….εχει αυτο το ιστολογιο. Απο τον Γεναρη του 2008. Γερασε .Μαζι του και γω. Περασαμε φουρτουνες ωρες ατελειωτες πανω στο πληκτρολογιο καποιες αναρτησεις χρειαστηκαν 8-10 ωρες για να ολοκληρωθουν.Η θεματολογια πλατια.Ομως η διαχειριση των απορριμματων ερχοταν ξανα και ξανα σαν προβληματισμος ενημερωση προτασεις.

Χιλιες εκατον εβδομηντα τρεις αναρτησεις (1173)για τα απορριμματα σε συνολο 6800 αναρτησεων κοντα το 17%. Και ταξιδια σε ολη την Ελλαδα και πρακτικη δουλεια με τα χερια στον διαχωρισμο.Εξ αλλου αυτη η δραση ηταν συνεχεια της πορειας απο την δεκαετια του 1990 και την Οικολογικη Κινηση Ερμιονιδας.

Ισως κιολας γιατι η Ερμιονιδα ειχε την ατυχια να ειναι πιλοτος στην κακοδιαχειριση . Με ευθυνη της εξουσιας παντα . Τοπικης περιφερειακης κεντρικης.Μιας εξουσιας σταθερα και διαχρονικα προσανατολισμενης εδω και δυο δεκαετιες τουλαχιστον στην καυση ενεργειακη αξιοποιηση των απορριμματων απο μεγαλη ιδιωτικη  μοναδα καπου κεντρικα στην Πελοποννησο.

Και στο μεταξυ παιχτηκαν παιχνιδια στην πλατη του περιβαλλοντος αλλα και στην τσεπη των πολιτων απο ολους τους πολιτικους χωρους που κυβερνησαν και κυβερνουν μεχρι σημερα.Δεν μιλαμε για κατι ψιλα.Για εκατομμυρια μιλαμε.Και για το Αναθεμα τους δωδεκα νεο ΧΑΔΑ τις φωτιες τα ρεματα με σκουπιδια  τα «πρασινα σημεια»  και τα πρασινα αλογα.Εδω φωτογραφια του λεγομενου Πρασινου Σημειου στον Καμπο για το οποιο οι επιθεωρητες και η Περιφερεια εχουν ηδη αποφανθει to 2015 και το 2017

Τωρα ειμαι μακρυα.Και οπως παντα στην ζωη μου αναρωτιεμαι μηπως ειμαι κολημενος; Μηπως εχω αδικο;Μηπως η αγωνια μου να βρεθει λυση στην διαχειριση με οδηγησε στην εμμονη στην απομονωση ; Γιατι δεν βλεπω κανενας πια να μιλα για τα απορριμματα.Σιωπη τριγυρω.Σιγη νεκρικη. Μηπως τελικα ολοι αυτοι οι πολιτικοι και οι επιστημονες οι επιχειρηματιες και οι πολυεθνικες εχουν δικιο οταν προκρινουν την καυση της ανακυκλωσης; Στο κατω κατω ενας μαγειρας ειμαι εγω. Ενας απλος πολιτης.

Ετσι ενα αρθρο πριν λιγες μερες στην  Αγγλικη εφημεριδα ΤΑΙΜΣ σχετικο με την ανακυκλωση με εκανε να ξαναδω πως φτασαμε στο σημερα και ποιο ειναι το αυριο.Γιατι μην γελιομαστε. Ανακυκλωση στην Ελλαδα ποτε δεν εγινε. Αν ειχε γινει θα ειχαμε διαβασει και εδω αναλογα αρθρα με τα συγκεκριμενα προβληματα που παρουσιαζωνται οταν ανακυκλωνεις.Γιατι μετα απο δεκαετιες ΕΕΑΑ κανενας δεν μας λεει σε ποια εργοστασια παραχθηκε πρωτη υλη πλαστικου χαρτιου και σιδηρου απο οσα βαζουμε στον μπλε καδο.Ποσοι τονοι παραχθηκαν.Που πηγε αυτη η πρωτη υλη.Τι απεγινε το υπολοιπο. Μιλαμε για χιλιαδες τονους .Δεν μπορει κανενας να μην ξερει.Στο αρθρο του Μπεν Γουεμπστερ στους Ταιμς (Σαββατο 30 Δεκεμβριου 2017 σελ33)μπορειτε να βρειτε τετοιες πληροφοριες.

Εξ αλλου το ιδιο θεμα ηταν αποψε στις ειδησεις του BBC

Για να τα πιασουμε λοιπον απο την αρχη.

1.Στο Avonmouth κοντα στο Bristol υπαρχει τις τελευταιες μερες ενα βουνο υψους 5 μετρων και πολλων τονων υπολοιπων απο τους καδους της ανακυκλωσης που θα παει στο εργοστασιο καυσης-ενεργειακης αξιοποιησης.Ειναι περιπου το 20% απο τους 250 τονους των διαχωρισμενων στην πηγη ανακυκλωσιμων που φτανουν καθημερινα στο εργοστασιο (ΚΔΑΥ) της πολυεθνικης ΣΟΥΕΖ που εξ αλλου διαχειριζεται και το εργοστασιο καυσης.

ΠΡΟΣΟΧΗ.Αυτα ειναι τα διαχωρισμενα ανακυκλωσιμα που θα πανε για καψιμο.Που θα προστεθουν δηλαδη στο λεγομενο «υπολοιπο»που ετσι κι αλλιως καιγεται.Που ειναι και ο κυριος ογκος των απορριμματων.

Κρατειστε το ονομα ΣΟΥΕΖ.Θα το ακουσετε συντομα και στην χωρα μας στην ιδιωτικοποιηση του νερου της ενεργειας και των απορριμματων.Μαζι με το αλλο της Βεολια. Πιστευετε πως το ΚΔΑΥ Ραψωματιωτη θα επιβιωσει απεναντι τους;Αλλα η ιδιωτικοποιηση του κρατους και η εξαγορα του απο τις πολυεθνικες με προσχημα τα μνημονια κατω απο το δογμα του ΣΟΚ που πολυ καλα περιγραφει στο βιβλιο της η Ναομι Κλαιν ειναι κατι που γινεται παγκοσμια τα τελευταια 30 χρονια.

Και στην Αγλια δεν εχουν μπλε καδο να τα πετανε ολα μεσα.Το καθε σπιτι εχει καδους διαφορετικου χρωματος για καθε κατηγορια.Το φορτηγο της ανακυκλωσης περνα καθε δευτερα και μαζευει το περιεχομενο εξω απο το σπιτι σου.

«Τεχνικα «αυτα τα υπολοιπα του διαχωρισμου  υλικα θα μπορουσαν να ανακυκλωθουν αλλα ….ειναι λεει οικονομικα ασυμφορη  η επεξεργασια τους (σε σχεση με την καυση).Για παραδειγμα μια χαρτινη συσκευασια προχειρου φαγητου (150 λιρες ο τονος)που εχει ενα πλαστικο παραθυρο για να φαινεται το περιεχομενο δεν μπορει να παει ουτε στο χαρτι ουτε στο πλαστικο.Παει στη φωτια λοιπον.Ενα κουτακι αναψυκτικου που ειναι συμπιεσμενο περναει απο τα ματια του πλεγματος με τις συγκεκριμενες διαστασεις και παει στα σκουπιδια.Ο κ Ewles υπευθυνος της μοναδας ισχυριζεται πως αν δεν υπηρχε αυτη η «μολυνση» στα υλικα ο ογκος των ανακυκλωσιμων θα μπορουσε να αυξηθει 50%.

Μεγαλο προβλημα ειναι τα πλαστικα καλωδια που οι πολιτες βαζουν στα απορριμματα.Μπλεκονται στα μαχαιρια τα μπλοκαρουν και οι εργατες πρεπει να ανεβουν πανω στις μηχανες για να τα κοψουν.

2.Οι εργατες; Συνηθως Πολωνοι και αλλοι ανατολικοι μεταναστες αλλα και Αφρικανοι και Ασιατες .

Πληρωνονται με τον βασικο.Ωρομισθιο 7.5 λιρες. Και σας το λεω απο πειρα το ωρομισθιο ειναι γενικευμενη πρακτικη στην Αγγλια .Χαμηλη ανεργια ναι αλλα σε μια δουλεια για τρεις ανθρωπους του οκταωρου μπορει να δουλευουν καμμια δεκαρια εργαζομενοι λιγων ωρων ο καθενας.Φτωχια; Φυσικα.Το χασμα αναμεσα στους πλουσιους και τους φτωχους μεγαλωνει.Γι αυτο η εργατικη ταξη ψηφισε Μπρεξιτ.Ελπιζουν πως αν μειωθουν τα χερια των Ευρωπαιων εργαζομενων στην χωρα θα ανεβουν οι ωρες εργασιας για τους Αγγλους.Κουνια που τους κουναγε.Παντως τα σωματεια κανουν αγωνα να αυξηθει το ωρομισθιο στις 10 λιρες.

Ο Μπεν  Τζονσον διευθυντης της Σουεζ λεει πως η Κινα δεν δεχεται πια ανακυκλωσιμα οπως παλια ιδιως μικτα ανακυκλωσιμα.Αρα δεν υπαρχει παραληπτης αυτου του υπολοιπου.

Απ την μερια μου λεω για αλλη μια φορα πως παρ ολο που ολα αυτα ισχυουν στην πραγματικοτητα ανακυκλωση και καυση εχουν τα ιδια υλικα σαν στοχο χαρτι πλαστικο και ξηρο οργανικο φορτιο. Και η κατευθυνση του διεθνους κεφαλαιου για παρα πολλους λογους ειναι να κατευθυνει αυτα τα υλικα στους ενεργειακους καυστηρες και οχι στα εργοστασια παραγωγης πρωτης υλης.

Σε καθε περιπτωση και συμφωνοντας με τον κ Τζονσον το θεμα ειναι να μην παραγουμε τοσα υλικα συσκευασιων. Να μην καταναλωνουμε τοσα προιοντα.Γιατι και η ανακυκλωση εχει περιβαλλοντικο κοστος καθως επισης και περιορισμενο βαθος χρονου ανακυκλωσης ενος υλικου ξανα και ξανα.Ακομα το θεμα ειναι να παραγουμε προιοντα με υλικα φιλικα στο περιβαλλον και με μεγαλο χρονο ζωης γερα απλα και ανθεκτικα.

Το θεμα δηλαδη ειναι ενας αλλος κοσμος αντικαταναλωτικος αντικαπιταλιστικος οπου το βαρος θα πεφτει στην ποιοτητα και οχι στην ποσοτητα στην ικανοποιηση πραγματικων αναγκων των λαων και οχι της κερδοφοριας του διεθνους και ντοπιου κεφαλαιου .

Θυμιζω το αδερφο ιστολογιο για την Καρπαθο οπου εζησα δραστηριοποιηθηκα πολιτικα και δουλεψα πεντε καλοκαιρια.

Του Μανωλη Δημελλα.Εξαιρετικο αρθρο ιστορικου πολιτικου ενδιαφεροντος

Λάμπρος Ι. Σταματιάδης

– Είσαι καλό παιδί; διαβάζεις τα μαθήματα σου; αγαπάς τους γονείς σου;όπως κι όλα τα πλάσματα; Να λες πάντοτε την αλήθεια, να μη φοβάσαι για αυτή.

Έπειτα αυτός ο Άγιος Βασίλης έσκυβε, έλεγε ένα μυστικό κι έκανε τα παιδικά ματάκια να λάμψουν τόσο πολύ που τα λευκά λαμπιόνια τρεμόπαιζαν από ντροπή, όσο κι αν προσπαθούσαμε, εμείς οι υπόλοιποι ανυπόμονοι θεατές, δεν καταφέραμε το ακούσουμε!

Στο μεγάλο ολοστόλιστο σαλόνι του κεντρικού ξενοδοχείου δεν έπεφτε καρφίτσα, ήταν γεμάτο στολίδια και παιδιά, αμέτρητα παιδιά κι όμως δεν ακουγόταν ούτε μια φωνούλα.

Όλα περίμεναν με αγωνία τη σειρά τους, έστεκαν στην ουρά για να συναντήσουν αυτόν τον Άγιο Βασίλη, όλοι γνωρίζουν οτι πρόκειται για έναν Έλληνα μετανάστη, θέλουν να μιλήσουν μαζί του και να πάρουν το δώρο τους. Κι εκείνος, που δε χαλούσε χατήρι σε κανέναν, πρώτα ρωτούσε το μικρό όνομα, έπειτα με σιγανή καθάρια φωνή, έδινε συμβουλές και έκανε το κάθε παιδί να αισθάνεται το πιο τυχερό, το πιο όμορφο ολάκερου του κόσμου.

Αυτός ο Άγιος Βασίλης ήταν ένας Έλληνας μετανάστης, ο Λάμπρος Ι. Σταματιάδης, που είχε κερδίσει τον τιμητικό ρόλο από την Αμερικανική Εργατική Ομοσπονδία, κάθε Χριστούγεννα ντυνόταν με την πιο αισιόδοξη στολή του σύμπαντος κι έτσι προσέφερε αγάπη, χαρά και δώρα στα παιδιά των εργαζομένων.

Δεν πρόλαβα να συναντήσω τον Λάμπρο, για την ακρίβεια δεν είχα την τύχη να ακούσω τη φωνή του, να μοιραστώ τις σκέψεις και να του πω τις απορίες μου για τους μετανάστες, τις αγωνίες, αλλά και τους αγώνες τους. Όμως διάβασα πολλά από τα άρθρα του, μελέτησα την αυτοβιογραφία του, μίλησα ακόμη με τον φίλο του Μιχάλη Πρωτόπαπα, ξεχώρισα και θαύμασα την ακεραιότητα του αδαμάντινου χαρακτήρα του.

Οι περισσότεροι μετανάστες, ακόμη και σήμερα, ακολουθούν μια συμβουλή:

«Δεν ήρταμε στην Αμεριτσή να κάνομε Γιούνια τσε απεργίες, μόνο να αρπάξομε τσε να φύο- με…».

Ο Λάμπρος Σταματιάδης ξέφυγε από αυτό τον κανόνα, από νωρίς κατάλαβε τη δύναμη που αποκτούν οι άνθρωποι όταν ενώνονται, όταν αποφασίζουν να αφήσουν στην άκρη το χρώμα του δέρματος και τη σημαία της ταυτότητας, να παλέψουν για τα πιο αυτονόητα δικαιώματα.

