You are currently browsing the tag archive for the ‘Χιλη’ tag.

ΧΙΛΗ  13/12/2019
ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ Το θρυλικό συγκρότημα της ΧΙΛΗΣ Ίντυ-Illmani έδωσε μια ανοιχτή συναυλία με τιτλο » El Πουέμπλο Unido, jamás vencido!» (» Ο λαός ενωμένος δεν θα ηττηθεί ποτέ «) με εκατοντάδες χιλιάδες Χιλιανους να τραγουδούν μαζί καθώς βγήκαν στους δρόμους του Σαντιάγκο να διαμαρτυρηθουν κατά της κυβέρνησης.
Το τραγούδι γράφτηκε το 1973 από τον Σέρτζιο Ορτέγκα, λίγους μήνες πριν από το βίαιο πραξικόπημα των ΗΠΑ και τον δικτάτορα Αουγκούστο Πινοσέτ. Αρχικά το συνέθεσε ως ύμνο για τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε, αντικατοπτρίζοντας το πνεύμα των εργαζομένων της τάξης που το 1970 είχαν εκλέξει τον Αλιέντε. Μετά το πραξικόπημα, έγινε ο ύμνος της αντίστασης κατά του καθεστώτος.(Απο Konstantinos Mpourxas)Βίντεο μέσω Ίντυ-Ilmani, από τον Λεονάρντο Τόρο (@leonardotoro_)

Πανω απο ολα πιστευω πως το συστημα Τραμπ κανει στην Νοτια Αμερικη ενα πειραμα καταργησης εμπρακτης αμφισβητησης του αποτελεσματος των εκλογων. Της δημοκρατιας . Γιατι βλεπει πως στις επομενες εκλογες θα χασει. Και ετοιμαζεται για ενα ειδος πραξικοπηματος  στις ιδιες τις ΗΠΑ. Σεναριο επιστημονικης φαντασιας; Ισως ετσι ακουγεται σημερα.Τι δηλωσε πριν λιγο καιρο σε καποια κριση;

Οσο για την παραπομπή του, είναι «πραξικόπημα», που μπορεί να οδηγήσει σε «εμφύλιο πόλεμο».

Ομως η κατασταση στην «μεγαλυτερη δημοκρατια του κοσμου» εχει ξεφυγει εδω και καιρο.Η αστυνομικη αυθαιρεσια τα βασανιστηρια σε πολιτες που συλλαμβανονται αυθαιρετα κυριως Αφρο Αμερικανους αλλα οχι μονο οι εκτελεσεις στη μεση του δρομου ανθρωπων απο λευκους αστυνομικους η διαιρεση των ΗΠΑ σε περιοχες που ελεγχονται απο προοδευτικους και σε αλλες που οι ακραιοι συντηριτικοι Χριστιανοταλιμπαν εχουν το πανω χερι ενας λαος σε μεγαλο ποσοστο αγραμματος με προληψεις και θρησκευτικες αιρεσεις ακριαου φανατισμου μια πολυ πολιτισμικη κοινωνια που αποτελειται απο πληθυσμιακες ομαδες  νησιδες αυστηρα διαχωρισμενες.

Πανω απο ολα η ιδια η παρουσια του Τραμπ σαν εκλεγμενου προεδρου των ΗΠΑ του υφους του λογου των πραξεων που μια ισχυρη μειοψηφια επιλεγει σαν εκπροσωπηση δημιουργει αισθημα μεγαλου φοβου γενικευμενης καταστροφης σε ολη την ανθρωποτητα. Ακομα και σε συντηρητικες κυβερνησεις που δεν ακολουθουν αυτες τις ακραιες διαδρομες. Στις ΗΠΑ εχουν βγει πολλοι συντηριτικοι προεδροι. Η συντριπτικη πλειοψηφια ηταν ακραια δεξιοι.Αλλα σαν τον Τραμπ ποτε κανενας.

Kαι ενα σχολιο απο το ΦΒ για προβληματισμο σε σχεση με τα παιχνιδια των ισχυρων στις πλατες των λαων

Προφανώς είναι ήδη γνωστό, αλλά το επαναλαμβάνω μήπως και κουνηθεί λίγο το μυαλό σε κανένα κεφάλι….
Η Ρωσία, μαζί με τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Κολομβία , τη Γουατεμάλα κλπ είναι από τις χώρες που αναγνώρισαν την ντε φάκτο κυβέρνηση της Jeanine Áñez, η οποία αναγνώρισε τη ντε φάκτο κυβέρνηση Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα και «αναμένει» και το πρέσβη του Γκουαϊδό.
Η Ρωσία λοιπόν που οι οπαδοί των «κλασικών» που μας τα πρήζουν γενικότερα, να μας εξηγήσουν λίγο τη στάση της Ρωσίας, αφού πρώτα αποφασίσουν εάν είναι ιμπεριαλιστική χώρα, ή λίγο ιμπεριαλιστική ή δεν είναι ακόμη ακριβώς, όπως διατείνονται αρκετοί προκειμένου να στηρίξουν το βολικό οικοδόμημα στο κεφάλι τους (εδώ γελάμε, γιατί το γνωστό ολίγον έγκυος εφαρμόζει γάντι).
Να μας εξηγήσουν και τη στάση της κυβέρνησης Μοράλες, που ενώ οι μάχες δίνονταν στους δρόμους της Λα Πας του Ελ Αλτο και της Κοτσαμπάμα, το αίμα χύνονταν, το κόμμα του το Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό (MAS), διαβουλεύονταν με τους «πραξικοπηματίες» και τελικά κατέληξαν σε καταρχήν συμφωνία για τη διοργάνωση νέων εκλογών. Και ο ίδιος να δηλώνει ότι προτίθεται να γυρίσει για να υπάρχει «ειρήνευση», αλλά γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δεν μπορούσε να μείνει στο Μεξικό αφού η γερουσία έβαζε βέτο. Να μας εξηγήσουν και τα όσα,πολύ σοβαρά, θέτει προς σκέψη και επεξεργασία το άρθρο του Λεωνίδα Οικονομάκου.
Να μας εξηγήσουν τέλος τώρα που ετοιμάζεται να εκραγεί και η Νικαράγουα, αν πρέπει να στηρίξουμε και την κυβέρνηση Ορτέγκα, που ένα χρόνο πνίγει στο αίμα το κίνημα που με πρωτοπορία τους φοιτητές, στράφηκε ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησής του γιατί κάλεσε… το ΔΝΤ.
Άντε γιατί είμαι έτοιμη να αρχίσω τα καντήλια…

(σχόλιο Christina Mavropoulou)

Βολιβια

Ας δούμε κάποια στοιχεία λοιπόν και ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματα του. Ποιός είναι ο οργανισμός ο οποίος αμφισβήτησε τις εκλογές στη Βολιβία και τον οποίο επικαλούνται όλοι οι δημοσιογράφοι; Ονομάζεται Organization of American States (OAS) και δημιουργηθηκε το 1948, όταν οι ΗΠΑ, υπο την αιγίδα του Υπουργού Εξωτερικών George Marshall, οργάνωσαν την πρώτη διεθνή σύσκεψη των κρατών της Λατινικής Αμερικής. Τότε υπογράφεται και ο καταστατικός χάρτης του Οργανισμού ο οποίος όριζε πώς ένας απο τους πρωταρχικούς σκοπούς ήταν η «υπεράσπιση της Λατινικής Αμερικής απο την απειλή του σοσιαλισμού».

Μπορεί τα δημοσιογραφικά μέσα να αναφέρονται στον OAS ως μια ανεξάρτητη αρχή με σκοπό την προάσπιση της δημοκρατίας στην Λατινική Αμερική, όμως στην ουσία πρόκειται για ένα ψυχροπολεμικό δημιούργημα που δρά ως το μακρύ χέρι της αμερικανικής επιρροής στη Νότια Αμερική. Η USAID είναι ένας απο τους βασικούς χρηματοδότες του οργανισμού και όπως αναφέρει στην επίσημη έκθεση της για το  2018 (η έκθεση έχει πλέον κατέβει απο το διαδίκτυο) η χρηματοδότηση του OAS δικαιολογείται επειδή « να προωθεί τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο περιορίζοντας την αντιαμερικανική επιρροή χωρών όπως η Βενεζουέλα». Υπάρχουν καταγγελίες για τον ρόλο του OAS στις εκλογές της Αιτής το 2000 όταν η αμφισβήτηση των τότε αποτελεσμάτων οδήγησε σε πολιτική αστάθεια με αποκορύφωμα το αιματηρό πραξικόπημα του 2004 με την στήριξη των ΗΠΑ.

Βολιβια

Τι συμβαίνει τούτες τις μέρες στη Βολιβία; Και αν έχουμε να κάνουμε με ένα πραξικόπημα, τι θέλουν και επιδιώκουν και ενάντια σε ποιον στρέφονται οι πραξικοπηματίες; Την σαφέστερη και καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα την δίνει η ίδια η πρωταγωνίστρια του πραξικοπήματος, η αυτοανακηρυγμένη “μεταβατική πρόεδρος” της χώρας Ζανίν Άνιες όταν τολμά να τουϊτάρει τον εξής εύγλωττο διακαή πόθο της: “Ονειρεύομαι μια Βολιβία απαλλαγμένη από τις σατανικές ιθαγενικές ιεροτελεστίες, η πόλη δεν είναι για τους “Ινδιάνους”, καλύτερα αυτοί να πάνε στο Αλτιπλάνο ή στο Τσάκο”. Όπου Αλτιπλάνο είναι τα (πολύ ψηλά) βουνά και Τσάκο η άνυδρη σαβάνα…

 

Ακόμα πιο εύγλωττες από τα λόγια, είναι όμως οι πράξεις που τα ακολούθησαν. Έτσι, είδαμε την Κα Άνιες να προσέρχεται στο προεδρικό μέγαρο για την “προεδρική ορκωμοσία” της, κραδαίνοντας θριαμβευτικά πάνω από το κεφάλι της μια τεράστια …Βίβλο, ενώ ο πραγματικός εγκέφαλος του πραξικοπήματος ακροδεξιός ρατσιστής Λουίς Φερνάντο Καμάτσο και οι υποστηρικτές του φώναζαν το σύνθημα “η Βολιβία για το Χριστό, η Πατσαμάμα δεν θα ξαναμπεί ποτέ σε αυτό το μέγαρο”! Ολόκληρο πρόγραμμα αν σκεφτούμε ότι η Πατσαμάμα είναι η “Μητέρα-Γη” αυτών των Ιθαγενικών λαών που οι πραξικοπηματίες εξομοιώνουν με τον… Αντίχριστο.

Και -προφανώς- για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για το στίγμα και τις προθέσεις των πραξικοπηματιών, την ίδια ώρα άλλοι υποστηρικτές τους άναβαν φωτιές στο κέντρο της πρωτεύουσας Λα Πας καίγοντας τη σημαία-σύμβολο των 36 ιθαγενικών εθνών της Βολιβίας, την πολύχρωμη Ουϊπάλα (Wiphala) που η κυβέρνηση του Έβο Μοράλες έχει αναβαθμίσει σε επίσημη σημαία τoυ “Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας”. Όλα αυτά τα καμώματα των πραξικοπηματιών μπορεί να θυμίζουν Μεσαίωνα και να είναι ίσως ακατανόητα για τον Έλληνα αναγνώστη, αλλά βγαίνουν μέσα από το πιο επώδυνο γενοκτονικό παρελθόν για την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Βολιβίας! Και με δεδομένο ότι πληθαίνουν οι μαρτυρίες για δολοφονίες και βασανιστήρια εκείνων που αντιστέκονται στο πραξικόπημα, είναι εντελώς φυσικό να βλέπουμε και να ακούμε ιθαγενείς διαδηλωτές και κυρίως διαδηλώτριες να ουρλιάζουν ότι “τώρα όπως και τότε, μας σφάζουν με τη Βίβλο και με το σπαθί”!…(1)

Το “τότε” παραπέμπει βέβαια στους Ισπανούς κονκισταδόρες που δεν περιορίστηκαν να “ανακαλύψουν” και να …εκχριστιανίσουν μια αμερικανική ήπειρο προ πολλού κατοικημένη από δεκάδες εκατομμύρια ντόπιους με σπουδαίους πολιτισμούς, αλλά φρόντισαν και να τους αφανίσουν στη μεγαλύτερη γενοκτονία που έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα.(2) Αυτήν ακριβώς την αγριανθρωπική και ρατσιστική παράδοση -που συνεχίστηκε χωρίς διακοπή για πέντε αιώνες!- επικαλούνται και θέλουν να αναβιώσουν σήμερα οι νεοφιλελεύθεροι “δημοκράτες” σαν την Κα Άνιες, τον κ. Καμάτσο και τους ομοίους τους, που δεν μπορούν να συνηθίσουν στην ιδέα ότι οι ιθαγενείς απόγονοι των Ίνκας μπορεί να μην είναι μόνον υπηρέτες και δούλοι τους.

Με άλλα λόγια, το πραξικόπημα -επειδή για καραμπινάτο πραξικόπημα πρόκειται- αποτελεί το νιοστό κρίκο στην ατέλειωτη αλυσίδα των σφαγών και λοιπών καταστολών και ταπεινώσεων που επιφύλαξαν εδώ και αιώνες οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες στα ιθαγενή έθνη της Βολιβίας, αλλά και ολάκερης της Αμερικής, βόρειας και νότιας! Δηλαδή, δεν στοχεύει πρωτίστως τον Έβο Μοράλες και το καθεστώς του, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό: Την τεράστια πλειοψηφία των ιθαγενών εθνών και τον προαιώνιο αγώνα τους για να κατοχυρώσουν τα δημοκρατικά και εθνικά δικαιώματα και ελευθερίες τους. Φυσικά, το γεγονός ότι αυτοί οι ηγέτες των ρατσιστικών συμμοριών που σκοτώνουν, λιντσάρουν και πυρπολούν σπίτια πολιτικών αντιπάλων τους, τυχαίνει να είναι ακροδεξιοί τσιφλικάδες και επιχειρηματίες δεν είναι απλή σύμπτωση. Είναι η πάντα χρήσιμη υπενθύμιση ότι οι από πάνω χρησιμοποίησαν και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τον πιο άγριο και βίαιο ρατσισμό σαν βασικό αν όχι κύριο όπλο τους για να τρομοκρατήσουν και να υποτάξουν τους από κάτω…

Να λοιπόν γιατί η απάντηση των Αϋμάρας, των Κέτσουα και των άλλων ιθαγενών λαών ήταν και είναι άμεση, μαζική και τρομερά μαχητική. Την ώρα που γράφονται αυτές οι αράδες, για τέταρτη συνεχή μέρα κατεβαίνουν στη Λα Πας οι ατέλειωτες φάλαγγες των ιθαγενών εργατών της πόλης του Ελ Άλτο (πάνω από 1 εκατομμύριο κάτοικοι) που από τα 4.000 μέτρα του υψομέτρου του δείχνει να σκύβει πάνω από την πρωτεύουσα της Βολιβίας. Τρέχοντας σε σχηματισμούς, ανεμίζοντας τις πολύχρωμες “Ουϊπάλα” τους και κραδαίνοντας τα κοντάρια τους, οι ιθαγενείς διαδηλωτές και διαδηλώτριες με τις παραδοσιακές τους ενδυμασίες, στους οποίους έχουν προστεθεί σήμερα χιλιάδες άλλοι αγρότες και μεταλλωρύχοι από τις 20 επαρχίες και το εσωτερικό της χώρας, φτάνουν από παντού και γεμίζουν το κέντρο της Λα Πας, έχοντας επικεφαλής τους τις αγροτικές πολιτοφυλακές των “Κόκκινων Πόντσος” (Ponchos Rojos). Όμως, αντίθετα από τον Μοράλες που από το Μεξικό πληθαίνει τις δηλώσεις με τις οποίες ζητάει “διάλογο” και “ειρήνευση της χώρας”, αυτοί οι διαδηλωτές επιμένουν να ζητάνε “το κεφάλι του φασίστα Καμάτσο” και την “απόσυρση της Άνιες”, ενώ όλοι μαζί φωνάζουν ρυθμικά δυο σημαδιακές λέξεις: “ Guerra Civil (Εμφύλιος πόλεμος)» !

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα καταλήξει αυτή η φοβερή σύγκρουση. Ωστόσο, είναι ήδη βέβαιο και εντυπωσιάζει το (ιστορικό) γεγονός ότι τα ιθαγενή έθνη που αποτελούν και την τεράστια πλειοψηφία του βολιβιανού λαού, δεν φοβούνται πια τον λευκό δυνάστη τους, τον κοιτάζουν στα μάτια και δείχνουν αποφασισμένα να δώσουν τα πάντα για να αποκρούσουν το πραξικόπημά του. Και ακριβώς επειδή η αντίδρασή τους είναι τόσο μαζική, τόσο ενωτική, τόσο μαχητική και τόσο αποφασισμένη, για αυτό και οι μέρες περνούν χωρίς να γέρνει η πλάστιγγα υπέρ των ρατσιστών πραξικοπηματιών και των βορειοαμερικανών προστατών τους, που σταδιακά δείχνουν να χάνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων που είχαν αρχικά.

Την ώρα που η γειτονική Χιλή συγκλονίζεται από μια παλλαϊκή κινητοποίηση διαρκείας ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εγκαινίασε -παγκοσμίως- η αιματοβαμμένη δικτατορία του Πινοτσέτ, η εξέγερση των λαών της Βολιβίας έρχεται να συμπληρώσει την εικόνα μιας Λατινικής Αμερικής που μοιάζει με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Και το βέβαιο είναι ότι ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήταν τόσο επίκαιρη η ιστορική φράση του ινδάλματος των ιθαγενών λαών της Βολιβίας, του ηρωικού ηγέτη της δημοκρατικής και πληβειακής ιθαγενικής εξέγερσης του 1780 Τούπακ Κατάρι, που λίγο πριν από τον διαμελισμό του από τους Ισπανούς τυράννους προειδοποιούσε: “Θα επιστρέψω και θα είμαι εκατομμύρια”!…

Σημειώσεις

1. Οποιοσδήποτε μπορεί να παρακολουθήσει σε ζωντανή μετάδοση τις διαδηλώσεις και τις άλλες σημαντικές εξελίξεις στη Βολιβία χάρη στο τηλεοπτικό κανάλι TELESUR της Βενεζουέλας. Αρκεί να πιάνει τοn δορυφόρο Astra ή απλώς να πληκτρολογήσει την ιστοσελίδα του Telesur φροντίζοντας να κλικάρει πάνω στο σημείο “En Vivo” : https://www.telesurtv.net.

2. Ενδεικτικό της επιμονής των επιγόνων των γενοκτόνων να διατηρούν ζωντανή την ανάμνηση της γενοκτονίας και συνάμα τον τρόμο που εξακολουθεί να προκαλεί, είναι και το εξής πρόσφατο γεγονός: Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο νέος κεντροαριστερός πρόεδρος του Μεξικού Αντρές Ομπραντόρ ζήτησε επίσημα από το Ισπανικό Κράτος να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Ισπανοί κατακτητές ενάντια στους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Η απάντηση όλων των ισπανικών κομμάτων, με εξαίρεση τους Podemos, ήταν όχι μόνο να απορρίψουν το αίτημα του Ομπραντόρ αλλά και να τον καταγγείλουν ως…προβοκάτορα. Αυτή η αντίδρασή τους ήταν εντελώς αναμενόμενη καθώς το Ισπανικό Κράτος τους επιμένει να …τιμά κάθε χρόνο τους γενοκτόνους προγόνους του με μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, ενώπιον του βασιλιά και των αρχηγών κομμάτων, την ημέρα της εθνικής εορτής προς τιμή της λεγόμενης Hispanidad! Δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτή την εθνική εορτή προς τιμή των γενοκτόνων της Λατινικής Αμερικής εμπνεύστηκε και εγκαινίασε το 1958 ο φασίστας δικτάτορας Φράνκο…

ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr

Χιλη

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΙΤΣΑΚΗΣ*

Οι βασικοί λόγοι που μας κάνουν να ασχοληθούμε με το αναρχικό κίνημα στη Χιλή είναι δύο. Ο πρώτος είναι η ιδιομορφία της χώρας ως προς τη γεωγραφική της μορφή και θέση αλλά και τον ορυκτό της πλούτο και ο δεύτερος η ιδιομορφία του ίδιου του κινήματος, το οποίο, πέρα από τη δυναμική του, παρουσιάζει και διαφορές από τα αντίστοιχα κινήματα της Βραζιλίας και της Αργεντινής, καθώς αυτό της Χιλής αναπτύσσεται αυτόνομα, χωρίς να στηρίζεται σε ηγέτες οικονομικούς μετανάστες, που βετέφεραν την εμπειρία της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΧΙΛΗ

Για να καταλάβουμε πώς γεννήθηκε, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το αναρχικό κίνημα στη Χιλή, πρέπει να περιγράφουμε την ιστορική πραγματικότητα της χώρας εκείνη την περίοδο. Η Χιλή έχει κερδίσει στον βίαιο κατακτητικό «πόλεμο του Ειρηνικού» από το Περού και τη Βολιβία εδάφη πλούσια σε νιτρικά άλατα, ασήμι και χαλκό. Αυτά τα εδάφη προσελκύουν στον βορρά της Χιλής πολλούς εσωτερικούς μετανάστες αλλά και ξένους (μεταξύ αυτών και πολλοί Έλληνες που εγκαθίστανται στην Αντοφαγκάστα), που δεν τα έχουν καταφέρει στις ΗΠΑ.

Η εξόρυξη νιτρικών αλάτων στον βορρά, ασημιού και κάρβουνου στην κεντρική και νότια Χιλή, δημιουργεί μεγάλη εργατική μάζα εργατών ορυχείων. Αντίστοιχα, η ανάγκη για μεταφορά και εξαγωγή των προϊόντων δημιουργεί μια μάζα λιμενεργατών στο Βαλπαραΐσο και στην Αντοφαγκάστα. Αλλά και στο νότιο άκρο της χώρας, στο στενό του Μαγγελάνου, που αποτελεί το μοναδικό πέρασμα από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό ωκεανό (η διώρυγα του Παναμά θα κατασκευαστεί αργότερα), σημαντικό είναι το λιμάνι της Πούντα Αρένας. Η νέα οικονομική πραγματικότητα της Χιλής προσελκύει το ξένο καπιταλιστικό κεφάλαιο, από τη Βρετανία κυρίως, αναδεικνύοντας μια νέα μεγαλοαστική τάξη από τη ντόπια και την ξένη μπουζουαρζία. Μεγάλες αγγλικές και γαλλικές τράπεζες ιδρύονται στο Βαλπαραΐσο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και άτομα κάθονται

Η ηγεσία της Χιλής, μεθυσμένη από τη νίκη στον πόλεμο του Ειρηνικού και τα πλούτη που έφεραν τα νέα εδάφη στο μεγάλο κεφάλαιο, αποφασίζει να ξεκαθαρίσει και τον «εσωτερικό εχθρό», τους ιθαγενείς Μαπούτσε. Οι περήφανοι Μαπούτσε του νότου, που δεν υποτάχτηκαν στους ισπανούς καταχτητές, οι οποίοι δεν κατάφεραν ποτέ να περάσουν τον ποταμό Μπίο Μπίο που αποτελεί φυσικό σύνορο της γης τους προς τον βορρά, αντιστέκονται σθεναρά αλλά τελικά υποτάσσονται από την πανίσχυρη πολεμική μηχανή του στρατού της Χιλής. Νέα εδάφη για την εξουσία της Χιλής, που όμως δεν έχει τι να τα κάνει αφού όλοι εν-διαφέρονται για τον βορρά. Στέλνει πρόσκληση σε Γερμανούς και Ελβετούς και τους χαρίζει τη γη των ιθαγενών, οι οποίοι, μη έχοντας πλέον τη γη τους και αρνούμενοι να υπηρετήσουν τους νέους ιδιοκτήτες, μεταναστεύουν στο Σαντιάγο και απασχολούνται κυρίως στην αρτοβιομηχανία.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ 16ΩΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

Στα ορυχεία η κατάσταση είναι απελπιστική. Οι εργάτες δουλεύουν 16 ώρες και πληρώνονται ελάχιστα. Με τα λίγα αυτά χρήματα πρέπει να πληρώνουν το νοίκι τους στην Εταιρεία και να αγοράζουν από τα μαγαζιά της Εταιρείας σε πανάκριβες τιμές. Για την τήρηση των κανόνων αυτών υπάρχουν οι «Λευκές Φρουρές» των αφεντικών, που τιμωρούν, με βία που φτάνει ώς και τη δολοφονία, τους ανυπάκουους εργάτες.
Στον νότο, εμφανίζονται μεγάλες εκτάσεις γης με ιδιοκτήτες Άγγλους και Γερμανούς. Επίσης, στην περιοχή της Βίνια ντελ Μαρ, δίπλα στο Βαλπαραΐσο, δημιουργούνται τεράστιοι αμπελώνες με γάλλους ιδιοκτήτες. Με τη δημιουργία και του αγροτικού προλεταριάτου μπαίνουν οι βάσεις για να αρχίσει στη Χιλή η πάλη των τάξεων.

Έτσι, δημιουργούνται οι πρώτες συντεχνίες για να υπερασπιστούν τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργατών και αγροτών απέναντι στον καπιταλισμό: ψωμί, υγεία και μόρφωση. Οι συντεχνίες αυτές εμφανίζονται αρχικά στα αστικά κέντρα και σιγά-σιγά απλώνονται και στην ύπαιθρο.
Σημαντικό είναι ότι οι συντεχνίες ανέλαβαν από μόνες τους τον ρόλο της επιμόρφωσης των εργατών στην προετοιμασία τους για έναν καλύτερο κόσμο. Στη φάση αυτή εμφανίζονται και οι πρώτες ακτιβιστικές αναρχικές οργανώσεις. Στο κέντρο σπουδών «Rebelion» (Εξέγερση) ξεχωρίζει ο Μάριο Εσπινόσα που εκδίδει το 1898 το περιοδικό El Rebelde. Επίσης, το 1897 δημιουργείται η Ένωση Σοσιαλιστών με πλούσια αναρχική δράση. Παράλληλα, τα επόμενα χρόνια εμφανίζονται και άλλες ομάδες και ένα πλήθος περιοδικών, μερικά εκ των οποίων είναι τα El Acrata, La Campana, La Agitacion, El Alba, La Luz.

Οι συντεχνίες των μπογιατζήδων, των σοβατζήδων, των τσαγκάρηδων, των τυπογράφων, των λιμενεργατών και των εργαζόμενων στο ψωμί γίνονται κάστρα της ελευθεριακής σκέψης. Το 1900 επισκέφτηκε τη Χιλή ο Ιταλός αναρχικός Πιέτρο Γκόρι. Γίνονται συζητήσεις για το διεθνές αναρχικό κίνημα και οι Χιλιάνοι πληροφορούνται για τους αγώνες και τις κατακτήσεις του παγκόσμιου κινήματος.

Μετά την επίσκεψη αυτή, το χιλιάνικο αναρχικό κίνημα περνάει σε μια φάση «άμεσης δράσης», με βασικά αιτήματα την καθιέρωση του οκταώρου και την κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης και κύριο όπλο την απεργία.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ: Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΣΑΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ τον μαζικό αγώνα κατά της υποχρεωτικής στράτευσης, που έγινε κίνημα το 1900. Η αστική τάξη απαντά με τη βία των όπλων της αστυνομίας, του στρατού και των «Λευκών Φρουρών».

Μερικά παραδείγματα: 1. σε απεργία διάρκειας στο λιμάνι του Βαλπαραΐσο, το 1903, ο στρατός ανοίγει πυρ κατά των απεργών και δολοφονεί 50 εργάτες. 2. Στα πλαίσια της Κόκκινης Εβδομάδας στο Σαντιάγο, το 1905, γίνεται μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στις ακριβές τιμές του κρέατος, στην οποία η αστυνομία απαντά με τα όπλα και δολοφονεί 250 διαδηλωτές. 3· Και το πιο θλιβερό απ’ όλα, σε απεργία διάρκειας των εργαζόμενων στα νιτρικά άλατα στον βορρά, οι απεργοί καταλαμβάνουν το σχολείο Σάντα Μαρία, στο Ικίκε. Τους περικυκλώνει ο στρατός και τους γαζώνει με τα πολυβόλα. Ο θλιβερός απολογισμός είναι 3.600 εργάτες νεκροί.

ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΦΑΓΗ

«Στο κεντρικό μπαλκόνι …στέκονταν 30 άνδρες στο άνθος της ηλικίας τους, εντελώς ήρεμοι, κάτω από μια μεγάλη σημαία της Χιλής, που ήταν τριγυρισμένη από σημαίες άλλων χωρών. Ήταν η απεργιακή επιτροπή… Όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω τους, καθώς τα πολυβόλα τούς σημάδευαν. Όρθιοι άρχισαν να δέχονται τις ριπές και σωριάστηκαν στο πάτωμα. Η μεγάλη σημαία έπεσε και αυτή και σκέπασε τα κορμιά τους… Ακολούθησε μια στιγμή σιωπής καθώς τα πολυβόλα χαμήλωσαν και στράφηκαν στην αυλή του σχολείου, όπου ήταν μαζεμένο το μεγάλο πλήθος, που άρχισε να τρέχει προς την κεντρική πλατεία… Ακούστηκε ένας θόρυβος σαν κεραυνός όταν ξανάρχισαν τα πολυβόλα. Μετά σταμάτησαν τα πολυβόλα και οι στρατιώτες μπήκαν στο σχολείο από τις πλαϊνές πόρτες παιανίζοντας, ενώ άντρες και γυναίκες έτρεχαν άτακτα προς όλες τις κατευθύνσεις…».

ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Μετά τη σφαγή στο Ικίκε, οι μαζικές απεργίες και διαδηλώσεις υποχωρούν μπροστά στη φρικτή κρατική τρομοκρατία. Παρά τον φόβο όμως, το 1908 δημιουργείται στην Αντοφαγκάστα το κέντρο κοινωνικών σπουδών «Φως και Ζωή», που θα διαδίδει την ελευθεριακή σκέψη ώς το 1917· Στο Βαλπαραΐσο, το 1911, εκδίδεται η La Batalla και το 1918 η La Verba Rocha, δύο περιοδικά που διαδίδουν το αναρχικό πνεύμα και είναι πόλος συσπείρωσης του επαναστατικού πνεύματος στα δύσκολα χρόνια αυτής της δεκαετίας. Παράλληλα, και ενώ ο συνδικαλισμός απαγορεύεται από το κρότος, οι αναρχικοί βρίσκουν άλλους τρόπους να τον υποκαταστήσουν. Το 1914 ιδρύεται η Ένωση των Ενοικιαστών, η οποία, πέρα από την άρνηση πληρωμής του ενοικίου, αγωνίζεται για το δικαίωμα στην υγεία και για καλύτερες συνθήκες ζωής. Με τον τρόπο αυτό το αναρχικό κίνημα γίνεται ο σπόρος για τις καταλήψεις στη Χιλή και τη δημιουργία των πομπλασιόνες (βλ. «αλάνα», τ. 1, «οι Πομπλασιόνες στη Χιλή»). Στο φοιτητικό κίνημα υπάρχουν επίσης αναρχικοί πυρήνες, με κυριότερη την ομάδα «Lux» στην Ιατρική σχολή του Σαντιάγο. Παράλληλα, εμφανίζονται φεμινιστικές ενώσεις που παλεύουν για την απελευθέρωση της γυναίκας και την ισότητα των δύο φύλων.

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

Την περίοδο αυτή ιδρύονται τα μεγάλα εργατικά συνδικάτα της Χιλής. Το 1909, ιδρύεται η Εργατική Ένωση της Χιλής (FOCh) και ακολουθεί η Φοιτητική Ένωση της Χιλής (FECh). Οι αναρχικοί, μετά από έντονες αντιπαραθέσεις με τους κομουνιστές, αποχωρούν από την FOCh και ιδρύουν, το 1912, το Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (POS) και το 1911 την Εργατική Ομοσπονδία του Μαγγαγιάνες (FOM). Το 1913 ιδρύεται η Αντιστασιακή Εργατική Ένωσης της Χιλής (FORCh) με σαφείς ελευθεριακούς προσανατολισμούς. Τέλος, το 1917, σε ένα μεγάλο εργατικό συνέδριο στο Σαντιάγκο, με συμμετοχή αντιπροσώπων από όλη τη χώρα, ιδρύεται το χιλιάνικο τμήμα της οργάνωσης Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW). Η οργάνωση αυτή εκδίδει στο Σαντιάγκο την Άμεση Δράση, στο Βαλπαραΐσο της Θάλασσα και Γη και στην Τάλκα τον Προλετάριο. Οι μέθοδοι πάλης που υιοθετεί είναι η άμεση δράση, το μποϋκοτάζ, η απεργία και το σαμποτάζ (καταστροφή των μηχανών, όπως οι λουδίτες της Αγγλίας). Συμμετέχει με τους αναρχικούς εκπροσώπους της στο αναρχοσυνδικαλιστικό συνέδριο του 1925 στο Άμστερνταμ, που διοργάνωσε η Αναρχοσυνδικαλιστική Ένωση, η οποία ιδρύθηκε το 1922 στο Βερολίνο. Μέσα στις γραμμές της IWW αναδείχτηκαν οι αναρχικές μορφές του Αντόνιο Τριβόινιο ή Μιλίκο, του τσαγκάρη Χουάν Ντεμάρκι στο Βαλπαραΐσο -ο οποίος μύησε στην πολιτική τον Σαλβαδόρ Αγιέντε- και των φοιτητών Ντομίνγκο Γκομέζ Ρόχας και Χουάν Γκαντούλφο

ΝΕΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ

Το 1913, οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους αρνούνται να φωτογραφίζονται από την εργοδοσία και την αστυνομία και ξεκινάνε μια μεγάλη απεργία, που έμεινε στην ιστορία ως η «απεργία των πιθήκων» και η οποία παρέλυσε για μήνες το λιμάνι, το οποίο παραλύει πάλι εξαιτίας της μεγάλης απεργίας του 1917.

Το 1919, μια σειρά δυναμικών απεργιών σε όλη τη χώρα διεκδικεί τις 8 ώρες εργασίας την ημέρα. Την ίδια χρονιά, σε απεργία στα ψυγεία Μπόριες, στο Πουέρτο Νατάλες, η εργοδοσία ανοίγει πυρ κατά των απεργών.

Το 1920, η IWW οργανώνει μεγάλες απεργίες για τη διεκδίκηση του οκταώρου και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Την ίδια χρονιά, σε μια άγρια καταστολή του αργεντίνικου εργατικού κινήματος στην Παταγονία, δεξιοί Χιλιανοί καίνε τα γραφεια του FOM στην Πούντα Αρένας, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο 306 εργάτες.

Το 1921, στα ορυχεία νιτρικών αλάτων Σαν Γκρεγκόριο, 130 εργαζόμενοι πεθαίνουν σε απεργία πείνας.

Το 1922, ξεσπούν πολύμηνες φοιτητικές απεργίες για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Στους αγώνες αυτούς ξεχωρίζει η μορφή του Μοϊσές Κάσερες.

Το 1925, γίνεται η σφαγή των εργατών στη Λα Κορούνια, νότια του Ικίκε.

Chile: Protesters Knock Down Statue Of Spanish Conqueror In Concepción 14 November 2019

ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Με τους αγώνες του το κίνημα πέτυχε σημαντικές κατακτήσεις. Καθιερώθηκε το οκτάωρο και η αργία της Κυριακής. Θεωρήθηκε ανθυγιεινή η νυχτερινή βάρδια και καθιερώθηκε η αμοιβή της με 50% επιπλέον του κανονικού μεροκάματου. Η εργοδοσία θεωρήθηκε υπεύθυνη για τα εργατικά ατυχήματα και υποχρεώθηκε να πληρώνει τις αποζημιώσεις που όριζαν τα δικαστήρια. Η σημαντικότερη, όμως, κατάκτηση είναι η απόκτηση της εμπειρίας ότι μόνο η οργάνωση και η πάλη είναι τα κλειδιά για νέες νίκες και μια δικαιότερη κοινωνία.

Να αναφέρουμε, επίσης, ότι το 1914, ο Αντόνιο Ραμόν Ροντρίγκες πυροβολεί τον στρατηγό Σίλβα Ρενάρτ, υπεύθυνο της σφαγής του Ικίκε, χωρίς να καταφέρει να τον σκοτώσει. Επίσης, το 1925, μια ομάδα Χιλιανών αναρχικών, μαζί με τον γνωστό Ισπανό αναρχικό Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, ληστεύουν το υποκατάστημα της τράπεζας της Χιλής στο Ματαδέρος του Μπουένος Άιρες και διαθέτουν τα χρήματα στα αναρχικά κινήματα της Χιλής και της Ισπανίας.

Το αναρχικό κίνημα της Χιλής υποστήριξε και δύο διεθνιστικές καμπάνιες. Συμμετείχε στην καμπάνια «κάτω τα χέρια από τη ρώσικη επανάσταση», ασκώντας παράλληλα την κριτική του για τις λανθασμένες επιλογές της, και στην καμπάνια για την απελευθέρωση των Ιταλών αναρχικών Σάκκο και Βαντσέττι, που εκτελέσθηκαν στις ΗΠΑ το 1927.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΝΤΙΣΛΑΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ… ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Η εξουσία της Χιλής, βλέποντας την ανάπτυξη του αναρχικού κινήματος, αύξησε παράλληλα και την καταστολή εναντίον του. Το 1918 ψηφίζεται νόμος για την απέλαση των μη Χιλιανών αναρχικών, ανεξάρτητα με το αν έχουν μακρόχρονη παραμονή ή ακόμα και αν έχουν γεννηθεί στη χώρα. Οι αρνητές στράτευσης φυλακίζονται και βασανίζονται. Ανάμεσά τους και ο εκδότης της Verba Rocha, Χούλο Ρεμπόσιο.

Ορίζονται αμοιβές για την κατάδοση αναρχικών αγωνιστών. Η αστυνομία μπορεί να κάνει χρήση δυναμίτη στη δίωξη των αναρχικών. Συνέπεια της παραπάνω διάταξης είναι η ανατίναξη των γραφείων της IWW, στο Σαντιάγκο το 1923 και στο Ικίκε το 1924.

Αποκορύφωμα όλων αυτών είναι ο λεγόμενος «πόλεμος του Λαντισλάο». Ο Λαντισλάο Ερρασούρις, υπουργός Πολέμου, κηρύσσει επιστράτευση στον βορρά το 1920, γιατί «βλέπει» κίνδυνο από τη Βολιβία και το Περού. παράλληλα, διαδίδει ότι οι αναρχικοί χρηματοδοτούνται με χρυσό από το Περού. Μέσα στο ψυχρό πολεμικό κλίμα διαλύει την FECh, την IWW και κλείνει τις αναρχικές εκδόσεις Νούνιεν. Εκατοντάδες αναρχικοί φυλακίζονται και βασανίζονται. Ο φοιτητής Ντομίνγκο Γκόμες Ρόχας πεθαίνει από τα βασανιστήρια, ενώ πολλοί αναρχικοί παίρνουν τον δρόμο της εξορίας.
Και το χειρότερο απ’ όλα, είναι η δικτατορία του Ιμπάνιες ντε Κάμπο, το 1927 που βρίσκει το αναρχικό φυλακισμένο και εξόριστο…

ΤΟ ΚΡΑΧ ΤΩΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ

Το 1930 η οικονομία της Χιλής, που κλυδωνίζεται ήδη από το κραχ του 1929, δέχεται ένα σημαντικό πλήγμα: Γερμανοί επιστήμονες ανακαλύπτουν τα χημικό λιπάσματα και η Γερμανία τα προωθεί στην αγορά σε πολύ χαμηλότερες τιμές από τα αντίστοιχα φυσικά της Χιλής. Τα ορυχεία λιπασμάτων κλείνουν το ένα μετά το άλλο και οι χιλιάδες εργαζόμενοι με τις οικογένειές τους παίρνουν τον δρόμο της εσωτερικής μετανάστευσης. Προς τον νότο αυτή τη φορά, που οι πόλεις του παρουσιάζουν ήδη φαινόμενα υπερπληθυσμού και ανεργίας.

Την ίδια χρονιά εμφανίζεται στο προσκήνιο μια σημαντική φιγούρα του αναρχικού κινήματος: ο Πέδρο Νολάσκο Αράτια.

Κατά την περίοδο I931-34 τα συνδικάτα της CGT διοργανώνουν απεργίες και χτίζουν ένα νέο δυναμικό εργατικό κίνημα. Την περίοδο αυτή ιδρύεται και το συνδικάτο των δασκάλων.

Στις 27 Απρίλη 1934, το γραφεία της Εργατικής Ένωσης της Χιλής (FOCH) στο Σαντιάγκο δέχονται επίθεση από την αστυνομία και τους «λευκούς φρουρούς» των αφεντικών. Εφτά εργάτες και ένα παιδί δολοφονούνται ενώ άλλοι 200 τραυματίζονται σοβαρά. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς δολοφονούνται 477 χωρικοί στις περιοχές Άλτο Μπίο-Μπίο, Ρανκίλ και Λονκιμάι (όλες στη χώρα των ιθαγενών Μαπούτσε).
Τον Δεκέμβρη του 1936, μετά από πρωτοβουλία της IWW και της Αντιστασιακής Εργατικής Ένωσης της Χιλής (FORCH), ιδρύεται η Γενική Συνομοσπονδία των Εργατών CGT. Υπενθυμίζουμε μερικές από τις κατακτήσεις της IWW:

i) η εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών,
ii) η κυριακάτικη αργία,
iii) η αποζημίωση για εργατικά ατυχήματα,
iv) η αναγνώριση ως συντάξιμων των χρόνων εργασίας,
v) το δικαίωμα στη σύνταξη και
vi) το δικαίωμα να συνταξιοδοτούνται οι εργαζόμενοι μεγάλης ηλικίας.

Την ίδια χρονιά, η Χιλιανή Αναρχική Ομοσπονδία (FACH) στέλνει μερικές διεθνιστικές μπριγάδες στο πλευρό των Ισπανών αναρχικών στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.

ΝΕΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

Στις 28 Γενάρη του 1946, οι αστυνομικές δυνάμεις επιτίθενται με σκυλιά και σφαίρες σε μια μεγάλη εργατική συγκέντρωση, στην πλατεία Μπούλμες του Σαντιάγο. Απολογισμός: οχτώ νεκροί και πολλοί τραυματίες από τα δαγκώματα των σκυλιών.

Έναν χρόνο αργότερα, ανοίγει το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Πισόγουα, όπου εκτοπίζονται και βασανίζονται εκατοντάδες αναρχικοί. Το αναρχικό κίνημα συνεχίζει τον αγώνα του σε συνθήκες παρανομίας. Έτσι, ιδρύεται το πολιτιστικό κέντρο «Λουίσα Μίτσελ», που είχε στόχο την επιμόρφωση των εργατριών. Σημαντική φιγούρα του κέντρου, το οποίο είχε σπουδάστριες, ήταν η αναρχική Φλόρα Σανχουέσα Ρ. Το 1953 μετονομάστηκε σε «ελευθεριακό σχολείο Λουίσα Μίτσελ». Λειτούργησε μέχρι το 1957 και απ’ αυτό αποφοίτησαν αρκετές αναρχικές αγωνίστριες.

Το 1950 ο Ερνέστο Μιράντα συνενώνει 12 εργατικές ομοσπονδίες και αρκετά συνδικάτα στο Ενωτικό Εθνικό κίνημα των Εργατών (MUNT). Σκοπός του είναι να ενώσει τα ανεξάρτητα εργατικά συνδικάτα. Ο στόχος αυτός πραγματοποιείται το 1953 με την ίδρυση της Κεντρικής Ένωσης των Εργατών (CUT).

Βασικά ιδρυτικά μέλη, εκτός από τον Μιράντα, ήταν και τρεις αναρχικοί από την CGT: οι Παμόν Ντομίνγκες, Έκτορ Ντουράν και Κέλσο Πομπλέτε.

ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ

Τον Ιούλιο του 1956, η CUT κηρύσσει γενική απεργία στη Χιλή. Για 48 ώρες παραλύει η χώρα. Ο πρόεδρος Ιμπάνες (σε δεύτερη θητεία, αυτή τη φορά με εκλογική διαδικασία) λέει ότι θα παραιτηθεί και θα παραχωρήσει την εξουσία στην CUT. Φυσικά μπλοφάρει και καλεί τους αριστερούς μαρξιστές ηγέτες της CUT για διαπραγματεύσεις. Για να βγει η χώρα από την κρίση, τους ζητά να διακόψουν την απεργία. Οι κομουνιστές και οι ριζοσπάστες συμφωνούν, οι αναρχικοί, με επικεφαλής τον πρόεδρο της CUT Κλοτάριο Μπλεστ, διαφωνούν και επιμένουν στη συνέχιση της απεργίας, αλλά αποφασίζεται η διακοπή της. Οι εργάτες δεν καταλαβαίνουν γιατί να επιστρέφουν στη δουλειά, μετά από μια δυναμική απεργία που δεν πέτυχε τίποτα.
Το 1957 διοργανώνεται νέα γενική απεργία με τα αιτήματα του 1956, αλλά λόγω της προηγούμενης εμπειρίας δεν έχει απήχηση στους εργαζόμενους.
Πάντως, το 1957, η ένωση διασπάται, καθώς οι αναρχοσυνδικαλιστές αποχωρούν γιατί διαφωνούν στην εκλογική υποστήριξη του FRAP (Ευρύ Λαϊκό Μέτωπο) για τις προεδρικές εκλογές του 1958. To FRAP ήταν μια συσπείρωση των ριζοσπαστικών δυνάμεων της Αριστερός και η εμπλοκή της CUT στο εκλογικό παιχνίδι θεωρήθηκε προδοσία της ανεξαρτησίας του εργατικού κινήματος.

Ο Μιράντα ονομάζεται «επιφανής γιος» από τον ίδιο τον Φιντέλ Κάστρο και ιδρύει την «Επιτροπή Υπεράσπισης της Κουβανέζικης Επανάστασης». Το 1960, η αναρχική ομοσπονδία FACH ανακοινώνει ότι η κουβανέζικη επανάσταση παντρεύτηκε με τους Ρώσους.

 

ΑΠΟ ΤΟ MIR ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΥΕΡΤΟ ΜΟΝΤ

Τον Αύγουστο του 1965, στο Ελευθεριακό Κέντρο, ιδρύεται το Κίνημα της Επαναστατικής Αριστεράς (MIR). Πρώτους του γραμματέας ήταν ο τροτσκιστής Ενρίκε Σεπούλβεδα, αλλά οι αναρχοσυνδικαλιστές Μιράντα και Μπλεστ ήταν στην κεντρική επιτροπή. Αρχικά το MIR προσπάθησε να γίνει ένα δυνατό αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα, αλλά από το 1967 ο Μιγκέλ Ενρίκες και ο Λουτσιάνο Κρους πήραν ηγετικές θέσεις και το εμπότισαν με μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές. Οι Μιράντα, Μπλεστ και οι αναρχικοί τους σύντροφοι αποχώρησαν από το MIR.

Το 1968 ιδρύεται η Πρωτοπορία Οργάνωσης του Λαού (VOP) από τους αναρχικούς που αποχώρησαν από το MIR. Το MIR και η VOP ασκούν μεγάλη επιρροή στην εργατική τάξη και το 1969 διοργανώνουν απεργίες στους εργασιακούς χώρους, που υποχρεώνουν τα αφεντικά να δεχτούν τα αιτήματα των εργατών και να υπογράψουν πιο ανθρώπινα συμβόλαια εργασίας. Και οι δύο οργανώσεις ακολουθούν τον ίδιο δρόμο για να καλύψουν τις οικονομικές τους ανάγκες: ληστεύουν τράπεζες.

Τον ίδιο χρόνο, η Επιτροπή Αστέγων του Πουέρτο Μοντ καταλαμβάνει μια έκταση στην πάμπα Ιριγκόγιεν για να χτίσει κατοικίες. Ο υπουγός Πέρες Βούγιοβιτς δίνει εντολή να ανοίξουν πυρ εναντίο τους, με αποτέλεσμα εννιά νεκρούς. Δύο από τα θύματα ήταν έγκυες γυναίκες.

Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Το 1970 ο νέος σοσιαλιστής πρόεδρος Σαλβαδόρ Αγιέντε, δίνει αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους. Η VOP είναι από τους κερδισμένους αυτής της αμνηστίας και ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του προέδρου να συνιδρύσει την προσωπική του φρουρά, την GAP (Ομάδα Προσωπικών Φίλων). Τον Μάρτιο του 1971 τα μέλη της VOP στη φρουρά προειδοποιούν τον πρόεδρο για ένα σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης. Ο πιο σημαντικός από τους συνωμότες ήταν ο Πέρες Βούγιοβιτς, σφαγέας του Πουέρτο Μοντ. Ο Αγιέντε δεν έλαβε υπόψη του την προειδοποίηση, αλλά η VOP αποφάσισε να δράσει άμεσα και στις 8 Ιουνίου του 1971 εκτέλεσε τον Βούγιοβιτς. Στην ανακοίνωσή της για την εκτέλεση πρόσθεσε ότι τον καταδίκασε και για την σφαγή στο Πουέρτο Μοντ.

Πάντως, η VOP πλήρωσε πολύ βαρύ τίμημα για την απόφασή της να προστατεύσει τον Αγέντε, όταν αυτός άρχισε να χάνει τον έλεγχο της διακυβέρνησης της χώρας. Τα μέλη της μπήκαν στο στόχαστρο του κράτους αλλά και της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς.
Οι αδελφοί Ριβέρα Καλντερόν δολοφονήθηκαν από τη μυστική αστυνομία, ενώ ήταν άοπλοι και κρατούσαν λευκή σημαία. Μια καθαρή περίπτωση εκδίκησης για την εκτέλεση του Βούγιοβιτς.

To Ι972 και ενώ η Χιλή της Λαϊκής Ενότητας δοκιμαζόταν από την τεχνητή έλλειψη τροφίμων, που προκάλεσαν οι Βορειοαμερικάνοι εξαγοράζοντας τους οδηγούς φορτηγών και οι πλούσιοι έμποροι τροφίμων, που έκρυβαν τα αγαθά στις αποθήκες τους, οι εργάτες άρχισαν να καταλαμβάνουν εργοστάσια και να τα αυτοδιαχειρίζονται. Οι επιτροπές γειτονιάς παραλάμβαναν τα προϊόντα απευθείας από την παραγωγή χωρίς τη μεσολάβηση των μεσαζόντων. Στις γειτονιές και τα εργοστάσια, με τον ενεργό πόλο του Μετώπου των Επαναστατών Εργατών (FTR), η αυτοδιαχείριση και η αλληλεγγύη είχαν φτάσει στον ψηλότερο δείκτη που είχε ποτέ σημειωθεί στη Χιλή. Όλα αυτά δεν ανησύχησαν μόνο τα αφεντικά αλλά και τον ίδιο τον Αγιέντε, που τοποθέτησε σ’ αυτά τα εργοστάσια «παρατηρητές», οι οποίοι έπαιξαν τον ίδιο ρόλο με τα αφεντικά: έδιναν διαταγές. Την ίδια ώρα, το Κίνημα των Επαναστατών (MCR) προχώρησε σε εκτεταμένες καταλήψεις γης, την οποία διένειμαν στους ακτήμονες αγρότες.

Η πίεση των Βορειοαμερικάνων προ την λαϊκή κυβέρνηση αυξανόταν και στις 27 Ιούνη του 1973 γίνεται απόπειρα πραξικοπήματος που αποτυγχάνει. Ο Αγιέντε δεν καταλαβαίνει ότι αυτό ήταν μια δοκιμή για να δουν τις λαϊκές αντιδράσεις και να διαπιστώσουν αν ο λαός είχε όπλα για να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του. Ο στρατός αρχίζει να ψάχνει για την ύπαρξη όπλων στα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια και τις λαϊκές συνοικίες, αλλά οι εργάτες και ο αλός στήνουν οδοφράγματα και εμποδίζουν τις έρευνες.

Το πραγματικό πραξικόπημα, όμως, δεν άργησε να έλθει. Τα τανκς διέσχισαν τους δρόμους του Σαντιάγκο και κύκλωσαν την Μονέδα, το προεδρικό μέγαρο. Ο βομβαρδισμός ήταν καταιγιστικός από στεριά και αέρα και την τραγική κατάληξη την γνωρίζουμε όλοι.

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΙΝΟΤΣΕΤ

Η Χιλή περνά στο πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας της. Χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες συλλαμβάνονται, βασανίζονται, βιάζονται και δολοφονούνται. Τις πρώτες μέρες γεμίζουν τα στάδια και τα κλειστά γυμναστήρια και όσους επιβιώνουν από αυτά του μεταφέρουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που από μια ειρωνική συγκυρία είναι τα εγκαταλειμμένα για 40 χρόνια εργοστάσια φυσικών λιπασμάτων. Το Κατσαμπούκο, η Καλάμα, η Τοκοπίγια, η Πισάγουα, το Κοπιάτο. Αλλά και οι αστυνομικοί σταθμοί της Σερένα και Κιγιότα στο Βαλπαραΐσο, καθώς και η Στρατιωτική Σχολή Μηχανικού και η φρεγάτα Εσμεράλδα.

Στο Σαντιάγκο ι επαναστάτες φυλακίζονται σε κατοικίες που έμειναν στην ιστορία για τα φρικτά βασανιστήρια που εφαρμόζονταν εκεί. Η Βίλα Γκριμάλντι, η Χοσέ Ντομίνγκο Κάνιας, το Τρες Άλαμος, το Κουάτρο Άλαμος, το Λόντρες 38 κ.ά.

Οι δολοφονημένοι στα κολαστήρια χαρακτηρίζονται από το καθεστώς “εξαφανισμένοι” (ντεσαπαρεσίδος) και κάθε αναφορά σε αυτούς επιφέρει νέες συλλήψεις και εξαφανίσεις… Οι δολοφονημένοι είτε θάβονται σε ομαδικούς τάφους είτε ρίχνονται από ελικόπτερο στη θάλασσα.

Φυσικά, από την πρώτη μέρα της δικτατορίας διαλύονται τα πολιτικά κόμματα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και απαγορεύεται η κυκλοφορία μετά τις οκτώ το βράδυ.

Καταργούνται τμήματα και μαθήματα στα πανεπιστήμια γιατί θεωρούνται επαναστατικά. Όλοι ζουν με τον φόβο της Μυστικής Στρατιωτικής Αστυνομίας, της περιβόητης DINA.

Στους πρώτους μήνες του 1980 αρχίζει η οργάνωση της αντίστασης με σαμποτάζ στην ηλεκτροδότηση. Το 1982 το MIR εκτελεί τον αρχηγό της DINA Ρότζερ Βεργκάρα. Την ίδια χρονιά οι εργάτες κλωστοϋφαντουργίας πραγματοποιούν την πρώτη απεργία στη διάρκεια της χούντας. Παρά την τρομοκρατία, η απεργία διαρκεί αρκετές μέρες και στις 11 Μάη οργανώνεται μια γενική απεργία συμπαράστασης. Οι εργαζόμενοι εγκαταλείπουν στις δύο το μεσημέρι τις δουλειές τους και επιστρέφουν στα σπίτια τους, τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο, οι δάσκαλοι δεν παραδίδουν μαθήματα, ο λαός δεν αγοράζει τίποτα και τα αυτοκίνητα κινούνται με πολύ μικρή ταχύτητα στους δρόμους.

Το βράδυ σβήνουν τα φώτα και στις οκτώ το πρωί οι κάτοικοι βγαίνουν στους δρόμους χτυπώντας άδειες κατσαρόλες. Η αστυνομία απαντά με ρίψη δακρυγόνων. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν ο απολογισμός ήταν δύο νεκροί, ένας στη συνοικία Λα Βικτόρια και ένας στη Λα Πλάσα. Τα χρόνια 1983-84 οι μαζικές διαμαρτυρίες έγιναν πιο συχνές και οι διαδηλωτές αμύνονταν στις αστυνομικές επιθέσεις με οδοφράγματα, πέτρες και κοκτέιλ μολότοφ.

Στις δραστηριότητες αυτές οι αναρχικοί συμμετείχαν αλλά δεν προπαγάνδιζαν τις ιδέες τους. Όπως και οι άλλοι επαναστάτες, αντιλαμβάνονταν ότι άμεση προτεραιότητα είχε το χτύπημα της χούντας και ο χρόνος για ιδεολογική πάλη θα έλθει αργότερα.

Το 1984 κυκλοφορεί στην Τάλκα το ελευθεριακό περιοδικό «Η φωνή της φυσικής ζωής» και το 1987 ξαναεμφανίζονται μαύρες σημαίες στο Σαντιάγκο, την Κονσεπσιόν και το Οσόρνο. Ανοίγουν κοινωνικά κέντρα όπως το «Ελ Ντουέντε» (Ο Καλικάντζαρος) στο Σαντιάγκο και το KAL (Αναρχική Κολεκτίβα Απελευθέρωση) στην Κονσεπσιόν. Και τα δύο ανοίγουν με τον παραπλανητικό τίτλο TASYS (εργαστήρι συνδικαλιστικής και κοινωνικής ανάλυσης). Στην Κονσεπσιόν εμφανίζονται και δύο αναρχικά έντυπα: το «Άκρατα» και η «Απελευθέρωση», ενώ στο Σαντιάγκο εκδίδεται το «Αξιόν Ντιρέκτα».
Το 1989, μετά το «όχι» του λαού στο δημοψήφισμα, ο Πινοτσέτ αναγκάζεται να παραδώσει την εξουσία στους πολιτικούς.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Στα χρόνια μετά τη δικτατορία το αναρχικό κίνημα αναδιοργανώνεται και ψάχνει νέους δρόμους αγωνιστικής δράσης. Το 1990, στο Ελ Ντουέντε, δημιουργείται το Συντονιστικό των Αναρχικών Φοιτητών και στις 2 Γενάρη του 1991, στην Κονσεπιόν, ιδρύεται η Αναρχική Ομοσπονδία των Πόλεων. Παράλληλα, δημιουργούνται στην Κονσεπσιόν η JAM (Νεολαία κατά της Στρατιωτικής Θητείας) και στο Σαντιάγο η COSMO (Οργάνωση Ενάντια στην Υποχρεωτική Στράτευση). Στη συνέχεια, εμφανίζονται και άλλες οργανώσεις, όπως η MALO (Αναρχικό Κίνημα Λουίς Ολέα), η FAI και η «Πολιτιστική Ελευθεριακή Κολεκτίβα Μαλατέστα» στην Κονσεπσιόν, ο «Κόκκινος Αναρχικός» στη Βίγια Αλεμάνα, το Οσόρνο, το Τεμούκο, το Βαλπαραΐσο και το Σαντιάγο. Εμφανίζονται νέα περιοδικά, όπως η «Μαύρη Πανούκλα», ο «Μαύρος Καλικάντζαρος», η «Ελευθεριακή Δράση» και οι «Νέοι Καιροί».
Οι Χιλιάνοι αναρχικοί είχαν σημαντική παρουσία πέρσι στο «κίνημα των πιγκουΐνων», που αναστάτωσε τη χώρα για τρεις μήνες. Κλείνοντας, θα αναφέρουμε μερικές παραδοσιακές δράσεις των αναρχικών στη σημερινή Χιλή.

Μια παραδοσιακή βραδιά των αναρχικών είναι η 10οη Σεπτεμβρίου, παραμονή της θλιβερής επετείου του πραξικοπήματος. Το βράδυ αυτό φτιάχνουν οδοφράγματα στην είσοδο της γειτονιάς Βίλα Φράνσια, δίπλα στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Σαντιάγο. Οι μπάτσοι παρατάσσονται πάνοπλοι απέναντί τους και, μόλις νυχτώνει, ξεκινάει το πανηγύρι… Οι πέτρες, τα καδρόνια και οι μολότοφ αποκρούουν τα δακρυγόνα και τους πίδακες νερού από τις αύρες. Η μάχη κρατά όλο το βράδυ και το πρωί η συνοικία θυμίζει κανονικό πεδίο μάχης. Το ίδιο συμβαίνει και το βράδυ της 29ης Μαρτίου, προς τιμή των δυο νεαρών αγωνιστών του MIR Ραφαέλ και Βεργκάρα Τολέδο, οι οποίοι, μαζί με την Παουλίνα Αγκίρε, δολοφονήθηκαν στις 29 Μαρτίου του 1985 από αστυνομικούς της χούντας.

Στις 11 του Σεπτέμβρη, γίνεται πορεία προς το νεκροταφείο της Ρεκολέτα, όπου υπάρχει το μνημείο για τα θύματα της Χούντας. Εκεί, οι αστυνομικοί «τη στήνουν» στους αναρχικούς, για να πάρουν την εκδίκησή τους για την προηγούμενη βραδιά στη Βίλα Φράνσια. Στην πορεία αυτή παραβρέθηκα το 2003 και είδα κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί με τα δικά μας δεδομένα. Για τον λόγο αυτό διαβάστε το προσεκτικά, γιατί όσες φορές τo αφηγούμαι ο καθένας στην αρχή τo καταλαβαίνει διαφορετικά.

Στο νεκροταφείο οι αστυνομικοί ορμούν να κυκλώσουν τους αναρχικούς. Τότε, ξαφνικά, σπάει τις αλυσίδες της η κομουνιστική νεολαία και μπαίνει ανθρώπινη ασπίδα μπροστά από τους αναρχικούς, για να τους προστατεύσει από τους μπάτσους!

ΓΩΝΙΑ «ΜΑΚΟΥΛ ΚΟΝ ΓΚΡΕΣΙΑ»

Και τώρα μια εικόνα του αναρχικού κινήματος στη σημερινή Χιλή. Στη συνοικία της Νιουνιόα, στο νότιο Σαντιάγο, βρίσκονται και οι εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου της Χιλής, ενός από τα ελάχιστα δημόσια πανεπιστήμια της χώρας. Η πιο σημαντική σχολή του είναι το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Μια σχολή με πλούσια παράδοση σε αγώνες και καταλήψεις και με απόφοιτους που έχουν συνεισφέρει στο κίνημα και τα γράμματα της Χιλής. Βρίσκεται στη διασταύρωση των λεωφόρων Μακούλ και Γκρέσια. Δεν περνάει εβδομάδα ή ακόμη και μέρα που στη γωνία αυτή να μην γίνονται οδομαχίες μεταξύ φοιτητών και αναρχικών, από τη μια μεριά, και των δυνάμεων καταστολής, από την άλλη. Οι πέτρες και οι μολότοφ από τη μια, τα δακρυγόνα και οι αύρες από την άλλη. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται ένα χαμπουργκεράδικο της αλυσίδας Μακντόναλντς, το οποίο καταστρέφεται μια με δυο φορές την εβδομάδα. Τον Νοέμβριο του 2003, ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου είχε επισκεφτεί τη Χιλή ως υπουργός εξωτερικών. Στο πλαίσιο της επίσκεψής του, πήγε και στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, που διαθέτει τμήμα Ελληνικών Σπουδών. Ξαφνικό, άρχισε το συνηθισμένο σκηνικό απ’ έξω και ο δικός μας ρωτούσε απορημένος: «τι συμβαίνει ρε παιδιά;» Μέχρι να καταλάβει τι γίνεται, τον φυγάδευσαν στα γρήγορα από άλλη πόρτα. Στη Χιλή, η φράση «Μακούλ κον Γκρέσια» είναι συνώνυμη με χαβαλέ, επεισόδια ή τζερτζελέ, ανάλογα από ποια σκοπιά το βλέπει ο καθένας. Η φήμη της φράσης έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας. Το Φλεβάρη του 2004, στο αεροδρόμιο του Σάο Πάουλο, ο μπάτσος που μου έκανε έλεγχο διαβατηρίου, διαβάζοντας τη χώρα έκδοσής του και γνωρίζοντας ότι πηγαίνω στη Χιλή μου λέει: «Γκρέσια, όπως λέμε δηλαδή Μακούλ κον Γκρέσια!»

Τον περασμένο Οκτώβρη ρώτησα δυο κυρίες από τη Χιλή τι σημαίνει για κείνες η φράση «Μακούλ κον Γκρέσια». Η πρώτη, δεξιών πεποιθήσεων, μου απάντησε: «το απόλυτο χάος!» Η δεύτερη, της παραδοσιακής αριστεράς, μου είπε: «αγώνας, ελπίδα, έρωτας!»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κλείνω την εξιστόρηση για το αναρχικό κίνημα της Χιλής με μια ακόμη προσωπική εμπειρία. Τον Μάρτη του 2004, κυκλοφορώντας στα όμορφα στενά του Βαλπαραΐσο, βλέπω σε ένα τοίχο γραμμένο στα ελληνικό το σύνθημα «αναρχία». Το φωτογραφίζω, ενώ ένα σκυλί μού γαβγίζει χαρούμενα. Λίγο πιο κάτω, βλέπω στον δρόμο δυο παλιές τηλεοράσεις, που η μια έγραφε «κλείσε την τηλεόραση» και η άλλη «ζήσε τη ζωή». Δεν τις φωτογραφίζω και φεύγοντας από τη Χιλή μετανιώνω που δεν τράβηξα αυτή τη φωτογραφία.
Πέρυσι τη βρήκα σε ένα αναρχικό σάιτ του Βαλπαραΐσο!

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό «Αλάνα», το οποίο δεν κυκλοφορεί πλέον. Αν κάποιος/α γνωρίζει τα τεύχη και το χρόνο έκδοσης ας μας το πει.

 

Η μεν ΝΔ θελει συνταξιοδοτικο Πινοτσετ

Η μέση σύνταξη το 2006 βρισκόταν κοντά στα 300 δολάρια, λιγότερα δηλαδή από τον κατώτατο μισθό στη χώρα. Το μεγαλύτερα των προβλημάτων είναι ότι πολλοί ήταν εκείνοι που δεν έκαναν σταθερά πληρωμές αλλά και η μαύρη εργασία.

Κατά μέσο όρο, οι άνδρες παίρνουν περίπου το 38% των ασφαλιστικών τους εισφορών που παρακρατήθηκαν και οι γυναίκες το 33%, εξαιτίας και του μεγαλύτερου μέσου όρου ζωής τους. Η μέση σύνταξη στη χώρα, μετά από 35 ή 40 χρόνια δουλειά, δεν ξεπερνά τα 450 δολάρια, ποσό που εξασφαλίζει τα απολύτως απαραίτητα.

ο δε Τσιπρας αποκαλει τους συνταξιουχους πανω απο 70 (συνταξη στα 67)μελλοθανατους και αρα μια συγκεκριμενη αμελητεα ομαδα   πληθυσμου.Αντε παλι να παει να εξηγησει στους βλακες της Κομισιον πως εκαναν λαθος στα αναπτυξιακα τους διαρθρωτικα μετρα.Αυτος ξερει.

Image may contain: text

Image may contain: 4 people, people smiling, people standing

Ομως η σχολη Φρηντμαν και ο Αμερικανικος Ιμπεριαλισμος που ηγηθηκαν του Χιλιανου πραξικοπηματος (και οχι μονο οπως καλα ξερουμε εμεις οι Ελληνες )δεν ασχολουνται μονο με «οικονομικες λυσεις»ταξικου πολεμου  ειρηνικου τυπου  στα πλαισια του συτηματος τους. Εχουν και βομβες φωσφορου αν χρειαστει να βγαλει λεφτα η πολεμικη τους βιομηχανια απο πολεμους που φτιαχνωνται ακριβως γι αυτο το λογο.

Image may contain: cloud, sky and outdoor

Ο ρωσικός στρατός ανακοίνωσε ότι δύο αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-15έριξαν βόμβες φωσφόρου πάνω από τη συριακή επαρχία Ντέιρ ελ-Ζορ το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου, μετέδωσαν τα ρωσικά ειδησεογραφικά πρακτορεία TASS και RIA.Στόχος των αεροπορικών επιδρομών ήταν το χωριό Χαντζίν, στο οποίο προκλήθηκαν πυρκαγιές από τη ρίψη των βομβών. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για θύματα, σύμφωνα με τον ρωσικό στρατό.

Ναι ηταν οι ιδιοι που υποδεχτηκαν οι ρεαλιστες αριστεροι κυβερνωντες (τρομαρα τους) μετά βαΐων και κλάδων στην Θεσσαλονικη την ιδια μερα.

Image may contain: 3 people, people smiling, people standing and text

Μιας και ολα θυμιζουν Χιλη και μιας και οι νεωτεροι δεν γνωριζουν και πολλα για το θεμα να μια ενδιαφερουσα αναρτηση που βρηκα στο διαδικτυο για οσα προηγηθηκαν της Χιλιανης χουντας.Και αλλη μια

Από τότε μέχρι και σήμερα κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ (του Ομπάμα συμπεριλαμβανομένου ) δεν μπήκε στον κόπο να ψελλίσει μια συγγνώμη για τη φρίκη που εξαπολύθηκε ενάντια στους εργαζόμενους, τους φοιτητές και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στη Χιλή, παρά το γεγονός ότι οι συνέπειες της δικτατορίας σημαδεύουν τη ζωή τους ακόμη και σήμερα.

Μέσα στη μέγγενη της στρατιωτικής δικτατορίας, διεξάχθηκε εκτός των άλλων ένα οικονομικό πείραμα. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι ιδιωτικοποιήσεις, η κατάργηση κάθε ελέγχου στη λειτουργία της αγοράς, η εισαγωγή της ιδιωτικής ασφάλισης, δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά στη Χιλή αμέσως μετά τη δικτατορία, για να εφαρμοστούν σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 και βέβαια για να κάνουν την εμφάνισή τους διεθνώς στη συνέχεια.

Τα «παιδιά του Σικάγο», φοιτητές οικονομικών του Μίλτον Φρίντμαν, κατέφθασαν στη χώρα αμέσως μετά το πραξικόπημα, για να εφαρμόσουν με τη σύμφωνη γνώμη του καθεστώτος τις οικονομικές τους θεωρίες, πάνω στις οποίες βασίστηκαν αργότερα οι πολιτικές της Θάτσερ, του Ρήγκαν και άλλων καπιταλιστών ηγετών.

Σαν σήμερα, στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, ο πρόεδρος της Κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας της Χιλής, Σαλβαντόρ Αλιέντε, πέφτει νεκρός καθώς οι δυνάμεις του δικτάτορα Πινοσέτ, πολιορκούσαν το προεδρικό μέγαρο με άρματα και πολεμικά αεροσκάφη.

Ιστορία

Χιλή 1970-73: Η “Λαϊκή Ενότητα” και τα τραγικά αδιέξοδα του ρεφορμισμού

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΜΠΟΛΑΡΗΣ 01/09/2015, No 1188

Προεκλογική συγκέντρωση της Λαϊκής Ενότητας
Στις 4 Σεπτέμβρη του 1970, ο Σαλβαντόρ Αλιέντε, υποψήφιος της Λαϊκής Ενότητας, ήρθε πρώτος στις προεδρικές εκλογές στην Χιλή, με μικρή διαφορά από τον Αλεσάντρι τον υποψήφιο της Δεξιάς (υπήρχε κι ένας τρίτος δεξιός υποψήφιος, του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος). Ήταν η πρώτη αριστερή κυβέρνηση που εκλεγόταν στην Λατινική Αμερική. 
Ούτε ο Αλιέντε ούτε η Λαϊκή Ενότητα ήταν «καινούργιοι» στην πολιτική σκηνή. Επίσημα η Λαϊκή Ενότητα είχε συγκροτηθεί το 1969 σαν συμμαχία βασικά ανάμεσα στο Κομμουνιστικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα (μαζί με μικρότερες αριστερές οργανώσεις) με στόχο τη συμμετοχή στις προεδρικές εκλογές. Η ίδια κατά βάση συμμαχία με διαφορετική ονομασία είχε κατεβάσει τον Αλιέντε υποψήφιο στις εκλογές του 1958 και του 1964. 
Στην προεκλογική εκστρατεία του 1970 ο Αλιέντε δεν είπε κάτι τρομερά διαφορετικό από τις προηγούμενες. Αυτό που είχε αλλάξει ήταν η κλιμάκωση των αγώνων και η στροφή προς τα αριστερά πλατιών στρωμάτων της εργατικής τάξης και των φτωχών στις πόλεις και την ύπαιθρο. 
Το 1968-69 είχε ξεσπάσει ένα γενικευμένο κίνημα υπέρ της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, το οποίο κορυφώθηκε με μια πανεθνική πορεία στην πρωτεύουσα Σαντιάγο, από όλες τις πόλεις. Το 1969 έγιναν 1.939 απεργίες με 230.725 απεργούς και το 1970 οι αντίστοιχοι αριθμοί εκτινάχθηκαν σε 5.295 και 316.280. Αυτοί οι αγώνες έδωσαν αέρα στα πανιά της Λαϊκής Ενότητας. 
Τα διεθνή ΜΜΕ υποδέχτηκαν τη νίκη της Λαϊκής Ενότητας με αφιερώματα στον «πρώτο μαρξιστή πρόεδρο» στη Χιλή. Ωστόσο το πρόγραμμα της Λαϊκής Ενότητας ήταν από κάθε άποψη μετριοπαθές. Ήταν ένα κεϋνσιανό πρόγραμμα «αναθέρμανσης» της οικονομίας μέσω κρατικών παρεμβάσεων. Περιλάμβανε εθνικοποιήσεις, όπως 150 μεγάλων επιχειρήσεων που πραγματοποιούσαν ένα μεγάλο τμήμα της εθνικής παραγωγής. 
Το πιο  σημαντικό βήμα στην υλοποίηση αυτού του προγράμματος ήταν η εθνικοποίηση των εταιρειών εξόρυξης χαλκού –το βασικό εξαγωγικό προϊόν της χώρας- που έλεγχαν σε μεγάλο μέρος αμερικάνικες πολυεθνικές. Και στους πρώτους μήνες της νέας κυβέρνησης οι μισθοί αυξήθηκαν αισθητά και η ανεργία μειώθηκε. 
«Συνέχεια του κράτους»
Η πιο σοβαρή απόδειξη για τη μετριοπάθεια και τον «ρεαλισμό» της Λαϊκής Ενότητας ήταν η πίστη της στη «συνέχεια του κράτους» και οι εγγυήσεις που έδωσε σε αυτή την κατεύθυνση από πολύ νωρίς. Η εκλογή του Αλιέντε έπρεπε να εγκριθεί από το Κογκρέσο πριν αναλάβει τα προεδρικά του καθήκοντα. Κι επειδή εκεί ακόμα την πλειοψηφία την είχαν αστικά κόμματα, τον Νοέμβρη του 1970 ο Αλιέντε έσπευσε να υπογράψει μαζί τους ένα Σύμφωνο Εγγυήσεων που μάλιστα έμεινε κρυφό μέχρι το 1972. 
Με αυτό το Σύμφωνο η Λαϊκή Ενότητα υποσχόταν ότι θα σεβόταν το κράτος και τις δομές του κι ότι θα άφηνε άθικτους όλους τους μηχανισμούς που είχε δημιουργήσει η αστική τάξη για να υπερασπίζει τα ταξικά συμφέροντά της. Συγκεκριμένα δεν θα άγγιζε το εκπαιδευτικό σύστημα, την Εκκλησία, τα ΜΜΕ –στο όνομα της ελευθερίας του τύπου– και τις ένοπλες δυνάμεις –μιας κι αυτές ήταν «όλου του έθνους» και «υπεράνω της πολιτικής». 
Ο Αλιέντε στις ομιλίες και τα άρθρα του μιλούσε για «λαϊκή εξουσία». Διανοούμενοι και στελέχη της Λαϊκής Ενότητας υποστήριζαν ότι ο έλεγχος της κυβέρνησης είναι το πρώτο βήμα στο πέρασμα όλης της εξουσίας στους εργαζόμενους. Είναι σαν να παίρνουμε ένα δωμάτιο σε ένα σπίτι ο ιδιοκτήτης του οποίου μας μισεί. Σιγά-σιγά θα πάρουμε και τα υπόλοιπα και θα χτίσουμε καινούργια δίπλα στα παλιά, λέγανε. Στην πραγματικότητα ήταν η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας που έγινε αιχμάλωτη του αστικού κράτους. 
Το άλλο επιχείρημα που πρόβαλε η ηγεσία της Λαϊκής Ενότητας για τη μετριοπάθειά της ήταν η ανάγκη να κερδηθεί ο λεγόμενος «μεσαίος χώρος». Οι συμβιβασμοί θα εξουδετέρωναν πολιτικά τη δεξιά και η δημαγωγία της δεν θα είχε απήχηση στα μεσαία στρώματα και τους «συντηρητικούς πολίτες». Αυτή η λογική έμπαζε από όλες τις πλευρές. 
Τα κόμματα της δεξιάς είχαν ήδη μπει σε τροχιά πολιτικής και ιδεολογικής κρίσης πριν την εκλογική νίκη της Αριστεράς. Οι συμβιβασμοί, όπως το Σύμφωνο Εγγυήσεων, ή οι συστηματικές επιθέσεις της Λαϊκής Ενότητας στους «τυχοδιώκτες αριστεριστές προβοκάτορες» τους έδιναν χώρο να ανασυνταχτούν. 
Οι πρώτες απόπειρες σε αυτή την κατεύθυνση δεν ήταν πετυχημένες. Η έκφραση «διαδηλώσεις της κατσαρόλας» προέρχεται από τη Χιλή εκείνης της εποχής. Τον Νοέμβρη του 1971 ο Φιντέλ Κάστρο επισκέφτηκε την Χιλή. Η δεξιά οργάνωσε διαδηλώσεις ενάντια στην ακρίβεια που υποτίθεται έφερνε η «μαρξιστική κυβέρνηση» με τις κοινωνικές παροχές της. Οι κυρίες της «καλής κοινωνίας» βγήκαν στο δρόμο χτυπώντας τηγάνια και κατσαρόλες. Για την ακρίβεια, βάζανε τις «υπηρέτριές» τους να το κάνουν. Τα ΜΜΕ έδωσαν μεγάλη κάλυψη, αλλά επί της ουσίας η κινητοποίηση ήταν αποτυχία. 
Όξυνση
Οι βιομήχανοι δεν έμειναν άπραγοι το 1971. Φυγάδευσαν όσα περισσότερα κεφάλαια μπορούσαν στο εξωτερικό και σταμάτησαν τις επενδύσεις –σε πολλές περιπτώσεις το μόνο που κρατούσε ανοιχτά τα εργοστάσια ήταν οι κρατικές ενισχύσεις.
Ανάμεσα στο Γενάρη και το Δεκέμβρη του 1971 ο αριθμός των απεργιών έφτασε τις 1.758, ενώ επίσης είχαν πραγματοποιηθεί και 1.278 καταλήψεις γης. Οι εργάτες έπαιρναν φόρα για να πάνε πολύ μακρύτερα από κει που έβαζε το όριο η κυβέρνησή τους. 
Ένα πρώτο σημάδι για αυτό ήταν το συνέδριο του συνδικάτου κλωστοϋφαντουργίας. Απέρριψε την πρόταση της κυβέρνησης για καθιέρωση της «συμμετοχής στη διοίκηση των επιχειρήσεων» και υιοθέτησε το αίτημα της επιβολής του εργατικού ελέγχου.
Οι αποφάσεις των συνδικαλιστικών συνεδρίων εύκολα μένουν στα χαρτιά. Όμως, οι εργάτες δεν σταματούσαν στα λόγια. Στις αρχές του 1972 άρχισαν να οργανώνουν δικά τους όργανα αγώνα, που είχαν την προοπτική να γίνουν μια δεύτερη εξουσία απέναντι στον παλιό κρατικό μηχανισμό και τα αφεντικά. Αυτή η νέα μορφή οργάνωσης ονομάστηκε «βιομηχανική ζώνη» –cordon industrial.
Το πρώτο «κορντόν» εμφανίστηκε στην βιομηχανική ζώνη του Σερίγιος κοντά στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο. Το οργάνωσαν αντιπρόσωποι από εργοστάσια που απεργούσαν. Συντονίστηκαν με τις επιτροπές των ακτημόνων εργατών γης που αγωνίζονταν για να δημευτούν οι εκτάσεις των μεγάλων γαιοκτημόνων. Οι θέσεις του για εργατικό έλεγχο στην παραγωγή και για αντικατάσταση του κοινοβουλίου από μια συνέλευση εργατών αντιπροσώπων, πήγαιναν πολύ πιο μακριά απ’ ό,τι είχαν συζητήσει μέχρι τότε τα πολιτικά κόμματα της αριστεράς.
Κι οι εργάτες που έκαναν αυτά τα βήματα, κατά κανόνα δεν ανήκαν στις οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς. Ήταν είτε ανένταχτοι είτε μέλη της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, δηλαδή του κόμματος του Αλιέντε. 
Το λοκ-αουτ των αφεντικών
Τον Οκτώβρη του 1972 η άρχουσα τάξη χρησιμοποίησε την οικονομική της ισχύ για να τσακίσει το κίνημα και να ρίξει την κυβέρνηση. Οι ιδιοκτήτες φορτηγών κατέβηκαν σε απεργία με σκοπό να παραλύσουν τις μεταφορές. Τους ακολούθησαν οι επαγγελματικές ενώσεις γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών, και στη συνέχεια οι βιομήχανοι και οι έμποροι που άρχισαν να κλείνουν εργοστάσια, μαγαζιά, σούπερ μάρκετ. 
Την απάντηση την έδωσαν τα cordones industriales. Οι εργάτες κατέλαβαν τα εργοστάσια, επιτάξανε φορτηγά και αυτοκίνητα, άνοιξαν μαγαζιά και σούπερ-μάρκετ. Δίπλα στα cordones αναπτύχθηκε μια πληθώρα επιτροπών στις φτωχογειτονιές, που πολλές φορές συντονίζονταν στα comandos communales.
Οι ιατρικοί σύλλογοι συμμετείχαν στην απεργία των αφεντικών. Όμως, τα νοσοκομεία έμειναν ανοιχτά από κοινές επιτροπές νοσοκομειακών γιατρών, νοσηλευτών και διοικητικού προσωπικού. Τα περισσότερα ΜΜΕ ήταν φερέφωνα των αφεντικών και διέδιδαν τα ψέματά τους. Πολλά, ραδιόφωνα και εφημερίδες, καταλήφτηκαν από δημοσιογράφους και άλλους εργαζόμενους. Η κυβέρνηση σεβόταν την ελευθερία των βαρόνων των ΜΜΕ, οι εργάτες επέβαλαν την πραγματική δημοκρατία και ελεύθερη ενημέρωση. 
Η αντίδραση της κυβέρνησης αρχικά ήταν η παράλυση. Μετά οι προσπάθειες για μια «κοινά αποδεκτή λύση». Κατόπιν οι εκκλήσεις για πειθαρχία στις εντολές των ηγεσιών. Και τέλος, στα μέσα Νοέμβρη, το μπάσιμο τριών στρατηγών στην κυβέρνηση. Υποτίθεται ότι ο στρατός θα αποκαθιστούσε το «κράτος του νόμου» που απειλούσαν οι ακροδεξιές συμμορίες. Αυτό που έγινε ήταν ότι ο στρατός στράφηκε ενάντια στις μαζικές οργανώσεις του κινήματος.
Κατευνασμός
Μετά από κάθε πολιτική κρίση που προκαλούσαν οι μηχανορραφίες της άρχουσας τάξης η απάντηση της Λαϊκής Ενότητας ήταν κινήσεις «κατευνασμού». Τον Γενάρη του 1973 ο Ορλάντο Μίλας, στέλεχος του ΚΚ και υπουργός Προϋπολογισμού δημοσίευσε σχέδιο που περιλάμβανε την επιστροφή 123 επιχειρήσεων που είχαν καταλάβει οι εργάτες στη διάρκεια του λοκ-αουτ στους παλιούς ιδιοκτήτες τους. Η οργισμένη κινητοποίηση των εργατών απέτρεψε αυτό το συγκεκριμένο βήμα. Όμως, ακολούθησαν κι άλλα, παρόλο που στις βουλευτικές εκλογές του Μάρτη τα κόμματα της δεξιάς ηττήθηκαν. 
Τον Ιούνη του 1973 έγινε απόπειρα πραξικοπήματος, από έναν αξιωματικό των τανκς στο Σαντιάγκο. Τα κορντόνες έκαναν μια εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης, οι αριστερές οργανώσεις κάλεσαν τα μέλη τους να οργανώσουν την αυτοάμυνα, και ο Αλιέντε φωτογραφήθηκε να κάνει σκοποβολή με ένα πιστόλι. 
Όμως, την ίδια στιγμή ξεκίνησε συνομιλίες με το Γενικό Επιτελείο, και στις 4 Ιούλη κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης με τον στρατό να αναλαμβάνει εξουσίες, όπως την εφαρμογή του «νόμου περί όπλων». Κι έτσι ο στρατός και η αστυνομία άρχισαν να οργανώνουν ολόκληρες επιχειρήσεις ενάντια στα cordones και στις άλλες μαζικές οργανώσεις για να κατασχέσουν όπλα στα εργοστάσια και στις φτωχογειτονιές. Κάθε φορά που ο στρατιωτικός νόμος κηρύσσονταν σε μια περιφέρεια το διάταγμα είχε την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας, δηλαδή του Αλιέντε. 
Το πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας στις 11 Σεπτέμβρη του 1973 προετοιμάστηκε μεθοδικά, με την ενθάρρυνση και την στήριξη της CIA, την πολιτική και οικονομική στήριξη όλης της άρχουσας τάξης. Όμως, η πολιτική της Λαϊκής Ενότητας και του Αλιέντε είχε αφοπλίσει πολιτικά και οργανωτικά το κίνημα, πριν το πνίξουν στο αίμα οι χασάπηδες της χούντας. 
Τόσο στο εσωτερικό της Λαϊκής Ενότητας όσο κι έξω από αυτήν υπήρχαν ισχυρά αριστερά ρεύματα που δήλωναν ότι ο αγώνας έπρεπε να πάει πολύ πιο πέρα από κει που ήθελαν οι «επίσημες» ηγεσίες της Αριστεράς. Η αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος είχε ισχυρή παρουσία στην ηγεσία των cordones. Το MIR, το Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς, που ήταν έξω από την Λαϊκή Ενότητα, είχε πολλές φορές την ηγεσία στους αγώνες στις παραγκουπόλεις και στα πανεπιστήμια. 
Όμως, δεν κατάφεραν να διατυπώσουν μια εναλλακτική στρατηγική απέναντι σε εκείνη της Λαϊκής Ενότητας. Έκαναν κριτική στους συμβιβασμούς της κυβέρνησης με την ελπίδα ότι η πίεση του κινήματος θα την έσπρωχνε να γίνει επαναστατική. 
Η αστική τάξη ξεπλήρωσε με αίμα και τρόμο την τρομάρα που της είχε δώσει ένα ριζοσπαστικό, μαχητικό εργατικό κίνημα. Είχε στη διάθεσή της το κράτος της, την οικονομική ισχύ και τις διεθνείς διασυνδέσεις της. Η Αριστερά είχε τις αυταπάτες ότι αυτό το κράτος μπορεί να γίνει δικό μας κομμάτι-κομμάτι. Η τραγωδία της Λαϊκής Ενότητας ήταν η τραγωδία του κοινοβουλευτικού δρόμου για το σοσιαλισμό.

 

Follow me on Twitter

Ιανουαρίου 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.293.585

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Η αποστολή του Αστέρα για τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ 18 Ιανουαρίου, 2020
    Ο ΑΣΤΕΡΑΣ αντιμετωπίζει τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα (19/01, 18:00) στο πλαίσιο της 19ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος Super League Ελλάδα 2019-2020. ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ   ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ 1. Παπαδόπουλος, 93. Μιχαήλ   ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ 3. Τασουλής, 4. Πασαλίδης, 15. Suarez, 27. Κώτσιρας, 33. Martinez, 34. Matricardi   ΜΕΣΟΙ 6. Valiente, 7. Marc Fernandez, 8. Borja Fernandez […]
  • Η εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου στην Περιφέρεια Πελοποννήσου 18 Ιανουαρίου, 2020
    Ο αντιπεριφερειάρχης Βασίλης Καπέλιος ορίστηκε από τον περιφερειάρχη Πελοποννήσου Παναγιώτη Νίκα ως αρμόδιος για την επίβλεψη της εφαρμογής του αντικαπνιστικού νόμου στην Περιφέρεια. Σε υπηρεσιακό επίπεδο, αρμόδιος για την εφαρμογή του εν λόγω νόμου είναι ο γενικός διευθυντής υγείας της Περιφέρειας. Ας σημειωθεί ότι ήδη σε εγκύκλιο που έχει εκδοθεί στο τέλος […]
  • Ομιλία για την εθνική στρατηγική και τα Ελληνοτουρκικά στην Τρίπολη (pics,vid) 18 Ιανουαρίου, 2020
    Εκδήλωση με θέμα «Κράτος, εθνική ανεξαρτησία και εθνική στρατηγική τον 21ο αιώνα» πραγματοποιήθηκε  το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2020 στο κατάμεστο Αποστολοπούλειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Τρίπολης. Διοργανωτές ήταν ο πολιτιστικός φορέας «Μέλισσα του Ελληνισμού» και ο δήμος Τρίπολης, ενώ ομιλητές ήταν ο κ. Παναγιώτης Ήφαιστος, Ομ. Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων - […]
  • Κοπή πίτας στην 6η ΥΠΕ (pics) 18 Ιανουαρίου, 2020
    Η 6η Υ.ΠΕ έκοψε σήμερα την πρωτοχρονιάτικη πίτα της, την οποία ευλόγησε ο Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος και παραβρέθηκε ο Περιφερειάρχης Δυτ.Ελλάδας Νεκτάριος Φαρμάκης. Ο Διοικητής ευχήθηκε Καλή και Δημιουργική χρονιά σε όλους τους εργαζόμενους. Γιάννης Καρβέλης Ειδήσεις: ΠελοπόννησοςΥγείαTags: 6η ΥΠΕ […]
  • Τηλεφωνικές επαφές Μητσοτάκη με φόντο την αυριανή διάσκεψη του Βερολίνου 18 Ιανουαρίου, 2020
    Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε το Σάββατο εκτενή τηλεφωνική συνομιλία με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel. Στη συνομιλία, η οποία έγινε με πρωτοβουλία του κ. Michel, συζητήθηκαν όλα τα τρέχοντα θέματα που αφορούν την Ελλάδα με αιχμή τη συμπεριφορά της Τουρκίας, τη Λιβύη και τη Διάσκεψη του Βερολίνου. Στη διάρκεια της συνομιλίας ε […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

ecorap SRF ΚΑΣΑ/ RDF ΚΑΠΑ Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΕΗ ΔΕΣΦΑΚ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Δρομοι πεζοδρομια Ηλεκτροφωτισμος Καραβασιλη Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Οδος Παντανασσης Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Ποσιμο νερο Πρασινο Σημειο Προεκλογικα Προγραμματα 2019 Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα ΤΑΙΠΕΔ ΤΕΡΝΑ Τατουλης Τζεμι Τσιρωνης Φαναρι Διογενη Φωτιες ΧΑΔΑ Νο3 Καμπου Κρανιδιου ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου ΧΑΔΑ Νο 5 Κοκκιναρι Βαθυ Ποταμι Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates