Αλλη Προταση

Την παραίτησή του από το Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπλιέων υπέβαλε κατά τη συνεδρίαση της Παρασκευής ο σύμβουλος της «Άλλης Πρότασης» Μπάμπης Αντωνιάδης.

Η τακτική της «Άλλης Πρότασης» τόσο στο παρόν Δημοτικό Συμβούλιο όσο και στα προηγούμενα, ήταν να εναλλάσσονται οι δημοτικοί σύμβουλοι.

Ο κ. Αντωνιάδης που ήταν πρώτος σε σταυρούς υποψήφιος της παράταξης, είχε αντικαταστήσει την επικεφαλής κατά τις εκλογές Μαργαρίτα Καραμολέγκου.

Οι επιλαχόντες υποψήφιοι της «Άλλης Πρότασης είναι κατά σειρά ψήφων οι: Ειρήνη Μελισσηνού, Ευφροσύνη Λαδά, Κώστας Μιχόπουλος.

 

Ανακοινωση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

Εργαζόμενοι,  εργαζόμενες, άνεργοι,  νέες,  νέοι

Απομονώνουμε τους φασίστες όπου και με  όποιο τρόπο κάνουν την εμφάνισή τους και στοχεύουμε σε αυτούς  για τους οποίους δουλεύουν: βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβους, μεγαλεμπόρους, τραπεζίτες και τα λοιπά παράσιτα της κοινωνίας, το σάπιο σύστημά τους.

Φέτος συμπληρωθήκαν 5 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι,  από τάγμα εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής.  Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε λίγες μόλις μέρες μετά την δολοφονική ενέδρα που έστησαν  οι φασίστες σε συναδέλφους μας συνδικαλιστές, κομμουνιστές της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης Περάματος και αφού είχαν δοκιμάσει τη δολοφονική τους δράση σε μετανάστες εργάτες και σε νέους ανθρώπους.

Ο λαός δεν ξεχνά τα δεκάδες εγκλήματα σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού μας.

Η ναζιστική Χ.Α., ως γνήσιο τέκνο του συστήματος της εκμετάλλευσης, μαντρόσκυλο των αφεντικών, αναλαμβάνει πάντα την πιο βρώμικη δουλειά, ενάντια  στο εργατικό λαϊκό κίνημα, ενάντια στα εργατικά λαϊκά δικαιώματα, ορθώνοντας τείχος προστασίας στα κέρδη των εργοδοτών.

Η όξυνση της εκμετάλλευσης, της επίθεσης  στα δικαιώματα των εργαζομένων, η εργοδοτική τρομοκρατία, είναι νύχι κρέας με το φασισμό, για αυτό μαζί με το αυγό στοχεύουμε τη φωλιά που επωάζεται.

Σήμερα έχοντας μπει στην  νέα εποχή των «Μεταμνημονιακών μνημονίων διαρκείας»  και της ανάπτυξης που θα χτίζεται καθημερινά πάνω στα συντρίμμια των εργατικών λαϊκών  δικαιωμάτων,  τους 700 και πλέον μνημονιακούς νόμους να ζουν και να βασιλεύουν.

Σήμερα που τα ματωμένα πλεονάσματα μέχρι το 2060 βαφτίζονται «εθνικός στόχος». Σήμερα που η επίθεση των μονοπωλίων  κλιμακώνεται και για τα συμφέροντά τους βαθαίνει η συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και επεμβάσεις φασιστικές εγκληματικές οργανώσεις και ομάδες σαν τη Χρυσή Αυγή θα αξιοποιούνται από το κεφάλαιο συγκαλυμμένα ή όχι.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα με το δουλεμπορικό της Χρυσής Αυγής στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στο Πέραμα και η προσπάθεια του στο πλευρό των εργολάβων  για να μην εφαρμοστεί η κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας που πρόσφατα υπέγραψε το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής στη ζώνη μετά από 9μηνο αγώνα.

Επίσης είναι άπειρες οι παρεμβάσεις των χρυσαυγιτών βουλευτών υπέρ του κεφαλαίου, για τη φοροασυλία του και την ενίσχυση της κερδοφορίας του, αλλά και ότι βγάζουν σπυριά σε κάθε διεκδίκηση της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας. Είναι γελασμένοι όμως αν νομίζουν ότι με τέτοιους μηχανισμούς μπορούν να  σταματήσουν το ποτάμι της λαϊκής οργής και αγανάκτησης.

Σήμερα το ταξικό εργατικό  κίνημα είναι πιο έμπειρο από ποτέ.

Ξέρουμε πώς νικιέται το θηρίο και ποιος το ταΐζει…

Οργανώνουμε την πάλη μας στους τόπους δουλειάς και τους κλάδους για τα δικαιώματά μας, με επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες μας κόντρα σε κυβέρνηση- κεφάλαιο – ΝΑΤΟ- ΕΕ.

5 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το τάγμα εφόδου της εγκληματικής ναζιστικής Χρυσής Αυγής και το έγκλημα παραμένει  ατιμώρητο, οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όπως και η προηγούμενη ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έχουν βαρύτατες ευθύνες για την καθυστέρηση ολοκλήρωσης της δίκης,  ώστε να αποδοθούν οι ευθύνες και να μπουν επιτέλους οι εγκληματίες στη φυλακή.

Απαιτούμε άμεσα να ολοκληρωθεί η δίκη. Καλούμε κάθε νέο και νέα, κάθε εργαζόμενο και λαϊκό άνθρωπο να απαντήσουν αποφασιστικά στην προσπάθεια αθώωσης της Χρυσής Αυγής. Να οργανώσουμε συνολικά την πάλη για τη ζωή που μας αξίζει.

Η απάντηση στους φασίστες της ΧΑ και τα αφεντικά τους θα δοθεί από ένα ισχυρό εργατικό – λαϊκό κίνημα που θα διεκδικεί την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του λαού.

Στόχος του ταξικού εργατικού κινήματος θα πρέπει να είναι η αποκάλυψη και η απομόνωση των φασιστών, ως μαντρόσκυλα των εργοδοτών.

ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΔΥΝΑΜΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ. 

ΕΚ ΤΟΥ Δ.Σ.

Ο αρχηγος

Ο Δημήτρης Ψαρράς εξηγεί τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιξε ο Ν. Μιχαλολιάκος στη συγκρότηση και διατήρηση της Χρυσής Αυγής, αλλά και τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε μέχρι σήμερα για να αποφεύγει τις συνέπειες του νόμου. Εκτιμά ότι μια πιθανή καταδίκη του Αρχηγού θα δώσει το σήμα για τη διάλυση της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.

• Το βιβλίο σου εκδίδεται ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγάλη δίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης. Οπως αναφέρεις σ’ αυτό, «δεν είναι δυνατό να δοθούν οριστικές απαντήσεις για το “αίνιγμα Χρυσή Αυγή”, εάν δεν απαντηθεί το “αίνιγμα του Αρχηγού” της». Τι είναι η Αρχή του Αρχηγού ή στα γερμανικά η Führerprinzip;

Η Αρχή του Αρχηγού είναι ένα δόγμα του ναζισμού, σύμφωνα με το οποίο η ναζιστική οργάνωση διοικείται με απόλυτα ιεραρχικό τρόπο. Υπάρχει ένας άνθρωπος που βρίσκεται πάνω απ’ όλους τους άλλους και αυτός είναι ο αρχηγός. Γι’ αυτό φέρει το προσωνύμιο «Φίρερ», που στα γερμανικά σημαίνει αρχηγός.

Αλλά και η υπόλοιπη δομή της οργάνωσης αποτελείται από επιμέρους κομμάτια, τα οποία έχουν τους κατά τόπους ή κατά θέματα φίρερ-αρχηγούς. Είναι ο πιο ιεραρχικός και απόλυτα κατευθυνόμενος από τα πάνω προς τα κάτω τρόπος λειτουργίας μιας πολιτικής οργάνωσης. Κάτι που, ασφαλώς, είναι εμπνευσμένο από έναν αυταρχικό στρατό.

Το εξώφυλλο του βιβλίου |

• Ο Νίκος Μιχαλολιάκος στη μεταπολίτευση είχε συμμετάσχει σε πλήθος βίαιων και τρομοκρατικών ενεργειών: επιθέσεις, ξυλοδαρμοί, απόπειρες εμπρησμών, τοποθέτηση βομβών κ.λπ. Δεν καταδικάστηκε ποτέ ή τιμωρήθηκε με αστείες ποινές. Γιατί;

Δύο φορές βρέθηκε ενώπιον της Δικαιοσύνης. Την πρώτη για τα επεισόδια στην κηδεία του Μάλλιου τον Δεκέμβριο του 1976. Διαχωρίστηκε η προσωπική του υπόθεση επειδή ήταν στρατευμένος και δεν δικάστηκε ποτέ γι’ αυτή την υπόθεση.

Για τη δεύτερη δε υπόθεση, τις βομβιστικές ενέργειες του 1978, όταν υπήρχαν πάρα πολλοί βαριά τραυματίες, συνελήφθη και οι αρχικές κατηγορίες ήταν πάρα πολύ βαριές εναντίον του για συμμετοχή και διεύθυνση ναζιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης, τελικά όμως δικάστηκε και καταδικάστηκε μόνο για την κατοχή εκρηκτικών υλών.

Η εξήγηση που προκύπτει γι’ αυτήν την ήπια αντιμετώπισή του από τη Δικαιοσύνη και τις Αρχές είναι πως από τότε ο Μιχαλολιάκος είχε ερείσματα και βοήθεια από το εσωτερικό του βαθέος κράτους, κυρίως τον Στρατό τότε, ο οποίος ήταν λίγα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας και στον οποίο υπήρχαν ακόμα μηχανισμοί που στήριζαν τη δικτατορία και τους χουντικούς.

• Οπως δείχνεις με πολλά παραδείγματα, κάθε φορά που η οργάνωση είχε μπλεξίματα με τον νόμο, ο Νίκος Μιχαλολιάκος είχε δύο τακτικές: αφενός να «αποκηρύσσει» τα εμπλεκόμενα μέλη και στελέχη και αφετέρου να «αναστέλλει» κατά βούληση τη λειτουργία της Χ.Α. Τι έχει αλλάξει με την τωρινή δίκη;

Πράγματι, έχουμε μέχρι σήμερα αρκετές δίκες και καταδίκες χρυσαυγιτών για βίαιες ενέργειες. Ομως αυτό που γινόταν ήταν ότι αντιμετωπίζονταν σαν μεμονωμένα περιστατικά. Με την παρούσα δίκη για πρώτη φορά η Δικαιοσύνη αντιμετωπίζει συνολικά τη Χρυσή Αυγή ως πηγή αυτών των βίαιων ενεργειών, δηλαδή ως εγκληματική οργάνωση και, επομένως, την ηγεσία της με τη βαριά κατηγορία της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης.

Αυτό είναι κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί μέχρι τώρα, διότι υπήρχε το δόγμα ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα πολιτικό κόμμα και επομένως δεν μπορεί να ασκηθεί δίωξη εναντίον του. Τώρα πλέον υπάρχουν όλα τα στοιχεία, που συνέκλιναν έτσι ώστε η Δικαιοσύνη να καταλάβει ότι πρόκειται για μια εγκληματική οργάνωση.

• Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας έχουν παρουσιαστεί αδιάσειστα στοιχεία για τη ναζιστική ιδεολογία και πράξη της Χ.Α., κάτι που ξενίζει πολλούς, οι οποίοι δεν μπορούν να αντιληφθούν πώς μπορεί να υπάρχουν ναζιστές σε μια χώρα που υπέστη τόσα από τους ναζί στη διάρκεια της Κατοχής. Πώς το εξηγείς;

Αυτοί που εκπλήσσονται απ’ αυτό το γεγονός λησμονούν ότι στην Ελλάδα, εκτός από την Αντίσταση και εκτός απ’ αυτούς που υπέστησαν τα πάνδεινα την περίοδο της Κατοχής, υπήρχε ένα σοβαρό τμήμα του πληθυσμού και του κρατικού μηχανισμού που συνεργάστηκε με τους ναζί. Υπήρξαν οι δωσιλογικές κυβερνήσεις, οι οποίες προέκυψαν από στελέχη του στρατεύματος και του πολιτικού κόσμου και κυρίως μετά την απελευθέρωση δεν είχαμε στην Ελλάδα μια αποναζιστικοποίηση όπως σε όλες τις χώρες, επειδή μεσολάβησε ο εμφύλιος πόλεμος, στον οποίο μετείχαν οι δυνάμεις των δωσιλόγων στο πλευρό του λεγόμενου εθνικού στρατού.

• Κάτι σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ δηλαδή…

Ναι, μέσα απ’ αυτή τη συμμετοχή τους ουσιαστικά απαλλάχθηκαν για την ανόσια δράση τους στην Κατοχή και ενσωματώθηκαν στον εθνικό κορμό. Αυτή η ιδιοτυπία της Ελλάδας εκφράζεται και με τη Χρυσή Αυγή, η οποία σε μεγάλο βαθμό και σήμερα συνδέεται –ακόμα και με συγγενικούς δεσμούς– με εκείνο το παλιό παρελθόν, αλλά και τα μέλη· εκεί όπου ανθεί κυρίως η υποστήριξή της –όπως στη Μάνη ή στη Β. Ελλάδα– υπάρχει μια τέτοιου είδους σκοτεινή παράδοση και υποστήριξη των δωσιλόγων και των χουντικών που αναπαράχθηκαν μέχρι σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Επομένως, είναι μια σκοτεινή αλλά υπαρκτή πλευρά της ελληνικής πολιτικής ζωής η υποστήριξη των ακραίων φυλετικών και ναζιστικών απόψεων.

• Η Χ.Α. έχει κλείσει τριάντα οκτώ χρόνια βίαιης και συνωμοτικής δράσης. Με ποιον τρόπο διαιωνίζεται αυτή η «ομερτά» και πώς την εξασφαλίζει ο μακροβιότερος «πολιτικός αρχηγός» στην Ευρώπη, όπως χαρακτηρίζεις τον Νίκο Μιχαλολιάκο;

Το μυστικό του Μιχαλολιάκου, το οποίο προσπαθώ να αναλύσω στο βιβλίο, είναι ότι έχει κατορθώσει να διατηρεί την απόλυτη κυριαρχία στην οργάνωσή του, να θέτει σε πράξη συνεχώς την Αρχή του Αρχηγού και να αποβάλλει από τη Χρυσή Αυγή όσους κατά καιρούς την αμφισβητούν.

Ετσι, έχει την ικανότητα όταν δυσκολεύουν τα πράγματα, όταν η Δικαιοσύνη αρχίζει να κοιτάει στο εσωτερικό της οργάνωσης, να παύει κάθε λειτουργία, να αφήνει έκθετους τους συνεργάτες του να πληρώσουν το τίμημα των εγκληματικών ενεργειών και μ’ αυτό τον τρόπο επανέρχεται όταν θεωρεί ότι τα πράγματα είναι πιο εύκολα γι’ αυτόν ή όταν ξεχνά η Δικαιοσύνη τη δράση της οργάνωσής του. Αυτό το σύστημα σπάει τώρα, για πρώτη φορά, με αυτή τη δίκη.

Ομως ακόμα και τώρα προσπαθεί ο ίδιος να εμφανιστεί ότι δεν έχει καμία σχέση με τη δίκη. Δεν έχει παρουσιαστεί καν στο δικαστήριο τόσα χρόνια που διεξάγεται. Βέβαια και αυτό φτάνει στο τέλος του, διότι επίκειται σε λίγο η φάση των απολογιών, οπότε θα υποχρεωθεί και αυτός να δώσει λόγο στη Δικαιοσύνη.

• Ενα βασικό χαρακτηριστικό της Χ.Α,, όπως και όλων των ναζιστών, είναι η φυλετική θεωρία, δηλαδή ο ρατσισμός, τον οποίο μοιράζεται με πολλά άλλα ακροδεξιά κινήματα. Τι είναι όμως αυτό που τη διαφοροποιεί από τη «μαύρη διεθνή» που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια;

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Χρυσής Αυγής είναι ότι μιμείται απολύτως το πρότυπο του ναζιστικού κόμματος, του NSDAP, ενώ η σύγχρονη ευρωπαϊκή Ακροδεξιά έχει μεν ρατσιστικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά, αλλά κυρίως στραμμένα εναντίον των μεταναστών ή των αλλοδαπών, και όχι τόσο με καθαρά φυλετικά χαρακτηριστικά.

Η Χρυσή Αυγή, αντίθετα μ’ αυτούς, επιμένει στα φυλετικά χαρακτηριστικά, υιοθετεί έναν ακραίο αντισημιτισμό, που και αυτός έχει υποχωρήσει στην Ευρώπη μετά τον πόλεμο, και αυτός είναι ο λόγος που μέχρι και σήμερα τα μεγάλα ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα, όπως το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, αποφεύγουν να έχουν άμεσες σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή. Και αυτοί ακόμα τη θεωρούν εξτρεμιστική.

Πρώτη προσπάθεια μεγάλου ευρωπαϊκού κόμματος να έρθει σε επαφή με τη Χρυσή Αυγή γίνεται αυτή τη στιγμή μέσω του Ορμπαν, ο οποίος, παρότι ανήκει στην ευρωπαϊκή Δεξιά, αποτελεί μια εξαιρετικά ακραία περίπτωση κόμματος. Αυτός ανέχεται τις επαφές των στελεχών του και ο ίδιος έστειλε ευχαριστήρια στους ευρωβουλευτές της Χρυσής Αυγής για την υποστήριξή τους όταν τέθηκε το θέμα της Ουγγαρίας στην Ε.Ε.

• Υπάρχουν επαφές και με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με τους διάφορους ναζιστές και υποστηρικτές της «λευκής ανωτερότητας».

Από τη γέννησή της η Χρυσή Αυγή επιχειρούσε να ενταχθεί σε κάποιου είδους «μαύρη διεθνή» και είχε προσπαθήσει να έχει επαφές και με όλα τα ακραία νεοναζιστικά και νεοφασιστικά κινήματα της Ευρώπης, αλλά και με τα αντίστοιχα στις ΗΠΑ. Κατάφερε, μάλιστα, να έχει και επισκέψεις στην Ελλάδα, το 1998, του θεωρούμενου πιο ακραίου και πιο φανατικού νεοναζί των ΗΠΑ, του Γουίλιαμ Πιρς. Τώρα, αντί για «εισαγωγή» ναζισμού, η Χρυσή Αυγή καταφέρνει να κάνει «εξαγωγή» ναζισμού.

• Εχεις ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο γι’ αυτό στο βιβλίο σου.

Ναι, γιατί σε όλο τον κόσμο, και στις ΗΠΑ, βλέπουν το παράδειγμα της Χρυσής Αυγής και τη μιμούνται. Θεωρούν ότι μπορούν να μιμηθούν το είδος των Ταγμάτων Εφόδου της Χρυσής Αυγής, δηλαδή των ομάδων κρούσης της οργάνωσης, όπως και το είδος της κοινωνικής προσφοράς «μόνο για Ελληνες» ή «μόνο για λευκούς» ή «μόνο για φυλετικά δικούς μας».

Υπάρχουν στελέχη του σημερινού νεοναζιστικού κινήματος στις ΗΠΑ τα οποία έχουν ευθεία επαφή με τον Μιχαλολιάκο και τη Χρυσή Αυγή. Ερχονται εδώ, παίρνουν μαθήματα και τα μεταφέρουν, δηλώνοντας κιόλας δημόσια ότι μαθαίνουν από τη Χρυσή Αυγή. Χαρακτηριστική περίπτωση τα αιματηρά γεγονότα στο Σάρλοτσβιλ πέρσι το καλοκαίρι.

• Δεδομένου του κομβικού ρόλου του Ν. Μιχαλολιάκου στην ίδρυση και ύπαρξη της οργάνωσης, τι αντίκτυπο θα είχε μια καταδίκη του ως αναμφισβήτητου αρχηγού μιας εγκληματικής οργάνωσης;

Αυτά που περιγράφουμε για τη Χρυσή Αυγή καταρχήν ισχύουν για έναν μικρό πυρήνα λίγων εκατοντάδων μελών. Η διαφορά με τα φασιστικά κινήματα του Μεσοπολέμου είναι ότι δεν υπάρχει μαζικό φασιστικό κίνημα. Υπάρχει υποστήριξη, αλλά αυτοί που πιστεύουν πραγματικά σε όλα αυτά τα ναζιστικά δόγματα είναι αυτός ο σκληρός πυρήνας των μυημένων που μετέχουν. Αρα, μια καταδίκη της ηγεσίας και ειδικά του Μιχαλολιάκου ουσιαστικά θα δώσει το σήμα της διάλυσης της Χρυσής Αυγής.

Μπορεί να παραμείνει ως ένα κέλυφος άλλου είδους, αλλά ο εγκληματικός πυρήνας θα έχει εκλείψει και αυτό είναι πολύ κρίσιμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε στην Ελλάδα Ακροδεξιά, όπως σε όλη την Ευρώπη, αλλά δεν θα έχουμε τις εγκληματικές ενέργειες στον δρόμο και το αίμα στο πεζοδρόμιο, το οποίο διδάσκει και καθοδηγεί και οργανώνει ο Μιχαλολιάκος και ο στενός πυρήνας της Χρυσής Αυγής.

• Με δεδομένη την ιδεολογία της οργάνωσης και, κυρίως, του «Αρχηγού» της, υπάρχει περίπτωση, όπως ανέμεναν πολλοί από το 2012, να δούμε κάποια «μετριοπαθή» Χ.Α.;

Αυτό έχει αποδειχθεί ότι δεν μπορεί να γίνει, ακριβώς επειδή μιλάμε για μια ηγετική ομάδα η οποία λειτουργεί περίπου σαν μια φανατική θρησκευτική σέχτα. Ο ναζισμός είναι η πολιτική θρησκεία αυτής της ομάδας. Δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτόν. Επομένως, για τον ίδιο λόγο που δεν μεταλλάχτηκε όταν έγινε κοινοβουλευτική αυτή η οργάνωση, ενώ αντιστοίχως το έκαναν ευρωπαϊκά κόμματα που ήταν ακραία και νεοφασιστικά, όπως του Φίνι στην Ιταλία, ακόμα και η Λεπέν στη Γαλλία, δεν θα μεταλλαχθεί και τώρα.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Φυσικά μπορεί να υπάρξει μια ήπια Χρυσή Αυγή, όμως όχι μ’ αυτόν τον ηγετικό πυρήνα. Διότι είναι χαρακτηριστική περίπτωση πως ακόμα και τον πιο εκτεθειμένο στις εγκληματικές αυτές ενέργειες, τον υπαρχηγό του, τον Λαγό, ο οποίος είναι αναμειγμένος σε όλα τα εγκλήματα, ενώ στην αρχή ο Μιχαλολιάκος επιχείρησε προσωρινά να τον απομακρύνει, τώρα τον έχει αναγορεύσει σε νούμερο δύο της οργάνωσης, και αυτός είναι που εμφανίζεται και σε όλες τις συγκεντρώσεις και μέσα και έξω από τη Βουλή. Αρα, δεν υπάρχει αυτή η περίπτωση.

Ποιος είναι

Γεννημένος το 1953, εργάστηκε στην «Ελευθεροτυπία» από το 1990 μέχρι το 2012 ως μέλος της ερευνητικής ομάδας «Ιός» και συνεχίζει στην «Εφημερίδα των Συντακτών» μέχρι σήμερα. Το τελευταίο του βιβλίο «Ο Αρχηγός: το αίνιγμα του Ν. Μιχαλολιάκου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.

https://ermionidamail.blogspot.com/

Ξεκινησε πριν απο εναμιση μηνα αρχες Δεκεμβρη.Εχει ενημερωτικο πολιτιστικο και πολιτικο χαρακτηρα.Παρουσιαζει ειδησεις απο ολο το πολιτικο φασμα.

Στα ΜΜΕ  η καθημερινοτητα
Η εικόνα ίσως περιέχει: 7 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, υπαίθριες δραστηριότητες

Ένταση επικράτησε πριν λίγη ώρα στο κέντρο της Αθήνας στην πορεία των εκπαιδευτικών ενάντια στο νέο σύστημα διορισμών που προωθεί η κυβέρνηση.

Οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια της πορεία τους βρέθηκαν στην Ηρώδου Αττικού κοντά στο Μέγαρο Μαξίμου, φώναξαν συνθήματα ενάντια στο νέο σύστημα, χτύπησαν τις κλούβες των ΜΑΤ που υπήρχαν στο σημείο, ενώ οι αστυνομικοί απάντησαν με ρίψη χημικών και χειρομβοβίδες κρότου λάμψης.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, πλήθος, δέντρο και υπαίθριες δραστηριότητες

Από τα επεισόδια τραυματίστηκε μία γυναίκα στο κεφάλι από χειρομβοβίδα κρότου λάμψης και ένας άντρας στο χέρι. Και οι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο τραυματίας είναι ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Δελής.

traumatias05

Ένας εργάτης 61 ετών έπεσε από σκαλωσιά στο εργοτάξιο του Μελισανίδη στην Νέα Φιλαδέλφεια. Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ τον μετέφερε αναίσθητο στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Στο χώρο βρίσκεται αντιπροσωπεία του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας. Η κατασκευαστική εταιρεία που έχει αναλάβει την κατασκευή του έργου είναι η «ΕΡΜΩΝΑΣΣΑ ΑΕ». Η εργατική τάξη θρηνεί έναν ακόμα νεκρό. Η εργοδοτική πολιτική θεωρεί τους εργάτες αναλώσιμους, χωρίς ασφάλεια στο χώρο δουλειάς, έρμαια της έντασης της εκμετάλλευσης.

Η Πυροσβεστική έγραψε στο twitter: «Χωρίς τις αισθήσεις του ανασύρθηκε άτομο, ύστερα από πτώση του από σκαλωσιά, επί της οδού Φωκών στη Νέα Φιλαδέλφεια Αττικής. Επιχείρησαν 10 πυροσβέστες με 3 οχήματα».

Το εργοδοτικό έγκλημα καταγγέλλει η Ομοσπονδία Οικοδόμων. Σε ανακοίνωσή της αναφέρει:

Η Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδας καταγγέλλει το νέο εργοδοτικό έγκλημα, που συνέβη σήμερα στο εργοτάξιο κατασκευής του γηπέδου της ΑΕΚ, στη Ν.Φιλαδέλφεια, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του 60χρονος συνάδελφός μας.

Για μια φορά ακόμη, επιβεβαιώνεται ότι η εργοδοσία δεν υπολογίζει τίποτα, ούτε την ανθρώπινη ζωή, μπροστά στο κυνήγι του κέρδους.

Σε συνθήκες παγετού, που δυσκολεύουν την εργασία των οικοδόμων, η εργοδοσία υποχρέωσε το συνάδελφό μας μαζί με άλλους οικοδόμους να δουλέψουν πάνω στους πυλώνες, σε πολύ μεγάλο ύψος.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα ακούσουμε από την εργοδοσία ότι το φταίξιμο βρίσκεται στη μεριά των συναδέλφων μας που χάνουν ότι πολυτιμότερο έχουν, τη ζωή τους.

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι με όλους τους τρόπους θέλουν να βγάλουν κέρδος, να κατασκευάσουν πιο γρήγορα τα έργα κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Καλούμε τους οικοδόμους, μαζί με το συνδικάτο και την Ομοσπονδία τους να υπερασπιστούμε τη ζωή μας και να επιβάλλουμε μέτρα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.

Καταγγέλλουμε το Υπουργείο Εργασίας που, διαχρονικά, δεν παίρνει μέτρα για να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι στους χώρους δουλειάς ώστε να μην υποχρεώνονται οι οικοδόμοι, με πάγο, με χιόνια, με βροχές, να εργάζονται χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας για να εξασφαλίσουν ένα μεροκάματο των 30 και 35 ευρώ.

Οι υποστελεχομένες Επιθεωρήσεις Εργασίας, αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, έχουν κάνει τα εργοτάξια, τους χώρους δουλειάς, «αρένες θανάτου» και οι οικογένειες των οικοδόμων να μη ξέρουν αν θα γυρίσει από τη δουλειά στο σπίτι ο δικός τους άνθρωπος.

Απαιτούμε εδώ και τώρα μέτρα.

Με τον αγώνα μας θα υπερασπιστούμε τη ζωή μας και θα επιβάλλουμε αυτά που έχουμε ανάγκη.

Συγκέντρωση – Πορεία ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, πλατεία Δημοκρατίας, ΜΕΤΡΟ Περιστέρι.

Ψητοπωλείο «Βεάκη 56», ο εργοδότης Χ. Σαλμάς ΞΥΛΟΚΟΠΕΙ εργαζόμενο Στις 23 Δεκέμβρη τα ξημερώματα, ο συνάδελφος Μοχάμετ κατά την διάρκεια παραπλανητικής παραγγελίας, δέχτηκε επίθεση από τον πρώην εργοδότη του Χρήστο Σαλμά (ιδιοκτήτη και του ψητοπωλείου «το σουβλάκι της Ιφικράτους» στο Χαλάνδρι) και από ακόμα έναν «φουσκωτό» θρασύδειλο.Η αιτία της ενέδρας και του ξυλοδαρμού είναι οι διεκδικήσεις του συναδέλφου Μοχάμετ από τον πρώην εργοδότη του..

Επειδή δεν είναι η πρώτη επίθεση απέναντι σε εργαζόμενο που διεκδικεί..

Επειδή είμαστε αυτοί που παράγουμε τον πλούτο
αυτού του κόσμου και παίρνουμε για αντάλλαγμα
ξυλοδαρμούς και απειλές..

Επειδή με ταξική συνείδηση και αξιοπρέπεια πορευόμαστε και νικάμε.

ΒΙΑ – ΑΠΕΙΛΕΣ – ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΜΕ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ!

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου Σ.Β.Ε.Ο.Δ.

Κινητοποιηση

Μαζική ήταν η σημερινή κινητοποίηση στο Περιστέρι που πραγματοποίησαν εργαζόμενοι, οργανώσεις και συλλογικότητες, ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, μετά τον ξυλοδαρμό μετανάστη ντελιβερά από μπράβους εργοδότη.

Στα τέλη  Δεκέμβρη, μπράβοι εργοδότη προσποιούμενοι τους πελάτες έκαναν παραγγελία-παγίδα στον διανομέα φαγητού στο Περιστέρι και τον ξυλοκόπησαν άγρια.
Ο Μ.Κ.Σ., μετανάστης εργαζόμενος, εργαζόταν σε επισιτιστική επιχείρηση στο Περιστέρι ως διανομέας, υποασφαλισμένος σε σχέση με τη πραγματική απασχόληση (από 29/08/2017 έως 24/09/2018 και ωράριο εργασίας έξι ώρες το λιγότερο έως 12 ώρες το ανώτερο ημερησίως).

Όταν διαπίστωσε ότι τα ελάχιστα ένσημα που τον ασφάλιζαν δεν επαρκούσαν για την ανανέωση της άδειας παραμονής κατέφυγε στην επιθεώρηση εργασίας και έκτοτε άρχισε ο Γολγοθάς του. Απολύθηκε από τον εργοδότη, αλλά και από την επόμενη επιχείρηση όταν «ενημερώθηκαν» ότι είχε καταγγείλει τον προηγούμενο.

Δεχόταν απειλητικά μηνύματα να προσέλθει να υπογράψει ότι δήθεν εξοφλήθηκε και να αποσύρει την καταγγελία του. Κατάφερε να βρει μια ακόμη εργασία και τον έστειλαν με παραγγελία σε μια διεύθυνση που του επισημάνθηκε να μη χτυπήσει το κουδούνι και να πατήσει τη κόρνα του δικύκλου.

Αντί για τους παραλήπτες της παραγγελίας βγήκαν από αυτοκίνητο δύο μπράβοι που του ζήτησαν να υπογράψει τις απαιτήσεις του αφεντικού, αρνήθηκε και αντί φιλοδωρήματος δέχθηκε ανηλεή χτυπήματα.

Πέρασε τη νύχτα στο νοσοκομείο και έπεται η συνέχεια για την αναγκαία ποινική διαδικασία

 

Το χέρι της Μυρτώς Λαζαρίδου

Σοκαρισμένη η τοπική κοινωνία καθώς όλοι μιλούν για ένα καλό παιδί, ήσυχο, ευχάριστο, όπου δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα. Ο «μαχητής» λεγόταν Δημήτρης Γκόβας και αυτές είναι μερικές πληροφορίες που βρήκαμε με μια γρήγορη αναζήτηση για τον «σκληρό» όπως τον αποκαλούσαν οι συνάδελφοι του:

– Βρέθηκε νεκρός μαζί με την σύντροφο του σε μια βίλα στο Πόρτο Χέλι. Δίπλα στη σορό βρέθηκαν ναρκωτικά (κοκαΐνη) και σύνεργα χρήσης (https://argonafplia.gr/…/θρήνος-στην-ελ-ασ-για-τον-θάνατο-…/)

– Στο παρελθόν είχε υπηρετήσει στην ομάδα Δέλτα από την οποία και πήρε απόσπαση για χρήση βίας. Τα τελευταία χρόνια υπηρετούσε στο Α.Τ. Κρανιδίου (https://www.ethnos.gr/…/14869_nekros-astynomikos-sto-kranid…)

– Είχε πρωτοστατήσει στην εισβολή στο Στέκι Μεταναστών στις 5 Μαΐου 2010 που προκάλεσε σοβαρούς τραυματισμούς. Στη δίκη που ακολούθησε οι 9 εισβολείς φυσικά αθωώθηκαν «λόγω αμφιβολιών» (http://www.efsyn.gr/a…/oi-synetoi-anthropoi-athoothikan-xana)

Οι «συνετοί άνθρωποι» αθωώθηκαν ξανά…

diktio metanaston

Το χέρι της Μυρτώς Λαζαρίδου
Το χέρι της Μυρτώς Λαζαρίδου που τραυματίστηκε από την επίθεση των ΔΕΛΤΑ

Με μια απόφαση που μπορεί να αποδειχτεί επαναστατική για τον τρόπο που απονέμεται η δικαιοσύνη στον δυτικό κόσμο, το Πρώτο Τριμελές Δικαστήριο της Αθήνας επιβεβαίωσε χθες την απόφαση του πρώτου δικαστηρίου, για την οποία είχε ασκήσει έφεση ο εισαγγελέας Εφετών, και αθώωσε ξανά «λόγω αμφιβολιών» τους εννέα αστυνομικούς της ομάδας Δέλτα που κατηγορούνταν ότι εισέβαλαν στο Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών στις 5 Μαΐου 2010, ημέρα της μεγάλης απεργιακής πορείας που έληξε με τον εμπρησμό της Marfin και τον θάνατο των τριών υπαλλήλων της.

Η εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση των κατηγορουμένων, υιοθετώντας το σκεπτικό της απόφασης του πρώτου δικαστηρίου, που προφανώς βασίζεται σε κάποιο άγνωστο ακόμα, αλλά πολλά υποσχόμενο σύστημα λογικής: «Ο μέσος συνετός αστυνομικός δεν μπορεί να συμπεριφέρεται όπως περιγράφεται στο κατηγορητήριο».

Το δικαστήριο απέκλεισε σιωπηλά το ενδεχόμενο να μην εμπίπτουν στην κατηγορία του «μέσου συνετού αστυνομικού» οι κατηγορούμενοι, να τοποθετούνται, ας πούμε, περισσότερο προς τα άκρα του στατιστικού δείγματος.

Ούτε βέβαια παρουσίασε στοιχεία για το πώς ακριβώς συμπεριφέρεται ο μέσος συνετός αστυνομικός της ομάδας Δέλτα, της ομάδας που καταργήθηκε πρόσφατα από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έπειτα από καταγγελίες για ανεξέλεγκτη βία και παράνομη συμπεριφορά των μελών της.

Πρόκειται προφανώς για μια νέα, ανθρωπιστική κοσμοθεωρία για τη δικαιοσύνη, που θεωρεί ξεπερασμένη την τιμωρία και τον σωφρονισμό. Γιατί με βάση το σκεπτικό του δικαστηρίου, κανείς δεν θα καταδικάζεται για κανένα αδίκημα: ο μέσος συνετός άνθρωπος δεν μπορεί να διαπράττει δολοφονίες, ληστείες, ρατσιστικές επιθέσεις.

Εχοντας προφανώς στο μυαλό τους τη νέα κοσμοθεωρία, οι δικαστές αποσύρθηκαν μετά τις πολύωρες, αναλυτικές αγορεύσεις των συνηγόρων της πολιτικής αγωγής και την περίπου εικοσάλεπτη αγόρευση του συνηγόρου υπεράσπισης και επέστρεψαν μετά από ένα μικρό διάλειμμα, ανακοινώνοντας την απόφαση.

Τα… στραβά μάτια

Τίποτα δεν μπόρεσε να τους κλονίσει. Ούτε οι φωτογραφίες που, σύμφωνα με την πολιτική αγωγή, δείχνουν αστυνομικούς να μπαίνουν στα γραφεία του Δικτύου κρατώντας κλομπ ανάποδα και στη συνέχεια τις κατεστραμμένες βιβλιοθήκες και τα τραύματα μελών του Δικτύου, με πιο σοβαρά τα τραύματα της Μυρτώς Λαζαρίδου από τα θραύσματα τζαμαρίας που έσπασε δίπλα της. Οχι βέβαια από το κλομπ του συνετού μέσου αστυνομικού Δημήτρη Γκόβα, όπως ισχυρίστηκε η πολιτική αγωγή, αλλά από τα ίδια τα μέλη του Δικτύου, όπως προκύπτει από τις απολογίες των κατηγορουμένων.

Σύμφωνα με αυτές, οι αστυνομικοί δέχτηκαν πρώτα επίθεση από ομάδα 40 μελών του Δικτύου που αψήφησαν τις διμοιρίες ΜΑΤ στην είσοδο και την έξοδο της Τσαμαδού, στη συνέχεια εξαφάνισαν τα ίχνη της επίθεσης από τις φωτογραφίες και μετά κατέφυγαν στα γραφεία του Δικτύου, παίρνοντας μαζί τους όμηρο αστυνομικό.

Οι συνάδελφοί του τον απέσπασαν την τελευταία στιγμή, ενώ είχε περάσει την πόρτα, γι’ αυτό φαίνονται στη φωτογραφία να πλησιάζουν την είσοδο των γραφείων. Εμπνεόμενοι προφανώς κι αυτοί από την ίδια ανθρωπιστική κοσμοθεωρία δικαιοσύνης, δεν επιχείρησαν να συλλάβουν κανέναν, αλλά έφυγαν για να επιχειρήσουν αλλού.

Την ίδια στιγμή, τα μέλη του Δικτύου, αφιονισμένα και σε κατάσταση παράκρουσης που θυμίζει τις Βάκχες του Ευριπίδη, έπεφταν πάνω στις βιβλιοθήκες και τα τζάμια των γραφείων και αυτοτραυματίζονταν.

Πολύ αργότερα κατασκεύασαν την ιστορία της αστυνομικής εισβολής από ιδεολογικό μίσος προς την αστυνομία. Το απέδειξε άλλωστε ο συνήγορος υπεράσπισης, όταν αποκάλυψε πως οι φωτογραφίες του βανδαλισμένου χώρου προέρχονται από βίντεο που τραβήχτηκε μετά τα γεγονότα.

Προφανώς, στο σύστημα λογικής που επικράτησε, οι φωτογραφίες ενός κατεστραμμένου χώρου θα μπορούσαν να τραβηχτούν πριν καταστραφεί ο χώρος ή όσο διαρκούσε η καταστροφή.

Μάταια η συνήγορος πολιτικής αγωγής Γιάννα Κούρτοβικ έδινε λεπτομέρειες για τον τρόπο επικοινωνίας των αστυνομικών με το κέντρο, μέσω ασυρμάτου που καταγράφεται και άλλου ασυρμάτου που δεν καταγράφεται, όπως και σε ειδικό τηλεφωνικό αριθμό.

Μάταια εξηγούσε πως ήταν συναποφασισμένη εκ των προτέρων η δήθεν εισβολή των αστυνομικών. Μάταια εξηγούσε πως το Δίκτυο δεν αντιτάσσεται στην αστυνομία, αλλά στην αστυνομική αυθαιρεσία και τον ρόλο της υπέρ των ισχυρών, όπως και των συμφερόντων της νύχτας, πως θα ήθελε μια δημοκρατική αστυνομία στο πλευρό του πολίτη και κατά του οργανωμένου εγκλήματος, που θα λογοδοτεί και θα τιμωρείται.

Ξεπερασμένες αντιλήψεις περί αστυνομίας και δικαίου δηλαδή, προερχόμενες από μη συνετούς ανθρώπους.

 

 

 

Χωρις σχολια.Ο Γερμανικος θριαμβος.

Μετα τους κκ Λαμπρου (ανακοινωσε την υποψηφιοτητα του σε τοπικο καναλι πριν απο ενα μηνα )και Γεωργοπουλο οπως ηταν αναμενομενο και ο κ Τοκας ανακοινωσε επισημα πως θα διεκδικησει με την παραταξη του ΝΕΔΥΠΕΡ την πλειοψηφια στο επομενο δημοτικο συμβουλιο. Σε ποιο πολιτικο χωρο κινειται σημερα η ΝΕΔΥΠΕΡ το αφηνουμε στον ιδιο να το διευκρινισει.Περιτο να γραψω πως για τον κ Τοκα και το εργο του αυτα τα 4.5 χρονια τρεφω μεγαλη εκτιμηση.Οσοι με διαβαζετε το γνωριζετε .Πιστευω πως η παρουσια του στο Δημοτικο συμβουλιο ειναι απαραιτητη.Ειναι μεθοδικος οι προτασεις του ειναι παντα στοιχειοθετημενες, ηρεμος , συνεπης ,διαλακτικος ενωτικος.Και σιγουρα πιο εμπειρος σημερα απο οτι στην προηγουμενη εκλογικη αναμετρηση.

Ο λογος στον κ Τοκα

ΝΕΔΥΠΕΡ

Πέμπτη  10 Ιανουαρίου 2019

Φίλες και Φίλοι,

Οι προσεχείς Δημοτικές εκλογές του Μαΐου 2019 είναι πολύ σημαντικές για το Δήμο Ερμιονίδας.

Στα, έως τώρα, 4,5 χρόνια  της 5ετούς δημοτικής περίοδου 2014-2019, αποκτήσαμε εμπειρία και  εκπροσωπήσαμε   τους δημότες που μας εμπιστεύθηκαν  αφού μέσα  από τις τοποθετήσεις και τις παρεμβάσεις μας πετύχαμε πολλά. Και όχι μόνο δώσαμε το στίγμα μας αλλά η φωνή μας ήταν δυνατή και πεντακάθαρη.

Η παράταξή μας θα συμμετέχει στις Δημοτικές Εκλογές 2019, καθώς, πιο δυνατοί πλέον, είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε να υπηρετούμε  τον κάθε κάτοικο αυτού του τόπου, τον επαγγελματία,  τον εργαζόμενο,  το συνταξιούχο, τη νεολαία, τον άνεργο, τον άνθρωπο και τις ανάγκες του πρώτα απ’ όλα!

Η ψήφος στη ΝΕΔΥΠΕΡ, είναι ψήφος στήριξης στο αύριο του Δήμου μας.

Πρέπει να αντιληφθούμε όλοι μας ότι η αρνητική κατάσταση που έχει περιέλθει ο Δήμος μας μπορεί να αντιστραφεί με μεθοδευμένη δουλειά χωρίς να χρειάζονται μεγάλα λόγια και ψεύτικες υποσχέσεις.

Η συνεργασία όλων των προοδευτικών και υγιών δυνάμεων αυτού του τόπου είναι απαραίτητη για την  αλλαγή στα δημοτικά πράγματα του δήμου μας.

Απευθύνουμε λοιπόν πρόσκληση σε όλους εσάς, γιατί είμαστε βέβαιοι ότι όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο, ενώνοντας τις δυνάμεις της κοινωνίας σε μια κοινή προσπάθεια για την επόμενη μέρα του δήμου μας.
Τάσος Τόκας

Υποψήφιος Δήμαρχος Ερμιονίδας

Και επισημα ο κ Γεωργοπουλος στην προεκλογικη εκστρατεια.Ενας ευγενης αξιοπρεπης ενεργος πολιτης ανοικτος σε προτασεις και νεες ιδεες.Το πολιτικο του στιγμα γνωστο και σταθερο.Το ιδιο και η πορεια του στα κοινα του τοπου εδω και παρα πολλα χρονια.Μια σοβαρη επιλογη για μεγαλο μερος της επαρχιας μας.Θυμιζω πως δεν εγινε Δημαρχος στις τελευταιες εκλογες για λιγες ψηφους. Ισως αν ειχε εκλεγει τα πραγματα να ηταν καλυτερα απο σημερα. Ομως τον απολογισμο της ΔΗΣΥΕΡ για αυτη την θητεια θα τον κανουμε στο τελος.

Ενα εχω να γραψω.Η αλλαζονια ο αυταρχισμος η ασκηση της εξουσιας με αποκλεισμους μηνυσεις και κατηγοριες κατα παντων δεν φαινεται πως ωφελησαν τελικα ουτε την πλειοψηφουσα παραταξη που βγαινει λαβωμενη και χωρις να εχει να επιδειξει εργο με βαση το οποιο να ζητα την επανεκλογη της ουτε πολυ περισσοτερο τον τοπο. Ας γινει μαθημα αυτο στους επομενους διαχειριστες της εξουσιας για μια αλλη συμπεριφορα κατα την  ασκηση των καθηκοντων τους.

Πιο δημιουργικη, με συνθεσεις αποψεων, με συνεργασια αναμεσα στις παραταξεις (που ετσι κι αλλιως θα επιβληθει απο την απλη αναλογικη)με κατανοηση αλλα πανω απο ολα με το βλεμμα οχι μονο στην διαχειριση της καθημερινοτητας αλλα και στην παρακαταθηκη για το μελλον. Για μια δικαιοτερη κοινωνια για μια αειφορα οικονομια για ενα περιβαλλον που θα το παραδιδουμε στις επομενες γενιες οσο το δυνατον λιγωτερο τραυματισμενο απο τον πολιτισμο μας.Για να δουμε

Οι σελιδες της Δυνατης Ερμιονιδας στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης για να παρακολουθειτε τις ανακοινωσεις της την προεκλογικη περιοδο.

ΦΒ  /Youtube/ Iστολογιο/

Δυνατη Ερμιονιδα  Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

Δήλωση υποψηφιότητας Γιάννη Γεωργόπουλου

Αγαπητές συνδημότισσες, αγαπητοί συνδημότες,
με αυτό μου το μήνυμα σας γνωστοποιώ και επίσημα την εκ νέου υποψηφιότητά μου για το αξίωμα του Δημάρχου της Ερμιονίδας.
Πέντε χρόνια τώρα με την παράταξή μας την ΔΥΝΑΤΗ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ εκπροσωπούμε τους δημότες με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, αλλά πάνω από όλα με ειλικρίνεια έχοντας ως μόνο και κύριο μέλημα το συμφέρον της Ερμιονίδας και των κατοίκων της.
Ήρθε η ώρα όμως η Ερμιονίδα να αλλάξει πρόσωπο και να διεκδικήσει δυναμικά την θέση που της αξίζει.
Πρέπει επιτέλους να αναδείξουμε τις δυνατότητες μας κάνοντας την διαφορά, για να δώσουμε ελπίδα και πρόοδο στον τόπο μας.
Κάνουμε τον Δήμο εργαλείο ανάπτυξης και εξέλιξης.
Απελευθερώνουμε τις παραγωγικές μας δυνάμεις στηρίζοντας παράλληλα τον Τουρισμό, τον Πολιτισμό και Ιστορία της Ερμιονίδας μας.
Φέρνουμε τον Δήμο κοντά στο Δημότη.
Καινοτομούμε βελτιώνοντας την καθημερινότητα των κατοίκων και των επισκεπτών.
Η συνεργασία δε όλων των δυνάμεων που σκοπό έχουν την στήριξη και την πρόοδο της Ερμιονίδας, για μας αποτελεί βασικό στόχο.
Εμείς στην ΔΥΝΑΤΗ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ τολμήσαμε και πετύχαμε το πάντρεμα της γνώσης και της εμπειρίας των παλιότερων με τον δυναμισμό και την ζωντάνια της νέας γενιάς. Αυτός θεωρώ πως είναι ο συνδυασμός που θα κάνει την διαφορά στις επερχόμενες εκλογές του Μαΐου.
Εγώ προσωπικά από την θέση του Δημάρχου υπόσχομαι να υπηρετήσω το συμφέρον του Δήμου Ερμιονίδας και των συνδημοτών μου, Δημοκρατικά, με σεβασμό στην διαφορετική άποψη, με σωφροσύνη, δικαιοσύνη, λογική και αξιοπρέπεια.
Τα μεγάλα λόγια και οι προεκλογικές υποσχέσεις που γρήγορα λησμονιούνται ανήκουν στο παρελθόν. Σας καλώ λοιπόν όλους, να σχηματίσουμε το πλειοψηφικό ρεύμα που θα κάνει την ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ ΔΥΝΑΤΗ.
ΠΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ!!!

Οσο θυμαμαι τον εαυτο μου ειμαι αντισταλινικος.Πιστευω πως αυτη η εξελιξη της επαναστασης του 1917 ηταν η χειροτερη δυνατη.Μπορουσε στα χρονια του φασισμου να υπαρχει μια μη ατσαλινη αριστερα;Πολλοι λενε πως οχι. Και λοιπον; Νικησε το ατσαλι την φωτια και που ειναι σημερα; Που ειναι η αριστερα σημερα; Αν η επαναστατημενη Ισπανια ηταν ενα αλλο μοντελλο αν ο Μαχνο και η Κροστανδη δεν ειχαν συντριβει απο τους Σταλινικους (μαζι και ο Τροτσκι τοτε)μηπως μια αλλη επαναστατικη αριστερα που θα μπορουσε να δει ολα τα χρωματα του κοινωνικου ουρανιου τοξου θα ηταν εδω να διεκδικει μαι αλλη κοινωνια; Και μαλιστα τα τελευταια χρονια ζουμε μια αναβιωση του μαυρο- ασπρο απολυτου Σταλινισμου οχι μονο στην παραδοσιακη αριστερα οπως εκφραζεται απο το ΚΚΕ αλλα και στην λεγομενη ριζοσπαστικη οπως εκφραστηκε ενα διαστημα σε καποιες τασεις του  ΣΥΡΙΖΑ και συνεχιζει σημερα στην ΛΑΕ.Εξ αλλου κακα τα ψεματα και στην λεγομενη ανανεωτικη αριστερα υπηρχε παντα ενας υπογειος Σταλινισμος που ειχε το πανω χερι και διεγραφε καθε αμφισβητηση.

Οσο για την λεγομενη προλεταριακη αριστερα (τους Μαοικους) αυτοι κι αν ηταν Σταλινικοι.Η διαφωνια τους με την ΕΣΣΔ μετα το 1956 και η καταγγελια του καθεστωτος για ρεβιζιονισμο ηταν ακριβως η αποσταλινοποιηση που ξεκινησε τοτε και ολοκληρωθηκε με τον Γκορμπατζωφ. Και που ειναι σημερα οι Μαοικοι;Που ειναι η ατσαλινη προλεταριακη Κινα;

Εχουμε την τυχη(;) στην Περιφερεια Πελοποννησου να ηγειται για χρονια ενας πολιτικος που στα νιατα του ηταν στο μαοικο  ΕΚΚΕ. Και στην Ερμιονιδα να αλληλοδιαδεχωνται στο αξιωμα του Δημαρχου δυο πολιτικοι που στα νιατα τους περασαν ο ενας απο την προλεταριακη-Μαοικη  αριστερα και ο αλλος απο την παραδοσιακη φιλο σοβιετικη.Θα μου πειτε περσινα ξινα σταφυλια.Ολοι στα νιατα τους καπου ηταν .Εχει περασει απο τοτε  μισος αιωνας και ολοι μας καπου αλλου καταληξαμε πολιτικα .Να σας πω και γω λοιπον ο ηλικιωμενος πως κλεινω τα ματια και μου φαινεται σαν χτες το ξυλο που εφαγα απο του Κνιτες.Πως οι οργανωσεις που συμμετειχαμε παιδια ειχαν σχεση με τον χαρακτηρα μας, την οικογενεια μας, τα θελω μας.

Μας αλλαξαν δεν λεω (η ζωη αλλαζει τους ανθρωπους) αλλα το θεμα ειναι ποσο βαθια .Ο Σταλινισμος δεν ηταν μονο πολιτικη ταση της αριστερας (και μην ακουσω για ακρα που συναντιωνται αυτα ειναι παιδικες αναλυσεις ακροδεξιου περιεχομενου)ηταν πανω απο ολα σταση ζωης φιλοσοφια αναδειξη του θρησκευτικου και εθνικιστικου  στοιχειου σαν κυριαρχου μεσα στην αριστερα.Δεν ειναι τυχαιο πως ο Βησαριονοβιτς ηταν μαθητης θεολογικης σχολης πριν γινει μπολσεβικος.

Ο ΚΟΥΤΒιτης Ζαχαριαδης που φυτευτηκε απο το ΚΚΣΕ στην ηγεσια του ΚΚΕ το 1930 (οταν η ταξικη καταγωγη των μελων του κομματος αλλαξε δραματικα) και οι επιγονοι του ηταν ειναι τραγικα προσωπα.Ευθυνονται για παρα πολλα (-δεν ξερω πια λεξη ταιριαζει εδω) που εγιναν στο κομμα αλλα και στη χωρα. Με τις πραξεις τον φανατισμο την διψα τους για εξουσια στιγματησαν αρνητικα την αριστερα περισσοτερο και απο την προπαγανδα των τους εχθρων της , Μακρυς ο καταλογος.Και ο Βελουχιωτης ο Πλουμπιδης ο Γυφτοδημος ειναι  ισως  οι πιο γνωστοι την στιγμη που χιλιαδες απλοι αγωνιστες βιωσαν το μαρτυριο που και ο ιδιος ο Ζαχαριαδης εζησε στο τελος της ζωης του.Και τα θυματα του Σταλινισμου ηταν σε ολο τον κοσμο.Απο τις δικες της Μοσχας το 1936-1938 αλλα και την επανασταση του 1936 στην Ισπανια μεχρι την δολοφονια του Τροτσκι στο Μεξικο η και την περιθωριοποιηση του Γκεβαρα που οδηγησε στην εκτελεση του στην Βολιβια.Με αυτες τις λιγες σκεψεις αναρτω το παρακατω

Ζαχαριαδης 

«Εμφανίζεται και μέσα κι έξω από τις συνελεύσεις
με απαράδεκτο αντιδιεθνιστικό πνεύμα
σε βάρος των αδελφών κομμουνιστικών κομμάτων»
(Απόφαση διαγραφής του Αλέξη Πάρνη, 16/10/1956)

Tο άρθρο που ακολουθεί έχει στόχο την ευσύνοπτη παρουσίαση δύο φακέλων από τα πρώην σοβιετικά (νυν ρωσικά) κρατικά αρχεία: του Νίκου Ζαχαριάδη, γενικού γραμματέα του ΚΚΕ από το 1931 ώς το 1956, και του κομμουνιστή ποιητή και λογοτέχνη Αλέξη Πάρνη που συνδεόταν μαζί του με δεσμούς φιλίας. Η ανάδειξή τους εντάσσεται μεθοδολογικά στην κατηγορία «μικροϊστορία» και είναι ιδιαίτερα χρήσιμη, στον βαθμό που σκιαγραφεί τη μηχανική εξουσίας των κομμουνιστικών κομμάτων και τον τρόπο λήψης πολιτικών αποφάσεων.

Οι χρονιές 1956 και 1957 ήταν καθοριστικές τόσο για τον Αλέξη Πάρνη όσο και για τον πρώην ηγέτη του ΚΚΕ. Η 6η Πλατιά Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής (Κ.Ε.) του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (11-12 Μαρτίου 1956) αποφάσισε την καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη από τη θέση του γενικού γραμματέα της Κ.Ε. ύστερα από εισήγηση της «Διεθνούς Επιτροπής» των εργατικών και κομμουνιστικών κομμάτων Βουλγαρίας, Ουγγαρίας, Πολωνίας, Ρουμανίας, Τσεχοσλοβακίας και Σοβιετικής Ενωσης, κατά την περίοδο εργασιών του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ).

Ταυτοχρόνως επικυρώθηκε και η οριστική απομάκρυνση του Νίκου Ζαχαριάδη από το Πολιτικό Γραφείο (Π.Γ.) της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Κατά τη διάρκεια της 7ης Πλατιάς Ολομέλειας (19-24 Φεβρουαρίου 1957) ο Νίκος Ζαχαριάδης διαγράφηκε και από την Κεντρική Επιτροπή του ελληνικού κόμματος.

Η σφοδρή αντίθεση και των δύο στις ανωτέρω αποφάσεις είχε σημαντικές επιπτώσεις στον ύστερο βίο τους. Ο Νίκος Ζαχαριάδης οδηγήθηκε στην εξορία (Μποροβιτσί, Σουργκούτ) από τη νέα σοβιετική ηγεσία και ο Αλέξης Πάρνης, μετά τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του θεατρικού έργου του «Το νησί της Αφροδίτης» (1960), αφιερωμένο στον αγώνα των Κυπρίων εναντίον των αγγλικών δυνάμεων κατοχής της μεγαλονήσου, δέχτηκε τα πυρά των συντρόφων του προκειμένου να προσυπογράψει την πολιτική καταδίκη του Νίκου Ζαχαριάδη.

Τα ιστορικά έγγραφα που ακολουθούν, και τα οποία δημοσιεύονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αναφέρονται σε κομβικά στοιχεία του διαθέσιμου αρχειακού υλικού και η παρουσίασή τους δεν αποτελεί ενδελεχή ακαδημαϊκή ανάλυση αυτών των πρωτογενών πηγών. Στόχος του παρόντος άρθρου είναι η ενημέρωση των αναγνωστών και όχι η λεπτομερής επεξεργασία των αρχειακών τεκμηρίων, που θα απαιτούσε διαφορετική μεθοδολογική προσέγγιση.

Ολα τα αποσπάσματα των ιστορικών ντοκουμέντων που ακολουθούν μεταφράστηκαν από τη ρωσική στην ελληνική γλώσσα από τον γράφοντα.

Η διεύθυνση του Ρωσικού Κρατικού Αρχείου Σύγχρονης Ιστορίας (Российский государственный архив новейшей истории, РГАНИ) εξέδωσε σε αυτοτελή τόμο ένα μέρος του ατομικού πολιτικού φακέλου του Νίκου Ζαχαριάδη, ο οποίος αποχαρακτηρίστηκε την τελευταία χρονική περίοδο από τις αρμόδιες κρατικές ρωσικές αρχές. Αξίζει να αναφέρουμε ότι από το 2016 μέχρι σήμερα το Αρχειακό Κέντρο РГАНИ παραμένει κλειστό για τους ιστορικούς ερευνητές.

Το βιβλίο τιτλοφορείται «Νίκος Ζαχαριάδης, ζωή και πολιτική δραστηριότητα: 1923-1973» (Никос Захариадис, жизнь и политическая деятельность 1923-1973, εκδ. Нестор-История, Μόσχα 2017). Η ιστορική έρευνα, η επιμέλεια και η εισαγωγή υπογράφεται από τους ιστορικούς Λ.Α. Βελιτσάνσκαγια και Μ.Γ. Προζουμένσικοφ, υπό την άμεση εποπτεία της διευθύντριας του Κέντρου, Ν. Γκ. Τομιλίνα.

Το βιβλίο είναι τυπωμένο στη ρωσική γλώσσα κι αποτελείται από δύο κύρια μέρη: μια ιστοριογραφική εισαγωγή 16 σελίδων και το αρχειακό τμήμα, όπου παρουσιάζονται 169 σπάνια ιστορικά τεκμήρια για τον πολιτικό βίο του Ζαχαριάδη. Επισυνάπτονται επίσης 13 σελίδες πρωτότυπων φωτογραφικών ντοκουμέντων και τρεις επιπλέον σελίδες με προσωπικές φωτογραφίες του Νίκου Ζαχαριάδη.

Οπως αναφέρουν οι επιμελητές της έκδοσης, ο προσωπικός φάκελος του Νίκου Ζαχαριάδη περιέχει 400 ιστορικά τεκμήρια που ξεπερνούν τις 2.000 σελίδες. Το βιβλίο περιέχει ένα τμήμα αυτών των τεκμηρίων και αποτελεί πολύτιμη συμβολή στη μελέτη της ιστορίας του ελληνικού κομμουνιστικού κόμματος ειδικότερα και της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κ.Δ.) γενικότερα.

«Δεν υπάρχουν ελαττώματα»
Η ατομική καρτέλα του Ζαχαριάδη στα αρχεία της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο «βαθμολογητής» του Στέλιος Σκλάβαινας, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ την επόμενη χρονιά, αποφαινόταν πως ο αρχηγός του κόμματος «δεν έχει ελαττώματα» Η ατομική καρτέλα του Ζαχαριάδη στα αρχεία της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο «βαθμολογητής» του Στέλιος Σκλάβαινας, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ την επόμενη χρονιά, αποφαινόταν πως ο αρχηγός του κόμματος «δεν έχει ελαττώματα» |

Τα πολιτικά κριτήρια δράσης του Νίκου Ζαχαριάδη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με τις συστηματικές σπουδές που διεξήγαγε στις ανώτατες κομματικές σχολές της Κ.Δ.

Από το 1922 έως το 1924 ο Ζαχαριάδης φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής (Коммунистический университет трудящихся Востока имени И. В. Сталина, γνωστότερο με τα αρχικά ΚΟΥΤΒ). Από το 1924 έως το 1929 βρισκόταν στην Ελλάδα, όπου ανέλαβε καθοδηγητικές θέσεις στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαίων Ελλάδας (ΟΚΝΕ). Εν συνεχεία επέστρεψε στη Μόσχα προκειμένου να σπουδάσει στην ανώτατη κομματική σχολή της Κ.Δ.

Το 1931 ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος κάτω από συνθήκες που παρουσιάζονται αναλυτικά σε βιβλίο του γράφοντος, το οποίο θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Φεβρουάριο («Ακρως Απόρρητο. Οι σχέσεις ΕΣΣΔ-ΚΚΕ, 1944-1952», εκδόσεις ΚΨΜ).

Το 1930 οι καθηγητές της Διεθνούς Λενινιστικής Σχολής ανέφεραν ότι ο Δημήτριεφ (πολιτικό ψευδώνυμο του Ζαχαριάδη στο εσωτερικό της Κ.Δ.) «έλυνε τα ζητήματα της ένοπλης εξέγερσης με λενινιστικό τρόπο. Το μάθημα το πέρασε. Μελέτησε σοβαρά και με μεγάλο ενδιαφέρον και πήρε το πιο ενεργό μέρος στην εργασία (της σχολής). Πειθαρχημένος. Θα φανεί χρήσιμος στην τελειοποίηση της οργανωτικής δουλειάς […] Εχει σωστή πολιτική γραμμή, πολιτικά σταθερός. Καλή πολιτική ανάπτυξη. Δύναται να προσεγγίζει τα διεθνή ζητήματα με επαρκή αυτονομία. Είναι σε θέση να συνδυάζει τις θεωρητικές γνώσεις με τα πολιτικά προβλήματα. Πειθαρχημένος» (Никос Захариадис, όπ.π, σ. 27).

Μερικά χρόνια αργότερα, σε μια άκρως απόρρητη αναφορά της 25ης Μαΐου 1935, ο Σίπνερ, ανώτατο στέλεχος της Κομμουνιστικής Διεθνούς[1], ζητά από τον Πιάτκοφ (Στέλιο Σκλάβαινα)[2] την πολιτική αξιολόγηση του Νίκου Ζαχαριάδη.

Ο Σκλάβαινας αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Είναι καλός στη συνωμοτική δουλειά, έχει ικανότητα να καθοδηγεί και να διαφωτίζει και άλλους. Είναι καλός στη συλλογική εργασία. Διατηρεί δεσμούς με το κόμμα. Είναι ισχυρός στην παράνομη δουλειά. Εχει πολύ μεγάλη οργανωτική εμπειρία. Ο σύντροφος είναι σεβαστός από όλα τα μέλη του καθοδηγητικού μηχανισμού και όλα τα μέλη του κόμματος […] Είναι πολιτικά προετοιμασμένος αλλά δεν μπορεί να έχει κολοσσιαίες θεωρητικές γνώσεις. Σωστά καταπιάνεται με τα ζητήματα, εμβαθύνει, και υιοθετεί σωστή πολιτική θέση. Δεν υπάρχουν ελαττώματα» (όπ.π., σ. 31).

Από τα πιο πάνω καθίσταται σαφές ότι «η προσέγγιση των διεθνών ζητημάτων με επαρκή αυτονομία» ήταν μια συνθήκη sine qua non, την οποία είχε θέσει η Κ.Δ., για την επιλογή των κομμουνιστικών στελεχών της καθοδήγησης των περιφερειακών δυτικών κομμουνιστικών κομμάτων.

Ο ιταλικός φασισμός, η άνοδος του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία, ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος και γενικότερα το πρόβλημα της ανάδυσης του φασισμού στην Ευρώπη οδήγησαν την Κ.Δ. στη σταδιακή ανάδειξη σκληραγωγημένων κομμουνιστικών στελεχών τα οποία θα ήταν σε θέση να λειτουργήσουν υπό οιοδήποτε καθεστώς, παρανομίας, διώξεων κ.λπ., δίχως να κλονιστούν.

Αμεσος στόχος: η πάλη εναντίον του φασισμού και η προώθηση της γενικής πολιτικής κατεύθυνσης της Κ.Δ. Υπό αυτή την έννοια η ανάδειξη του Νίκου Ζαχαριάδη στην ηγεσία του ΚΚΕ αποτέλεσε μια επιτυχία της Κ.Δ., καθώς παρά την οργανωτική αποσάθρωση του κομμουνιστικού κόμματος κατά την περίοδο Μεταξά, η πολιτική του δυναμική αλλά και επιρροή (ως έκφραση και των συνακόλουθων συνδικαλιστικών διεκδικήσεων) παρέμενε αρκετά ισχυρή, όπως τουλάχιστον αποδεικνύει ο ρόλος του ΚΚΕ εντός του ΕΑΜ κατά τα ύστερα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης.

Η σχετική αυτονομία του Νίκου Ζαχαριάδη απέναντι στην Κ.Δ. και τη Μόσχα (γράμμα του Οκτωβρίου 1940, θεωρία «δύο πόλων», μη συμμετοχή στις εκλογές του 1946, για να αναφερθούμε στις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις) δεν σχετιζόταν αποκλειστικά και μόνο με ίδια στοιχεία του χαρακτήρα του αλλά και με τη συγκεκριμένη μόρφωσή του, την κομμουνιστική τεχνική γνώση του και τους ευρύτερους πολιτικούς στόχους της Κ.Δ.

Η σχετική πολιτική αυτονομία του Νίκου Ζαχαριάδη, όπως αυτή εκφράστηκε στην πολιτική του στην Ελλάδα, δεν ήταν, με τη στενή έννοια, μια πράξη «απείθειας»· τουναντίον, αποτελούσε αντανάκλαση της ανώτατης πολιτικής εκπαίδευσής του στη Μόσχα και εγγραφόταν στους κανόνες αυξημένης λειτουργικής τυπικής ισχύος της Κ.Δ. και των πανεπιστημιακών σχολών της.

Το ρήγμα της Τασκένδης
Μόσχα, 9 Μαρτίου 1953. Στιγμιότυπο από την κηδεία του Στάλιν Μόσχα, 9 Μαρτίου 1953. Στιγμιότυπο από την κηδεία του Στάλιν |

Μετά το πέρας του ελληνικού εμφύλιου πολέμου τα ένοπλα τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), ύστερα από έγκριση της ανώτατης σοβιετικής ηγεσίας και προσωπικά του Στάλιν, εγκαταστάθηκαν στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν.

Η σύγκρουση των Ελλήνων κομμουνιστών κατά τη δεκαετία του 1950 και αργότερα στην Τασκένδη και η δημιουργία δύο αντιμαχόμενων πολιτικών «παρατάξεων», των αποκαλούμενων (κατά την εγχώρια κομματική ορολογία) «ζαχαριαδικών» και «αντιζαχαριαδικών», εγγραφόταν στη γενικότερη προσπάθεια «αποσταλινοποίησης» του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ), διαδικασία η οποία εντάθηκε μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956.

Η «αποζαχαριαδοποίηση» ήταν έκφραση της νέας σοβιετικής πολιτικής που στρεφόταν κατά της «σταλινικής» παράδοσης διακυβέρνησης, τόσο στο πολιτικό αλλά εν πολλοίς και στο οικονομικό πεδίο. Εχει πλέον αποδειχτεί ιστορικά η εμπλοκή της ανώτατης ηγεσίας του ΚΚΣΕ στην πορεία εξέλιξης των γεγονότων στην Τασκένδη[3].

Το ζητούμενο για τους Σοβιετικούς ήταν να παρουσιαστεί η απομάκρυνση Ζαχαριάδη από την ηγεσία του ΚΚΕ ως αίτημα της πλειοψηφίας των μελών του ΚΚΕ.

Επ’ αυτού ξέσπασαν σφοδρές συγκρούσεις στην κοινότητα των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης, οι οποίες οδήγησαν επί της ουσίας στη «σιωπηρή» διάσπαση του ΚΚΕ, που εισερχόταν σε περίοδο παρατεταμένης κρίσης, τουλάχιστον στο πλαίσιο των κοινοτήτων-πολιτειών της Τασκένδης.

«Ηθική πώρωση»
Ο Αλέξης Πάρνης στον Δημοκρατικό Στρατό (στη μέση). Ο Αλέξης Πάρνης στον Δημοκρατικό Στρατό (στη μέση). |

Σε αυτό το σημείο αξίζει να επιχειρήσουμε τη σύγκριση του ατομικού φακέλου του Ζαχαριάδη με τον αντίστοιχο του Αλέξη Πάρνη. O Αλέξης Πάρνης, σύμφωνα με το βιογραφικό του σημείωμα, γεννήθηκε την 26/4/1924 στον Πειραιά.

«Από το 1942 έως το 1944 εργάστηκε συνωμοτικά […] και ενεργά πήρε μέρος στις μάχες κατά των Γερμανών κατακτητών. Το 1944 συμμετείχε στις μάχες των Δεκεμβριανών εναντίον της επέμβασης των Βρετανών […] Από το 1946 έως το 1949 βρισκόταν στο ΔΣΕ […] και ενεργά συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις. Από το 1949 έως το 1951 βρισκόταν ως μετανάστης στην ΕΣΣΔ, ως επαναστάτης πολιτικός πρόσφυγας και ανέλαβε κομματικές εργασίες εντός της κοινότητας (των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων) της Τασκένδης. Την 1η Νοεμβρίου 1951 έγινε φοιτητής του Λογοτεχνικού Ινστιτούτου Γκόρκι της Μόσχας».[4] 

Πριν προχωρήσουμε, αξίζει ν’ αναφερθεί ότι ο γράφων παρέδωσε πρόσφατα τον φάκελο του Αλέξη Πάρνη στον ίδιο. Το εν λόγω αρχειακό υλικό απόκειται στα Κρατικά Αρχεία Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στο πλαίσιο της μεταδιδακτορικής μου έρευνας, με θέμα την πολιτική βία στην πρώην Σοβιετική Ενωση και τις σχέσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς με τα δυτικά κομμουνιστικά κόμματα, αναζήτησα πληθώρα προσωπικών φακέλων πρώην μελών και καθοδηγητικών στελεχών των δυτικών κομμουνιστικών κομμάτων.

Το περιεχόμενο του ατομικού φακέλου του Αλέξη Πάρνη περιλαμβάνει στοιχεία που μας βοηθούν να κατανοήσουμε το γενικότερο πλαίσιο λειτουργίας του ΚΚΕ την περίοδο 1956-1958.

Εξαιρετικά αποκαλυπτικό γι’ αυτή τη λειτουργία είναι επί παραδείγματι το κείμενο της διαγραφής του Πάρνη από το κόμμα (16/10/1956), με τίτλο «Απόφαση της ΚΟΒ των σπουδαστών και των συντρόφων του ραδιοσταθμού για τη διαγραφή του Αλέξη Πάρνη από μέλος του ΚΚΕ»:

«Η συνέλευση, αφού συζήτησε λεπτομερειακά την όλη στάση του Πάρνη, διαπίστωσε:
α’. ο Πάρνης 7 μήνες μετά την 6η Ολομέλεια, όχι μόνο δεν θέλησε να καταλάβει την ιστορική για το κόμμα μας σημασία της, αλλά συνεχίζει μια χωρίς αρχές πάλη κατά των αποφάσεων της, κατά του ΚΚΕ και των αδελφών κομμάτων, που βοήθησαν το κόμμα μας να βγει απ’ τη θανάσιμη κρίση που το είχε ρίξει η παλιά ηγεσία του μ’ επικεφαλής τον τυχοδιώκτη Ζαχαριάδη. Μετέτρεψε το σπίτι του σε κέντρο αντικομματικής δουλειάς, όπου πραγματοποιούνταν ακόμα και φραξιονιστικές συσκέψεις με τη συμμετοχή του Ζαχαριάδη.
β’. Ο Πάρνης εμφανίζεται και μέσα κι έξω από τις συνελεύσεις με αντικομματικό φανατισμό και απαράδεκτο αντιδιεθνιστικό πνεύμα σε βάρος των αδελφών κομμουνιστικών κομμάτων και των ηγετών τους. Εκφράσεις σαν «Τι είναι ο Γκεοργκίου Ντεζ και πού πολέμησε;» «Ποιος έδωσε το δικαίωμα στ’ άλλα κόμματα να ανακατεύονται στα κομματικά μας ζητήματα», «Τα 6 κόμματα λένε ψέματα», «Σε πόσες μέρες, ώρες, ή λεπτά πήρε την απόφαση που ετοίμασαν τα κόμματα η 6η Ολομέλεια;» κ.λπ. … είναι η αντικομματική «επιχειρηματολογία» του Πάρνη, ενάντια στις ιστορικές αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας.
γ’ Προξενεί αλγεινή εντύπωση ότι, για τον αντικομματικό-εθνικιστικό κατήφορο και την ηθική πώρωση του Πάρνη, το γεγονός ότι είναι πασίγνωστη η ανεκτίμητη, πραγματικά συγκινητική βοήθεια, που έδωσε και δίνει το ΚΚΣΕ στους Ελληνες πολιτικούς πρόσφυγες και στο κόμμα μας, ενώ ο ίδιος, εντελώς άγνωστος στην Ελλάδα, χάρη στην ολόπλευρη βοήθεια των σοβιετικών μας συντρόφων, αναδείχτηκε σε βαθμό που πραγματικά δεν του άξιζε, έχει την αναισχυντία και το θράσος να στρέφεται και ενάντια στους σοβιετικούς μας συντρόφους και στο ΚΚΣΕ…
δ’. Με ζαχαριαδικά «επιχειρήματα» … «ανατρέπει» όλες τις θέσεις της 6ης Ολομέλειας. Δικαιώνει σαν σωστή ακόμα και την εθνικιστική θέση του Ζαχαριάδη για τον ελληνικό άξονα με τους δύο πόλους – τον ένα στραμμένο προς νότο, κατά της Αγγλίας κ.λπ. και τον άλλο στραμμένο προς βορρά κατά των χωρών του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, λέγοντας πως αυτό ακριβώς σημαίνει … πολιτική ουδετερότητας […].
Με βάση τα παραπάνω η συνέλευση αποφασίζει: α’. διαγράφει τον Πάρνη από μέλος του ΚΚΕ σαν αντικομματικό, διεφθαρμένο στοιχείο, που παλεύει κατά της γραμμής του κόμματος, συνδέεται και δουλεύει για λογαριασμό της παλιάς χρεωκοπημένης καθοδήγησης του ΚΚΕ, χτυπά τις διεθνιστικές αρχές του Κόμματός μας και με την όλη τυχοδιωκτική του συμπεριφορά είναι ανάξιος να φέρει τον τίτλο του μέλους του Κόμματος».[5] 

Ο Ζαχαριάδης ζητά (μάταια) εξηγήσεις

↳ Πάνω αριστερά, παρέμβαση του Λογοτεχνικού Ινστιτούτου της Ενωσης Σοβιετικών Συγγραφέων για την άρση γραφειοκρατικών προβλημάτων σε σχέση με την έλευση της συζύγου του από την Τασκένδη στη Μόσχα (1953)· δεξιά, η προστατευτική παρέμβαση του Ζαχαριάδη στην Κ.Ε. του ΚΚΣΕ με την τυπική αποποίηση της μεταξύ τους σχέσης (1962) και κάτω η διαγραφή του από το ΚΚΕ (1956)

Λίγα χρόνια αργότερα ο Νίκος Ζαχαριάδης θα επανέλθει στο ζήτημα της «διεθνιστικής βοήθειας των αδελφών κομμάτων» με αποστολή γράμματος στην Κ.Ε. του ΚΚΣΕ.

Την 21η Μαρτίου 1961 θα γράψει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «Από το 1950, όταν οι Βαφειάδης και Παρτσαλίδης διέδωσαν τη γνωστή, λαθεμένη, συκοφαντία εναντίον μου, και όταν η ειδική επιτροπή της ΚΕ του ΚΚΣΕ μελέτησε αυτό το ζήτημα, σχεδόν κάθε χρόνο σάς κάνω έκκληση και αιτούμαι το ξεκαθάρισμα αυτού του ζητήματος. Η αποκαλούμενη 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία συστάθηκε υπό την ανώτατη πατρωνία του σ. Κουούσινεν, πήρε την απόφαση να ελέγξει την «ύποπτη δραστηριότητα» του Ζαχαριάδη. Από τότε έχουν παρέλθει τέσσερα χρόνια και εξακολουθώ ακόμα να αναμένω τα αποτελέσματα του ελέγχου. Αυτό το ζήτημα ήταν και συνεχίζει να είναι όχι μόνο, και όχι τόσο, το δικό μου προσωπικό ζήτημα, αλλά πάνω απ’ όλα, και πρωτίστως, ένα πολιτικό ζήτημα καθώς η εφαρμογή του γνωστού πραξικοπήματος στο ΚΚΕ σχετίζεται με αυτό το ζήτημα. Η κλίκα των χρεοκοπημένων, την οποία ο σ. Κουούσινεν έβαλε στην καθοδήγηση του ΚΚΕ, είχε, βεβαίως, κάθε λόγο να επιθυμεί να επωφεληθεί από αυτό το παραπέτασμα καπνού και για πολλά χρόνια να κωλυσιεργεί προκειμένου να συγκαλύψει και να δικαιολογήσει τις παράνομες δραστηριότητές της. Μια τέτοια αοριστία και η μεταβίβαση του ελέγχου ‘ενοχής’ εναντίον του Ζαχαριάδη στο χρονοντούλαπο, είναι δυνατό να ικανοποίησαν και να ικανοποιούν τον σ. Κουούσινεν, καθώς του επέτρεψαν και του επιτρέπουν να επεμβαίνει ανενόχλητα στις υποθέσεις του ΚΚΕ» (Никос Захариадис, όπ.π., σ. 218).

Η ακριβώς ίδια συλλογιστική του Ζαχαριάδη συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση και τα επόμενα χρόνια.

Την 1η Ιανουαρίου 1962 απέστειλε λ.χ. γράμμα στην Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι «η ΚΕ του ΚΚΣΕ και το ΚΚΕ οφείλουν να προβούν σε ανοιχτή δήλωση η οποία να λέει ότι οι συκοφαντικές κατηγορίες εναντίον του Ζαχαριάδη, που ξεκίνησαν να προωθούνται στη Μόσχα το 1950 από τους Παρτσαλίδη και Βαφειάδη μαζί με τους Χότζα και Σέχου, όταν η τρόικα Μαλενκόφ – Μόλοτοφ – Σούσλοφ με δίκασε, και οι οποίες αναγνωρίστηκαν ουσιαστικά το 1956 από την πενταμελή ομάδα των Κουούσινεν – Ντέζ και των λοιπών -η οποία με έβγαλε από την αίθουσα συνεδριάσεων του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και καταδίκασε πισώπλατα το ΚΚΕ- είναι αβάσιμες και αναληθείς και ότι [η Κ.Ε. του ΚΚΣΕ και το ΚΚΕ] οφείλουν να με αποκαταστήσουν εντός των μελών του ΚΚΕ» (όπ.π., σ. 240).

Ο Ζαχαριάδης δεν μπορούσε να ανεχτεί πολιτικά την υπόνοια ότι υπήρξε συνεργάτης του «ταξικού εχθρού». Από το 1950 κι ύστερα αγωνίστηκε προκειμένου να αποδείξει ότι ήταν πάντοτε πιστός αγωνιστής του ΚΚΕ και του ΚΚΣΕ. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η σύγκρουσή του με την καθοδήγηση του ΚΚΣΕ πήρε μια νέα τροπή τον Φεβρουάριο του 1962.

Την 1η Φεβρουαρίου 1962 ο Ζαχαριάδης έστειλε το ακόλουθο γράμμα στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών:
«Παρακαλώ να μου γνωρίσετε αν εκκρεμούν εναντίον μου κατηγορίες για την κομμουνιστική επαναστατική μου δράση ενάντια στην αστικοτσιφλικάδικη αντίδραση και την υποδούλωση της Ελλάδας στον ξένο αμερικανικό ιμπεριαλισμό» (όπ.π., σ. 245).

Τα κίνητρα αυτής της πολιτικής κίνησης υψηλού συμβολισμού εξηγήθηκαν από τον ίδιο τον Ζαχαριάδη με πολιτικούς αλλά και ηθικούς όρους.

Στις 2 Φεβρουαρίου 1962, μέσω ενός νέου προσωπικού γράμματος το οποίο είχε πάλι ως αποδέκτη το ΚΚΣΕ, αναφέρονταν καταληκτικά από τον Ζαχαριάδη τα εξής:
«Το ΚΚΣΕ και το ΚΚΕ δεν ήταν ποτέ εχθροί μου. Θα καταδείξω απλά ότι η επαίσχυντη συκοφαντία δεν έχει πόδια να σταθεί. Και θα το καταδείξω με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο» (όπ.π., σ. 249).

Η προώθηση των ηθικών αιτημάτων του Ζαχαριάδη μέσω ανάλογων πολιτικών πράξεων, όπως η αποστολή γράμματος στον εισαγγελέα Αθηνών, αντιμετωπίστηκαν εχθρικά από τη σοβιετική ηγεσία, η οποία εκτιμούσε ότι ο Ζαχαριάδης στόχευε στη διεθνοποίηση του ζητήματός του.

Ταυτοχρόνως η στάση του αυτή αναδείκνυε διεθνώς τις πολιτικές διαφωνίες και τελικώς την απειθαρχία των εγχώριων κομμουνιστικών κομμάτων -η περίπτωση του ΚΚΕ ήταν ιδιότυπη αλλά ιδιαιτέρως χαρακτηριστική- απέναντι στις αποφάσεις του ΚΚΣΕ. Αυτές οι πολιτικές κινήσεις ερμηνεύτηκαν ως προσπάθειες εκβιασμού της σοβιετικής εξουσίας από τον τέως γενικό γραμματέα του ΚΚΕ και κατέληξαν τελικώς στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, εκτοπισμένος αρχικά στην περιοχή Μποροβιτσί της Σοβιετικής Ενωσης, στάλθηκε αργότερα στη Σιβηρία (Σουργκούτ) από τα όργανα κρατικής ασφάλειας της ΕΣΣΔ ύστερα από σχετική υπόδειξη της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ.

«Ο Πάρνης δεν ήταν ποτέ οπαδός μου»

Σ’ αυτό το ιστορικό πλαίσιο, ο Νίκος Ζαχαριάδης, έχοντας εν τω μεταξύ πληροφορηθεί ότι η νέα Κ.Ε. του ΚΚΕ επιθυμούσε την παραδειγματική τιμωρία του Αλέξη Πάρνη σε επαγγελματικό, πολιτικό αλλά και προσωπικό επίπεδο λόγω της μη συμμόρφωσής του με το περιεχόμενο και το πνεύμα της 6ης και 7ης Πλατιάς Ολομέλειας, έστειλε στις 12 Μαρτίου 1962 ένα ακόμα αιχμηρό γράμμα με την παρακάτω δήλωση:

«Ο Κουούσινεν έχει αρπαχτεί από τις νεκρές ψυχές επιδιώκοντας να αποστερήσει από το ΚΚΕ ό,τι τίμιο έχει ακόμα απομείνει σ’ αυτό. Μήπως δεν βλέπετε ότι η κλίκα Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη οδηγεί το ΚΚΕ αλλά και τους ίδιους στον γκρεμό; Θα πείτε ότι ο Ζαχαριάδης προστατεύει εκ νέου έναν εκ των οπαδών του. Σας πληροφορώ ότι ο Πάρνης δεν ήταν ποτέ οπαδός του Ζαχαριάδη. Εγινε ή φαντάζεται τον εαυτό του ως οπαδό του Ζαχαριάδη, δυνάμει της διαμαρτυρίας ενός διανοουμένου εναντίον των γνωστών γεγονότων που έλαβαν χώρα στο ΚΚΕ και με τα οποία δεν μπορεί να συμφωνήσει. Επί της ουσίας, μας χωρίζουν με τον Πάρνη πολύ σημαντικές διαφωνίες. Ομως ο Πάρνης είναι παιδί του λαού, γέννημα θρέμμα του κινήματός μας και είναι έγκλημα να υποστεί μια τέτοια καταδίωξη. Κατ’ αυτό τον τρόπο θέλετε να τον εξοντώσετε μόνο και μόνο για να μπορείτε να λέτε αργότερα, νίπτοντας τας χείρας: «Βλέπετε, είχαμε δίκιο!». Ομως ο λαός και το ΚΚΕ ποτέ δεν θα συγχωρήσουν ένα τέτοιο έγκλημα. Νομίζετε ότι δεν θα έρθει ο καιρός όπου θα σας ρωτήσουμε και για τον Πάρνη και πάνω απ’ όλα για το ΚΚΕ; Μη νομίζετε ότι εκφράζω εδώ μόνο τη δική μου γνώμη: Αυτό που αποφάσισα θα το εκπληρώσω μέχρι τέλους».[6] 

O Αλέξης Πάρνης αγνοούσε έως σήμερα την ύπαρξη αυτής της επιστολής. Σε ερώτηση του Στέλιου Ελληνιάδη, παρουσία του γράφοντος, λίγο μετά την παράδοση του σοβιετικού φακέλου στον ίδιο θα δηλώσει έκπληκτος και ιδιαίτερα συγκινημένος.

Ο ακόλουθος διάλογος είναι αποκαλυπτικός:

ΕΡ.: «Τι αισθάνθηκες και πώς το είδες αυτό το γράμμα του Ζαχαριάδη, μια ανακεφαλαίωση, θέλω να μας το πεις τώρα».
Α.Π.: «Σαν να ήταν ένα βραβείο που μου ήρθε, ανώτερο από το Νόμπελ, ηθικό βραβείο, ηθικής, που πραγματικά αυτό το λέω ειλικρινά και θέλω να με πιστέψετε, αν ερχόντουσαν τώρα και μου λέγανε πάρε το Νόμπελ αλλά άσε το γράμμα του Νίκου, θα έλεγα όχι το γράμμα του Νίκου, γιατί αυτό θα είναι ώς τον θάνατο, θα σε κρατήσει. Το Νόμπελ είναι μόνο λεφτά. Αυτό όμως είναι ας πούμε μια ηθική επιβράβευση από έναν άνθρωπο ο οποίος δεν έλεγε λόγια περιττά, δεν συνήθιζε να λέει τέτοια πράγματα και να λέει ότι θα πληρώσετε για τον Πάρνη, σαν να είναι ο Πάρνης ο Καρλ Μάρξ. Θα πληρώσετε για τον Πάρνη και το ΚΚΕ. Αρα με έβαζε πάρα πολύ ψηλά, τόσο που δεν το φανταζόμουνα ποτέ. Και αυτό το μαθαίνω ύστερα από μισό αιώνα. Δεν μου είπε τίποτα. Μπορούσε να μου πει, τόσοι γράψανε, έγραψα κι εγώ για σένα κάτι. Δεν είπε λέξη. Τι το κακό. Δεν είπε τίποτα. Πήγε στο Μποροβιτσί το έγραψε και σε ένα μήνα έφυγε για τη δική του τραγωδία. Αυτό μόνο κάνει για βιβλίο, παιδιά. Γίνεται βιβλίο μόνο αυτό».
ΕΡ.: «Σε ξάφνιασε πάντως, Αλέξη».
Α.Π.: «Με έριξε κάτω. Τι να σου πω, δηλαδή με ισοπέδωσε. Βέβαια εγώ τώρα είμαι σε μια ηλικία που βραβεύσεις και τέτοια δεν με ενδιαφέρουν, αλλά αυτό πραγματικά ήταν σημαντικό. Γιατί τον ήξερα καλά. Δεν ήταν ας πούμε, δεν έλεγε λόγια περιττά»[7] 

Υστερα απ’ όλα αυτά ο Αλέξης Πάρνης, μετά από διαβουλεύσεις με τον Νίκο Ζαχαριάδη και με τη σύμφωνη γνώμη της ανώτατης καθοδήγησης του ΚΚΣΕ, επέστρεψε στην Ελλάδα. Αντιθέτως, ο Νίκος Ζαχαριάδης εξορίστηκε στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου και αυτοκτόνησε την 1η Αυγούστου 1973.

Η τελευταία φράση του παραπάνω γράμματος του Ζαχαριάδη ερμηνεύτηκε από τη σοβιετική ηγεσία ως προσπάθεια «εκβιασμού» και σύνδεσης του προσωπικού του ζητήματος με την πολιτική πάλη των «ζαχαριαδικών» οπαδών του στην Τασκένδη.

Εκτοτε οι θέσεις του Ζαχαριάδη και του ΚΚΣΕ απέκλιναν: το ΚΚΣΕ αρνήθηκε την πλήρη αποκατάστασή του και θεώρησε πολιτικά επιζήμια την άμεση (ή έμμεση μέσω Ρουμανίας ή άλλης Λαϊκής Δημοκρατίας) επιστροφή του στην Ελλάδα.

Τελικά ο Ζαχαριάδης έδωσε στην ανώτατη σοβιετική ηγεσία τη δική του ερμηνεία για τα κίνητρα των πολιτικών πράξεών του μέσω του γράμματος που απέστειλε στην Κ.Ε. του ΚΚΣΕ στις 9 Μαΐου 1970:

«Αυτό το οποίο διαπράττω τώρα εδώ και περίπου ένα χρόνο (και έκανα το 1966, 1967, 1968) [8] δεν είναι έκφραση των διαφωνιών μου με το ΚΚΣΕ. Τα γεγονότα με έφεραν σε σύγκρουση με τα σοβιετικά όργανα ασφαλείας, παρά το ότι δεν παραβίασα κανένα σοβιετικό νόμο και δεν υπάρχει ουδεμία κατηγορία ενοχής σε βάρος μου για αντισοβιετική δραστηριότητα. Η αυθαιρεσία και οι ανομίες, οι οποίες χαρακτηρίζουν αυτή τη σύγκρουση, έγιναν επιτρεπτές αποκλειστικά από αυτά τα όργανα. Τον Ιανουάριο του 1924, ως ένας εκ των σπουδαστών της ΚΟΥΤΒ, στάθηκα φρουρά στη σορό του Λένιν στο Μέγαρο των Συνδικάτων και πήρα μέρος στην κηδεία του. Τότε, στα είκοσί μου χρόνια, έδωσα όρκο στον εαυτό μου να ακολουθώ, στον βαθμό που μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου, τον δρόμο του Λένιν. Η αίσθηση της υπευθυνότητας και η ηχώ των όρκων μου εκείνων των ημερών με έκαναν να γράψω αυτό το γράμμα, και τίποτα άλλο. Με το ΚΚΣΕ δεν είχα, δεν έχω και δεν μπορώ να έχω τους οιοδήποτε ανοιχτούς λογαριασμούς. Με σεβασμό, Ν. Ζαχαριάδης» (Никос Захариадис, όπ.π, σ. 433).

Ο Ζαχαριάδης με την κόρη του Ολγα στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του 1971, δύο χρόνια πριν από την αυτοκτονία του Ο Ζαχαριάδης με την κόρη του Ολγα στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του 1971, δύο χρόνια πριν από την αυτοκτονία του |

Υπό αυτή την έννοια, και βάσει όσων παραθέσαμε, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε ίσως η πιο ιδιότυπη εκδοχή ηγετικού στελέχους της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Το μεσσιανικό κυριολεκτικά αίσθημα αφοσίωσης και πίστης στον αγώνα για τη δημιουργία μιας κομμουνιστικής κοινωνίας, όπως ο ίδιος τον αντιλαμβανόταν στο πλαίσιο των βιωμάτων του και της συνακόλουθης εκπαίδευσής του από τη Διεθνή, μπορεί να εξηγήσει σε σημαντικό βαθμό την αταλάντευτη θέληση αλλά και αυταπάρνηση των Ελλήνων κομμουνιστών, που έδωσαν παρατεταμένους άοπλους και ένοπλους αγώνες στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης και αργότερα.

Ο Αλέξης Πάρνης αποτελεί, με τη σειρά του, έναν άνθρωπο που εμπνεύστηκε από τις ίδιες αρχές και μπόρεσε εντός αυτού του πλαισίου να αναπτύξει τόσο την τέχνη του όσο και την ελευθερία του πνεύματός του, απαραίτητη παρακαταθήκη για κάθε πραγματικό καλλιτέχνη και δημιουργό.

*επισκέπτης καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας, Πολιτικών Κομμάτων και Κοινωνικών Κινημάτων του Κρατικού Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας
⸏⸏⸏⸏⸏⸏⸏⸏⸏⸏⸏⸏⸏

[1] Шипнер (Кара Иванов Иван Генчевич). Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Βουλγαρίας από το 1918. Το 1926 έγινε μέλος του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκων). Το 1939 έλαβε τη σοβιετική υπηκοότητα. Από το 1929 έως το 1934 βρέθηκε στην Κίνα για κομματικές εργασίες. Από το 1935 έως το 1937 ήταν ένα από τα μόνιμα στελέχη της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
[2] Πρόκειται για τον Στέλιο Σκλάβαινα. Το πραγματικό σοβιετικό ψευδώνυμό του ήταν Петков (Склавенас Антоний Георгиевич) και όχι Пятков όπως εκ παραδρομής αναφέρεται στο σοβιετικό έγγραφο. Ηταν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας κατά το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (25 Ιουλίου-20 Αυγούστου 1935).
[3] Γαβρίλης Λαμπάτος, Ελληνες πολιτικοί πρόσφυγες στην Τασκένδη, 1949-1957, Αθήνα 2001, εκδ. Κούριερ. Για μια ανάλυση των διασπάσεων του ΚΚΕ, βλ. επίσης Nikos Papadatos, Les communistes grecs et l’Union soviétique. Ηistoire de la scission du Parti communiste de Grèce, 1949-1968, Παρίσι 2016, εκδ. L’Harmattan.
[4] RGASPI, 495/207/697 (1ος Φάκελος), φ.152. Ρωσικό δακτυλογραφημένο κείμενο.
[5] RGASPI, 495/207/697 (1ος Φάκελος), φ. 122, 123, 125. Δακτυλογραφημένο ελληνικό κείμενο. Διατηρήθηκαν όλα τα γραμματικά και συντακτικά λάθη του πρωτοτύπου.
[6] RGASPI, 495/207/697, φ. 2,3. Δακτυλογραφημένη ρωσική μετάφραση της ελληνόγλωσσης επιστολής, που δεν βρίσκεται στον φάκελο. Οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο.
[7] Στέλιος Ελληνιάδης (παρουσιαστής) και Νίκος Παπαδάτος (προσκεκλημένος): «Ενα ντέφι που πάει παντού», ραδιοφωνική εκπομπή αφιερωμένη στον Αλέξη Πάρνη (14/10/2018).
[8] Αναφέρεται στις πολιτικές διαμαρτυρίες του με τη μορφή απεργίας πείνας.

Επιμέλεια: Τάσος Κωστόπουλος

Η ΠΑΠΟΕΡ ειναι εδω και χρονια σε χειμερια ναρκη και ουτε μια ανακοινωση για τον θανατο του πρωην προεδρου της δεν καταφερε να βγαλει.Η ΠΠΣΕ δεν υπαρχει πια εχει διαμοιρασθει στους ψηφοφορους του κ Λαμπρου (κυριως)που κινειται στον χωρο του ΠΑΣΟΚ  και της νεας παραταξης του κ Γεωργοπουλου που κινειται στον συντηρητικο χωρο.Η Λαικη Συσπειρωση του ΚΚΕ σε τοπικο επιπεδο απουσιαζει μεχρι νεωτερας .Η παραταξη που υποστηριχθηκε απο τον ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπειται στο Δημοτικο συμβουλιο απο εναν συμβουλο που διαχωρισε την θεση του απο αυτο το κομμα μετα την μεταλλαξη του.Η ΔΗΣΥΕΡ ζει ακομα αλλα δεν βασιλευει.Μαλλον αποσυντιθεται εν οψι εκλογων.Καινουργια παραταξη με αρχηγο τον κ Τοκα υπαρχει στο ΔΣ του Δημου μας.

Απο ολους τους παραπανω κανενας δεν εχει δημοσια τοποθετηθει κατα της επενδυσης για περιβαλλοντικους λογους.Καποιοι εχουν τοποθετηθει ΥΠΕΡ της επενδυσης με επιφυλαξεις παντως για την θεση της μοναδας αφαλατωσης που κατα καιρους αλλαζει θεσηΠρωτα μεσα στον κολπο της Κοιλαδας μετα στα Χωνια .Τωρα ειναι κοντα στην Γκουρι Βιτοριζα. Ολους φαινεται να τους ανακουφιζει η προοπτικη του Αναβαλου χωρις κανεις βεβαια να λεει πως με το νερο του θα ποτιζουμε το γκαζον.

Παρενθεση.Θυμιζω την αφαλατωση της ΜΕΛΦΑ στον ιδιο κολπο.(Τι δυναμικότητα θα έχει η μονάδα; 120 m³/ ημ. 43800 κυβικα τον χρονο.Για περίπου 120 κατοικίες.Από που θα παίρνει νερό; Από γεώτρηση ( μια από περισσότερες ) επιλεχθείσα που βρίσκεται πλησίον του κτηρίου της μονάδας και 5 χ.μ. από την πλησιέστερη σε Δίδυμα σύμφωνα με τη μελέτη.50% του θαλασσινού νερού που ωθείται με μεγάλη πίεση στην οσμωτική μεμβράνη, παράγεται σαν καθαρό νερό. Το άλλο μισό, συγκεντρώνει όλα τα άλατα και τα αλλά σωματίδια (ρεύμα υπολειμμάτων)

Καθως και τις μοναδες ιχθυοκαλιεργιων στον ορμο Βουρλιας και οχι μονο. Το θεμα ειναι ανοικτο για συζητηση που δεν γινεται

Τα πεντε  βιντεο του Ιχνηλατη περιπου 2 ωρες και κατι.Οποιος οπαια ενδιαφερεται η ιστορια δεν εχει τελειωσει ακομα.

Α ΜΕΡΟΣ  Εισηγηση -Σατραβελας Γοντικας 1 ωρα 10 λεπτα

B MΕΡΟΣ Τουσας-Αλεβιζου 13 λεπτα

Γ ΜΕΡΟΣ Καμιζης  18 λεπτα

Συγκροτημενος και γενικα αναλυτικος λογος που ομως παρακαμπτει το θεμα της συζητησης που ηταν αφαλατωση στα Χωνια για υδροδοτηση της μοναδας Γκολφ.Η οποια μοναδα πρεπει να αποδειξει στις αρχες και τους χρηματοδοτες της πως εχει εξασφαλισμενα αποθεματα νερου για την λειτουργια της προκειμενου να παρεια αδειες και επιδοτησεις.Η αρχικη μελετη του 2008 προεβλεπε αφαλατωση για τις υδρευτικες αναγκες του Δημου Κρανιδιου.

Σταθειτε στο 1.48 λεπτο.Το κοστος της επενδυσης την καθιστα υλοποιησιμη η οχι.Το οικονομικο κοστος προφανως Αν και στο λεπτο 7,15 (και 13.16)σε σχεση με την προστασια του περιβαλλοντος επικαλειται ζητα να εφαρμοστει (και διαβαζει μερος )η οδηγια της ΕΕ του 2000 οπως αυτη κυρωθηκε απο την Βουλη των Ελληνων σχετικα με την διαχειριση του νερου των ποταμων και γενικωτερα γλυκων υδατων (οπου δεν καταγραφεται η περιπτωση της αφαλατωσης νερου απο θαλασσα και της αλμολασπης που ηταν το θεμα της συζητησης)απο αυτα που εχουν αυθονα οι Ευρωπαικες χωρες σε αντιθεση με την Ελλαδα που ειναι κυριολεκτικα μεσα στη θαλάσσα.

Λεπτο 5,25 ο κ Καμιζης δηλωνει ποιο κομμουνιστης απο τον κ Γοντικα

Λεπτο 15,18 η αφαλατωση εχει θεση στην εξασφαλιση υδατικων πορων αλλα οχι μονη της.Θεση εχει και η μεταφορα νερου οπως του Αναβαλου, ο περιορισμος της ασκοπης χρησης του νερου ,και τα λουκια στα κεραμιδια και οι στερνες στα σπιτια.

Λεπτο 16,20 δεν λεω οχι στην αφαλατωση.Αλλα οχι απο μονη της.Σε συνεργασια με πολλα αλλα.

Δ ΜΕΡΟΣ Σφυρης 12 λεπτα

Συμφωνει απολυτα με τον κ Καμιζη αλλα κανει καποιες διευκρινησεις.Λεπτο 0,35 η αρχικη μελετη της ΔΕΥΑΚ ηταν για δημοτικη αφαλατωση κατι λεγεται για το ποσα χρηματα εχουν πληρωσει καποιοι απο την τσεπη τους για την μελετη πραγμα που γνωριζουν καποιοι δημοτικοι συμβουλοι.Συνεχιζει με το ιστορικο της διαχειρισης νερου (Τζερτζελια Aναβαλος γεωτρησεις Αφαλατωση) .

Λεπτο 5,10.Ο Δημος Κρανιδιου χρειαζοταν 5.5 χιλιαδες κυβικα και η μελετη μιλαει για 2,5 χιλιαδες.Λεπτο 6.04 η Ερμιονιδα θελει πανω απο 8.5 χιλιαδες κυβικα σε κομματια για να λυθουν οι αναγκες στα επιμερους διαμερισματα (αναφερεται σε σχεδιο για μοναδα χιλιων κυβικων στο Πορτο Χελι)

Λεπτο 5,45 επιμενει για ΔΗΜΟΤΙΚΗ επιχειρηση που θα διαχειριζεται το νερο (που δεν μας περισευει).Αν  μας περισευε νερο θα μπορουσαμε να δωσουμε σε οποιαδηποτε εταιρεια αφου πληρωνε βεβαιως (πραγμα που αναιρει στο λεπτο 11,58).

Λεπτο 8,25 Υπαρχει εγκριση απο το υπουργειο προς την εταιρεια που λεει πως αν δεν εξασφαλισετε νερο απο τον Δημο μπορειτε να φτιαξετε δικη σας αφαλατωση μεσα στην Κοιλαδα οπως ειχε εγκρινει το 2005 και 2006 η Δημοτικη αρχη επι Καμιζη.

Λεπτο 11,24 ΥΠΕΡ Δημοτικης μοναδας αφαλατωσης στα Χωνια (ξεκιναμε με μοναδα 2.5 χιλιαδων κυβικων)και οχι μεσα στην Κοιλαδα της εταιρειας( Λεπτο 11,58 δεν θα πουλαμε νερο σε ιδιωτες) .Χωρις φυσικα να διευκρινιζεται αν και πως θα αδειοδοτηθει η εταιρια χωρις χιλιαδες κυβικα νερο που χρειαζεται.

Να θυμισω πως ετσι ξεκινησε αυτο το ιστολογιο.Και μαλιστα η θεση της μοναδας ηταν στην εισοδο της Κοιλαδας (λεπτο 8,50)διπλα απο το βενζιναδικο στο τριγωνο που φαινεται στην φωτογραφια πραγμα που ξεσηκωσε τους κατοικους τοτε .

Θέσεις και δράσεις του ΚΚΕ.Επερώτηση στη Βουλή.Ευρωβουλευτής Γ.Τούσσας  Ιανουαρίου 11, 2008

Σάββατο 13 Οχτώβρη 2007 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ  Σελίδα 1ΠΟΛΙΤΙΚΗΑΡΓΟΛΙΔΑ

Μονάδες αφαλάτωσης μετατρέπουν τον Κόλπο σε «νεκρά θάλασσα»    

* Με τη συναίνεση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ πολυεθνική εταιρεία εγκαθιστά τέσσερις μονάδες αφαλάτωσης στον κόλπο της Κοιλάδας που αναμένεται να τον μετατρέψουν σε «νεκρά θάλασσα» και να εξορίσουν τους κατοίκους.   

* Για τις σημαντικές επιπτώσεις συνομίλησε με τους κατοίκους της περιοχής ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Γ. Τούσσας, κατά την περιοδεία του στο Δήμο Κρανιδίου. Ανάστατοι οι κάτοικοι για τις μονάδες αφαλάτωσης Ανάστατοι είναι οι κάτοικοι της Αργολίδας και ιδιαίτερα της Κοιλάδας με την πρόθεση της εταιρείας «MIND COMPASS PARKS ΑΕ» να εγκαταστήσει τέσσερις μονάδες αφαλάτωσης στον κόλπο της περιοχής. Σκοπός της εταιρείας είναι η διάθεση του αφαλατωμένου νερού στους κατοίκους της περιοχής αλλά και του Κρανιδίου, αφού, από τη μία, το πόσιμο νερό του δήμου είναι ακατάλληλο και, από την άλλη, θα αποφέρει τεράστια κέρδη στην πολυεθνική. Το θέμα έφερε στο προσκήνιο η Ερώτηση που κατατέθηκε στη Βουλή από το ΚΚΕ. Σε αυτήν υπογραμμιζόταν η θέση του ΚΚΕ σχετικά με την τεχνητή αφαλάτωση, πως «ειδικά για τη χώρα μας, η τεχνητή λύση της αφαλάτωσης προκειμένου να εξασφαλιστεί νερό ύδρευσης και μάλιστα σε μη νησιωτικές περιοχές, είναι απορριπτέα, τόσο για περιβαλλοντικούς λόγους όσο και για λόγους κοινωνικο-αναπτυξιακής πολιτικής»

Ε ΜΕΡΟΣ Κλεισιμο 32 λεπτα

Η αναρτηση ειναι αναδημοσιευση απο τις 30 Δεκεμβριου 2012

http://orangespotters.blogspot.gr/2012/12/to_29.html

Εχω ξαναγράψει ότι οι κακοί χειρισμοί που έγιναν διαχρονικά από ολους τους εμπλεκόμενους   στο θέμα της επένδυσης του Golf έχουν περιπλέξει την κατάσταση  σε βαθμό που δυνητικά να απειλεί το μέλλον της .
Ακόμα και αν κάποιος διαφωνεί με το σκεπτικό του κ.Τούσσα(στην ουσία του ΚΚΕ) σχετικά με την ορθότητα της επολογής φιλοξενίας τέτοιου είδους επενδύσεων δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει  ότι έχει ισχυρά επιχειρήματα ώς πρός την αντίδραση του αφού οι χειρισμοί διαχρονικά δεν χαρακτηρίζονται απο την διαφάνεια που απαιτεί τουλάχιστον αυτή η εποχή(εποχή διαφθοράς κλπ)

Θα μπουμε σιγα σιγα στο θεμα.

Μολις η σελιδα της ΠΠΣΕ ειναι ασφαλης και δουμε τα βιντεο του ΔΣ που ανεβαζει ο «Ι» θα μιλησουμε αναλυτικα.Μονο που αν θα φτιαξουμε τρεις αφαλατωσεις προηγειται η Ερμιονη μετα ερχεται ο Αγ Αιμιλιανος και τελευταια η Κοιλαδα για πολλους λογους. Παμε στοιχημα πως οι εγκαταστασεις αν ποτε γινουν στο συνολο τους θα εχουν αντιστροφη πορεια;Μηπως Αγ Αιμιλιανος και Ερμιονη ειναι οι λαγοι της Πυξιδας του Νου;

Ο «Ι» δεν ειναι απλα μελος του ΔΣ της ΠΑΠΟΕΡ.Ειναι και απο τα (ελαχιστα)πιο δραστηρια μελη.Και ειναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που εκφραζει κατα καιρους δημοσια την γνωμη του σε καποια θεματα και αυτο ειναι προς τιμη του.Η γνωμη του δεν ειναι η γνωμη ενος ιστολογου.Ειναι  η εκφραση τουλαχιστον της αποψης της ισχυροτερης τασης σημερα στην ΠΑΠΟΕΡ στον βαθμο που υπαρχει συλλογικοτητα και διαφανεια ακομα σε αυτο το σωματειο.Θα γινει ποτε καμμια γενικη συνελευση των μελων, η θα μαθαινουμε για ντροπ μποξ και κωδικους  διαλογου απο συναγωνιστες στους Γαργαλιανους.

Θυμιζω δυο αποψεις μου

1.Οι μοναδες γκολφ 18 οπων ειναι παγκοσμια εξω απο την λογικη του περιβαλλοντικου κινηματος για αειφορα αναπτυξη, χρησιμοποιουν  την γη για μη παραγωγικες επενδυσεις (και μαλιστα για την διασκεδαση πολυ λιγων παμπλουτων ανθρωπων)  κατασπαταλουν τους φυσικους πορους (και αυτο δεν ισχυει μονο για την χρηση νερου αφαλατωμενου η οχι) αλλιωνουν το φυσικο τοπιο και την μορφολογια του. Θα σηκωσω σχετικο υλικο απο αντιδρασεις στην( μουλιασμενη στο νερο) Σκοτια για παραδειγμα και για την βροχερη βορεια Ιρλανδια  να φτιαξουν γηπεδο γκολφ κοντα στο Περασμα των Γιγαντων (αξιας 100 εκατομμυριων λιρων, με την τοπικη κοινωνια ΥΠΕΡ της επενδυσης) εκπληκτικης ομορφιας τοπο (εχω παει) που προστατευεται και απο την UNESCO.

Ο Ντοναλντ Τραμπ μεγαλο μεγιστανας Αμερικανος  επενδυτης μεγας Καραγκιοζης και αντι δημοκρατης λεει στο βιντεο για το γηπεδο της Σκοτιας και τις απαλοτριωσεις που θελει να κανει με το καλο η το αγριο.

Αυτη η ιδιοκτησια ειναι σαν γκετο.Ειναι αηδιαστικη.Εχει πραγματα πεταμενα παντου ζει σαν κτηνος.

Το κτηνος ειναι ανθρωπος που δεν θελει να πουλησει την γη του.Το θεμα λοιπον ειναι πως καποιοι κατοικοι δεν ηθελαν να πουλησουν την γη τους για γηπεδο γκολφ οσα και αν τους προσεφεραν.

Το κτηνος που του χαλαει τα σχεδια εχει γη που δεν πουλα στον γκολφοεπενδυτη.Και μετα αρχιζει η τρομοκρατια.

Στην Βορεια  Ιρλανδια υπαρχουν 80 γηπεδα γκολφ πολλα κλειστα και κατασχεμενα  πλεον λογω αναδουλιας και ομως σκοπευουν να ανοιξουν ενα νεο πιο ακριβο αυτη τη φορα στην συγκεριμενη τοποθεσια και μαλιστα διπλα σε ενα αλλο γηπεδο που υπαρχει ηδη καιακομα λιγα χιλιομετρα πιο περα ειναι και ενα αλλο οπου φετος το καλοκαιρι εγινε το Ιρλανδεζικο τουρνουα γολφ.Σας θυμιζει τιποτα αυτο σε σχεση με την Ερμιονιδα και τα κλειστα της ξενοδοχεια;

causeway_disappearing_into_sea

Αντι να συνομιλει κλιμακιο της ΠΑΠΟΕΡ με κλιμακιο της εταιρειας γκολφ θα επρεπε να εχει επαφες με το διεθνες αντι γκοφ κινημα να εχει πληροφορηση και υποστηριξη στον αγωνα της.Μετα ας καλουσαμε τους διεθνεις φιλους μας την τοπικη κοινωνια και φυσικα εκπροσωπους της εταιρειας σε μια ανοικτη στον κοσμο και τα ΜΜΕ για να βγαζαμε τα αναγκαια συμπερασματα. Αλλα η αφετηρια  της ΠΑΠΟΕΡ επρεπε να ειναι δεδομενη. Εκτος και αν προσπαθουμε στην Ερμιονιδα να ξαναανακαλυψουμε την περιβαντολογικη Αμερικη.Δυστυχως τα περιβαλλοντικα σωματεια καποτε πανε ΚΟΝΤΡΑ στην πλειοψηφια της τοπικης κοινωνιας ανατρεποντας συνειδησεις και πρακτικες που οριζουν το οικονομικο  κερδος σαν προτεραιοτητα.Ειναι ετοιμη η ΠΑΠΟΕΡ να παει κοντρα στην πλειοψηφια;

Η ΠΑΠΟΕΡ δεν εχει τοποθετηθει εναντια στη μοναδα γκολφ οι αντιρρησεις της μεχρι σημερα ειναι μοναχα για την θεση και την δυναμικοτητα της μοναδας αφαλατωσης.Το ιδιο και οι τρεις παραταξεις του Δηματικου συμβουλιου.Και η ΠΠΣΕ και η ΔΗΣΥΕΡ δεν ειναι κατα της επενδυσης.Η Λαικη Συσπειρωση δεν εχει συγκροτημενο λογο γενικωτερα για την επενδυση ο λογος της ειναι εναντια στην μεθοδολογια  εγκαταστασης της μοναδας γκολφ που ακολουθειται και φυσικα στην θεση και δυναμικοτητα της μοναδας αφαλατωσης.

Ο Δημος μας (και οι δυο παραταξεις) εχει εδω και χρονια αποδεχτει προσφορες δωρεες και συνεργασια με την επενδυση.Γιατι οχι και την παροχη νερου απο μια δημοτικη μοναδα αφαλατωσης στα ποδια της ξενοδοχιακης μοναδας.

2.Η θεση Χωνια Κοιλαδας δεν εχει ουτε ρευματα ουτε βαθος.Η αλμολασπη δεν ειναι καλη οταν την παραγει ο Δημος και κακη οταν την βγαζει η ιδιωτικη εταιρεια.Εδω να σημειωθει πως αν μακρυνουμε τον σωληνα αποθεσης η μειωσουμε την παραγωγη λασπης απλα καθυστερουμε μεσα στο χρονο τις επιπτωσεις.Εκτος και αν ο Δημος η η μοναδα γκολφ φτιαχνουν αφαλατωση για λιγα χρονια.Η μορφη της κριτικης της εγκαταστασης απο την ΠΑΟΕΡ αφηνε παντα ανοιχτη την διεξοδο στην εταιρεια.

Ακομα και αν φερει νερο για ποτισμα με φουσκα  η Πυξιδα του Νου, η ΠΑΠΟΕΡ επρεπε σαν περιβαλλοντικο σωματειο να πει ΟΧΙ στην κατασπαταληση του πολυτιμου νερου για το ποτισμα γκαζον λιγων λεφταδων.Απ οπου και αν ερχοταν αυτο το νερο.

Τελος διαβλεπω μια αγωνια απο τον ιστολογο για την κατασταση που απειλει δυνητικα το μελλον της επενδυσης. Η τουλαχιστον δεν εκφραζει την ικανοποιηση του. Ας μην ανησυχει. Στα χρονια της κρισης οι μεγαλες πολυεθνικες εχουν ολο και περισσοτερα κερδη που μπορουν να επενδυουν σε μοναδες καθε ειδους μετατρεπωντας τα αυλα κερδη απο τους χρηματιστηριακους τζογους σε ντουβαρια και εκτασεις γης.Στις μετοχες ειναι το κερδος οχι στην λειτουργια του ξενοδοχειου.Και για να κινουνται οι μετοχες χρειαζωνται αριθμοι και εικονες.

Δεν καταλαβα ποιος διαφωνει με το σκεπτικο του ΚΚΕ (πιστευω και του ΣΥΡΙΖΑ) και του διεθνους περιβαντολογικου και οικολογικου κινηματος για την χρηση του νερου και τις μοναδες γκολφ 18 οπων.

Σιγουρα ΠΠΣΕ και ΔΗΣΥΕΡ διαφωνουν.Πιστευουν πως οι επενδυσεις φερνουν θεσεις εργασιας οπως ειπε στο Δημοτικο συμβουλιο ο κ Δημαρχος.

Φυσικα και λενε πως η επενδυση δεν πρεπει να κανει ζημια στον τοπο.Πιστευουν πως αυτο ειναι δυνατον.

Η ΠΠΣΕ στο συγκεκριμενο θεμα εκφραζει απο τα αριστερα οτι εκφραζει απο τα δεξια η ΔΗΣΥΕΡ.Τον ρεαλισμο της τοπικης «αναπτυξης» μεσω των επενδυσεων μεγαλων οικονομικων συμφεροντων στην Ερμιονιδα.Ειναι μια αποψη με την οποια διαφωνω.Μας βυθιζει ολο και περισσοτερο στην εξαρτηση απο την παγκοσμια οικονομικη κριση και υφεση και χρησιμοποιει το φυσικο περιβαλλον σαν μια ατελειωτη πλουτοπαραγωγικη πηγη χωρις κοστος.Αυτη η αναπτυξη εχει σαν προυποθεση το ολο και περισσοτερο συρικνουμενο εργασιακο κοστος που με τη σειρα του προυποθετει την εξαφανισει πολιτικων εργασιακων  και κοινωνικων δικαιωματων.

Ζουνε μαμουθ στην ερημο;Και αν ζουνε μπορει ενα Μαμουθ να ισσοροπει πανω σε δυο βαρκες για πολυ;H εστω σε μια;

elephant-on-boat

Υπαρχει καποιος που ειναι ΥΠΕΡ των γηπεδων γκολφ 18 οπων  (γενικα και τοπικα) στην ΠΑΠΟΕΡ;

Ο «Ι» μηπως;

Η ΠΑΠΟΕΡ σαν μελη;

Το ΔΣ της ΠΑΠΟΕΡ ομοφωνα;

O τοπικος ΣΥΡΙΖΑ (εχει θεση ο βουλευτης μας Δημητρης Κοδελας ; ) που μαλιστα μελη της 7 μελους συντονιστικης του ειναι και μελη του ΔΣ της ΠΑΠΟΕΡ;

Με τα μισολογα, το να κρυβουμε ποιοι εχουν καποια θεση αλλα ακομα χειροτερα με το να μην εχουμε θεση παταμε σε δυο βαρκες.Και αργα η γρηγορα πεφτουμε στη θαλασσα.

Μου ειπε καλη μου φιλη σε συζητηση χτες.

Μα μπορουμε να εχουμε θεση για ολα;

Γνωριζουμε και για την αφαλατωση και για τα φωτοβολταικα και για την οικονομια;

Οχι βεβαια.

Mπορουμε να εχουμε ομως  μια γενικη θεωρηση, μια φιλοσοφια, μια ιδεολογια, μια πολιτικη τοποθετηση  με την οποια προσεγγιζουμε τα προβληματα που δημιουργουνται και αναζητουμε τις πιθανες λυσεις τους.

Μια θεση για μια κοινωνια ηπιας και αειφορας αναπτυξης οπου δεν θα υπαρχει εκμεταλευση ανθρωπου απο ανθρωπο οπου θα προσεγγιζουμε το φυσκιο περιβαλλον με σεβασμο γνωριζοντας πως ειμαστε για λιγο οι περαστικοι χρηστες του.Μια φιλοσοφια υπερ μιας καλυτερης ζωης με λιγωτερο καταναλωτισμο και περισσοτερη ποιοτητα.Μια θεση πως απεναντι μας υπαρχουν φυσικα προσωπα και συλλογικα ταξικα συμφεροντα που κινουνται οργανωμενα και συνειδητα στην ακριβως αντιθετη κατευθυνση.Αν λοιπον υπαρχει θεση τοτε υπαρχουν και απαντησεις στα εκαστοτε προβληματα.Αλλιως τρεχουμε και δεν φτανουμε.Γιατι στα προβληματα που αντιμετωπιζουμε υπαρχει μια (τουλαχιστον)κοινη παραμετρος.Ο καπιταλισμος και η λογικη του.Εχουμε αντικαπιταλιστικη σκεψη εμεις η προσπαθουμε με μπαλωματα να βουλωσουμε το σουρωτηρι;

Επειδη η ληθη και η αγνοια ειναι το οπλο της εξουσιας .Επειδη στην Ελλαδα τα τελευταια δεκα χρονια ζουμε τον δικο μας Θατσερισμο

Μάργκαρετ Θάτσερ: οι εργαζόμενοι δεν ξεχνούν!

 3584

Η γυναίκα με το τσεκούρι. Γελοιογραφία της εποχής απο τον Άλαν Χάρντμαν.

 Η Βρετανική εργατική τάξη υποδέχθηκε τα νέα για το θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ με πανηγυρισμόυς. Πολλοί έκριναν τη στάση τους  σαν έλλειψη σεβασμού προς τους νεκρούς, αλλά ο ενθουσιασμός τους δεν ήταν αδικαιολόγητος, αν εξετάσουμε τις πολιτικές που εφάρμοσε που διέλυσαν την εργατική τάξη και τα συνδικάτα, το κράτος προνοίας και το βιοτικό επίπεδο της Βρετανίας.

από άρθρο του Ρόμπιν Κλάπ,  του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αγγλίας και Ουαλίας (αγγλικό τμήμα της διεθνούς οργάνωσης στην οποία ανήκει η ΝΕΔΑ, Επιτροπή για μια Εργατική Διεθνή – CWI, Committee for a WorkersInternationalEπιμέλεια: Ελένη Ιωάννου

Στην πρώτη εκλογική της νίκη το Μάη του 1979, στην οδό Ντάουνιγκ, έξω από την πρωθυπουργική κατοικία, η Θάτσερ απήγγειλε Φραγκίσκο της Ασίζης: «Όπου υπάρχει διχόνοια, ας φέρουμε αρμονία. Όπου υπάρχει πλάνη, αλήθεια. Όπου υπάρχει αμφιβολία, πίστη. Όπου υπάρχει απόγνωση, ελπίδα.”

Εννέα χρόνια μετά, οι μάσκες έπεσαν για τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Τα εννιά χρόνια της πρωθυπουργίας της χαρακτηρίστηκαν από μια απροκάλυπτη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο και δημοκρατικά δικαιώματα της εργατικής τάξης. Για μια ακόμα φορά, η Θάτσερ έψαχνε θρησκευτική καθοδήγηση, αλλά η απάντηση ήταν στα λόγια του Αγ. Παύλου:

εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι μηδὲ ἐσθιέτω (αυτός που δε δουλεύει ούτε και θα τρώει)[1]

Η θητεία της Θάτσερ ήταν εφιαλτική για τους εργαζόμενους. Πριν ακόμα να ηγηθεί του Συντηρητικού Κόμματος, ‘κέρδισε’ τον τίτλο της ‘κλέφτρας του γάλακτος’ -’milk snatcher’ γιατί απέσυρε το ένα ποτήρι γάλα που δικαιούνταν οι μαθητές την ημέρα, όσο ήταν υπουργός παιδείας το 1975.

Όσες γυναίκες είχαν την εντύπωση ότι η άνοδος μιας γυναίκας στην πρωθυπουργία αποτελούσε προχώρημα στη μάχη για ισότητα, σύντομα έχασαν τις αυταπάτες τους, με τα αντί-εργατικά μέτρα της Θάτσερ, όπως το να στερήσει επιδόματα μητρότητας, πληρωμένη  άδεια μητρότητας, και το δικαίωμα για λιγότερες ώρες εργασίας σε περισσότερες από τις μισές Βρετανές εργαζόμενες μητέρες, ενώ οι δημόσιες δαπάνες για παιδικούς σταθμούς ήταν οι χαμηλότερες στη δυτική Ευρώπη.

3880

‘Ποτέ άλλοτε δεν κλάπηκαν από τόσους πολλούς,τόσα πολλά για το συμφέρον τόσών λίγων’

Γελοιογραφία του Άλαν Χάρντμαν

 H διακυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ άφησε πίσω της την καταστροφή του βιομηχανικού τομέα, και αυξανόμενη φτώχεια. Μεταξύ 1979 και 1981 η παραγωγή στον κατασκευαστικό τομέα έπεσε δραματικά κατά 15%. Η χώρα συγκλονίζονταν απο επεισόδια μεταξύ 1980-81, τα οποία προκλήθηκαν λόγω φτώχειας, καταστολής, και το αίσθημα σε μια ευρεία μάζα του πληθυσμού ότι αυτή η κυβέρνηση ήταν εχθρική απέναντι στην κοινωνία. Χαρακτηριστικά, το σχόλιο της Θάτσερ μετά τα επεισόδια μεταξύ μαύρων κοινοτήτων του Τόξτεθ στο Λίβερπουλ και αστυνομίας ήταν  “Φτωχοί μου καταστηματάρχες”. Για την απώλεια χιλιάδων δουλειών στο λιμάνι του Λίβερπουλ, την ανεργία και την τεράστια υποβάθμιση της περιοχής ούτε λόγος.

Τον Μάη του 1979 η ανεργία ήταν στα 1.09 εκατομμύρια, αυξήθηκε στα 2.13 εκατομμύρια δύο χρόνια μετά, και το 1986 έφτασε στα 3.13 εκατομμύρια. Το κράτος προνοίας και τα επιδόματα κόπηκαν σε τεράστιο βαθμό, ενώ το πραγματικό ύψος της ανεργίας κρατιόταν κρυφό από τον κόσμο καθώς επί Θάτσερ έγιναν 28 αλλαγές ως προς τον τρόπο που υπολογιζόταν η ανεργία.

“Οι Βικτωριανές αρχές, ήταν οι αρχές που έκαναν τη χώρα μας σπουδαία” ανακοίνωνε με στόμφο το 1982, και για να αποδείξει πόσο πιστή ήταν στις οπισθοδρομικές κοινωνικές πολιτικές του 19ου αιώνα, κατά την πρωθυπουργία της σημειώθηκε διόγκωση του πληθυσμού των φυλακών. Μέχρι το 1988, η Μ Βρετανία είχε τον πιο ψηλό αριθμό κρατουμένων στην ΕΕ, τόσο σε αναλογία πληθυσμού αλλά και ολότελα.

Η πρώτη Θατσερική κυβέρνηση εξελέγη το Μάη του 1979. Η Βρετανία κατείχε τη χαμηλότερη αύξηση παραγωγικότητας απ’ όλες τις μεγάλες οικονομίες που βασίζονταν στην βιομηχανία,

πτώση κερδών, και οκτώ φορές περισσότερες απεργίες συγκριτικά με το 1930. Με την πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης Συντηρητικών του Έντουαντ Χίθ (1970-74), μετά από τις μάχες που έδωσε του NUM (National Union of Mineworkers Εθνικό Συνδικάτο Ανθρακωρύχων), όπως  και άλλα συνδικάτα, η κλίκα της Θάτσερ αποφάσισε ότι θα έπρεπε να εξαπολύσουν ακόμα πιο μεγάλη επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τα συνδικαλιστικά όργανά της.

Η κυβέρνηση των Εργατικών (Labour Party) του 1974-79, ήρθε αντιμέτωπο με μεγάλες οικονομικές και πολιτικές κρίσεις και το 1976 αναγκάστηκε να καλέσει το ΔΝΤ για οικονομική βοήθεια, και αργότερα να αρχίσει τις πρώτες παρατεταμένες περικοπές σε δημόσιες δαπάνες από το 1945. Η επιβολή αυστηρής εισοδηματικής πολιτικής στα συνδικάτα έφερε αναταραχή, με αποτέλεσμα μια σειρά στάσεων εργασίας στο δημόσιο μεταξύ 1978-79.

Θατσερισμός

1741

To Εθνικό Σύστημα Υγείας υπο τη Θάτσερ. (στη γελοιογραφία οι δύο γιατροί ελέγχουν το σφυγμό και την πίεση του NHS, η ΜΘ ελέγχει το λογαριασμό του στην τράπεζα) Άλαν Χάρντμαν.

 Από το 1977 άρχισαν να φαίνονται οι πρώτες ενδείξεις αυτού που αργότερα ονομάστηκε Θατσέρισμος. Σε ένα έντυπο με τον τίτλο “Η σωστή προσέγγιση στην Οικονομία”, τονίστηκε η σημασία του ελέγχου της προσφοράς χρημάτων, όπως και η πτώση της φορολογίας, η χαλάρωση του ελέγχου στις μισθολογικές αποκλίσεις και η κατάργηση ‘μη αναγκαίων’ περιορισμών στην επέκταση ιδιωτικών εταιριών.

Ο Μονεταρισμός, η οικονομική θεωρία που δίνει έμφαση στην προσφορά, υποστηρίζουν ότι o πληθωρισμός προκύπτει όταν το κράτος διοχετεύει χρήμα στην οικονομια με μεγαλύτερο ρυθμό από αυτό της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Γι’ αυτό το κράτος πρέπει να συγκρατήσει την παροχή χρημάτων στην οικονομία, και να κόψει τις δημόσιες δαπάνες. Oι οικονομολόγοι που υποστηρίζουν τις πιο πάνω θεωρίες, υποστηρίζουν ότι τα πιό πάνω μέτρα επιτρέπουν στην οικονομία να αναπτύσσεται σαν σύνολο, και ότι εαν οι ιδιωτικές εταιρίες αυξάνουν τα κέρδη τους, αυτό έχει άμεσο θετικό αποτέλεσμα και μέσα στην κοινωνία (‘trickle down’ effect). Καταφεύγοντας πολύ επιλεκτικά στη ‘βίβλο’ της, η Μάργκαρετ Θάτσερ δικαιολόγησε την πολιτική της το 1980 με το περίφημο της σχόλιο: “Κανείς δε θα θυμόταν τον καλό Σαμαρείτη αν είχε μόνο καλές προθέσεις. Είχε και χρήματα, επίσης.”

Η κυβέρνηση της Θάτσερ εγκατέλειψε την ομόφωνη γνώμη που επικράτησε μετά τον Β’ ΠΠ ότι η κοινωνία έπρεπε να έχει πλήρη εργοδότηση, δηλώνοντας ότι αυτό είναι ευθύνη των αφεντικών και των εργαζομένων. Η κυβέρνηση δεν θα ήταν πια ο παροχέας υπηρεσιών. Τα κενά θα καλύπτονταν από τις αγορές, τον εθελοντισμό και ο καθένας θα φρόντιζε για τον εαυτό του.

Η εκλογή των Συντηρητικών το 1979 έφερε αγαλλίαση στις πλούσιες τάξεις της Βρετανικής κοινωνίας. Την ημέρα των εκλογών το χρηματιστήριο έπιασε ρεκόρ αφού το ποσό των 1.000 εκατομμυρίων στερλινών προστέθηκε στο δείκτη μετοχών.

Μαζί με το συνάδελφό της Σερ Κίθ Τζόζεφ, οπαδό του μονεταρισμού και της ιδέας της  ελεύθερης αγοράς του Φρίντριχ βον Χάγιεκ και του Μίλτον Φρίντμαν, η Θάτσερ έκανε αποστολή της να απαλλάξει τους Συντηρητικούς από την πίστη τους στον κρατικό παρεμβατισμό –  το κράτος – επιχειρηματία και τον Κευνσιανισμό, που κατά τη γνώμη της έφεραν την πτώση του Χίθ.

Η επίθεση στα συνδικάτα

1735

Η Θάτσερ και η συμμορία των Αγγέλων της κολάσεως, του Alan Hardman

 Ο Χάγιεκ εξήγησε η ελευθερία (για τις αγορές) κάτω από ένα κράτος με ελάχιστη παρέμβαση στην οικονομία, ήταν το ιδανικό, και ότι τα συνδικάτα ήταν ο εχθρός της ελεύθερης αγοράς. Η Θατσερ αναπαρήγαγε

αυτή την αντίληψη σε σχόλιό της στη Financial Times το 1984: “δεν πιστεύω ότι τα άτομα που κατεβαίνουν σε απεργίες σ’ αυτή τη χώρα έχουν καλό λόγο να το κάνουν” . Ο ευνουχισμός των συνδικάτων έγινε αυτοσκοπός των Συντηρητικών. Αργότερα σπίλωσε τον ηρωικό αγώνα των ανθρακωρύχων για επιβίωση χαρακτηρίζοντάς τους τον “εσωτερικό εχθρό”.

Η εφαρμογή του Μονεταρισμού ήταν καταστροφική για την Βρετανική οικονομία. H βιομηχανική παραγωγή έπεσε κάθετα το 1980 και η ανεργία αυξήθηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χρονιά από τη δεκαετία του ‘30. Μέχρι το 1981 η παραγωγή είχε πέσει κατά 5.5.% μέσα σε 2 χρόνια. Η Θάτσερ επέβαλε ένα κρατικό προϋπολογισμό που μείωνε τη φορολογία για τις μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά και τις δημόσιες δαπάνες, προκαλώντας μια ακόμα πιο βαθειά επιβράδυνση. Οι πλείστοι ηγέτες του κόσμου σήμερα έχουν μελετήσει επισταμένα αυτή την περίοδο, φτάνοντας στο συμπέρασμα ότι εφαρμόζοντας τέτοιες πολιτικές σε περίοδο ύφεσης, μόνο επιδεινώνουν το βάθος και τη διάρκειά της.

Ολόκληρες περιοχές που βασίζονταν στη βαριά βιομηχανία χρεοκόπησαν. Οι χαλυβουργοί έδωσαν γενναίες μάχες για να εξασφαλίσουν καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας αλλά προδόθηκαν από τις ηγεσίες των συνδικάτων τους το 1980. Ακολούθησε μια περίοδος μαζικών κλείσιμων εργοστασίων, που προετοίμαζαν το έδαφος για τις ιδιωτικοποιήσεις που ακολούθησαν. Με την εφαρμογή του ρητού της Θάτσερ ότι “ο δρόμος για την ανάκαμψη είναι μέσα από τα κέρδη”, η Βρετανική οικονομία στην ουσία σταμάτησε. Ενδεικτικά οι εισαγωγές αγαθών που προηγουμένως η Βρετανική βιομηχανία παρήγαγε, ήταν πιο ψηλές από τις εξαγωγές, για πρώτη φορά μετά την βιομηχανική επανάσταση στη Βρετανία, το πρώην ‘εργοστάσιο του κόσμου.’

3879

Άλαν Χάρντμαν

Σύμφωνα με τη Θάτσερ, ο συνδυασμός των εσόδων από τα Βρετανικά πετρέλαια στη Βόρεια Θάλασσα, και της τεχνογνωσίας του τριτογενούς τομέα της παραγωγής (παροχή υπηρεσιών κλπ), υπό την καθοδήγηση των τραπεζών και του Βρετανικού χρηματοοικονομικού τομέα αποτελούσε την απάντηση στην απαξιωμένη θεωρία που έλεγε ότι υπάρχει η ανάγκη μιας δυνατής βιομηχανίας.

Το ξεπούλημα των κρατικών σπιτιών, σε συνδυασμό με την ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων  τομέων της βιομηχανίας, που άλλοτε ανήκαν στο κράτος έδωσαν μεγάλη αναζωογόνηση στη χρηματιστηριακή αγορά. Το χρηματιστήριο του Λονδίνου απελευθερώθηκε από τα ‘κρατικά’  δεσμά του, με το ‘Big Bang’ του 1986, επιτρέποντας έτσι τον παροξυσμό χρηματιστικοποίησης και κερδοσκοπίας που ακολούθησε.

Kαι όσο η Θάτσερ προσπαθούσε να καταργήσει την έννοια της ‘δουλειάς για όλους’, η ταξική πάλη εντεινόταν. Στα τέλη του 1981 η κυβέρνησή της ήταν η λιγότερο δημοφιλής από οποιαδήποτε άλλη στην Βρετανική ιστορία. Η δημοτικότητα της είχε πέσει στο 23%.

Στην πραγματικότητα, αυτό που κέρδισε την εύνοια στους Συντηρητικούς ήταν η εθνικιστική τους ρητορική. Η Θάτσερ, στις ομιλίες της προς στους οπαδούς του κόμματός της στα συνέδρια των Συντηρητικών, επικαλούνταν μια Βρετανική αυτοκρατορία. Σε συνέντευξή της στις Times, μιλούσε για  “την ελευθερία της Βρετανικής αυτοκρατορίας, να επιλέξει να επιβάλει ελευθερία και το κράτος δικαίου σε χώρες που δε θα το έκαναν αλλιώς”

Το 1982 η Αργεντινή Χούντα εισέβαλε στα νησιά Φώκλαντ που ανήκαν στη Βρετανία. Αυτό για την Αργεντίνικη δικτατορία αποτελούσε αντιπερισπασμό από τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κινήματα που αναπτύσσονταν σε όλη την Αργεντινή τα οποία μπορούσαν να ρίξουν το δεξιό δικτατορικό καθεστώς.

Αυτό οδήγησε τη Θάτσερ, που έφερε ήδη τον τίτλο της ‘Σιδηράς Κυρίας’, δοσμένο, ειρωνικά, από μια Σοβιετική εφημερίδα, να κηρύξει ένα ανηλεή πόλεμο που κράτησε 2 μήνες, και στο τέλος του μετρούσε 255 Βρετανούς και 650 Αργεντίνους νεκρούς. Η δημοτικότητά της ωστόσο ανέβηκε στο 51%, ακριβώς επειδή έπαιξε το χαρτί του πατριωτισμού, και χωρίς ντροπή παρουσίασε τη βύθιση του Αργεντινού πλοίου Μπελγκράνο, όπου πολλές ζωές χάθηκαν, σαν υποχώρηση της Αργεντινής απο το πεδίο της μάχης.

Η υποστήριξη των ΗΠΑ προς τους Συντηρητικούς ήταν καθοριστικής σημασίας για την ήττα της Χούντας στο Μπουένος Άιρες. Η Θάτσερ στα χρόνια της πρωθυπουργίας της δεν παρέλειπε να επαινέσει τις Αγγλοαμερικανικές σχέσεις. Η Θάτσερ και ο Ρεπουμπλικάνος Ρόναλντ Ρήγκαν είχαν κοινή άποψη την ηθική ανωτερότητα των κοινωνιών που βασίζονταν στην ελεύθερη αγορά, και την επιτακτική ανάγκη που προέκυπτε από αυτό, την ‘αντιμετώπιση’ διεθνώς της απειλής του Σοβιετικού Κομμουνισμού.  Η νίκη στα Φώκλαντς ήταν η βάση με την οποία οι Συντηρητικοί επανεκλέγηκαν το 1983, παρόλο που οι ψήφοι τους έπεσαν κατά 2% συγκριτικά με το 1979.

Είχε έρθει η στιγμή να χτυπήσουν τα συνδικάτα. Οι Τόρις (Συντηρητικοί) είχαν δείξει τα δόντια τους όταν ενθάρρυναν τον Έντι Σάχ, τον αντισυνδικαλιστή ιδιοκτήτη της εφημερίδας Στόκπορτ Μέσιντζερ, να σπάσει το συνδικάτο των εργαζόμενων στα τυπογραφεία (NGA- National Graphical Association). Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων προανήγγειλε την απεργία των τυπογράφων σε όλο το ΗΒ, όταν ο Ρούπερτ Μέρντοχ αποφάσισε να επιτεθεί στο δικαίωμα στο συνδικαλισμό, παίζοντας το βρώμικο παιχνίδι του να μετακινήσει τα τυπογραφεία του στο Γουόπιγκ του Λονδίνου. Τα συνδικάτα έπρεπε να πληρώσουν πρόστιμα ενώ η αστυνομία άσκησε άγρια καταστολή ενάντια στις γραμμές των απεργών, σκηνές που αργότερα έγιναν καθημερινό φαινόμενο στις απεργίες των ανθρακωρύχων το 1984-85. Οι ηγεσίες των συνδικάτων υποχώρησαν αντιμέτωπες με αυτές της επιθέσεις και η απεργία ηττήθηκε. Η μορφή της Θάτσερ θεοποιήθηκε μέσα στο κοινοβούλιο. Ο βουλευτής Ρόναλντ Μπελ διακήρυττε ότι “η διάλυση απεργιών πρέπει να γίνει το πιο τιμημένο επάγγελμα απ’ όλα”

Ο φανατικός Θατσερικός Νόρμαν Τέμπιτ έγινε υπουργός εργασίας και άρχισε την νομική  επίθεση στα συνδικάτα. Έντεκα ξεχωριστά αντισυνδικαλιστικά μέτρα μπήκαν σε εφαρμογή μέσα σε μια δεκαετία. Πρώτιστα οι συνδικαλιστές έχαναν την ασυλία που είχαν ενάντια σε νομικά μέτρα από τον εργοδότη τους εφ’ όσον υπήρχε διαφωνία, και κατά δεύτερο, οι πικετοφορίες έγιναν παράνομες. Αργότερα αποσύρθηκε και η ασυλία του εθνικού συνδικάτου. Οι εσωτερικές εκλογικές διαδικασίες έγιναν μυστικές, και η ελάχιστη περίοδος κατά την οποία μπορούσε να εργαστεί κάποιος ώστε και δικαιούται να ισχυριστεί άδικη απόλυση άλλαξε από ένα στα δύο χρόνια.

Μετά ήρθε η άρση του νόμου που διαφύλαττε ότι όλοι οι εργαζόμενοι σε ένα χώρο θα ήταν εγγεγραμμένοι σε συνδικάτο[2], ενώ εισήχθη προστασία μη συνδικαλισμένων ατόμων από απόλυση, σε μια προσπάθεια να διχάσουν εργαζόμενους σε συνδικαλιζόμενους και μη συνδικαλιζόμενους και να σπάσουν τα εργασιακά δικαιώματα. Ο κατώτατος μισθός για άτομα κάτω των 21 καταργήθηκε και μπήκαν επιπλέον περιορισμοί στη χρήση των ταμείων των συνδικάτων.

Η μεγάλη επίθεση όμως ήρθε το 1984 όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα που θα έκλεινε πολλά ορυχεία. Αυτό, οδήγησε σε απεργίες όπου υπήρχαν ανθρακωρυχεία σε όλη τη Βρετανία. Οι Συντηρητικοί παίρνοντας τα μαθήματα από τις απεργίες των ανθρακωρύχων του 1972 και 1974  είχαν μελετήσει όλα τα ενδεχόμενα και ήταν προετοιμασμένοι να καταπνίξουν την απεργία. Το σχέδιό τους προνοούσε τον πλήρη εξοπλισμό των ηλεκτροπαραγωγών σταθμών με κάρβουνο, και σαν σχέδιο Β’ την εισαγωγή άνθρακα. Μη συνδικαλισμένοι οδηγοί φορτηγών χρησιμοποιήθηκαν για να μεταφέρουν κάρβουνο, ενώ η χρήση κάρβουνου σε συνδυασμό με πετρέλαιο σαν καύσιμα για τους ηλεκτροπαραγωγούς σταθμούς είχε μπει σε εφαρμογή.

Η Θάτσερ απέφυγε την κατά μέτωπο επίθεση με το NUM to 1981, αλλά το 1984 ήταν έτοιμη να το κάνει. Σε μια επιχείρηση συντονισμένη από μια κεντρική αστυνομική αρχή που κόστισε μισό εκατομμύριο στερλίνες την ημέρα, 20,000 αστυνομικοί επιστρατεύτηκαν για να σπάσουν τις απεργίες στα ανθρακωρυχεία. Η Θάτσερ ήλπιζε ότι οι απεργίες θα ήταν τα νέα της Φώκλαντς, μια μικρή αλλά ισχυρή νίκη. Η απεργία κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο, και άνοιξε ένα χάσμα μεταξύ των τάξεων. Απέδειξε όμως για ακόμα μια φορά την ανικανότητα της ηγεσίας των συνδικάτων, αφού οι ηγετικοί συνδικαλιστές χαράμιζαν τις ευκαιρίες που είχαν να βοηθήσουν τους ανθρακωρύχους οργανώνοντας απεργιακές κινητοποιήσεις, ή ακόμα με τις ξεπουλημένες δεξιές ηγεσίες του συνδικάτου των ηλεκτρολόγων που μπήκε σε ανοικτή συνεργασία με τους Συντηρητικούς.

Παρόλαυτά η κυβέρνηση της Θάτσερ έφτασε επικίνδυνα κοντά στην ήττα όταν λιμενεργάτες, εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους, και άλλοι εργάτες αποφάσισαν να ενώσουν τις φωνές τους στην υπεράσπιση των συντρόφων τους στηρίζοντας την απεργία των ανθρακωρύχων. Στο τέλος της, η απεργία κόστισε στην οικονομία 2δισ στερλίνες, ένα νούμερο που ο καγκελάριος της Θάτσερ δήλωσε εκ των υστέρων ότι ήταν μια “επένδυση που άξιζε τον κόπο για το καλό του έθνους.”

Οι ιδιωτικοποιήσεις εντάθηκαν όταν ξεπουλήθηκε το αέριο, η αρχή ηλεκτρισμού και οι τηλεπικοινωνίες. Η δικαιολογία τους για τις ιδιωτικοποιήσεις ήταν ότι έτσι δημιουργούσαν πιο δημοκρατικές συνθήκες, εφ όσον θα υπήρχαν μέτοχοι σ’ αυτές τις εταιρίες. Μόνο 300.000 κατέληξαν να κατέχουν πάνω από 10 μετοχές.

Τα κρατικά σπίτια ξεπουλήθηκαν επίσης. Μεταξύ 1979 και 1988, η ιδιοκτησία σπιτιών αυξήθηκε κατά 3 εκατομμύρια, και η δικαιολογία της Θάτσερ ήταν: “Θέλω δημοκρατία του κεφαλαίου. Ο καθένας να γίνει καπιταλιστής. H ιδιωτικοποίηση της στέγασης είναι η αρχή”

 Η Αντίσταση

1740

H Θάτσερ ηττήθηκε με τις κινητοποιήσεις ενάντια στον Κεφαλικό φόρο.

 Το δημοτικό συμβούλιο του Λίβερπουλ έκανε τη ζωή της Θάτσερ δύσκολή. Όσο η Θάτσερ ιδιωτικοποιούσε κρατικά σπίτια το δημοτικό συμβούλιο του Λίβερπουλ έχτισε πέραν των 5000 κρατικών σπιτιών όπως και κέντρα αναψυχής κλπ, κι αυτό κυρίως γιατί οι δημοτικοί σύμβουλοι, ακολούθησαν την πολιτική που είχε προτείνει η Μilitant (οργάνωση πρόγονος του Σοσιαλιστικού Κόμματος), και αρνήθηκαν να εφαρμόσουν περικοπές. Έμειναν πιστοί στις σοσιαλιστικές πεποιθήσεις τους, που ήταν ο λόγος που ο κόσμος τους εξέλεξε.

“Αυτοί οι άνθρωποι δεν σέβονται την κυβέρνησή μου” δήλωνε με ειλικρίνεια στη Βουλή.

Παρόλο που οι αστοί ιστορικοί απέδωσαν τη πτώση της Θάτσερ το 1990 στις διαφορές που υπήρχαν αναφορικά με την αφομοίωση της Βρετανίας στην ΕΕ, στην πραγματικότητα ήταν το τεράστιο κίνημα ενάντια στον κεφαλικό φόρο που έφερε το τέλος της. Ήταν τα 18 εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που οργανώθηκαν στις επιτροπές ενάντια στον κεφαλικό φόρο, στις οποίες τα μέλη του Militant έπαιζαν καθοριστικό ρόλο, αρνήθηκαν να πληρώσουν τον φόρο και αψήφησαν όλο το δηλητήριο που τους έριχνε η Θάτσερ.

Η Θάτσερ επιχείρησε να πλήξει την κοινωνία σαν σύνολο και έκανε ένα καθοριστικό λάθος. Το κίνημα έφερε πανικό στις τάξεις του Συντηρητικού κόμματος όταν η εξέγερση εξαπλώθηκε όχι μόνο στις πόλεις αλλά και την επαρχία όπου πολλές περιοχές έγιναν απόρθητα κάστρα για τους Συντηρητικούς. Ακόμα και η Financial Times έκρινε τον κεφαλικό φόρο ως την πιο καταστροφική απόφαση της Θάτσερ.

Η Θάτσερ δήλωνε “Η (σιδηρά) κυρία δε θα πέσει” κι όμως έπεσε από την οργή της εργατικής τάξης που αρνήθηκε να πληρώσει. Έπεσε προδομένη από τους Συντηρητικούς φίλους της, που την αντικατέστησαν, σαν άλλος Καίσαρας.

Στην πρωθυπουργία της η Θάτσερ έκλεισε 286 κρατικά νοσοκομεία, και ο πληθυσμός που ζούσε κάτω από το επίπεδο της φτώχειας αυξήθηκε κατά 9.5 εκατομμύρια. Την ίδια στιγμή, το 1%, οι πιο πλούσιες τάξεις κατείχαν περισσότερο από το 20% του εμπορεύσιμου πλούτου της χώρας.

Η Θάτσερ ήταν ακόμα ένα μέλος του Συντηρητικού κόμματος, στο τέλος της ημέρας. Στενόμυαλη, ρατσίστρια και ξενοφοβική, απροκάλυπτα φανατική, και ομοφοβική, αφού ανοικτά υποστήριξε ένα αρχηγό της αστυνομίας ο οποίος δήλωσε ότι ο υιός του AIDS ήταν η τιμωρία του Θεού στους ομοφυλόφιλους.

Κάθε εποχή, όμως, φέρει τις προσωπικότητες που οι συνθήκες έχουν ανάγκη, και αν αυτές δεν υφίστανται, το σύστημα τις διαμορφώνει ανάλογα. Η Θάτσερ ήταν αναγκαία για τον καπιταλισμό για να καταστρέψει το κράτος προνοίας που ίσχυσε μετά τον Β’ ΠΠ. Στο πρόσωπό της τα αφεντικά βρήκαν τον κατάλληλο υποψήφιο.

Όμως η πρωθυπουργία της έφερε πόλωση τόσο στην κοινωνία όσο και στο κόμμα των Συντηρητικών, με επιπτώσεις που κράτησαν για μια δεκαετία.

Κλείνοντας τα μάτια στον τρόπο που λειτουργεί το καπιταλιστικό σύστημα, οι αστοί οικονομολόγοι μπήκαν σε μια περίοδο ευφορίας τη δεκαετία του 1990. Σήμερα η εκδίκηση της παγκόσμιας ύφεσης του καπιταλισμού έχει καταστρέψει το κληροδότημα της Θάτσερ.

Το Άγγλο- Αμερικανικό μοντέλο της ελεύθερης αγοράς έχει αποτύχει, όπως όλα τα καπιταλιστικά οικονομικά μοντέλα. Ο μύθος ότι οι αγορές που δέχονται ελάχιστο έλεγχο είναι πιο δυνατές από αυτές που έχουν συστηματικό κρατικό έλεγχο έχει καταρριφθεί. Στον Ευρωπαϊκό νότο, σε Ελλάδα, Κύπρο και αλλού εργαζόμενοι και νεολαία κινητοποιούνται ενάντια στις συνέπειες της αποτυχίας του συστήματος της αγοράς.

Με το θάνατο της Θάτσερ, η ιδεολογία στην οποία τάχθηκε τόσο σθεναρά ενάντια, ο σοσιαλισμός, επιστρέφει στη συνείδηση των εργαζόμενων και νεολαίας που κινητοποιούνται για να υπερασπιστούν συνθήκες ζωής τους, με αυξανόμενο ενδιαφέρον.

Η κληρονομία στο Εργατικό Κόμμα

H Θάτσερ έπεσε μετά από την εσωτερική διαμάχη του κόμματός της το 1990, που προκλήθηκε από το φιάσκο του κεφαλικού φόρου, όμως οι πολιτικές της που περιόρισαν τη δύναμη των συνδικάτων, ιδιωτικοποίησαν κρατικούς πόρους, και αποδέσμευαν το χρηματιστήριο του Λονδίνου, αρχικά εκφόβισαν και μετά δελέασαν την ανερχόμενη ηγεσία του Νέου Εργατικού Κόμματος (New Labour Party), συσπειρωμένο γύρω από τον Γκόρντον Μπράουν και τον Τόνι Μπλέρ.

Το 2001, ο Πίτερ Μάντελσον του κόμματος των Εργατικών δήλωσε πολύ εύστοχα: “είμαστε όλοι Θατσερικοί τώρα”,  πριν να δηλώσει με ενθουσιασμό ότι είναι “άνετος με το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται πολυεκατομμυριούχοι”.

Ουσιαστικά το Εργατικό Κόμμα ξεπουλήθηκε στις χειρότερες τάξεις της καπιταλιστικής αγοράς. Η Θάτσερ δεν επαίνεσε τον Τόνι Μπλερ άδικα άλλωστε για την (καταστροφική) πρωθυπουργία του, αλλά ούτε και ο Γκόρντον Μπράουν τυχαία σύγκρινε τον εαυτό του με την ίδια, πίνοντας τσάι στην πρωθυπουργική κατοικία του στο Ντάουνιγκ Στριτ, χαρακτηρίζοντας την ως μια «πολιτικό αφιερωμένη στο καθήκον» όπως και ο ίδιος. Ακόμα, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του πρότεινε κρατικό κονδύλι 3 εκατομμυρίων για την κηδεία της, παρόλο που εκατομμύρια θα ήταν χαρούμενοι να την θάψουν δωρεάν – οποιαδήποτε στιγμή.

Στις 17 Απριλίου, οι εργάτες και οι απόγονοί τους, που πλήγηκαν από τις πολιτικές της Θάτσερ, και που ακόμα υποφέρουν από τις ανελέητες περικοπές σε επιδόματα και υπηρεσίες  και τη λιτότητα που επιβάλλουν οι Συντηρητικοί στη χώρα σήμερα, θα ζήσουν να δουν την ειρωνεία της κηδείας της γυναίκας που ιδιωτικοποίησε τα πάντα, με κρατικά έξοδα. Την ίδια στιγμή που απειλούνται νοσοκομεία, σχολές, υπηρεσίες και κοινοτικά κέντρα με κλείσιμο, το κράτος δίνει 10 εκατομμύρια για την κηδεία ίσως της πιο μισητής φυσιογνωμίας στην σύγχρονη ιστορία της Βρετανίας. Είναι αν μη τι άλλο ένδειξη του πόσο τεχνητές είναι οι επιθέσεις που δέχεται σήμερα η εργατική τάξη. Στην πραγματικότητα θέλουν να κάνουν τους εργαζόμενους και τα χαμηλά στρώματα να πληρώσουν για μια κρίση που δε δημιούργησαν, ενώ αυτοί απολαμβάνουν τα εκατομμύρια τους και τα κέρδη τους.

Οι πολιτικές της Θάτσερ όμως δεν εφαρμόζονται μόνο από τους πολιτικούς της απογόνους στη Βρετανία. Είναι οι πολιτικές της παγκόσμιας αγοράς.

Στην Κύπρο, βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας μεγάλης επίθεσης από την Τρόικα, τις διεθνείς αγορές, αλλά και την τοπική άρχουσα τάξη. Ημικρατικοί οργανισμοί απειλούνται με ιδιωτικοποιήσεις, ενώ η επίθεση στους μισθούς δημοσίου έχει αρχίσει. Η Τροικανή κυριαρχία στην Κύπρο αναμένεται να κρατήσει τουλάχιστον 22 χρόνια, χωρίς καμιά ένδειξη ανάπτυξης στην οικονομία, όπως έχει γίνει απ όπου έχει περάσει το ΔΝΤ και ο νεοφιλελευθερισμός. Τα μαζικά κινήματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων ενάντια στις πολιτικές τους είναι η μόνη μας διέξοδος.

Οι αντίσταση του δημοτικού συμβουλίου του Λίβερπουλ, οι αγώνες των ανθρακωρύχων και ο αγώνας ενάντια στον κεφαλικό φόρο που τελικά έριξε την Θάτσερ πρέπει να γίνουν παραδείγματα στην πάλη ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις επιθέσεις στις ζωές μας. Να αποδείξουμε ότι η κοινωνία υπάρχει και όταν πλήττεται, αντεπιτίθεται!


[1] φράση που χρησιμοποιήθηκε από το Λένιν στο βιβλίο του “Κράτος και Επανάσταση”, για να περιγράψει τις συνθήκες μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, όπου μόνο όσοι συμμετέχουν ενεργά με την εργασία τους στη διαδικασία της παραγωγής, έχουν δικαίωμα στην κατανάλωση. O Λένιν βέβαια δε μιλούσε για τεμπέληδες εργάτες ή άτομα ανίκανα για εργασία -άτομα με αναπηρία, υπερήλικες κλπ, αλλά την αστική τάξη της οποίας το κέρδος δεν προερχόταν από τη δουλειά που έκαναν καθαυτή, αλλά από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, όπως περιέγραψε ο Μαρξ.

[2]  το λεγόμενο closed shop, όπου ο εργοδότης οφείλει να εργοδοτεί μόνο άτομα που ανήκουν σε συνδικάτα.

________________________________________

Δείτε ακόμη:

Για τον κεφαλικό φόρο Πολ Ταξ

http://www.xekinima.org/arthra/view/article/poll-tax-1987-90-18-ekatommyria-bretanoi-arnithikan-na-pliroso/

Για τον αγώνα των ανθρακωρύχων
http://www.socialistparty.org.uk/books/miners_strike/msframe.htm?12.htm

http://www.socialistparty.org.uk/articles/7029/09-03-2009/miners-strike-1984-85

Για τον αγώνα του Λίβερπουλ

http://www.socialistparty.org.uk/liverpool/

Follow me on Twitter

Ιανουαρίου 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.214.859

Αρχείο

RSS Περιφερεια Πελοποννησου Αποφασεις

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS arcadia portal

  • Όλα παγωμένα... Ιανουαρίου 18, 2019
    Όλα παγωμένα! Η φωτογραφία ανήκει στον Θ.Μ. Μπορείτε να συμμετέχετε και εσείς στη στήλη «Η φωτογραφία της ημέρας». Στείλτε με email: info@arcadiaportal.gr, την φωτογραφία από κάθε περιοχή της Αρκαδίας. Ειδήσεις: Διασκέδαση […]
  • Προληπτικοί έλεγχοι αλλεργιών στο Κέντρο Υγείας Μεγαλόπολης Ιανουαρίου 18, 2019
    Στα πλαίσια της πρόληψης και προαγωγής της υγείας ξεκινάει το Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2019, το πρόγραμμα προληπτικού ελέγχου από την Ελληνική εταιρεία ΩΡΛ αλλεργίας, ανοσολογίας και ρογχοπαθειών σε συνεργασία με την ΩΡΛ κλινική του ΓΝΑ «Η Ελπίς» και την Περιφέρεια Πελοποννήσου. Η προληπτική δράση θα πραγματοποιηθεί στο γενικό πληθυσμό των νομών Αργολίδας, Μεσσ […]
  • Κυνηγός αρνήθηκε έλεγχο από τους Ομοσπονδιακούς Θηροφύλακες Πελοποννήσου Ιανουαρίου 18, 2019
    Την Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2018 και ώρα 09.15 οι Ομοσπονδιακοί Θηροφύλακες κ.κ. Θεοδωρόπουλος Λεωνίδας και Δελής Ανδρέας στα πλαίσια των τυπικών ελέγχων σε κυνηγούς στην θέση «Λαγκάδα» Εβροστίνης της Τ.Κ. Μοναστηρίου της Δ.Ε. Αιγείρας του Δήμου Αιγιαλείας αντιλήφθηκαν Ι.Χ. αγροτικό όχημα (στην καρότσα του οποίου υπήρχαν δύο λαγόσκυλα) το οποίο και σταμάτησαν. […]
  • Ο Δήμος Μεγαλόπολης έκοψε την πίτα του (pics) Ιανουαρίου 18, 2019
    Ο Δήμος Μεγαλόπολης έκοψε την Πρωτοχρονιάτικη πίτα του, στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου , παρουσία όλων των εργαζομένων. Στην εκδήλωση έδωσαν το παρόν και το προεδρείο του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ Αρκαδίας , ο πρόεδρος κ. Μαρίνης και ο Ταμίας κ. Καλαντζής. Από το Καφενείο Μεγαλόπολης Ειδήσεις: ΑρκαδίαTags: Δήμος Μεγαλόπολης […]
  • Τρόπαια: Ο αγώνας συνεχίζεται για να μην κλείσει η Εθνική Τράπεζα (pics) Ιανουαρίου 18, 2019
    Όπου υπάρχει δράση, έρχεται η αντίδραση! Σήμερα βρεθήκαμε έξω απο το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στα Τρόπαια να εκφράσουμε την αντίδραση μας, την άρνησή μας στο κλείσιμο του υποκαταστήματος τη μέρα μάλιστα που είχε προγραμματιστεί η οριστική μετακόμιση. Έξω από το υποκατάστημα συγκεντρώθηκε απο νωρίς πλήθος κατοίκων, εξ αυτών και ο Δήμαρχος Γορτυνίας κ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΕΗ ΔΕΣΦΑΚ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ηλεκτροφωτισμος Θεσεις καδων απορριμματων Καραβασιλη Καταφυκι Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Μαρινα Πορτο Χελιου Μεταρυθμιση στην Αυτοδιοικηση 2018 Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα Πυρηνικα Ρεπουλης Ρεστης Ακτη Πλεπι Πορτο Υδρα ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σαλαντι Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Φαναρι Διογενη ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates