You are currently browsing the tag archive for the ‘χουντα’ tag.

Ιστορίες που’χουν σαν στάμπα τη ζωή μας σημαδέψει!!! – …«Η ζωή κάνει τα πιο περίεργα παιχνίδια»…

Κώστας Τσεφαλάς – η συνέχεια  στην πιο κάτω αναφορά 
και η επιβεβαίωση, στο  σημείωμά  μας…

Ναι Μάκη, το πλοίο που πήρε τον πατέρα μου από την Καλαμάτα ήταν το ΧΙΟΣ, ακόμα θυμάμαι τα γράμματα του καραβιού που βλέπαμε από μακριά. 

Η ζωή κάνει τα πιο περίεργα παιχνίδια. Στο πρόσωπό σου ευχαριστώ όλους τους ναύτες του ΧΙΟΣ, για τους οποίους μόνο καλά λόγια είχε να λέει ο πατέρας μου για τη συμπεριφορά τους κατά την επιβίβαση, τη διάρκεια του ταξιδιού και την επιβίβαση στη Γυάρο. Οι λεπτομέρειες που αναφέρεις ταυτοποιούνται απόλυτα με τις διηγήσεις του. Εκείνη τη μέρα για εκφοβισμό οδήγησαν πεζή τους πολιτικούς κρατούμενους από τις φυλακές Αλεξανδράκη της Καλαμάτας δια μέσου της οδού Αριστομένους στο λιμάνι. Ο κόσμος στα πεζοδρόμια ήταν βουβός. Οι οικογένειες των κρατουμένων προσπαθούσαμε να πλησιάσουμε, αλλά οι χωροφύλακες μας απωθούσαν με τους υποκόπανους των όπλων. Η βουβή πομπή σαν από αρχαία τραγωδία  συνεχίστηκε μέχρι το λιμάνι. Φτάνοντας αντικρίσαμε το πλοίο της μεταγωγής ΧΙΟΣ.

Μάκη  ευχαριστώ εσένα και  όλους τους ναύτες που συντροφέψατε με το δικό σας τρόπο «στο ταξίδι» τους κρατουμένους.

Αναρτήθηκε από ΣΤΑΜΑΤΗΣ Δ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ – ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ αναρτήθηκε στις 7:11 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείουBlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Ετικέτες Κώστας Τσεφαλάς

Κώστας Τσεφαλάς – Στη μνήμη του πατέρα μου και των χιλιάδων αγωνιστών, είναι τούτες οι γραμμές….

Παιδικές αναμνήσεις. 21η Απριλίου 1967, όπως την έζησα…

Ο πατέρας μου τις τελευταίες μέρες λίγο πριν την 21η Απρίλη ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος. Με φώναξε κάποια στιγμή και μου είπε: «Θέλω ν’ ακούς τη μάνα σου και να διαβάζεις. Εγώ μπορεί να λείψω από το σπίτι».Τούτη τη φράση δεν την κατάλαβα, έβλεπα όμως τη μητέρα μου όλο να κλαίει.

Το πρωί της 21ης του Απρίλη με τα παιδιά της γειτονιάς όπως κάθε μέρα ξεκινήσαμε για το σχολείο, το 2οΔημοτικό σχολείο Μεσσήνης. Μετά την καθιερωμένη προσευχή ο Διευθυντής μας ανακοίνωσε ότι δεν είχαμε σχολείο και να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Η χαρά όλων μας απερίγραπτη. Εγώ δεν επέστρεψα στο σπίτι αλλά κατευθύνθηκα προς την αγορά της Μεσσήνης, όπου ήταν το εργαστήρι του πατέρα μου. Στο δρόμο συνάντησα χωροφύλακες με τις μπότες τους και τα όπλα κρεμασμένα στους ώμους. Τρόμαξα και τρέχοντας έφθασα στο μαγαζί μας αντικρίζοντας τον πατέρα μου να συζητά χαμηλόφωνα με τον νονό μου. Εκείνος με αγκάλιασε, με φίλησε και τη στιγμή αυτή μπήκε μέσα ένας χωροφύλακας. Απευθυνόμενος στον πατέρα μου είπε: « Μάστορα, με τη Δύση του ήλιου θα κλείσεις το μαγαζί και το πρωί θα το ανοίξεις με την Ανατολή».  Ο πατέρας του απάντησε: «Θα προλάβω να ανοίξω αύριο;» και η απάντηση ήρθε: «Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς».

Στο σπίτι μητέρα και γιαγιά γυρόφερναν κλαίγοντας  και η γιαγιά προσπαθούσε να παρηγορήσει τη μητέρα μου:«Κουράγιο κόρη μου, τα ‘χω ξαναζήσει τούτα, μέχρι το βράδυ θα τον πάρουνε». Στο άκουσμα των λόγων της γιαγιάς η μητέρα μου ξέσπασε σε λυγμούς και με αγκάλιασε. Τώρα κλαίγαμε και οι τρεις μας.

Ο πατέρας με τη δύση του ήλιου έκλεισε το μαγαζί του, επέστρεψε στο σπίτι, μάζεψε τα πράγματά του και κάθισε να φάει. Δεν πρόφθασε να τελειώσει, όταν ένας βαρύς χτύπος ακούστηκε στην αυλόπορτα και μια φωνή επιτακτική: «Τσεφαλάς, Αστυνομία, άνοιξέ μας». Όλοι παγώσαμε, εκτός από τον πατέρα, που αγέρωχος σηκώθηκε και άνοιξε την πόρτα.  Όρμισαν μέσα τρεις χωροφύλακες με τα όπλα στα χέρια και τον διέταξαν:«Πάρε λίγα πράγματα και πάμε». Ο πατέρας ψύχραιμος και ήρεμος απάντησε: «Είμαι έτοιμος, σας περίμενα». Καθώς μας αποχαιρετούσε ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του. Τούτη η σκηνή με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή. Για πολλά χρόνια ξυπνούσα από τούτο τον εφιάλτη• ο πατέρας μπροστά με την ξύλινη βαλιτσούλα στο χέρι και πίσω του οι χωροφύλακες. Κάποια μισάνοιχτα γειτονικά παράθυρα έκλεισαν και η πομπή ξεκίνησε. Ο πατέρας με το κεφάλι ψηλά,  το βήμα σταθερό, σήκωσε το χέρι σε αποχαιρετισμό και φώναξε: «Θα γυρίσω, να προσέχετε, σας αγαπώ».

Τον Διονύση Τσεφαλά, τον πατέρα μου, τον είδα μετά από πέντε χρόνια, όταν επέτρεψε από «την κρουαζιέρα» στα νησιά του Αιγαίου, όπως συνήθιζε να λέει.

Στη μνήμη του πατέρα μου και των χιλιάδων αγωνιστών, είναι τούτες οι γραμμές, και «φταίει» ο φίλος μου ο Μάκης που στην ανάρτησή του σχολίαζε τις ημερήσιες φυλλάδες που δεν έγραφαν τίποτε για τα τότε γεγονότα. Ίδιες τότε και τώρα.

Κώστας Διονυσίου Τσεφαλάς
—————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Σημείωση bloggerΜπροστά σε τέτοιες θύμισες και ιερά βιώματα, υποκλινόμαστε με σεβασμό! 

Την ημέρα του πραξικοπήματος υπηρετούσα την στρατιωτική μου θητεία στο πολεμικό – αρματαγωγό πλοίο «ΧΙΟΣ».  Μαζί με άλλα αρματαγωγά πλοία προσεγγίσαμε πολλά λιμάνια και πήραμε αριστερόφρονες συμπατριώτες άντρες και γυναίκες και τους μεταφέραμε στο γνώριμο για πολλούς νησί τη Γιάρο (Γιούρα). 
Προσεγγίσαμε και στο λιμάνι της Καλαμάτας. Εάν ο πατέρας του Κώστα μεταφέρθηκε σ’ αυτό το νησί, ίσως τον έχουμε μεταφέρει με το πιο  πάνω πολεμικό Ο/Γ. 
Θυμάμαι ακόμα, εικόνες και περιστατικά από το χώρο των αρμάτων όπου ήσαν στοιβαγμένοι!! οι πολιτικοί κρατούμενοι, με άθλιες… εκ της περίστασης συνθήκες… 
Το ταξίδι διαρκούσε μερικές μέρες, μέχρι να γεμίσει καλά ο ενδεικνυόμενος χώρος του πλοίου (λες και ήταν εμπορεύματα οι άνθρωποι – πολίτες!) 
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ και σε άλλα περιστατικά πιο σκληρά, γιατί δεν θέλω να επιφορτίσω περισσότερο συναισθηματικά και ιστορικά το γεγονός, αλλά θα κλείσω το σημείωμά μου με αυτό: Όλα αυτά τα γεγονότα  και άλλα πιο σκληρά που προσβάλλουν το αγαθό της ανθρώπινης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ  και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ και συνέβησαν αυτή την περίοδο αμαυρώνοντας και  στιγματίζοντας ανεξίτηλα τα Δημοκρατικά μας ιδεώδη,  κάποιοι,  τα αποκαλούν,  «Ειρηνική Επανάσταση»!! …

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.  

Αναρτήθηκε από ΣΤΑΜΑΤΗΣ Δ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ – ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ αν

2015-12-31 14.11.00

Το κολαστηριο του ΕΑΤ ΕΣΑ στην Αθηνα σημερα μουσειο.Με αφορμη τον θανατο του Μακη Ψωμιαδη απο ανακοπη.Βλεπετε κανεις δεν ειναι ασυλληπτος τελικα.Ολοι μας ανθρωποι της εξουσιας αλλα και θυματα αυτων των ανθρωπων περαστικοι ειμαστε απο αυτη τη ζωη.Αν το καταλαβουμε θα γινουμε λιγωτερο επιθετικοι και αλλαζονες.Οσο για την νυχτα; Παντα εχει τις ακρες της στην «μερα»της ακροδεξιας  και αλλοθι τον χωρο του αθλητισμου.Σημειωση.Την ΑΕΚ την πηρε ο Ψωμιαδης απο την SOE -Τροχανα.

Δειτε την καταληξη (λεπτο 43.50). Δειτε ποιοι νομικοι ηταν οι υπερασπιστες του (λεπτο 45)Ο Βολος ειναι το σημερινο παραδειγμα οπου μαλιστα η ακροδεξια «νυχτα» κατεβαινει με επιτυχια και στην πολιτικη (εκτος απο τον «αθλητισμο»)αντικαθιστωντας και ξεπερνωντας τους προστατες της κατι που στην Ιταλια εχει γινει εδω και πολλα χρονια.

Δειτε το βιντεο Ο ασύλληπτος Μάκης Ψωμιάδης from Kouti Pandoras on Vimeo.και ακουστε πως μιλουσε ο εκλιπων (λεπτο 00,49).Την μαγκια το συρσιμο της φωνης αναρωτηθειτε ποιον η ποιους πολιτικους της ΝΔ σας θυμιζει αυτο το στυλ ομιλιας.Υπαρχει  κανενα πολιτικο κομμα να καθαρισει την χωρα απο ολα αυτα; Υπαρχει κυβερνηση της αριστερας να βαλει τελος ;

http://www.koutipandoras.gr/article/9358/fakelos-makis-psomiadis-poios-einai-o-asylliptos-makis

Οι σχέσεις με την Χούντα…
Το λαθρεμπόριο χρυσού…
Οι απαγωγές…
Και οι περίεργες παραδοσιακές σχέσεις με την αστυνομία…
Ο Χρυσόστομος ή Μάκης Ψωμιάδης είναι πλέον από τα πιο γνωστά πρόσωπα στην Ελλάδα, πόσοι όμως γνωρίζουν ποιος είναι πραγματικά και ποια είναι η δράση του; Εναντίον του Μάκη Ψωμιάδη έχουν εκδοθεί εντάλματα της Interpol, έχει κατηγορηθεί για λαθρεμπορία χρυσού, απαγωγές, συκοφαντία, έχει καταδικαστεί, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει ούτε μια μέρα φυλακή. Ο «Αγαπούλας» μέχρι σήμερα κατάφερε να υπερπηδήσει καταγγελίες και εισαγγελικές έρευνες. Σήμερα το απόγευμα όμως συνελήφθη μετά από συντονισμένη επιχείρηση της αστυνομίας και δυνάμεων της αντιτρομοκρατικής στο σπίτι του στο Σούνιο.
Ποιος είναι όμως ο Μακης Ψωμιαδης;
Η εκπομπή «Το Κουτί τα Πανδώρας» στις 21 Ιουλίου παρουσίασε μία αποκαλυπτική έρευνα για το πρόσωπο του και τις «δραστηριότητες» του.
Είναι ο ρασοφόρος των ΕΑΤ-ΕΣΑ;
Ο Χρυσόστομος Ψωμιάδης έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν στις 26 Αυγούστου του 1975, στην δίκη των βασανιστών του ΕΑΤ ΕΣΑ, ο μάρτυρας στη δίκη, Ιωάννης Κοντός, αποκαλύπτει πως ανάμεσα στους βασανιστές, υπήρχε και ένας ρασοφόρος ο οποίος μ’ ένα γκλομπ χτυπούσε όποιον έμπαινε στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Ο μάρτυρας στη δίκη, Ιωάννης Κοντός, καταθέτει πως ο ρασοφόρος βασανιστής ονομαζόταν Πολύκαρπος Ψυχογιός. Το δικαστήριο απευθύνθηκε στον κατηγορούμενο Μιχάλη Πέτρου, αρχιβασανιστή του ΕΑΤ ΕΣΑ, για να επιβεβαιώσει όσα ακούστηκαν. Ο Πέτρου κατέθεσε: «Δεν ήταν παπάς αλλά ψευτοπαπάς. Γιός ιερέα. Χρησιμοποιούσε τα ράσα του πατέρα του για να μεταμφιέζεται. Ξέρω ακριβώς το όνομα, τη διεύθυνση και το τηλέφωνό του» Λίγο αργότερα, ο Πέτρου αποκάλυψε το πραγματικό όνομα του βασανιστή ρασοφόρου: «Ονομάζεται Χρυσόστομος Ψωμιάδης, είναι γιος του ιερέα της Νέας Φιλαδέλφειας και η καταγωγή του είναι από την Καβάλα». Από εκείνη την στιγμή δημιουργήθηκε μεγάλη σύγχυση για το ποιος είναι τελικά ο ρασοφόρος των ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Ο Μάκης Ψωμιάδης όμως εντοπίζεται και στην δίκη των βασανιστών όπου δηλώνει συμπαραστάτης του κατηγορούμενου χουντικού Θανόπουλου. «Πήγα στο στρατοδικείο για να συμπαρασταθώ στον Θανόπουλο που ήταν καλύτερος από αδελφός μου» δηλώνει ο Ψωμιάδης. Η οικογένεια του Μάκη Ψωμιάδη εμφανίζεται να ανήκει στον κύκλο του βασανιστή Σπανού και να έχει σχέσεις με τον Ιωαννίδη μέσω του αρχιμανδρίτη Άνθιμου Αραμπατζόγλου, γνωστού Ιωαννιδικού και θείου του Μάκη Ψωμιάδη. Ο Μάκης Ψωμιάδης αποδίδει τις επισκέψεις στο ΕΑΤ ΕΣΑ στον γιορτασμό του Πάσχα για χάρη του…οβελία. Ο Μάκης Ψωμιάδης, όπως αποκαλύπτουν τα ΝΕΑ στις 26 Αυγούστου του 1975 μοίραζε με τον χουντικό αρχιμανδρίτη θείο του αυγά και τσουρέκια στους Εσατζήδες υπό τις κραυγές των βασανισμένων. Οι γείτονες της οικογένειας τον σκιαγραφούν ως φίλο του Πέτρου, και προπαγανδιστή και στρατολόγο της χούντας. Οι εφημερίδες της εποχής τον αποκαλούν τραμπούκο, χουντικό, παιδοβούβαλο που τρομοκρατεί και χτυπά μάρτυρες κατηγορίας της χούντας.

Δεύτερη φορά που απασχολεί τα ΜΜΕ.
Κατηγορείται για απαγωγή.

Όταν ο Μάκης Ψωμιάδης έκλεισε τα 26 του χρόνια, πρωταγωνίστησε για ακόμα μία φορά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Μαζί με άλλα 15 άτομα κατηγορείται για την απαγωγή του μικροεφοπλιστή Νίκου Σεχόπουλου. Ο Μάκης κατάφερε να αποσπάσει από τον Σεχόπουλο, λόγω χρεών που εμφάνισε, μια 6οροφη πολυκατοικία στην οδό Ιπποκράτους 122. Ο Σεχόπουλος με βάση το κατηγορητήριο της εποχής, κρατήθηκε όμηρος σε σπίτια στην Αθήνα αλλά και στον Καναδά επί 3 μήνες. Ο Μάκης αυτή τη φορά μαζί με τους υπόλοιπους 15 αθωώθηκε.

Διεθνή ένταλμα σύλληψης για τον Μάκη Ψωμιάδη

Το 1987 ο Αγαπούλας καταζητείτε από την Interpol. Σύμφωνα με τον ανακριτή της Γενεύης Μπάρμπι Καπολ, ο Ψωμιάδης αγόρασε από την εταιρεία DECAFIN 165 κιλά χρυσού για τα οποία πλήρωσε με ακάλυπτες επιταγές.

Γίνεται πρόεδρος της ΑΕΚ -Δέχεται επίθεση και πυροβολισμό.

Δύο χρόνια μετά όμως από το διεθνές ένταλμα σύλληψης του, ο Ψωμιάδης αναλαμβάνει την προεδρία της ομάδας basket της ΑΕΚ. Την ίδια μέρα μάλιστα δέχεται επίθεση έξω από την Αίγλη Ζαππείου. Μεταφέρει σε μία τσάντα τις εισπράξεις από το εστιατόριο. Ένας από τους πολύ σκληρούς της νύχτας, ο Ολλανδός, τον μαχαιρώνει στους γλουτούς. Ο σκληρός με τους άλλους, Μάκης Ψωμιάδης, εκλιπαρεί για τη ζωή του. Ο Ολλανδός τον πυροβολεί στα πόδια και φεύγει. Οδηγείται στην κλινική Απολλώνειο από όπου και δραπετεύει για να μην συλληφθεί λόγω των ενταλμάτων που εκκρεμούν εις βάρος του.

Λαθρεμπόριο χρυσού ή δερμάτων αλεπούς

Την δεκαετία του 90 οι ερευνητές της ειδικής υπηρεσίας τελωνειακών ερευνών, που αργότερα μετονομάστηκε σε ΣΔΟΕ, έχουν πληροφορίες πως μια ομάδα υπό τον Μάκη Ψωμιάδη , κάνει λαθρεμπόριο χρυσού. Η έρευνα για τον λαθραίο χρυσό οδηγεί στο όνομα του Μάκη Ψωμιάδη. Μετά από μια μυστική επιχείρηση, οι αρχές κάνουν έφοδο σε ένα διαμέρισμα του Ψωμιάδη στην Καλογρέζα. Δεν βρίσκουν χρυσό αλλά μερικά λαθραία δέρματα αλεπούς. Σχηματίζεται δικογραφία, αλλά ο Ψωμιάδης δείχνει ελβετικό διαβατήριο, πληρώνει ένα πρόστιμο και απελευθερώνεται.

Βασανισμός ανθρώπου

Η έρευνα για το λαθρεμπόριο οδήγησε όμως στην αποκάλυψη και κατάσχεση μαγνητοταινιών όπου ακούγεται ο Ψωμιάδης να ανακρίνει και να βασανίζει τον άλλοτε συνέταιρο του (στο λαθρεμπόριο χρυσού) επειδή πληροφορήθηκε πως εισήγαγε φτηνότερο λαθραίο χρυσό.

Στα κατασχεμένα ντοκουμέντα υπάρχει και μία κασέτα όπου ακούγεται ο Μάκης να συνομιλεί με αστυνομικούς και να κανονίζει τον χρηματισμό τους για να μπορέσει να βάλει λαθραίο χρυσό. Τα ντοκουμέντα δεν αξιοποιήθηκαν μέχρι σήμερα.

Η κόντρα με τον Λαλιώτη

Το 1995 ο Μάκης Ψωμιάδης γίνεται εκδότης. Εκδίδει την εφημερίδα ΟΝΟΜΑ. Στις 15 Ιανουαρίου του 1996 ο Μάκης Ψωμιάδης, κατηγορεί στην εφημερίδα του τον Κώστα Λαλιώτη, υπουργό Περιβάλλοντος για χρηματισμό. Ο Κώστας Λαλιώτης μιλά για πληρωμένους δολοφόνους του υποκόσμου που στοχεύουν στην εξόντωσή του. Παρουσιάζει βεβαιώσεις της τράπεζας πως τα παραστατικά είναι πλαστά και μηνύει τον Ψωμιάδη για συκοφαντική δυσφήμηση, για ψευδή καταμήνυση και για πλαστογραφία κατά του Δημοσίου αφού προκαλούσε ζημιά στο Δημόσιο. Οι δίκες τελεσιδίκησαν μετά από 6 χρόνια.

Ο Ψωμιάδης καταδικάστηκε σε 3 χρόνια για συκοφαντική δυσφήμιση και 3 για ψευδή καταμήνυση. Για την πλαστογραφία κατά του Δημοσίου καταδικάστηκε σε κάθειρξη 12 ετών. Στο εφετείο όμως οι δικαστές αποφάσισαν πως δεν αναστοιχειοθετείτο κακουργηματική πλαστογραφία κατά του Δημοσίου αλλά πλημμεληματική κατά του Κώστα Λαλιώτη. Το πλημμέλημα λοιπόν είχε παραγραφεί και ο Ψωμιάδης για μία ακόμη φορά ήταν ελεύθερος λόγω παραγραφής του αδικήματος

Πλαστές βεβαιώσεις από νοσοκομεία

Ο Ψωμιάδης ζητούσε αναβολές για λόγους υγείας σε κάθε δίκη που εκκρεμούσε εις βάρος του. Σε μία των περιπτώσεων, γιατρός του Ωνασείου έδωσε βεβαίωση εισαγωγής του Ψωμιάδη λόγω καρδιακών προβλημάτων. Όπως διαπιστώθηκε αργότερα, η βεβαίωση ήταν πλαστή. Ο γιατρός εκδιώχθηκε από το Ωνάσειο, διαγράφηκε από τον ιατρικό σύλλογο και τελικώς αυτοκτόνησε.
Σε μία άλλη περίπτωση, με βεβαίωση από το Σωτηρία, ο Ψωμιάδης δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο, προφασιζόμενος ότι έχει φυματίωση. Την ίδια μέρα αρκετοί τον είδαν να κυκλοφορεί με πούρο στο δρόμο. Διατάχθηκε η βίαιη προσαγωγή του. Ο γιατρός που έδωσε τη βεβαίωση δήλωσε πως την έδωσε γιατί είδε αίμα στο μαντήλι του.

Ακόμα μία απαγωγή

Το 2002 ο πρώην μπασκετμπολίστας της ΑΕΚ Ντάνι Βρεινς , έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην εφημερίδα Salt Lake Tribune. Σε αυτή κατηγορούσε τον Ψωμιάδη ότι όταν είχε αρνηθεί να παίξει σε κάποιον αγώνα, απήγαγε τον φίλο του Κωνσταντίνο και απειλούσε πως θα τον κάνει κομμάτια. Οι ελληνικές αρχές δεν προσπάθησαν να διαλευκάνουν την υπόθεση γιατί ο αμερικανός παίκτης δεν έκανε ποτέ καταγγελία. Έτσι η φήμη του Ψωμιάδη τιμωρού έμεινε να πλανάται μέσα και έξω απ τα γήπεδα.

Δείτε την αποκαλυπτική εκπομπή «Ο ασύλληπτος Μάκης Ψωμιάδης»

 

EATESA.jpg-aa

Επειδή αγαπούσα το επάγγελμα του αξιωματικού, κατατάχθηκα στη Σχολή Ευελπίδων. Εκεί έμαθα να σέβομαι τους ανωτέρους μου, να αναλαμβάνω πάντοτε τις ευθύνες μου και να μισώ τον κομμουνισμό!»

«Φίλος ή σακάτης βγαίνει

όποιος έρχεται εδώ μέσα».

Ξυλοδαρμοί, φάλαγγα, ηλεκτροσόκ, απομόνωση, παραισθησιογόνα.

Ενα συρμα στην ουρηθρα και να πυρωνουν την αλλη ακρη.Αυτος ηταν ο θεοφιλογιαννακος που πεθανε γερος ( και εδω και πολλα χρονια εξω απο την φυλακη) χτες . Γιατι τα θυματα του πεθαναν πολλα χρονια πριν.

έγραψε ο Θεοδωράκης στα «Τραγούδια του Αγώνα»:

Όταν χτυπήσεις δυο φορές,
κι ύστερα τρεις και πάλι δυο, Αλέξανδρέ μου,
θα δω το πρόσωπό σου.

Σε βλέπω σε κελί στενό,
να σέρνεις πρώτος το χορό
πάνω στον θάνατό σου.

panagoylis

http://gapiseta.blogspot.gr/2012/04/blog-post_21.html

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ(συγκλονιστικά συμπεράσματα για την «κατασκευή» βασανιστών)

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ(συγκλονιστικά συμπεράσματα για την «κατασκευή» βασανιστών)

ΕΑΤ-ΕΣΑ Το ΕΑΤ-ΕΣΑ(= Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας) ήταν η μυστική αστυνομία και το κύριο σώμα ασφαλείας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-74). Δεν ήταν δημιούργημα της Δικτατορίας.

Συστάθηκε το 1951, λίγο μετά το τέλος του Εμφυλίου και ενώ επέκειτο η είσοδος της χώρας στο ΝΑΤΟ. Ως τότε, ο Στρατός Ξηράς δεν είχε ξεχωριστό σώμα στρατιωτικής αστυνομίας. Στρατονομικά καθήκοντα ασκούσε η Χωροφυλακή.

Οι άνδρες της ΕΣΑ φορούσαν χαρακτηριστική στολή με γαλάζιο πηλήκιο και λευκά περιβραχιόνια ενώ έφεραν μεγάλα ξύλινα κλομπ(ρόπαλα). Λίγο μετά την κατάληψη της εξουσίας μετά από πραξικόπημα(21/04/1967), ο ηγέτης της χούντας, Γεώργιος Παπαδόπουλος διόρισε τον Δημήτριο Ιωαννίδη επικεφαλής της EΣA, η οποία μετατράπηκε στο πιο πιστό στη Χούντα σώμα ασφαλείας.

Όταν ο Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο μετά το πραξικόπημα, αυξήθηκε η δύναμη της ΕΣΑ, καθιστώντας τη χούντα επικεφαλής του βραχίονα του νόμου, της τάξης και(κυρίως) της καταστολής. Επί Ιωαννίδη, έφτασε να έχει δύναμη 20.000 ανδρών και έγινε μια πανίσχυρη παραστρατιωτική οργάνωση, που θα χρησιμοποιούσε ο επικεφαλής της(1973) για να ανατρέψει τον Παπαδόπουλο.

Χιλιάδες πολιτικοί αντίπαλοι της χούντας συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε ορισμένα από τα πιο έρημα νησιά του Αιγαίου. Σε πολλές καταγγελίες για βασανιστήρια κρατουμένων στο πλαίσιο του καθεστώτος Παπαδόπουλου συμμετέχει η ΕΥΔ, ιδίως στην ανάκριση το Ειδικόν Ανακριτικόν Τμήμα(ΕΑΤ). Χρήση βασανιστηρίων από την ΕΣΑ κατά τη διάρκεια ανακρίσεων αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της επταετίας.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης ήταν ένα παράδειγμα ενός ατόμου σε βασανιστήρια κατά την EAT / EΣA[1][2], ενώ ο πολιτικός Νίκος Κωνσταντόπουλος ένα άλλο.

Η ΕΣΑ διαλύθηκε(1974) από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Τα ηγετικά μέλη που συμμετείχαν σε βασανιστήρια δικάστηκαν από στρατοδικείο και καταδικάστηκαν, αν και πολλοί δεν εξέτισαν το σύνολο της ποινής τους(Χατζηζήσης, Θεοφιλογιαννάκος, Πέτρου).

ΜΕΛΗ Έρευνα βασισμένη σε συνεντεύξεις 21 πρώην μελών της ΕΣΑ έδειξε ότι όλοι είχαν επιστρατευτεί αρχικά σε κανονική στρατιωτική θητεία κι έπειτα στην ΕΣΑ. Περνούσαν σειρά μεθοδικών εκπαιδεύσεων για μια περίοδο μηνών, ώστε να προετοιμαστούν ψυχολογικά για τα βασανιστήρια συλληφθέντων. «ΔΟΓΜΑ» και ΒΑΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ Σύμφωνα με μαρτυρίες από τις στρατιωτικές δίκες, το δόγμα της ΕΣΑ ήταν «Φίλος ή σακάτης βγαίνει όποιος έρχεται εδώ μέσα». Στην Αθήνα η βάση της ΕΑΤ-ΕΣΑ ήταν σε ένα κτήριο που τώρα φιλοξενεί το Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου στο Πάρκο Ελευθερίας στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας.

Οι βασανιστές του ΕΑΤ-ΕΣΑ γεννήθηκαν ή έγιναν; Συμπληρώνονται 45 χρόνια από το βράδυ που ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός, μαζί με τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο, έβγαλαν τα τανκς στους δρόμους. Το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που κατέλυσε τη δημοκρατία για 7 χρόνια, έχει περάσει στην ιστορία και πολλοί, από εκείνους που βίωσαν τις συνέπειες της δικτατορίας με βασανιστήρια, φυλακές και εξορία, δεν είναι πια στη ζωή. Η μελέτη της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» έχει περάσει από τις μαρτυρίες και τα αυτοβιογραφικά βιβλία στον χώρο της τεκμηριωμένης ιστορικής μελέτης. Σταθμό για τις νεότερες γενιές ερευνητών, και όχι μόνον, αποτέλεσε η πρωτοποριακή, ψυχολογική και κοινωνική μελέτη της καθηγήτριας Ψυχολογίας, Μίκας Χαρίτου-Φατούρου, για τους βασανιστές. Πρόκειται για σπάνια μελέτη, που διερευνά όχι τα θύματα, αλλά τους θύτες. Οι βασανιστές γεννιούνται ή γίνονται; Στο ερώτημα το οποίο έχει απασχολήσει για χρόνια τους επιστήμονες διεθνώς, λόγω των καθημερινών αποκαλύψεων, που επιβεβαιώνουν τη διαχρονικότητα του φαινομένου σε διάφορες χώρες του πλανήτη, η κ. Χαρίτου-Φατούρου, απαντά: «Αν σας υποχρέωναν να ζήσετε στην κατάλληλη κοινωνικοπολιτική κατάσταση και να ακολουθήσετε την κατάλληλη εκπαίδευση, κατά πάσα πιθανότητα θα γινόσασταν κι εσείς ικανοί να βασανίσετε». Το σοκαριστικό συμπέρασμα της πολύχρονης έρευνάς της, ότι «ο βασανιστής δεν γεννιέται, αλλά γίνεται» στηρίχθηκε στη μελέτη του ελληνικού μοντέλου βασανιστών του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας, το ΕΑΤ-ΕΣΑ, στην Αθήνα, την περίοδο της χούντας. Έναν χρόνο μετά την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος, η ερευνήτρια είχε παρακολουθήσει(1975), με ειδική άδεια, την 1η δίκη των βασανιστών στην Αθήνα. Νεαρή τότε επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης ήθελε να «διερευνήσει» όπως τότε νόμιζε «το φαινόμενο του σαδισμού». Για την ίδια, «αυτοί οι άνθρωποι αντιπροσώπευαν όλους εκείνους που μας είχαν βασανίσει την περίοδο του βάναυσου καθεστώτος, που είχαν βασανίσει τους συγγενείς, τους φοιτητές, τους συναδέλφους και τους φίλους μας». Στην πορεία της δίκης σάστισε με όσα παρακολουθούσε. Διαπίστωσε ότι «αυτά τα πρώην μέλη της Στρατιωτικής Αστυνομίας, κατηγορούσαν άμεσα ή έμμεσα τους ανωτέρους τους, ότι τους είχαν μετατρέψει σε βασανιστές. Σιγά-σιγά αυτοί οι άνθρωποι» συνεχίζει η ίδια «αποκάλυψαν μια συνταρακτική ιστορία, το πέρασμά τους από τον στρατό στα κέντρα εκπαίδευσης της Στρατιωτικής Αστυνομίας και την κατάληξή τους στους θαλάμους βασανιστηρίων». Το προσεκτικά σχεδιασμένο σύστημα εκπαίδευσης, που επέλεγε και εκπαίδευε τους υποψήφιους βασανιστές, νέους, πάνω-κάτω 22 ετών, κυρίως από φτωχές αγροτικές οικογένειες, με «καθαρό» οικογενειακό πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, ήταν το επίκεντρο της έρευνάς της, στην οποία συμμετέχουν με προσωπικές συνεντεύξεις τους δεκαέξι πρώην «Εσατζήδες» διαφόρων βαθμών. Οι μαρτυρίες τους δημιουργούν εφιαλτική εικόνα. Στο ερώτημα αν κάποιοι από τους βασανιστές έβγαζαν τη δική τους σαδιστική προδιάθεση στα βασανιστήρια, η απάντηση της μελέτης είναι ότι οι συνθήκες εκπαίδευσης ευνόησαν αυτές τις συμπεριφορές. Μιλούν για ξυλοδαρμούς, ηθική εκμηδένιση, «καψόνια», βρισιές, βουρδουλιές, ουρλιαχτά, με τα οποία υποδέχονταν οι παλαιότεροι οπλίτες και εκπαιδευτές τους υποψήφιους της ΕΣΑ. Αυτό το περιβάλλον του απόλυτου παραλογισμού και της τρομοκρατίας γινόταν μέρος του τελετουργικού μύησης των «Εσατζήδων», στο σώμα των «διαλεχτών» του συστήματος. Έδιναν όρκο υπακοής και πίστης στην «επανάσταση της 21ης Απριλίου», στον Παπαδόπουλο και τον Ιωαννίδη. Το «Πειθαρχείο» ήταν το κελί για τους πιο σκληρούς… Μόλις έπαιρναν το πηλίκιο, όφειλαν να εφαρμόσουν τα βιώματα της εκπαίδευσής τους. Να συμμετέχουν στα ομαδικά ή ατομικά βασανιστήρια των θυμάτων τους, επιτηρούμενοι από τους αξιωματικούς. Όταν στη διάρκεια των βασανιστηρίων αποσπούσαν πληροφορίες από τα θύματά τους, εξαργύρωναν περήφανοι την «επιτυχία» τους, ανάμεσα σε άλλα και με άδεια από τη «δουλειά», για να επιστρέψουν λίγες ημέρες στη «φυσιολογική» ζωή, στον έξω κόσμο, στις οικογένειές τους. Αυτοί οι «συνηθισμένοι» νέοι άνθρωποι, που «συνάντησε» η έρευνα της κ. Χαρίτου-Φατούρου, οι σωματικά υγιείς, υψηλοί για τα ελληνικά δεδομένα, με μέση φυσιολογική νοημοσύνη, που μετατράπηκαν σε τέρατα, υπακούοντας στην «εξουσία της βίας», θα μπορούσαν να είναι οι οποιοιδήποτε οπουδήποτε στην πραγματική ζωή, ανεξάρτητα από πιθανή σαδιστική προδιάθεση. «Θα μπορούσε να είναι ο «γιος του γείτονά σου»», υπογραμμίζει η ερευνήτρια. Με αυτόν τον τίτλο και βασισμένο σε αυτή την έρευνα ολοκληρώθηκε το 1982 το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, δανέζικης παραγωγής, διάρκειας 50΄, που προβλήθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου. Στην ταινία εκτός από τους ηθοποιούς, συμμετέχουν και πρώην «Εσατζήδες», μεταξύ των οποίων και ο γνωστός Πέτρου, όπως και θύματα βασανιστηρίων. Η φωτογραφία είναι στιγμιότυπο από τη δίκη των βασανιστών, από το αρχείο Αντώνη Λιοναράκη. Νατάσσα Δομνάκη

Πηγές: Μίκα Χαρίτου-Φατούρου «Ο βασανιστής ως όργανο της κρατικής εξουσίας. Ψυχολογικές καταβολές». Μετάφραση: Μ.Αβαριτσιώτη. Ελληνικά Γράμματα, 2003

«Ο γιος του γείτονά σου: Πώς κατασκευάζεται ένας βασανιστής»(αγγλικός τίτλος «Your Νeighbour’s Son: The making of a Torture»). Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, στα ελληνικά με αγγλικούς υπότιτλους. Σκηνοθεσία Joergen Flint Pedersen και Erik Stephensen. Παραγωγή των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών στούντιο Ebbe Preisler, 1982.

Αναρτήθηκε από Sofia

https://www.facebook.com/alikakos

https://sikam.wordpress.com/2013/04/21/k%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%85%CF%89%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BD/

kostis-kariotakhs

http://jailgoldendawn.com/2015/09/25/%CE%B7-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84/

ΤΟ ΕΑΤ/ΕΣΑ σημερα

geniko-eat-esa

Σπυρος Μουστακλης. (καθολου κομμουνιστης)

 

My beautiful picture

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Έλαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο και στη συνέχεια συμμετείχε στον πόλεμο της Κορέας (19521953) ως υπολοχαγός. Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας συμμετείχε στο κίνημα του Ναυτικού. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς του ναυτικού ως ταγματάρχης και ήταν από τους λίγους αξιωματικούς του στρατού που πήραν μέρος. Το κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε πριν την εκδήλωσή του, με αποτέλεσμα μεταξύ των αξιωματικών να συλληφθεί και ο ίδιος (22 Μαΐου 1973).

Κρατήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για 47 ημέρες όπου βασανίστηκε άγρια. Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων ένα βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα προκάλεσε εγκεφαλικό με αποτέλεσμα να διακομιστεί (με καθυστέρηση πολλών ωρών) στο 401 Γ.Σ.Ν.Α., όπου εισήλθε με το ψευδώνυμο «Μιχαηλίδης» και αιτιολογία εισαγωγής «τρακάρισμα στον Ιππόδρομο«. Το εγκεφαλικό τού προκάλεσε ολική παράλυση των δεξιών του άνω και κάτω άκρων. Η αρχική διάγνωση ήταν «αφασία κινητικού τύπου, με μπλοκαρισμένο το κέντρο της κίνησης και της ομιλίας, εξαιτίας του εγκεφαλικού που προκλήθηκε από βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα«.[1] Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Πολυκλινική Αθηνών και ακολούθως στο ΚΑΤ, όπου παρέμεινε για δυο χρόνια, υποβαλλόμενος σε εντατικές φυσικοθεραπείες. Ύστερα από προσπάθειες πολλών μηνών, ο Μουστακλής κατάφερε να σταθεί όρθιος και να περπατήσει, αλλά δεν μπόρεσε να ξαναμιλήσει.

Και τοτε

ceb5ceb1cf84-ceb5cf83ceb1

http://www.asda.gr/sdpeper/BasanistiriaGallia.htm

κατά τη διάρκεια της χούντας έγιναν φρικτά βασανιστήρια σε βάρος των δημοκρατών που αντιστάθηκαν. Τα βασανιστήρια αυτά αποκαλύφθηκαν στις δίκες των βασανιστών. Από τον Αύγουστο του 1975 μέχρι το Νοέμβριο του 1976, έγιναν έξι δίκες για βασανιστήρια. Η πρώτη και δεύτερη δίκη των βασανιστών του ΕΑΤ – ΕΣΑ, η δίκη για τους βασανιστές του ΕΛΛΗ, η δίκη των βασανιστών της Ασφάλειας Αθηνών στη Χαλκίδα και η δίκη των βασανιστών για τα βασανιστήρια στην Μπουμπουλίνας, όπου λειτουργούσε και η περίφημη «ταράτσα» σαν τόπος βασανιστηρίων. Δεκάδες αγωνιστές κατέθεσαν για τα βασανιστήρια που υπέστησαν από το χουντικό καθεστώς. Ξυλοδαρμοί, φάλαγγα, ηλεκτροσόκ, απομόνωση, παραισθησιογόνα. Από τις δίκες αυτές, πλούσιο υλικό συγκεντρώθηκε, τόσο για τις μεθόδους βασανισμού, όσο και για την εκπαίδευση των ίδιων των βασανιστών

http://www.koutipandoras.gr/article/151394/pethane-o-arhivasanistis-tis-hoyntas-theodoros-theofilogiannakos

24 Σεπτεμβρίου
23:342015

Την τελευταία του πνοή άφησε το πρωί της Πέμπτης ο αρχιβασανιστής της χούντας Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος και ένας εκ των πρωταγωνιστών του Πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Την τελευταία του δημόσια εμφάνιση έκανε κατά την εκφώνηση επικήδειου στην κηδεία του Ντερτιλή.

Μεγαλωμένος στη Σπάρτη με καταγωγή από τη Μάνη, φοίτησε στη Σχολή Αεροπορίας (σημερινή Σχολή Ικάρων), αλλά τελικά αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Ήταν μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ, ενώ συμμετείχε ενεργά στο Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ως λοχαγός Πεζικού, ενώ το 1968 έγινε υποδιοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ, για να γίνει διοικητής το 1970. Ο Θεοφιλογιαννάκος προφυλακίστηκε στα τέλη του 1974 και στις δίκες της Χούντας το 1975 καταδικάστηκε και συνολικά έμεινε στη φυλακή για 18 χρόνια, μέχρι το Σεπτέμβριο του 1992. Η κηδεία του θα τελεστεί το Σαββάτο στην Σπάρτη.

Διαβάστε ένα απόσπασμα από την απολογία του κατά την δίκη των πρωταιτίων της χούντας:

«Είμαι Λάκων, υιός διδασκάλου, έχω ανατροφή ελληνοχριστιανική και είχα την τιμή να συμμετάσχω ενεργώς στην επανάσταση της 21ης Απριλίου. Σαν Σπαρτιάτης είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος, γιατί το επάγγελμα που διάλεξα αρμόζει με τον τόπο της καταγωγής μου. Η Σπάρτη φιάχνει Λεωνίδες, Μαυρομιχάληδες, Δαβάκηδες! Από μικρός έμαθα να αγαπώ την πατρίδα μου και έζησα στα πρώτα χρόνια της ζωής μου έναν εμφύλιο πόλεμο. Στη Σπάρτη έμαθα ότι ένας είναι ο εχθρός, ο κομμουνισμός και οι συνοδοιπόροι του! Ο κομμουνιστής είναι ένα τομάρι που δεν σκέπτεται την πατρίδα. Ύστερα από επιτυχείς εξετάσεις μπήκα στη Σχολή Ικάρων και με έδιωξαν από κει, όχι λόγω ανικανότητος, όπως υποστήριξε στην κατάθεσή του ο Αναστάσιος Μήνης, αλλά επειδή ήμουν ακραιφνής εθνικόφρων. Επειδή αγαπούσα το επάγγελμα του αξιωματικού, κατατάχθηκα στη Σχολή Ευελπίδων. Εκεί έμαθα να σέβομαι τους ανωτέρους μου, να αναλαμβάνω πάντοτε τις ευθύνες μου και να μισώ τον κομμουνισμό!»

Χανει την ψυχη του ο ΝΕΟΣ ΣΥΡΙΖΑ.Τα καλυτερα παιδια του.

Ενα αδειο κελυφος θα μεινει που θα το γεμισουν οι καιροσκοποι και τα διαπλεκομενα  τσιρακια της καθε εξουσιας.Θα συνεργαστει με τους εφοπλιστες και τους μιντιαρχες. Γιατι (θα) ειναι οι μονοι υποστηρικτες του.Και μετα, πολυ συντομα, θα σβυσει σαν ΠΑΣΟΚ. Και μαζι του θα χαθει απο την ιστορια και ο τραγικος Τσιπρας.Που πιστευει κιολας πως θυσιαζεται για το καλο μας.Η πολιτικη ειναι αμειλικτη.Δεν συγχωρει.

Τσιριμωκους εχουμε δει πολλους.Σε διαφορους ρολους ας διαβασουν οι νεωτεροι

Τσιριμωκο Μασκαρα

https://sarantakos.wordpress.com/2012/08/15/tsirimokos-2/

mpost65-08-15

Το σκίτσο που βλέπουμε δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 15 Αυγούστου 1965. Ακριβώς την προηγούμενη μέρα, Τσιριμώκος και Στεφανόπουλος είχαν καταθέσει δήλωση ότι στο εξής είναι ανεξάρτητοι βουλευτές και τη μέρα της δημοσίευσης του σκίτσου έγιναν δεκτοί σε ακρόαση από τον βασιλιά.

Η ιστορια επαναλαμβανεται σαν φαρσα και ΦΙΔΗΚ(ολοβο) υπαρχει και σημερα η τουλαχιστον οι απογονοι του.Η Ντορα συνεχιζοντας την πολιτικη ιστορια του αποστατη πατερα της που εκανε κυβερνηση με τον Τσιριμωκο (Στις 18 Αυγούστου εντολή σχηματισμού κυβέρνησης παίρνει ο Ηλίας Τσιριμώκος. Μαζί με τους Στεφανόπουλο, Νόβα και Κ. Μητσοτάκη προσπαθεί με πιέσεις και υποσχέσεις να βρει πολιτικούς της Ε.Κ. να αναλάβουν υπουργοί. Τελικά η κυβέρνησή του ορκίζεται δύο ημέρες αργότερα. ),στηριζει Τσιπρα(Χρειάζεται κυβέρνηση εθνικού σκοπού η οποία θα εφαρμόσει τη συμφωνία, με Πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα επεσήμανε η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Ντόρα Μπακογιάννη)

Οσο για τον τοτε βασιλια μην ξεχνιομαστε .Ο γειτονας μας ο Γλυξμπουργκ ειναι.Που ηδη ετοιμαζε την χουντα των στρατηγων (Οι στρατηγοί, το Παλάτι, κάποιοι πολιτικοί της Δεξιάς και οι Αμερικανοί καλόβλεπαν μία μικρής διάρκειας συνταγματική εκτροπή, που θα επανέφερε την πολιτική κατάσταση στη σωστή ρότα, δηλαδή στην εναλλαγή στην εξουσία της Δεξιάς και ενός μετριοπαθούς Κέντρου. «Η Χούντα των Στρατηγών» έμεινε στα σχέδια, καθώς τους πρόλαβαν με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου οι μικροί αξιωματικοί, με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο. )αλλα τον προλαβε η αλλη χουντα των συνταγματαρχων.

Με προσχημα οτι η ΕΔΑ ειχε οπλα και ετοιμαζε επανασταση.Και τους πιασαν ολους με τις πιτζαμες.Οχι οπλα δεν ειχαν οι αριστεροι ουτε την βαλιτσα της εξοριας δεν ειχαν ετοιμασει.Με ευθυνη φυσικα οπως παντα της ηγεσιας τους.Που τους καθυσυχαζε(*Η εφημερίδα Αυγή στο φύλλο της, της 21ης Απριλίου 1967 που δεν κυκλοφόρησε θα δημοσίευε το τρίτο και τελευταίο μέρος μιας σειράς κειμένων που εξηγούσαν γιατί δεν μπορεί να γίνει δικτατορία στην Ελλάδα. Αντ’ αυτού τα  πρωτοσέλιδα της ημέρας εκείνης εξηγούσαν γιατί έγινε δικτατορία.) .Οσο για τον Γλυξμπουργκ δεν το εβαλε κατω.Και στα Δεκεμβριανα μεσα στην χουντα εκανε αντι πραξικοπημα οπερετα(απο χωριου εις χωριον) Μετα την πτωση της χουντας σκεφτοταν καινουργιες χουντες(«ο Βασιλεύς έχει εξασφαλίσει μέσω του Σάχη ότι οι Τούρκοι δεν θα κινηθούν», όπως επίσης και «δισεκατομμύρια δολάρια για την ανάπτυξη της χώρας». ).

