Με βασανιζει εδω και πολλες μερες αυτη η αναρτηση. Πραγματικα δεν ξερω πως να γραψω για τον Μανωλη Δημητριου Φωστινη που εφυγε τον Νοεμβριο της περασμενης χρονιας απο την ζωη σε ηλικια που δεν θα επρεπε να πεθανει. Στην τελευταια του κατοικια τον συνοδευσαν οι λιγοι φιλοι και συγγενεις του.Δυστυχως δεν μπορουσα να ειμαι εκει. Δεν θελω ομως το φευγιο του να περασει απαρατηρητο και δεν πιστευω κανενας αλλος να γραψει για αυτον στο διαδικτυο.

Τον Μανωλη τον γνωρισα σε μια φαση της ζωης του που προσπαθησε να ξεφυγει απο το παρελθον του. Παντρευτηκε μια συμπαθεστατη κυρια την Γκαμπι, εκαναν ενα γιο, ανελαβε την οικογενειακη επιχειρηση με επιτυχια, ειχα μαλιστα αγορασει ρουχα εξαιρετικης ποιοτητας απο το καταστημα του καποια απο αυτα (ενα μαυρο δερματινο μπουφαν ) κρατανε ακομα 35 χρονια μετα.

Ηταν ενα ομορφος ,ψηλος, εξυπνοτατος, καλιεργημενος νεος αντρας με χιουμορ και ευγενεια με εντονη ευαισθησια συναισθηματα και ανησυχιες.Η οικογενεια του υποδειγμα της τοπικης κοινωνιας .Θα μπορουσε καλιστα να εξελιχθει σε ενα αξιοσεβαστο πολιτη της τοπικης κοινωνιας αν δεν….Αυτο το παθος, αυτο το σκοταδι-φωτια  της εξαρτησης απο τοξικες ουσιες, καταπιε καθε δημιουργικο στοιχειο της προσωπικοτητας του και τελικα τον αφησε μονο και αρωστο μεχρι το τελος της ζωης του. Θελω παντα να κραταω μεσα μου την εικονα εκεινου του Μανωλη στα τελη της δεκαετιας του 1980. Και να υπερασπιζομαστε ολοι μας την ζωη την δημιουργια τον ερωτα , κοντρα στην εξαρτηση απο τις τοξικες ουσιες που τα σκοτωνουν ολα, να μην αφησουμε με την αδιαφορια μας σαν κοινωνια ,αλλους νεους ανθρωπους να βαδισουν το αδιεξοδο μονοπατι που εκεινος περπατησε. Γιατι η κοινωνια μπορει να σωσει απο τις τοξικες ουσιες.Οχι με καταστολη φοβο και περιθωριοποιηση αλλα με αγαπη ενδιαφερον και αλλες αξιες.

Ας ειναι ελαφρυ το χωμα που τον σκεπαζει .Ενα τραγουδι του Παυλου του τραγουδιστη που του αρεσε αφιερωμενο στη μνημη του.Να μ αγαπας