Δίκαιο μεροκάματο, ωράριο εργασίας και όχι ωράριο εξόντωσης, ανθρώπινες συνθήκες, με μια λέξη εργασία και όχι δουλεία. Την ίδια στιγμή ο Λάμπρος ήταν δεμένος με το μακρινό νησί του και έστελνε ότι βοήθεια μπορούσε.

– Μα πως γίνεται τα πετύχουμε όλα αυτά;

Αυτή την απορία θα ήθελα να ρωτήσω τον Λάμπρο, αν στεκόμουν στην ουρά μαζί με τα άλλα παιδιά, για να πάρω το δώρο μου. Κι εκείνος, ο Άη Βασίλης των εργαζομένων, θα έσκυβε στο αυτί και θα μου έλεγε:

“…Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι οι τωρινοί ή οι αμέσως μελλοντικοί ηγέτες του καπιταλιστικού κόσμου πλησιάζουν στο ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ της ολοκληρωτικής αυτοκτονίας μας ή μιας κοινωνίας δίκαιας, με κοινοκτημοσύνη και χωρίς την εκμετάλλευση, την αβεβαιότητα και τον πόλεμο. Όλοι ας κάνουμε το καθήκον μας, όχι προς το θάνατο, αλλά προς τη Ζωή. Η ειρηνική εφαρμογή του κοινωνικού συνθήματος «ο μη παραγωγός των μέσων ζωής δεν θα καταναλίσκει», θα οδηγήσει στο θεσμό της τριαντάωρης εβδομαδιαίας παραγωγικής εργασίας και οι περίσσιες ώρες θα καταναλίσκονται στην καλλίτερη απόλαυση της ζωής, από την κούνια ως το μνήμα…. Την πραγματοποίηση του ανωτέρου κοινωνικού ονείρου θα προτιμήσει η ανθρωπότητα αντί της ολοκληρωτικής καταστροφής του κόσμου. Οι χιλιάδες μεγάλων και μικρών ποταμών που σήμερα χύνονται άσκοπα στις θάλασσες και του ωκεανούς, θα συνδεθούν για να ποτίσουν τις απέραντες διψασμένες περιοχές. Τότε όχι μόνο θα παράγουν περισσότερα μέσα ζωής, αλλά και θα στολίζουν τη Γη μας με το πράσινο που θα αισθανόμαστε ότι ζούμε μέσα στον παράδεισο αντί να το γυρεύουμε μετά το θάνατο.” (Το κοινωνικό μας σύστημα στο σταυροδρόμι, Λ.Ι.Σ. , 1977)

Ο Λάμπρος Ι. Σταματιάδης (Κάρπαθος Δεκ 1897 – Λονκ Αίλαντ 1993) γεννήθηκε στο Απέρι, την παλιά πρωτέουσα της Καρπάθου, πρωτογιός του Γιάννη και της Ευαγγελούλας Σταματιάδη (Κάτρου), το γένος Αλεξάκη.

Ο Λάμπρος είχε έξι αδέλφια, τον Μιχαήλ, τη Στασία, τον Ηλία, τον Αλέκο, τον Ποθητό, και τον Νίκο (Πολυχρόνη). Οι γονείς είχαν όνειρα να σπουδάσουν τον κανακάρη τους, όμως εκείνος είχε το μυαλό στη θάλασσα και τις περιπέτειες που έκρυβε πίσω από τον ορίζοντα της. Το 1911, μετά το Δημοτικό και το Σχολαρχείο, ακολούθησε τον μετανάστη πατέρα του στο Μαρόκο.

Δούλεψε ως βοηθός υδραυλικού στην ανέγερση ενός παλατιού που κατασκευαζόταν για τον αυτοκράτορα της Αγγλίας Γεώργιο. Στο Χαρτούμ έμεινε μόνο οκτώ μήνες, όταν ο πατέρας του Λάμπρου έμεινε άνεργος αναγκάστηκε να επιστρέψει στο νησί μαζί με το γιο του. Το παιδί ήδη είχε ονειρευτεί τη γη, τις ελπίδες που υπήρχαν πέρα από τα χώματα του νησιού και δεν κρατιόταν, κανείς πια δεν θα μπορούσε να εγκλωβίσει τον Λάμπρο Σταματιάδη.

Το φθινόπωρο του 1912, σε ηλικία μόλις 15 ετών, ταξίδεψε 20 ημέρες από τον Πειραιά για τη Νέα Υόρκη. Επιβιβάστηκε στο 140 μέτρων υπερωκεάνιο της εποχής ΜΑΡΘΑ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Μια διαφορετική περιπέτεια μόλις ξεκινούσε, ο Λάμπρος είχε άλλο προορισμό, δεν θα γινόταν ακόμη ένας σιωπηλός μετανάστης! Πιάνει δουλειά στα ανθρακωρυχεία Κοιλάδα Πριντς Πορτ του Οχάιο. Με 3,25 δολλάρια μεροκάματο, 10 ώρες δουλειάς, μονάχα η Κυριακή ήταν δική του.

Οι συνθήκες εργασίας δεν περιγράφονται, κάθε μέρα ένας τραυματίας ή νεκρός από βουλιαμέντα ή εκρήξεις. Οι εργάτες, παράνομοι μετανάστες από Ιταλία, Ελλάδα και Μεξικό, έτσι μουτζουρωμένοι, ζουν χειρότερα και από ποντίκια μέσα σε φάκες.

Νεκροταφείο στο Dawson, New Mexico

Η τραγωδία του Dawson

Στις 22 Οκτώβρη 1913 στην πόλη Dawson, μια περιοχή γύρω από Colfax County στο New Mexico, συνέβη μια από τις χειρότερες τραγωδίες στην ιστορία της εξόρυξης άνθρακα. 263 ανθρακωρύχοι καταπλακώθηκαν από τα απανωτά βουλιαμέντα, από τα αέρια και τις εκρήξεις ή έσκασαν, δίχως οξυγόνο, εγκλωβισμένοι σε κάποια στοά. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν μετανάστες από όλο τον κόσμο, 146 Ιταλοί, 36 Έλληνες και 29 Μεξικάνοι, ανάμεσα τους και 6 Καρπάθιοι! Οι βωλαδιώτες Βάσος Μαγκλής, Βασίλης Λαδής, Κωστής Μηναϊδης, Μανώλης Χαλκιάς, και οι αδελφοί Γιώργος και Κωστής Μακρής. Νέα παλικάρια, που δεν πρόλαβαν ούτε να ονειρευτούν!

Αυτή η τραγωδία καταγράφεται ως η δεύτερη χειρότερη συμφορά σε ανθρακωρυχεία της Αμερικής, η πρώτη συνέβη το 1907, στο Fairmont Coal Co.’s Monongah, W.Va., εκεί από τις εκρήξεις σκοτώθηκαν 363 άντρες και παιδιά, κυρίως Ιταλοί και Πολωνοί μετανάστες.

Αποκορύφωμα της άγριας εργατικής εκμετάλευσης ήταν η «σφαγή» του Λάντλοου.

Την άνοιξη 1914 οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, δεν άντεξαν και κατέβηκαν σε απεργία. Η οικογένειας Ροκφέλερ φώναξε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», για να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία κι έτσι να ξεκαθαρίσει τη κατάσταση.

Οπλισμένοι φρουροί, ελεύθεροι σκοπευτές, πράκτορες, ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο, βία, αίμα και θάνατος ήταν η τελευταία λύση, για τους ανυπάκουους “εργάτες” που σήκωναν κεφάλι και ήθελαν να λέγονται άνθρωποι.

Ο έφηβος Λάμπρος Σταματιάδης ακόμη δεν μιλούσε τα Αγγλικά, μάθαινε τα νέα, ζούσε το κάρβουνο που ήταν δεμένο με το θάνατο του εργάτη. Σφυρηλατήθηκε μέσα σε χείμαρρους πύρινων λόγων των μιναδόρων και του συνδικάτου, δεν άργησε να βρει ρόλο και να περάσει στον ομαδικό αγώνα διεκδικήσεων των εργασιακών δικαιωμάτων.

– Μα και πια είναι η ιδανική κοινωνία, τι πίστευε ο Λάμπρος; άλλη μια φορά σα να έσκυψε εκείνος ο ζεστός “κόκκινος” Άη Βασίλης και ψιθύρισε:

“Μια ανθρώπινη κοινωνία χωρίς έθνη, με δυο γλώσσες, την τοπική και τη διεθνή, και με μία σημαία δίχρωμη. Το ένα χρώμα θα συμβολίζει το αίμα μας που είναι κόκκινο, και το άλλο θα συμβολίζει την αδελφική ειρήνη και θα είναι άσπρο. Μια ανθρώπινη κοινωνία χωρίς χρήμα! Τη θέση του χρήματος θα πάρουν πλαστικές κάρτες με την φωτογραφία, με το όνομα, με το χρόνο και τόπο γεννήσεως, και με το επάγγελμά μας μέσα στην ονειρώδη κοινωνία. Μια κοινωνία χωρίς πωλητές, μεσίτες και εκμεταλλευτές. Χωρίς στρατιώτες και στόλους. Χωρίς πολεμικά αεροπλάνα και πολεμικές μηχανές του αλληλοσπαραγμού. Χωρίς τους μεσάζοντες που σήμερα εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα των άλλων, χωρίς τους μικροεπιχειρηματίες. Όλα θα ανήκουν στο λαό, όπως σήμερα έχομε τα ταχυδρομεία, τα δημόσια σχολεία, τις εκκλησίες, πολλά νοσοκομεία, κλπ. Μια κοινωνία χωρίς κοσμήματα που σήμερα φορούμε για επίδειξη και για να γελάσουμε κάποιον ή κάποια. Με την πλαστική κάρτα θα δικαιούμεθα όλα τα μέσα της ζωής και από τα 50 και άνω θα ταξιδεύουμε για να γνωρίσουμε όλο τον κόσμο στον οποίο ερχόμαστε να ερωτη- θούμε και φεύγουμε χωρίς να θέλουμε. Όταν φεύγουμε από αυτόν τον κόσμο, το μόνο πράγμα που θα πάρουμε μαζί μας θα είναι αυτή η καρτέλα, και τίποτε άλλο. Αν αυτή η ονειρώδης κοινωνία δεν θα γεννηθεί μέσα σε λίγες δεκάδες χρόνια, τότε οπωσδήποτε η σημερινή κοινωνία θα αυτοκτονήσει με την πυρηνική ενέργεια.” Λ.Ι.Σ., Μάρτιος 1980

Ο Λάμπρος θα αφήσει τα ορυχεία, πιάνει δουλειά ως λούστρος στην πόλη Μπελλαίρ του Οχάιο και έχει μηνιάτικο 30 δολάρια. Δεν θα μείνει εκεί, προσλαμβάνεται σε εργοστάσιο κατασκευής ντενεκέδων της πόλης Κέννισμπεργκ όπου πολλοί Καρπάθιοι δούλευαν, μεταξύ των οποίων και από τις Πυλές Γεώργιος Παπανικολάου, μέλος του Αμερικανικού Πολιτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Αυτός γίνεται ο μέντορας του Λάμπρου στο εργατικόν κίνημα και στους αγώνες.

Το 1921 θα επιστρέψει στην Κάρπαθο, όπου θα παραμείνει μια 5ετια και θα παντρευτεί τη 14χρονη Μαριγώ, το μόνο παιδί του Ιωάννη Μ. Σκούλου και της Άννας, το γένος Παπά Γεώργη Γεργατσούλη. Αναγκάζεται να γίνει αγρότης, αφού οι ιταλικοί νόμοι δεν του επιτρέπουν να ταξιδέψει για την Αμερική, η φαμίλια του μεγαλώνει και γεμίζει κορίτσια!

– Τι είναι αυτό που τον δένει τόσο σφιχτά με τον τόπο καταγωγής; τι είναι η Κάρπαθος για τον Λάμπρο; Έφτανε ένα ποίημα για να περιγράψει το πάθος, τη λατρεία για τον τόπο του:

Αφιερωμένο στους γονείς μου Γιάννη και Βαγγελούλα Σταματιάδη-Κάτρου. ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗΣ

Το 1925 επιτέλους επιστρέφει στην Αμερική, πιάνει δουλειά στο εργοστάσιο χαλυβουργίας και δε σταματά να αγωνίζεται για τα εργατικά δικαιώματα. Αντιμετωπίζει την ένοπλη βία της αστυνομίας, των φρουρών του Στέιτ και της Κυβέρνησης, αλλά και την αντεργατική προπαγάνδα του τύπου, ακόμη και του κλήρου που συνιστούσε στο εκκλησίασμα να μη γίνονται θύματα κοινωνικών επαναστατών και να επιστρέψουν όλοι στις δουλειές τους, δηλαδή στην ομαλότητα της εκμετάλλευσης! Ο Λάμπρος δε γλυτώνει το ξύλο και φτάνει μέχρι και τη φυλακή.

Την ίδια περίοδο δεν λησμονεί το νησί του, η Κάρπαθος το 1924 χτυπήθηκε από δυνατό σεισμό, ανάμεσα στα κατεστραμμένα κτήρια και το σχολείο στο χωριό του Λάμπρου, στο Απέρι.

Ο Λάμπρος Σταματιάδης μαζί με τον Πολυχρόνη Βασιλάκη, και τους αδελφούς Μανώλη, Ηλία και Νίκο Παπαγεωργίου, δεν έχασαν στιγμή, αποφάσισαν να μαζέψουν χρήματα. Έφτασαν στο κατάστημα του Πολυχρόνη Παπαδάκη, όπου συναντήθηκαν με τους συμπατριώτες: Δημήτρης Εμμανουήλ Παναγιώτου, Εμμανουήλ Χ.Π. Γεωργιάδης, Εμμανουήλ Π. Βασιλείου Πετρίτης, Νίκος Πολ. Νισύριος και Μηνάς Ν. Λεντής, ομόφωνα αποφάσισαν να οργανώσουν έρανο για τα ξαναχτίσουν το σχολείο στο Απέρι. Οι προσπάθειες του Σταματιάδη, καθώς και των υπολοίπων μεταναστών, εντάθηκαν μέσα από τη δημιουργία του πρωτοπόρου Συλλόγου “ΟΜΟΝΟΙΑ”, ειδικά μετά το τέλος του πολεμου και την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου.

Εκτός από χρήματα πάλευαν για να μαζέψουν κάθε είδους γραφικής ύλης, βιβλία, μολύβια και τετράδια, αλλά και ρούχα, παπούτσια, φάρμακα, οτιδήποτε έμπαινε μέσα στα μπαούλα, ήταν απλώχερη βοήθεια για το λατρεμένο τους νησί.

Ο Λάμπρος διώκεται για τις ιδέες και τη δράση του και γίνεται Λούης

Ο Σταματιάδης δεν ήταν ο “φρόνιμος μετανάστης” απολύθηκε και κυνηγήθηκε για τις αρχές του, έμεινε άνεργος κι αποφάσισε να αλλάξει εργασιακό περιβάλλον.

Από τα εργοστάσια τενεκέδων βρέθηκε σερβιτόρος στο Μπρούκλιν κι από εκεί δούλεψε σε μεγάλα και αριστοκρατικά ξενοδοχεία της Νέας Υόρκης.

Το όνομα του γρήγορα μπήκε στις black list των ξενοδόχων, αιτία η ορμητική συνδικαλιστική δράση του, έτσι αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομα του και έγινε ο Λούης Στάμος.

Ο Λάμπρος είχε αριθμό βιβλιαρίου 711, ενώ τα μέλη έφταναν τις 30.000. Ήταν ένας από τους δημιουργούς του Σωματείου, που αναφερόταν στην Αμερικανική Εργατική Ομοσπονδία, τα μέλη του οποίου ξεπερνούσαν τα 30 εκατομμύρια. Περίπου 35 χρόνια (1942-1962) εργάστηκε σερβιτόρος στην Νέα Υόρκη, στην κεντρική Λέσχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο πρώτης κατηγορίας Χοτέλ Μπίλτμορ και στο Γουόλντορφ της Αστόρια, εκεί γνώρισε τις προσωπικότητες που προωθούσε το σύστημα εκείνη την εποχή.

Όπως ο ίδιος σημειώνει στην βιογραφία του:

“Υπηρέτησα το Συνδικάτο απόλυτα αφιλοκερδώς, όχι μόνο σαν αντιπρόσωπος στις γενικές συνελεύσεις, υπηρέτησα ακόμη και ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Λόκαλ 6. Εις αναγνώριση της δράσης μου, το όνομά μου καταχωρήθηκε μεταξύ των πρώτων χιλίων αγωνιστών που προσέφεραν περισσότερο από το μερίδιό των στην τιμητική μπρούτζινη πλάκα που βρίσκεται στην είσοδο του μεγάρου της Εργατικής Ενώσεως επί της 8ης Λεωφόρου και 44 Δρόμους και το οποίο κόστισε τότε πάνω από δύο εκατομμύρια δολάρια. Εκεί στεγάζονται τα γραφεία της Επαγγελματικής Ενώσεως που έχει περί τις είκοσι χιλιάδες μέλη. Είμαι επίσης μέλος της Αμερικανικής Εργατικής Ομοσπονδίας και της Βιομηχανικής Εργατικής Επιτροπής”.

Όρθιοι και καθιστοί αριστερά είναι άγνωστοι. Στο κέντρο (όρθιοι) είναι ο Πολυχρόνης Παπαδάκης και δεξιά ο Λάμπρος Σταματιάδης, (γύρω στο 1920). Η φωτο από το βιβλίο του, το ταξίδι της ζωής μου

…στα υψώματα Τζάκσον Ηάιτς, της Νεοϋορκέζικης «Μακρονήσου» (long island) από εκεί ο Λάμπρος Σταματιάδης έβλεπε και μετρούσε τον κόσμο …

Ο Μιχάλης Πρωτόπαπας θυμάται τον ξεχωριστό του φίλο, σκιαγραφεί τον συντοπίτη του Λάμπρο και συγκινείται:

Απέφευγε να μιλάει με εκείνους που δεν ήθελαν να ακούσουν, δε τον ενδιέφεραν οι ανούσιες, δίχως γνώση, κόντρες. Έλεγε πως τα λεφτά, τα δολλάρια, όσα κι αν υπάρχουν δε μπορούν, δε φτάνουν για να καλύψουν τα κενά μας. Ο Λάμπρος πάνω από όλααγαπούσε τον άνθρωπο, έβλεπε πολλές δεκαετίες μπροστά, αγωνίστηκε με πάθος και αυταπάρνηση για τις επόμενες γενιές, δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ζήσουν τα βάσανα που πέρασε ο ίδιος. Ήταν, εξακολουθεί να είναι, πρότυπο μεταναστών, όμως εκείνοι που διαφωνούσαν συνήθως ένιωθαν φόβο, δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν και τον απέφευγαν”.

Οι αδικίες, που με αυτές αναμετρήθηκε ο Λάμπρος, εξακολουθούν να χωρίζουν σε ντόπιους και ξένους τους εργάτες, να τους τάζουν δωράκια, να τους ξεμοναχιάζουν κι ύστερα να τους τσακίζουν δίχως έλεος.

Ένας μετανάστης-αντάρτης, αυτό ήταν ο Σταματιάδης, 120 χρόνια από τη γέννηση του εξακολουθεί να μας κάνει περήφανους και να μας δινει κάτι από τη φλόγα του.

Βιογραφία του Λάμπρου Σταματιάδη: http://www.huc.org/publications/Stamatiades_Greek_111813.pdf

 

Υπαρχει το αναθεμα στο Σταυρο Διδυμων αλλα υπαρχει και το αλλο Αναθεμα στις 12 Δεκεμβρη 1916 στον πρωτο εμφυλιο του 20 αιωνα για την χωρα μας (ειχαν προηγηθει αλλοι τον προηγουμενο αιωνα)και κατα καποιο τροπο ο διχασμος σε βασιλικους δημοκρατικους συνεχιστηκε στον εμφυλιο 46-49 .Αναθεμα εγινε σε ολη την Νοτια Ελλαδα και στο Αργος αλλα και στο Κρανιδι.

Μαλιστα τον Δεκεμβρη του 16 κυκλοφορησε στην Πελοποννησο εντυπος αφορισμος υπο μορφη λιβελλογραφηματος πλαστογραφημενος με υπογραφες ανυπαρκτων επισκοπων που ελαβε αδεια κυκλοφοριας απο το Συμβουλιο Εφετων στο Ναυπλιο.

Ο Επισκοπος Υδρας και Σπετσων Προκοπιος οταν πηραν την εξουσια οι Βενιζελικοι ηταν αναμεσα στους Επισκοπους που μηνυθηκαν λογω αναμιξης τους σε «κοσμικες φροντιδες» δηλαδη κομματικες διαμαχες με αποκορυφωμα το Αναθεμα του Δεκεμβρη.Παντως η δικια του ηταν μια απο τις τεσερες  μηνυσεις που δεν εκδικαστηκαν  αναμεσα στις 31 υποθεσεις που απασχολησαν το δικαστηριο.

Δυστυχως οι πληροφοριες για την Ερμιονιδα ειναι σκορπιες και μη καταγραμενες και επιβεβαιωμενες, καπου στην κατω πλατεια ηταν ο τοπος.Θυμιζω πως στην γειτονια αυτη ηταν και ειναι το σπιτι του Ρεπουλη του πιο κοντινου συνεργατη του Βενιζελου.Καλο θα ηταν καποιος -α να καταγραψει υλικο απο αυτη τη περιοδο.Ακομα μου εχουν πει πως στα Διδυμα πετουσαν τη νυχτα πετρες στις σκεπες σπιτιων Βενιζελικων.

Επισης καλο θα ηταν να καταγραφει η θεση στην διαμαχη του δικου μας Φωστινη (το 1922 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου το 1944 επέστρεψε στην Ελλάδα και τοποθετήθηκε στη θέση του Μητροπολίτη των Ενόπλων Δυνάμεων και το 1946 μητροπολιτης  Χιου) στα γεγονοτα.Θυμιζω πως ο Φωστινης συμμετειχε ενεργα στην Βενιζελικη εκστρατεια του 1919 Ελληνικων στρατευματων αναμεσα σε αλλες χωρες για την  καταστολη της επαναστασης στην σοβιετικη ενωση.

 

Η ανοδος του ναζισμου που παντα ειναι τριανταφυλενιος αγνος καθαρος εθνικιστικος και ολα τα καλα.

και η υπεροχη Γερμανικη πολη της Δρεσδης μετα τον συμμαχικο Βομβαρδισμο.

Dresden, Teilansicht des zerstörten Stadtzentrums über die Elbe nach der Neustadt. In der Bildmitte der Neumarkt und die Ruine der Frauenkirche.

Αυτο ηταν το αυριο που επεφυλαξε ο Ναζισμος στους Γερμανους .Αλλα και σε ολη την Ευρωπη.Αυτο ειναι το μελλον που υποσχωνται οι αγνοι εθνικιστες της ΧΑ στην χωρα μας.Αυτη την καταστροφικη πορεια ευτυχως σταματησε το αιμα του Φυσσα και αρχισε να ξηλωνει το παραμυθι της αποδοχης της ΧΑ.

Θυμαστε τοτε που τα δελτια τυπου του μορφωματος κοσμουσαν τις σελιδες των τοπικων και οχι μονο ιστοτοπων στα πλαισια της δημοκρατιας και του σεβασμου της ψηφου των πολιτων; Τοτε που εγραφα πως και ο Χιτλερ ψηφιστηκε απο εκατομμυρια Γερμανους αυτο ομως δεν σημαινε πως η διαφημιση της προπαγανδας του ηταν δημοκρατικη υποχρεωση;Πως η ανοχη στις πραξεις του εφερε εναν καταστροφικο παγκοσμιο πολεμο με εκατομμυρια θυματα και πως η νομιμοποιηση της ΧΑ στο ονομα της δημοκρατιας ηταν το σκαψιμο του ταφου της δημοκρατιας και των πολιτων που αυτη στοχοποιουσε;

Πως η ΧΑ καμαρωνει για τον αγκυλωτο σταυρο και τον ναζιστικο -φασιστικο χαιρετισμο που καθολου  αρχαιολελληνικα δεν ειναι ,πως οι νεοναζι δεν ειναι εθνικιστες αλλα συνεργατες των Γερμανων κατακτητων της χωρας τοτε και τωρα. Πως τα δηθεν αντιμνημονιακα αντικαπιταλιστικα τους ηταν ψευτικα και πως στην πραγματικοτητα ηταν πρακτορες των εφοπλιστων και του μεγαλου κεφαλαιου ;Πως το μεγαλο πανο τους απεναντι απο την εισοδο του ΑΜΑΝ στην Βιγλα καθολου απειλη δεν ηταν για τους επισκεπτες το αντιθετο μαλιστα ηταν χαιρετισμος οπως η ψηφος τους στη βουλη καθε φορα που ερχοταν θεματα φορολογιας του μεγαλου πλουτου;Το στησιμο εργοδοτικων σωματειων στην ζωνη.

Ακουω συχνα το αφελες ερωτημα.Μα καλα ολοι οι βουλευτες ολοι οι υποστηρικτες ολα τα μελη ολοι οι ψηφοφοροι εκατονταδες χιλιαδες σε ολη την χωρα δεξιοι εθνικιστες (και λιγο ρατσιστες) ειναι υπευθυνοι για τον φονο του Φυσσα; Οχι. Ειναι υπευθυνοι ομως γιατι ψηφιζουν και αρα ενισχυουν οικονομικα πολιτικα ενα κομμα του αγκυλωτου σταυρου που καλυπτει προπαγανδιζει εφαρμοζει στην πραξη τον ναζισμο.

Και εδω δεν υπαρχουν σημερα δικαιολογιες για οσους την ακολουθουν.Τετοια κομματα δεν ειναι δυνατον να υπαρχουν.Και αν υπαρχουν πρεπει να απομωνονται κοινωνικα οι ιδεες και οι εκπροσωποι τους.Δεν ειναι αντιδημοκρατικο αυτο.Το αντιθετο.Ειναι υπερασπιση της δημοκρατιας.

Δεν εχει περασει πολυς καιρος απο τοτε που ο βουλευτης της διωκομενης σημερα για πολλαπλα εγκληματα κομμα-οργανωσης (στελεχη μελη και οπαδοι) περνουσε την πορτα του Δημαρχειου Ερμιονιδας και συνομιλουσε με τον Δημαρχο  και αλλους τοπικους εκπροσωπους .

συνομιλουσε με τις αρχες καθοταν στο ιδιο τραπεζι με τον βουλευτη του ΣΥΡΙΖΑ της ΝΔ και αλλους πολιτικους εκπροσωπους σε εκδηλωσεις φορεων

παρευρισκετο σε λαικη γιορτη στην Κοιλαδα.στην οποια καποιοι του ζητησαν να μην συμφωνει σε μνημονιακα μετρα με τους συνδαιτημονες του στο παραπανω τραπεζι.

Το Σάββατο 15η Αυγούστου, ο Βουλευτής Αργολίδας Γιώργος Γαλέος (ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ), συνοδευόμενος από την σύζυγό του Ιουλία, παρέστησαν στη γιορτή της Παναγίας που οργάνωσε ο Α.Ο. Κορωνίς Κοιλάδος.

Ο Γιώργος Γαλέος, που φιλοξενήθηκε στο τραπέζι του Γιάννη Παπαδιά και άλλων κομματικών φίλων, αποχωρώντας στις 2.30π.μ., δήλωσε εντυπωσιασμένος από το πλήθος και την από καρδιάς συμμετοχή του κόσμου στο γλέντι.Κατά την διάρκεια του εορτασμού, ο Βουλευτής Αργολίδας είχε την ευκαιρία να γνωριστεί με πολλούς συνεορτάζοντες οι οποίοι του δήλωσαν την συμπαράστασή τους και ζήτησαν να μην ψηφισθούν τα μνημονιακά μέτρα που προσπαθεί να επιβάλλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με την στήριξη των φιλομνημονιακών κομμάτων της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού.

Σημερα  η αποκαθηλωση.Οχι δεν ειναι τυπικο το αδικημα .Ουσιαστικο ειναι.Γιατι η ΧΑ εχει στηριξει μεγαλο μερος της προπαγανδας της στην διαφθορα του πολιτικου συστηματος  και στους εκπροσωπους του που δεν εφαρμοζουν τους νομους της χωρας.Και η μη υποβολη ποθεν εσχες δεν ειναι προβλημα του πρωην βουλευτη μονο.Φαινεται πως αφορα και αλλα στελεχη της οργανωσης διπλα σε εκπροσωπους του συστημικου πολιτικου χωρου.

Παντως η οργανωση κομμα διαλυεται μπροστα στο φοβο της καταδικης της εγκληματικης δρασης της.Τοσο κρατησε η μαγκια.Θυμιζω πως οι κομμουνιστες εμειναν 20 και 30 χρονια σε φυλακες και εξοριες υποστηριζοντας το δικιο του λαου.Καποτε μονοι εγκαταλειμενοι απο ολους.Οχι σε περιοδους αναπτυξης του κινηματος αλλα και στα χρονια της υφεσης της παραδοσης της αποδοχης των κυριαρχων αξιων.Αυτοι -ες εκει.Πιστοι στις ιδεες τους.

Οι συνολικά εννέα υπόχρεοι που δεν κατέθεσαν δήλωση περιουσιακής κατάστασης είναι:

  • Αντώνης Μανιτάκης, πρώην υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης.
  • Μαρία Σταυρινούδη, πρώην βουλευτής της ΝΔ.
  • Ελένη Μακρή, πρώην βουλευτής ΝΔ.
  • Ανδρέας Ψυχάρης, πρώην βουλευτής ΝΔ.
  • Γιώργος Γαλέος, πρώην βουλευτής Χρυσής Αυγής.
  • Αρτέμης Ματθαιόπουλος, πρώην βουλευτής Χρυσής Αυγής.
  • Στάθης Μπούκουρας, πρώην βουλευτής Χρυσής Αυγής.
  • Ελευθέριος Βένιος, δήμαρχος Φολέγανδρου.
  • Κώστας Τζαφέας, δήμαρχος Μετσόβου.

Ετσι για να μην ξεχναμε

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΗΜΟΥ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ

 

                                                         Κρανίδι, 8/10/2013                

                                                                     Αρ. Πρωτοκ. 12744

Ψήφισμα Δημοτικού Συμβουλίου

Δήμου Ερμιονίδας

——————————————-

Eκ του πρακτικού της 24ης συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου του έτους 2013 α.α 289/2013 απόφασης του Δ.Σ

Σήμερα ημέρα Δευτέρα 7η Οκτωβρίου 2013 κατά την 24η Συνεδρίαση ,το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε το παρακάτω ψήφισμα:

«Tα τελευταία γεγονότα με τη δολοφονία του Π. Φύσσα και την επίθεση στο Πέραμα συνέχεια δεκάδων επιθέσεων κατά μεταναστών μικροεπαγγελματιών εργαζομένων αναδεικνύουν το εγκληματικό πρόσωπο της Χ.Α. Είναι δύναμη που οργανώνεται και εκπαιδεύεται εναντίον του λαού και του εργατικού λαϊκού κινήματος. Είναι ναζιστική φασιστική οργάνωση φορέας αυτής της αντιδραστικής ιδεολογίας και τόσο η εγκληματική της δράση όσο και η ιδεολογία της δεν έχουν θέση στη χώρα της δημοκρατίας. Αναπτύχθηκε σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε περιόδους ιδεολογικοπολιτικής και οργανωτικής υποχώρησης και έγινε το στήριγμα της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής των τελευταίων χρόνων. Ο λαός έχει τη δύναμη να απορρίψει και να απομονώσει τις εγκληματικές απάνθρωπες θεωρίες της Χ.Α. Αποτελεί καθήκον και αναγκαιότητα να αποκαλύψουμε, να πολεμήσουμε και να ορθώσουμε τείχος στο δηλητήριο του φασισμού ναζισμού. Η μαζική πάλη μπορεί να απονομιμοποιήσει και να ξεριζώσει τη Χ.Α. οριστικά και τελεσίδικα μέσα στο λαό.

Το Δημοτικό μας Συμβούλιο καταδικάζει αυτές τις εγκληματικές ενέργειες που μοναδικό σκοπό έχουν τον κοινωνικό διχασμό, τον αποπροσανατολισμό του λαού και βάλλουν κατά της λαϊκής συνοχής».      

ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ Δ.Σ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ   ΛΑΜΠΡΟΥ

 

 

Αφισες που κοληθηκαν στην Ερμιονιδα τον Δεκεμβρη του 2008.

 

Μαθητικη κινητοποιηση στο Κρανιδι κατω απο το ΑΤ.Φωτογραφια Σταματης Δαμαλιτης

10 Δεκεμβρη 2008

post_4761.html

Αυτο το υπερλαμπρο αστέρι που σκαέι σε ολη την χώρα σκιάζει την ζωή και τα προβλήματα της επαρχίας μας.

Τρέχουν τα τοπικά προβλήματα και ισως καποιοι επωφελούνται τωρα που τα βλέμματα  ειναι στραμένα εκεί .

Αυτο το ΕΚΕΙ ομως , ειναι στ αλήθεια σοβαρό.

Σαν τις κινητοποιήσεις για την Κύπρο το 1950, τη δολοφονία του Λαμπράκη και μετά του τροτσκιστη Πέτρουλα, τα Ιουλιανά το 1960, το Πολυτεχενείο το 197ο.

Η οργή του κόσμου η απαξιώση των πολιτικών κομμάτων εξουσίας η παγκόσμια οικονομική κρίση, η ανεργεία, η ανασφάλεια ,ο υπερβολικός δανεισμός στις ληστρικές τράπεζες.Μια γενική εικόνα σκανδάλων που οποιος μπορεί τα παίρνει ,τα ασφαλιστικά ταμεία καταληστεύονται, το σύστημα υγείας ,η εκπαίδευση, καταρεόυν , μια κοινωνία σε κρίση.

Ενα πολιτικο σύστημα σε αδυναμία να δώσει λύσεις.Ενα κενό στα οράματα , η γενίκευση της φτώχιας. Ενα αστυνομικό κράτος και παρακράτος με διασυνδέσεις με  ακροδεξιές οργανώσεις. Ενας φόνος

Φυσικά ειμαι με τα παιδιά. Μακάρι η ηλικία και η υγεία μου να μου επέτρεπαν να ειμαι στο δρόμο . Δεν θα ειχα πρόβλημα να σπάσω τα τζάμια μιας τράπεζας ισως και να πετάξω πέτρες στους αστυνομικούς με τα δακρυγόνα και τους πυροβολισμούς. Σίγουρα θα σεβόμουν και θα προστάτευα τα μαγαζιά τα σπίτια τα αυτοκίνητα την ζωή των  συμπολιτών μου .Ειμαι ενας  απο αυτούς.

Μου εκαναν εντύπωση δύο αντιδράσεις αυτές τις μέρες.

Στην Πάτρα μαγαζάτορες με Χρυσαυγίτες πέταγαν πέτρες πίσω απο τα ΜΑΤ στους διαδηλωτές.Προστατευαν τις περιουσίες τους (οχι μόνο απο τους πλιατσικολογους και τους ανεγκέφαλους ) Στην Θεσσαλονικη ενας αλλος μαγαζάτορας μέσα στο μαγαζί του βγήκε στην πόρτα και ΕΔΙΩΞΕ με τα λόγια καμμιά εικοσαριά χουλιγκάνους που εσπασαν την βιτρίνα του.Φοβήθηκαν ειπε. Την ιδια στιγμή η πορεία που περνούσε αποδοκίμαζε με εντονα γιουχα τους επίδοξους ληστές που εφυγαν απρακτοι.Τοσο απλά. Το να επωφεληθεις  ατομικά απο μια διαδήλωση κλέβοντας ειναι ο εσχατος ατομισμός φασιστική πρακτική ανόητη και ξένη στους κοινωνικούς αγώνες. Μόνο οι φασίστες χτυπάνε τον λαό. Οι αριστεροι δεν χτυπάνε τους μικρομαγαζάτορες που πάνε για κλείσιμο, δεν τους σπρώχνουν πιο βαθιά στον δανεισμό.

Η αλλη περίπτωση ηταν σήμερα στην Κοραή.Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΦΕΤΕΡΙΕΣ ανθρωποι της ηλικίας μου πιθανά εργαζόμενοι που συμμετείχαν στην πορεία των εργαζομένων πρώτα, γιούχαρε και απομάκρυνε με αποδοκιμασίες τα ΜΑΤ και μετά πλησίασε τους νεαρούς στην Πανεπιστημίου. Εβλεπες την ενταση στον διάλογο τα χέρια που κουνιώντουσαν.Αντρες  και γυναίκες μιλούσαν με τα παιδιά τους εκεί στη μέση του δρόμου. Τα επεισαν. Οι νεαροί εκαναν μεταβολή και εφυγαν.

Ειναι τα παιδιά των ανέργων των χρεωμένων στις τράπεζες των εργαζόμενων των 1000 ευρώ. Ειναι τα παιδιά μας και εχουν δίκιο στην εκρηξη τους.

Δεν βλέπουν ο δικός μα ς τρόπος της νόμιμης αντίδρασης να φέρνει αποτέλεσμα.

Ομως η βία ειναι μαχαίρι.Η κόβεις το ψωμί η κόβεις το χέρι σου. Η συζήτηση πρέπει να γίνει για το ψωμί τώρα.Ποιος το κρατά και ποιός το κόβει.

Τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που  διαδηλώνουν σε ολη την Ελλάδα  δεν ειναι αριστεροί.Οργισμένοι ειναι. Σε αδιέξοδο. Μόνο που στη ζωή δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Καποιοι θα γεμίσουν το κενότ ης σπασμένης βιτρίνας αργά η γρήγορα.

Το αιτημα να πέσει η κυβέρνηση ειναι σωστό και το ζητάνε πολλοί για πολλούς λόγους. Αν πέσει η κυβέρνηση παμε σε εκλογές. Αν κανένα κόμμα δεν εχει πλειοψηφία πάμε σε νέες εκλογές με τον νέο εκλογικό νόμο που χαρίζει 50 εδρες σε οποιον εχει την πλειοψηφία.

Ητε το ενα ητε το αλλο κόμμα σήμερα δεν εχουν κάποια ουσιαστικά διαφορετική πρόταση απο την σημερινή για την διακυβέρνηση. Το πρόβλημα ειναι εδώ και πρέπει να πάρουμε θέση.

Εμείς οι πολίτες πρέπει να πάρουμε θέση και να πιέσουμε τα κόμματα για μια αλλη πολιτική.

Τα επεισόδια θα τελειώσουν ολοι το ξέρουμε. Πόσο θα αντέξουν τα παιδιά πρίν κουραστούν σωματικά. Ηδη εχουν σπάσει κάθε οριο συμμετοχής. Ουτε στο Πολυτεχενείο του 73 δεν ειχαμε τόσο μεγάλη και μακρόχρονη συμμετοχή.

Αυτές οι μέρες ειναι ιστορικές ετσι κι αλλιώς.Δεν πρόκειται για φασαρίες για επεισόδια. Ειναι το ξεκινημα  μιάς κοινωνικής αντίδρασης που αργά η γρήγορα η θα πάρει πολιτική μορφή (μακάρι ) η θα τσακιστεί με την ενοπλη βία , η θα ενσωματωθεί με κάποιες κοινωνικές παροχές που θα εκτονώσουν την πίεση .Για την ωρα.

Και ενα τελευταίο σχόλιο.Δεν πιστεύω ο αστυνόμος ψευτης και φονιάς να ειναι τόσο σημαντικός για την κυβέρνηση.Αν θέλει να τελειώνει με τις φασαρίες ας αφήσει την διακαιοσύνη να τον πετάξει σε ενα κελί για λίγα χρόνια και μετά θα βγεί εξω.

Αν ομως στήσουν ενα ολοκληρο παραμύθι αθώωσης γύρω απο εξοστρακισμούς της σφάιρας  η δαιμονοποίησης του θύματος με βάση κάποιον αόρατο φάκελλο που εφτιαξαν κάποιοι αόρατοι συνάδερφοι… τότε  οδηγούμαστε ξεκάθαρα σε ενα πολιτικό πραξικόπημα οπου η πολιτική εξουσία λέει στους ενοπλους υπηρέτες της (οι ιδικοί  φρουροί μπαίνουν με ρουσφέτι απο το παραθυρο )βγείτε στον δρόμο και σκοτώστε αφοβα και εδω ειμαστε εμεις  να σας προστατέψουμε.

Και μιά ερωτηση .Τον φάκελλο του Αλέξη τον ηξερε ο αστυνομικός ΠΡΙΝ τον σκοτώσει;Και πώς γνώριζε πώς η παρέα θα ηταν εκεί που συναντήθηκαν.Οσο για το εξοστρακισμό που πάνε να στησουν.ΣΚΟΠΕΥΣΕ και πυροβόλησε.

Τον Ελληνικό λαό την νεολαία .

Στο πρόσωπο του Αλέξη σκόπευσε ολους μας.

Αν πρίν βρει τον στόχο η σφαίρα χτύπησε και σε ζαρντινιέρα ,τότε εκτός απο φονιάς και ψευτης ειναι και κακός σκοπευτής.

Και θα ειμουν περίεργος να γίνει γνωστός και ο δικός του φάκελλος .Ειμαι σιγουρος πως δεν ειναι η πρώτη φορά που πρωταγωνιστεί σε βία ο κύριος. Δεν γίνεσαι ξαφνικά εκτελεστής .

Υπαρχει μια δουλεια που λεγεται επιμελεια εκδοσης.Αυτοι -ες που την ασκουν λεγωνται επιμελητες εκδοσης.Σε αυτη τη καλα πληρωμενη δουλεια ο υπευθυνος φροντιζει οχι μονο τον συντονισμο ολων οσων συμμετεχουν σε μια εκδοση αλλα και την εμφανιση τα τυπογραφικα και ορθογραφικα λαθη και πολλα αλλα μη σας σκοτιζω τωρα. Γιατι αυτος που γραφει ενα κειμενο (εγω για παραδειγμα)ενα βιβλιο ακομα και μια αποφαση δημοτικου συμβουλιου δεν μπορει να δει τα λαθη που κανει.Οπως κανενας δεν μπορει να δει την πλατη του.Ερχεται λοιπον καποιος αλλος και ξυνει την πλατη , διορθωνει τα «λαθη» που ολοι οι ανθρωποι κανουν στον γραπτο λογο.Δεν ειναι θεμα βιασυνης ουτε παντα αγνοιας. Ειναι κατι διαφορετικο που δεν ειναι του παροντος να αναλυθει.Φυσικα το να ξαναδιαβασεις αυτο που εγραψες ειναι μια πρωτη κρισαρα. Ξανα και ξανα διαβαζοντας το γραπτο σου εντοπιζεις σημεια που θελουν διορθωση. Σημεια που βγαζουν ματι. Οπως ο Αι Γιαννης της Λαμογιας (τα λαμογια επιτελους απεκτησαν Αγιο), η η μονη της Πουτανασας (ουδεν σχολιο) ,η το σπηλαιο Φραχθι (Φραγχθι το λενε) ,η η μονη του Αυζου (Αγ Δημητριου η του Αυγου).H ακομα περισσοτερο τα Διδιμα. Και εδω δεν προκειται για λαθος εκ παραδρομης αλλα για αγνοια της λεξης μιας και επαναλαμβανεται πολλες φορες(Αλλα τα Διδυμα εχουν συνδεθει πια  με την θαλασσα στο Πορτο Χελι με δεσμους αιωνιους και γηινους περα απο τις προθεσεις του συγγραφεα του κειμενου)Ενω ακομα  μαθαινουμε πως στο Πορτο Χελι υπαρχει μια λιμνη στην οποια υπαρχει μεταξυ αλλων η τοποθεσια Κουρουνης (προφανως αναφερονται στην λιμνοθαλασσα -παλιο βιβαρι-της Βερβεροντα προς εκποιηση στο ΤΑΙΠΕΔ).

Ομως τα τοπωνυμια οπως και η γλωσσα εξ αλλου εξελισονται μεσα στον χρονο.Εδω με προσφατη αποφαση Δημοτικου Συμβουλιου υπαρχει στην Κορακια κολπος Μαριανα (της γνωστης οικογενειας).Με αυτη τη λογικη σπευσατε να κατοχυρωσετε μια περιοχη με το επωνυμο η το βαφτιστικο σας αν μπορειτε.Η της εταιρειας, της επιχειρησης σας. Η ιδιωτικοποιηση του δημοσιου χωρου σε ολο της το μεγαλειο με χορηγο το Δημοσιο μαλιστα.

Και κατι ακομα .Με ποια κριτηρια καποιες επιχειρησεις επιλεγωνται για να διαφημισθουν φωτογραφικα απο την σελιδα του Δημου και καποιες αποκλειωνται;Το ειχα ξαναβαλει το ερωτημα οταν γινοταν προβολη χωρων εστιασης . Τελικα η ΑΜΑΝ θα προβληθει και στο Πορτο Χελι (αληθεια που;) και στην Βιγλα Κορακιας;

Ομως τι γινεται οταν η προχειροτητα στον γραπτο λογο και η βιασυνη αποκτουν συμβολικο χαρακτηρα που δηλωνει μια γενικωτερη πολιτικη πρακτικη;Οταν υποσχεσαι το 2009 πως σε δυο χρονια τα συμμεικτα σκουπιδοδεματα και γενικωτερα τα σκουπιδια θα φυγουν απο την υπερ χωματερη στα Διδυμα και μετα απο χρονια τα θαβεις εκει που βρισκονται(οπως ειχε προβλεφθει απο αυτο το ιστολογιο); Οταν υποσχεσαι μαρινα και φτιαχνεις μπαζωμενο λιμανι;

Θυμιζω σε δεκα χρονια με αρχη την σελιδα της πρωτης θητειας Καμιζη ο Δημος μας εχει πληρωσει καθολου λιγα λεφτα (οποιος μπορει ας παρουσιασει τον λογαριασμο ειναι ποσες χιλιαδες ευρω; )για  πεντε ιστοσελιδες (η νεα θα ειναι η εκτη)που τελικα μαλλον ειναι πολυ φτωχες στην ουσια αλλα και στο περιεχομενο.Εξ αλλου η σημερινη πλειοψηφια φροντιζει για τις δημοσιες σχεσεις της μεσα απο το ΦΒ του κ Δημαρχου μιας και η παραταξιακη ιστοσελιδα μετεκλογικα εχει πεσει σε χειμερια ναρκη απο περσι την Ανοιξη.

Μην σας κουραζω ομως.Ο κ Λαμπρου μας ενημερωνει.

Kρανίδι 04/12/2017

Ούτε ιερό ούτε όσιο!!!!

Δήμαρχε κ. Δημήτρη Σφυρή, έχεις χάσει κάθε έλεγχο και αξιοπρέπεια, διότι πέραν της μη απαρτίας του συνδυασμού σου στα Δημοτικά Συμβούλια, όπου εμείς της αντιπολίτευσης συμπληρώνουμε τις απουσίες των Δημοτικών σου Συμβούλων σε καίρια θέματα, όπως το Τεχνικό Πρόγραμμα που είναι το εργαλείο της λειτουργίας του Δήμου, σήμερα διαβάζοντας την Απόφαση Δημάρχου 737/4-12-2017, όπως αυτή αναρτήθηκε στην Διαύγεια:

παρατήρησα ότι έχεις αλλάξει τις ονομασίες των Ιερών Μονών της Ερμιονίδας με μεγάλη θρησκευτική και ιστορική αξία, με ακατανόμαστες μετονομασίες.

Έτσι λοιπόν, με λύπη, με αναγκάζεις να απευθυνθώ προς τα σένα και να σου πω ότι: «Δήμαρχε Σφυρή, δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο!!!»

Δημοσιεύω την 737/4-12-2017 απόφασή σου, υπογραμμίζοντας με κόκκινο τις ακατανόμαστες ονομασίες που έχεις δώσει στις Ιερές Μονές της Ερμιονίδας και σε καλώ άμεσα να τις εξαφανίσεις από την Διαύγεια, διότι δυσφημίζεις την Ερμιονίδα μας.

Πάντως θέλω να σου υπενθυμίσω, ότι τα Δίδυμα, δεν γράφονται όλα με “ι”.

 

Για τη Δημοτική Παράταξη

«Προοδευτική Συμμαχία Ερμιονίδας»

Ο επικεφαλής

Τάσος Γ. Λάμπρου

Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Ερμιονίδας

 

 

Η Φοιβη Κατσαΐτης 15 χρονων φετος εφυγε απο το γυμνασιο Κρανιδιου και συνεχιζει τις σπουδες της στην Ουαλια . Στο νεο της Γυμνασιο τους ανεθεσαν  να γραψουν μια εργασια  με θεμα επιλογης τους.Η Κατσαΐτης διαλεξε το προβλημα του προσφυγικου σαν συνεπεια του πολεμου στη Συρια και πως η Αγγλικη κοινωνια το αντιμετωπιζει.Οπως θα διαβασετε οσοι μπορειτε στα Αγγλικα η σχεση της με το προβλημα δεν ειναι απλα θεωρητικη αλλα βιωματικη μιας και διπλα στο σπιτι μας στο Τζεμι στο ξενοδοχειο Γαλαξιας βρηκαν καταφυγιο περσι τετοια εποχη οικογενειες προσφυγων με τις οποιες γνωριστηκαμε.Για την εργασια της πηρε αριστα.Την αναδημοσιευω γιατι πιστευω πως ειναι πολυ καλη.

Syria: the ongoing humanitarian and political crisis right outside our door.

Good morning everyone, today I’m going to be talking to you about the ongoing humanitarian and political crisis in Syria.

Last winter, I had the opportunity to meet and get to know some extraordinary people who had risked their lives to bring their families to safety.  I’m talking about refugees, mostly from Syria, who were being given asylum close to where I used to live in Greece. These people were neither poor, unsophisticated and undignified nor dangerous and violent. Actually, you would be surprised at just how alike they are to us. I met teachers, cooks, plumbers and electricians. Their children played like all children and dreamt like you and me. But there was a difference between them and us: the teachers had no pupils to teach, their schools bombed without being vacated, the cooks had no food to cook and the seemingly carefree banter and play of the children imitated war, not pretend but harsh and real.

On asking a Syrian boy were his father was, he raised three fingers to his head and snapped his thumb down, to imitate a trigger being pulled.

It would be impossible, therefore I will not ask you to put yourself in the place of the Syrian people; to watch you villages and cities destroyed by bombs, to witness your loved ones die and to live amidst a war so devastating you would attempt to cross the Mediterranean in order to find safety, knowing you may never reach your destination.

More than 4000 refugees have died at sea this year.

More than 500 were children.

The UN has called Syria the worst humanitarian crisis of our time.

But what are the factors that lead to all this destruction?

In order to fully comprehend what’s going on in Syria, we have to go back to 1947, only a year after Syria stopped being a French colony. In this year, the Arab Socialist party or Ba’ath meaning “rebirth”, was founded.

It was a party that stood up for the lower classes and was opposed to land owners.

Through a span of almost twenty years, Ba’ath gained a lot of power but as we are becoming increasingly aware of, where there is power there is conflict.

16 years after the party’s foundation, military activist seized power from the civil hands and implemented a coup that would last for many years. Leader of this military committee was Hafez Al Assad.

Assad’s hegemony, and later his son’s, lasted for more than forty years and is characterised as totalitarian, sectarian and neoliberal.

In 2011, the Syrian people started to protest and ask for more democratic reforms but were met with intense violence from the authorities. These demonstrations were what would eventually lead to the civil war.

In the past, Syria has been a country not unlike those of Europe.

As you see in these photos, taken only a year apart, Aleppo, a large Syrian city was made up of trees, swimming pools, bustling streets and people living their lives

Today it is made up of rubble.

This level of destruction is unprecedented and unbelievable.

Sadly, the Syrian situation is not improving and the future seems without hope.

In my opinion, in order for there to be prospect of peace, there needs to be a progressive socialist movement, grassroot movements and to not marginalize any group whether ethnic or religious.

But before we look to the future and speculate on what could be done, let’s focus on the present.

What is Europe’s attitude towards the waves of refugees being forced to leave their homes?

Smaller countries such as Greece have taken in huge numbers in proportion to their population, whereas bigger countries like England made pledges to resettle refugees but later opted out. Throughout the refugee crisis, Great Britain has introduced so many restrictions and limitations to who may enter the country that that smaller countries have ended up enduring all the pressure as well as the economic and social consequences.

In 1951 the UN signed the refugee convention that states that no asylum seeker should be returned to a country where they face serious threats to their life or freedom. This convention has been repeatedly discarded in the face of the refugee crisis.

In conclusion, I know all these issues seem foreign, far away and unimaginable but it hasn’t been so long since England faced war and death. With only 72 years separating us from the second world war, it is still fresh in our collective memory. Many of us even had grandparents who lived through the horrors of war.

So please, remember that the Syrian people are our sisters and brothers.

Remember that war does not discriminate between the poor and the rich, the young and the old.

Remember we are all human and we should act accordingly instead of shutting down our compassion and love for our fellow people.

Remember, that at the end of the day, we are the same.

Αναδημοσιευω.Βαρυδι η ΔΕΥΑΕρ για τον Δημαρχο.Ολο προβληματα του δημιουργει.

ΝΕΔΥΠΕΡ

Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2017

ΠΡΟΣ

κ. Ιωάννη Πάλλη,

Πρόεδρο του ΔΣ της ΔΕΥΑΕΡ

Κοινοποίηση:

κ. Δημήτρη Σφυρή

Δήμαρχο Ερμιονίδας

ΘΕΜΑ:  Αίτημα ενημέρωσης για τις ενέργειες του ΔΣ της ΔΕΥΑΕΡ σχετικά με την πρόσληψη τακτικού προσωπικού στην επιχείρηση. 

Αγαπητέ κ. Πάλλη,

Ανακοινώθηκε η απόφαση την οποία υπέγραψαν οι Υπουργοί Εσωτερικών, Πάνος Σκουρλέτης,  Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Όλγα Γεροβασίλη, οι οποίοι συνιστούν την Επιτροπή της Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου 33/2006.με την οποία εγκρίνεται,μεταξύ άλλων, η εκκίνηση των διαδικασιών κάλυψης  συνολικά 800 θέσεων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ)  σε ΔΕΥΑ (επιχειρήσεις ύδρευσης –αποχέτευσης) σε όλη την Ελλάδα.

Στη λίστα των προγραμματισμένων προσλήψεων δεν υπάρχει ούτε μία θέση για την ΔΕΥΑΕρμιονίδας.

 Σύμφωνα με την Απόφαση 38 / 24-01-2017 του ΔΣ της ΔΕΥΑΕΡ σχετικά με τον Προγραμματισμό προσλήψεων τακτικού προσωπικού  αιτηθήκαμε την πρόσληψη έξι (6) συνολικά ατόμων με την παρακάτω σειρά προτεραιότητας και ιεράρχησής τους ως προς τον βαθμό αναγκαιότητας, ως εξής:

 1 άτομο ΔΕ Διοικητικών

 1 άτομο ΥΕ Βοηθοί – Εργάτες Γενικών Καθηκόντων

 1άτομο ΤΕ Διοικητικοί – Λογιστικοί

 1 άτομο ΥΕ Βοηθοί – Εργάτες Γενικών Καθηκόντων

1 άτομο ΔΕ Υδραυλικών

1 άτομο ΥΕ Καταμετρητές – Υδρομετρητές

Το σχετικό αίτημα υπεβλήθη στο ΥΠ.ΕΣ.

Στη συνέχεια ομως το ΥΠ.ΕΣ., έδωσε την δυνατότητα στους Δήμους και στα Νομικά Πρόσωπα αυτών να τροποποιήσουν τις προτάσεις που είχαν κάνει επανεξετάζοντας τις ανάγκες τους.

Έτσι στην εγκύκλιο  του ΥΠ.ΕΣ. με Αριθμό 19/οικ.22159/30.06.2017 επισημαίνεται ότι:   

Μέχρι την 31η Ιουλίου 2017, οι ΟΤΑ α’ βαθµού και τα Ν.Π. αυτών που ήδη έχουν αποστείλει σχετικό αίτηµα στο πλαίσιο της προαναφερόµενης εγκυκλίου, δεν απαιτείται να προβούν σε καµία περαιτέρω ενέργεια, µπορούν όµως να αποστείλουν συµπληρωµατικό αίτηµα, κατόπιν επανεξέτασης των αναγκών τους, σύµφωνα µε όσα ορίζονται ανωτέρω. Στην περίπτωση αυτή, στον πίνακα του νέου αιτήµατος θα πρέπει να αποτυπώνεται το σύνολο των αναγκών τους, δηλαδή τόσο οι ήδη υποβληθείσες ανάγκες τους όσο και οι νέες που προέκυψαν κατόπιν επανεξέτασης των αναγκών τους, µε ανάλυση όλων αυτών ανά εργασιακή σχέση / κατηγορία εκπαίδευσης / κλάδο-ειδικότητα και ανταποδοτική υπηρεσία και µε προσδιορισµό της σειράς προτεραιότητας τους. 

Στον  Οργανισμό εσωτερικής υπηρεσίας τησ ΔΕΥΑΕΡ  προβλέπονται 24 οργανικές θέσεις εργασίας που κατανέμονται ως εξής:

 

Μετά τα παραπάνω προκύπτουν τα παρακάτω ερωτήματα τα οποία χρήζουν άμεσης απάντησης προς ενημέρωση τόσο των καταναλωτών όσο και δική μας

1) Ποια η εξέλιξη του αιτήματος της ΔΕΥΑΕΡ για την  κάλυψη των θέσεων εργασίας;

2) Γιατί δεν υπάρχει ούτε μία θέση για τη ΔΕΥΑ Ερμιονίδας στη λίστα των 800  θέσεων σε ΔΕΥΑ (επιχειρήσεις ύδρευσης –αποχέτευσης) σε όλη την Ελλάδα.;

3) Ποιες οι ενέργειες του ΔΣ της ΔΕΥΑΕΡ για την κάλυψη των απαραίτητων  οργανικών θέσεων της επιχείρησης που ως γνωστό χρειάζονται για τη σωστή λειτουργία της;

4) Έγινε επικαιροποίηση των αναγκών της ΔΕΥΑΕΡ μετά τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και τις σχετικές εγκυκλίους;

 κ. Πρόεδρε.

Αν υπάρχουν κάποιες ενέργειες ή παραλείψεις που δεν οδήγησαν στη σωστή κατεύθυνση  την υπόθεση των προσλήψεων στην ΔΕΥΑΕΡ υπάρχει ακόμα χρόνος να διορθωθούν και να γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες σύμφωνα και με τις δηλώσεις του Υπουργού Εσωτερικών κ. Παναγιώτη Σκουρλέτη.

 Τάσος Τόκας

Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Ερμιονίδας

Επικεφαλής της ΝΕΔΥΠΕΡ

 

Δημοσιεύτηκε στις 28 November 2017

http://nediper.gr/?action=viewArticle&articleId=389

Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μετά το χθεσινό μας άρθρο με τίτλο « ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΣΤΗ ΔΕΥΑΕΡ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ 800 ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΑΝ-ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ»   ο  πρόεδρος του ΔΣ της ΔΕΥΑΕΡ κίνησε τις   διαδικασίες που προβλέπονται  από το θεσμικό πλαίσιο.

Οι ευθύνες ξεκινούν από το 2011 όταν δεν εφαρμόστηκαν  οι προβλεπόμενες διατάξεις του άρθρου 34,παρ.2  του   Ν. 4024/2011 σχετικά με τις κενές  οργανικές θέσεις των  εργαζομένων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στο Δημόσιο, τους ΟΤΑ, τις επιχειρήσεις τους, στα Ν.Π.Ι.Δ. κ.λ.π.

Έτσι για μια ακόμη φορά ο Δήμος Ερμιονίδας έμεινε «μετεξεταστέος» και δεν πρόλαβε τις διαδικασίες για την πρόσληψη προσωπικού μετά τις τελευταίες νομοθετικές πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης.

Η ΔΕΥΑΕΡ είναι μια επιχείρηση του Δήμου που χρειάζεται άμεσα τακτικό προσωπικό για  να λειτουργήσει και η διοίκηση είναι υποχρεωμένη να εξασφαλίζει με τις ενέργειές της  την προστασία των συμφερόντων της καθώς και τον κοινωφελή  σκοπό  της.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε την γενικότερη πολιτική της ΔΕΥΑΕΡ, που ελλείψει προσωπικού,  τουλάχιστον τα 3 τελευταία χρόνια   χαρακτηρίζεται από τις πολλές απευθείας αναθέσεις που μπορεί και να φθάνουν και  το ύψος των 400-500.000 € ετησίως  κάτι που εξυπηρετεί την πολιτική της σημερινής διοίκησης και τα συμφέροντα της παράταξης του Δημάρχου Ερμιονίδας. 

Πρέπει λοιπόν η ΔΕΥΑΕΡ να συνεχίσει το έργο της  και τον κοινωνικό της χαρακτήρα γιατί είναι απαραίτητη στους δημότες

Τάσος Τόκας

Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Ερμιονίδας

Επικεφαλής της ΝΕΔΥΠΕΡ

Δημοσιεύτηκε στις 29 November 2017

Επεμεινε η ξαδερφη μου να δουμε την ταινια του Σμαραγδη και πηγαμε.Η Αμαλια εχει παντα καλο γουστο και κριση και οι αναζητησεις της εχουν ενδιαφερον.Αυτο δεν σημαινει πως σε καθε περιπτωση  οδηγουν και σε επιτυχια.

Και πραγματι ειχα χρονια να δω τοσο κακη ταινια.Υπεροχη φωτογραφια καλες ερμηνειες αλλα κατα τα αλλα δραμα.

Και στο σεναριο και στην εικονα του Καζαντζακη εκανε λεει χρονια ο Σμαραγδης να τελειωσει το εργο αλλα εμενα μου φανηκε παιδικο και βιαστικο.Αλλα οπως δηλωσε ο κανταδορος του Σαμαρα στην δικατορια ειχε καθοδηγητη τον Φλαμπουραρη .Αυτα παθαινει ο ανθρωπος οταν κατσει σε λαθος κομμα στα νιατα του.Στα νιατα του που ηταν ΚΚΕεσ γιατι τωρα ειναι με οποιον ναναι.

«Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός / στς Αμερικής τ’ αλώνι / κι έλαμψες και ήρθες νικητής / και σ’ αγαπάμε όλοι».

Ναι ο Σαμαρας του 2013 ειναι ο φωτεινος ηλιος.Τωρα θα μου πειτε  μπορει πολιτικα ναναι ουφο αλλα να κανει καλες ταινιες.Σωστο κι αυτο.Παραδειγμα ο Κλιντ Ηστγουντ.Ομως οταν ειδα την ψυχη του Καζαντζακη να γινεται γαλαζιο φως και να χανεται στα συνεφα συγνωμη δηλαδη αλλα εβαλα τα γελια.Οπως και με τον χορο του Ζορμπα. Χορος αυτος  χορος κι ο αλλος του Κακογιαννη με τον Αντονυ Κουιν.Μερα με τη νυχτα.Κακη απομιμηση του Σμαραγδη

Το ξαναγραφω.Σεναριακα αλλα και στους διαλογους η ταινια ειναι για γελια .Και τελειως πολιτικη μεσα στο «μη πολιτικο της » δηθεν περιεχομενο.Μην πεταξετε τα λεφτα σας.

Ομως ψαξτε την Γαλατια Καζαντζακη.Διαβασα νεος το βιβλιο της Γελα παλιατσο και το θεωρω απο τα καλυτερα που διαβασα ποτε.Και κατι ακομα .Ηταν ο «δικος μας» αντικομμουνιστης Παντελεημων Φωστινης που ειχε επιμεινει να αφοριστει ο Καζαντζακης.Αλλα τελικα δεν του περασε.

Για να σας ιντριγκαρω διαβαστε

Γαλατια Καζαντζακη

της Δανάης Καρυδάκη

Γυναίκα του εαυτού της

Η Γαλάτεια Καζαντζάκη γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1881 (28 χρόνια πριν καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα φόρου τιμής στους αγώνες των γυναικών) στο Ηράκλειο της Κρήτης και πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 1962 (δηλαδή 11 χρόνια πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου) στην Αθήνα. Η τυχαιότητα, φυσικά, των σημαδιακών ημερομηνιών γέννησης και θανάτου της αποτελεί πρόσχημα να αναδειχτούν κάπως χονδρικά δύο βασικοί άξονες της ζωής της: η Γαλάτεια Καζαντζάκη ήταν μια μαχητική χειραφετημένη γυναίκα, φεμινίστρια για τα μέτρα της εποχής, με ενεργό δράση και ακόμα πιο ζωντανή γραφή (ήταν, άλλωστε, υπέρμαχος του Δημοτικισμού και έγραψε μερικά από τα πρώτα αναγνωστικά στη δημοτική γλώσσα) που αφιέρωσε τη ζωή της στο κομμουνιστικό κίνημα και τους αγώνες της Αριστεράς—ο κομμουνιστής δημοσιογράφος και πολιτικός Τάκης Αδάμος την χαρακτήρισε, μάλιστα, ως την «πρώτη Ελληνίδα σοσιαλίστρια συγγραφέα».

Η Γαλάτεια Καζαντζάκη δεν είναι, όμως, γνωστή γι’ αυτή τη δράση και το έργο της. Δεν είναι καν γνωστή ως αδελφή της αριστερής αγωνίστριας, παιδαγωγού και συγγραφέως Έλλης Αλεξίου. Είναι γνωστή, απλά, με την ιδιότητά της ως «πρώτη γυναίκα του Νίκου Καζαντζάκη».

Η πρώτη επαφή των δύο, τουλάχιστον στα ελληνικά γράμματα, γίνεται με την κριτική του Καζαντζάκη στη νουβέλα της Γαλάτειας Ridi Pagliaccio [Γέλα Παλιάτσο], την ιστορία μιας γυναίκας που ωθεί τον εραστή της στις αγκαλιές άλλων γυναικών ώστε να γελά η ίδια, που δημοσιεύτηκε στα τεύχη 340-343 του περιοδικού Ο Νουμάς το 1909. Αν και σε γενικές γραμμές η κριτική του ήταν θετική διαβάζουμε από εκεί:

«Κι ακόμα πιο πολύ – δεν ξέρω – η δυσφορία που μου γεννά το Ridi Pagliaccio, αναβρύζει ίσως από κάποια βαθύτερη, μυστικότερη πηγή. Η Γυναίκα που, όταν αγαπήσει, αντί να συρθεί στα πόδια του κυρίαρχού της, σκλάβα, υψώνεται τόσο ανδιάντροπα και βεβηλώνει την αγάπη της δημοσιεύοντάς τηνε – μου κάνει κακό, είναι σα ν’ανοίγει την κάμαρά της, είναι σαν ν’ανασηκώνει τις κουρτίνες του κρεβατιού της και προσκαλεί όλο τον κόσμο να σκύψει απάνω στα σεντόνια και να δει και να λερώσει με τα χέρια του τα τσαλακωμένα, μουσκεμμένα προσκεφάλια και να μολύνει με τα περίεργά του, τ’ακάθαρτα βλέμματα, τις ιερές σεμνότητες της ασεμνότατης ηδονής. Όχι, πιο ντροπαλή και πιο συμμαζεμένη και πιο σεβαστή πρέπει να είναι η γυναικίσια αγάπη. Ό, τι κι αν λέμε, ο αληθινός ρόλος της γυναίκας είναι ν’αγαπά, να πονεί, να χαίρεται και να σωπαίνει. Και όχι να σηκώνεται και να δρασκελίζει το κατώφλι του σπιτιού της και να βγαίνει στα τρίστρατα μεσόγυμνη και να δείχνει σ’ όλους τους διαβάτες κλαψιάρα, τα μπράτσα της τα μπλαβισμένα από τα φιλήματα του Αγαπητικού, και την ψυχή της την κουρελιασμένη και καταξεσκισμένη από μιαν άσπλαχνη κι ανελεήμονη αγάπη…Μας έρχεται να πάρουμε τη γυναίκα αυτή και να την πάμε σπίτι της και να διπλοκλειδώσουμε…Γι’ αυτό μου κάνει κακό και προσβάλλει πολλές μέσα μου λεπτότητες, η Γυναίκα που ξεπετιέται έτσι ανυπόταχτα στους φυσιολογικούς της νόμους και μιλά τόσο θαρρετά και με τόση τρομακτική ειλικρίνεια για ό, τι ιερό και λειτουργικότατο έχει η γυναικεία ζωή – για την Αγάπη» (Γαλάτεια Καζαντζάκη, Ridi Pagliaccio(2012), Αθήνα: Καστανιώτης).

Με άλλα λόγια, πιστός στην ηγεμονική άποψη της εποχής για τον ρόλο της γυναίκας αλλά λεκιάζοντας, ταυτόχρονα, το προφίλ ενός εθνικού συγγραφέως που, όπως θα έλεγε και ο Σμαραγδής, «απαντά στο σκοτάδι με φως», ο Καζαντζάκης ξεδιπλώνει τις, μισογύνικες τολμώ να πω με τα μέτρα της δικής μας εποχής, ιδέες του για το πώς η γυναίκα οφείλει να σκύβει το κεφάλι, να σωπαίνει και να υποτάσσεται στην επιθυμία του άνδρα, διότι αυτή είναι η φύση και ο προορισμός της. Πιο συγκεκριμένα, μάλιστα, ο Καζαντζάκης απαιτεί τη μη αμφισβήτηση ορισμένων χαρακτηριστικών της επονομαζόμενης «γυναικείας γραφής». «Είναι ίσως πρόληψη, ίσως συνήθεια, ίσως ανάγκη ψυχολογική,» συνεχίζει, «τη γυναίκα να τη θέλουμε τελείως γυναίκα, αδύνατη κ’ευκολόσπαστη κ’ευκολοσυγκίνητη, που να μισεί την αλήθεια ως κάτι τι ενάντια στον προορισμό της και ν’αγαπά «φύσει» την ψευτιά και την υποκρισία και τις χίλιες δυό απόχρωσες του ατλαζιού και τις χίλιες δυό ηδονικές ανατριχίλες της θάλασσας και της γάτας. Κι όταν στην τέχνη εξωτερικευτεί μια γυναίκα ψυχόρμητα, νιώθομε πως τότε μόνο θα δημιουργήσει έργα μεγάλα, όταν αποτυπώσει τέλεια τα κυματιστά της αυτά και ύπουλα και τίγρινά της φυσικά – και όχι όταν το μικρό της το χέρι, που πρέπει πάντα να μας δροσίζει και να μας κλείνει τα μάτια, σμίγει με το μεγάλο το αδρό χέρι του άντρα και θέλει να ρίξει κάτω τα γλυκότατα ξόβεργα, που πλάνα κρύβονται κ’ενεδρέουν ανάμεσα στα φύλλα της ύπαρξης, για να μας γλυκάνουν τη ζωή σκλαβώνοντάς τηνε».