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ..ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ-23.3.64

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_1965

Στις 18 Αυγούστου εντολή σχηματισμού κυβέρνησης παίρνει ο Ηλίας Τσιριμώκος. Μαζί με τους Στεφανόπουλο, Νόβα και Κ. Μητσοτάκη προσπαθεί με πιέσεις και υποσχέσεις να βρει πολιτικούς της Ε.Κ. να αναλάβουν υπουργοί. Τελικά η κυβέρνησή του ορκίζεται δύο ημέρες αργότερα. Στο μεταξύ οι ταραχές στους δρόμους συνεχίζονται. Στις 28 Αυγούστου γίνεται ψηφοφορία για την εμπιστοσύνη της Βουλής. Η κυβέρνηση Τσιριμώκου καταψηφίζεται και αυτή με ψήφους 159 κατά – 135 υπέρ. Υπέρ ψήφισαν 98 βουλευτές της ΕΡΕ και 37 βουλευτές της Ε.Κ.

Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Τσιριμώκο και η στήριξή του από την ΕΡΕ ήταν γεγονός απροσδόκητο για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι η ΕΡΕ είχε μεν στηρίξει και την κυβέρνηση Νόβα, στην περίπτωση Τσιριμώκου όμως στήριξε έναν αριστερό πολιτικό, παλαιό μέλος της ΕΔΑ, και τον οποίο ως τότε θεωρούσε μέρος του «κομμουνιστικού κινδύνου». Λίγους μήνες πριν, όταν ο Γ. Παπανδρέου τον είχε κάνει υπουργό τον Ιανουάριο του 1965, η ΕΡΕ και κάποιοι βουλευτές του κόμματος των Προοδευτικών είχαν επιτεθεί με σφοδρότητα εναντίον του πρωθυπουργού που είχε περιλάβει στην κυβέρνησή του ένα πρώην μέλος της «κυβέρνησης του Βουνού» (ΠΕΕΑ), ενώ οι δεξιές εφημερίδες έκαναν λόγο για «νομιμοποίηση του ΚΚΕ» και «υποδούλωση στην ΕΔΑ». Εννιά μήνες αργότερα οι ίδιοι του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης ως πρωθυπουργού.

Ο δεύτερος είναι η αντιφατική συμπεριφορά του ίδιου του Τσιριμώκου. Μετά την παραίτηση Γ. Παπανδρέου είχε πάει ως αντιπρόσωπός του στη Θεσσαλονίκη και σε μεγάλη συγκέντρωση στις 28 Ιουλίου είχε καταγγείλει τη συμπεριφορά του βασιλιά και τον σχηματισμό κυβέρνησης από τον Νόβα ως «καταρράκωση του δημοσίου βίου» και απόπειρα επαναφοράς της ΕΡΕ στην κυβέρνηση παρά το γεγονός ότι ο λαός την είχε καταψηφίσει. Τρεις εβδομάδες αργότερα όμως δέχθηκε ο ίδιος να σχηματίσει κυβέρνηση παρά την αντίθεση του Γ. Παπανδρέου και με τη στήριξη της ΕΡΕ.

Κυβέρνηση Στεφανόπουλου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά από πολλές διαβουλεύσεις του βασιλιά με τους πολιτικούς αρχηγούς και ενώ ο Γ. Παπανδρέου επέμενε ότι η μόνη λύση ήταν ο διορισμός υπηρεσιακής κυβέρνησης και η διεξαγωγή εκλογών, τελικά ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 17 Σεπτεμβρίου 1965 ο Στέφανος Στεφανόπουλος, έχοντας ήδη εξασφαλίσει τη στήριξη της ΕΡΕ, του Κόμματος των Προοδευτικών του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη και ορισμένων βουλευτών της Ε.Κ. Χαρακτηριστικό είναι ότι ορισμένοι υπουργοί αποφάσισαν τελευταία στιγμή να ενδώσουν στις πιέσεις για συμμετοχή στην κυβέρνηση και από φόβο μήπως αλλάξουν γνώμη τους όρκισαν βιαστικά, άλλους αξύριστους και άλλους με τα καθημερινά τους ρούχα. Στηνκυβέρνηση μετέχουν οι Τσιριμώκος και Νόβας ως αντιπρόεδροι και ο Μητσοτάκης ως υπουργός Συντονισμού και Οικονομικών.

Όταν η νέα κυβέρνηση παρουσιάστηκε στη Βουλή στις 22 Σεπτεμβρίου, στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ε.Κ. είχαν απομείνει από τους αρχικούς 171 μόνο 126 βουλευτές. Τελικά η κυβέρνηση Στεφανόπουλου έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στις 24 Σεπτεμβρίου με 152 ψήφους υπέρ και 148 κατά.

Οι περισσότεροι «αποστάτες» βουλευτές θα ιδρύσουν δικό τους κόμμα, το «Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κέντρον» (ΦΙΔΗΚ) τον Δεκέμβριο του 1965 με αρχηγό τον Στεφανόπουλο.

Η κυβέρνηση Στεφανόπουλου θα παραμείνει στην εξουσία ως την 21η Δεκεμβρίου 1966, οπότε και θα ανατραπεί ύστερα από συμφωνία του βασιλιά, του αρχηγού της ΕΡΕ Π. Κανελλόπουλου και του αρχηγού της Ε.Κ. Γ. Παπανδρέου για διορισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης και διεξαγωγή εκλογών.

https://left.gr/news/syllogiki-dilosi-apohorisis-apo-tmima-oikologias-perivallontos-kai-horikoy-shediasmoy-toy

Δήλωση παραίτησης – αποχώρησης από το Τμήμα Οικολογίας, Περιβάλλοντος και Χωρικού Σχεδιασμού του ΣΥΡΙΖΑ

Η πρόσφατη υπογραφή του 3ου, κατά σειρά, μνημονίου από την κυβέρνηση και η υπερψήφισή του από τη βουλή από κοινού με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, συνιστά πλήρη αντιστροφή του πολιτικού πλαισίου και των στόχων επί των οποίων συγκροτήθηκε και έδρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα 11 χρόνια.

Ταυτόχρονα, η επαναλαμβανόμενη πλήρης απαξίωση της συλλογικής λειτουργίας και των συλλογικών  διαδικασιών  του κόμματος από την ηγετική ομάδα του κυβερνητικού επιτελείου με τελευταία την αιφνιδιαστική  παραίτηση της κυβέρνησης και τη συνακόλουθη προκήρυξη πρόωρων εκλογών, χωρίς οποιαδήποτε διαδικασία/απόφαση του κόμματος, σε αντίθεση με την πρόσφατη απόφαση της Κ.Ε. για έκτακτο συνέδριο – που εισηγήθηκε ο ίδιος ο πρόεδρος -, μας υποχρεώνουν να αποχωρήσουμε από τη γραμματεία και το τμήμα  επισημαίνοντας  ότι:

·        Η  συνέχιση και η εφαρμογή των σκληρών νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών ακραίας λιτότητας και κοινωνικής εξαθλίωσης που αποτελούν τις πολιτικές διεξόδου του κεφαλαίου και των κυρίαρχων ελίτ (εγχώριων και διεθνών) από την κρίση που οι ίδιες δημιούργησαν, μετακυλίοντας τα βάρη στην κοινωνική πλειοψηφία, βρίσκεται στον αντίποδα της Αριστεράς και των κοινωνικών συμφερόντων για τα οποία μάχεται και εκπροσωπεί.

·        Η διαρκής ακύρωση της λειτουργίας του κόμματος σε κάθε συλλογική του λειτουργία, έκφραση και όργανο καθιστά πλέον αδύνατη τη συμμετοχή και τη συμβολή μας στο Τμήμα της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ.

·        Το πολιτικό πλαίσιο κοινωνικού-οικολογικού μετασχηματισμού της παραγωγής σε ένα μεταβατικό πρόγραμμα μιας «οικονομίας των αναγκών» σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, που είχαμε επεξεργαστεί, όπως είχε αποτυπωθεί στο πρόγραμμα του Τμήματος Οικολογίας, Περιβάλλοντος και Χωρικού Σχεδιασμού του ΣΥΡΙΖΑ, ως διέξοδος από τη συνδυασμένη οικονομική-οικολογική κρίση του καπιταλισμού, με επίκεντρο τις συλλογικές κοινωνικές ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, είναι σε πλήρη αντίθεση με την εφαρμογή μιας ωμής, βίαιης και ληστρικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που επιβάλλεται μέσω του 3ου μνημονίου.

·        Επιμένουμε να υποστηρίζουμε όλα για όσα συλλογικά αγωνιστήκαμε τα προηγούμενα χρόνια από την περίοδο της Θεματικής «Πόλη, Περιβάλλον, Οικολογία» έως σήμερα, με τις θέσεις και επεξεργασίες του Τμήματος Οικολογίας, Περιβάλλοντος και Χωρικού Σχεδιασμού του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία είναι σε ευθεία αντίθεση με την εφαρμογή του 3ου μνημονίου και συνεπάγονται τον αγώνα για την πλήρη ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, των πολιτικών λιτότητας και συνολικά του πλαισίου που έχουν εγκαθιδρύσει.

·        Συνεχίζουμε να στηρίζουμε και να συμμετέχουμε, συμβάλλοντας με όλες μας τις δυνάμεις, σε όλα τα κινήματα και τους αγώνες υπεράσπισης της δημόσιας περιουσίας, αντίστασης στην υφαρπαγή γης, προστασίας του φυσικού πλούτου, του περιβάλλοντος και των συνθηκών διαβίωσης των τοπικών κοινωνιών, διαφύλαξης των δημόσιων- κοινωνικών αγαθών και των «κοινών». Αγώνες και κινήματα που βρίσκονται σε σύγκρουση με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές.

·        Παραμένουμε αμετακίνητοι/ες στην πεποίθηση μας ότι η συνάρθρωση του ταξικού με το οικολογικό, στο πλαίσιο μιας ριζοσπαστικής οικολογικής Αριστεράς και η αγωνιστική κινητοποίηση της ίδιας της κοινωνικής πλειοψηφίας με την ενεργό δημοκρατική συμμετοχή της αποτελούν τη μόνη δύναμη ανατροπής και τη μόνη διέξοδο απέναντι στη σύγχρονη βαρβαρότητα που απειλεί το παρόν και ναρκοθετεί το μέλλον των κοινωνιών.

Υπογραφές μελών

Αδαμόπουλος Θεμιστοκλής

Βαρουχάκη Νατάσα, γραμματεία Τμ.

Βασιλειάδου Σοφία

Βαταβάλη Φερενίκη

Βελεγράκης Γιώργος, γραμματεία Τμ.

Γαβριηλίδης Κώστας, γραμματεία Τμ.

Γιώτη Ροζίνα, γραμματεία Τμ.

Γρηγοριάδης Γιάννης, γραμματεία Τμ.

Ηλιοπούλου Γιούλη

Ισιγώνης Μανώλης

Κακούρος Πέτρος, γραμματεία Τμ.

Καλογρίδη Λιάνα

Καρακατσιανόπουλος Κώστας

Κάραλη Κική, γραμματεία Τμ.

Κλοκίτη Κυριακή, γραμματεία Τμ.

Κουρούπη Μαρίτα

Κρητικός Νίκος

Λιάρα Φαίη

Λυμπεράτος Γεράσιμος

Μπουλούμπαση Άβα, γραμματεία Τμ.

Παντελιάδης Νίκος

Παλαμίτη Νέλλη

Παπαδημητρίου Γιάννης, γραμματεία Τμ.

Παπακώστας Κώστας

Σπανούδη Δέσποινα, γραμματεία Τμ.

Τότσικας Πάνος

Τσιάρας Δημήτρης

Τύμπας Τέλης

Χειρακάκη Μαρία

Ψαρρέας Πέτρος, γραμματεία Τμ.

– See more at: https://left.gr/news/syllogiki-dilosi-apohorisis-apo-tmima-oikologias-perivallontos-kai-horikoy-shediasmoy-toy#sthash.pQSvjqgP.dpuf

 

oikosun

Σαν να μην περασε μια μερα.

Μια φουχτα ανθρωποι στην πλατεια Κυπρου συγκεντρωση πολιτων την 1η Ιουνιου 1986 . Καλεσμα Οικολογικη Κινηση Ερμιονιδας.

Λιγα χρονια πριν τους Ιριδισμους την Οικολογικη Κινηση Ερμιονιδας την καθοδο στις εκλογες της Ομοσπονδιας Οικολογικων Εναλλακτικων Οργανωσεων και την εκλογη βουλευτη, την τοπικη εφημεριδα Οικοβηματα  .Μια μικρη συσπειρωση ανθρωπων με αφορμή  το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνομπίλ τον Απρίλη του 1986 κινειται δυναμικα, κολώντας αφίσσες σε ολη την επαρχία, μοιράζεται ενα δίφυλλο και γίνονται δύο συζητήσεις  με την συμμετοχή δεκαπέντε πολιτών-σων,η μία σε σπίτι και η αλλη στα γραφεία της ενωσης γυναικών Ελλάδας.Φωτογραφιες δυστυχως δεν υπαρχουν.Κανεις δεν σκεφτηκε να βγαλει. Να σημειωσω παντως πως η οργανωση της ΕΓΕ τοτε μας προσεφερε τα γραφεια της για να γινει συζητηση.Και τριαντα χρονια μετα να ευχαριστησω την κ  Κικη Παπαδημητριου  για εκεινη την κινηση.

Καταλήγουμε στην διοργάνωση εκδήλωσης- συζήτησης στην πάνω πλατεία στο Κρανίδι τήν Κυριακή το βράδυ 1/6/1986 .

chern1-640

 

chern2-640-1

chern3-640

chern4-640

Εκεινα τα χρονια λιγο πριν την καταρευση της ΕΣΣΔ που το να εισαι ΚΚΕ σημαινε ακριτη υποστηριξη της ΕΣΣΔ .Και της πυρηνικης της ενεργειας «για ειρηνικους σκοπους» βεβαιως βεβαιως. Μας ελεγαν τοτε λοιπον πως η πυρηνικη ενεργεια δεν κανει κακο, πως πεθαναν λιγοι, πως τα φουσκωνουμε οι οικολογοι τα πραγματα, ακομα και πως ειμαστε πρακτορες της CIA  που συκοφαντουμε την ΕΣΣΔ. Γιατι στην αρχη εγινε προσπαθεια οπως παντου και παντα να κρυφτει το ατυχημα.(Τα επιστημονικά πορίσματα για τον ακριβή αριθμό των θανάτων που προκλήθηκαν από το ατύχημα διαφέρουν. Μια πρόσφατη έρευνα του «Φόρουμ του Τσερνόμπιλ», του Ο.Η.Ε. εκτιμά τους θανάτους σε 4.000, έναν αριθμό τον οποίο η Greenpeace ανεβάζει στους 93.000, υπολογίζοντας τα στοιχεία της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Λευκορωσίας. Η Ρώσικη Ακαδημία Επιστημών, υπολογίζοντας και τη ραγδαία ποσοστιαία αύξηση των ατόμων που υπέστησαν καρκίνο ή λευχαιμία, αυξάνει αυτό τον αριθμό στους 140.000. Ωστόσο, για ένα πράγμα συμφωνούν όλοι: το δυστύχημα επηρέασε την υγεία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη, σε ένα φάσμα δεκαετιών.  )

cherno-1

Ετσι οι Οικολογοι καναμε κριτικη στο μεντελλο της Σοβιετικης ενωσης οχι μονο για πολιτικους λογους αλλα και για περιβαλλοντικους.Για την λατρεια της «αναπτυξης» της αξιοποιησης της φυσης που κυριαρχουσε και στην ΕΣΣΔ οπως και στα καπιταλιστικα κρατη. Απο τοτε το Οικολογικο κινημα εβαζε τις βασεις της αποαναπτυξης σαν μιας αλλης φιλοσοφιας που θα διαπερνα την οικονομια τις ανθρωπινες σχεσεις την καθημερινοτητα.

Μια αλλη αριστερα γεννιοταν. Που εκανε κριτικη στο μοντελλο της ΕΣΣΔ.Για λογους «ρεαλισμου» η ΕΣΣΔ ανταγωνιζοταν τον καπιταλισμο και τις αξιες του οχι μονο σε πυρηνικα εργοστασια παραγωγης ενεργειας (και υπολοιπου που πηγαινε σε πυρηνικα οπλα) αλλα και σε πυρηνικα οπλα.Και οπως φανηκε η κριτικη αυτη ειχε βαση γιατι λιγο μετα η ΕΣΣΔ κατερευσε.

Αυτη η αλλη αριστερα η ριζοσπαστικη αριστερα και η πολιτικη οικολογια που την ενεπνεε  διαδηλωνε φωναζοντας «ιδια τα πυρηνικα δεξια κι αριστερα» Βαθιες οι διαφορες .

Μεγαλες οι κινητοποιησεις  Πανευρωπαικα την δεκαετια του 1970.Αναδημοσιευω απο το Ιδεοδρομιο του 1978 για τις κινητοποιησεις του 1977

26 Aprilioy 2015 6

Τριαντα χρονια μετα η Πολιτικη Οικολογια εχει εκπροσωπο σε Περιφερειακα συμβουλια και την αυτοδιοικηση, υφυπουργο στην Κυβερνηση, εχει εκλεξει στο παρελθον ευρωβουλευτες,  αλλα και η ανακυκλωση /κομποστοποιηση με διαχωρισμο στην πηγη εχει γινει διακηρυξη του κρατους και των  Δημων τα βουνα μας ειναι γεματα με ανεμογεννητριες και φωτοβολταικα, (εδω υπαρχουν πολλα επιχειρηματα )τα πυρηνικα εργοστασια ειναι σε ληθαργο μετα και την Φουκοσιμα και η «ειρηνικη χρηση της πυρηνικης ενεργειας» αντιμετωπιζει μεγαλο σκεπτικισμο.Η ριζοσπαστικη αριστερα ειναι στην κυβερνηση. Οσο για την ΕΣΣΔ δεν υπαρχει πια παρ ολο που τα πυρηνικα της εργοστασια οπως και το οπλοστασιο της, εξυπηρετουν το Ρωσσικο καπιταλισμο πλεον.Μαυρη γατα ασπρη γατα αρκει να πιανει ποντικια κερδοφοριας ….

Εξ αλλου πυρηνικα εργοστασια υπαρχουν διπλα σε πολεις οπως εξ αλλου και εργοστασιο καυσης απορριμματων μεσα στην Βιεννη.Ειπαμε ολα ακινδυνα με διασφαλιση της υγειας των ανθρωπων.Που σαρωνει ο καρκινος.

http://santosight.blogspot.gr/2011/03/blog-post_7943.html

nuclearpowerNoFuckingThanks14

 

https://sikam.wordpress.com/2015/04/26/σαν-σημερα-τσερνομπιλ-πριν-απο-29-χρονια/

To μεγαλο κεντρικο ειναι ενα εργο για την εργατικη ταξη και για τα πυρηνικα.Αναζητηστε το!Η Γαλλια ειναι μια απο τις χωρες με τα περισσοτερα πυρηνικα εργοστασια στην Ευρωπη.

Το 1976 η κατασταση ειχε ετσι συμφωνα με το Ιδεοδρομιο.535  Πυρηνικα εργοστασια

26 Aprilioy 2015 8

26 Aprilioy 20157

 

Σημερα λειτουργουν τελικα 550 πυρηνικοι αντιδραστηρες. Μπηκε ενα φρενο.

xartis

Τελος η χωρα μας ειναι κυκλωμενη σε αποσταση αναπνοης (κυριολεκτικα) απο Πυρηνικα εργοστασια.Δεν ειναι μονο στο Βορρα ( Κοζλοντούι της Βουλγαρίας στη Ρουμανία, στην περιοχή Τσερναβόδα, Στη Σλοβενία, στην πόλη Κρσκο  )αλλα και στα παραλια της Τουρκιας το εργοστασιο μεγάλου πυρηνικού σταθμού στο Ακούγιου, στη Νότια Τουρκία απέναντι από την Κύπρο.που ηδη ξεκινησε.

6966323529_3b199aa5ac_z

Παντως για να ειμαστε καθαροι το ΚΚΕ το 1977 με τους βουλευτες του Καππο,Φαρακο και Γοντικα ηταν το πρωτο κομμα που οπως θα δειτε πιο κατω ζητησε στοιχεια για εγκατασταση πυρηνικου εργοστασιου στην Ελλαδα (στην Καρυστο)

Το 1976 ο τοτε πρωθυπουργος Κραμανλης ειχε προβλεψει πυρηνικο εργοστασιο μεσα σε δεκα χρονια στην χωρα μας.

26 Aprilioy 2015 5

Τα πυρηνικα χτυπησαν επι Χουντας το 1971 για πρωτη φορα και την πορτα της Ελλαδας Διαβαστε τα σχετικα. Για τη δευτερη φορα το 1973 (και μαλιστα την μερα εξεγρεσης του Πολυτεχνειου)θα διαβασετε στο τελος. Προσφατα το πυρηνικο λομπι επανερχεται και στην Ελλαδα με τα γνωστα επιχειρηματα.

Το 1971, η χούντα υπέγραψε συμφωνία με τη Βρετανία για την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού, προσφέροντας για αντάλλαγμα 40.000 τόνους καπνού! Η ολοκλήρωση του πυρηνικού εργοστασίου προβλεπόταν για το 1974, χρόνος πολύ σύντομος για ένα τέτοιο εγχείρημα, που μαρτυρά άλλωστε και την αφέλεια και προχειρότητα των εμπνευστών του σχεδίου.

Το σχέδιο ναυάγησε γιατί δεν ενδιαφέρθηκε καν η βρετανική καπνοβιομηχανία. Το 1972, η Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας ανακοίνωσε κάποια σχέδια βάσει των οποίων, ώς το 1990, η Ελλάδα θα αποκτούσε 4.200 μεγαβάτ πυρηνικής ισχύος. Η υποψήφια περιοχή ήταν η Κάρυστος

Τα αποσπασματα ειναι απο ενα περιοδικο της εποχης το Ιδεοδρομιο (τευχος Φλεβαρη 1978)που εβγαζε ο Λεωνιδας Χρηστακης μαζι με αλλους.Με κλικ στην εικονα διαβαζετε το αρθρο

26 Aprilioy 2015 1
 

26 Aprilioy 2015 2

26 Aprilioy 2015 3

26 Aprilioy 2015 4

http://news247.gr/eidiseis/kosmos/wikileaks-pyrhniko-ergostasio-etoimaze-o-papadopoylos.2211806.html

Τα πυρηνικά όνειρα της Χούντας. Τα τηλεγραφήματα που αποκαλύπτουν τις διαπραγματεύσεις με αμερικανική εταιρεία

Συνεχίζονται οι αποκαλύψεις των Wikileaks, με την νέα εφαρμογή αναζήτησης να φέρνει στο φως έγγραφα κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, τα οποία αποκαλύπτουν ότι το καθεστώς της Χούντας και η ΔΕΗ βρίσκονταν σε πολύμηνες διαπραγματεύσεις με αμερικανική εταιρεία για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στη χώρα μας.

Ο Αμερικανός πρεσβευτής Τάσκα όπως αναφέρουν τα Wikileaks, μία ημέρα πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ενημέρωσε την Ουάσιγκτον ότι είχε πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία με τον υπουργό Άμυνας Νίκο Εφέσιο.

Όπως αποκαλύπτουν τα Νέα, οι δύο άνδρες συζήτησαν για αρκετή ώρα θέματα που αφορούσαν την πυρηνική ενέργεια. Σύμφωνα με τα Wikileaks δεν ήταν η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ και η Αθήνα βρίσκονταν σε προχωρημένες συζητήσεις για την δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου, οι οποίες ωστόσο δεν προχώρησαν.

Τον Ιούλιο του 1973, από στοιχεία που διασώθηκαν από τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας, προκύπτει πως η εταιρεία Bechtel η οποία ανέλαβε την διαχείριση κατασκευής του Μετρό δύο δεκαετίες αργότερα, είχε επιλεγεί ως σύμβουλος για την δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου στην Ελλάδα. Ενδεικτικός είναι ο τίτλος τηλεγραφήματος που στάλθηκε έναν μήνα αργότερα: »Οι διαπραγματεύσεις με την Bechtel προχωρούν ικανοποιητικά».

Το »πράσινο φως» για το πυρηνικό εργοστάσιο δόθηκε το 1973

Το »πράσινο φως» για την δημιουργία του πυρηνικού εργοστασίου, δόθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1973 από τον υπουργό Ενέργειας Απόστολο Παπαγεωργίου, για τον οποίο οι ΗΠΑ είχαν την άποψη ότι προτιμούσε »αργές κινήσεις» στα ζητήματα πυρηνικής ενέργειας, όμως η εξέγερση του Πολυτεχνείου και το πραξικόπημα του Δημήτρη Ιωαννίδη, πρόλαβαν τις εξελίξεις με αποτέλεσμα το ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας να »παγώσει» για τουλάχιστον δύο μήνες.

Το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον, αναθερμάνθηκε τον Φεβρουάριο του 1974 όταν ο πρεσβευτής Τάσκα επανέφερε το θέμα στον διοικητή της ΔΕΗ Γιάννη Οικονομόπουλο τηλεφωνικώς. Τρεις ημέρες αργότερα η αμερικανική αποστολή στη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας ενημερώνεται από ανεπίσημη πηγή ότι η Ελλάδα ζητεί να αποκτήσει εμπλουτισμένο ουράνιο από τις ΗΠΑ για τον πρώτο της αντιδραστήρα, ο οποίος θα παραδίδονταν το 1980.

Απόρρητο έγγραφο: »Πυρηνική ενέργεια, ΔΕΗ»

Τον Μάρτιο όμως ο γενικός διευθυντής της ΔΕΗ Γιώργος Βαφειάδης ενημερώνει την αμερικανική πρεσβεία ότι η συμφωνία με την Bechtel έχει »κολλήσει», ενώ αποφασίστηκε τον Ιούνιο να μεταβεί αντιπροσωπεία της ΔΕΗ στο Σαν Φρανσίσκο για νέες διαπραγματεύσεις με τα στελέχη της εταιρείας Bechtel.

Δύο εβδομάδες πριν το ταξίδι, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έστειλε τηλεγράφημα στην πρεσβεία στην Αθήνα με τίτλο »Πυρηνική ενέργεια, ΔΕΗ», το οποίο είναι το μοναδικό έγγραφο εκείνης της εποχής για την ενέργεια που παραμένει απόρρητο.

Όπως φαίνεται από νέο τηλεγράφημα, το ταξίδι της ΔΕΗ στις ΗΠΑ είχε θετικές εξελίξεις, με την Ουάσιγκτον να αναφέρει ότι υπογράφηκε συμφωνία με την Αμερικανική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας για την προμήθεια εμπλουτισμένου ουρανίου, ενώ δόθηκε και προκαταβολή χωρίς να γίνει ποτέ γνωστό το ποσό.

Το πρόσωπο-κλειδί των διαπραγματεύσεων

Πρόσωπο-κλειδί στις διαπραγματεύσεις εκείνη την περίοδο φαίνεται ότι είναι ο Δημήτριος Συμεών, ο οποίος ανέλαβε τον Μάρτιο του 1974 τη θέση του διευθυντή στο γραφείο πυρηνικής ενέργειας της ΔΕΗ. Ο Συμεών δήλωνε, σύμφωνα με τους Αμερικανούς, ότι η πρώτη πυρηνική μονάδα θα λειτουργούσε στην Ελλάδα το 1983, ενώ σε εκτιμήσεις του ανέφερε ότι έως το τέλος του 1989 η Ελλάδα θα είχε επτά πυρηνικά εργοστάσια των 600 μεγαβάτ.

 

phoca_thumb_l_arxeiotaxio

Στο Αρχειοταξιο νο 16 που κυκλοφορει απο τα ΑΣΚΙ σε εκδοσεις Θεμελιο και στις σελιδες 172-189 ο Λεωνιδας Καλλιβρετακης εξεταζει την σκοτεινη ιστορια ενος πραξικοπηματος  μεσα στο παραξικοπημα. Με πεντε  νεκρους στρατιωτες   και εναν ανθυπολοχαγο.

Γιατι αυτο που λεμε χουντα δεν ηταν ακριβως ενα πραγμα.Ειχε μεσα του και αλλα υποπραξικοπηματα οπως αυτο του Γλυξμπουργκ (ναι του γειτονα μας που συχνα πυκνα προβαλλει το πρωτο θεμα και η Ριαλ Νιουζ)που εκανε το περιφημο κινημα παρωδια στις 13 Δεκεμβριου 1967 μιας και οι χουντικοι του ΙΔΕΑ τον ειχαν προλαβει με το δικο τους πραξικοπημα λιγους μηνες νωριτερα.Ηταν το πραξικοπημα του «απο χωριου εις χωριον» γαλαζοαιματου που τελικα εφυγε στο εξωτερικο με την ελπιδα μιας επανοδου αργοτερα.Και οταν εγινε η μεταπολιτευση προσπαθησε παλι να κανει χουντα ο γαλαζοαιματος (ανοιξη του 1975)αλλα παλι δεν τα καταφερε.

Ηταν ακομα το υποπραξικοπημα του Ιωαννιδη μετα το Πολυτεχνειο που οδηγησε στην καταστροφη της Κυπρου

Για να προσπαθησουν οι κατεστημενες δυναμεις μεσω του στρατου παντα και φερνοντας τον Καραμανλη πισω να ολοκληρωσουν τον σχεδιασμο της 21 Απριλιου 1967 που επιχειρηθηκε και το 1973 με την φιλελευθεροποιηση του Μαρκεζινη να φτιαξουν δηλαδη μια ελεγχομενη «Δημοκρατια» με τον στρατο να κραταει το χαλιναρι οπως εγινε και πετυχε στην γειτονικη Τουρκια.

11778776

Και οταν ο Καραμανλης προσπαθησε να κανει το δικο του εκαναν το πραξικοπημα της πυτζαμας  ((24 Φλεβαρη 1975)και αργοτερα επι Παπανδρεου εγιναν και αλλες τρεις αποπειρες (1982,1983,1984).

Ομως οι Ελληνες αλλα θελαμε με τους αγωνες μας και με την ανοδο του ΠΑΣΟΚ αλλα πετυχαμε εν μερει.

Ο σχεδιασμος ομως αυτος δεν τελειωσε απο τις κυριαρχες ντοπιες και ξενες ελιτ.

Και φανηκε πως με τα χρονια καταφεραν τα τελευταια μνημονιακα  χρονια να φτιαξουν την καρικατουρα του καθεστωτος που σχεδιαζουν τοσα χρονια .

Και παλι ο Ελληνικος λαος με την ψηφο τους τους χαλαει την σουπα. Η ανοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσια με ολες τις δεσμευσεις που υπαρχουν συναντα την λυσσαλεα αντιδραση ξενων και ντοπιων δυναμεων.Εκτιμω πως ακομα ολα ειναι ρευστα. Στο χερι μας ειναι να σπρωξουμε και παλι τα πραγματα με την συμμετοχη και τους αγωνες μας στην αντιθετη κατευθυνση απο αυτη που δεκαετιες τωρα επιμενουν να μας σερνουν οι κυριαρχες ταξεις.

Το συνθημα η χουντα δεν τελειωσε το 73 μπορει να εχει πολλες αναγνωσεις.Σιγουρα στην χουντα κυβερνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μοπορουσε να υπαρχει ουτε εσεις να διαβαζετε αυτες τις γραμμες.Απ την αλλη ομως μια κοινωνια χωρις μαζικους συλλογικους φορεις, χωρις την συμμετοχη στις εκλογες πανω απο το 35% του λαου, χωρις πολιτικες οργανωσεις και κομματα δημοκρατικα, συμμετοχικα, λειτουργικα μεσα στην καθημερινοτητα, με προτασεις και παρεμβασεις, μια κοινωνια με απηχηση των ναζιστικων ιδεων σε μεγαλα κομματια του λαου εχει ακομα μεσα της βαθιες τις ριζες της χουντας.

Μιας χουντας που κι αυτη δεν γεννηθηκε το 1967, ερχεται απο τους Βασιλικους ,τους επιστρατους , την 3Ε ,τον Μεταξα, τους Χητες και ταγματαλητες δωσιλογους, τον εμφυλιο και τον στρατο των Αμερικανων, τις εκτελεσεις κομμουνιστων οπως ο Πλουμπιδης και ο Μπελογιαννης, τα ξερονησια, την δολοφονια του Λαμπρακη, το κομμα του Πλευρη της 4ης Αυγουστου και τους επιγονους του ΕΠΕΝ ΕΝΕΚ ΧΑ Ελληνικο Μετωπο και ολων των συγγενων οργανωσεων.

Κωστης Καρυωτακης 

Χτες 4η Αυγουστου, επαιτιο της μοναρχοφασιστικης δικτατοριας Μεταξα ,διαβασα στην Ελευθεροτυπια μια επιστολη της Ισμηνης Καρυωτακη για τον αντρα της τον Κωστα Καρυωτακη.

Αφορμη ενα αφιερωμα της Ε στους διωχθεντες απο τη Χουντα με πολλες παραλειψεις .

Ετσι η Ε ζητουσε συμπληρωματικες πληροφορίες απο τους γνωστους και τις οικογενειες των αγωνιστων.

Διαβαστε λοιπον για τον Κωστα Καρυωτακη τι εγραψε η καλη φιλη Ισμηνη.

Ο Κωστας Καρυωτακης συνεληφθει για την αντιστασιακη του δραση μαζι με αλλους; «Ρηγαδες» στις 10 Απριλη 1968 σε ηλικια 25 χρονων και καταδικαστηκε σε 16 χρονια καθειρξη απο το στρατοδικειο τον Νοεμβριο του 68

Κρατηθηκε στις φυλακες Αβερωφ ,Κορυδαλλου, Τρικαλων,  Επταπυργιου, και Αλικαρνασου.

Βασανιστηκε για ενα μεγαλο χρονικο διαστημα στις φυλακες Αλικαρνασου .απ οπου αποφυλακιστηκε  προσωρινα το 1972 για ανοικεστο βλαβη υγειας.

Τον ιδιο χρονο διεφυγε στο Παρισι και πεθανε σε ηλικια 35 χρονων απο καρδιακο νοσημα.

Ετσι σε λιγες αραδες,  σεμνα , μη τυχον και θεωρηθει η ιστορια του αλαζονικη, πως πρεπει να προβληθει αυτος περισσοτερο απο αλλους ,σαν ολα να εγιναν απο ενα εσωτερικο «δεν γινεται αλλιως » ενα ΧΡΕΟΣ.

Γνωρισα την Ισμηνη και τον γιο τους Μανωλη πριν απο τριαντα και βαλε χρονια.

Ο Κωστης (ετσι τον εμαθα εγω ) ειχε φυγει πριν απο λιγο. Δεν τον σκοτωσε η Χουντα στα βασανιστηρια. Τον σκοτωσαν τα βασανιστηρια αργα αργα χτυπωντας την καρδια του.Πεθανε μαζι με την χουντα.

Βλεπετε το στρατοδικειο τον καταδικασε σε δεκαξι χρονια φυλακη και οι βασανιστες του τον καταδικασαν σε θανατο μεσα σε δεκα χρονια.

Ποιος ξερει τον Κωστη Καρυωτακη ποιος τον θυμαται εκτος απο τους δικους του και τους συντροφους του; Μπηκε στον αγωνα εικοσιπενταχρονος νεος αντρας και εφυγε απο την ζωη στα τριαντα πεντε του.Δεν προλαβε την μεταπολιτευση τις ομαδες και τις συσπειρωσεις αλλιως πιθανα καποια θα τον ειχε κανει δικο της ηρωα και θα προβαλε το ονομα του. Εφυγε γρηγορα.

Θυμαμαι μια προσωπογραφια του με γυαλια και μουστακι,θυμαμαι κατι επιπλα που εφτιαξε σε εναν γνωστο του ξυλουργο (μια βιβλιοθηκη ευθραυστη που ηταν ετοιμη να σωριαστει σαν την ιδια του την ζωη)

Ενα βιβλιο του που διαβαζε στη φυλακη για την κβαντομηχανικη , προσπαθησα να το διαβασω δεν καταλαβα τιποτα.

Κατι αποκομματα εφημεριδων απο την δικη,τις διηγησεις της Ισμηνης για το φευγιο τους στη Γαλλια με πλοιο (μαυρα γυαλια, αγωνια ,ανακουφιση ).

Ηταν ηρωας ο Κωστης;

Ξερω γω ;Ενας αξιοπρεπης ανθρωπος ηταν.Χιλιαδες σαν κι αυτον, η ιστορια του καθενος -μιας μοναδικη. Η γυναικες τους ,τα παιδια τους, οι γονεις τους ,οι φιλοι , εμεις που ακουσαμε γι αυτους, η συλλογικη μνημη.

Στην συλλογικη μνημη λοιπον τα προσωπα γινονται θολα,  ξεθωριαζουν θαλεγες , τα ξεχωριστα ονοματα δεν εχουν σημασια.

Ειναι ο αγωνας ενος λαου και οι αγωνιστες -τριες που δωσανε τη ζωη τους για ενα καλυτερο κοσμο.

Και εδω κολαει το (υπο του Καραμανλη τζουνιορ ρηθεν) ΣΕΜΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ.

Χωρις προβολη χωρις εξαργυρωση χωρις αναγνωριση.

Για τους κοντινους τους ομως ανθρωπους η αναγνωριση χρειαζεται.Να νιωσουν πως ο ανθρωπος τους δεν εφυγε επι ματαιω πως εμεις οι υπολοιποι αναγνωριζουμε και θυμομαστε την θυσια τους.

Ο Κωστης Καρυωτακης δεν εφυγε απο χτυπημα της μοιρας, αρωστεια η ατυχημα.

Ηταν συνειδητη επιλογη ο αγωνας του, ηξερε τι θα πληρωσει και το δεχτηκε.Απλα δεν θα ηταν συνεπης απεναντι στον εαυτο του αν εκανε διαφορετικα.

Ειναι για μενα σημαντικο να μιλησω για αυτον τον γνωστο αγνωστο.

Μολο που ποτε δεν γνωρισα  τον ιδιο, οσο και να φαινεται περιεργο , τον σκεφτομαι πολλες φορες στην ζωη μου αυτα τα τριαντα χρονια.

Ειναι απο κεινες τις θολες φιγουρες που με παρακινουν με εμπνεουν και με δυναμωνουν στις στιγμες της απογοητευσης η στις στιγμες της επιτυχιας στους αγωνες.  Μου δινουν κουραγιο να συνεχισω.

Ο συναγωνιστης και συγκρατουμενος του μαλιστα Ν Κιαος  εγραψε στο προσφατο αφιερωμα της Ε  Δεσμωτες της Χουντας ενα πολυ κατατοπιστικο αρθρο για την ζωη των κρατουμενων

Στην σελιδα  44 διαβαζουμε για ενα πρωτοποριακο πειραμα παραγωγης χουμους απο υπολοιπα φαγητου.

Το προαυλιο του Κορυδαλλου μεταξυ της πρωτης και της τεταρτης ακτινας -πτερυγας ειναι σε τρια μερη διαζωματα ,που χωριζονται με χαμηλο τοιχο,

Στο πιο ψηλο ο φοιτητης της Γεωπονικης Αντ Μαργαριτης κι αλλοι γνωστες σχεδιασαν και μετα δουλεψαν πολλοι κρατουμενοι και εγινε ωραιος κηπος με δντρα και λουλουδια και μια λιμνουλα.Επειδη το χωμα ηταν ξερο με πετρες και δεν υπηρχε λιπασμα ο Μαργαριτης εθαβε σε μια γωνια το περισευμα απο το καζανι του φαγητου .Αυτο σε λιγες μερες το χρησιμοποιουσαν για λιπασμα στα λουλουδια τους ωραιους κατηφεδες.

Αυτο σαν απαντηση στον Νομαρχη που στο προσφατο Νομαρχιακο συμβουλιο κατηγορησε την αριστερα πως θελει να εκφρασει μονοπωλικα (εργολαβικα ) την προστασια του περιβαλλοντος.

Η αριστερα αγωνιζεται για τον ανθρωπο και το περιβαλλον για την  ομορφια και την μορφωση παντα. Ακομα και στη φυλακη να την χωσετε θα βρει τροπο να κανει την πετρα χωμα, το προαυλιο, κηπο.Αυτη ειναι η αριστερα.Ενω οι δυναμεις του χρηματος του ανταγωνισμου και της εξουσιας κανουν την λιμνη τσιμεντο και το χωμα δηλητηριο κ Νομαρχα.

Σημ στο παρακατω χρονολογιο ο Κωστης Καρυωτακης αναφερεται απο παραδρομη Δ Καρυωτακης και η συλληψη του 20/4.

Τις ιδιες μερες πιασανε τον δημοσιογραφο Κιαο την Φρ Λιαπα τον Μπαμπη θεοδωριδη και αλλους.

http://www.iospress.gr/extra/antistasi68.htm

http://www.epohi.gr/dokopoulos_trial_ela_issues_472004.htm

http://www.iospress.gr/ios2007/ios20070722.htm

ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΕΣ 1974-1983
 

Τα τανκς της Μεταπολίτευσης

 

Χρειάστηκαν χρόνια για να πειστεί ο ελληνικός λαός ότι δεν θα ξαναγίνει δικτατορία. Τις «ανησυχίες» του στρατού για τον «υπερβολικό» εκδημοκρατισμό φρόντιζαν άλλωστε να τις υπενθυμίζουν πολλοί: από τον εθνάρχη Καραμανλή μέχρι τις επαναλαμβανόμενες «ασκήσεις ετοιμότητας» του 1982-84. 

 


Στους πρώτους τουλάχιστον μήνες της Μεταπολίτευσης, το ενδεχόμενο στρατιωτικού πραξικοπήματος θεωρούνταν κάτι παραπάνω από σοβαρό και τα στελέχη της κυβέρνησης εθνικής ενότητας φρόντιζαν να παίρνουν στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας.

«Η κυβέρνηση δεν είχε θέσει ακόμη κάτω από τον έλεγχο της το στρατό», διαβάζουμε στις αναμνήσεις του Γεωργίου Ράλλη. «Υπήρξαν πολλές πληροφορίες για απόπειρα συλλήψεως του Καραμανλή. Μερικά βράδια ο Καραμανλής δεν κοιμόταν στη ‘Μεγάλη Βρετανία’, ενώ κάποιο βράδυ κοιμήθηκε στο πλοίο ενός φίλου του για να μην τον συλλάβουν» («Πολιτικές εκμυστηρεύσεις», Αθήνα 1990, σ.177). «Φήμαι και πληροφορίαι περί επικείμενων δυναμικών ενεργειών ή και γενικωτέρου πραξικοπήματος ωργίαζον», συμπληρώνει ο τότε ΥΠΕΘΑ, Ευάγγελος Αβέρωφ. «Η κατάστασις αυτή συνεχίστηκε επί αρκετόν καιρόν κάθε τόσο με πολλήν ένταση και ενίοτε με συγκεκριμένους κινδύνους» («Πρακτικά Βουλής» 28.2.75, σ.1070).

«Κατά μια πληροφορία», σημειώνει στα απομνημονεύματά του ο τότε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού, Αγγελος Βλάχος, «το σχέδιο αφορούσε σύλληψη και απαγωγή του Καραμανλή […] Αλλη πληροφορία ανέφερε ότι μερικές ομάδες αξιωματικών θα δημιουργούσαν αιματηρά επεισόδια και, με την πρόφαση επιβολής της τάξεως, θα έφερναν τεθωρακισμένα στην πρωτεύουσα για να επιβάλουν τους όρους τους». Πηγή ιδιαίτερης ανησυχίας αποτελούσαν οι μονάδες καταδρομών, «που εθεωρούντο άκρως χουντικές». Για την αντιμετώπισή τους, «στα ανοιχτά του Μεγάλου Πεύκου είχε ναράξει ένα αντιτορπιλλικό», που δεν έφυγε από εκεί παρά μόνο μετά τις εκλογές («Αποφοίτηση 1974», Αθήνα 2001, σ.132-4).

Στελεχωμένο (και) από δεξιούς αξιωματικούς διωγμένους από τη χούντα, το πολεμικό ναυτικό θεωρούνταν «στήριγμα της δημοκρατίας» απέναντι στο στρατό ξηράς. «Οι κυβερνήτες και άλλοι αξιωματικοί διανυκτερεύαμε ένδον στα πλοία και στις υπηρεσίες», αναφέρει στα δικά του απομνημονεύματα ο τότε αντιπλοίαρχος Χρήστος Λυμπέρης. «Υπήρχαν αγήματα σε άμεση ετοιμότητα αντίδρασης. Τα αντιτορπιλλικά και οι πυραυλάκατοι ήταν αραιωμένα εκτός ναυστάθμου, ενώ είχε εξασφαλιστεί η μεταξύ μας επικοινωνία».

Ο ίδιος μας πληροφορεί για την αντισυμβατική χρήση που επιφυλάχθηκε στο παραδοσιακό φακέλωμα των στρατευμένων: «Ενα πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε όλοι οι επανελθόντες κυβερνήτες ήταν με ποιούς θα συγκροτήσουμε τα αγήματα ασφάλειας του πλοίου εναντίον ενεργειών ανατροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ανοίξαμε τους φακέλους αναφορών ασφάλειας των πλοίων και εντοπίσαμε ποιούς ναύτες και στελέχη φακέλωνε το προηγούμενο καθεστώς. Δεν ήταν λίγοι αυτοί. Ε, αυτούς επιλέξαμε, δηλαδή κομμουνιστές, αριστερούς και αντιδικτατορικούς δεξιούς και είχαμε ήσυχο το κεφάλι μας» («Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες», Αθήνα 1999, σ.72).

Για τον αντίκτυπο αυτών των αλλαγών στις υπηρεσίες ασφαλείας, αποκαλυπτικές είναι οι αναμνήσεις ενός αξιωματικού της ΥΠΕΑ: «Ο αντισυνταγματάρχης της ΚΥΠ Αναστασιάδης εμπιστευτικά μου λέγει πως δυο χιλιάδες αντάρτες πόλεων, εκπαιδευμένοι σε λιβυκά και τσεχοσλοβακικά έμπεδα, εισήλθαν προς στήριξη του Καραμανλή, γιατί δεν έχει εμπιστοσύνη σε στρατό και σώματα ασφαλείας. Περιγράφει τον 28χρόνο θεσσαλονικέα αρχηγό, ικανό σε φόνο από τριάντα μέτρα τρέχοντος ατόμου […]. Προφταίνω να τον ρωτήσω εάν η ΚΥΠ γνωρίζει την ταυτότητα όλων αυτών και παίρνω καταφατική απάντηση, ενώ ασμένως φεύγει με ματιές γύρω του, μήπως τρίτος ακούει ή παρακολουθεί» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.128).

Ο ίδιος δε ο Καραμανλής έχει περιγράψει πώς απείλησε με λαϊκή κινητοποίηση για να αναγκάσει τη στρατιωτική ηγεσία να συγκρατήσει τους υφισταμένους της: «Το πρωί της 11ης Αυγούστου [1974] επληροφορούμην ότι δυνάμεις ελεγχόμεναι από τον Ιωαννίδην επρόκειτο το βράδυ της ιδίας ημέρας να επιχειρήσουν πραξικόπημα. […] Είπον εις τους αρχηγούς των Επιτελείων ότι είναι ζήτημα αξιοπρεπείας και δι’ εμέ και δι’ αυτούς να εξουδετερώσουν εντός της ημέρας τα καρκινώματα αυτά ή άλλως να παραιτηθούν. Τους έταξα προθεσμίαν έως τας 2 μμ δια να μου είπουν εάν αναλαμβάνουν ή όχι την ευθύνην αυτήν και τους εδήλωσα ότι εάν δεν συνεμορφώνοντο θα ήμην υποχρεωμένος ή να παραιτηθώ ή να καλέσω εντός της ημέρας τον λαόν εις την Πλατείαν Συντάγματος και να ζητήσω από αυτόν να κάμει αυτό που εκείνοι θα ηρνούντο ή δεν θα ηδύναντο να μου εξασφαλίσουν –δηλαδή να εξουδετερώσει τους συνομωτούντας κατά της Κυβερνήσεως και του λαού» («Αρχείο Καραμανλή», τ.8ος, σ.68). Τελικά οι απειλές έπιασαν τόπο και οι ύποπτες μονάδες μεταφέρθηκαν αυθημερόν εκτός Αθήνας.

Το πραξικόπημα της πυτζάμας

Η «αυτορρύθμιση» του σώματος των αξιωματικών, με τη «μετάλλαξη» των μικρομεσαίων χουντικών σε «νομιμόφρονες», ήταν η μέθοδος που χρησιμοποίησαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ για τον έλεγχο του στρατού. Τη διαδικασία αυτή περιέγραψε αναλυτικά ο Αβέρωφ κατά την ενημέρωση της Βουλής για το «πραξικόπημα της πυτζάμας», το Φλεβάρη του 1975:

«Το περίφημο πρόβλημα της λεγομένης αποχουντοποιήσεως, ως προς ό,τι αφορά τους πολυαρίθμους νεωτέρους αξιωματικούς, δεν μπορεί να είναι ποσοτικόν. Είναι και πρέπει να είναι ποιοτικόν. Πρέπει να πείσουμε όλους αυτούς τους καλοπίστους φλογερούς νέους αξιωματικούς ότι από εκεί ήταν η εγωπάθεια και αι πομφόλυγες, η πατριδοκαπηλεία και τελικά η εθνική ταπείνωσις, και ότι απ’ εδώ είναι η αλήθεια, η φιλελευθέρα παράδοσις, το φως το ελληνικόν. […] Προσωπικώς έχω εξηγήσει τα δεδομένα της χθές και της σήμερον εις σαφώς περισσοτέρους των 10 χιλιάδων αξιωματικών, μαθητών Σχολών και Ανθυπασπιστών» («Πρακτικά Βουλής» 28.2.75, σ.1041).

Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής, κατά τον Αβέρωφ, ήταν οι «ελάχιστοι» επίδοξοι πραξικοπηματίες (τα «σταγονίδια») «να συναντούν παντού άρνησιν, έτσι ώστε μερικοί να μας πληροφορούν περί των υπόπτων κινήσεων». Χάρη σ’ αυτή την εσωτερική πληροφόρηση εξαρθρώθηκε στις 24 Φλεβάρη 1975 το «πραξικόπημα της πυτζάμας», με 37 προληπτικές συλλήψεις και την αποστρατεία άλλων 150 αξιωματικών.

Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, το «κίνημα» του 1975 δεν ήταν παρά «ανόητες κινήσεις ελαχίστων αμετανοήτων, συνδεομένων με τους πρωτεργάτας της δικτατορίας» (τον Ιωαννίδη), που δεν πρόλαβαν να βγάλουν τα τανκς. Η κυβέρνηση επέλεξε να τους χτυπήσει τη στιγμή «κατά την οποίαν αφ’ ενός θα ημπορούσαν να υπάρξουν μαρτυρικές καταθέσεις περί αρχής προετοιμασίας προς στάσιν», προτού όμως «λάβει χώραν η παραμικρά στασιαστική ενέργεια».

Καλού κακού, πάντως, ο Αβέρωφ θεώρησε χρήσιμο να ανακοινώσει στη Βουλή το τέλος της «κάθαρσης» των υπολειμμάτων της δικτατορίας: «πλην εκδηλώσεων απειθαρχίας, αι οποίαι θα πατάσσωνται αμέσως και αμειλίκτως», ξεκαθάρισε, «δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα» για τα πεπραγμένα των στρατιωτικών επί χούντας. «Οι Αξιωματικοί οι οποίοι είχον καλοπίστως παρασυρθεί από μία συστηματική προπαγάνδα, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Αξιωματικών, δικαιούται να ησυχάσει οριστικώς» (όπ.π., σ.1072).

Βασιλικές συνωμοσίες

Το «πραξικόπημα της πυτζάμας» ήταν η τελευταία φορά που η ύπαρξη συνωμοτών στο στρατό έγινε παραδεκτή από επίσημα χείλη. Ομως οι κυβερνώντες δεν έπαψαν ν’ ασχολούνται με τέτοιες κινήσεις.

Από το δημοσιευμένο «Αρχείο Καραμανλή» γνωρίζουμε π.χ. ότι το φθινόπωρο του 1975 ο υπασπιστής του έκπτωτου βασιλιά, απόστρατος συνταγματάρχης Γ. Αρναούτης, βολιδοσκοπούσε αξιωματικούς του ναυτικού για συμμετοχή σε πραξικόπημα με σκοπό την επάνοδο του Κωνσταντίνου, την ανάσχεση του «κομμουνιστικού κινδύνου» και την αμνήστευση των καταδικασμένων χουντικών. Κεντρικό ρόλο στην αποκάλυψη των ζυμώσεων έπαιξε ο πλοίαρχος Π. Παναγιωταρέας, που με κυβερνητική εντολή ταξίδεψε στο Λονδίνο για να συναντηθεί με τον τέως (13.10.75) και τον Αρναούτη (16.1175). Το Γενάρη του 1976 ο Καραμανλής διαβίβασε στον Γκλίξμπουργκ, μέσω του αυλάρχη του Λεωνίδα Παπάγου, ότι οι κινήσεις του είχαν γίνει γνωστές και του ζήτησε «να πάψει να συνωμοτεί».

Τον Οκτώβριο του 1976, ανάλογες ζυμώσεις φιλοβασιλικών στρατιωτικών γνωστοποιήθηκαν στην κυβέρνηση Καραμανλή από τη βρετανική κυβέρνηση και την αμερικανική πρεσβεία (με την οποία οι συνωμότες είχαν, προφανώς, έρθει σε επαφή). Την «προειδοποίηση» τού τέως ανέλαβε αυτή τη φορά ο Ράλλης. Αποτελεσματικότερη φαίνεται όμως πως υπήρξε η παρέμβαση του άγγλου πρωθυπουργού Τζέιμς Κάλαχαν, που στις 18.11.76 κάλεσε τον Κωνσταντίνο και «του διαμήνυσε να μην αναμιγνύεται σε παρόμοιες δραστηριότητες όσο βρισκόταν επί βρετανικού εδάφους» (τ.9ος, σ.123-6).

Το δημοσιευμένο ημερολόγιο του Παπάγου επιβεβαιώνει αυτές τις συναντήσεις, αρνούμενο φυσικά την εμπλοκή του Κωνσταντίνου κι αποδίδοντας τα πάντα σε «πλεκτάνη agent provocateur» (σ.589). Αποκαλυπτική είναι ωστόσο η εκτίμησή του -το Γενάρη του 1975- ότι «η δημοκρατία δεν θα λειτουργήσει» στην Ελλάδα «γιατί ο ισχυρότερος παράγων της πολιτικής μας ζωής είναι ακόμη ο στρατός» (σ.572).

Το πιο ενδιαφέρον σημείο αφορά ωστόσο μια συζήτηση του Παπάγου με τον Αβέρωφ (9.5.75). Ο υπουργός Άμυνας, διαβάζουμε, «θεωρεί πάντα ότι ο Καραμανλής είναι ο μόνος κατάλληλος για τις σημερινές περιστάσεις. Αν αυτός εκλείψει, θα υπάρξουν εξελίξεις που ίσως επηρεάσουν και τη θέση του Βασιλέως. Μπορεί κάτι να γίνει στο στρατό, αλλά και στο πολιτικό προσκήνιο θα υπάρξουν μεταβολές, διότι πολλοί θα εκδηλωθούν υπέρ του Βασιλέως» (σ.581-2). Μπορούμε να μιλάμε για συμβουλή –δεδομένου μάλιστα ότι στην ίδια συζήτηση ο Αβέρωφ εμφανίζεται θυμωμένος με τον Καραμανλή, που τον είχε προσβάλει δημόσια μπροστά στους Μολυβιάτη και Μπίτσιο; Τουλάχιστον ο αυλάρχης κάπως έτσι αντιλήφθηκε τα πράγματα…

Οι επίδοξοι πραξικοπηματίες δεν το έβαλαν άλλωστε κάτω. Σύμφωνα με το Αρχείο Καραμανλή, «φάνηκαν να κινούνται και πάλι στα τέλη του 1978. Και τότε, όμως, η αδυναμία τους να εξασφαλίσουν διεθνή υποστήριξη και -πάνω απ’ όλα- υποστήριξη από τις Ενοπλες Δυνάμεις, υπήρξε καθοριστική για την αποτυχία των σχεδίων τους» (τ.9ος, σ.126).

Ολη αυτή η κινητικότητα ελάχιστα θα γίνει αντιληπτή προς τα έξω, παρόλο που ο φόβος ενός πραξικοπήματος απασχολούσε κατά καιρούς τα αθηναϊκά ΜΜΕ. Τον Απρίλιο του 1980, «πληροφορίες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μάλλον αξιόπιστες» οδήγησαν π.χ. στη λήψη αυξημένων μέτρων ασφαλείας («Ταχυδρόμος» 24.4.80). Μετά το 1976, σοβαρότερες ανησυχίες προκαλούν ωστόσο τα επίσημα ψυχροπολεμικά σχέδια δράσης των ενόπλων δυνάμεων («Ε», «Ίρις», «Θάλεια» κλπ), με τα οποία ο στρατός αναλαμβάνει σε περίπτωση «κρίσης» την καταστολή του «εσωτερικού εχθρού».

Οι «ασκήσεις» του 1982-84

Η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981 υπήρξε τομή εξίσου σημαντική με τη Μεταπολίτευση του 1974: για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία, τη διακυβέρνηση της χώρας αναλάμβανε ένα σοσιαλιστικό (κι όχι απλά μη δεξιό) κόμμα, επαγγελόμενο ριζοσπαστικές κοινωνικές αλλαγές και δραστικό αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής. Η «ανησυχία» της στρατιωτικής ηγεσίας για μια τέτοια εξέλιξη θα χρησιμοποιηθεί, πριν και μετά τις εκλογές, ως ένα πειστικό επιχείρημα για τον περιορισμό των όποιων αλλαγών.

Επικαλούμενο κάποιον ανώνυμο νατοϊκό διπλωμάτη, το Newsweek υπενθύμιζε π.χ. στις 14.9.81 ότι «υπάρχουν δυνάμεις στο στρατιωτικό κατεστημένο της Ελλάδας που μπορεί να μη δεχθούν την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ». Σημαντικότερη υπήρξε ωστόσο η επίκληση των αντιδράσεων του στρατού από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Καραμανλή, για να αποσπάσει τη συμμόρφωση του Ανδρέα Παπανδρέου σε βασικές πολιτικές επιλογές του (βλ. δίπλα).

Ακόμη κι έτσι, η σκιά των τανκς δεν εξαλείφθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Μέχρι την απομάκρυνση του Καραμανλή από την προεδρία, το Μάρτιο του 1985, έγιναν γνωστές τρεις τουλάχιστον κινητοποιήσεις για την απόκρουση ενδεχόμενου πραξικοπήματος.

Ο πρώτη πήρε τη μορφή 4ωρης νυχτερινής «αιφνιδιαστικής άσκησης ετοιμότητας» του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας τη νύχτα της 1ης Ιουνίου 1982. Την κήρυξη του «συναγερμού» έκανε από το σπίτι του ο υφυπουργός Αμυνας Αντώνης Δροσογιάννης, ο Παπανδρέου έφτασε τα μεσάνυχτα στο Πεντάγωνο (όπου και έβγαλε τη νύχτα), ενώ το σπίτι του στο Καστρί είχε περικυκλωθεί από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Στην ΕΡΤ και τον ΟΤΕ εγκαταστάθηκαν ταγματάρχες ως «σύνδεσμοι», ενώ ματαιώθηκε «λόγω καιρού» μια προγραμματισμένη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο στρατόπεδο των ειδικών δυνάμεων στο Μεγάλο Πεύκο. Επισήμως επρόκειτο για άσκηση «έναντι εξωτερικής απειλής», ημιεπίσημα ωστόσο διέρρευσε ότι σκοπός ήταν η «προστασία του πολιτεύματος» από απροσδιόριστες κινήσεις. Ερωτηματικά προκαλεί, ωστόσο, η λογοκρισία του δημοσιευμένου «Αρχείου Καραμανλή» για τις επαφές του Αντρέα με τον πρόεδρο και το Μολυβιάτη εκείνες τις μέρες (βλ. δίπλα).

Εντυπωσιακότερη υπήρξε η δεύτερη κινητοποίηση, το Σαββατοκύριακο 26-27 Φεβρουαρίου 1983. Το απόγευμα του Σαββάτου τέθηκαν σ’ επιφυλακή τα σώματα ασφαλείας, το βράδυ εγκαταστάθηκαν στο Πεντάγωνο οι υπουργοί Προεδρίας, Εσωτερικών, Δημόσιας Τάξης κι Εμπορικής Ναυτιλίας, ενώ ο υφυπουργός Αμυνας Παυσανίας Ζακολίκος στάλθηκε μέσα στη νύχτα για «επιθεώρηση» των μονάδων της Β. Ελλάδας. Την επομένη η «άσκηση» επεκτάθηκε στο στρατό, ενημερώθηκαν τα κόμματα κι αξιωματικοί εγκαταστάθηκαν στην ΕΡΤ και τον ΟΤΕ. Το ίδιο βράδυ, ενώ η κρατική τηλεόραση διέψευδε τις φήμες για πραξικόπημα, ο πρωθυπουργός δειπνούσε στο σπίτι του με τον αμερικανό πρεσβευτή Μόντιγκλ Στερνς.

Ακολούθησε η αποστρατεία 29 στρατηγών, 52 ταξιάρχων κι 100 συνταγματαρχών. Σύμφωνα με το φιλοκυβερνητικό Τύπο, υπήρξαν πληροφορίες για «κινήσεις» στρατιωτικών στο Μεγάλο Πεύκο, την Ξάνθη (Δ΄ Σ.Σ.), την Αλεξανδρούπολη και την Ορεστειάδα (31ο Σ.Π.), καθώς και φήμες για συλλήψεις αξιωματικών. Για αποτυχημένο πραξικόπημα μίλησαν και ευρωπαϊκά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα (RTF, DW, BBC. Επισήμως ανακοινώθηκε ότι επρόκειτο -ξανά- για «άσκηση ετοιμότητας».

Τι συνέβη ακριβώς; Σημείωμα του Μολυβιάτη στο «Αρχείο Καραμανλή» αποκαλύπτει πως η κυβέρνηση είχε ενημερωθεί από το σταθμάρχη της CIA «ότι το βράδυ της επομένης θα γινόταν απόπειρα συλλήψεως του προέδρου και του πρωθυπουργού, καταλήψεως του Πενταγώνου κλπ» (τ.12ος, σ.272). Ο ίδιος ο Καραμανλής φέρεται να υποτίμησε το όλο συμβάν, και το πρωί της Κυριακής έκανε δημόσια λόγο για «βλακείες». Εντελώς διαφορετικά αντέδρασε η Ν.Δ., που έσπευσε να καταγγείλει τη λαϊκή κινητοποίηση σαν «απροκάλυπτη και ωμή εφαρμογή ολοκληρωτικών μεθόδων» που προκαλεί «εύλογες υπόνοιες» για «προσχεδιασμένη γενική δοκιμή επιβολής Δικτατορίας από το Κυβερνόν Κόμμα». Οσο για τα κόμματα της Αριστεράς, οι αντιδράσεις τους κινήθηκαν μεταξύ απαίτησης να μάθουν περισσότερα και δεδηλωμένης βεβαιότητας ότι κάτι συνέβη. Η σύνδεση του «κινήματος» με την επίσκεψη του σοβιετικού πρωθυπουργού Τιχόνοφ στην Αθήνα την προηγούμενη βδομάδα, αλλά και με το γεγονός ότι οι ελληνοαμερικανικές διαπραγματεύσεις για τις βάσεις βρίσκονταν στο πιο κρίσιμο σημείο τους, παρέμεινε πάντως στο επίπεδο των εικασιών.

Αν κάτι διαφοροποιεί το «κίνημα του 1983» από κάθε άλλο, αυτό ήταν η κινητοποίηση της οργανωμένης βάσης του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς. Ηδη από το μεσημέρι της Κυριακής το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού ειδοποιήθηκαν από κυβερνητικά στελέχη «να πάρουν τα μέτρα τους», ενεργοποιώντας τους παράνομους μηχανισμούς τους (κι ειδοποιώντας τις μικρότερες αριστερές οργανώσεις). Στο Αριστοτέλειο, συγκέντρωση φοιτητών ενημερώθηκε από τον (πασόκο) πρόεδρο της ΦΕΑΠΘ Μιχάλη Αλεξανδρίδη ότι «υπάρχει κίνηση κατώτερων αξιωματικών του στρατού» αλλά «η κατάσταση ελέγχεται». Περίπου 1.000 μέλη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς διαδήλωσαν το ίδιο βράδυ στη Θεσσαλονίκη, ενώ σε σχολές της Αθήνας η ΚΝΕ καλούσε τη Δευτέρα με ντουντούκες την «κυβέρνηση της Αλλαγής» να στηριχθεί στο λαό, διανέμοντας όπλα στην ΕΦΕΕ και στα συνδικάτα.

Ο,τι και νάχε συμβεί, το σίγουρο είναι ότι δεν επαναλήφθηκε. Στα τέλη του 1984, η τρίτη κατά σειράν «άσκηση» του είδους (με αφορμή εκρήξεις βομβών που αργότερα αποδόθηκαν στον πολυπράκτορα Κρυστάλλη) υπήχθη θεσμικά στο υφιστάμενο «Σχέδιο Ξενοκράτης». Ακόμη πιο αθόρυβα εξελίχθηκαν κάποιες μεταγενέστερες «επιφυλακές», τις οποίες μαθαίνουμε από τα απομνημονεύματα του τότε ΥΠΕΘΑ Γιάννη Χαραλαμπόπουλου («Κρίσιμα χρόνια», Αθήνα 2000, σ.354-7). Για το ίδιο λόγο διαλύθηκε το 1985 η ενιαία διοίκηση των Ειδικών Δυνάμεων (Λυμπέρης 1999, σ.512). Ωσπου, το 2001, το νέο «στρατηγικό δόγμα» ανέθεσε ξανά στις ένοπλες δυνάμεις την καταστολή (και) του «εσωτερικού εχθρού», υιοθετώντας την αμερικανική αντίληψη περί «ασύμμετρων απειλών».

Ομως αυτά είναι μια εντελώς διαφορετική -και γνωστή στους αναγνώστες μας- ιστορία…

 

Το λογοκριμένο αρχείοΗ αναφορά του «Αρχείου Καραμανλή» στην «άσκηση» της 31.5/1.6.1982 προκαλεί περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα επιλύει. Το πρωί της ίδιας μέρας, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε συναντηθεί με τον Πέτρο Μολυβιάτη «κατόπιν εντολής του κυρίου προέδρου της Δημοκρατίας, ανησυχούντος για την γενική κατάσταση της χώρας» (τ.12ος, σ.195). Του ασκήθηκε πίεση να μην προχωρήσει στον εκδημοκρατισμό της νομοθεσίας για τα συνδικάτα (Ν. 1264) και τα ΑΕΙ (Ν. 1268), γιατί αυτό «θα δώσει ισχυρότατα όπλα στους κομμουνιστές». Μεγάλο μέρος της συνομιλίας των δυο αντρών για τα εσωτερικά ζητήματα της χώρας έχει ωστόσο λογοκριθεί.Το ίδιο συμβαίνει και με τα πρακτικά της συνάντησης Καραμανλή–Παπανδρέου, δυο μέρες μετά την «άσκηση». Μαθαίνουμε μόνο ότι ο εθνάρχης «επέστησε την προσοχή» του Αντρέα στο ότι τα υπό ψήφιση νομοσχέδια «είναι κατά βάσιν αντισυνταγματικά» και «θα προκαλέσουν στους αντίστοιχους τομείς επικίνδυνες αναστατώσεις», καθώς και ότι, ενόψει ανασχηματισμού, «υπενθύμισε τη συμφωνία τους ότι για τα Υπουργεία Εξωτερικών, Αμύνης και Δημόσιας Τάξης θα πρέπει προηγουμένως να συνεννοηθεί μαζί του» (σ.198).Αγρίως λογοκριμένο είναι τέλος το σημείωμα του Μολυβιάτη για τη συνομιλία του με τον πρωθυπουργό στις 7 Ιουνίου. Το δημοσιευμένο απόσπασμα ξεκινά με την υπενθύμηση των όρων (και των ορίων) του παιχνιδιού: «Είπα στη συνέχεια στον κ. Παπανδρέου ότι ο κύριος πρόεδρος παρακαλεί να ενημερωθεί εγκαίρως για τον ανασχηματισμό της Κυβερνήσεως και να συνεννοηθεί με τον πρωθυπουργό για τα υπουργεία Εξωτερικών, Αμύνης και Δημοσίας Τάξεως. Γιατί έχει και ο ίδιος ευθύνες, αλλά είναι και θέμα ασφαλείας» (τ.12ος, σ.200).Για να διαλευκάνουμε τις απορίες μας, αναζητήσαμε τα πρωτότυπα των εγγράφων στο «Ιδρυμα Καραμανλή». Η υπεύθυνη εκεί, κυρία Μινώτου, μας αρνήθηκε την πρόσβαση με τη δικαιολογία ότι «αυτή την εποχή το αρχείο ψηφιοποιείται». Ελπίζουμε το φθινόπωρο να είναι προσπελάσιμο…

 

Τα τανκς του εθνάρχη

Ο φόβος ενός νέου στρατιωτικού πραξικοπήματος δεν ήταν μόνο ένα μεταπολιτευτικό σύνδρομο, κατάλοιπο του τραύματος του 1967. Ως απειλή, επιστρατεύθηκε το 1981 από τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή, για να διασφαλιστεί η αθέτηση των επαγγελιών του ΠΑΣΟΚ για ριζικές αλλαγές. Τα δημοσιευμένα «Αρχεία Καραμανλή» είναι κάτι παραπάνω από αποκαλυπτικά επ’ αυτού.

Κατά πάσα πιθανότητα, ο Αντρέας Παπανδρέου δεν χρειαζόταν βέβαια και πολλά για να βάλει νερό στο (προεκλογικό) κρασί του, που έτσι κι αλλιώς είχε αραιωθεί αρκετά καθ’ οδόν προς τις ιστορικές κάλπες της 18ης Οκτωβρίου 1981. Η επίκληση όμως του κινδύνου επέμβασης του στρατού, και μάλιστα απ’ τον ανώτατο άρχοντα και «ρυθμιστή του πολιτεύματος», είναι αποκαλυπτική για τις συνθήκες περιορισμένης λαϊκής κυριαρχίας κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η σημαντικότερη πολιτική αλλαγή μετά το ’74.

Δυο μέρες μετά της εκλογές, ο Καραμανλής καλεί τον Αντρέα και του δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, ωστόσο, φροντίζει να του καταστήσει σαφή τα όρια στα οποία μπορεί να κινηθεί: «Τον επληροφόρησα ότι το βράδυ της εκλογής η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων μου διεμήνυσε την απόφασή της να παραιτηθεί, με το επιχείρημα ότι δεν μπορούσε να εγγυηθεί την πειθαρχία των Ενόπλων Δυνάμεων, στην περίπτωση που η νέα Κυβέρνηση θα έθετε σε εφαρμογή τις προεκλογικές της διακηρύξεις και ιδίως εκείνες που έχουν σχέση με την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας. Και τον επληροφόρησα, επίσης, ότι αξίωσα από την ηγεσία να παραμείνει στη θέση της -πράγμα που εγένετο- με τη διαβεβαίωση ότι ο νέος πρωθυπουργός θα αποφύγει να κάνει πράγματα τα οποία θα εκθέσουν τη χώρα σε κινδύνους» (τ.12ος, σ.138).

Μια στρατιωτική ηγεσία που απειλεί με «διασάλευση της πειθαρχίας» των υφισταμένων της κι ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας που (αντί να τη βάλει στη θέση της) «εγγυάται» ότι η κυβέρνηση που έχει εκλεγεί με 48% -κι επιπλέον απολαμβάνει τη στήριξη του 13% της Αριστεράς- δεν θα εφαρμόσει τις προεκλογικές της διακηρύξεις. Μάλλον σαν ανέκδοτο μοιάζει η «διαβεβαίωση» του Καραμανλή «ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις αυτή τη στιγμή είναι απαλλαγμένες από φατριασμούς και δεν θα πρέπει να διαταραχθεί αυτή η κατάσταση» (σ.137).

Ακόμη διαφωτιστικότερος είναι ο εθνάρχης σε μια άλλη καταγραφή των τότε διαβουλεύσεών του με τη στρατιωτική ηγεσία: «Τέσσερις ημέρες προ των εκλογών», γράφει, «ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Γκράτσιος, με πληροφόρησε ότι οι αρχηγοί των Επιτελείων είχαν αποφασίσει να παραιτηθούν σε περίπτωση νίκης του ΠΑΣΟΚ. Απεδοκίμασα την απόφασή τους αυτή και τους συνέστησα να παραμείνουν στις θέσεις τους, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα της εκλογής».

Τη βραδιά των εκλογών ο πρόεδρος τηλεφωνεί στον Γκράτσιο, ρωτώντας «για την κατάσταση που επικρατούσε στις Ενοπλες Δυνάμεις». Ο στρατηγός τον πληροφορεί «ότι οι αρχηγοί συσκεφθέντες και πάλι απεφάσισαν να υποβάλουν την επομένη τις παραιτήσεις των, γιατί δεν ημπορούσαν να αναλάβουν την ευθύνη έναντι των Ενόπλων Δυνάμεων στην περίπτωση που η Κυβέρνηση θα έθετε σε εφαρμογή την πολιτική που είχε εξαγγείλει προεκλογικά». Ο Καραμανλής δίνει ωστόσο «κατηγορηματική εντολή να παραμείνουν στις θέσεις τους» –μεταξύ άλλων, «δια να διευκολύνουν τους ιδικούς μου χειρισμούς» (σ.133-4).

Οι «χειρισμοί» του εθνάρχη στέφθηκαν από επιτυχία: «Ο κ. Παπανδρέου εξεπλάγη, μ’ ευχαρίστησε και μ’ εβεβαίωσε ότι δεν προτίθεται να διαταράξει την κατάσταση στο στράτευμα, διότι αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι το συμφέρον και του τόπου και το δικό του. […] Εν συνεχεία μου είπε ότι ξέρει ότι αποδίδω ιδιαίτερη σημασία εις τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Αμύνης και γι’ αυτό ήθελε να μου πει σε ποιούς σκέπτεται να τα εμπιστευθεί, για να του πω κι εγώ τη γνώμη μου» (σ.138).

Οι λεπτομέρειες αυτού του «ιστορικού συμβιβασμού» θ’ αποκρυσταλωθούν σε σειρά συνομιλιών του νέου πρωθυπουργού με το Γ.Γ. της προεδρίας, Πέτρο Μολυβιάτη (3-13.11.1981). Τα πρακτικά της πρώτης συνάντησής τους (3.11) δημοσιεύονται πάντως στο «Αρχείο Καραμανλή» αγρίως λογοκριμένα: υπάρχει μόνο η διαβεβαίωση του Αντρέα ότι «για όλα τα σοβαρά εξωτερικά θέματα θα ενημερώνει και θα συνεννοείται με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας».


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

«Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αρχείο. Γεγονότα και κείμενα» (εκδ. Ιδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής – Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1997, 12 τόμοι). Ο πολιτικός βίος του «εθνάρχη» όπως αποτυπώνεται σ’ ένα αυστηρά επιλεγμένο τμήμα του προσωπικού του αρχείου. Παρά τις αγιογραφικές προθέσεις του έργου, η εικόνα που προκύπτει είναι ωστόσο ενδιαφέρουσα και συχνά απομυθοποιητική.

Θάνος Βερέμης, «Ο στρατός στην ελληνική πολιτική» (Κούριερ Εκδοτική, Αθήνα 2000). Συνοπτική επισκόπηση της ανάμιξης των ενόπλων δυνάμεων στην πολιτική ζωή της χώρας. Διατυπώνεται η άποψη ότι «μέχρι τα τέλη του 1975 η κοινοβουλευτική δημοκρατία είχε εξασφαλιστεί από τον κίνδυνο πραξικοπήματος» (σ.277), χωρίς την παραμικρή αναφορά στις «ασκήσεις ετοιμότητας» των επόμενων χρόνων.

Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977» (εκδ. Ιδρυμα Γουλανδρή-Χορν, Αθήνα 1999). Μεταξύ άλλων απολαυστικών λεπτομερειών, ο αυλάρχης του Κωνσταντίνου περιγράφει και τις αντιδράσεις της κυβέρνησης Καραμανλή για τη συνωμοτική δραστηριότητα του Αρναούτη το 1975-76.

Χρήστος Λυμπέρης, «Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες» (εκδ. Ποιότητα, Αθήνα 1999). Τα απομνημονεύματα του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ της κρίσης των Ιμίων περιέχουν ενδιαφέρουσες πληροφοιρίες για την κατάσταση στο πολεμικό ναυτικό πριν, κατά και μετά τη δικτατορία.

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, «Κρίσιμα χρόνια. Αγώνες για τη Δημοκρατία (1936-1996)» (εκδ. Προσκήνιο, Αθήνα 2000). Τα απομνημονεύματα του γνωστού κεντρώου αξιωματικού και υπουργού του ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνουν ειδικό κεφάλαιο (σ.354-6) και φωτοτυπία χειρόγραφου σημειώματος του Αντρέα Παπανδρέου (7.5.1987) σχετικά με την αντιμετώπιση ακροδεξιών «συνωμοτικών κινήσεων για την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος».

Εντυπωση κανει το οτι πανω απο τριακοσιοι υποψηφιοι και επτα δημοτικες παραταξεις  δεν βρηκαν να πουν χτες μια λεξη για την εγκαθιδρυση με την βια των οπλων δικτατορικου καθεστωτος στην Ελλαδα πριν απο μισο αιωνα.

Φανταζομαι πως αυτο γινεται στα πλαισια του απολιτικου χαρακτηρα των δημοτικων εκλογων, της πολυσυλεκτικης φυσιογνωμιας των δημοτικων παραταξεων (μην χασουμε και κανενα ψηφο ακροδεξιου) εξ αλλου μην ξεχναμε η ΧΑ πηρε στην Ερμιονιδα 13% και αυτο δεν ειναι ιστορια πριν απο μισο αιωνα ειναι εδω και τωρα.

Και το παρελθον εκφραζεται σημερα μεσα απο τους ψηφοφορους της ΧΑ αλλα και ολους τους αλλους «απολιτικους»που σημερα λενε μια χουντα χρειαζεται ολοι οι πολιτικοι ειναι προδοτες να καει το μπουρδελο η βουλη ενας Παπαδοπουλος χρειαζεται ,στη χουντα φαγαμε ψωμι,κανενας δεν σκοτωθηκε στο Πολυτεχνειο….Αυτοι οι συμπολιτες μας δεν ειναι παρελθον και ιστορια.Συμμετεχουν σημερα σε ψηφοδελτια δημοτικων παραταξεων και ζητουν την ψηφο σας, στις τελευταιες εκλογες το κομμα  που τους εκφραζει πηρε 13% στην Ερμιονιδα ,εκανε συγκεντρωσεις στην πανω και κατω πλατεια στο Κρανιδι,ειδε τα δελτια τυπου του να αναρτωνται για μεγαλο διαστημα ,ΣΧΕΔΟΝ σε ολα τα ιστολογια της Ερμιονιδας,με προσχημα  την δημοκρατια που καθυβριζει, απειλει και μαχεται με λογια  και κυριως εγκληματικα εργα.Ειναι μαλιστα τουλαχιστον οδυνηρο ακομα και σημερα να βλεπουμε αναδημοσιευσεις ιστολογιων οπως ο στοχος που μας καλουν να ξαναγινει χουντα στην Ελλαδα καθυβριζοντας ανθρωπους και υποληψεις με χυδαιοτητες επι προσωπικου)

Επειδη λοιπον η ιστορια δεν ειναι κατι που τελειωσε αλλα κατι που συνεχιζεται μεσα στο σημερα,

επειδη οι εκλογες και οι δημοτικες /Περιφερειακες ειναι το ακρον αωτον της πολιτικης  και μαλιστα της δημοκρατιας που κατελυσε η χουντα με δολοφονιες βασανιστηρια ,φυλακισεις ,εξοριες, λογοκρισια, και τελικα την προδοσια της Κυπρου

επειδη ολοι αυτοι οι υποψηφιοι  συμπολιτες μελη των δημοτικων παραταξεων μπορουν σημερα να ζητησουν την ψηφο μας γιατι δεν εχουμε χουντα στην Ελλαδα και καλο ειναι να μην εχουμε ποτε ξανα,

επειδη οι πολιτικοι μας εκπροσωποι πρεπει να σεβονται και να υπερασπιζονται το πολιτευμα που υπηρετουν, καταδικαζοντας οσους το επιβουλευθηκαν στο παρελθον αλλα και οσους το μαχονται σημερα οπως οι Νεοναζι οι φασιστες  και τα μεγαλα συμφεροντα

Θεωρω πως η χτεσινη παραλλειψη/ αδιαφορια  απο τοσους πολλους ανθρωπους, ηγετες και μελη των παραταξεων,δεν ηταν καθολου ενα ασημαντο γεγονος που πρεπει να προσπερασουμε χωρις να βγαλουμε συμπερασματα.

Εξ αλλου δεν διαβασα και καμμια ανακοινωση των κομματων της αριστερας  εδω στην Ερμιονιδα που να καλουν τον κοσμο σε υπερασπιση της δημοκρατιας σημερα με αφορμη αυτο το γεγονος του χτες Και μην μου πειτε πως τα κομματα δεν ασχολουνται με την πολιτικη η πως τα μελη των κομματων δεν ειναι σε δημοτικες παραταξεις

Λεω λοιπον πως η δημοκρατια σημερα απειλειται.Οχι τοσο απο οσους την εχθρευονται οσο απο εκεινους που ζητουν να την υπηρετησουν.Και το κανουν μηχανικα προσωπικα μη πολιτικα. Την βλεπουν σαν ενα ομορφο λουλουδι στην γλαστρα που ποτε δεν το ποτιζουν.Αν βρεξει εχει καλως αλλιως ας ξεραθει

Αυτες τις αποψεις μου τις εστειλα στους εκπροσωπους ολων των δημοτικων παραταξεων (των επτα συμπεριλαμβανομενης της ΠΠΣΕ ) και πραγματικα περιμενω την τοποθετηση τους.

ΥΓ1 Οι γιορταστικες μερες  δεν ειναι δικαιολογια γιατι τουλαχιστον τρεις απο τις παραταξεις ειχαν αναρτησεις χτες στα ιστολογια τους σχετικα με τις εκλογες.

ΥΓ 2 Η αναρτηση αυτη αφορα και τον κ Κουστα  ( stavroskoustas56@gmail.com)που ειναι ο μονος υποψηφιος (και μαλιστα με πιθανοτητα να εκπροσωπησει αν εκλεγει την Ερμιονη) που διατηρει εδω και χρονια προσωπικο ιστολογιο οπου αναρτα πολιτικες θεσεις και αποψεις.

ΥΓ3 Ο κ Λαμπρου της ΠΡΟΣΥΕ δεν εχει ιστολογιο

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ

 

 

http://www.24grammata.com/?p=5037

Παναγιώτης Έλης: το πρώτο θύμα της Χούντας

Προστέθηκε από 

24grammata.com/ ιστορία

… Ο Θρακιώτης Παναγιώτης Ελης, ήρωας της Εθνικής Αντίστασης και μάρτυρας της Μακρονήσου, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τη χούντα στον Ιππόδρομο, πρώτο στρατόπεδο και αρχή της εφτάχρονης ελληνικής τραγωδίας.

Νέος άνθρωπος, γενναίος αγωνιστής και πατριώτης, φλεγόταν από τα ιδεώδη της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και του ανθρωπισμού.

Γεννήθηκε το Μάη του 1922 στην Κομοτηνή. Με την κάθοδο των Βουλγάρων, οργανώνεται στην Αντίσταση. Συλλαμβάνεται το 1942 και στέλνεται όμηρος στη Βουλγαρία. Στις αρχές του 1943, μεταφέρεται μ’ άλλους ομήρους στο Κουμάνοβο της Σερβίας σε καταναγκαστικά έργα. Λευτερώνεται με τη λήξη του πολέμου. Στο τέλος του 1946, σαν στρατιώτης, μετατίθεται στο Μεσολόγγι και από κει με άλλους συναδέλφους του, λόγω πολιτικών φρονημάτων, στο Μακρονήσι το καλοκαίρι του 1947.

Εκεί, στη Μακρόνησο, στο κάτεργο της φρίκης και της οδύνης, θα υποστεί τα πάνδεινα, ανάμεσα σε μυριάδες άλλους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, που, με τη στολή του στρατιώτη, βασανίστηκαν αποτρόπαια από τους δήμιους των ξένων αφεντικών. Σ’ αυτό το νησί, που έπρεπε να αποτελεί για όλους τους Ελληνες, εκτός των δοσιλόγων, εθνικό μνημείο και ιερό τόπο λαϊκού προσκυνήματος.

Ο Ελής οδηγήθηκε στο ΒΕΤΟ (Δεύτερο Ειδικό Τάγμα Οπλιτών), τάγμα με 38.000 περίπου έγκλειστους στρατιώτες, που ως χτες πολεμούσαν τους ξένους εισβολείς στο βουνό και στην πόλη και αντιμετώπισε πλάι τους με καρτερία, τους βασανιστές που φορούσαν τη στολή του Ελληνα στρατιώτη. Αυτοί οι “Ελληνες” συναγωνίστηκαν σε θηριωδία τα γερμανικά SS, μόλις δυο χρόνια μετά τη φυγή των μεραρχιών τους, από το ελληνικό έδαφος.

“Υπόγραψε Βούλγαρε!”, ωρύονταν οι ροπαλοφόροι πάνω στα αιμόφυρτα, ποδοπατημένα και ετοιμοθάνατα κορμιά, τα κορμιά αυτά, που αντιστάθηκαν στους Γερμανούς και Ιταλούς.

Και ύστερα στο περιβόητο “Σύρμα”, στην “Απομόνωση”, πλάι στη χαράδρα, πίσω από τον πανύψηλο τοίχο, στο κάτεργο των κατέργων, στην κόλαση της κολάσεως, στο μαρτύριο των μαρτυρίων, όπου μεταφέρονταν όσοι δεν υπέκυπταν στον ανήκουστο παιδεμό και δεν υπέγραφαν “Δήλωση μετανοίας”. Εκεί βασανίζεται ο Παναγιώτης Ελής, μαζί με τους λίγους συναγωνιστές του, νύχτα – μέρα, από πολυάριθμους αποκτηνωμένους αλφαμίτες υπό την επιστασία ανάξιων και εγκληματικών αξιωματικών – μερικοί απ’ αυτούς θα πρωτοστατήσουν στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου.

Ο Ελής θα επιβιώσει από το νέο κύκλο βασανιστηρίων, σε 24ωρη βάση μήνες και χρόνια, χάρη στο ψυχικό σθένος του και τη σωματική του αντοχή. Μερικοί από τους συναγωνιστές του στο “Σύρμα”, θα επιβιώσουν, με το μέτωπο ψηλά κι αυτοί, αλλά σακατεμένοι διά βίου.

Και ήρθε το καινούριο πραξικόπημα της προδοτικής και ξενόδουλης κλίκας, στρατιωτικής και πολιτικής, του 1967. Ο Ελής συλλαμβάνεται και εκτελείται από ανθυπίλαρχο! Είναι από τα πρώτα θύματα της δικτατορίας.

Επεσε μαχόμενος ο αλύγιστος χιλιοβασανισμένος αγωνιστής της ελευθερίας. Ποιος, όμως, τίμησε τη θυσία του, καθώς και των άλλων Ελλήνων συναγωνιστών του; Χαράχτηκε τ’ όνομά του σε καμιά μαρμάρινη στήλη, μαζί με τα ονόματα των αγωνιστών που δολοφόνησε η χούντα; Σκέφτηκε κανείς να στηθεί προτομή του Ελη στη γενέτειρά του, το Κόσμιο Κομοτηνής; Αφελέστατες ερωτήσεις και απορίες. Η νεοελληνική πολιτεία τιμά συχνά με οδούς, πλατείες και ανδριάντες, αχρείους πολιτικούς και δοσίλογους για εθνικές συμφορές και ξένους μισέλληνες. Δεκάδες βουλευτές αξίωσαν την αποφυλάκιση των πραξικοπηματιών, που αιματοκύλησαν και εξευτέλισαν τον τόπο, και την επιστροφή του Γλύξμπουργκ στο θρόνο (!), για τον Παναγιώτη Ελη και τους άλλους νεκρούς αγωνιστές θα μιλάμε τώρα;

Οι παλιοί συνάδελφοί του στο “Σύρμα” , εφ. ριζοσπάστης

 

https://sikam.wordpress.com/2013/04/21kostis-kariotakhs

Kωστας Καρυωτάκης  

http://tvxs.gr/news/

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΛΚΙΔΗΣ

ceb3ceb9ceaccebdcebdceb7cf82-cf87ceb1cebbcebaceafceb4ceb7cf82

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΓΙΩΡΓΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ

frgrhr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συναντω το ονομα του στελεχους της ΕΔΑ που δολοφονηθηκε αποτην Χουντα του Βασιλη Μπεκροδημητρη αλλα δεν βρισκω πληροφοριες γι αυτον Οποιος  ξερει κατι ας στειλει μαιλ

Γιατί, νωρίτερα, τις πρώτες μέρες της δικτατορίας, είχε δολοφονηθεί στη Θεσσαλονίκη κι ο Βασίλειος Μπεκροδημήτρης, ο πατέρας της συναγωνίστριάς μας, της Βαγγελιώς, στη νεολαία Λαμπράκη, της Θεανώς και του συντρόφου της Βαγγελιώς, του, του Μιχαλογιάννη, που ‘μασταν φυλακή μαζί.

http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2013/09/1967_5.html

Απρίλιος

Η επιβολή του πραξικοπήματος αντιμετωπίζεται με δυναμικές εκδηλώσεις σε δυο σημεία της Ελλάδας. Στα Γιάννενα, διαδήλωση φοιτητών καταλήγει σε «ανταρτοπόλεμο» με την αστυνομία και συλλήψεις. Στο Ηράκλειο της Κρήτης, μαζική διαδήλωση οργανωμένη από τοπικά στελέχη της ΕΔΗΝ και των Λαμπράκηδων καταλήγει σε συγκρούσεις με την αστυνομία και το στρατό, με έναν τουλάχιστον τραυματία από σφαίρα (Α.Τσαγκαράκης) και 30 συλλήψεις.

Πρώτα θύματα της δικτατορίας: η Μαρία Καλαβρού κι ο 15χρονος Βασίλης Πεσλής (21/4). Στις 25/4, σκοτώνεται εν ψυχρώ από αστυνομικό στον Ιππόδρομο του Φαλήρου, μπροστά στα μάτια εκατοντάδων συλληφθέντων συντρόφων του, ο πολιτικός κρατούμενος Παναγιώτης Ελλής.

Αντιδικτατορικό μήνυμα του Μ. Θεοδωράκη (23/4), συνέντευξη στην παρανομία του ΓΓ της Ομοσπονδίας Τύπου, Τ. Δήμου, προς τους ξένους δημοσιογράφους (25/4). Χωριστές συσκέψεις στελεχών του κεντρώου χώρου και αγωνιστών της αριστεράς που διέφυγαν τη σύλληψη καταλήγουν στην ίδρυση των πρώτων αντιστασιακών οργανώσεων. Στελέχη της ΕΚ και της ΕΔΗΝ συστήνουν (23-24/5) το «Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντιστάσεως» (ΕΚΔΑ), κεντροαριστεροί διανοούμενοι του Ομίλου Παπαναστασίου» συγκροτούν στα τέλη του μήνα τη «Δημοκρατική Άμυνα» (ΔΑ), μια ομάδα Λαμπράκηδων (Μ. Θεοδωράκης, Α. Μανωλάκος, Χρ. Μίσσιος, Γ. Βότσης, Θ. Μπανούσης) ιδρύουν στις 30/4 το Πατριωτικό Μέτωπο (ΠΜ).

ΧΟΥΝΤΑ

Απο λογο του δικτατορα το 1969

«Ολιγώτερον θα φάγωμεν, κύριοι, ολιγώτερον θα απαιτήσωμεν υπέρ ημών, ολιγώτερον θα θέσωμεν εις την τράπεζαν δια την ικανοποίησιν των ιδικών μας αναγκών(…) Αντιληφθείτε το όλοι οι Έλληνες. Δεν είναι καιρός να επιδιώξωμεν την ικανοποίησιν εις ότι αφορά τον ευδαιμονισμόν».

Με εξαίρεση το 1967 και το 1968, στα χρόνια της χούντας οι μισθοί υπολείπονταν κατά πολύ του επιπέδου της παραγωγικότητας της εργασίας (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους). Όπως υπολόγισε ο Σάκης Καράγιωργας, τα κέρδη της βιομηχανίας στην περίοδο 1967-73 αυξήθηκαν κατά 80% και οι αμοιβές των εργαζομένων κατά 46%.

«Το κρέας αποτελεί προϊόν, του οποίου το κόστος και αντιστοίχως η τιμή διαθέσεως τυγχάνουν υψηλά, διό κατά κανόνα καταναλίσκεται τούτο περισσότερον εις χώρας με υψηλόν βιοτικόν επίπεδον»! Ποιος και πότε το είπε; Ο «αντιπρόεδρος» Μακαρέζος, τον Ιανουάριο του ’73. Γιατί το είπε; Για να «εξηγήσει» την αύξηση της τιμής του κρέατος κατά 38%. Το «οικονομικό θαύμα» πλέον δεν σωζόταν ούτε… με θαύμα. Από το 1972 ο πληθωρισμός είχε ανέλθει στο 4,42% – ο μεγαλύτερος από τη χαραυγή των σίξτις με εξαίρεση το ’66 (4,8%). Τα χειρότερα, όμως, με τον πληθωρισμό δεν είχαν καταφθάσει ακόμη: Το 1973 «σκαρφάλωσε» στο 15,55% και το 1974 στο ασύλληπτο 26,9%! Η ακρίβεια κατέτρωγε τα λαϊκά εισοδήματα που δεν ήταν άλλωστε εκείνα του 1967-68, τα δε περί οικονομίας ανέκδοτα πλήθαιναν. «Γιατί ο Παπαδόπουλος θα πάρει Νόμπελ Χημείας; Γιατί κατάφερε να κάνει τη δραχμή σκ…».

Πριν απο μισο αιωνα τα πολυ παλια χρονια οταν δεν υπηρχε τηλεοραση και κινητα τηλεφωνα δεν υπηρχε διαδικτυο ουτε καν υπολογιστες η χωρα ετοιμαζοταν καλη ωρα για εκλογες.

Τοτε ειχαμε εναν βασιλια και μια κυβερνηση καταλοιπα του εμφυλιου.Ειχαμε αρχοντους εφοπλιστες και  βιομηχανους που δεν εβλεπαν καθολου με καλο ματι μια νεα αριστερα να γεννιεται απο τις σταχτες της.

Ειχαμε μια υπερδυναμη τις ΗΠΑ  που ετοιμαζοταν για μια σειρα πολεμων στην Μεση Ανατολη με στοχο των ελεγχο των πετρελαιων.Και τη δικη μας χωρα καταλληλη για βαση.

Ειχαμε μια αριστερα που η ηγεσια της εβλεπε με καχυποψια την ιδια της την νεολαια να φερεται παραξενα να ακουει ροκ, να μιλα για αμεση δημοκρατια, να αμφισβητει την Σοβιετικη ενωση και την ιδια στιγμη να τα σπαει στους δρομους σε συγκρουσεις με την αστυνομια εναντια στο παλατι,να βλεπει παραξενες ταινιες στο σινεμα ,να διαβαζει ποιητες που αμφισβητουσαν την εξουσια ,την καθε  εξουσια.

41-14-thumb-small

 http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090301.htm

Μασκοφόρος διαδηλωτής στα «Ιουλιανά» (20.8.1965).

Μια ηγεσια της αριστερας βγαλμενη απο τον εμφυλιο και αυτη, αποφασισμενη να δεχτει το συστημα οπως ηταν αρνουμενη να καταλαβει πως ερχοταν και σε εμας η χουντα  οπως γινοταν στην Πορτογαλια και την Ισπανια  για χρονια πριν.

http://ergatikilesxilesvou.wordpress.com/2014/02/26/

Με την άνοδο των αγώνων από το 1960 και μετά, η ΕΔΑ βρέθηκε πίσω από το κίνημα. Ο προσανατολισμός ήταν ο περιορισμός, όχι η κλιμάκωση. Μ’ αυτό τον τρόπο άφησε τη ΕΚ να μεγαλώσει τραβώντας μεγάλο μέρος της βάσης της ΕΔΑ. Ο χώρος του κέντρου είχε συρρικνωθεί και βυθιστεί στην κρίση τα προηγούμενα χρόνια. Η πολιτική της ΕΔΑ τον ανασυγκρότησε (όπως η πολιτική των ΚΚ το 1968 αναζωογόνησε τα σοσιαλιστικά κόμματα).
Στις εκλογές του 1961 η ΕΔΑ έχασε το ¼ της δύναμής της. Κι αποφάσισε ότι έπρεπε να προσαρμοστεί ακόμα περισσότερο προς το ρεαλιστικότερο. Έτσι το Φλεβάρη του 1964 αποφάσισε να πριμοδοτήσει την ΕΚ και σε μια σειρά εκλογικές περιφέρειες δεν κατέβασε δικούς της υποψηφίους (31-24 εκλογικές περιφέρειες.).Έτσι σπατάλησε το 24% και το έφτασε στο 11%. Χάρισε έτσι την πρωτοβουλία των κινήσεων στην ΕΚ.
Σε κάθε κρίσιμη καμπή επέλεγε να παίξει το ρόλο του «σώφρονα». Όταν οι διαδηλωτές έβαζαν αυθόρμητα το σύνθημα «Δημοψήφισμα» η ηγεσία δεν το υιοθέτησε, αλλά χρησιμοποίησε το μηχανισμό της για να το εξαφανίσει. Πέρασαν αρκετές εβδομάδες για να προβεί σε δειλές κριτικές της ΕΚ για τις συμβιβαστικές κινήσεις προς το Παλάτι. Το πλαίσιο όπου κινούνταν ήταν η αποκατάσταση της «συνταγματικής τάξης» που είχε παραβιάσει το Παλάτι, δηλ. το σύνταγμα του 1952. Μάλιστα στο πρόγραμμα των «5 σημείων» της ΕΔΑ του Γενάρη του 1966 για την αποφυγή του πραξικοπήματος, καλούσε τα κόμματα «να συμφωνηθεί και να διακηρυχθεί ότι δεν θέτουν πολιτειακό». Κι ας ήταν το μόνο κόμμα η ΕΔΑ που δήλωνε ανοιχτά την προτίμησή της στην αβασίλευτη δημοκρατία. Έτσι οι λαϊκές μάζες που την ακολουθούσαν μέχρι τότε, κατάλαβαν ότι η ΕΔΑ δεν είχε να προσφέρει κάτι διαφορετικό από την ΕΚ. Σημειωτέον ότι η κυριαρχούσα δύναμη στο ΚΚΕ εκείνη την εποχή ήταν το «Γραφείο Εσωτερικού», που είχε την πρώιμη επιλογή του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος.
Έτσι εμφανίστηκαν δημόσια νέα ρεύματα που αμφισβητούσαν τη συμβιβαστική πολιτική του ΚΚΕ (ΦΝΧ, ομάδα του περιοδικού Αναγέννηση, η ομάδα του Πέτρουλα, τροτσκιστές).

Μια ηγεσια της αριστερας που κατω απο την πιεση  της βασης ετοιμαζοταν και στην Ελλαδα για την ιστορικη διασπαση του 1968. Η καταρευση της Σοβιετικης Ενωσης εικοσι χρονια μετα παρ ολο που τοτε φαινοταν αδιανοητη ειχε ξεκινησει.Οικονομικα και ιδεολογικα.

Το καθεστως αυτο, καταργησης του κοινοβουλευτισμου απο την δεξια με την ανοχη του κοινοβουλευτικου  εκφραστη της Καραμανλη, την συμμετοχη του Παλατιου και την αποδοχη μεγαλου μερους των υπολοιπων δεξιων, δεν ηταν ενιαιο φυσικα.Εξεφραζε εξ αλλου συγκρουομενα συμφεροντα της Ελληνικης αστικης ταξης.Της παραδοσιακης αλλα και της νεας που γεννιοταν.

Και οχι μονο αλλα και διεθνη ιμπεριαλιστικα συμφεροντα και συγκρουσεις οπως αυτα για τον ελεγχο της Κυπρου απο την Αμερικη η την Σοβιετικη Ενωση σαν βαση για τον ελεγχο οικονομικο στρατιωτικο της Μεσης Ανατολης και των πετρελαιων της. Εξ αλλου αλλη ηταν η χουντα οταν φωτογραφιζοταν με τον γειτονα μας σημερα κ Γλυξμπουργκ (γειτονας με τα λεφτα που του πληρωσε ο Ελληνικος λαος για την κρατικοποιηση της «περιουσιας ΤΟΥ»)250px-Junta

αλλη εκεινη που τον κυνηγουσε απο χωριου εις χωριον (μετα το αντι πραξικοπημα καρικατουρα που επιχειρισε για να κλεψει την κλεμενη εξουσια για παρτη του μιας και ο Παπαδοπουλος και σια τον ειχαν προλαβει στο πραξικοπημα που ετοιμαζε το 1967)αλλη η χουντα 1971-1972 μερος της παγκοσμιας οικονομικης αναπτυξης και αλλη εκεινη της υφεσης και της ανεργιας του 1974(Το ’73 η ανάπτυξη μειώθηκε στο 8,1% από το 10,2% του ’72. Το ’74 καταβαραθρώθηκε στο – μείον 6,4%) αλλη εκεινη του πρωτου Παπαδοπουλου και αλλη εκεινη της φιλευθεροποιησης λιγο πριν το Πολυτεχνειο (με τον μασκαρα Μαρκεζινη τους συνομιλητες του και την «Δημοκρατια » του Παπαδοπουλου με τους 200 βουλευτες) αλλη εκεινη του Ιωαννιδη μετα το Πολυτεχνειο που ανετρεψε τον Μακαριο και ανοιξε την πορτα στους Τουρκους να καταλαβουν την μιση Κυπρο ,αλλη εκεινη της μεταπολιτευσης με τα σταγονιδια, το πραξικοπημα του Φλεβαρη 1975 τον Αφερωφ, τον Καραμανλη, που προσπαθησε να κανει στην Ελλαδα ενα καθεστως α λα Τουρκα με μια δηθεν κοινοβουλευτικη δημοκρατια υπο τον ελεγχο του στρατου.Αυτο δηλαδη που ειχε επιχειρησει και ο Παπαδοπουλος ενα χρονο πριν.

Η χουντα λοιπον τελειωσε το 1981 με την ανοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσια.

Τοτε η Ελλαδα μπηκε στα Ευρωπαικα δημοκρατικα καπιταλιστικα κρατη με πολυκομματισμο ανθρωπινα και πολιτικα δικαιωματα.Τοτε τελειωσε ο εμφυλιος στην Ελλαδα. Τοτε αλλαξε και η δεξια.

Και αυτο εγινε γιατι εισεβαλε ο λαος στην πολιτικη.Με αγωνες ,διαδηλωσεις απεργιες,συνδικατα, ελευθεροτυπια ,προκηρυξεις, κομματα και οργανωσεις, τους χαλασαμε τα σχεδια . Η νεα Ελληνικη δημοκρατια με τις ελευθεριες και τα ορια της ηταν αποτελεσμα του συμβιβασμου αναμεσα στον αγωνιζομενο λαο και τα κυριαρχα ταξικα συμφεροντα.

Τον συμβιβασμο αυτο εξεφρασε πολιτικα με τους νομους που ψηφισε με το καθεστως που εφτιαξε το ΠΑΣΟΚ. Και στην αρχη το ΠΑΣΟΚ κατω απο την πιεση των μελων του αλλα και της αριστερας προχωρησε πραγματικα την Ελληνικη δημοκρατια.

Σιγα σιγα ομως (οσο ο λαος επαιρνε ανασα για πρωτη φορα) ο συμβιβασμος αυτος εγερνε προς την αλλη μερια.Των συμφεροντων της αστικης ταξης της χωρας μας και των συμφεροντων της νεας υπερδυναμης της ΕΕ.Απο το 1985 και μετα ολο και περισσοτερο το ΠΑΣΟΚ αρχισε να γινεται μια νεου τυπου δεξια .Και συγκυβερνουσε με την παραδοσιακη δεξια σε μια εναλλαγη στην εξουσια που εβαζε τα λαικα συμφεροντα στην γωνια.

Μεχρι να φτασουν στο σημερα.Στην ταυτιση και τυπικα σε μια κυβερνηση.

Στην δικτατορια δεν αγωνιστηκε ολος ο Ελληνικος λαος για δημοκρατια.

54cefb22ff2d67b40f497cac60f67ea1_L

Ναι στην αρχη ο πολυς κοσμος ηταν εναντιος, ναι σε καποια γεγονοτα εγιναν μεγαλες διαδηλωσεις κατα της δικτατοριας αλλα αυτα ηταν η εξαιρεση στον κανονα.Μετα σιωπη εκτος απο την αριστερα και τους αγωνιστες της που εκτελεστηκαν (Παναγιωτης Ελης,Νικηφορος Μανδηλαρας και τοσοι αλλοι) , βασανιστηκαν , φυλακιστηκαν ,εξοριστηκαν,σωζοντας την τιμη ολων μας.

http://www.avgi.gr/article/2078948/

%20%20~1

http://www.sansimera.gr/biographies/697

Στις αρχές Αυγούστου του 1971 ο Γιώργος Σεφέρης εισάγεται στον Ευαγγελισμό και εγχειρίζεται στον δωδεκαδάκτυλο. Θα πεθάνει από μετεγχειρητικές επιπλοκές τα ξημερώματα της 20ης Σεπτεμβρίου του 1971. Η κηδεία του, δύο ημέρες αργότερα, θα είναι πάνδημη και θα λάβει αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Στη νεκρώσιμη πομπή προς το Α’ Νεκροταφείο, μπροστά στην Πύλη του Αδριανού, το πλήθος σταματά την κυκλοφορία και αρχίζει να τραγουδά το απαγορευμένο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Σεφέρη Άρνηση (Στο περιγιάλι το κρυφό, όπως είναι πιο γνωστό).

http://www.greek-language.gr/Resources/literature/tools/concordance/timeline.html?cnd_id=1

13_funeral_360

Ο λαος δεχτηκε παθητικα την χουντα τα πρωτα χρονια και μετα την αποδεχτηκε.Με ενα μεγαλο κομματι δεξιων να συμμετεχει στο καθεστως (που ηταν απλα λιγο πιο αγριο απο την μετεμφυλιακη τρομοκρατια του Καραμανλη) και να μην το αμφισβητει.Οι «περιεργοι» εκαναν αντιχουντικο αγωνα.Ενα κομματι της αριστερας.

http://users.sch.gr/pchaloul/iunta.htm

yaros

Γυαρος

Συντομα ομως για διαφορους λογους και κομματια της δεξιας μπηκαν στον αγωνα.Λιγοι ειναι αληθεια αλλα υπηρχαν και ηταν παλληκαρια.Ο Μουστακλης και ο Παναγουλης δεν ηταν αριστεροι.Τρομοκρατες και φονιαδες χαρακτηριζονταν απο την κυβερνηση και τους νομους

panagoylis

Και παλι η αριστερα ξεκινησε μια νεα αντισταση εκτος απο τις βομβες (ναι η αριστερα εβαζε βομβες στην χουντα χτυπωντας τον τουρισμο και την οικονομικη αναπτυξη)μια νεα αντισταση που πολλες φορες ερχοταν κοντρα στην κομματικη γραμμη.

Αυτη η αριστερα εφτιαξε το Πολυτεχνειο και τα γεγονοτα στον φοιτητικο χωρο που προηγηθηκαν. Αλλα και παλι τα Πολυτεχνεια (οχι μονο στην Αθηνα αλλα και σε αλλες σχολες στην Ελλαδα)ηταν μεγαλες λαικες εξεγερσεις που κρατησαν λιγες μερες και μετα σιωπη ξανα.

Η χουντα δεν επεσε απο μια μεγαλη λαικη δημοκρατικη εξεγερση.Κατερευσε μετα την προδοσια της Κυπρου και πανικοβλητη απο τις συνεπειες των πραξεων της παρεδωσε την χωρα στους παραδοσιακους δεξιους πολιτικους για να μεταμορφωσουν την χουντα του Ιωαννιδη στην νεα ελεγχομενη απο τον στρατο κοινοβουλετικη δημοκρατια του Καραμανλη.

Ειπαμε ομως τους χαλασαμε τα σχεδια.Το λαικο και εργατικο κινημα εισεβαλε μαζικα, αγωνιστικα στο κενο εξουσιας που δημιουργηθηκε και επεβαλε τους δικους του ορους για τον σχηματισμο της νεας Ελληνικης δημοκρατιας Μπορει ο λαος να μην ανετρεψε  την χουντα αλλα σιγουρα αγωνιστηκε για να χτιστει η δημοκρατια.

Οπως θα τα χαλασουμε σε ολους εκεινους που βριζουν ολα τα κομματα και ολους τους πολιτικους σαν προδοτες αυτους που θελουν μια βουλη 200 αβουλων στα προτυπα της χουντικης βουλης του 1973 μια κυβερνηση εγκαθετων απο την ΕΕ απο τεχνοκρατες δηθεν μη πολιτικα δεσμευμενους μια νομοθεσια που θα παραγεται σε σκοτεινα κεντρα για φανερα μεγαλα οικονομικα συμφεροντα μια εξαθλιωση της εργατικης ταξης χωρις προστασια απο τον νομο χωρις δικαιωμα στην απεργια ενα αστυνομικο καθεστως εκτακτων εξουσιων με τυπικη νομιμοτητα της συνεχως διωκομενης αριστερας ενα καθεστως με λευκα κελια για οσους το αμφισβητουν βιαια και κοινωνικη απομονωση για οσους το αμφισβητουν με ειρηνικα μεσα.

Και τωρα μπορουμε να ανατρεψουμε αυτους τους σχεδιασμους.

Αφηστε στην μπαντα τους φοβους για την «αριστερη παρενθεση»Μεσα η εξω απο τον ΣΥΡΙΖΑ μπορουμε ξανα να κερδισουμε μια νεα Ελληνικη δημοκρατια.

Εναντια στην ελεγχομενη κοινοβουλευτικη δημοκρατια υπο τον ελεγχο της ΕΕ.

Εναντια στην εκτακτη νομοθεσια των τρομονομων και των ευνοικων για το μεγαλο κεφαλαιο ρυθμισεων.

Δεν θα ειναι ολοι οι Ελληνες μαζι μας.Πολλοι ειναι δεμενοι με αυτο καθεστως της διαφθορας οπως στο δημοψηφισμα για τον Βασιλια μετα την δικτατορια που το 30% των Ελληνων ψηφισε βασιλια.Ομως το 70% ψηφισε κοινοβουλετικη δημοκρατια και τον διωξαμε με ολο του το σοι.

Ετσι και τωρα.Ενα κομματι των Ελληνων πρεπει να ψηφισει εναντια στα μνημονια και την συγκυβερνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Και μετα βλεπουμε τι θακανουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ μας πουλησει.Εμεις χαραζουμε τον δρομο περπατωντας.Ο αγωνας για το βαθεμα της δημοκρατιας συνεχιζεται.Σε αυτο το σημειο συμφωνω με το συνθημα «η χουντα δεν τελειωσε το ΄73».Ο αγωνας για δημοκρατια ,ανεξαρτησια ,κοινωνικη δικαιοσυνη , ξεκινησε αμεσως μετα την επανασταση του 1821 και θα συνεχιζεται οσο υπαρχουν ανθρωποι.Βηματακι βηματακι απο γενια σε γενια προχωραμε , νικαμε, θα νικησουμε!

 

http://www.iskra.gr/

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ *

Ο εμετικός ισχυρισμός πως η χούντα κατέστειλε την εξέγερση του Πολυτεχνείου χωρίς να… πειράξει κανέναν αποτελεί μέρος μιας «τριλογίας», η οποία βεβαίως προϋπήρχε της εισόδου της «Χρυσής Αυγής» στη Βουλή – απλώς, τώρα δυνάμωσε η ένταση. Τα άλλα δυο «σκέλη»: Το παραμύθι των «αδιάφθορων συνταγματαρχών» κι ο μύθος της «φιλολαϊκής», «πετυχημένης» οικονομικής πολιτικής της χούντας. Σε αυτόν εστιάζουμε σήμερα την προσοχή μας. Οι παραλλαγές, άφθονες: «Με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο η Ελλάδα γνώρισε προκοπή», φώναζε ο Μιχαλολιάκος, τον Ιούνιο. «Τότε ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», συμπληρώνουν άλλοι.

Τα σχετικά κλισέ αναπαράγονται στις τάξεις ανθρώπων που κατά τα άλλα δεν έχουν ιδεολογικές – πολιτικές «συγγένειες» με την «Εθνοσωτήριο». Οι λόγοι, πολλοί κι αλληλοσυμπληρούμενοι. Η άγνοια. Η οργή για τη σημερινή κατάσταση, η οποία εύκολα γίνεται οργή εναντίον της μεταπολιτευτικής γενιάς που κυβέρνησε και κυβερνά, ασχέτως αν – αυτό κι αν είναι τραγέλαφος- οι κυβερνώντες εδώ και αρκετό καιρό αφορίζουν τη μεταπολίτευση, μανιωδώς! Ο εξ αντανακλάσεως εξωραϊσμός της χουντικής περιόδου, εξ αιτίας του μένους του πολιτικού «μέινστριμ» εναντίον της μεταπολίτευσης. Η αφελής, κωμικοτραγική ιδέα ότι κάπως έτσι «πικάρεται» ο σύγχρονος κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός. Η εξαφάνιση μιας θεμελιώδους βεβαιότητας, ευεργετικής για τις όλες τις γενιές από το 1950 κι εντεύθεν: «Όσο και να δυσκολεύομαι, το παιδί μου θα ζήσει καλύτερα από εμένα».

Όπου δεν ζει ελπίδα, βασιλεύει ο παραλογισμός: Γιατί πχ να αντιδιαστέλλεται ο σημερινός εφιάλτης προς την περίοδο 1967- 74 κι όχι προς κάποια… προγενέστερη ή μεταγενέστερη; Τι υποτίθεται πως αποδεικνύουν τα άλματα στο χρόνο; «Στη χούντα ο κόσμος είχε δουλειά» επισημαίνουν ορισμένοι, παραβλέποντας ότι πολύ χαμηλά ήταν τα ποσοστά της καταγεγραμμένης ανεργίας πχ καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, συν τοις άλλοις επειδή η… μισή Ελλάδα είχε μεταναστεύσει. Ναι, παρά την ουσιαστική οικονομική του κατάρρευση το ’73 -’74 (αλήθεια, δεν την πήραν ποτέ χαμπάρι οι… υμνωδοί;), το χουντικό καθεστώς «παρέδωσε» ανεργία 2%. Ε, και; Τεκμαίρει αυτό κάποια υπεροχή έναντι της μεταπολίτευσης; Το 1976, έτος κατά το οποίο οι βιομήχανοι κατηγορούσαν για «σοσιαλμανία» (!) τον Καραμανλή, η ανεργία έπεσε για πρώτη φορά κάτω από 2% και παρέμεινε έτσι, καθηλωμένη, έως το 1980 (2,7%), όταν έγιναν πλέον αισθητές κι εδώ οι συνέπειες της δεύτερης μεγάλης διεθνούς κρίσης της δεκαετίας (1979).

Αρέσει -δεν αρέσει, το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων στην Ελλάδα ανήλθε χάρη στο ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης και τις κοινωνικές κατακτήσεις που αυτός επέβαλλε. Ας σκούζουν όσο θέλουν «λαϊκίζοντες» νοσταλγοί και «αντι- λαϊκιστές» Λοβέρδοι, υποκριτές ή αδαείς, φασιστικά ζόμπι και οικονομικά λόμπι…

 

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΕΙΧΑΝ ΑΥΞΗΘΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ… «ΑΝΑΡΧΙΑΣ»!

Σαν θαυματουργή εκδοχή ρωσικής κούκλας τύπου «μπάμπουσκα» δείχνει το υποτιθέμενο «οικονομικό θαύμα» της χούντας (γελάς ακόμη κι όταν το «φυλακίζεις» σε εισαγωγικά!). Ως γνωστόν, μία «μπάμπουσκα» περικλείει κάποια άλλη. Ποια βλέπεις; Φυσικά τη μεγαλύτερη. Έλα όμως που ορισμένοι κατορθώνουν να βλέπουν κατ’ ευθείαν το δήθεν «θαύμα» των συνταγματαρχών κι όχι το περίβλημά του. Να αγνοούν, δηλαδή, ότι ολόκληρη η περίοδος 1961- 1973 έχει χαρακτηριστεί – για συγκεκριμένους λόγους- ως «χρυσή εποχή» της ελληνικής οικονομίας. Φαίνεται λοιπόν πως το μυστρί του Παττακού έχει λειτουργήσει και ως τρυπάνι, ανοίγοντας ξεχωριστά οπτικά πεδία – ή απλώς- τρυπώντας μυαλά…

Για να αποτιμήσει κανείς τα «θαυματουργά» στοιχεία της περιόδου μέχρι το 1971- 72 (διότι τη συνέχεια ούτε ο … Γεωργαλάς θα τολμούσε να χαρακτηρίσει «λαμπρή»), οφείλει, πρώτον, να εξετάσει τη «μπάμπουσκα -περίβλημα» και, δεύτερον, να δει τι, πότε, προς όφελος ή σε βάρος ποιών άλλαξε στην περίοδο της στρατιωτικής – φασιστικής δικτατορίας.

Σε αδρές γραμμές, τα χαρακτηριστικά της περιόδου 1961-73 ήταν ενιαία. Πρώτον, υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης- χάρη, κυρίως, στην οικοδομή και τον τουρισμό. Ρυθμοί συμβατοί προς το διεθνές αναπτυξιακό «κύμα» κι ενίοτε υψηλότεροι των αντίστοιχων ευρωπαϊκών, καθώς η εγχώρια μεταπολεμική οικονομία εκκινούσε από χαμηλότερο επίπεδο και φυσιολογικά «έπαιρνε μπόι» απότομα… Ήταν η «χρυσή εποχή» του παγκόσμιου καπιταλισμού, που εφορμούσε καθισμένος στο άρμα του αγέρωχου -ακόμη- κεϋνσιανισμού.

Δεύτερο χαρακτηριστικό της περιόδου 1961- 73, στην Ελλάδα: Σημαντικότατη υστέρηση των μισθών, έναντι των αναπτυξιακών δεικτών, της εργασιακής παραγωγικότητας, των κερδών. Στη δεκαετία του ’60 το μέσο εισόδημα μιας εργατικής οικογένειας κάλυπτε λιγότερο του 70% των ανελαστικών δαπανών για αξιοπρεπή διαβίωση. Στην προδικτατορική Ελλάδα της δεκαετίας του ’60, οι μισθοί ακολούθησαν τις αυξητικές επιδόσεις της παραγωγικότητας μόνο κατά την τριετία 1964- 1966 (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΣΤ΄). Το 1964 τις ξεπέρασαν αρκετά, το 1965 υστέρησαν λίγο, το 1966 «νίκησαν» με «διαφορά στήθους». Το ίδιο συνέβη και στο – «φαυλοκρατικόν» μέχρι τον Απρίλιο και «εθνοσωτήριον» κατόπιν – 1967.

Ήδη προκύπτει ένα συμπέρασμα που φυσικά δεν θα αρέσει στους θαυμαστές των ζόμπι του φασισμού: Πραγματική αύξηση των μισθών έγινε στην περίοδο της μεγάλης ανόδου των λαϊκών διεκδικήσεων 1964- 67. Επί «αναρχίας» και «οχλοκρατίας», όπως θα έλεγαν οι ίδιοι…

Τρίτο χαρακτηριστικό: Χαμηλός πληθωρισμός- αν κι όχι μέχρι το ’73… Τέταρτο: Χαμηλή, επισήμως καταγεγραμμένη, ανεργία- από 2% έως 5,9%. Οι εν λόγω δείκτες, βεβαίως, αφορούσαν όσους παρέμεναν στην Ελλάδα. Διότι κάποια στιγμή, στη δεκαετία του ’60, ο μισός αντρικός πληθυσμός ηλικίας 20- 40 ετών εργαζόταν «στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές», σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική, την Αυστραλία.

Αυτά ήταν εν ολίγοις τα χαρακτηριστικά των… «γκλόρι ντέις» των σίξτις, που «ένωναν» τα μεγάλα έργα με τη μετανάστευση, το Μον Παρνές με τη φτώχεια, τους αναπτυξιακούς δείκτες με την αστυφιλία (η γεωργία αντιπροσώπευε το 34% του ΑΕΠ το 1950 και το 23,6% το 1967), τα υπερκέρδη των μεγαλοεργολάβων με την επέκταση του τομέα των υπηρεσιών (41% του ΑΕΠ το 1950 και 50,3% το 1967). Τι νέο έφερε ή τι αφαίρεσε η δικτατορία των συνταγματαρχών, η «μικρή μπάμπουσκα»; Προς όφελος ποιών;

Οι οικονομικοί προσανατολισμοί έμειναν κατά βάση ίδιοι. Δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στον τουρισμό, όπως και στην οικοδομή. Τον πρώτο τον τροφοδοτούσε το καλό διεθνές οικονομικό κλίμα. Σε ότι αφορά τη δεύτερη, η περαιτέρω ανάπτυξή της, άναρχη και ισοπεδωτική (στην κυριολεξία!), δικαίωσε πλήρως τη σκωπτική λαϊκή ρήση που εκστομιζόταν -φυσικά- ψιθυριστά: «Αυτοί ψοφούν για βαριά οχήματα: Πρώτα τανκς, μετά μπουλντόζες!» Μόνο μέσα στο 1969, στην Αθήνα κατεδαφίστηκαν περισσότερα από δέκα νεοκλασικά και αρχοντικά κτήρια, όπως το παλιό (από το 1836) Ωδείο και το αρχοντικό του Κανάρη, που είχαν διασωθεί από την προηγηθείσα … παράκρουση των δεκαετιών της αντιπαροχής. Από τον Ιανουάριο του ’68 ο ίδιος ο Παττακός είχε ανακοινώσει ανεγέρσεις πολυκατοικιών άνευ περιορισμού στο ύψος, η δε «αισθητική» των περισσότερων εξ όσων κατασκευάστηκαν καλύτερα να μην επισύρει κανένα σχολιασμό.

Μεγάλοι κερδισμένοι της εποχής, βεβαίως, ήταν οι εργολάβοι, αλλά και το άλλο ζηλευτό «Ε»: Οι εφοπλιστές. Η χούντα τους «πριμοδότησε» νωρίς- νωρίς, σε βαθμό απερίγραπτο, με νόμους όπως ο 89/1967 και ο 378/68. Απλό δείγμα από το Νόμο 378/68- κρατήστε μόνο την ανάσα σας: «Πλοία υπό ξένη σημαίαν πάσης κατηγορίας πρακτορευόμενα ή διαχειριζόμενα ή καθ’ οιονδήποτε τρόπον (… ) απαλλάσσονται του φόρου εισοδήματος, ως και παντός εν γένει τέλους, φόρου, δασμού, εισφοράς ή κρατήσεως, υφισταμένου ή επιβληθεισομένου εις το μέλλον διά το εισόδημα αυτών το κτώμενον εξ εργασιών μέσω ή διά των άνω εταιριών. Της αυτής φορολογικής απαλλαγής απολαύουσιν και οι πλοιοκτήται, εφοπλισταί ή οι καθ’ οιονδήποτε τρόπον εκμεταλλευόμενοι τα πλοία ταύτα μέσω ή διά των ως άνω εταιριών».

Όπως αντιλαμβάνεστε, οι… «αντισυστημικοί» λεβέντες της «Χρυσής Αυγής» επέδειξαν πλήρη ιστορική συνέπεια προσφάτως, στη Βουλή, όταν διαδραμάτισαν ρόλο φανατικών φορολογικών συνηγόρων των εφοπλιστών! (Αφήνουμε για επόμενο σημείωμα την ανάδειξη της «κάστας» των αξιωματικών και τα ειδικά προνόμια που απέκτησαν).

Τι γινόταν όμως με τους… κοινούς θνητούς; Με εξαίρεση το 1967 και το 1968, στα χρόνια της χούντας οι μισθοί υπολείπονταν κατά πολύ του επιπέδου της παραγωγικότητας της εργασίας (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους). Όπως υπολόγισε ο Σάκης Καράγιωργας, τα κέρδη της βιομηχανίας στην περίοδο 1967-73 αυξήθηκαν κατά 80% και οι αμοιβές των εργαζομένων κατά 46%.

Το χουντικό καθεστώς, λοιπόν, μοίραζε αναλόγως ψωμί (ή «κουλούρια και λαχεία» , όπως τραγούδησε αργότερα ο Σαββόπουλος) και παντεσπάνι, με τρόπο κραυγαλέα ταξικό. Πρόσεξε βεβαίως στα πρώτα έτη να μοιράσει την πίτα με τρόπο που θα το βοηθούσε να αποκτήσει λαϊκή ανοχή ή και αποδοχή. Αντιπροσωπευτική της ρηχότητας της «κοινωνικής – αναπτυξιακής» πολιτικής του ήταν η περίφημη παραγραφή (30 Μαρτίου 1968) των αγροτικών χρεών προς την Αγροτική Τράπεζα που είχαν σωρευτεί πριν από το πραξικόπημα 1967. Συγκεκριμένα, 7,4 εκ. δρχ χρωστούσαν φυσικά πρόσωπα και άλλα 384 εκ. δρχ συνεταιριστικές οργανώσεις. Υπό τους ήχους των προπαγανδιστικών… δοξολογιών που αφιέρωνε το καθεστώς στον εαυτό του, αλλά κι αφ’ ότου άρχισαν να καταλαγιάζουν τα αυτιστικά χουντικά «ωσαννά», το κύμα της αστυφιλίας συνέχισε – ακλόνητο- να στέλνει τους «ευνοημένους» της επαρχίας στην Αθήνα. Τόσο πολύ είχε… στηριχτεί η αγροτική παραγωγή.

«Έστω κι έτσι, ο κόσμος στην επαρχία ζούσε καλύτερα απ’ όσο πριν» θα πουν κάποιοι, λησμονώντας ότι επί δεκαετίες κάθε «πριν» παρέπεμπε σε χειρότερες συνθήκες διαβίωσης: Προφανώς το 1965 ο κόσμος στην επαρχία ζούσε καλύτερα από όσο το 1955 και απείρως καλύτερα εν συγκρίσει προς την εποχή των… λήσταρχων Ρετζαίων! Άλλωστε τα εμβάσματα της πρώτης γενιάς μεταναστών, τα οποία κατέφθαναν εδώ, βοηθούσαν κόσμο. Αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 (δηλαδή πριν από την «εθνοσωτήριο») άρχισε να μειώνεται ο αριθμός όσων έφευγαν στο εξωτερικό για μόνιμη μετανάστευση.

Στα χρόνια της δικτατορίας παρέμεινε έντονη η έμψυχη «εκροή», μόνο που πλέον υπερτερούσαν αριθμητικά όσοι αναχωρούσαν για προσωρινή μετανάστευση. Λχ το 1971 έφυγαν για μόνιμη μετανάστευση 61.000 άνθρωποι και 75.000 για προσωρινή. Οι 61.000 «μόνιμοι» συνιστούν βεβαίως σημαντική κάμψη σε σχέση με τους 117.000 του 1965. Συνολικά, όμως, το 1971 έφυγαν – κυρίως προς ευρωπαϊκές χώρες και λιγότερο προς υπερωκεάνιους προορισμούς- 136.000 άνθρωποι. Με άλλα λόγια: Το 4,20% του -τότε- οικονομικά ενεργού πληθυσμού μετανάστευσε μέσα στο 1971, δηλαδή όταν ολοκληρωνόταν το «οικονομικό θαύμα» (θα δούμε αργότερα τι συνέβη κατόπιν) της χούντας. Α, κάτι ακόμη: Μολονότι ένα από τα στοιχεία της οικονομικής… λαμπρότητας των συνταγματαρχών ήταν η χορήγηση φορολογικών κινήτρων στις βιοτεχνίες, από τους 75.000 που έφυγαν για προσωρινή μετανάστευση το 1971 οι 66.431 ήταν τεχνίτες- βιοτέχνες (στοιχεία Ιστορικού Λευκώματος εφημερίδας «Καθημερινή»).

Αρκετός κόσμος θυμάται ή έμαθε ότι στα χρόνια της χούντας το χωριό του απέκτησε δρόμο, τηλέφωνο, ηλεκτρικό ρεύμα. Πόσο τεκμαίρουν αυτά κάποιο «θαύμα»; Περίπου όσο μπορεί να ανακηρυχθεί θαυματοποιός ο Χ. Τρικούπης λόγω της ηλεκτροδότησης της Αθήνας (1889) ή ο Γ. Θεοτόκης, επειδή επί των ημερών του (1908) άρχισε η ηλεκτροκίνηση των τραμ της Αθήνας, ή, ή, ή… Για να σηκώσει ψηλά τα χέρια η επιστήμη δεν χρειάζεται το περίστροφο κανενός Ντερτιλή! Αρκούν τα μυαλά των θαυμαστών του…

 

ΑΠΟ ΤΟ «ΟΛΙΓΩΤΕΡΟΝ ΘΑ ΦΑΓΩΜΕΝ» ΣΤΑ ΠΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ…

Τη Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 1969, δυο γεγονότα δέσποζαν στην επικαιρότητα. Το πρώτο ήταν η εκτέλεση δυο Γερμανών (στην Αίγινα και την Κέρκυρα), οι οποίοι είχαν καταδικαστεί για τους φόνους πέντε Ελλήνων. Το δεύτερο, η – μεταδοθείσα από ραδιόφωνο και τηλεόραση- «βαρυσήμαντος ομιλία» του Παπαδόπουλου. Λίγοι αντελήφθησαν ότι η ομιλία του «πρωθυπουργού» της χούντας ήταν όντως σημαντική, διότι επί της ουσίας προανήγγειλε – από νωρίς, είναι αλήθεια- μια άλλη «εκτέλεση»: Το τέλος του «ευδαιμονισμού». Έννοια που διαχρονικά, όταν εκπορεύεται από χείλη κυβερνώντων, ανακατεύει στο… μίξερ τα πάντα: Από την αξίωση καλύτερης ζωής, μέχρι τον καταναλωτισμό ενός τμήματος της κοινωνίας, που «τα βολεύει μια χαρά».

Αυστηρή ήταν η «γραμμή» του δικτάτορα: «Ολιγώτερον θα φάγωμεν, κύριοι, ολιγώτερον θα απαιτήσωμεν υπέρ ημών, ολιγώτερον θα θέσωμεν εις την τράπεζαν δια την ικανοποίησιν των ιδικών μας αναγκών(…) Αντιληφθείτε το όλοι οι Έλληνες. Δεν είναι καιρός να επιδιώξωμεν την ικανοποίησιν εις ότι αφορά τον ευδαιμονισμόν». Κάποιοι ίσως να σκέφτηκαν ότι εννοούσε πχ τα σπασμένα πιάτα στα μπουζούκια. Κανείς όμως δεν φανταζόταν, στη χαραυγή της δεκαετίας του ’70, ότι τρία χρόνια αργότερα σύμπτωμα ευδαιμονισμού θα ήταν και… μια μπριζόλα στο πιάτο!

«Το κρέας αποτελεί προϊόν, του οποίου το κόστος και αντιστοίχως η τιμή διαθέσεως τυγχάνουν υψηλά, διό κατά κανόνα καταναλίσκεται τούτο περισσότερον εις χώρας με υψηλόν βιοτικόν επίπεδον»! Ποιος και πότε το είπε; Ο «αντιπρόεδρος» Μακαρέζος, τον Ιανουάριο του ’73. Γιατί το είπε; Για να «εξηγήσει» την αύξηση της τιμής του κρέατος κατά 38%. Το «οικονομικό θαύμα» πλέον δεν σωζόταν ούτε… με θαύμα. Από το 1972 ο πληθωρισμός είχε ανέλθει στο 4,42% – ο μεγαλύτερος από τη χαραυγή των σίξτις με εξαίρεση το ’66 (4,8%). Τα χειρότερα, όμως, με τον πληθωρισμό δεν είχαν καταφθάσει ακόμη: Το 1973 «σκαρφάλωσε» στο 15,55% και το 1974 στο ασύλληπτο 26,9%! Η ακρίβεια κατέτρωγε τα λαϊκά εισοδήματα που δεν ήταν άλλωστε εκείνα του 1967-68, τα δε περί οικονομίας ανέκδοτα πλήθαιναν. «Γιατί ο Παπαδόπουλος θα πάρει Νόμπελ Χημείας; Γιατί κατάφερε να κάνει τη δραχμή σκ…».

Το ’73 η ανάπτυξη μειώθηκε στο 8,1% από το 10,2% του ’72. Το ’74 καταβαραθρώθηκε στο – μείον 6,4%. Μήπως τουλάχιστον οι θεματοφύλακες της δημοσιονομικής πειθαρχίας μπορούν να επαινέσουν τη χούντα για κάποια διαχείριση «σύνεσης» και «εγκράτειας»; Αστεία πράγματα! Αν το κάνουν, θα θυμίσουν απλώς τους οπαδούς του… Μητσοτάκη που εξυμνούν τη «σφικτή» πολιτική της περιόδου 1990-93 και μένουν με το στόμα ανοιχτό όταν τους λες πως το «ίνδαλμά» τους εκτόξευσε το χρέος από το 80% στο 111% του ΑΕΠ!

Ελλείψει ουσιαστικής, ανθεκτικής στο χρόνο, παραγωγικής συγκρότησης, τα τουριστικο- οικοδομικά (ή άλλα) χουντικά «επιτεύγματα» στηρίχτηκαν στον κολοσσιαίο δανεισμό, μεγεθύνοντας έτσι το δημόσιο χρέος σε βαθμό πολύ μεγάλο, για τα μέτρα της εποχής. Ενδεικτκά αναφέρουμε πως το σύνολο εσωτερικού και εξωτερικού δανεισμού το 1966 ήταν 3,5 δισ. δρχ και το 1972 έφθασε τα 15,8 δισεκατομμύρια. Το δημόσιο χρέος το 1966 ήταν 32,1 δισ. δρχ και αντιπροσώπευε το 19,28% του ΑΕΠ και το 1972 είχε ανέλθει σε 87,5 δισεκατομμύρια, αντιστοιχώντας στο 26,77% του ΑΕΠ (Στατιστική Επετηρίδα). Μπορεί αυτοί οι αριθμοί να μην προκαλούν την παραμικρή εντύπωση σήμερα, αλλά τότε δεν ήταν έτσι. Το δε ποσοστιαίο άλμα ήταν μεγάλο, για τη συγκεκριμένη τάξη μεγέθους.

Για να είμαστε ακριβείς: Ο δανεισμός συνέχισε να «τραβά την ανηφόρα» και στα κατοπινά, μεταπολιτευτικά χρόνια, αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη κάτι- πέραν φυσικά της «κληροδότησης» του φαινομένου από τη δικτατορία: Στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια κατέφθανε εδώ για τα καλά το «ωστικό κύμα» της μεγάλης παγκόσμιας κρίσης του 1973. Η εποχή εκείνη δεν είχε τα χαρακτηριστικά της «παγκοσμιοποίησης» που βιώνουμε στα νεώτερα χρόνια. Οι επιδράσεις και αλληλεπιδράσεις δεν γίνονταν με την ταχύτητα και τους «αυτοματισμούς» της σύγχρονης εποχής. Αυτή η παράμετρος είναι μια από τις πολλές που ενισχύουν το συμπέρασμα μελετητών -ερευνητών (πχ Σ. Καράγιωργας), ότι η οικονομική καθίζηση της χούντας ήταν κυρίως υπόθεση «εσωτερική» κι όχι απόρροια διεθνών, «εισαγόμενων» συγκυριών.

Η εγχώρια οικονομία είχε αρχίσει να παραπαίει προτού… αγριέψει η πετρελαϊκή κρίση του ’73, δηλαδή πριν από τον Οκτώβριο του έτους (τότε έγινε η σύρραξη Ισραήλ – Αράβων). Ασφαλώς προϋπήρχε συναλλαγματική κρίση, οι δε τιμές του πετρελαίου είχαν ανέβει από τα προηγούμενα χρόνια. Όλα αυτά, όμως, δεν θα αρκούσαν για να «ξεφουσκώσει» έτσι το…θαύμα των «εθνοσωτήρων», πριν από την όξυνση της κρίσης του’73, εάν το ίδιο δεν ήταν εν πολλοίς «φούσκα».

Στο κάτω- κάτω, δεν γίνεται οι υμνητές του φασισταριού της «εθνοσωτηρίου» να πιστώνουν στη χούντα την εποχή των «παχιών αγελάδων» του παγκόσμιου καπιταλισμού (διότι επί της ουσίας αυτό κάνουν), αλλά να μην αναγνωρίζουν καμία αποτυχία της, για νίλες που προηγήθηκαν κατά πολύ του Οκτωβρίου ’73. Αφήστε που ο Παπαδόπουλος είχε αναγγείλει πολύ νωρίτερα το… αδυνάτισμα των «αγελάδων». Προφανώς ως αντιστάθμισμα επήλθε η πάχυνση της τιμής του κρέατος, στη «χαραυγή» του ’73…

ΥΓ: Χορτάτοι πάντως έφυγαν από την Ελλάδα ξένοι επιχειρηματίες και εταιρείες που κλήθηκαν να συμβάλουν «εις την ανάπτυξιν» ή την «προσέλκυσιν επενδύσεων». Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, «έφαγαν ένα σκασμό λεφτά» χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτε (Πχ η αμερικανική εταιρεία «Λίτον», ο εργολάβος Ρόμπερτ Μακντόναλντ). Η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» αποδείχθηκε «Ελλάς Καλών Σαμαρειτών» για πολλούς. Επειδή όμως οι εξωφρενικές συμβάσεις εμπίπτουν στην κατηγορία των χουντικών σκανδάλων, λέμε να αφιερώσουμε σε αυτά ένα ξεχωριστό σημείωμα. Με πράματα, θάματα και… Τάματα.

* Δημοσιεύθηκε στο «Πριν», την Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012

Η φωτογραφια ειναι απο το ΕΑΤ ΕΣΑ

geniko EAT ESA

Εχω ξαναγραψει για τον Κωστη παλιοτερα  τον Αυγουστο του 2009. Η συντομη καταγραφη απο την την συντροφο του Ισμηνη Καρυωτακη.

Ο Κωστας Καρυωτακης συνεληφθει για την αντιστασιακη του δραση μαζι με αλλους; «Ρηγαδες» στις 10 Απριλη 1968 σε ηλικια 25 χρονων και καταδικαστηκε σε 16 χρονια καθειρξη απο το στρατοδικειο τον Νοεμβριο του 68

Κρατηθηκε στις φυλακες Αβερωφ ,Κορυδαλλου, Τρικαλων,  Επταπυργιου, και Αλικαρνασου.

Βασανιστηκε για ενα μεγαλο χρονικο διαστημα στις φυλακες Αλικαρνασου .απ οπου αποφυλακιστηκε  προσωρινα το 1972 για ανοικεστο βλαβη υγειας.

Τον ιδιο χρονο διεφυγε στο Παρισι και πεθανε σε ηλικια 35 χρονων απο καρδιακο νοσημα.

Επανερχομαι αναδημοσιευοντας αρθρο του συντροφου του Νικου Κιαου στην εφημεριδα των συντακτων οπου υπαρχει και φωτογραφια του.

Δεν ξεχναμε την Χουντα δεν ξεχναμε τους συντροφους μας που εδωσαν την ζωη τους για μια καλυτερη ζωη.Ο αγωνας συνεχιζεται.

Kostis Kariotakhs

Follow me on Twitter

Ιουνίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,074,306

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Κυριακή Κλειστά! Δεν Ψωνίζω – Δε Δουλεύω Ιουνίου 25, 2017
    Η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας & η Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας, εκφράζουν για πολλοστή φορά την πάγια εναντίωσή τους στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, όπως αυτή δρομολογείται μέσα από τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, η οποία εξακολουθεί να ανταποκρίνεται πειθήνια στα κελεύσματα των δανειστών. Μέσω της Δράσης «Κυριακή Κλειστά! Δεν Ψ […]
  • Τον τρόμο σκόρπισε ανεξέλεγκτο λεωφορείο στην Πατρών - Πύργου (pics) Ιουνίου 25, 2017
    Παρολίγο τραγωδία το πρωί της Κυριακής στην ΕΟ Πατρών - Πύργου με λεωφορείο που εκτελούσε τη γραμμή Τίρανα - Καλαμάτα. Σκηνικό τρόμου για τους επιβάτες και τους διερχόμενους οδηγούς σε μια ξέφρενη πορεία πάνω από πεντακόσια μέτρα όπου έκανε ζικ ζακ με αποτέλεσμα να σταματήσει πριν την αερογέφυρα του ΟΑΕΔ. Πέντε επιβάτες σοκαρισμένοι - ανάμεσά τους και ένα πα […]
  • Ταξί: Ανανέωση του στόλου ή επέκταση του ορίου απόσυρσης; Ιουνίου 25, 2017
    Σε μία χώρα χαρακτηρισμένη ως «πυρήνα πολιτισμού» τα μέσα μεταφοράς αποτελούν δείκτη πολιτισμού. Η πρώτη επαφή των τουριστών είναι τα ταξί και τα μέσα μεταφοράς. Στην προσπάθεια να διατηρήσουν το στόλο οχημάτων ταξί σε καλή λειτουργία, οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες έχουν καθιερώσει την απόσυρση στα 10 χρόνια. Τα ταξί που κυκλοφορούν καθημερινά στους δρόμο […]
  • Συζήτηση για την ΣΔΙΤ των απορριμμάτων στο περιφερειακό Συμβούλιο Ιουνίου 25, 2017
    Συνεδριάζει το Περιφερειακό ΣυμβούλιοΠελοποννήσου, στις 27 Ιουνίου 2017, ημέρα Τρίτη και ώρα 4.00 μ.μ, στο «Αποστολοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τρίπολης» ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ Επερώτηση της Περιφερειακής Σύμβουλου κ. Δήμητρας Λυμπεροπούλου με θέμα: Ενημέρωση του Περιφερειακού Συμβ […]
  • Έρχεται καύσωνας στην Αρκαδία Ιουνίου 25, 2017
    Με θερμοκρασίες που θα θυμίσουν τον μεγάλο καύσωνα του 2007, παρομοιάζει ο μετεωρολόγος Γιάννης Καλλιάνος το σκηνικό του καιρού, όπως διαγράφεται από τα μέσα της ερχόμενης εβδομάδας και μέσα στο επόμενο Σαββατοκύριακο. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του, η θερμοκρασίας θα χτυπήσει 40αρι, την Τετάρτη, ενώ από την Πέμπτη έπειτα αναμένεται να βιώσουμε ζέστη «αφρικαν […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ βαρεα μεταλλα στο νερο δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα