάλλοντας τις θέσεις της Οργάνωσης Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ), και κατά τον Απρίλιο τις θέσεις της νόμιμης έκφρασής της, της Συνεπούς Πολιτικής Αριστερής Κίνησης. Η έκδοσή της σταμάτησε με το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Επανεκδόθηκε παράνομα, ως μηνιαία θεωρητική επιθεώρηση της ΟΜΛΕ, στα 1968-73, και νόμιμα, ως εβδομαδιαία, το 1974. Μετά τη διάσπαση του 1976 εκδίδεται ως όργανο του Μ-Λ ΚΚΕ, με εξαίρεση την περίοδο 1979-88, όταν εκδιδόταν από το M-Λ ΚΚΕ (ανασυγκροτημένο).
Λαοκρατία. Περιοδικό που εξέδιδε παράνομα στα 1972-73 η Οργάνωση Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών.
Μαοϊσμός. Οι θεωρητικές θέσεις που απορρέουν από το έργο του Μάο Τσετούνγκ, στο οποίο αναφέρονται ποικίλες τάσεις της κομμουνιστικής Αριστεράς, χωρίς να υπάρχει ομοφωνία ως προς την κωδικοποίησή τους. Στις θέσεις του Μάο αναφέρεται το μεγαλύτερο μέρος του μ-λ κινήματος, αν και απ’ αυτό οι περισσότερες τάσεις αποφεύγουν τη χρήση του όρου μ., καθώς επίσης και τάσεις του δυτικού μαρξισμού των δεκαετιών 1960 και ’70. 
Στην Ελλάδα, εκτός από το μ-λ κίνημα που αναφερόταν συνήθως στη “σκέψη Μάο Τσετούνγκ”, αναφορές στον μ. είχαν και άλλες οργανώσεις, όπως οι Φίλοι Νέων Χωρών, η μετεξέλιξή τους, το Αντιφασιστικό Κίνημα Ελλάδας, και η Ομάδα για μια Προλεταριακή Αριστερά,  οι Μπολσεβίκοι, η Οργάνωση Ελλήνων Επαναστατών Κομμουνιστών, το Ελληνικό Λενινιστικό Επαναστατικό Κίνημα και η Πολιτική Ένωση Ελλήνων Κομμουνιστών, η ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος (Β΄ Πανελλαδική) κ.ά. Επιρροές από τον μ. είχε δεχτεί και η Κομμουνιστική Οργάνωση Μαχητής, αλλά και η Ενότητα Μαρξιστών Σοσιαλιστών. 
Μαραγκός Θόδωρος. Σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Γενήθηκε το 1944 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Εργάστηκε ως ζωγράφος-σκιτσογράφος, πριν στραφεί στον κινηματογράφο το 1969. Εντάχθηκε στη Δ.Ν. Λαμπράκη και αργότερα υπήρξε μέλος του ΕΚΚΕ. Οι ταινίες του έχουν έντονο το στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής κριτικής. Ανάμεσά τους είναι οι “Λάβατε Θέσεις”, “Ο αγώνας”, “Από πού πάνε για τη χαβούζα;”, “Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι”, “Μάθε παιδί μου γράμματα” κ.ά.
Μαρξιστική Λενινιστική Επιθεώρηση (ΜΑΛΕΠ). Πολιτικό-θεωρητικό περιοδικό που εξέδιδε η οργάνωση Συνεπής Αριστερή Κίνηση Ελλάδας στα 1990-92.
Μαρξιστική Λενινιστική Κίνηση Ελλάδας (ΜΛΚΕ). Ολιγομελής οργάνωση του μ-λ ρεύματος, με επικεφαλής τον Μανόλη Πιμπλή. Ιδρύθηκε το 1970 και εξέδιδε το “Πληροφοριακό Δελτίο” και την  “Επαναστατική Φωνή”. Στα 1973-76 είχε συγκροτήσει το Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο Ελλάδας. Το 1976 συμμετείχε σε αποτυχημένη απόπειρα ενότητας με άλλες μικρές οργανώσεις που υπερασπίζονταν τη μνήμη του Νίκου Ζαχαριάδη και αναφέρονταν στον λαϊκοδημοκρατικό χαρακτήρα της επανάστασης, στηρίζοντας την έκδοση του περιοδικού “Κριτική-Συσπείρωση”. Η ΜΛΚΕ διαλύθηκε το 1979. 
Μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα. Όρος στον οποίο αυτοαναγνωρίζονται κομμουνιστικά κόμματα, οργανώσεις και αγωνιστές που αναφέρονται στη ρήξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος μετά τη στροφή του 1956, υπερασπίζονται, κριτικά ή όχι, το έργο του Ιωσήφ Στάλιν και στο μεγαλύτερο μέρος τους αναφέρονται στο θεωρητικό έργο του Μάο Τσετούνγκ.
Σε διεθνές επίπεδο το μ-λ κ. συγκροτήθηκε μετά το 1963, με τη ρήξη των σχέσεων του Κ.Κ. Κίνας και του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας με το ΚΚΣΕ. Βάση συγκρότησής του αποτέλεσε η εναντίωση στη στροφή που ακολούθησε η μεγάλη πλειοψηφία των Κ.Κ. μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956, κατά το οποίο ο νέος σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ εξήγγειλε την “αποσταλινοποίηση”. Ακολούθησε η εξαγγελία της πολιτικής της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ σοσιαλιστικών και καπιταλιστικών χωρών και η υιοθέτηση της στρατηγικής του ειρηνικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, που συνάντησαν την αντίθεση όχι μόνο των Κ.Κ. της Κίνας και της Αλβανίας, αλλά και άλλων κομμάτων, κυρίως της Άπω Ανατολής (Ινδονησία, Φιλιππίνες, Καμπότζη κ.λπ.), καθώς και μεγαλύτερων ή μικρότερων τμημάτων σε όλα σχεδόν τα Κ.Κ.
Το νέο ρεύμα διακήρυξε την προσήλωσή του στις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού, όπως διαμορφώθηκαν κατά τη σταλινική περίοδο του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, και την υπεράσπιση της ιστορικής επαναστατικής του παράδοσης, κατήγγειλε τον “χρουστοφικό ρεβιζιονισμό” και χαρακτήρισε “σοσιαλδημοκρατική” και “συμφιλιωτική με τον ιμπεριαλισμό” την πολιτική του ειρηνικού δρόμου και της ειρηνικής συνύπαρξης. Σύμφωνα με το μ-λ ρεύμα, μετά το 1956 συντελέστηκε παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες “ρεβιζιονιστικές χώρες”, ενώ από το 1968 η ΕΣΣΔ άρχισε να χαρακτηρίζεται “σοσιαλιμπεριαλιστική υπερδύναμη”, εχθρική προς τα συμφέροντα και τους αγώνες των λαών.
Το μ-λ κ. κατόρθωσε να αναπτυχθεί σε μια σειρά χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, καθοδηγώντας ένοπλα επαναστατικά κινήματα, όπως στην Καμπότζη (όπου πρόσκαιρα κατάκτησε την εξουσία), τις Φιλιππίνες, την Ινδία, τη Γουινέα Μπισάου κ.λπ. Στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού συγκροτήθηκαν μικρές μ-λ οργανώσεις και κόμματα, που όμως δεν μπόρεσαν να μαζικοποιηθούν.
Το κ. υποχώρησε μετά την ήττα της μαοϊκής Αριστεράς στην Κίνα, που ακολούθησε τον θάνατο του Μάο το 1976, και τη ρήξη των σχέσεων Κίνας-Αλβανίας το 1978. Την περίοδο αυτή διακρίθηκαν τρεις τάσεις, από τις οποίες η μια, συνεχίζοντας να αναφέρεται στο μεταμαοϊκό Κ.Κ. Κίνας, υιοθέτησε τη “θεωρία των τριών κόσμων”, σύμφωνα με την οποία η πάλη κατά του ιμπεριαλισμού (αμερικάνικου και σοβιετικού, από τους οποίους πιο επικίνδυνος θεωρούνταν ο δεύτερος, ως ανερχόμενος) απαιτεί τη συνεργασία των φτωχών χωρών του Τρίτου Κόσμου με τις ενδιάμεσες χώρες (ευρωπαϊκές κ.ά.). Η δεύτερη τάση απέρριπτε τη “θεωρία των τριών κόσμων», εκτιμούσε πως στη μεταμαοϊκή Κίνα συντελείται καπιταλιστική παλινόρθωση και επέμενε στην κατεύθυνση της πάλης ενάντια στις δυο υπερδυνάμεις, χωρίς να θεωρεί ως κύριο εχθρό την ΕΣΣΔ. Η τρίτη τάση, που συγκροτήθηκε μετά τη ρήξη Κίνας-Αλβανίας, εγκατέλειψε, όπως και το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, τις αναφορές στον Μάο, χαρακτηρίζοντάς τον ρεβιζιονιστή, και διαμορφώθηκε στη βάση της υπεράσπισης του σταλινισμού.
Έχοντας πολυδιασπαστεί και συρρικνωθεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, το μ- λ κ. μπόρεσε να αναπτύξει ιδιαίτερη δραστηριότητα σε κάποιες χώρες, όπως οι Φιλιππίνες και το Περού, όπου καθοδήγησε ένοπλα κινήματα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 στο σύνολό του απομακρύνθηκε από την πολιτική του Κ.Κ. Κίνας, ενώ και το αλβανόφιλο τμήμα του δοκιμάστηκε μετά το 1991, όταν κατέρρευσε το αλβανικό καθεστώς στο οποίο αναφερόταν. Κατά τη δεκαετία του 1990 και στη συνέχεια, σημαντική δραστηριότητα αναπτύσσει το αντάρτικο κίνημα που καθοδηγείται από το Κ.Κ. Νεπάλ (Μαοϊκό), καθώς και αντίστοιχο κίνημα στη γειτονική Ινδία, ενώ σημαντικά παραμένουν μ-λ κόμματα και κινήματα και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.
H συγκρότηση του μ-λ κ. στην Ελλάδα. Στην ελληνική κομμουνιστική Αριστερά το μ-λ ρεύμα εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, στις γραμμές του ΚΚΕ και της ΕΔΑ. Το συγκρότησαν κομμουνιστές που διαφώνησαν με τη στροφή που εγκαινίασε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956, η οποία στο ελληνικό κίνημα δρομολογήθηκε με την 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ τον ίδιο χρόνο.
H κατά παράβαση των καταστατικών αρχών του ΚΚΕ σύγκληση της Ολομέλειας, με επέμβαση του σοβιετικού και άλλων ανατολικοευρωπαϊκών Κ.Κ., η καθαίρεση και διαγραφή κατόπιν της ηγετικής ομάδας του κόμματος (Νίκος Ζαχαριάδης κ.ά.) και στη συνέχεια η διάλυση των παράνομων οργανώσεων στην Ελλάδα, η υιοθέτηση της στρατηγικής του ειρηνικού δρόμου, ο προσανατολισμός σε συνεργασία με την Ένωση Κέντρου, που θεωρούνταν από το ΚΚΕ πολιτική έκφραση της “εθνικής αστικής τάξης”, και η πλήρης ευθυγράμμιση με τις θέσεις του ΚΚΣΕ στη διαμάχη του με το Κ.Κ. Κίνας και το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, συνάντησαν την αντίθεση χιλιάδων κομμουνιστών, τόσο στις χώρες όπου ζούσαν οι πολιτικοί πρόσφυγες όσο και στην Ελλάδα. 
Οι πολιτικοί πρόσφυγες που διαφώνησαν με την 6η Ολομέλεια διαγράφηκαν μαζικά από το ΚΚΕ. Ένα σημαντικό τμήμα τους, με κύριους εκπροσώπους τους Γιώργο Ηλιάδη-Σοφιανό, Αχιλλέα Παπαϊωάννου κ.ά., ακολούθησε τη στάση του Ζαχαριάδη και αποφεύγοντας την ξεχωριστή οργανωτική συγκρότηση ασκούσε κριτική στη “δεξιόστροφη” πολιτική του κόμματος. Ένα άλλο τμήμα συγκρότησε το 1963 το ΚΚΕ (μ-λ), με επικεφαλής τον Πολύδωρο Δανιηλίδη. 
Στην Ελλάδα η 6η Ολομέλεια και οι εξελίξεις που ακολούθησαν προκάλεσε αναταραχή, ιδιαίτερα μεταξύ των εξόριστων αγωνιστών του Αϊ-Στράτη. Έχοντας ιδρύσει ήδη από το 1963 τις “Ιστορικές Εκδόσεις”, ο πυρήνας των πρώην εξόριστων μαζί με νεότερους και άλλους κομμουνιστές, μέλη της ΕΔΑ που στη συνέχεια αποχώρησαν ή διαγράφηκαν, προχώρησε το 1964 στην έκδοση του περιοδικού “Αναγέννηση”, που αποτέλεσε πόλο συσπείρωσης των διαφωνούντων και συγκρότησης του μ-λ ρεύματος. Το 1963 είχε ιδρυθεί και η κίνηση Φίλοι των Νέων Χωρών, με επικεφαλής τον Νίκο Ψυρούκη, με αναφορές στην πολιτική του Κ.Κ. Κίνας, αλλά δεν εντάχθηκε στο μ-λ ρεύμα.
O κύκλος που συγκροτήθηκε γύρω από την “Αναγέννηση”, με βασικούς ηγέτες τους Γιάννη Χοντζέα και Ισαάκ Ιορδανίδη, ανέπτυξε δραστηριότητα κυρίως στις γραμμές της νεολαίας της Αριστεράς και δευτερευόντως στον χώρο των εργαζομένων. Το 1966 ιδρύθηκε η Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΠΣΠ), που αποτέλεσε φυτώριο ανάδειξης πλειάδας στελεχών του ρεύματος, και το 1967 ιδρύθηκε η παράνομη Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ) και η Συνεπής Πολιτική Αριστερή Κίνηση, για τη νόμιμη πολιτική έκφραση του ρεύματος και τη συμμετοχή στις εκλογές, και εκδόθηκε η εφημερίδα “Λαϊκός Δρόμος”. 
Με την επιβολή της δικτατορίας πολλά στελέχη εξορίστηκαν, άλλα πέρασαν στην παρανομία, ενώ σημαντικός αριθμός διέφυγε στο εξωτερικό, κυρίως στην Ιταλία και τη Γαλλία, όπου ιδρύθηκε το Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού, που ανέπτυξε δραστηριότητα ιδιαίτερα μεταξύ των Ελλήνων φοιτητών. Με την ΟΜΛΕ συνδέθηκε και το ΚΚΕ (μ-λ) των πολιτικών προσφύγων, που από το 1969 αυτοδιαλύθηκε και λειτουργούσε με τη μορφή Μαρξιστικών Λενινιστικών Οργανώσεων. Εντούτοις, μεγάλο μέρος των πολιτικών προσφύγων που είχαν απομακρυνθεί από το ΚΚΕ επανήλθε μετά τη διάσπαση του 1968.
Μέχρι την πτώση της δικτατορίας, εκτός από την ΟΜΛΕ, συγκροτήθηκαν μια σειρά οργανώσεις, είτε από στελέχη που προέρχονταν απ’ την “Αναγέννηση” είτε από νεότερους αγωνιστές. Σημαντικότερη απ’ αυτές ήταν το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (ΕΚΚΕ), που ιδρύθηκε στη Δυτική Γερμανία το 1970. Ενώ η ΟΜΛΕ κρατούσε αποστάσεις από την πολιτική του Ζαχαριάδη, ιδιαίτερα της περιόδου 1945-56, και επανέφερε τη στρατηγική της αστικοδημοκρατικής επανάστασης του 1934, το ΕΚΚΕ τάχθηκε υπέρ της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης με σοσιαλιστικό προσανατολισμό, όπως την είχε επεξεργαστεί το ΚΚΕ από το 1949. Από το 1972 απέκτησε σημαντικές προσβάσεις στην Ελλάδα, με την Αντιφασιστική Αντιιμπεριαλιστική Σπουδαστική Παράταξη Ελλάδας (ΑΑΣΠΕ), που έδρασε στις γραμμές του αναπτυσσόμενου φοιτητικού κινήματος. 
Άλλες μικρότερες οργανώσεις με ζαχαριαδικό προσανατολισμό ήταν η Οργάνωση Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών (ΟΕΜΛ), που ιδρύθηκε το 1969, η Μαρξιστική Λενινιστική Κίνηση Ελλάδας (MΛKE), το 1970, και η Μ-Λ Οργάνωση Λαϊκή Εξουσία, το 1972. Το 1973 ιδρύθηκε και το Εργατικό Επαναστατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ), με απόψεις ανάλογες με αυτές της ΟΜΛΕ. Σημαντική ήταν η παρέμβαση του μ-λ ρεύματος στο φοιτητικό κίνημα και η συμβολή του στην εξέγερση του Νοέμβρη 1973.
Με την πτώση της δικτατορίας και τη νομιμοποίηση του κομμουνιστικού κινήματος, οι οργανώσεις του μ-λ ρεύματος, στις οποίες προστέθηκαν η Κίνηση Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών (ΚΕΜΛ) και η Συνεπής Αριστερή Κίνηση Ελλάδας  (ΣΑΚΕ), ενώ η ΟΕΜΛ μετονομάστηκε σε ΚΚΕ (Μαρξιστών-Λενινιστών), προσπάθησαν να αποκτήσουν προσβάσεις στο αναπτυσσόμενο μαζικό εργατικό κίνημα, με περιορισμένα αποτελέσματα, κυρίως από την ΟΜΛΕ που συγκρότησε την Προοδευτική Εργατική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΕΣΠ). Κύριος χώρος ανάπτυξης του ρεύματος παρέμεινε ο φοιτητικός, όπου δρούσαν η ΠΠΣΠ και η ΑΑΣΠΕ, καθώς και μικρότερες παρατάξεις, όπως η Συνεπής Αριστερή Κίνηση  της ΚΕΜΛ και η Ένωση Πάλης Αριστερών Σπουδαστών του ΕΕΑΜ. Αντίστοιχες κινήσεις παρενέβαιναν και στο μαθητικό κίνημα.
Το μ-λ κ. αναδείχτηκε σε κύρια δύναμη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, σε μια περίοδο που η Λαϊκή Κίνα συνέχιζε να αποτελεί πόλο έλξης ως κέντρο επαναστατικής πολιτικής, ενώ στην ελληνική Αριστερά ήταν ευνοϊκό το κλίμα για τις αντιφασιστικές και αντιιμπεριαλιστικές διακηρύξεις, εξαιτίας της πρόσφατης δικτατορίας. Εντούτοις, από το 1976 οι εξελίξεις στο διεθνές μ-λ κ. δεν άφησαν ανεπηρέαστο και το ελληνικό. 
Η κρίση του μ-λ κ. Το 1976, στο Συνέδριο που οργάνωσε η ΟΜΛΕ για τον μετασχηματισμό της σε κόμμα, επήλθε διάσπαση, που αποτέλεσε και το προανάκρουσμα της συνολικότερης κρίσης του μ-λ κ. Οι δυο οργανώσεις που προήλθαν από τη διάσπαση, το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, διαχωρίστηκαν ως προς την τοποθέτηση απέναντι στην κινεζική “θεωρία των τριών κόσμων”, και η διαφωνία σύντομα επεκτάθηκε και στην εκτίμηση για τον χαρακτήρα της μεταμαοϊκής Κίνας. 
Το ΚΚΕ (μ-λ), που συσπείρωσε την πλειοψηφία των αγωνιστών της ΟΜΛΕ, απέρριψε τη μεταμαοϊκή κινεζική πολιτική, υποστηρίζοντας, ταυτόχρονα, ότι στην Ελλάδα ο αγώνας κατά των δυο υπερδυνάμεων πρέπει να είναι πρωτίστως αντιαμερικανικός. Με τις κινεζικές θέσεις συντάχθηκαν το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΕΚΚΕ. 
Στις εκλογές του 1977 συμμετείχε το ΕΚΚΕ, που πήρε το 0,23%, και το ΚΚΕ (μ-λ), ως Λαϊκή Δημοκρατική Ενότητα, που πήρε 0,17%. Το συνολικό 0,4% αποδείκνυε πως στην Ελλάδα υπήρχε μια σημαντική κοινωνική βάση απεύθυνσης, αν και η κυριαρχία στην κομμουνιστική Αριστερά του ΚΚΕ, με το 9,36%, ήταν πλέον αναμφισβήτητη. 
Στα 1978-79, μετά και από τη ρήξη Κίνας-Αλβανίας, είχαν διαμορφωθεί τρεις τάσεις που αντιστοιχούσαν στις τάσεις του διεθνούς μ-λ κ. Η φιλοκινεζική τάση εκφραζόταν από το ΕΚΚΕ και το Μ-Λ ΚΚΕ, που δρομολόγησαν διαδικασίες ενοποίησης, στις οποίες αντιτάχθηκε η μειοψηφία του Μ-Λ ΚΚΕ που ίδρυσε το Μ-Λ ΚΚΕ (ανασυγκροτημένο). Το ΚΚΕ (μ-λ) και η Λαϊκή Εξουσία αποτέλεσαν την τάση που αντιτασσόταν στην κινεζική πολιτική, χωρίς να ταυτίζεται με τις αντιμαοϊκές θέσεις του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, τις οποίες αποδέχτηκε η ΣΑΚΕ. Ήδη είχαν διαλυθεί και τα δυο ΚΚΕ (Μ-Λ) που προήλθαν από τη διάσπαση της ομώνυμης οργάνωσης το 1975, καθώς και η ΚΕΜΛ και το ΕΕΑΜ, ενώ το 1979 διαλύθηκε και η ΜΛΚΕ. Καθώς οι διαδικασίες ενοποίησης ΕΚΚΕ-ΜΛΚΚΕ προωθούνταν, δυο απανωτές αποχωρήσεις μελών, το 1979 και το 1980, απομαζικοποίησαν το ΕΚΚΕ. 
Στις εκλογές του 1981 το ΕΚΚΕ-ΜΛΚΚΕ πήραν 0,08%, ποσοστό κατά πολύ μικρότερο από το ποσοστό του ΕΚΚΕ στις εκλογές του 1977. Το ΚΚΕ (μ-λ) και η Λαϊκή Εξουσία, σε συνεργασία με τον Μαχητή, συγκρότησαν την Κίνηση για μια Επαναστατική Αριστερά, που πήρε 0,12%. Το 1982 ακολούθησε η κρίση και πολυδιάσπαση του ΚΚΕ (μ-λ), δυο τμήματα του οποίου διατήρησαν τον τίτλο του (διακρινόμενα από τις εφημερίδες που εξέδιδαν, την “Προλεταριακή Σημαία” και την “Αριστερή Πολιτική”), ενώ ένα άλλο συγκρότησε αργότερα την κίνηση Α/Συνέχεια. Το 1983 διαλύθηκε και η Λαϊκή Εξουσία.
Το 1982 η πλειοψηφία του ΕΚΚΕ ανασύστησε την οργάνωση, ενώ το ΕΚΚΕ-ΜΛΚΚΕ έπαψε να λειτουργεί το 1984, μετά την απόσπαση ομάδας που ίδρυσε τον επόμενο χρόνο την Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ). Το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) που εξέδιδε την “Προλεταριακή Σημαία” (και το οποίο θα είναι το μόνο που θα διατηρήσει τον τίτλο) συνεργάστηκαν στις εκλογές του 1985, στο σχήμα της Κομμουνιστικής Αριστεράς, παίρνοντας 0,08%, ενώ το ΕΚΚΕ πήρε 0,11%. 
Έχοντας απομαζικοποιηθεί, οι μ-λ οργανώσεις συμμετείχαν και στις εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1989-90, καταγράφοντας εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά. Κατά τη δεκαετία του 1990 το ΚΚΕ (μ-λ) και το ΕΚΚΕ συνεργάστηκαν με το NAP και άλλες οργανώσεις στο σχήμα της Μαχόμενης Αριστεράς, ενώ το Μ-Λ ΚΚΕ συνέχισε την αυτόνομη συμμετοχή του στις εκλογικές μάχες, όπως συνέχισε να κάνει και κατά την επόμενη δεκαετία, με εξαίρεση το 2000, όταν συνεργάστηκε με την Α/Συνέχεια.
Το 1996 η πρώην αλβανόφιλη ΣΑΚΕ μετονομάστηκε σε Ένωση για την Επαναστατική Ανατροπή, περισσότερο γνωστή από την εφημερίδα “Κόντρα” που εκδίδει, και μετατοπίστηκε σε θέσεις μιας ιδιότυπης αναφοράς στον σταλινισμό και στον κινηματικό αυθορμητισμό, ενώ στη σταλινική-ζαχαριαδική παράδοση συνεχίζει να αναφέρεται η Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955, μετεξέλιξη της Κίνησης για Ενιαίο ΚΚΕ, που κι αυτή υπήρξε μετεξέλιξη της Οργάνωσης Κομμουνιστών Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας που είχε ιδρυθεί το 1982. 
Μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ (μ-λ) από τη Μαχόμενη Αριστερά και τη διάλυσή της, κατεβαίνει κι αυτό αυτόνομα στις εκλογές, επιδιώκοντας, εντούτοις, τη συνεργασία της Άκρας Αριστεράς. Στις εκλογές του 2012 συνεργάστηκε με το Μ-Λ ΚΚΕ. Το ΕΚΚΕ, που αποτελεί ολιγομελή πολιτική οργάνωση, συνέχισε να συνεργάζεται με το NAP στο πλαίσιο του Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕΡΑ) και από το 2009 έχει ενταχθεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η Α/Συνέχεια το 2003 μετονομάστηκε σε Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ), που προσανατολίστηκε στην ενότητα της Αριστεράς και εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το 2012 τμήμα των μελών της αποσπάστηκε και ίδρυσε την Πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση της κομμουνιστικής Αριστεράς. 
Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ), που προέρχεται απ’ την απόπειρα ενοποίησης των ΕΚΚΕ-ΜΛΚΚΕ και που ακόμη και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ επιμένει στη θέση πως ο ρώσικος ιμπεριαλισμός αποτελεί τον κύριο κίνδυνο για τα συμφέροντα των λαών, παίρνοντας ανοιχτά φιλοαμερικανικές θέσεις, υποστηρίζοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση και στρεφόμενη και ενάντια σε μαζικά κινήματα που θεωρεί πως εξυπηρετούν συμφέροντα συνδεδεμένα με τη Ρωσία. Η ίδια εκτιμάει πως από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 δεν έχει νόημα η αναφορά στο μ-λ ρεύμα. 
Mαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μ-Λ ΚΚΕ). Οργάνωση του μ-λ ρεύματος που προήλθε από τη διάσπαση της Οργάνωσης Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ), τον Νοέμβριο 1976. Κύριος λόγος της διάσπασης ήταν η αποδοχή της κινέζικης “θεωρίας των τριών κόσμων”, την οποία απέρριπτε η πλειοψηφία που συγκρότησε το ΚΚΕ (μ-λ). Το M-Λ ΚΚΕ υποστήριξε τη μεταμαοϊκή πολιτική του Κ.Κ. Κίνας, την οποία αργότερα χαρακτήρισε ρεβιζιονιστική.
Το M-Λ ΚΚΕ συνέχισε να εκδίδει την εφημερίδα της ΟΜΛΕ “Λαϊκός Δρόμος” και συγκρότησε τη Μαρξιστική-Λενινιστική Κομμουνιστική Οργάνωση Νεολαίας (ΜΛΚΟΝ) Νίκος Μπελογιάννης, την Πανελλήνια Ένωση Αντιιμπεριαλιστών Σπουδαστών (ΠΕΑΣ) και την Πανελλήνια Ένωση Αντιιμπεριαλιστών Μαθητών (ΠΕΑΜ).
Το 1979 δρομολογήθηκαν διαδικασίες συνεργασίας και ενοποίησης με το ΕΚΚΕ, στις οποίες αντιτάχθηκε η μειοψηφία της οργάνωσης, με επικεφλαής τους Ισαάκ Ιορδανίδη και Πέτρο Κουφοβασίλη, η οποία αποσπάστηκε και ίδρυσε το Μ-Λ ΚΚΕ (ανασυγκροτημένο), που εκφραζόταν από τον “Λαϊκό Δρόμο”.  Η συνεργασία ΕΚΚΕ-ΜΛΚΚΕ πήρε μόλις 0,08% στις εκλογές του 1981. Η ενοποίηση των δυο οργανώσεων τον επόμενο χρόνο είχε ως συνέπεια τη διάσπαση του ΕΚΚΕ. Το 1984, μετά την αποχώρηση της Οργάνωσης Πειραιά της ενιαίας οργάνωσης -που το 1985 συγκρότησε την ΟΑΚΚΕ- το Μ-Λ ΚΚΕ ανασυστάθηκε και στις εκλογές του 1985 συνεργάστηκε με το ΚΚΕ (μ-λ) στο σχήμα της Κομμουνιστικής Αριστεράς, που πήρε 0,08%. 
Το Μ-Λ ΚΚΕ συνέχισε έκτοτε την αυτόνομη πορεία του και το 1988 επανεντάχθηκε στις γραμμές του η ομάδα που είχε αποχωρήσει το 1979. Συμμετείχε στις εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1989-93, παίρνοντας 1.350-1.800 ψήφους (0,02-0,03%), το 1996 πήρε 4.000 (0,06%) και στις εκλογές του 2000 συνεργάστηκε με την Α/Συνέχεια και πήραν 6.000 ψήφους (0,09%). Συνέχισε να κατεβαίνει αυτόνομα στις εκλογές και κατά τη δεκαετία του 2000, εξασφαλίζοντας 5-8.000 ψήφους (0,08-0,11%). Στις εκλογές του 2012 συνεργάστηκε με το ΚΚΕ (μ-λ) και πήραν 16.000 ψήφους (0,25%) τον Μάιο και 7.500 (0,12%) τον Ιούνιο.   
Το Μ-Λ ΚΚΕ, που συνεχίζει να εκφράζεται από τον “Λαϊκό Δρόμο”, έχει ως άμεσο στόχο την ανασυγκρότηση και ενότητα του μ-λ κινήματος. Παρεμβαίνει στο συνδικαλιστικό κίνημα μέσω της Εργατοϋπαλληλικής Αγωνιστικής Συσπείρωσης (ΕΡΓΑΣ), ενώ στελέχη του συμμετέχουν στην έκδοση του περιοδικού “Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης” και στις συνδικαλιστικές Παρεμβάσεις. Στο φοιτητικό κίνημα παρεμβαίνει με τη μικρή παράταξη Πορεία. Μεταξύ των ηγετικών του στελεχών είναι οι Χήστος Κάτσικας, Κουφοβασίλης, Ιορδανίδης, Θανάσης Τσιριγώτης, Αγγελική Φατούρου κ.ά. 
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ανασυγκροτημένο). Οργάνωση που ιδρύθηκε το 1979 από τη μειοψηφία του Μ-Λ ΚΚΕ, που αντιτάχθηκε στις διαδικασίες ενοποίησης με το ΕΚΚΕ. Εξέδιδε την εφημερίδα “Λαϊκός Δρόμος” και βασικά της στελέχη ήταν οι  Ισαάκ Ιορδανίδης και Πέτρος Κουφοβασίλης. Το 1988 μετονομάστηκε σε Κίνηση για την Ανασυγκρότηση του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κινήματος και τα μέλη της επανεντάχθηκαν στο Μ-Λ ΚΚΕ.
Μετασοβιετική Εποχή. Εφημερίδα που εκδιδόταν στα 1994-96 από την Κίνηση για Ενιαίο ΚΚΕ. Συνέχισε αυτόνομα την έκδοσή της για μικρό διάστημα και μετά το 1996. 
Μη πως. Περιοδικό που αναφερόταν σε ζητήματα εκπαίδευσης. Εκδιδόταν στα 1986-89, από μέλη της πολιτικής ομάδας Α/Συνέχεια. Υπεύθυνος της έκδοσης ήταν ο Σπύρος Παναγιώτου και κατόπιν ο Χρήστος Καραμάνος.
Moρφωτικές Εκδόσεις. Εκδοτικό του Μ-ΛΚΚΕ από την ίδρυσή του, το 1976. Έχει εκδώσει κυρίως ντοκουμέντα του ελληνικού και διεθνούς μ-λ κινήματος, μεταξύ των οποίων και τα “Διαλεχτά Έργα” του Μάο Τσε-τούνγκ.
Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Νεολαίας Νίκος Μπελογιάννης.  Οργάνωση νεολαίας του Μ-Λ ΚΚΕ, από την ίδρυσή του, το 1976, έως το 1979. 
Νέοι Αγώνες. Εφημερίδα της μ-λ οργάνωσης Εργατικό Επαναστατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ). Κυκλοφόρησε στα ί976-78.
Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση τον ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ). Οργάνωση που συγκρότησαν πρώην μέλη της Οργάνωσης Πειραιά του ΕΚΚΕ-ΜΛΚΚΕ, από το οποίο αποχώρησαν το 1984, με συνέπεια τη διάλυσή του. Ιδρύθηκε το 1985 και  εξέδιδε την εφημερίδα “Νέα Ανατολή”, υποστηρίζοντας πως το μ-λ κίνημα απέτυχε και μετεξελίχτηκε σε όργανο των σοβιετικών συμφερόντων. 
Εμμένοντας, ακόμη και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, στην άποψη πως η Ρωσία και η Κίνα αντιπροσωπεύουν τη σύγχρονη μορφή ιμπεριαλιστικού φασισμού, έχει ταχθεί επανειλημμένα υπέρ της πολιτικής των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας και τις επιθετικές πολεμικές ενέργειές τους στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή κλπ. Υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και συχνά τοποθετείται ενάντια σεμαζικά κινήματα, θεωρώντας πως αποτελούν συνέπεια της ρωσικής επιρροής στην ελληνική πολιτική ζωή, κύρια έκφραση της οποίας είναι το “σοσιαλφασιστικό ΚΚΕ”. 
Συμμετέχει στις εκλογές από το 1989, παίρνοντας 600-2.500 ψήφους, ενώ το 1996 συνεργάστηκε με το σλαβομακεδονικό Ουράνιο Τόξο και πήραν 3.500 ψήφους. Επικεφαλή της είναι ο Ηλίας Ζαφειρόπουλος.
Οργάνωση Ελλήνων Mαρξιστών Λενινιστών (ΟΕΜΛ). Οργάνωση του μ-λ ρεύματος. Ιδρύθηκε το 1969 στη Δυτική Ευρώπη, από πρώην μέλη της ΟΜΛΕ, με επικεφαλής  τον Γιάννη Ζάχο. Υποστήριζε την ιστορική προσφορά του Νίκου Ζαχαριάδη και τον λαϊκοδημοκρατικό χαρακτήρα της επανάστασης. Εξέδιδε τα έντυπα “Πρωτοπορία” και “Λαοκρατία”, ενώ συγκρότησε και την αντιδικτατορική οργάνωση Λαϊκή Αντίσταση. Μετά τη Μεταπολίτευση, το 1974, μετονομάστηκε σε ΚΚΕ (Μαρξιστών-Λενινιστών).
Οργάνωση Κομμουνιστών Mαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΚΜΛΕ). Μικρή οργάνωση που αναφερόταν στον Στάλιν και τον Ζαχαριάδη και στην ιδεολογικο-πολιτική κατεύθυνση του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας. Ιδρύθηκε το 1982 απο πολιτικούς πρόσφυγες που επέστρεψαν στην Ελλάδα και εξέδιδε την εφημερίδα “Επανάσταση”. Το 1993 μετασχηματίστηκε σε Κίνηση για Ενιαίο ΚΚΕ, από την οποία προήλθε, το 1996, η Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-1955. Επικεφαλής της ήταν ο Χρήστος Μπάκος.
Οργάνωση Mαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ). Οργάνωση του μ-λ ρεύματος που ιδρύθηκε το 1967, με πρωτοβουλία της κίνησης που εξέδιδε το περιοδικό “Αναγέννηση”. Η ΟΜΛΕ συγκροτήθηκε στη βάση της υπεράσπισης των αρχών του μαρξισμού-λενινισμού, που θεωρούσε πως εγκαταλείφθηκαν από το ΚΚΕ μετά τη στροφή του 1956, θέτοντας ως στόχο την ανασυγκρότηση του κόμματος. Υπερασπίστηκε τις θέσεις του Κ.Κ. Κίνας και του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, υιοθετώντας την κριτική τους ενάντια στον “σοβιετικό ρεβιζιονισμό”. Βασικά στελέχη της ήταν οι Γιάννης Χοντζέας και Ισαάκ Ιορδανίδης. Παράλληλα με την ΟΜΛΕ και ως νόμιμη έκφρασή της, ιδρύθηκε η Συνεπής Αριστερή Πολιτική Κίνηση και εκδόθηκε η εφημερίδα “Λαϊκός Δρόμος”. Παρέμβαινε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα, μέσω της Προοδευτικής Πανσπουδαστικής Συνδικαλιστικής Παράταξης (ΠΠΣΠ). 
Κατά την περίοδο της δικτατορίας ανέπτυξε δραστηριότητα και στη Δυτική Ευρώπη, ιδιαίτερα μεταξύ των ελλήνων φοιτητών, μέσα από το Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού. Συνδέθηκε επίσης με κύκλους πολιτικών προσφύγων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που είχαν ιδρύσει το ΚΚΕ (μ-λ) και μετά την ένταξή τους στην ΟΜΛΕ συγκρότησαν τις Μαρξιστικές Λενινιστικές Οργνώσεις. Εξέδιδε παράνομα τον “Λαϊκό Δρόμο”, ως θεωρητικό-πολιτικό περιοδικό, και την εφημερίδα “Προλεταριακή Σημαία”. Από το 1971, με την εμφάνιση του μαζικού φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος, απέκτησε ξανά προσβάσεις στον φοιτητικό χώρο και μέλη της συμμετείχαν ενεργά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Με την πτώση της δικτατορίας και το πέρασμα στη νομιμότητα επανεκδόθηκε ο “Λαϊκός Δρόμος”, ως εβδομαδιαία εφημερίδα, ανασυστάθηκε η ΠΠΣΠ και ιδρύθηκαν η Προοδευτική Εργατική Συνδικαλιστική Παράταξη και η Προοδευτική Μαθητική Συνδικαλιστική Παράταξη. Οι δυνάμεις της αναπτύχθηκαν γρήγορα και αναδείχτηκε στη μαζικότερη οργάνωση του μ-λ ρεύματος, ευρισκόμενη σε ανταγωνισμό με το επίσης αναπτυσσόμενο ΕΚΚΕ.
Τον Οκτώβριο του 1976 πραγματοποίησε Συνέδριο για τον μετασχηματισμό της σε κομμουνιστικό κόμμα, στο οποίο διασπάστηκε, με αποτέλεσμα την ίδρυση δυο κομμάτων, του ΚΚΕ (μ-λ), που συσπείρωσε την πλειοψηφία των μελών της και του Μ-Λ ΚΚΕ. Η διάσπαση αποτέλεσε συνέπεια της διαπάλης δυο τάσεων μέσα στις γραμμές της, από τις οποίες η μία, που την υποστήριζαν αυτοί που συγκρότησαν το ΚΚΕ (μ-λ), αρνούνταν την υιοθέτηση της “θεωρίας των τριών κόσμων” του Κ.Κ. Κίνας, την οποία υποστήριζαν αυτοί που συγκρότησαν το Μ-Λ ΚΚΕ.
Οχτώβρης. Εφημερίδα της οργάνωσης Συνεπής Αριστερή Κίνηση Ελλάδας, που εντασσόταν στο μ-λ ρεύμα. Εκδόθηκε το 1976, με υπεύθυνο τον Γεράσιμο Λιόντο. Έπαψε να εκδίδεται το 1996, με τη μετεξέλιξη της ΣΑΚΕ στην Ένωση Για την Επαναστατική Ανατροπή, και αντικαταστάθηκε από την εφημερίδα “Κόντρα”.
Πανελλήνια Ένωση Αντιιμπεριαλιστών Σπουδαστών (ΠΕΑΣ). Φοιτητική παράταξη του Μ-Λ ΚΚΕ στα 1976-79. Παράλληλα λειτουργούσε και η Πανελλήνια Ένωση Αντιιμπεριαλιστών Μαθητών. 
Προλεταριακή Σημαία. Εφημερίδα που κυκλοφόρησε παράνομα κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας, ως όργανο της Οργάνωσης Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας. Επανεκδόθηκε στα 1976-80 ως όργανο του ΚΚΕ (μ-λ) και από το 1982 μέχρι σήμερα εκδίδεται από την ομώνυμη οργάνωση. 

Προοδευτική Εργατική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΕΣΠ). Συνδικαλιστική παράταξη της Οργάνωσης Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1974 και από το 1976 συνδεόταν με το ΚΚΕ (μ-λ). Παρά το ότι ήταν η μεγαλύτερη συνδικαλιστική παράταξη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, η ανάπτυξή της ήταν σχετικά περιορισμένη, εντοπισμένη στους κλάδους των οικοδόμων, των βιομηχανικών εργατών και των ιδιωτικών υπαλλήλων. Η ΠΕΣΠ συρρικνώθηκε ως αποτέλεσμα της κρίσης του ΚΚΕ (μ-λ) και διαλύθηκε το 1981.

Προοδευτική Μαθητική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΜΣΠ). Μαθητική συνδικαλιστική παράταξη της ΟΜΛΕ, από το 1974, και από το 1976 του ΚΚΕ (μ-λ). Εξέδιδε την εφημερίδα «Μαθητική Γενιά». Έπαψε να λειτουργεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΠΣΠ). Φοιτητική συνδικαλιστική παράταξη του μ-λ ρεύματος. Ιδρύθηκε το 1966 από τη κίνηση που συσπειρωνόταν γύρω από το περιοδικό “Αναγέννηση”. Όργανο της ΠΠΣΠ ήταν το περιοδικό “Σπουδαστικός Κόσμος”, που εκδιδόταν στη Θεσσαλονίκη. Η δράση της ανακόπηκε με την επιβολή της δικτατορίας το 1967. Ανασυστάθηκε μετά την πτώση της το 1974, ως φοιτητική παράταξη της ΟΜΛΕ, και από το 1976 συνδεόταν με το ΚΚΕ (μ-λ). Η ΠΠΣΠ ήταν η μεγαλύτερη φοιτητική παράταξη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’70. Διαλύθηκε το 1981. Τμήμα των μελών της συμμετείχε στη συγκρότηση των Αριστερών Συσπειρώσεων Φοιτητών.
Προοδευτικός Κινηματογράφος. Πολιτιστικό περιοδικό που εξέδιδε στα 1978-82 ομάδα προσκείμενη στον μ-λ χώρο (Άντα Κλαμπατσέα, Νίκος Βεργίτσης, Άρης Μαραγκόπουλος κ.ά.), υποστηρίζοντας τις θέσεις του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Σταμάτησε την έκδοσή του μετά την ιδεολογική μετατόπιση της εκδοτικής ομάδας σε  αλτουσεριανές απόψεις, που εκφράστηκαν στο τελευταίο τεύχος, το οποίο κυκλοφόρησε με τίτλο “Π.Κ.-Άλλοι Καιροί”.  
Πρωτοπορία. Όργανο της Οργάνωσης Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών. Εκδιδόταν στη Γερμανία και στο Λονδίνο στα 1969-72.
Σάλπισμα. Περιοδικό της Προοδευτικής Πανσπουδαστικής Συνδικαλιστικής Παράταξης (ΠΠΣΠ), που συνδεόταν με το ΚΚΕ (μ-λ). Κυκλοφόρησε το 1976 και η έκδοσή του συνεχίστηκε μέχρι τη διάλυση της ΠΠΣΠ το 1981. Με τον ίδιο τίτλο εκδιδόταν στο Παρίσι, κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας, έντυπο του ίδιου ιδεολογικο-πολιτικού χώρου. 
Σαμαράς Βασίλης. Στέλεχος του μ-λ κινήματος. Γεννήθηκε το 1945 στην Πτολεμαΐδα. Σπούδασε οικονομικά και νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ως φοιτητής εντάχθηκε στη Δ.Ν. Λαμπράκη, για να προσχωρήσει στη συνέχεια στον μ-λ χώρο. Μέλος της ΟΜΛΕ και της ηγεσίας του ΚΚΕ (μ-λ) από την ίδρυσή του, το 1976, είναι από το 1982 γραμματέας της ομώνυμης οργάνωσης.  
Σπίθα. Εφημερίδα που εκδιδόταν στα 1968-73, αρχικά ως όργανο του ΚΚΕ (μ-λ) και κατόπιν από τη Μαρξιστική Λενινιστική Οργάνωση Τσεχολοβακίας, που συνδεόταν με την ΟΜΛΕ. Τυπωνόταν  στο Δυτικό Βερολίνο και κυκλοφορούσε παράνομα ή ημιπαράνομα στις χώρες όπου ζούσαν Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες
Σπουδαστικοί Αγώνες. Περιοδικό που εξέδιδε στα 1975-79 η Αντιιμπεριαλιστική Αντιφασιστική Σπουδαστική Παράταξη Ελλάδας. 
Σπουδαστικός Κόσμος. Αριστερό φοιτητικό περιοδικό, που εκδόθηκε το 1963 στη Θεσσαλονίκη, ως όργανο της Σπουδάζουσας της Δ.Ν. Λαμπράκη. Το 1965 η πλειοψηφία της Σ.Ε. προσανατολίστηκε στο μ-λ ρεύμα και με την ίδρυση, το 1966, της Προοδευτικής Πανσπουδαστικής Συνδικαλιστικής Παράταξης (ΠΠΣΠ), έγινε το κεντρικό της όργανο. Διέκοψε την έκδοσή του στην περίοδο της δικτατορίας και επανεκδόθηκε στα 1974-76, ως πανελλαδικό όργανο της ΠΠΣΠ. 
Συνεπής Αριστερή Κίνηση Ελλάδας (ΣΑΚΕ). Οργάνωση του μ-λ χώρου που ιδρύθηκε το 1975, από πρώην στελέχη της Κίνησης Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών (ΚΕΜΛ) και άλλους αγωνιστές. Υποστήριζε την παράδοση του πριν το 1956 ζαχαριαδικού ΚΚΕ. Μετά τη ρήξη μεταξύ Κίνας και Αλβανίας τάχθηκε με τις θέσεις του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας και αποκήρυξε τον μαοϊσμό ως ρεβιζιονιστικό. Εξέδιδε την εφημερίδα “Οχτώβρης” και μεταξύ των ηγετικών στελεχών της ήταν οι Πέτρος Γιώτης, Γεράσιμος Λιόντος κ.ά. Το 1993 συμμετείχε στις εκλογές παίρνοντας 500 ψήφους. Δυο χρόνια αργότερα μετεξελίχθηκε στην Ένωση για την Επαναστατική Ανατροπή, με όργανο την εφημερίδα “Κόντρα”.
Συνεπής Πολιτική Αριστερή Κίνηση (ΣΠΑΚ). Κίνηση που συγκροτήθηκε το 1967, από την παράνομη Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας. Η ΣΠΑΚ προγραμμάτιζε την αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές που ματαίωσε το πραξικόπημα του Απριλίου 1967. Με την κίνηση συνδεόταν η εφημερίδα “Λαϊκός Δρόμος”.
Ταξική Πορεία. Συνδικαλιστική κίνηση που συγκροτήθηκε το 2005 από συνδικαλιστές που εντάσσονται ή πρόσκεινται στο ΚΚΕ (μ-λ).
Τασσόπουλος Τάκης. Στέλεχος του μ-λ κινήματος. Γεννήθηκε το 1938 στο Κοπανάκι Μεσσηνίας και το 1956 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εντάχθηκε στην παράνομη ΕΠΟΝ και στη Νεολαία ΕΔΑ και συμμετείχε στο συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζόμενων μαθητών και σπουδαστών. Το 1967 έφυγε για σπουδές στη Μόσχα και εντάχθηκε στην ΟΜΛΕ. Το 1976 συμμετείχε στην ίδρυση και στην καθοδήγηση του ΚΚΕ (μ-λ), από το οποίο αποχώρησε το 1981 και δραστηριοποιήθηκε στην Αδέσμευτη Κίνηση Ειρήνης. Πέθανε το 2011. 
Φωνή της Αλήθειας. Εφημερίδα που εξέδιδε στα 1994-96 η Κίνηση για Ενιαίο ΚΚΕ. Υπεύθυνος ήταν ο Θωμάς Αναστασίου.
 Χοντζέας Γιάννης. Ηγετικό στέλεχος του μ-λ κινήματος. Γεννήθηκε στην Κορώνη Μεσσηνίας το 1930, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και συμμετείχε από πολύ μικρή ηλικία στο εαμικό κίνημα. Εξορίστηκε στη Μακρόνησο και στον Αϊ-Στράτη και το 1956 τάχθηκε ενάντια στη στροφή της πολιτικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και του ΚΚΕ. Μετά την απελευθέρωσή του, το 1958, εντάχθηκε στην ΕΔΑ, από την οποία διαγράφηκε το 1964 και συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού “Αναγέννηση”, γύρω από το οποίο συγκροτήθηκε το μ-λ ρεύμα στην προδικτατορική περίοδο. Μέλος της ηγεσίας της παράνομης ΟΜΛΕ, έζησε στην παρανομία έως το 1969 και εξορίστηκε στη συνέχεια, μέχρι το 1972.  Το 1976 συμμετείχε στην ίδρυση και στην ηγεσία του ΚΚΕ (μ-λ), μέχρι τη διάσπασή του, το 1982, και κατόπιν πήρε μέρος στη συγκρότηση της κίνησης Α/Συνέχεια. Πέθανε το 1994.

Διαβάστε περισσότερα: https://alexatosgiorgos.webnode.gr/news/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%8C/

 

Εβλεπα χθες στο CROWN το 5ο επεισοδιο της πρωτης περιοδου  απο το ΝETFLIX  .Πολυ καλη ιστορικη σειρα την συστεινω παρ ολες τις αντιρρησεις μου στο σεναριο που στοχο εχει βασικα να αγιογραφησει εξανθρωπισει την Ελισαβετ σημερινη βασιλισα της Αγγλιας .Δειτε για παραδειγμα το «Ελληνα» συζυγο της ξαδερφο του δικου μας Γλυξμπουργκ οταν αναφερεται στα «προβληματα» της Αγγλιας (και των εστεμενων της Ευρωπης )την δεκαετια του 1950 πως ξεχνα να αναφερει τις κρεμαλες για Ελληνοκυπριους ενωτικους πατριωτες απο τις Αγγλικες  δυναμεις κατοχης .

Γινεται λοιπον σε αυτο το επεισοδιο(αναμεσα στα αλλα) αναφορα στο The Great Smog ή Big Smoke το φωτοχημικο «νεφος» του Λονδινου το 1952 .(ρύπανση «τύπου Λος Αντζελες», καθώς εκεί εμφανίστηκε για πρώτη φορά, το 1943).Οι πρώτες εκτιμήσεις είχαν κάνει λόγο για 4.000 άτομα που πέθαναν πρόωρα εξαιτίας του smog και άλλα 100.000 άτομα που είχαν ασθενήσει σοβαρά. Αλλά νεότερες εκτιμήσεις έδειξαν ότι ο αριθμός των ατόμων που πέθαναν εξαιτίας του smog ήταν πολύ πιο υψηλός: πέθαναν 12.000 άνθρωποι.
Οι επιστημονες ειχαν προειδοποιησει την πολιτικη ηγεσια και την αντιπολιτευση ,για εναν ιστορικων διαστασεων αντικυκλωνα που θα παγιδευε πανω απο την πολη την αιθαλομιχλη που εβγαζε η καυση του καρβουνου για παραγωγη ενεργειας.

Μαλιστα ηταν ο τοτε πρωθυπουργος Τσωρτσιλ (αυτος ο εγκληματιας πολεμου και διαχρονικα δημιος και εχθρος της Ελλαδας ) που ειχε αποφασισει στο παρελθον τα εργοστασια παραγωγης ενεργειας να ειναι μεσα στην πολη παρα τις αντιρρησεις που ειχαν εκφραστει.

Ηταν ο ιδιος που αγνοησε τις προειδοποιησεις των μετεωρολογων αλλα και οταν επεσε ο θανατος πανω στην πολη απεδωσε στον θεο την ευθυνη για την «ομιχλη» οπως την αποκαλουσε και περιμενε να διαλυθει σιγα σιγα . Μονο οταν η πλαδαρη και ανευρη αντιπολιτευση εκανε αναφορα στην Βουλη και φανηκε πως η Βασιλισα Ελισαβετ θα τον καθαιρουσε απο το αξιωμα του για ανικανοτητα πηρε την τελευταια στιγμη καποια μετρα ενισχυσης των νοσοκομειων και διακοπης της λειτουργιας των εργοστασιων.

Γιατι τα γραφω ολα αυτα; Οι καταστροφες αποτελεσμα ακραιων φυσικων φαινομενων (η και η ελλειψη νερου) οι σεισμοι τα τσουναμι τα ναυαγια σε κακοκαιριες δεν ειναι οργη του θεου «θεομηνιες».

Παντα πισω απο καθε τετοια καταστροφη αναζητειστε τα ανθρωπινα συμφεροντα. Στην πολυκατοικια που επεσε, στο καραβι που βουλιαξε, στην βροχη που δεν πεφτει η οταν ερθει ειναι κατακλυσμος στο νερο που τελειωσε στον αερα που εγινε καρκινος. Στην φυση γινωνται κυκλοι υπαρχουν φυσικα φαινομενα που επαναλαμβανονται και ειναι η βαση πανω στην οποια χτιζεται μια ανθρωπινη καταστροφη. Ομως πλεον η καπιταλιστικη οικονομια μας επηρεαζει την φυση.Οξυνει εκτρεπει παραμορφωνει μεγενθυνει τα φαινομενα .Και με αλυσιδωτες αντιδρασεις περα απο καθε ελεγχο δημιουργει νεα «φυσικα » φαινομενα.Και η εξουσια παντα αρνειται να δεχθει τις ευθυνες της.

Απο το διαδικτυο

Ποια ήταν η «Πόπη», η τραγωδία πίσω από το συγκεκριμένο όνομα και η φήμη που… ταξίδευε από τον Πειραιά έως την Πάρο και την Αμοργό αλλά και από την Πάτρα και τη Ζάκυνθο έως το Ληξούρι και το Αργοστόλι.

Πρόκειται για μια ιστορία 100 και πλέον ετών. Τόσο πίσω πρέπει να γυρίσουμε για να βρούμε από πού πηγάζει η φράση «έγινε της Πόπης». Προφανώς οι περισσότεροι θεωρούν ότι πίσω από το όνομα Πόπη κρύβεται μια γυναίκα. Η αλήθεια είναι ότι κρύβεται ένα πλοίο.

Το 1920 η εταιρεία «Ηπειρωτική Ατμοπλοΐα» αγοράζει το μετασκευασμένο επιβατικό ατμόπλοιο «Πόπη». Η εταιρεία ανήκε στον Κεφαλλονίτη Γεώργιο Α. Ποταμιάνο, ο οποίος στα 18 του χρόνια απέκτησε δίπλωμα πλοιάρχου και στα 23 του σε συνεργασία με τον πατέρα του απέκτησε το πρώτο του καράβι. Ίδρυσε την εταιρεία «Ηπειρωτική Ατμοπλοΐα» και το 1919 μετέφερε την έδρα της στον Πειραιά.

Το «Πόπη» ήταν ήδη 40 ετών όταν πέρασε στην ιδιοκτησία της εταιρείας. Στις 27 Νοεμβρίου του 1934 εξόκειλε στη νησίδα Κασίδι, κοντά στον λαιμό της Βουλιαγμένης και στις βραχονησίδες «Φλέβες». Πλοίαρχος ήταν ο Γεώργιος Πιλάλης και σύμφωνα με τα εισιτήρια που είχαν εκδοθεί μετέφερε 122 επιβάτες. Τελικά οι επιβάτες ξεπερνούσαν τους 140 ενώ το πλοίο μετέφερε εμπορεύματα, μεταξύ αυτών και μεγάλη ποσότητα τυριών.

Το πλοίο είχε αναχωρήσει από τον Πειραιά και επρόκειτο να κάνει το δρομολόγιο Σύρος, Πάρος, Νάουσα Πάρου, Νάξος, Φολέγανδρος, Σίκινος, Οία, Ίος, Θήρα, Ανάφη, Αμοργός, Αιγιάλη, Σχοινούσα, Ηρακλειά, Κουφονήσια, και να επιστρέψει πάλι στον Πειραιά μέσω Νάξου, Πάρου και Σύρου.

Έντεκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και τα μέλη του πληρώματος κατηγορήθηκαν ότι άφησαν τους επιβάτες στη μοίρα τους και ασχολήθηκαν με τα τυριά. Το πλοίο δεν διέθετε τηλέγραφο, όλα έγιναν νύχτα χωρίς φωτισμό και κάπως έτσι η φράση «έγινε της Πόπης», κατέληξε να είναι ταυτόσημη του χάους.

Το πλοίο επισκευάστηκε, δρομολογήθηκε στη γραμμή Πάτρα, Ζάκυνθος, Αργοστόλι, Ληξούρι όμως και πάλι προσάραξε σε νησίδα. Οι επιβάτες πλέον το απέφευγαν και η εταιρεία τού άλλαξε όνομα. Το βάφτισε «Ήπειρος» όμως όλοι ήξεραν ότι επρόκειτο για το πλοίο «Πόπη» και το απέφευγαν. Πλέον η απόσυρσή του ήταν η μοναδική λύση για την εταιρεία.

από τον τοίχο φίλης
Ειμαι 31 ετων. Δουλευω απο 16 χρονων. Απο τα 18 στην εστιαση και κατα βαση νυχτα.
Σε ολα τα ειδη εστιασης μπαρ,εστιατορια,κλαμπ,ταβερνες,καφετεριες,καφενεια.
Σε ολα τα ποστα σερβις,μπουφε,μπαρ,λαντζα,κουζινα,υποδοχη,ταμειο.
Σε ολων των ειδων τα ωραρια πρωι,βραδυ, απο 2 εως και 7 μερες την εβδομαδα, καλοκαιρινες σεζον χωρις ρεπο για μηνες ολοκληρους, απο αργα το βραδυ εως την αλλη μερα τα ξημερωματα.
Πριν απο περιπου 4 χρονια, επιασα δουλεια σε μπαρ στον Κεραμεικο και παρολες τις δυσκολιες που αντιμετωπισαμε απο τις πολιτικες που μας επιβαλλονται τοσα χρονια και τη γενικοτερη οικονομικη συνθηκη, χαρη στον επαγγελματισμο μας, στην υποστηρικτικη σταση μεταξυ των συναδελφων μας και στο καλο εργασιακο κλιμα που καταφεραμε να φτιαξουμε εκει, εμεινα στη δουλεια αυτη τεσσερα χρονια. Πραγμα σημαντικο και σπανιο καθως η μονιμοτητα σε αυτον τον κλαδο ειναι πολυ δυσκολη δεδομενων των δυσκολιων και της ακραιας εκμεταλλευσης που ειναι καθεστως.
Σε καθε βαρδια παλευαμε με τους συναδελφους μου μεχρι το πρωι.
Σχολαγα και γυρναγα σπιτι μου, μη μπορωντας να κουνηθω για ολοκληρη την επομενη μερα.
Κλεινει λοιπον το κρατος την εστιαση λογω πανδημιας. Και μπαινουμε σε καθεστως αναστολης συμβασης. Και τη βγαζουμε εκτοτε με 534 ευρω το μηνα οπως κι αλλοι χιλιαδες γιατι τοσα αποφασισαν αυτοι που οριζουν τις ζωες μας οτι χρειαζομαστε για να τη βγαλουμε. Και προχωραει η ολη φαση και η εστιαση δεν ανοιγει. Και παρατεινεται το λοκνταουν, τοσο που εμεις το χουμε μεγαλυτερο στην Ευρωπη (να βγουμε πρωτοι και σε κατι). Και η εστιαση δεν ανοιγει. Και μαζευονται τα χρεη και καποια στιγμη ξερουμε πια πως οταν η εστιαση θα ανοιξει, εμεις δεν θα γυρισουμε στην εργασια μας καθως το μαγαζι θα κλεισει εφ’οσον δε μπορει πια να συντηρειται. Και ψαχνουμε να δουμε τι θα κανουμε και που θα δουλεψουμε και που θα θυσιασουμε το φετινο μας καλοκαιρι,για αλλη μια φορα, δουλευοντας σαν τα σκυλια τον Αυγουστο, μπας και κλεισουμε καμμια τρυπα και κυριως επειδη δεν ξερουμε τι θα μας ξημερωσει ο Σεπτεμβρης.
Και μια ωραια πρωϊα πας στην τραπεζα να σηκωσεις λεφτα να πληρωσεις νοικι, σουπερ μαρκετ και με τα υπολοιπα 100 ευρω να κανεις και συ τη ζωαρα σου και λεφτα γιοκ. Τιποτα. Παπαλα.
Γιατι? Γιατι τα Υπουργεια Οικονομικων και Εργασιας στην νεα Κοινη τους Υπουργικη Αποφαση (ΚΥΑ) επιλεξανε να προσθεσουν εξτρα κριτηρια για την καταβολη του επιδοματος απο το κρατος στους πληττομενους εργαζομενους και επιχειρησεις, με αποτελεσμα χιλιαδες εργαζομενοι να μεινουν χωρις επιδομα Μαρτιου και Απριλιου. Ολο αυτο μεταφραζεται στα αντιστοιχα αρθρα του εγχωριου τυπου ως «Αναστολές συμβάσεων εργασίας: Μπαίνει «κόφτης» με την Υπουργική Απόφαση για τον Μάρτιο 50.000 επιχειρησεις μενουν εκτος). Αυτη ειμαι λοιπον, μια απο τους εργαζομενους των 50.000ων επιχειρησεων που εμειναν «εκτος».
Να εξηγουμαστε (γιατι εδω που ειμαστε πρεπει να εξηγουμε τα αυτονοητα) αυτο δε συνεβη λογω πανδημιας. Το να μεινουμε ποσες χιλιαδες ανθρωποι χωρις εισοδημα για τους επομενους μηνες, με την εστιαση κλειστη, με τρεχοντα εξοδα, με εξωσεις και κοψιματα σε ρευμα και νερο δε συνεβη γιατι «ετσι ειναι η ζωη ειναι και τωρα δυσκολα τα πραγματα». Ποτε δεν ηταν δυσκολα ρε παιδια για πειτε μας? Ποια χρονια ηταν η ευκολη στην ενηλικη ζωη μας, απο το 2008 που ημασταν 18 χρονων μεχρι σημερα το 2021 που φτασαμε 30? Το οτι μειναμε ανεργοι/ες απ τη μια μερα στην αλλη ειναι επιλογη.
Το να ψοφολογαει κοσμος επειδη δε βρισκει αναπνευστηρα στα νοσοκομεια που πληρωνονται απο το κρατος που ολοι δυστυχως συντηρουμε ειναι επιλογη. Το οτι κλεινουν μοναδες απεξαρτησης ανθρωπων που τραβανε το μεγαλυτερο ζορι ολων ειναι επιλογη. Το οτι αυτοκτονουν και κρεμιουνται στις τουαλετες των μεταναστευτικων καμπ ανθρωποι 25 χρονων ειναι επιλογη. Το οτι κατι χιλιαδες μενουν χωρις ΚΑΝΕΝΑ εισοδημα απ τη μια μερα στην αλλη ειναι επιλογη. Το ποσο κοστολογειται η ζωη και η εργασια και η επιβιωση καποιοιυ ειναι επιλογη.
Και δεν ειναι δικη σου επιλογη. Ειναι επιλογη ανθρωπων που -συν ολων των αλλων- δεν εχουν δουλεψει ουτε μια μερα στη ζωη τους. Κι οταν λεμε «δουλεψει» δεν εννοουμε να κανουνε δημοσιες σχεσεις στις εταιριες του μπαμπα τους ουτε γραμματειακη υποστηριξη στο δικηγορικο γραφειο του πεθερου τους, ουτε να ναι χωμενοι μεχρι το λαιμο σε γραφειακια εταιριων,δημοσιων υπηρεσιων και να πηγαινουν στη δουλεια τους για δυο ωριτσες μη γκρινιαξουν οι υπολοιποι που δεν εχουν βυσμα. Εννοουμε δουλεια,τρεξιμο,απληρωτες υπερωριες, απληρωτα δωρα, ανασφαλεια,σεξουαλικες παρενοχλησεις απο πελατες, αφεντικα και τους φιλους τους, διεκδικησεις αυτονοητων δικαιωματων απο αφεντικα που εχουν μπραβους και οδηγανε τζιπαρες οσο σου δινουν μεροκαματο 20ευρα. Εννοουμε να γυρνας σπιτι και να νομιζεις οτι θα σου πεσουν τα χερια. Εννοουμε να σταματα να λειτουργει το ποδι σου απ’την ορθοστασια και να παιρνεις αδεια ανευ αποδοχων μαζι με αστειακια του αφεντικου τυπου » μηπως εκανες τιποτα περιεργα χθες το βραδυ και δεν ειναι απο τη δουλεια?». Εννοουμε να θολωνουν τα ματια σου και να μη βλεπεις τιποτα πια, να εχεις ημικρανιες να σου βαρανε τα μηνιγγια απο τις ατελειωτες ωρες μπροστα στον υπολογιστη που δουλευεις. Οχι απο χομπι η απο επιλογη αλλα για να μπορεις να ζησεις.
Επειδη αν και η τραπεζα μπορει να κλεβει εσενα εσυ δε μπορεις να κλεβεις την τραπεζα. Και αν και ο χ-ψ Υπουργος μπορει να σου διαλυει τη ζωη κατα συρροη και να σε χτυπα με τη βια της εξουσιας μεχρι να σε αποτελειωσει, εσυ δε μπορεις να επιστρεψεις αυτη τη βια ουτε στο ελαχιστο. Ή μηπως μπορεις?

Οικονομικη Επιτροπη Νομοθεσια Νόμος 4623/2019 – ΦΕΚ 134/Α/9-8-2019

Άρθρο 2

Συγκρότηση – Εκλογή Οικονομικής Επιτροπής και Επιτροπής Ποιότητας Ζωής

1. Το άρθρο 74 του ν. 3852/2010 (Α΄ 87) αντικαθίσταται ως εξής:

«Άρθρο 74 Συγκρότηση και εκλογή οικονομικής επιτροπής  και επιτροπής ποιότητας ζωής

1. Η οικονομική επιτροπή και η επιτροπή ποιότητας ζωής αποτελούνται από τον Δήμαρχο ή τον οριζόμενο από αυτόν αντιδήμαρχο ως πρόεδρο, από δύο (2) ακόμη αντιδημάρχους ως μέλη οριζόμενα από τον δήμαρχο και από τέσσερα (4) μέλη, αν το συμβούλιο έχει έως και είκοσι επτά (27) μέλη, έξι (6) μέλη, αν το συμβούλιο έχει έως και σαράντα πέντε (45) μέλη και οκτώ (8) μέλη, αν το συμβούλιο έχει πάνω από σαράντα πέντε (45) μέλη. Τα μη οριζόμενα μέλη των επιτροπών εκλέγονται από το δημοτικό συμβούλιο. Από τα εκλεγόμενα μέλη των επιτροπών, τουλάχιστον ένα (1) μέλος στις επταμελείς, δύο (2) μέλη στις εννεαμελείς και τρία (3) μέλη στις ενδεκαμελείς επιτροπές προέρχονται υποχρεωτικά από την παράταξη με την οποία εξελέγη ο δήμαρχος.

2. Η θητεία της οικονομικής επιτροπής και της επιτροπής ποιότητας ζωής είναι διετής. Το δημοτικό συμβούλιο, μετά την εκλογή του προεδρείου κατά τις ημερομηνίες που ορίζονται στην παράγραφο 1 του άρθρου 64 και κατά τη διάρκεια της ίδιας συνεδρίασης, εκλέγει μεταξύ των μελών του με μυστική ψηφοφορία τα μέλη της οικονομικής επιτροπής και της επιτροπής ποιότητας ζωής, με τη διαδικασία των επόμενων παραγράφων.

3. Για τον υπολογισμό των μελών κάθε παράταξης στην οικονομική επιτροπή και στην επιτροπή ποιότητας ζωής διαιρείται ο συνολικός αριθμός των μελών του δημοτικού συμβουλίου με τον αριθμό των εκλεγόμενων μελών και ο αριθμός αυτός, έως δεύτερου δεκαδικού ψηφίου, αποτελεί το εκλογικό μέτρο. Στη συνέχεια διαιρείται ο αριθμός των δημοτικών συμβούλων κάθε παράταξης με το εκλογικό μέτρο και η κάθε παράταξη εκλέγει στις επιτροπές αριθμό μελών ίσο με το ακέραιο μέρος της διαίρεσης. Για τη διαδικασία αυτή, τυχόν ανεξάρτητοι δημοτικοί σύμβουλοι λογίζονται αθροιστικά ως μια ενιαία παράταξη. Εφόσον το άθροισμα των μελών που έχουν εκλεγεί κατ’ εφαρμογή του ανωτέρω εδαφίου υπολείπεται του συνόλου του αριθμού των μελών που εκλέγονται στην επιτροπή, οι παρατάξεις εκλέγουν ανά μια, ακόμα και εάν δεν έχουν εκλέξει μέλος κατά τα ανωτέρω, ένα μέλος με βάση το μεγαλύτερο υπόλοιπο της ανωτέρω διαίρεσης και μέχρι συμπλήρωσης των μελών που εκλέγονται συνολικά. Σε περίπτωση ίσου υπολοίπου προηγείται ο συνδυασμός που έχει λάβει μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στις δημοτικές εκλογές.

4. Σε περίπτωση που ο συνδυασμός του εκλεγέντος δημάρχου δεν έχει εκλέξει τον ελάχιστο αριθμό μελών που προβλέπεται στο τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 1, τότε ο αριθμός των μελών που εκλέγει προσαυξάνεται μέχρι του αριθμού αυτού αφαιρουμένων ισάριθμων εδρών ανά μία από τις παρατάξεις που έλαβαν τον μικρότερο αριθμό ψήφων στις δημοτικές εκλογές, εφόσον έχουν εκλέξει μέλος στην επιτροπή.

5. Η εκλογή των μελών γίνεται με ενιαίο ψηφοδέλτιο κατά παράταξη με μυστική ψηφοφορία. Στο ψηφοδέλτιο αναγράφονται το όνομα της παράταξης και ακολούθως τα ονόματα των υποψηφίων μελών της επιτροπής. Κάθε δημοτικός σύμβουλος μπορεί να εκφράσει την προτίμησή του σε τόσους υποψηφίους δημοτικούς συμβούλους, όσος ο αριθμός των συμβούλων που εκλέγονται συνολικά. Ψηφοδέλτιο με μεγαλύτερο αριθμό επιτρεπόμενων σταυρών προτίμησης δεν λαμβάνεται υπόψη. Ως μέλη των επιτροπών εκλέγονται οι πρώτοι σε αριθμό σταυρών υποψήφιοι κάθε παράταξης και σε αριθμό ίσο με τον αριθμό των μελών που δικαιούται αυτή στην επιτροπή. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι κάθε παράταξης θεωρούνται αναπληρωματικά μέλη αυτής. Σε περίπτωση ισοψηφίας διενεργείται δημόσια κλήρωση από τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου.

6. Αν δημοτική παράταξη η οποία δικαιούται μέλος στην επιτροπή δεν υποδείξει υποψήφιο ή υποψήφιους, τότε τη θέση του ή τις θέσεις τους καταλαμβάνουν ανά μία υποψήφιοι των παρατάξεων με τον μεγαλύτερο αριθμό δημοτικών συμβούλων και, σε περίπτωση ίσου αριθμού, η παράταξη που έλαβε περισσότερες ψήφους στις δημοτικές εκλογές.

7. Τα αναπληρωματικά μέλη, με τη σειρά της εκλογής τους, καταλαμβάνουν τις θέσεις των εκλεγέντων με το ίδιο ψηφοδέλτιο τακτικών μελών που μένουν κενές κατά τη διάρκεια της διετίας. Σε περίπτωση που έχει εξαντληθεί ο αριθμός των αναπληρωματικών μελών ή σε περίπτωση που παραιτηθεί ή για οποιονδήποτε λόγο εκλείψει μεμονωμένος σύμβουλος που έχει εκλεγεί μέλος επιτροπής, διενεργείται νέα εκλογή, για την κάλυψη των κενών εδρών της επιτροπής, με τη διαδικασία των προηγούμενων παραγράφων. Όταν τα μέλη που εκπροσωπούν τις λοιπές παρατάξεις, πλην αυτής του δημάρχου, παραιτηθούν κατά τη διάρκεια της διετίας και δεν υπάρχει αντικαταστάτης τους, τη θέση τους καταλαμβάνουν τα μέλη της παράταξης του δημάρχου.

8. Η διαδικασία εκλογής των παραγράφων 1 έως 6 διενεργείται πρώτα για την εκλογή των μελών της οικονομικής επιτροπής και στη συνέχεια για την εκλογή των μελών της επιτροπής ποιότητας ζωής.

9. Αν δεν επιτευχθεί εκλογή για οποιονδήποτε λόγο ή η συνεδρίαση ματαιωθεί επειδή δεν σχηματίστηκε απαρτία, η συνεδρίαση επαναλαμβάνεται την επόμενη Κυριακή και εφαρμόζονται οι διατάξεις των παραγράφων 3 έως 6. Αν και στη δεύτερη συνεδρίαση δεν επιτευχθεί εκλογή ή η συνεδρίαση ματαιωθεί, επειδή δεν σχηματίστηκε απαρτία, θεωρείται ότι εκλέγονται εκείνοι που έλαβαν τους περισσότερους σταυρούς προτίμησης, σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση ανακήρυξης ανάλογα με τον αριθμό εδρών που δικαιούται κάθε παράταξη σύμφωνα με τις παραγράφους 3 έως 6.

10. Τα πρακτικά της εκλογής διαβιβάζονται μέσα σε προθεσμία πέντε (5) ημερών από τη διενέργεια της εκλογής στον Επόπτη Ο.Τ.Α., ο οποίος, αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από προσφυγή δημότη ενώπιον του, η οποία ασκείται εντός αποκλειστικής προθεσμίας πέντε (5) ημερών από τη διενέργεια της εκλογής, αποφαίνεται, μέσα σε πέντε (5) ημέρες το αργότερο αφότου παρέλαβε τα πρακτικά, για τη νομιμότητα της εκλογής.

11. Οι επιτροπές στην πρώτη συνεδρίαση μετά την εκλογή τους εκλέγουν μεταξύ των μελών τους, με φανερή ψηφοφορία, τον αντιπρόεδρο. Δικαίωμα ψήφου στην περίπτωση αυτή έχει και ο πρόεδρος της επιτροπής.

12. Όταν τα μέλη της οικονομικής επιτροπής ή της επιτροπής ποιότητας ζωής, συμπεριλαμβανομένων και των αντιδημάρχων, παύουν για οποιονδήποτε λόγο να είναι μέλη των αντίστοιχων δημοτικών παρατάξεων, εκπίπτουν αυτοδικαίως από την οικονομική επιτροπή ή την επιτροπή ποιότητας ζωής και αντικαθίστανται, σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου αυτού.»

Άρθρο 3

Αρμοδιότητες οικονομικής επιτροπής δήμων και περιφερειών

1. Το άρθρο 72 του ν. 3852/2010 αντικαθίσταται ως εξής:

«Άρθρο 72  Αρμοδιότητες οικονομικής επιτροπής δήμων

1. Η οικονομική επιτροπή είναι συλλογικό όργανο, αρμόδιο για τον έλεγχο και την παρακολούθηση της οικονομικής λειτουργίας του δήμου. Ειδικότερα, έχει τις ακόλουθες αποφασιστικές, ελεγκτικές και γνωμοδοτικές αρμοδιότητες:

α) Συντάσσει και εισηγείται το σχέδιο του προϋπολογισμού.

β) Ελέγχει την πρόοδο υλοποίησης του προϋπολογισμού και υποβάλλει ανά τρίμηνο έκθεση προς το δημοτικό συμβούλιο, στην οποία παρουσιάζεται η κατάσταση των εσόδων και εξόδων του δήμου. Η έκθεση αυτή στην οποία καταχωρούνται και τυχόν παρατηρήσεις της μειοψηφίας, δημοσιεύεται υποχρεωτικά στην ιστοσελίδα του δήμου.

γ) Προελέγχει τον απολογισμό.

δ) Αποφασίζει για την έγκριση της αποζημίωσης των δαπανών μετακίνησης του δημάρχου, των αντιδημάρχων και των δημοτικών συμβούλων, εκτός της έδρας του Δήμου για εκτέλεση υπηρεσίας. Σε κατεπείγουσες περιπτώσεις επιτρέπεται να μετακινηθεί εκτός έδρας ο δήμαρχος, ο αντιδήμαρχος ή μέλος του δημοτικού συμβουλίου χωρίς προηγούμενη απόφαση της οικονομικής επιτροπής. Στις περιπτώσεις αυτές, η επιτροπή αποφασίζει χωρίς καθυστέρηση, αν η μετακίνηση ήταν επιβεβλημένη ή όχι.

ε) Έχει την ευθύνη για την πιστή εκτέλεση του προϋπολογισμού.

στ) Αποφασίζει το ετήσιο πρόγραμμα προσλήψεων προσωπικού κάθε κατηγορίας.

ζ) Εισηγείται στο Δημοτικό Συμβούλιο το πολυετές σχέδιο διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας του Δήμου και έχει την ευθύνη της υλοποίησής του.

η) Αποφασίζει αιτιολογημένα τροποποίηση άπαξ έως πέντε τοις εκατό (5%) του φυσικού ή οικονομικού αντικειμένου συμβάσεων στη βάση της ισχύουσας νομοθεσίας. Στις συμβάσεις του προηγούμενου εδαφίου εγκρίνει το πρωτόκολλο παραλαβής με αιτιολογημένη απόφασή της.

θ) Αποφασίζει την κατάρτιση των όρων, τη σύνταξη των διακηρύξεων, τη διεξαγωγή και κατακύρωση κάθε μορφής δημοπρασιών και διαγωνισμών, για έργα, μελέτες, προμήθειες και υπηρεσίες, καθώς και τη συγκρότηση των ειδικών επιτροπών διεξαγωγής και αξιολόγησης από μέλη της ή ειδικούς επιστήμονες, υπαλλήλους του δήμου ή δημόσιους υπαλλήλους.

ι) Καταρτίζει τον κανονισμό λειτουργίας της.

ια) Μελετά την ανάγκη σύναψης δανείων, τον καθορισμό των όρων τους και την υποβολή της σχετικής εισήγησης στο Δημοτικό Συμβούλιο.

ιβ) Αποφασίζει τον συμβιβασμό ή την κατάργηση δίκης που έχει αντικείμενο μέχρι ποσού εξήντα χιλιάδων (60.000) ευρώ. Όταν το αντικείμενο είναι άνω των 60.000 ευρώ, τότε εισηγείται τη λήψη απόφασης από το Δημοτικό Συμβούλιο. Δεν επιτρέπεται συμβιβασμός ή κατάργηση δίκης για απαιτήσεις μισθών, επιδομάτων, αποζημιώσεων, εξόδων παράστασης, εξόδων κίνησης και γενικά μισθολογικών παροχών οποιασδήποτε μορφής, εξαιρουμένων εκείνων για τις οποίες το νομικό ζήτημα έχει επιλυθεί με απόφαση ανωτάτου δικαστηρίου.

ιγ) Αποφασίζει για την καταβολή εξόδων κίνησης και ημερήσιας αποζημίωσης, σε ιδιώτες µέλη επιτροπών ή ομάδων εργασίας ή ομάδων διοίκησης έργου, που συγκροτούνται από την Εκτελεστική Επιτροπή ή τον Δήμαρχο για μετακινήσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, οι οποίες γίνονται για εκτέλεση υπηρεσίας, σχετικής με το έργο τους, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην υποπαράγραφο Δ.9 του ν. 4336/2015 (Α΄ 94).

ιδ) Ασκεί καθήκοντα αναθέτουσας αρχής για τις συμβάσεις έργου, μελετών, υπηρεσιών και προμηθειών, ανεξαρτήτως προϋπολογισμού πλην των περιπτώσεων που υπάγονται στην αρμοδιότητα του Δημάρχου για την απευθείας ανάθεση.

ιε) Εισηγείται για ζητήματα διαφάνειας και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης.

ιστ) Εισηγείται στο δημοτικό συμβούλιο τα σχέδια κανονιστικών αποφάσεων του δήμου, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 73 παρ. 1Bv) και παρακολουθεί την υλοποίησή τους.

ιζ) Αποφασίζει για την υποβολή προσφυγών στις διοικητικές αρχές.

ιη) Αποφασίζει για την άσκηση ή μη όλων των ένδικων βοηθημάτων και των ένδικων μέσων, καθώς και για την παραίτηση από αυτά.

ιθ) Αποφασίζει για την πρόσληψη πληρεξουσίου δικηγόρου και για την ανάκληση της πληρεξουσιότητάς του, σε όσους δήμους, είτε δεν έχουν προσληφθεί δικηγόροι με μηνιαία αντιμισθία, είτε αυτοί που έχουν προσληφθεί δεν έχουν δικαίωμα να παρίστανται σε ανώτατα δικαστήρια και καθορίζει την αμοιβή τους. Μπορεί επίσης να αναθέτει την παροχή γνωμοδοτήσεων, μόνο εφόσον δεν έχουν προσληφθεί δικηγόροι, με μηνιαία αντιμισθία. Με απόφασή της είναι δυνατή, κατ’ εξαίρεση, η ανάθεση σε δικηγόρο, εξώδικου ή δικαστικού χειρισμού, ανά υπόθεση, ζητημάτων, τα οποία έχουν ιδιαίτερη σημασία για τα συμφέροντα του δήμου και απαιτούν εξειδικευμένη γνώση ή εμπειρία. Στις περιπτώσεις αυτές, η αμοιβή του δικηγόρου ορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 281 του ΚΔΚ.

κ) Αποφασίζει για:

i. τη διαγραφή χρεών και την απαλλαγή από προσαυξήσεις κατά το άρθρο 174 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων,

ii. τη διευκόλυνση οφειλετών για ποσά άνω των εκατόν πενήντα χιλιάδων (150.000) ευρώ κατά το άρθρο 170 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων,

iii. την απευθείας ανάθεση σε νομικά πρόσωπα και δημοτικές επιχειρήσεις κατά το άρθρο 12 του ν. 4412/2016 (Α΄ 147),

iv. τη χρηματοδότηση κοινωφελών επιχειρήσεων κατά το άρθρο 259 παρ. 1 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, καθώς και για την έγκριση της απόφασης του διοικητικού συμβουλίου της κοινωφελούς επιχείρησης για είσπραξη εύλογης αποζημίωσης κατά την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου.

v. την παραχώρηση εγκαταστάσεων, εξοπλισμού και μέσων προς τις κοινωφελείς επιχειρήσεις κατά το άρθρο 259 παρ. 4 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων,

vi. την έγκριση των προϋπολογισμών των ισολογισμών, των ετησίων προγραμμάτων δράσης και των εκθέσεων πεπραγμένων των νομικών προσώπων και επιχειρήσεων του δήμου.

κα) αποφασίζει για την αποδοχή κληρονομιών, κληροδοσιών και δωρεών.

2. Για τις περιπτώσεις ιζ΄, ιη΄, ιθ΄ της προηγούμενης παραγράφου, η απόφαση λαμβάνεται ύστερα από γνωμοδότηση δικηγόρου, η ανυπαρξία της οποίας συνεπάγεται ακυρότητα της σχετικής απόφασης. Η παρούσα ρύθμιση ισχύει και όταν αποφασίζει, σχετικά, το Δημοτικό Συμβούλιο, λόγω υπέρβασης του αντικειμένου των εξήντα χιλιάδων (60.000) ευρώ της περίπτωσης ιβ’ της προηγούμενης παραγράφου.

3. Η οικονομική επιτροπή, με ειδική απόφαση που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία των μελών της, μπορεί να παραπέμπει συγκεκριμένο θέμα της αρμοδιότητας της στο Δημοτικό Συμβούλιο για τη λήψη απόφασης, εφόσον κρίνει ότι αυτό επιβάλλεται από την ιδιαίτερη σοβαρότητά του».

Σελιδα Δημου Οικονομικη Επιτροπη Τα μελη της

Διαυγεια Οικονομικη Επιτροπη

Σελιδα Δημου Συνεδριασεις Οικονομικης επιτροπης

13 Απριλιου 2021 Πρόσκληση – 11η/2021 Τακτική Συνεδρίαση Οικονομικής Επιτροπής Δήμου Ερμιονίδας.

02 Απριλίου 2021 Πρόσκληση – 10η/2021 Τακτική Συνεδρίαση Οικονομικής Επιτροπής Δήμου Ερμιονίδας

Αγνωστη Ημερομηνια και θεματα 9η συνεδριαση

22 Μαρτιου 2021 8η συνεδριαση Αγνωστα θεματα

18 Μαρτιου 2021 7η συνεδριαση Αγνωστα θεματα

5 Μαρτιου 2021 6η συνεδριαση Αγνωστα θεματα

3 Μαρτιου 2021 5η συνεδριαση Αγνωστα θεματα

19 Φεβρουαρίου 2021 -2021 Συνεδρίαση Οικονομικής Επιτροπής

04 Φεβρουαρίου 2021 -2021 Συνεδρίαση Οικονομικής Επιτροπής

29 Ιανουαρίου 2021 -2021 Συνεδρίαση Οικονομικής Επιτροπής

11 Ιανουαρίου 2021 -2021 Συνεδρίαση Οικονομικής Επιτροπής

18 Δεκεμβρίου 2020 45η-2020 Συνεδρίαση Οικονομικής Επιτροπής

Σε οσες αναρτησεις προσκλησεων εχω βρει μπορειτε να βρειτε τα θεματα που θα συζητουνταν.

Τι αποφασεις εχει παρει σε καθε συνεδριαση της η Οικονομικη επιτροπη (και πως ψηφισαν τα μελη της ) μπορειτε να ψαξετε στην Διαυγεια .Ειναι σαν να ψαχνετε βελονα στα αχυρα.

Με τον νομο της ΝΔ η Οικονομικη επιτροπη εχει αναδειχθει στο ονομα της αποτελεσματικοτητας δηλαδη της καταργησης της απλης αναλογικης σε υπερ οργανο με καθοριστικο ρολο .

Τουλαχιστον ας μαθαιναμε τι αποφασεις λαμβανονται και απο ποιους με ποιο σκεπτικο.

Το εχω ξαναγραψει. Αυτη η σελιδα του Δημου Ερμιονιδας δεν ειναι λειτουργικη.

Δεν ξερω αν φταιει αυτος-η που την κατασκευασε η αυτος -η που την λειτουργει δεν ξερω αν αυτο οφειλεται σε αγνοια αδιαφορια η πολιτικη αποψη παντως αν ενας Δημοτης θελει να μαθει πληροφοριες για την οικονομικη επιτροπη για παραδειγμα τις αποφασεις και τα μελη της δεν ειναι  δυνατον. Η εξουσια ειναι μακρυα απο τον/την  πολιτη.Και αυτο πληρωνεται.Με ολο και μεγαλυτερη αποχη στις εκλογες με επιτροπες που δεν λειτουργουν παρα μονο οριακα στα ορια του νομου.

Αληθεια αυτη η Δημοτικη επιτροπη Διαβουλευσης συνεδριαζει οπως ο νομος οριζει;

Αναρτα ενα χρονο μετα την εκλογη της τις αποφασεις στην σελιδα του Δημου και στην Διαυγεια οπως ο νομος οριζει; Που ακριβως στην σελιδα του Δημου υπαρχει με υποσελιδα η Επιτροπη Δημοτικης Διαβουλευσης οι συνεδριασεις και οι αποφασεις της; Σε ποια τοπικα μεσα ενημερωσης στελνονται οι αποφασεις της;Γιατι σε αλλους Δημους συνεδριαζουν οι ΔΕΔ;Γιατι στην σελιδα του Δημου Καλαματας υπαρχει αρχειο με τις προσκλησεις για συνεδριασεις της ΔΕΔ απο το 2015;(αν και ουτε εκει καταγραφονται οι αποφασεις)

3. Η δημοτική επιτροπή διαβούλευσης συνεδριάζει δημόσια, μετά από πρόσκληση του προέδρου της, υποχρεωτικά μια φορά το χρόνο, πριν από τη σύνταξη των προσχεδίων του προϋπολογισμού και του ετήσιου προγράμματος δράσης και τουλάχιστον μία φορά κάθε τρεις (3) μήνες για άλλα θέματα που εισάγονται προς συζήτηση είτε από τον ίδιο τον πρόεδρο είτε από τους φορείς που συμμετέχουν στην επιτροπή σύμφωνα με τις περ. α’ έως θ’ της παρ. 1 είτε από το 50% συν έναν από τους δημότες που συμμετέχουν στην επιτροπή σύμφωνα με την περ. ι’ της παρ. 1.

Η πρόσκληση κοινοποιείται στα μέλη με κάθε πρόσφορο μέσο επτά (7) εργάσιμες ημέρες πριν τη συνεδρίαση και περιλαμβάνει την ημερήσια διάταξη, τον τόπο, την ημερομηνία και την ώρα της συνεδρίασης και συνοδεύεται από εισήγηση επί των υπό συζήτηση θεμάτων. Σε περίπτωση έλλειψης απαρτίας, η συνεδρίαση επαναλαμβάνεται την αμέσως επόμενη εργάσιμη ημέρα, οπότε θεωρείται σε κάθε περίπτωση ότι υφίσταται απαρτία. Η γραμματειακή υποστήριξη της δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης γίνεται από τις υπηρεσίες του δήμου και τηρούνται πρακτικά. Η δημοτική επιτροπή διαβούλευσης διατυπώνει τη γνώμη της μετά από σχετική συζήτηση. Στην εισήγηση της αναγράφονται όλες οι γνώμες που διατυπώνονται.
4. Η πρόσκληση και η ημερήσια διάταξη κάθε συνεδρίασης της δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης αναρτώνται στην ιστοσελίδα του δήμου και, με μέριμνα του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου, δημοσιοποιείται με κάθε πρόσφορο τρόπο, ιδίως στα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι συνεδριάσεις της επιτροπής είναι δημόσιες και η επιτροπή μπορεί με απλή πλειοψηφία των παρόντων μελών της να επιτρέπει να λάβουν το λόγο και πολίτες, πλέον των οριζόμενων, κατά την παρ. 1, ως μελών της, που παρευρίσκονται στη συνεδρίαση.
5. Οι αποφάσεις της επιτροπής διαβούλευσης αναρτώνται υποχρεωτικά στην ιστοσελίδα του δήμου και εισάγονται υποχρεωτικά προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο εντός ενός (1) μήνα από τη λήψη τους.

Ποσα απο τα μελη της συμμετεχουν στις συνεδριασεις και με ποια συνεπεια στις παρουσιες τους;

Επιτροπη Ποιοτητας Ζωης  Τα μελη Σελιδα Δημου

 Μια συνεδριαση το πρωτο τριμηνο του 2021.  Μαρτιος 2021

Διαυγεια  Εξη αποφασεις το 2020 

 

Απρίλιος 2021
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.412.009

Αρχείο

RSS Ερμιονιδα μας αρεσει δεν μας αρεσει

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS arcadia portal

  • Τρίπολη: Διαμαρτυρία αγροτών για τις αποζημιώσεις και τις «προσβλητικές» δηλώσεις Λυκουρέντζου (vid) 21 Απριλίου, 2021
    Τα προβλήματά τους θέλησαν να μεταφέρουν αγρότες της Ομοσπονδίας αγροτικών συλλόγων περιφέρειας Πελοποννήσου, στον Υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Ιωάννη Οικονόμου που βρέθηκε στην Τρίπολη και συναντήθηκε με τον περιφερειάρχη Π. Νίκα. Κύρια αιτήματα τους είναι η αποζημίωση του χαμένου εισοδήματος τα τελευταία χρόνια, λόγω των χαμηλών τιμών και του […]
  • Η Κυβέρνηση εισηγείται να μην ανοίξουν οι υπερτοπικές μετακινήσεις για το Πάσχα 21 Απριλίου, 2021
    Σημεία συνέντευξης της Κυβερνητικής Εκπροσώπου Αριστοτελίας Πελώνη στον τηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΪ»   και τους δημοσιογράφους Δημήτρη Οικονόμου και Μαρία Αναστασοπούλου Για τις μετακινήσεις το Πάσχα Θα συνεδριάσει η Επιτροπή σήμερα, για να εξετάσει και κάποιες σκέψεις της Κυβέρνησης, που αφορούν το Πάσχα. Θέλαμε να δοθεί, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, μια ορατότη […]
  • Το «ευχαριστώ» του Λυσίκατου στον Τρουπή για την καμπάνια «Τhis is Arcadia» 21 Απριλίου, 2021
    Με την παρούσα επιστολή, θέλω να χαιρετήσω και να εκφράσω τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου προς το Επιμελητήριο Αρκαδίας και ιδιαίτερα τον Πρόεδρο του κο Ιωάννη Τρουπή και τον πρόεδρο του Τουριστικού Τμήματος του Επιμελητηρίου Αρκαδίας κο Γιάννη Σαμπράκο για την πρωτοβουλία που πήραν να υλοποιήσουν τη διαφημιστική καμπάνια για το νομό μας με τίτλο: «Τhis is A […]
  • Μπακογιάννη: Η Αστυνομία μπορεί να συλλάβει τους διοργανωτές των κορωνο-πάρτι 21 Απριλίου, 2021
    Τη άποψη ότι η αστυνομία δεν μπορεί να βρίσκεται σε όλες τις πλατείες, αλλά μπορεί να προχωρήσει στη σύλληψη όσων διοργανώνουν τα κορωνοπάρτι εξέφρασε η βουλευτής της ΝΔ Ντόρα Μπακογιάννη μιλώντας στο Mega. «Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει περίπτωση όταν μαζεύονται 5.000 άνθρωποι και κάνουν πάρτι να πάει η αστυνομία και το διαλύσει με τη βία. Τα πάρτι αυτά δεν ε […]
  • Δημοτικός σύμβουλος εμφανίστηκε με τα εσώρουχα σε τηλεδιάσκεψη στην Κόρινθο (vid) 21 Απριλίου, 2021
    Ένα περιστατικό από αυτά που έχουν συμβεί πολλάκις στην εποχή της πανδημίας και των τηλεδιασκέψεων συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα και συγκεκριμένα στις 14 Απριλίου και στην διαδικτυακή συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου στην Κόρινθο. Ένας από τους συμμετέχοντες, ο «πιάστηκε» να συμμετέχει στην τηλεδιάσκεψη όντας ελαφρώς ενδεδυμένος με αποτέλεσμα να προκαλέ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

COVID19/SARS-CoV-2 ecorap SRF ΚΑΣΑ/ RDF ΚΑΠΑ Αγωνιστικη Συνεργασια Πελοποννησου Αδεσποτα Αναβαλος Ανακυκλωση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βαρουφακης Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιαννης Γεωργοπουλος Γιορτες ελιας ΔΕΗ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Διαφανεια στην υποθεση ΔΕΣΦΑΚ (Σφαγεια Κρανιδιου) Διαφανεια στο Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Διαφανεια στο σκανδαλο του Δεματοποιητη Διδυμα Δρομοι πεζοδρομια ΕΤΑΔ-ΤΑΙΠΕΔ Ηλεκτροφωτισμος Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Ποσιμο νερο Πρασινο Σημειο Προεκλογικα Προγραμματα 2019 Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα-η εποχή του Γαλαξια ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα ΤΕΡΝΑ ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Τατουλης Τζεμι Τσαμαδος Γιαννης Τσιρωνης Φωτιες ΧΑΔΑ Δισκουριων ΧΑΔΑ Νο3 Καμπου Κρανιδιου ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Χρυση Αυγη Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χουντα