Η γυναίκα οφείλει, λοιπόν, να γράφει «ψυχόρμητα», μισώντας την αλήθεια, αγαπώντας την ψευτιά, να γράφει συγκινησιακά, λυρικά, έμπλεη γλυκερών συναισθημάτων και καλολογικών στοιχείων. Και έρχεται η ίδια η ατάκα του συγγραφέα για τη Γαλάτεια ως «κατακόκκινη και αντάρτισσα παραφωνία μέσα στην ασάλευτη σκλαβοπλανταγμένη ατμόσφαιρα της επαρχιώτικης σταχτόχρωμης ζωής» να μας πείσει, δια παντός, ότι ο λυρισμός είναι, τω όντι, αποκλειστικό χαρακτηριστικό της γυναικείας γραφής.

Η Γαλάτεια Αλεξίου γνωρίζεται λοιπόν με τον Καζαντζάκη το 1909 και, δύο χρόνια, αργότερα παντρεύονται στην εκκλησία του νεκροταφείου του Ηρακλείου, χώρος που θεωρήθηκε από τον Καζαντζάκη ως «ο μόνος χώρος που δε θα μπορούσε να τον ανακαλύψει [ο αυταρχικός πατέρας του], για να εμποδίσει το γάμο με την ‘αντάρτισσα’». Πορεύονται μαζί για τα επόμενα 15 χρόνια, συγγράφοντας μάλιστα από κοινού κείμενα με τα ψευδώνυμα Πέτρος και Πετρούλα Ψηλορείτη. Η «θυελλώδης σχέση τους», όπως συχνά αναφέρεται στην κλισέ εκφορά του λόγου, θα γίνει αντικείμενο του μυθιστορήματος της Γαλάτειας Καζαντζάκη Άνθρωποι και Υπεράνθρωποι που εκδίδεται το 1957, έτος θανάτου του Καζαντζάκη, όπου οι ήρωες Δανάη Φραντζή και Αλέξανδρος Αρτάκης δύσκολα μασκαρεύονται σαν κάτι άλλο από το διάσημο ζευγάρι συγγραφέων (Γαλάτεια Καζαντζάκη, Άνθρωποι και Υπεράνθρωποι (2007), Αθήνα: Καστανιώτης).

Το 1926 το ζευγάρι χωρίζει οριστικά και η Γαλάτεια θέτει ως ρητό όρο στο διαζύγιο να κρατήσει το επίθετο με το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστή, «παρότι φεμινίστρια», όπως διαβάζουμε σε άρθρο της Καθημερινής από το 2007. Σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο της εποχής, η Γαλάτεια είχε υποχρεωτικά πάρει το επώνυμο του άνδρα της με το οποίο και έγινε ευρύτερα γνωστή κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου τους, πολύ ευρύτερα, μάλιστα, από τον ίδιο τον Καζαντζάκη ο οποίος εξέδωσε το πρώτο του διάσημο έργο Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά το 1946, δηλαδή 20 χρόνια μετά το διαζύγιό τους. Μάλλον, λοιπόν, ακριβώς επειδή, και όχι παρότι, ήταν φεμινίστρια, και είχε χτίσει μια καταδική της πορεία, σε συνθήκες ιδιαίτερα δυσχερείς για μια σκεπτόμενη γυναίκα, χρησιμοποιώντας το συγκεκριμένο επώνυμο, αρνήθηκε να υποταχθεί στις επιταγές της εποχής και να παραχωρήσει τη μητρότητα του παρελθοντικού της έργου σε ένα ταυτοτικά ξένο προς αυτήν όνομα.

Απαντώντας στο σκοτάδι με φως

Δέκα χρόνια αργότερα από το διαζύγιο, στις παραμονές του Μεταξικού πραξικοπήματος και μεσούσης της ανόδου του φασισμού στην Ευρώπη, συγκεκριμένα στις 20 Ιουλίου του 1936, ο Νίκος Καζαντζάκης δημοσιεύει ένα άρθρο στην Καθημερινή υπό τον τίτλο «Ο φόβος και η πείνα». Διαβάζουμε από εκεί:

«Να σκέπτεσαι με αποχρώσεις θεωρείται θανάσιμο αμάρτημα κι από τις δυο παρατάξεις—δεξιά κι αριστερά—που αποτελούν τη συμπαγή, απλοϊκή και βελάζουσα μάζα του «σκεπτομένου όχλου». Το ναι ή το όχι είναι γι’ αυτούς οι δυο μονάχα επιτρεπόμενες απαντήσεις. Το άσπρο ή το μαύρο. Ανάμεσα στα δυο αυτά ακρότατα όρια, που οφείλουν να τα κατέχουν μονάχα οι μαχόμενοι άνθρωποι της ενέργειας, δεν επιτρέπουν καμιά απόχρωση, μήτε συνθετική προσπάθεια στον σκεπτόμενο ανεξάρτητον άνθρωπο. Να κοιτάζεις με αθόλωτο μάτι—αθόλωτο κι από το μίσος κι από την αγάπη—τη σημερινή ελληνική ή παγκόσμια πραγματικότητα, να ομολογείς την αρετή και συνάμα και την ατιμία, το φως και το σκοτάδι που αποτελούν εδώ στη γη το κάθε ζωντανό, είτε άνθρωπος είναι είτε ιδέα—να είσαι, με μια λέξη, ελεύθερος, γίνεται ολοένα και περισσότερο δύσκολο όχι μονάχα στον τόπο μας παρά και σε όλο τον κόσμο…Από τα μεγάλα Έθνη σήμερα η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Ιταλία πνίγονται στα σύνορά τους, δεν έχουν πού ν’ απλωθούν, πεινούνε• η Γαλλία και η Αγγλία είναι παραχορτασμένες, μοιράστηκαν τον κόσμο και κοιτάζουν με φόβο τους ακτήμονες και πεινασμένους λαούς…Πώς ένας αμερόληπτος νους, που δεν καταδέχεται να θολωθεί μήτε από αγάπη μήτε από μίσος μπορεί να αντικρίσει την ενέργεια των δύο τούτων ομάδων;

Πριν από λίγους μήνες οι «διανοούμενοί» μας περιέφεραν μιαν εξοργισμένη και ανώδυνη διαμαρτυρία εναντίον της Ιταλίας που χύθηκε να φάει την Αβησσυνία. Κάποιος με ρώτησε αν θα την υπέγραφα.

-Σίγουρα, του αποκρίθηκα, πονώ την Αβησσυνία που υπερασπίζεται την ελευθερία της, μα συνάμα αναγνωρίζω και το δικαίωμα που έχει η Ιταλία να ζήσει, να μην πνιγεί μέσα στα στενά σύνορα που δεν τη χωρούν. Όλοι οι λαοί που εδημιούργησαν τους μεγάλους πολιτισμούς, ακολούθησαν τα ίδια αδηφάγα, απάνθρωπα, σκοτεινά τους ένστικτα: στην πρώτη τους σωματική ανάπτυξη αδίκησαν, άρπαξαν, έφαγαν• κι άμα εστερέωσαν το σώμα τους κι έπαψε η πείνα, άρχισαν να δημιουργούν. Το ίδιο κάνει και σήμερα η Ιταλία, τους ίδιους ακολουθώντας απάνθρωπους νόμους. Το πνεύμα είναι το πιο σαρκοβόρο όρνεο».

Έξι ημέρες αργότερα, μια επιστολή-απάντηση της Γαλάτειας Καζαντζάκη, δημοσιεύεται στην αριστερή εφημερίδα Ελευθέρα Γνώμη, όπως αλιεύτηκε από τη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας:

«Φίλε κ. Διευθυντά,

Η «Ελευθέρα Γνώμη» προ ημερών εκριτικάρισε και εκαυτηρίασε μερικά φαινόμενα του εγωκεντρισμού της ελληνικής διανοήσεως, που κάνουν συχνά μερικούς λογοτέχνες, λακέδες του κεφαλαίου και της «αρχούσης τάξεως». Στην «Καθημερινή» της περασμένης Δευτέρας δημοσιεύθηκε ένα άρθρο του Ν. Καζαντζάκη, που επιχειρεί να δικαιώσει κι εκείνος και να νομιμοποιήσει μ’ έναν τρόπο τον φασισμό. Νομίζω πως δεν πρέπει να περάσει και το φαινόμενο αυτό ασχολίαστο. Είναι μια άλλη μορφή εγωκεντρισμού, που οδηγεί όμως στα ίδια αποτελέσματα. Στην αντίδραση και στην εξυπηρέτηση των ισχυρών εις βάρος των συμφερόντων του Λαού.

Σε ύφος κηρύγματος και με αμίμητη αυταρέσκεια και κομπορρημοσύνη, αρχίζει πρώτα-πρώτα να βάζει σύνορα μεταξύ του εαυτού του και των πολλών. Ο «σκεπτόμενος όχλος», η «βελάζουσα αυτή μάζα», όπως την ονομάζει, σαν πρωτόγονη και βάρβαρη που είναι, σκέπτεται χονδροειδώς «μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι» ενώ εκείνος σκέπτεται «συνθετικά» και «με αποχρώσεις», δηλαδή σαν υπερπολιτισμένος και ραφινάτος. Τώρα αν παρακάτω βρίσκει πως «πολύ δίκαια» αυτή η βελάζουσα μάζα σκέπτεται και ότι μάλιστα σκέπτεται «πολύ γόνιμα», δεν έχει σημασία. Οι αντιφάσεις είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σκέψεως του κ. Καζαντζάκη.

Λέει, λοιπόν, πως αν ήταν «άνθρωπος της ενέργειας», θα ήταν με την αριστερή παράταξη, γιατί προς τα εκεί τον σπρώχνει η… ιδιοσυγκρασία του! Η ίδια όμως ιδιοσυγκρασία του αναγνωρίζει πιο κάτω ότι ο φασισμός και ο χιτλερισμός πηγάζουν από «βαθιές ψυχικές και οικονομικές ανάγκες των λαών» και πως «είναι φαινόμενα άξια του πιο μεγάλου σεβασμού», ο δε Μουσολίνι και ο Χίτλερ μέσα στο δράμα της ζωής «είναι δυο μεγάλοι πρωταθλητές, όπως ο Λένιν ή ο… Γκάντι!».

Για να δικαιώσει τον φασισμό ο… από ιδιοσυγκρασίας αριστερός, επιστρατεύει την παλιά βολική εξήγηση της ιστορίας με την πείνα και τον φόβο.Ονομάζει λοιπόν τα φασιστικά έθνη, έθνη πεινασμένα και «προλεταριακά» που θέλουν να χορτάσουν! Και ξεχνά πως από την αρπαγή, την κτηνώδη βία, την κυνική περιφρόνηση της διεθνούς ηθικής, που εξασκούν αυτά τα έθνη, και τις κατακτήσεις που επιδιώκουν, οι μόνοι που έχουν να ωφεληθούν είναι βέβαια πάλι οι χορτάτοι κεφαλαιοκράται των λαών αυτών. Ο λαός ο προλετάριος τι θα βάλει στην τσέπη του από τον μαζεμένο πλούτο; Οι αγρότες, οι εργάτες, η μάζα, τι έχει να κερδίσει από τις κατακτήσεις αυτές; Σε τι θ’ αλλάξει η τύχη τους;

Εν τω μεταξύ, αντί να αλλάξουν τύχη οι τάξεις αυτές, το εναντίον, υποδουλώθηκαν και εκμηδενίστηκαν τέλεια στο κεφάλαιο, στους πάντοτες χορτασμένους. Αλλά και σε τι άλλαξε η τύχη των προλεταρίων στα «χορτασμένα κράτη»; Κι εκεί αν είναι κάποιος χορτασμένος είναι πάλι το κεφάλαιο. Έτσι ο φασισμός και ο χιτλερισμός είναι μόνο υποδουλωτές των μαζών και μια εκδήλωση, όχι των πεινασμένων, αλλά των χορτάτων, του αφηνιασμένου κεφαλαίου.

Ο κ. Καζαντζάκης, καθώς βλέπετε, μπερδεύει και συσκοτίζει τα πάντα, γιατί δεν βρίσκεται «στον πρώτο βαθμό της μυήσεως», όπου το καλό και το κακό είναι αμείλικτοι εχθροί, αλλά στον δεύτερο, όπου «το κακό και το καλό συνεργάζονται», ή στον τρίτο βαθμό, όπου «το καλό και το κακό συνταυτίζονται», όπως λέει. Τι καλό, τι κακό; Το ίδιο κάνει. Επομένως, τι αριστερισμός, τι φασισμός. Κι αφού είναι το ίδιο, γιατί ο κ. Καζαντζάκης θέλει να ‘ναι με τους αριστερούς; Μπορεί περίφημα να είναι με όλα τα κόμματα. Άλλη αντίφαση με τον εαυτό του! Χαίρε λοιπόν οπισθοδρομική διανόηση, που βουλιάζεις ολοένα στη σύγχυση και το μηδέν. Γιατί τι θα πει «το καλό και το κακό είναι ένα»; ‘Η ότι το καλό είναι κακό και το κακό καλό, πράγμα που είναι ολότελα παράλογο, ή ότι και τα δύο είναι μηδέν; Πάντα η βαθυστόχαστη αντιδραστική διανόηση για ν’ αποφύγει τα ενοχλητικά ναι και όχι κατασταλάζει στο χάος και στο μηδέν, όταν δεν οδηγεί στη βαρβαρότητα και στην κτηνωδία.

Ο κ. Καζαντζάκης στο βάθος του, χωρίς να το καταλαβαίνει, δεν πιστεύει σε τίποτα. Πιστεύει μόνο στον εαυτό του! Είναι το κέντρο του παντός. Όλη η τακτική του είναι εγωκεντρική. Μόνο στα ατομικά του συμφέρονται βρίσκει η ζωή του τη δικαίωσή της. Αυτό το αναφέρομε γιατί είναι γενικό φαινόμενο στους αντιδραστικούς διανοουμένους. Στον «ερημίτη της Αίγινας» η κατάσταση αυτή του πνευματικού και ηθικού μηδενισμού, επειδή εκφράζεται με εξαιρετικό ναρκισσισμό και φιλαρέσκεια, εκδηλώνεται γι’ αυτό τον λόγο εναργέστερα. Ετσι, μέσα στην αυταρέσκειά του, βρίσκει πως η δράση για τα συμφέροντα της ανθρωπότητος π.χ. είναι πολύ βολική ασχολία και ένας εύκολος ηρωισμός. Μ’ άλλα λόγια, το να πεθαίνει κανείς στις φυλακές και στις εξορίες είναι πολύ βολικό και εύκολο πράμα, εν αντιθέσει με τη δική του ηράκλεια πάλη γύρω από το «εναγώνιο εάν», όπως λέει. Είναι άθλος ακατόρθωτος πραγματικά να μιλάει κανείς με «αποχρώσεις». Αλλά αυτές τις αποχρώσεις, που τις θεωρεί το αποκορύφωμα της σκέψεως καθώς φαίνεται, ο λαός τις συνόψισε θαυμάσια στο ανέκδοτο του Τούρκου Καδή. Ετσι κι εκείνος, όπως κι ο κ. Καζαντζάκης, έβρισκε πως όλοι έχουν δίκιο. Κι ο φονιάς κι ο σκοτωμένος, κι ο ίδιος που δεν ήξερε τι ν’ αποφασίσει!

Η ληστρική επιχείρηση της Ιταλίας στην Αιθιοπία βρίσκει στη σκέψη του κ. Καζαντζάκη την καλύτερή της δικαίωση. Είναι, λέει, σύμφωνη με τα ανώτερα «συμφέροντα του πνεύματος»! «Το πνεύμα είναι το πιο σαρκοβόρο όρνεο». «Ακολουθεί απάνθρωπους νόμους!» Σύμφωνα μ’ αυτή τη λογική, ο ληστής που σκοτώνει και γδύνει τους διαβάτες εξυπηρετεί τα ανώτερα συμφέροντα του πνεύματος. Το καλό και το κακό συνταυτίζονται, και εδώ σύμφωνα με τον τρίτο βαθμό της «μυήσεως». Ο κ. Καζαντζάκης καυχιέται πως και η δική του σκέψη είναι απάνθρωπη! Δηλαδή δεν είναι πια ανθρώπινη, σαν της Ρόζας Λούξεμπουργκ π.χ. που ήταν γεμάτη τρυφερότητα για τα πάντα. Αλλά είναι υπεράνθρωπη ή θεία, δηλαδή ανήκει στη χώρα των Χιμαιρών. Ο καθένας βλέπει απ’ αυτά τι πελάγωμα παθαίνει ο διανοούμενος που ενδιαφέρεται προπαντός για την ησυχία του και το λογοτεχνικό του κηπάριο. Εδιάλεξε το πιο δύσκολο κι αχάριστο έργο και «πληρώνει βαριά», όπως λέει, αυτή του την πνευματική διαύγεια, τη νηφαλιότητά του αυτή! Εν αντιθέσει με τους έξαλλους αριστερούς, που καλοπερνούνε στα μπουντρούμια και στα νησιά του θανάτου. Αυτός δεν ενδιαφέρεται για τη δράση, καθώς λέει. Και τι είναι τότε η «δημοσιολογημένη σκέψη» που με τόση καμποτινίστικη ικανότητα επιδεικνύει κάθε φορά που θα βρει ευκαιρία; Δεν είναι κι αυτή μια μορφή κοινωνικής δράσεως και μάλιστα όχι από τις κατώτερες;

Στη δράση αυτή ο κ. Καζαντζάκης προσφέρει μόνο τη σύγχυση και την αντίδραση, το κήρυγμα της αποχής και της αδιαφορίας για την πάλη του ανθρώπου ν’ αλλάξει η ζωή σύμφωνα με τους ευγενικούς πόθους της καρδιάς του. Εχει δίκιο. Αυτός είναι ο ρόλος των πεινασμένων, κι αυτός θέλει προπαντός να εξασφαλίσει αδιατάρακτο τον ευδαιμονικό του ησυχασμό. Είμαστε βέβαιοι πως ο χαρακτηρισμός του ως ερημίτη της Αίγινας, από τους απλοϊκούς και τους δημοσιογράφους που κυνηγούν τις εντυπώσεις, θα τον εκολάκευσε και θα τον ηυχαρίστησε εξαιρετικά. Οπωσδήποτε για μας που ανήκομε στη «βελάζουσα μάζα» δεν θα πάψει ποτέ να είναι ο κήρυκας παμπάλαιων αναμασημάτων, που τα χαρακτηρίζει ως σύνθεση πνευματική, ως ένα ανώτερο πνευματικό κοκτέιλ για τους «ραφινάτους και τους εστέτ». Για μας είναι πάντα ένα νεκροταφείο ιδεών. Για μας το πνεύμα του είναι γεμάτο από μούμιες κακά διατηρημένες. Κάτω από τη μάσκα της δήθεν ανεξαρτησίας και ελευθερίας του κρύβει την πιο μεγάλη πνευματική στειρότητα, και μια τρομακτική ψυχική κενότητα. «Είναι ήσυχος, ασυνείδητος κι ευτυχής».

Η ζωή για τον κ. Καζαντζάκη είναι γεμάτη νεκρά και αφηρημένα σχήματα που καμιά πνοή αισθήματος δεν μπορεί να ζωντανέψει. Γι’ αυτό είναι πέραν της αγάπης και του μίσους, όπως καυχιέται. Είναι πέραν του φασισμού και του κομμουνισμού (είναι μετακομμουνιστής). Είναι πέρα από τα ανθρώπινα (είναι απάνθρωπος), είναι έξω τόπου και χρόνου. Ανήκει κοντολογίς στη χώρα των παραμυθιών και των κολοκυθοκορφάδων!

Φιλικότατα,
ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ»

Ακόμα κι αν προσπαθήσει κανείς να αποδόσει την κριτική της Γαλάτειας Καζαντζάκη σε προσωπική εμπάθεια απέναντι στον πρώην άντρα της, εμφανής ενδεχομένως στον θυμό που αναβλύζει το δημόσιο γράμμα της, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει, εκ των υστέρων, την καθαρότητα της σκέψης της, εν αντιθέσει με την συσκοτίζουσα αμφιθυμία του Καζαντζάκη ως προς τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό. Εκεί που ο φασισμός είναι για τον Καζαντζάκη «φαινόμενο άξιο σεβασμού», για τη Γαλάτεια κάθε δικαιολόγηση είναι προσπάθεια νομιμοποίησής του, και εκεί που ο ιμπεριαλισμός είναι το «δικαίωμα [του Έθνους] να ζήσει, να μην πνιγεί μέσα στα στενά σύνορα που δεν τη χωρούν» για τη Γαλάτεια είναι «ληστρική επιχείρηση».

Παρά το περίφημο επιτύμβιό του, ο Καζαντζάκης φαίνεται, έστω και στιγμιαία, να φοβήθηκε την χειραφετημένη γυναικεία γραφή, να ήλπισε ότι ο φασισμός θα ήταν μια κάποια λύσις, και να μην κατάφερε να απελευθερωθεί από τα δεσμά του (μεγαλο)εθνικισμού. Και για να μην παρεξηγηθώ, μακριά από μας οι εν συνόλω ακυρώσεις του έργου του Καζαντζάκη λόγω του διαφαινόμενού μισογυνισμού και φιλοϊμπεριαλισμού του, όπως άλλωστε και του Martin Heiddeger λόγω του φιλοναζισμού του. Μακριά από μας, όμως, και οι εξιδανικεύσεις και θεοποιήσεις διανοητών με αξιοσημείωτες αρετές μεν αδιαμφισβήτητα ιδεολογικά κουσούρια δε. Την επόμενη φορά που θα αποφασίσει, λοιπόν, κάποιος να απευθυνθεί στο κοινό με μια κινηματογραφική μεταφορά της βιογραφίας ενός «Μεγάλου Έλληνα» ή, αν το θέλετε, ενός «Μεγάλου Κρητικού», ή ενός «Μεγάλου Αριστερού», ίσως θα ήταν γόνιμο να καταπιαστεί με τη ζωή και το έργο αυτής της σπουδαίας γυναίκας, της Γαλάτειας Καζαντζάκη.

LIDL

Η Πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στα Lidl Γεωργία Νέρη, σε σημερινή καταγγελία της στον ρ/σ α «Στο Κόκκινο», έκανε λόγο για απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στα σούπερ μάρκετ lidl, τις παράνομες απολύσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία.

«Στα lidl υπάρχει εντατικοποίηση και τρομοκρατία», ξεκαθάρισε. Παράλληλα, ανέφερε ότι αυτά τα περιστατικά συμβαίνουν σε πολλές μεγάλες αλυσίδες πολυκαταστημάτων, αναφερόμενη στις κινητοποιήσεις που έγιναν στα H&M εξαιτίας των παράνομων αλλαγών συμβάσεων και στα Μedia Μarkt.

«Όλοι οι εργαζόμενοι είναι δηλωμένοι να δουλεύουν 4ωρα, αλλά δουλεύουν όσες ώρες έχει ανάγκη το κάθε κατάστημα, ακόμα και μεταμεσονύχτια εργασία όταν θέλουν να κάνουν απογραφές και ανακαινίσεις», επισήμανε η κ. Νέρη.

Όσον αφορά τις απολύσεις, ανέφερε πως «υπάρχουν πολλές απολύσεις αλλά δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό καθώς οι εργαζόμενοι φοβούνται να μιλήσουν», ενώ επισήμανε ότι «οι εργαζόμενοι πολλές φορές εξαναγκάζονται να παραιτηθούν για να μην λάβουν αποζημίωση».

Όπως είπε η κ. Νέρη, κάποιοι εργαζόμενοι δεν απαντάνε στην επίθεση που δέχονται στο βαθμό που θα έπρεπε, ωστόσο, υπάρχουν μερικοί που βγαίνουν μπροστά και προσπαθούν να δώσουν οργανωμένα κ συλλογικά μέσα από τα σωματεία τους απάντηση στην επίθεση που δέχονται.

Με πληροφορίες από το Στο Κόκκινο 

Follow me on Twitter

Ιανουαρίου 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,114,323

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Οι διαιτητές των αγώνων σε Α' και Β' Αρκαδίας Ιανουαρίου 18, 2018
    Ορίσθηκαν οι διαιτητές των αναμετρήσεων για την 12η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α’ Αρκαδίας καθώς επίσης και των αγώνων για την 11η αγωνιστική των δύο ομίλων του πρωταθλήματος της Β’ Αρκαδίας. Α' Αρκαδίας Σάββατο (20/1, 15:00) Ερμής Μελιγούς-Ορχομενός: Κόκκορης-Χαραλαμπόπουλος-Μπαλάσης Μαντινειακός-Πανθυρεατικός: Γκοβέσης-Τριανταφύλλου-Αθανσίου Κυρ […]
  • Τα... πήρε και τα σήκωσε στο Άστρος (pics) Ιανουαρίου 18, 2018
    Όπως σας έχουμε ενημερώσει σε προηγούμενα άρθρα, αρκετές ζημιές  έχουν προκληθεί από τους ισχυρούς ανέμους που πνέουν. Τέντες καταστημάτων, κεραίες τηλεοράσεων, δέντρα, κλαδιά, κάδοι, σημαίες τραπεζοκαθίσματα κ.α. δεν στάθηκαν ικανά να αντιμετωπίσουν τον "θεό άνεμο". Όλοι μας, εδώ στο Astros News, εφιστούμε την προσοχή σας κατά την διέλευση κοντά σ […]
  • Ποιοι σφυρίζουν Παναρκαδικό και Λεωνίδιο Ιανουαρίου 18, 2018
    Ορίστηκαν οι διαιτητικές τριάδες των αναμετρήσεων για την 13η αγωνιστική του πρωταθλήματος του 5ου ομίλου της Γ’ Εθνικής κατηγορίας στα παιχνίδια της Κυριακής 21 Ιανουαρίου. Τόσο στον αγώνα του Αστέρα Αμαλιάδας με τον Παναρκαδικό όσο και στο Λεωνίδιο-Ζάκυνθος ορίσθηκαν διαιτητικές τριάδες από τον σύνδεσμο Αχαίας ενώ στην Λακωνία και το παιχνίδι του Αστέρα Βλ […]
  • Μειωμένο ρεύμα στην Μεγαλόπολη: Γιατί το πήρε μόνο η Μεγαλόπολη; Επανάσταση στην υπόλοιπη Αρκαδία! Ιανουαρίου 18, 2018
    Χθες το μεσημέρι , ημέρα Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου  μπήκε στην Βουλή για συζήτηση και ψηφοφορία η τροπολογία για την θέσπιση ειδικού μειωμένου τιμολογίου στο ηλεκτρικό ρεύμα , στις περιοχές της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας και της πόλης της Μεγαλόπολης. Από την στιγμή εκείνη και μετά , ξέσπασε μια αληθινή επανάσταση στην Αρκαδία και έχουν ξεσηκωθεί άπαντες κα […]
  • Έρχεται η νέα κλήρωση της λοταρίας των αποδείξεων Ιανουαρίου 18, 2018
    Μέσα στο επόμενο δεκαήμερο αναμένεται να πραγματοποιηθεί η νέα κλήρωση για τη λοταρία αποδείξεων, με 1.000 τυχερούς φορολογούμενους που θα κερδίσουν 1.000 ευρώ ο καθένας. Στην κληρωτίδα θα μπουν οι λαχνοί που αντιστοιχούν στις ηλεκτρονικές συναλλαγές που πραγματοποίησαν οι φορολογούμενοι τον Δεκέμβριο. Στις κληρώσεις συμμετέχουν ενήλικοι άνω των 18 ετών που […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα