Μία γυναίκα σήμερα ζηταγε βοήθεια έξω από το σούπερ μάρκετ. Ένα πακέτο μακαρόνια, ένα σακούλι φακές, ό,τι ήθελε και μπορούσε κάθε πελάτης που έμπαινε στο μαγαζί. «Για τα παιδιά μου» συμπλήρωνε πάντα και φαινόταν όλη η αλήθεια αυτής της φράσης στα μάτια της και στο χλωμό από την κούραση και τη δυσκολία πρόσωπο.
Βγαίνοντας έκανα κι εγώ αυτό που πρέπει όπως και άλλοι, το είδα, γιατί δεν έφυγα αμέσως αφου πήρα χαρτί και στυλό και άρχισα να της γράφω.

Θεμιστοκλέους και Αραχώβης, πλατεία Εξαρχείων. Κοινωνικό κέντρο Κ ΒΟΞ. Κάθε Πέμπτη και Κυριακή μαγειρεμένο φαγητο. Θα βρεις και Κοινωνικό παντοπωλείο.

Τσαμαδού 15. Κάθετος στην πλατεία Εξαρχείων. Συλλογικη Κουζινα El Chef . Κάθε μέρα εκτός Πέμπτης μαγειρεμένο φαγητό.

Μα δεν έχω τα χαρτιά που πρέπει, μου λέει. Στον Δήμο δεν με δέχονται. Στα μέρη που σου λέω, της απαντώ, κανείς δεν πρόκειται να σου ζητήσει κανένα χαρτί, δεν πρέπει να αποδείξεις κάτι και μην μου λες ευχαριστώ (το επαναλάμβανε), γιατί εμείς οι δύο είμαστε το ίδιο. Ούτε τα αφεντικά ούτε αυτοί που κυβερνάνε νοιάζονται για εμάς. Το μόνο που έχουμε είναι η μία την άλλη. Συζητήσαμε για ώρα και τώρα σκέφτομαι. Αυτή η φράση η τόσο απλή που λέει τα πάντα. Έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο..
Που γράφεται ξανά και ξανά σε ανακοινώσεις και κείμενα μα είναι, όταν ειπωνεται, που βγάζει την αλήθεια και μια δύναμη τεράστια.

Η αλληλεγγύη είναι η δύναμη μας
Από Angeliki Valsamaki