You are currently browsing the tag archive for the ‘Προσφυγες στην Ερμιονιδα-η εποχή του Γαλαξια’ tag.

Ενα εργο στο ΝΕΤΦΛΙΧ  αφιερωμενο εξαιρετικα σε ολους τους καλους ανθρωπους και συμπολιτες που απο λαθος εκτιμηση φερθηκαν με σκληροτητα στους προσφυγες του Γαλαξια.

Η Σαρα η αδερφη της πρωταγωνιστριας ειχε συλληφθει και φυλακιστει για τρεις μηνες στην Ελλαδα πριν απο 5 χρονια επειδη βοηθουσε προσφυγες στη Λεσβο ,με κατηγοριες κατασκοπιας κλπ και αντιμετωπιζει ποινη 25 ετων αν καταδικαστει .Την υπερασπιζονται διεθνεις οργανωσεις ανθρωπινων δικαιωματων οπως η Διεθνης αμνηστεια.

H σελιδα της Γιουσρα στο Ινσταγκραμ

Περισσοτερα ΕΔΩ

Ξερετε πως να βαλετε Ελληνικους υποτιτλους Σειρα εργαλειων /Μαργαριτα/Υποτιτλοι/Αυτοματη μεταφραση /Ελληνικα.

 

Επειδή όλοι οι άνθρωποι δεν είμαστε ίδιοι και επειδή κάποιοι θα αντιδράσουν αργά ή γρήγορα στην βία κατά συνανθρώπων επειδή είναι φίλοι τους  επειδη δεν ειναι ρατσιστες επειδη δεν γουσταρουν να βλεπουν 7 ανθρωπους να δερνουν εναν μην αμφιβαλετε πως η ανοχή η και ενθαρυνση της οργανωμένης πολιτειας στην ρατσιστικη βια τον εθνικισμο και τον χωρισμο της κοινωνιας σε κατηγοριες εχει σαν βαθυτερο στοχο την εξαπλωση της βιας του φοβου του μισους αναμεσα μας.Με ζητούμενο από την πλευρά των κρατούντων αυτό το διαιρεί και βασίλευε του λαου να διατηρεί τα δικά τους προνόμια.

Από το ΦΒ

Κυρία ΥΠΟΥΡΓΕ μου… //
(Ένα σοκαριστικό βίντεο από τα προχθεσινά γεγονότα στο ΕΠΑΛ Ρεθύμνου | που… εξαφανίστηκε από το διαδίκτυο…)

>| Στη φωτογραφία, καμαρώνουμε νέους του Μυλοποτάμου Ρεθύμνου να εξηγούν με τον δικό τους, ευγενικό τρόπο, ποιος κάνει κουμάντο στον τόπο επαέ.

Για την ακρίβεια, το λάθος του αλβανικής καταγωγής μαθητή, του ΕΠΑΛ Ρεθύμνου Λ. ήταν να τον αλλάξει θέση η καθηγήτρια του, στον τομέα υγείας, και να τον βάλει να καθίσει με μια συμμαθήτριά του. Της οποίας ο εξάδελφος, μαθητής του σχολείου και αυτός, περνώντας από τον διάδρομο έξω από την αίθουσα, είδε αυτή την αλλαγή και δεν του άρεσε, λέγοντας στον Λ. να μην ξανακάτσει μαζί της και ότι είναι κωλοαλβανός. Στο κυλικείο, δε, του επόμενου διαλείμματος, ο νταής εξάδελφος μάζεψε μερικές ψιλές από τον Λ. αφού επέμενε να τον προσβάλει και να τον απειλεί.

Και φυσικά, τέτοιου είδους νταήδες από τα ψηλά χωριά, δεν θα μπορούσαν να ανεχτούν τέτοιο εξευτελισμό. Μαζεύτηκαν λοιπόν τα φιλαράκια του από το Πέραμα και τα περίχωρα (από εκειά που βαστάνε και τα άλλα τα καλόπαιδα του καλοκαιριού, που τις έφαγαν από τους Γερμανούς τουρίστες στο δρόμο, μετά κάνανε τους ραλίστες, καβαλικέψανε με το 4επί4 το αμάξι των τουριστών και κατόπιν εζητούσανε συγγνώμες στα δικαστήρια) και εκατέβηκαν στη πόλη, στα ΕΠΑΛ. Και να τα αποτελέσματα. Ξύλο σαν τα άγρια ζώα!!

Εντωμεταξύ, κάπου στα μισά του βίντεο, θα δείτε κυρία υπουργέ μου, έναν Πόντιο καθηγητή του Λ. να τον αγκαλιάζει την ώρα της συμπλοκής για να τον προστατέψει από τα ζωώδη ένστικτα των παρευρισκομένων, έχοντας μόλις βγει από το εργαστήριο του σχολείου και φορώντας την φόρμα εργασίας! Μα οι παρευρισκόμενοι δεν μάσησαν ούτε με αυτό. Την έπεσαν και στον καθηγητή με την φόρμα, τον πλάκωσαν και αυτόν στις μπουνιές, αφού επέλεξε να προστατεύσει τον Αλβανό. Κάποιος από τα αγόρια αυτά επίσης, έτυχε να βάστα ένα κατσαβίδι. Με το σίδερο, τραυμάτισε τον καθηγητή στο χέρι και στο σώμα!

Και μετά, αφού ήρθε και ένας άλλος καθηγητής να βοηθήσει μπας και ηρεμήσουν τα πνεύματα, έφαγε και αυτός μπουνιές από τα παλικάρια. Δηλαδή, με λίγα λόγια, κυρία υπουργέ μου, φτάσαμε ένα τσακ πριν θρηνήσουμε θύματα, επαέ, στο Ρέθυμνο.

Δεν ξέρω, κυρία Υπουργέ μου τι φταίει για την κατάντια αυτή. Των ΕΠΑΛ εννοώ, του Μυλοποτάμου, του ρατσισμού της ελληνικής κοινωνίας, του μίσους των παιδιών μας ή οτιδήποτε άλλο διακρίνεται μέσα σε αυτό το βίντεο.

Υποψιάζομαι ότι ίσως φταίτε εσείς και η πολιτική λογική που εκφράζει όλο το πολιτικό σας περιβάλλον.

Ίσως επειδή αντιμετωπίζετε το εκπαιδευτικό προσωπικό σαν να είναι ο αντίδικός σας στα δικαστήρια ή το διαχειρίζεστε όπως διαχειρίζεται ο εταίρος σας υπουργός Γεωργιάδης, το καλάθι του νοικοκυριού και τους μανατζαρέους των σούπερ μάρκετ.

Ίσως επειδή αναγκάσατε τους μαθητές να κλειστούν στα σπίτια τους επί σειρά μηνών, να κάνουν τα επιτυχημένα μαθήματά σας μέσα από την αγαπημένη σας webex και τώρα βιώνουμε τα απόνερα της αποτυχίας σας.

Ίσως επειδή εσείς κ η παράταξή σας, υψώνετε φράχτες μίσους ή φράχτες αριστείας εντός της κοινωνίας και πίσω από αυτούς φτιάχνετε τους αυριανούς Κασιδιάρηδες.

Ίσως πάλι, επειδή δεν εφαρμόσατε έγκαιρα μια γενναία αξιολόγηση για να τιμωρήσετε τους δασκάλους που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους και κάθονται τα καλοκαίρια. Όπως ο Πόντιος καθηγητής του βίντεο που άρπαξε μερικές φάπες και κάποιες εκδορές για να κρατήσει ασφαλή τον μαθητή του.

Ίσως από την άλλη να φταίνε οι δικαστίνες και οι εισαγγελείς του Ρεθύμνου και των Χανίων που αναβάλλουν συνεχώς τα δικαστήρια των νέων Κασιδιάρηδων και αφήνουν έτσι να υπάρχει στο μυαλό των κοπελιών, ένα κλίμα ανομίας και ατιμωρησίας.

Ίσως και να φταίνε οι ντόπιοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. ή οι βουλευτάδες του νόμου επαέ που, με το παραμικρό παραστράτημα του φιλιότσου τρέχουν να το προστατεύσουν.

Δεν ξέρω.

Ίσως και να φταίω και εγώ που πολυμιλώ και δεν κάθομαι στα αυγά μου…

Το βίντεο δημοσιεύθηκε εδώ, αλλά δεν είναι πλέον προσβάσιμο:
https://www.goodnet.gr/news-item/purines-bias-kai-ekfobismou-se-scholeia-sobari-epithesi-se-mathiti-kai-elafrus-traumatismos-kathigiti-sto-1o-epal.html

και εδώ:
https://www.neakriti.gr/article/kriti/rethimno/1691922/xekinaei-tis-ereunes-i-elas-gia-ton-agrio-xulodarmo-sto-epal-rethumnou-video/

και εδώ:
https://www.rethemnosnews.gr/rethymno/680491_sokaristiko-binteo-apo-agrio-xylo-sto-epal-rethymnoy

και αλλού…
||||

Με αφορμη την παρακατω αναρτηση στην σελιδα του ΙΛΜΕ, θυμιζω πως οι πρωτοι προσφυγες πολεμου στην Ερμιονιδα (εξορισμενοι απο τους Αργειους)καταγραφονται το 468 πΧ οταν εφθασαν στην περιοχη μας οι κατοικοι της Τυρινθας . Οι κατοικοι της Ερμιονης τους εστειλαν στο Πορτο Χελι οπου και ιδρυσαν την πολη των Αλιεων εκ Τυρινθας για 165 χρονια μεχρι το 303 πΧ οταν η πολη καταστραφηκε απο τον Δημητριο τον πολιορκητη

Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αίγινας και της Αθήνας (488-481 π.Χ.),1000 Αργείοι υπό τον Ευρυβάτη, διακεκριμένο αθλητή στο πένταθλο, στάλθηκαν στο νησί να βοηθήσουν τους κατοίκους να ανατρέψουν την κυβέρνηση, αλλά απέτυχαν και λίγοι από αυτούς γύρισαν στο Άργος. Ο ίδιος ο Ευρυβάτης προκάλεσε τους πολεμιστές των Αθηναίων σε μονομαχία και σκότωσε τρεις από αυτούς διαδοχικά. Στο τέλος όμως πέθανε από τον Σοφάνη, ήρωα της μάχης των Πλαταιών.Μετά τον οστρακισμό του, ο Θεμιστοκλής κατέφυγε στο Άργος όπου ενίσχυσε τη δημοκρατική παράταξη της πόλης και διαμόρφωσε εχθρικό κλίμα προς τη Σπάρτη. Με ενέργειες του Θεμιστοκλή δημιουργήθηκε η συμμαχία Άργους και Τεγέας. Ο Θεμιστοκλής διώχθηκε από το Άργος πιθανότερα το 465 π.Χ, με ενέργειες των Σπαρτιατών. Την ίδια χρονιά οι Σπαρτιάτες συγκρούστηκαν με τους Αργείους και Τεγεάτες στην Τεγέα όπου και νίκησαν. Λίγο πριν το 468 π.Χ. οι Αργείοι είχαν προχωρήσει στη κατάληψη και την ισοπέδωση των Μυκηνών[5] και της Τίρυνθας, οι κάτοικοι των οποίων εκδιώχθηκαν. Οι Τιρύνθιοι τότε κατέφυγαν στην περιοχή της Ερμιονίδας όπου τους παραχωρήθηκε από τους Ερμιονείς για εγκατάσταση η παραλιακή πόλη Αλιείς.

Ομως προσφυγες πολεμου και μεταναστες φυγαδες μεμονωμενοι σε οικογενειες η σε ομαδες κυνηγημενοι απο την εξουσια τον πολεμο  και την πεινα απο διαφορες εθνοτητες και φυλες παντα εφταναν  σε ολη τη γη και αλλοι ριζωναν, αλλοι συνεχιζαν το ταξιδι τους μεχρι να βρουν την Ιθακη τους. Αυτη ειναι η μοιρα της ανθρωποτητας.

Προσφατα με το μεγαλο προσφυγικο ρευμα λογω πολεμων των περασμενων χρονων ειχαμε προσφυγες πολεμου πρωτα απο την Συρια και την Μεση Ανατολη και μετα και απο την Αφρικη .Η τοπικη κοινωνια ενω στην αρχη εδειξε αλληλεγγυη και συμπαρασταση το 2016

στην συνεχεια στο δευτερο κυμα  ηταν στην πλειοψηφια της οπως σε ολη τη χωρα(και μεσα απο ολους τους εκπροσωπους των παραταξεων στον Δημο) εχθρικη με προσχημα και την πανδημια. Επαναληφθηκε η σκηνη που περιγραφει ο κ Φασιλης για τους προσφυγες του 1922 και την αρχικη αντιμετωπιση τους απο τους Αρβανιτες κατοικους της Ερμιονης.

Το πρώτο ελληνικό έδαφος που πατήσαμε ήταν η Ερμιόνη. Η εντύπωσίς μας ήταν ότι βρήκαμε την πόλη -κωμόπολη με κλειστά τα παράθυρα και κλειστές τις πόρτες και άκρα σιγή. Οι άνθρωποι είχαν κακές πληροφορίες για τους πρόσφυγες, ότι θα ερχόντουσαν εξαγριωμένοι να λεηλατήσουν κ.λπ. και κλείστηκαν στα σπίτια τους“.

Τελικα με εντονες πιεσεις κινητοποιησεις υπογραφες κλπ οι προσφατοι προσφυγες εφυγαν απο εδω και η δομη (ξενοδοχειο) που τους φιλοξενουσε με χρηματα διεθνων οργανισμων λειτουργει πλεον ξανα ανακαινισμενη για πρωτη φορα μετα απο χρονια με ξενους  και Ελληνες επισκεπτες.

Ενω το 1922 η φτωχικη τοπικη κοινωνια ανοιξε τελικα μετα απο λιγες ωρες την αγκαλια της στους προσφυγες η σημερινη ευκαταστατη  κοινωνια την κρατησε πεισματικα κλειστη μεχρι το τελος.

Γραφει η Μαρίκα Γιαηλόγλου για το ερχομό τους στην Ερμιόνη: ”… ύστερα από 5 ημέρας δηλ. στις 17 Οκτωβρίου 1922, το πλοίον μας έφερε εις μιαν πόλιν της Πελοποννήσου, την Ερμιόνην και από εκεί δια ξηράς επήγαμεν στο Κρανίδιον. Εκεί δεν περνούσαμεν καθόλου καλά, διότι από τη μια εσκεπτόμεθα τι εγένετο ο πατέρας μου εις τα χέρια των τυράννων και από την άλλην τι θα γίνη η δική μας κατάστασις σε ένα ξένο μέρος που δεν εγνωρίζαμεν κανένα. Κατά τύχην, οι κάτοικοι ευρέθησαν φιλόξενοι και μας έδωσαν ένα σπίτι δωρεάν, δια να μη χάσω δε τα μαθήματά μου, πήγαινα και εκεί στο Σχολείον και με έδωσαν δωρεάν όλα τα χρειαζούμενα. Μετά 8 μήνες η μαμά μου εσκέφθη να υπάγει στας Αθήνας να εύρει ένα σπίτι και να μας πάρει».

Αλλα και οσοι προσφυγες εμειναν στην Ερμιονιδα αργησαν να γινουν αποδεκτοι απο μερος της τοπικης κοινωνιας. Αλλαξαν τα επωνυμα τους προς το Ελληνικοτερο , συναντουσαν αντισταση απο τις οικογενειες των ντοπιων κοριτσιων οταν τις ζητουσαν σε γαμο , αποκαλουσαν τα παιδια τους «Τουρκοπουλα» καποιοι συμμαθητες τους στο σχολειο. Ηταν βλεπετε και η γλωσσα ενα εμποδιο. Οι Αρβανιτες με την δικια τους ντοπιολαλια δεν αποδεχοντουσαν τους Μικρασιατες γιατι μιλουσαν Τουρκικα.

Οι ντόπιοι τον αγαπούσαν για την καλοσύνη και το χιούμορ του και καλοπροαίρετα τον πείραζαν για την πολυτεκνία του και για την χαρακτηριστική περίεργη προφορά του, αφού δεν κατάφερε ποτέ να μάθει σωστά τα Ελληνικά.

Χαρακτηριστικό ήταν το παράπονο της Φ. Χαϊδεμένου: “Στην Τουρκία μας φέρθηκαν σαν Έλληνες και στην Ελλάδα σαν Τούρκους”.

Το προσφυγικο ΔΕΝ ειναι ιστορια. Καθε μερα καραβια απο απελπισμενους βουλιαζουν στην Μεσογειο κορμια ξεσκιζονται στα συρματοπλεγματα στα συνορα απελπισμενοι ανθρωποι φυλακιζονται σε στρατοπεδα συγκεντρωσης σε αθλιες συνθηκες μπας και μολυνουν τον Ευρωπαικο «πολιτισμο». Ο πρσγυγας ο μεταναστης ο ξενος δεν ειναι απειλη και φοβος.Ειναι πλουτος. Οικονομικος και ψυχης. Το ανακαινισμενο ξενοδοχειο που τους φιλοξενουσε ειναι η αποδειξη. Ελπιζω καποτε οι εκπροσωποι μας στο Δημοτικο Συμβουλιο να βρουν το πολιτικο θαρρος να αναγνωρισουν το λαθος τους στην διαχειριση του προσφυγικου τα προηγουμενα χρονια και να αναθεωρησουν τις αποψεις τους.

Σημειωση. Στην μελετη του κ Φασιλη υπαρχουν πολυτιμα στοιχεια. Στα αιτια που οδηγησαν στην Μικρασιατικη καταστροφη θιγει καποιες παραμετρους αλλα δεν προχωρα. Οπως θα εχετε διαβασει οσοι παρακολουθειτε το ιστολογιο μου την κυρια ευθυνη και σε αυτη τη καταστροφη την ειχε το παλατι και η αυλη του. ο Κωνσταντινος Α και τα παιδια του . Αυτη η πληγη πανω στην ιστορια της χωρα; που οσοι αιωνες κι αν περασουν δεν θα κλεισει ποτε παρ ολο που τελικα τους διωξαμε τους Γλυξμπουργκ οπως και τον προκατοχο τους τον Οθωνα.Και σε αλλα σημεια της μελετης εχω διαφωνιες με τον συγγραφεα και την λυρικη γραφη του  χωρις αυτο να μειωνει την αξια της σαν καταγραφη πρωτολειου υλικου της τοπικης ιστοριας που εχει συγκεντρωσει και καταγραψει.

ΙΛΜΕ αρθρο του Του Γιώργου Φασιλή Αντιπτέραρχου Ιπτάμενου ε.α  Επίτιμος Δκτής Σχολής Ικάρων

Το χρονικό μιας τραγωδίας.

Η υποδοχή των προσφύγων του 1922

και η ζωή τους στην Ερμιόνη.

Του Γιώργου Φασιλή*

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μεγάλο το βάρος της ευθύνης, όταν καλείσαι να ερευνήσεις και να παρουσιάσεις ένα θέμα που σχετίζεται με κορυφαία ιστορικά γεγονότα της πατρίδας και αγγίζει τις καρδιές ολόκληρης της Ελληνικής κοινωνίας.

Τον Αύγουστο 2012 στην Ερμιόνη, σε ένα μεγάλο και εξαίρετο ακροατήριο, είχα τη χαρά και μεγάλη τιμή να παρουσιάσω το θέμα ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ. Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΟΥ 1922 ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ.

Ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, γεμάτο πόνο και δυστυχία και μεγάλη πρόκληση για μένα, αφού ανάλογη έρευνα δεν είχε ξαναγίνει στο παρελθόν. Ένα χρόνο πριν, με σεβασμό στη προσφυγιά, ξεκίνησα τη συλλογή στοιχείων, ένα εγχείρημα ομολογώ δύσκολο, διότι οι πληροφορίες από τα τοπικά αρχεία ήταν ελάχιστες και οι ζωντανές πηγές πληροφόρησης, οι πρωταγωνιστές δηλαδή, που έζησαν τις φοβερές στιγμές του 1922, δυστυχώς, δεν υπήρχαν στη ζωή.

Μοναδική πηγή μου οι απόγονοί τους, οι οποίοι μετά το αρχικό αναμενόμενο ξάφνιασμα, επειδή κάποιος θέλησε να ασχοληθεί με τις ρίζες τους, μου άνοιξαν τα σπίτια τους και τη καρδιά τους και με δέχτηκαν με ζεστασιά και μεγάλη διάθεση να βοηθήσουν. Αγκάλιασαν τη προσπάθειά μου, την έκαναν δική τους υπόθεση, με εμπιστεύθηκαν και με συγκινητική προθυμία, ήθελαν να μου μεταφέρουν τις αφηγήσεις των γονιών τους, αυτό το σπαρακτικό και συνάμα θαυμαστό βίωμα με τον πόνο της προσφυγιάς, αλλά και το κουράγιο τους για μια νέα αρχή. Στις ευχαριστίες μου, απαντούσαν ευγενικά: «Εμείς σ’ ευχαριστούμε, που βγάζεις από το σεντούκι μας κομμάτια της ζωής μας, για τα οποία είμαστε υπερήφανοι, αλλά κανένας μέχρι τώρα, δεν θέλησε να ασχοληθεί».

Με την ευκαιρία των 90 χρόνων της Μικρασιατικής τραγωδίας, το βράδυ αυτό, αποδώσαμε φόρο τιμής στις ψυχές των αθώων που σφαγιάστηκαν στα ματωμένα χώματα της Ιωνίας και σε εκείνους που θρηνώντας έφτασαν στην Ελλάδα ξεριζωμένοι. Εκτελέσαμε το ιερό καθήκον μας έναντι της ιστορικής αλήθειας, για την απώλεια του δεύτερου πυλώνα του Ελληνισμού, μιας άλλης Ελλάδας, ενός μέλους του εαυτού μας και του πολιτισμού μας.

Με υπερηφάνεια και συγκίνηση ταξιδέψαμε πίσω στο χρόνο, ανοίγοντας μια άγνωστη για τους πολλούς σελίδα της τοπικής μας ιστορίας, σχετικά με τη συμμετοχή της Ερμιόνης σε ένα από τα δραματικότερα κεφάλαια της Ιστορίας, τη τραγωδία του 1922. Η εκδήλωση αφιερώθηκε στους προγόνους μας, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, που έζησαν σε αυτό τον τόπο ένα αιώνα πριν και αγκάλιασαν με στοργή τους ξεριζωμένους Μικρασιάτες. Αφιερώθηκε και σε όλους τους πρόσφυγες, αφιερώθηκε και σε όσους σήμερα μπορούν να αισθανθούν τι σημαίνει προσφυγιά.

Η προσφυγιά είναι ένα θέμα που μας προκαλεί και μας προσκαλεί να σκύψουμε στο πόνοτη θλίψη και την εξαθλίωση, αλλά και στην υπερηφάνεια, την αξιοπρέπεια, την ψυχική δύναμη, τη δημιουργία και το πάθος για τη ζωή.

Ο ποιητής Νίκος Γκάτσος γράφει:

“Άντρα και γείτονα και φίλε,

στη φτώχεια και την προσφυγιά,

μια παγωμένη σπίθα στείλε,

να σου την κάνω πυρκαγιά”

ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

 

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει, η Οθωμανική Αυτοκρατορία συντρίβεται και παραδίδεται στους συμμάχους άνευ όρων. Η Ελλάδα βρίσκεται στο στρατόπεδο των νικητών και περιμένει την ανταμοιβή της. Η έκταση και ο πληθυσμός της έχουν διπλασιασθεί, αλλά ο Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος με τη διορατικότητά του κρίνει ότι είναι η κατάλληλη συγκυρία για την πραγματοποίηση του οράματος της Μεγάλης Ιδέας, που επί 465 χρόνια από την άλωση της Πόλης, μεταφέρεται ως θρύλος από γενιά σε γενιά των Ελλήνων.

Tο θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ με άλλα συμμαχικά πλοία αγκυροβολεί στον Βόσπορο και πλημμυρίζει με συγκίνηση και εθνική υπερηφάνεια τους 200.000 Έλληνες της Πόλης. Στο Πατριαρχείο τελείται δοξολογία, οι Βυζαντινοί ύμνοι δονούν την ατμόσφαιρα, οι θρύλοι ζωντανεύουν και οι Έλληνες αρχίζουν να ονειρεύονται. Πιστεύουν ότι έφτασε η ώρα να πληρωθεί ο μύθος του “πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι!!”

Στη διάσκεψη της ειρήνης (Ιαν. 1919) για το μοίρασμα των κεκτημένων του πολέμου, ο Βενιζέλος με την προσωπικότητα και τη ρητορική του δεινότητα κερδίζει την εύνοια των συμμάχων και διεκδικεί εδάφη της Μ. Ασίας και ιδιαίτερα της Σμύρνης.

Οι σύμμαχοι για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή το εγκρίνουν και στις 2 Μαΐου 1919, νηοπομπή με Ελληνικό Στρατό καταφθάνει στο λιμάνι της Σμύρνης και ανατέλλει ο ήλιος της λευτεριάς. Πρώτο δένει στη προκυμαία συμβολικά το υπερωκεάνιο ΠΑΤΡΙΣ και προκαλεί φρενίτιδα ενθουσιασμού και συγκίνησης στη λαοθάλασσα των Ελλήνων, που 465 χρόνια περίμεναν την ευλογημένη αυτή μέρα. Με ροδοπέταλα και δάφνες ραίνουν τους στρατιώτες και με τις σημαίες έχουν μετατρέψει τους δρόμους σε γαλανόλευκους χειμάρρους! Ακόμα και τα γαμήλια στέφανα κατέβασαν από τις στεφανοθήκες οι γυναίκες, για να στεφανώσουν τους στρατιώτες. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος ευλογεί τους στρατιώτες και αναφωνεί “Χριστός Ανέστη!” Η ατμόσφαιρα δονείται από το “Χαίρε, ω χαίρε λευτεριά!” Είναι μέρα Αναστάσεως και εθνικής υπερηφάνειας! Είναι η μέρα της πολυπόθητης λευτεριάς!

Σε λίγους μήνες οι Έλληνες στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και πολλοί νέοι της Ερμιόνης, με ηρωικές μάχες καταλαμβάνουν σημαντικές πόλεις γύρω από την Σμύρνη. Ωστόσο, ο νέος ηγέτης των Τούρκων Κεμάλ Ατατούρκ, που γνωρίζει ότι το ρολόι της ιστορίας σήμανε τη δική του ώρα για τη δημιουργία της Νέας Τουρκίας, οργανώνει στρατό και αντεπιτίθεται. Ο Βενιζέλος πετυχαίνει την έγκριση των συμμάχων για προέλαση στο εσωτερικό της Τουρκίας, με σκοπό να μειώσει τη δύναμη του Κεμάλ και σε 35 ημέρες οι Έλληνες, με νικηφόρες μάχες μοναδικής γενναιότητας, αλλάζουν τον χάρτη της Μ. Ασίας. Ο θρίαμβος της Μικρασιατικής εκστρατείας αρχίζει και η Ελλάδα μετατρέπεται σε δύναμη των δύο Ηπείρων και των 5 θαλασσών με τριπλάσιο πληθυσμό και έκταση.

Όμως, τα μεγάλα επιτεύγματα έχουν αξία όταν κατοχυρώνονται και εξασφαλίζονταιΣύμφωνα με τον Εμμανουήλ Ρέπουλη, “Στον τόπο μας, μαζί με τα δαιμόνια της αναδημιουργίας, γεννώνται και δαιμόνια καταστροφής. Τα πρώτα εν ώρα εθνικής δυσφορίας. Τα δεύτερα εν καιρώ ευτυχίας”.

Ένα χρόνο μετά, ο Βενιζέλος, ο βασιλιάς χωρίς στέμμα, όπως τον αποκαλεί ο Γερμανός βιογράφος Λούντβιχ, με το τιμόνι μιας μεγάλης Ελλάδας στα χέρια του, στο απόγειο της δόξας του, αφού έχει υλοποιήσει το όραμά του, αιφνιδιάζοντας τους πάντες προκηρύσσει εκλογές.

Απρόσμενα γεγονότα φέρνουν πολιτική και κοινωνική αναταραχή και το δαιμόνιο του διχασμού, της διχόνοιας, της γνωστής κατάρας της φυλής μας, για μια ακόμη φορά γεννιέται, κυριαρχεί και επηρεάζει τις εξελίξεις. Ο Βενιζέλος χάνει τις εκλογές, το πηδάλιο της χώρας αλλάζει χέρια και η νέα Κυβέρνηση χωρίς όραμα και στρατηγική επιλέγει την συνέχιση της εκστρατείας προς την Άγκυρα, αγνοώντας τις σοβαρές επιφυλάξεις της στρατιωτικής ηγεσίας για την επιτυχία της. Οι Έλληνες στρατιώτες με απίστευτη γενναιότητα και μάχες που αποτελούν έξοχα παραδείγματα ανδρείας και τόλμης παγκόσμιας αναγνώρισης, γράφουν χρυσές σελίδες δόξας και καταφέρνουν να φθάσουν 50 χιλ. από την Άγκυρα. Ωστόσο, ολέθρια λάθη στρατηγικής και τακτικής και η υποτίμηση των ικανοτήτων του Κεμάλ, αφήνουν τον στρατό χωρίς έμπνευση και όραμα, δεν γνωρίζει γιατί πολεμά, κουράζεται, το ηθικό του καταρρακώνεται και αρχίζουν οι πρώτες ήττες.

Ο Κεμάλ καταφέρνει να στρέψει τη προσοχή των συμμάχων πάνω του, γίνεται συνομιλητής τους και τους πείθει ότι τώρα αυτός εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

Οι σύμμαχοι αλλάζουν πολιτική, αφήνουν την Ελλάδα μόνη και η Κυβέρνηση εισέρχεται σε διπλωματική δίνη. Το 1919 για τους συμμάχους η Ελλάδα ήταν η λύση και η Τουρκία το πρόβλημα. Τώρα, η Ελλάδα γίνεται το πρόβλημα και η Τουρκία η λύση. Ο Κεμάλ ισχυροποιείται στην Ευρώπη, η Ελλάδα απομονώνεται και η νικηφόρα Μικρασιατική εκστρατεία μετατρέπεται σε τραγική περιπέτεια.

Τον Αύγουστο 1922, ο Κεμάλ εκδηλώνει σφοδρή επίθεση, αποδιοργανώνει τον στρατό και τον υποχρεώνει σε γενική υποχώρηση. Οι Τούρκοι κερδίζουν την τελευταία μάχη του πολέμου, τη μάχη που έκρινε τα πάντα. Το μέτωπο του Ελληνικού στρατού διασπάται και αρχίζει η άτακτη φυγή του. Πανικόβλητοι οι στρατιώτες τρέχουν προς τα παράλια για να διαφύγουν στα νησιά του Αιγαίου. Αυτό το περήφανο στράτευμα, που μόνο το δρόμο της νίκης ήξερε και με τον ηρωισμό του προκάλεσε τον θαυμασμό της Ευρώπης, μετατρέπεται σε νεκρική πομπή και σε 15 μέρες χάνει ό,τι πέτυχε σε 3 χρόνια χωρίς ουσιαστικά να ηττηθεί.

Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν κρίθηκε στο πεδίο τη μάχης. Όλα χάθηκαν από λανθασμένες αποφάσεις πολιτικών και στρατιωτικών, με μεγάλο υπεύθυνο και πραγματικό ένοχο τον εθνικό διχασμό. Γράφει ο Εμμ. Ρέπουλης: “Η συμφορά προήλθε από τα σπλάχνα της Ελλάδος, δεν προεκλήθη από την υποχώρηση του Στρατού. Ο Έλληνας στρατιώτης δεν ηττήθηκε! Το τρισχιλιετές δένδρο του Ελληνισμού το εξεριζώσαμεν ημείς οι ίδιοι με τα χέρια μας! Την Ελλάδα, δεν την συντρίβει το μοιραίον. Αυτοσυντρίβεται!”. Ακόμα και ο Κεμάλ αργότερα θα ομολογήσει: “Η Ελλάς δεν ηττήθηκε! Αυτοηττήθηκε!”.

Η Μικρασιατική εκστρατεία, που αναμενόταν ως θρύλος, άρχισε ως θρίαμβος και έκλεισε ως θρήνος, γίνεται κορυφαίο κεφάλαιο στη Μαύρη Βίβλο της Παγκόσμιας Ιστορίας, γίνεται η μητέρα των δεινών της Ελλάδας και κηλιδώνει το βιβλίο της Ιστορίας μας, με το ανεξίτηλο 1922! Ο Ελληνισμός αποχωρεί βαριά τραυματισμένος και η μακραίωνη ιστορία της Ιωνίας με το όραμα της “Μεγάλης Ιδέας” κλείνει απότομα και οριστικά, στήνεται το σκηνικό και ανοίγει η αυλαία μιας ανελέητης και ανείπωτης τραγωδίας.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Σμύρνη, Παρασκευή 26 Αυγούστου 1922. Ξημερώνει η Εθνική Μεγάλη Παρασκευή!

Το τελευταίο πλοίο του Στόλου μας σηκώνει άγκυρα και το βράδυ, το τελευταίο Ελληνικό βράδυ της Μικρασίας, η γαλανόλευκη υποστέλλεται για τελευταία φορά.

Τη νύκτα στα σοκάκια κυριαρχεί ο τρόμος. Την επομένη, Σάββατο, 27 Αυγούστου, χιλιάδες χριστιανοί έχουν κατακλύσει την Αγία Φωτεινή, όπου τελείται με τραγική μεγαλοπρέπεια η τελευταία Θεία Λειτουργία. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος, γονατιστός μπρος στην Αγία Τράπεζα προσεύχεται σιωπηλά! Γνωρίζει ότι σε λίγο αυτός και το ποίμνιό του θα αντιμετωπίσουν την αγριότητα των Τούρκων και είναι έτοιμος να περάσει στην αθανασία! Να γίνει ο Χρυσόστομος της Σμύρνης.

Οι πιστοί περιμένουν τη Θεία Μετάληψη. Βγαίνει στην Ωραία Πύλη, μια θεϊκή γαλήνη έχει απλωθεί στο πρόσωπό του, αγέρωχος σηκώνει το Άγιο Ποτήριο και τους ενημερώνει ότι θα κοινωνήσει μόνο ένα μικρό παιδί, στο όνομα όλων.

Στο τελευταίο του κήρυγμα λέει: “….Η Θεία Πρόνοια δοκιμάζει την πίστη μας, το θάρρος μας και την υπομονή μας την ώραν αυτήν. Αλλά ο Θεός, δεν εγκαταλείπει τους Χριστιανούς…”.

Στις 11 ακριβώς, η Νύμφη της Ιωνίας, η Σμύρνη μας, η Γκιαούρ Ιζμίρ, (άπιστη Σμύρνη για τους Τούρκους), το μαργαριτάρι της Ανατολής για τους Ευρωπαίους παραδίδεται στο μεθυσμένο από μίσος τούρκικο γιαταγάνι και σε τρεις ημέρες τυλίγεται στις φλόγες. Οι καπνοί τυλίγουν τα κτίρια, τα δάκρυα πνίγουν τα όνειρα. Σπίτια, μαγαζιά, ορθόδοξοι ναοί, Ελληνικά σχολεία γίνονται στάχτη και το σκοτάδι σκεπάζει παρελθόν και παρόν. Ξεμαλλιασμένες κοπέλες, αλλόφρονες άντρες, γυναίκες, γέροι, γριές, παιδιά τρέχουν… τρέχουν… Ο τρόμος τους δίνει δύναμη να σέρνουν τα κουρέλια του κορμιού τους! Έρχονται!… Έρχονται! Οι μόνες κραυγές που ακούγονται! Χιλιάδες Χριστιανοί σφαγιάζονται. Παπάδες σταυρώνονται στις εκκλησιές και μισοπεθαμένα κορίτσια και αγόρια ατιμάζονται πάνω στις Άγιες Τράπεζες. Όσοι γλιτώνουν ξεχύνονται στη παραλία, ποδοπατούνται, λιποθυμούν, ξεψυχούν. Τους τρελαίνουν οι φλόγες, ο καπνός, οι χατζάρες και τα βόλια που αναζητούν σάρκα για να χορτάσουν! Παντού περπατάει ο τρόμος! Μπρος θάλασσα! Πίσω φωτιά και σφαγή! Πέφτουν στα νερά και πνίγονται! Πολλοί, κολυμπούν προς τα συμμαχικά πλοία για να σωθούν, αλλά οι ναύτες ρίχνουν ζεματιστό νερό και σε μερικούς, που καταφέρνουν να πιαστούν στην κουπαστή τους κόβουν τα χέρια! Τα ουρλιαχτά είναι φρικτά, ηχούν εκκωφαντικά και αποτρόπαια και ο διοικητής του Συμμαχικού Στόλου, διατάζει να παίξουν χαρούμενη μουσική για να μην ακούγονται οι κραυγές απελπισίας. Σκηνές μοναδικής αγριότητας και φρίκης που ξεπερνούν κάθε φαντασία. Στιγμές χάους, στιγμές ανυπαρξίας, κάτι σαν μούδιασμα, σαν νέκρωμα. Σταματά ο νους και στη ψυχή παλεύει ασυνείδητα η τραγική αλήθεια με το γλυκό ψέμα. Έχουν άραγε καμία σχέση αυτές οι σκηνές με “συνωστισμό”, όπως ισχυρίστηκαν κάποιοι, θέλοντας να εξαφανίσουν τη συλλογική μνήμη και την ιστορική αλήθεια;

O Αμερικανός Πρόξενος προσφέρει στον Χρυσόστομο άσυλο, μα ο Ιεράρχης απαντά: “Ο ποιμήν ο καλός, τίθησι την ψυχήν αυτού, υπέρ του ποιμνίου αυτού. Θα μείνω εδώ!” Και παραδίδεται στο λυσσαλέο αλλόθρησκο πλήθος, δέχεται τον απόλυτο ανθρώπινο εξευτελισμό και κατακρεουργημένος, ένα κατασπαραγμένο κουφάρι, χωρίς άκρα, τηρώντας την εντολή της Αποκάλυψης “Γίνου πιστός άχρι θανάτου“ (μείνε πιστός μέχρι τον θάνατο), αφήνει τη τελευταία του πνοή στους δρόμους της αγαπημένης του Σμύρνης, με το αίμα του να ποτίζει τα καλντερίμια της. Ακόμα και οι Τούρκοι τρόμαξαν στην αποκάλυψη της θηριωδίας τους και έχουν καλύψει με βαθύ μυστήριο τις τελευταίες ώρες του Ιερομάρτυρα, που η θυσία του φώτισε ολόκληρο το Μικρασιατικό δράμα και έγινε ο άρρηκτος δεσμός του Ελληνισμού με τις αλησμόνητες πατρίδες. Κάθε τι το Ελληνικό και Χριστιανικό εξαφανίζεται και η γη της Ιωνίας, “το κατάλευκο κρίνο των ευαγγελισμών” για τον Κωστή Παλαμά, “η ευλογία του Θεού, το μύρο και το χρώμα του Αιγαίου” για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, μετατρέπεται σε έναν τεράστιο ομαδικό τάφο του Ελληνισμού, με εκατόμβες θυμάτων και ανείπωτες φρικαλεότητες. “Όταν η φρίκη ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια”, γράφει ο Στρατής Μυριβήλης, “ο πεζογράφος, ο ποιητής και ο δραματουργός, είναι ανίκανος να την αντικρίσει, κατά πρόσωπο! Ο λόγος, φαίνεται φτωχός, αναιμικός “.

Η Μικρασιάτισα Διδώ Σωτηρίου, διάσημη συγγραφέας, έζησε την τραγωδία και περιγράφει: “Θρασιμένοι ζεϊμπέκοι, φορτωμένοι κουμπούρια και χατζάρες, μπουκάρουνε και ξαφρίζουνε το άνθος των νιάτων! Χερούκλες απλώνονται πάνω σε λυμπιστερά παλληκάρια και σε όμορφα κορίτσια. Τα σέρνουνε πίσω από το τελωνείο, τα βιάζουνε και τα εκτελούνε! Έτσι έγινε με την Αφρούλα και με την Ρέα, μια μαθητριούλα 14 χρόνων. Η γιαγιά της Αφρούλας καλότυχη, με το που είδε να πιάνουν το κορίτσι, έμεινε στον τόπο! Μα η μάνα της Ρέας, σπάραζε και έσκιζε τα μάγουλά της και έτρεχε πίσω τους. “Αφήστε το κοριτσάκι μου, εμένα πάρτε!” Tα ματωμένα δάκτυλά της, τσάκωσαν το μπλουζάκι της και το ξέσκισαν. “Κοιτάχτε!” έκανε και έδειχνε το στήθος της, σαν υπόσχεση. “Εμένα πάρτε! Όχι αυτό!” Κοριτσάκι μου! Ρέα μου!”

Πήγαμε στο νεκροταφείο. Ούτε σπιθαμή να σταθείς. Πάνω σε ένα μνήμα, μια γυναίκα ξαπλωμένη τα μπρούμητα χτυπούσε με τις γροθιές τη μαρμάρινη πλάκα και φώναζε στον άντρα της. “Βρασίδα! Που είσαι να δεις τι κάνουν στο κοριτσάκι σου!

Το αγνό σου κοριτσάκι, Βρασίδα! Το ατιμάσανε! Στρατός… λεφούσι… πάνω στο κορμάκι του! Βρασίδα σήκω! Αναστήσου! Αναστήσου! Έλα να μας παρασταθείς, Βρασίδα!”

Οι Τούρκοι στέλνουν τελεσίγραφο. «Σε τρεις μέρες, οι άνδρες μεταξύ 18 και 45, κηρύσσονται αιχμάλωτοι πολέμου και σε οκτώ μέρες, οι υπόλοιποι να έχουν εγκαταλείψει την Τουρκία». Και σαν σεισμός συθέμελος, αρχίζει ο ματωμένος ξεριζωμός των Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες, με κορύφωση του δράματος της προσφυγιάς. Από τα βάθη της Ανατολής όπου υπήρχαν Έλληνες, ανθρώπινα μπουλούκια, πανικόβλητοι, φορτωμένοι με μπόγους, με την απόγνωση ζωγραφισμένη στα πρόσωπα, κατηφορίζουν στους δρόμους, στα χωράφια, στις όχθες των ποταμών, στις απόκρημνες πλαγιές βουνών και λόφων και ξεχύνονται προς τα παράλια. Που θα πάνε; Έχουν σκεφτεί; Όχι, δεν έχουν τέτοιες σκέψεις τούτη την ώρα. Τώρα πρέπει να σωθούν, να γλυτώσουν τη χατζάρα του Τούρκου, τώρα κοιτάζουν να γλυτώσουν το κεφάλι τους.

Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

Με τη μάσκα της απελπισίας στο πρόσωπο, ρακένδυτοι και εξαθλιωμένοι, τραγικές φιγούρες, φτάνουν στα παράλια και ανάμεσα σε φλόγες και θάλασσα, ψάχνουν το καράβι της σωτηρίας για να γλιτώσουν από το τούρκικο λεπίδι. Με δεκάδες πλοία, τα “πλοία της συμπόνοιας”, όπως τα χαρακτήρισαν, μεταφέρονται στις ακτές και τα λιμάνια της Ελλάδας. Χαρακτηριστικοί οι στίχοι του Ατταλιώτη δάσκαλου και ποιητή Π. Χατζηαντώνογλου “Φεύγαν τα πλοία …. βαριά πολύ τη δυστυχία φορτωμένα. Ψάχναν… της χαράς να βρούνε τα ακρογιάλι….”

Και η δακρυσμένη Μικρασία, της προσφυγιάς και της απόγνωσης, απλώνεται σε ολόκληρη την Ελλάδα σαν το ποτάμι, που ξεχείλισε και έχασε τη στράτα του, σαν το πεινασμένο κοπάδι που αναζητά τροφή. Κανείς δεν ξέρει πόσοι τελικά είναι αυτοί που κουρνιάζουν σαν καταδιωγμένα πουλιά και πόσοι έρχονται ακόμα. Πνίγεται ο Πειραιάς! Ασφυκτιά η Αθήνα! Ζητά βοήθεια η ύπαιθρος! Η κοινωνική γεωγραφία αλλάζει και επικρατεί παντού χάος! Σε 2 μήνες από την ήττα του Ελληνικού Στρατού, θα βρεθούν στην Ελλάδα 700.000 πρόσφυγες και με τη συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών θα ακολουθήσουν άλλοι 370.000.

Η καραβοτσακισμένη Ελλάδα, απροετοίμαστη, συνταράσσεται από την ειρηνική εισβολή χιλιάδων ψυχών, αλλά σαν πονεμένη μάνα βρίσκει τον τόπο και τον τρόπο να τις περιθάλψει στοργικά. Τότε ακριβώς, ο Κωστής Παλαμάς, έγραψε το περίφημο: “Μία είναι η πατρίδα και των αιμάτων και των γραμμάτων”.

Τα πλοία δεν γνωρίζουν το λιμάνι προορισμού. Ανάλογα με τις συνθήκες της τελευταίας στιγμής παίρνουν εντολές από τον Πειραιά, πολλές φορές εν πλω. Λόγω του πανικού και της γενικής αναταραχής , δεν ετηρούντο στοιχεία και δε γνωρίζουμε πόσα και ποια πλοία προσέγγισαν τα λιμάνια και τις ακτές της χώρας.

Η μικρή μας Ερμιόνη, ως το ανατολικότερο λιμάνι της Πελοποννήσου και το πιο κοντινό στον Πειραιά, γίνεται και αυτή καταφύγιο του πόνου και της ελπίδας.

Το παρακάτω απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από συνέντευξη της εμβληματικής Μικρασιάτισσας Φιλιώς Χαϊδεμένου, της “γιαγιάς Φιλιώς”, μαρτυρά το χάος που επικρατούσε και την άφιξη πλοίων στη περιοχή μας. “…. βγήκαμε εμείς στον Πειραιά. Εγώ με την μάνα μου. Αλλά πριν βγούμε στον Πειραιά, 17 μέρες κάναμε μέσα στο βαπόρι, ούτε ψωμί, ούτε νερό, ούτε τίποτα. Πηγαίναμε και σε κάθε λιμάνι μας έδιωχναν, ο κόσμος ήταν πολύς, δεν μας θέλανε. Στη Θεσσαλονίκη βρήκαμε τον αδελφό μου και γίναμε τρεις. Εδώ όταν ήλθαμε, μας είπαν, θα φύγετε θα πάτε στην Ερμιόνη. Τους είπαμε ότι εδώ είχαμε κάποιους συγγενείς, γιατί ο πατέρας μου ήταν από την Νάξο και θέλουμε να βγούμε στον Πειραιά. Ένας ναύτης μας λέει: Μη φοβόσαστε, θα σας βγάλω έξω κρυφά από την μπουκαπόρτα. Δεν έχουμε λεφτά, του λέμε. Δεν θα πληρώσετε τίποτα μας απάντησε και έτσι δεν πήγαμε στη Ερμιόνη…”

Επίσης η ιστορικός Παραρά-Ευτυχίδου, στη τηλεοπτική εκπομπή, “Η μηχανή του χρόνου” δήλωσε “…κατεβαίνανε από τα βαπόρια… τους διώχνανε, πήγαιναν αλλού τους ξαναδιώχνανε. Έχουμε πολλούς άστεγους, έχουν γεμίσει τα σχολεία μας, δεν έχουμε σπίτια, φύγετε τους έλεγαν. Φτάσανε στην Πάτρα, φτάσανε στην Ερμιόνη, φτάσανε στην Πελοπόννησο και βρίσκονταν μέρες ολόκληρες όλοι μέσα στο καράβι. Όσοι πέθαιναν τους πέταγαν στη θάλασσα…”.

Η ΕΡΜΙΟΝΗ ΤΟ 1922

Πώς ήταν η Ερμιόνη έναν αιώνα πριν, όταν γινόταν θερμή αγκαλιά και καταφύγιο χιλιάδων πονεμένων ψυχών και εξαθλιωμένων προσφύγων;

Ο τόπος που γεννηθήκαμε, η αγαπημένη μας Ερμιόνη, ήταν μια ήσυχη κωμόπολη με λίγα, αλλά καλαίσθητα σπίτια, ομορφότερη και ποιο γραφική από σήμερα, αν και δεν υπήρχαν τα πεύκα στο Μπίστι. Οι 2.160 κάτοικοι, εργατικοί, απλοϊκοί, φιλότιμοι και φιλόξενοι, ήσαν άνθρωποι με αρχές και αξίες. Οι σφουγγαράδες και οι χταποδάδες, ξακουστοί για τη τέχνη τους, ήσαν οι πρεσβευτές της Ερμιόνης, από το Άγιο Όρος μέχρι τη Μπαρμπαριά και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Τα περιβόλια και τα αμπέλια του κάμπου, οι ελιές και τα έσοδα από το εμπόριο σιτηρών και τροφίμων, κάλυπταν τις ανάγκες των κατοίκων. Με το ατμοκίνητο “Λεούσης” και αργότερα με το “Υδράκι”, οι κάτοικοι επισκέπτονταν συχνά την Αθήνα και τον Πειραιά.

Κοινωνικοί και γλεντζέδες, ξεπερνούν τον αγώνα της θάλασσας, τον ιδρώτα της γης και τη νοσταλγία της ξενιτιάς, με τη μουσική, τις καντάδες στους δρόμους και τους παραδοσιακούς χορούς. Μιλούν περισσότερο τα Αρβανίτικα και λιγότερο τα Ελληνικά. Οι συμπολίτες μας από την ορεινή Αρκαδία και ιδιαίτερα το Βαλτέτσι, δεν είχαν εγκατασταθεί ακόμα μέσα στην Ερμιόνη. Ζούσαν κυρίως στο κάμπο εποχιακά, ξεχειμωνιάζοντας και γύριζαν πάλι στα μέρη τους.

Η καρδιά της πόλης δεν ήταν τότε το Λιμάνι, ούτε τα Μαντράκια. Όλη η αγορά και η κίνηση συγκεντρωνόταν στο πλακόστρωτο δρόμο που ανηφόριζε από το λιμάνι προς την Παναγία, περνούσε από το Κοινοτικό Γραφείο (σημερινή Βιβλιοθήκη “Απόστολος Γκάτσος”), έστριβε αριστερά προς τον Ταξιάρχη και κατηφόριζε προς τα Μαντράκια. Ο κεντρικός “φιδίσιος” δρόμος, όπως τον αποκαλεί ο αείμνηστος δάσκαλος Μιχαήλ Παπαβασιλείου, ήταν η αγορά και το “νυφοπάζαρο” της Ερμιόνης. Επίκεντρο η πλατεία του Καποδιστριακού, που ήταν τα γραφεία της Κοινότητας και της Αστυνομίας, όπου γινόντουσαν όλες οι εθνικές εκδηλώσεις. Υπήρχαν κουρεία, σαμαρτζίδικα, πεταλάδικα, τσαρουχάδικα, τσαγκαράδικα, εμπορικά, κρεοπωλεία και καφενεία και σε κάθε γωνιά οπωσδήποτε μια ταβέρνα ή μπακαλοταβέρνα, επιβεβαιώνοντας τα λόγια του Παυσανία ότι “οι Ερμιονιείς αλιείς και οινοπότες ήσανε”.

Ο δάσκαλος περιγράφει: ”…όταν έκανες τη βόλτα σου σε αυτόν το γραφικό δρόμο, κυριαρχούσαν οι μυρωδιές από τα ψητά κρέατα, τους κεφτέδες, τις μοσχομυρωδάτες σαρδέλες, τα τουλουμοτύρια, το ρετσινάτο κρασί και τους ναργιλέδες. Οι κιθάρες, τα νοσταλγικά από τη πλανεύτρα θάλασσα τραγούδια, οι χοροί, κυρίως το σέρβικο, το συρτό και το αρχοντορεμπέτικο και οι φωνές από τις συζητήσεις για τα πολιτικά θέματα τις εποχής ξεσήκωναν τους γείτονες. Κάθε Κυριακή και μεγάλη γιορτή μετά το σχόλασμα της εκκλησίας έβλεπες τη κίνηση ολόκληρου του χωριού. Εκεί ξεπρόβαλε σφικτά δεμένη η ομορφιά της ψυχής, με της καρδιάς την καλοσύνη. Άρχοντες με τους υποτακτικούς τους, αφεντικά με τους δούλους τους, καπεταναίοι με τα τσούρμα τους, τσελιγκάδες με την κάτασπρη φουντωτή φουστανέλα τους, το σπαστό κατακόκκινο φέσι τους στραβά βαλμένο και τις αστραφτερές καδένες που κρέμονταν από το δερμάτινο σελάχι που τόνιζε το λεβέντικο περπάτημά τους. Όλοι τους βάδιζαν καμαρωτοί πλάι-πλάι, με πρόσωπα χαρούμενα και ματιά γεμάτη καλοσυνάτο φως, που ξεχυνόταν από τα μέσα τους. Οι κοπέλες βγαίνοντας από τις εκκλησίες, έκαναν τη βόλτα τους και την Πασχαλιά, του Ευαγγελισμού και τις Απόκριες, οι πρωτοκόρες των οικογενειών έστηναν το χορό τους έτοιμες να ζευγαρώσουν. Εκεί έφταναν και τα λεβεντόπαιδα για να διαλέξουν την καλή τους, να κρατήσουν το μαντήλι της και να δημιουργηθεί το δυνατό ερωτικό σκίρτημα.”

 Τα χρόνια πέρασαν και τα παραδοσιακά μαγαζιά του κεντρικού “φιδίσιου” δρόμου, άρχισαν ένα-ένα να κλείνουν και να ανοίγουν στο λιμάνι και τα Μαντράκια. Μπορεί τα νέα μαγαζιά να ήταν ποιο μοντέρνα, με περισσότερες ανέσεις από τα παλιά, δεν είχαν όμως τη ζεστασιά και τη γραφικότητά τους.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1922. ΑΦΙΞΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ

Ένα φθινοπωρινό πρωινό, αρχές Οκτώβρη του 1922, στην είσοδο του λιμανιού, αγκυροβολεί ένα από τα πλοία της “συμπόνοιας”. Είναι το αργοκίνητο φορτηγό υπερωκεάνιο “ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥ”, που ξεκίνησε από την Αττάλεια, μια πλούσια πόλη στο Νότο της Μικράς Ασίας, με 30.000 Τούρκους και 15.000 Έλληνες και άριστα οργανωμένη Ελληνική κοινότητα. Είναι φορτωμένο με εξαθλιωμένα σώματα και ανταριασμένες ψυχές προσφύγων, είναι γεμάτο θρήνο και δυστυχία. Γυναικόπαιδα, γέροντες και γερόντισσες διωγμένοι, έχουν βρει την “Ιθάκη τους” στο απάνεμο λιμάνι μας. Άφησαν τα σπίτια τους, τα υπάρχοντά τους και ψάχνουν να βρουν καταφύγιο, ψάχνουν να βρουν στέγη για τον πόνο τους, τη δυστυχία τους. Δεν επέλεξαν αυτοί την Ερμιόνη ως τόπο προορισμού τους. Άλλοι αποφάσισαν για αυτό. Στο λιμάνι της Αττάλειας, με ραγδαία βροχή, 5.000 γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι στοιβάχτηκαν σαν τσουβάλια στο κατάστρωμα και τα αμπάρια του χωρίς αποσκευές. “Με τέτοιο καιρό, θα σώσω μόνο ψυχές και όχι πράγματα!», φώναζε ο καπετάνιος. Παρά τις άθλιες συνθήκες του πολυήμερου ταξιδιού, βλέποντας την πόλη μας, συγκινημένοι ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο και φιλούν τα σίδερα του καραβιού. Νοιώθουν ότι έφτασαν στη γη της επαγγελίας! Ο επτάχρονος τότε Σταύρος Πεχλιβανίδης, το 1992 περιγράφει:

“Όταν μας είπαν ότι σε 8 μέρες πρέπει να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας και τα καλά μας και να φύγουμε, όσοι είχαν τη δυνατότητα νοίκιασαν μικρά πλοιαράκια και πήγανε στη Ρόδο. Για τους άλλους, το Ελληνικό κράτος επίταξε πλοία μεγάλα. Εμείς μπήκαμε στο “ΙΩΑΝΝΗΣ” και αποβιβαστήκαμε στην Ερμιόνη. Το πρώτο ελληνικό έδαφος που πατήσαμε ήταν η Ερμιόνη. Η εντύπωσίς μας ήταν ότι βρήκαμε την πόλη -κωμόπολη με κλειστά τα παράθυρα και κλειστές τις πόρτες και άκρα σιγή. Οι άνθρωποι είχαν κακές πληροφορίες για τους πρόσφυγες, ότι θα ερχόντουσαν εξαγριωμένοι να λεηλατήσουν κ.λπ. και κλείστηκαν στα σπίτια τους“.

Είναι φυσικό οι δυστυχισμένοι πρόσφυγες να αισθάνονται μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό που θα πατούσαν επιτέλους χώμα ασφαλές. Χώμα Ελληνικό και ελεύθερο! Ξεκληρισμένες οικογένειες, χωρίς άντρες, που γλίτωσαν από τη μανία των Τούρκων, ελπίζουν και προσδοκούν να βρουν μια ζεστή αδελφική αγκαλιά για τη πονεμένη τους ψυχή και το βασανισμένο τους σώμα. Να λυτρωθούν από τη φρίκη! Αυτή ήταν η μια πλευρά του δράματος.

Απέναντι στη στεριά οι ντόπιοι είναι ανάστατοι. Στο αντίκρισμά τους αιφνιδιάζονται. Τα μηνύματα της καταστροφής, του πόνου και της φρίκης, έχουν διασχίσει το Αιγαίο και έχουν φθάσει στο ήρεμο λιμάνι τους. Γνωρίζουν για τους ξεριζωμένους που αναζητούν σωτηρία στα λιμάνια της χώρας και ήλθε η ώρα να αντιμετωπίσουν και οι ίδιοι την προσφυγιά, που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν μια φρικτή, αλλά μακρινή είδηση. Τώρα είναι δίπλα τους, στην αυλή τους και καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ως άνθρωποι και πατριώτες. Η σκέψη ότι αυτή η κοσμοπλημμύρα θα κατακλύσει το χωριό, δοκιμάζει τα φιλόξενα και ανθρώπινα αισθήματά τους και τους φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό τους. Ο φόβος και η ανασφάλεια βασανίζουν τις ψυχές τους και η προστασία της οικογένειας και της περιουσίας από τον κίνδυνο που προκαλεί η θέα του άγνωστου, κυριαρχεί στο μυαλό τους. Ξέρουν, ότι τα σπίτια και η σοδειά τους δεν επαρκούν για τις ανάγκες 7.000 ανθρώπων. Φυσικό λοιπόν είναι να φοβηθούν και να δουν τους ανθρώπους αυτούς ως καταπατητές του ιδιωτικού τους χώρου. Φυσική και η αντίδρασή τους με παγερή σιωπή, άρνηση, πανικό και με αίσθημα προστασίας του μόχθου τους.

Το καράβι αγκυροβολημένο, μη βλέποντας καΐκια να παραλάβουν τον κόσμο που αδημονεί, σφύριζε και ξανασφύριζε. Ακολουθούν ώρες αναμονής και μεγάλης αγωνίας. Ο Δημήτρης Παναγιώτου, Πρόεδρος της Κοινότητας και οι οικογένειες Δεληγιάννη και Καραγιάννη, από τις πιο δυναμικές του τόπου, γνωρίζουν ποιο είναι το καθήκον τους αυτή τη δύσκολη στιγμή, αισθάνονται βαριά την ευθύνη στους ώμους για το βόλεμα τόσων δυστυχισμένων και αναρωτιούνται: Πού θα τους πάμε; Πού θα χωρέσουν; Πώς θα τους ταΐσουμε; Πώς θα σκεπάσει όλους αυτούς η μικρή Ερμιόνη; Προσπαθούν να πείσουν τους φοβισμένους συμπολίτες τους ότι δεν κινδυνεύουν από τους αναπάντεχους επισκέπτες. Ένας ψύχραιμος νεαρός με τη βάρκα του ξεκινά από το λιμάνι, κάνει δυο –τρεις κύκλους γύρω από το καράβι και επιστρέφει στην ακτή. Η εικόνα της εξαθλίωσης που μεταφέρει, αλλάζει κυριολεκτικά τα αισθήματα των κατοίκων. Η αγάπη και η γενναιοψυχία κυριαρχούν του πανικού, οι επιφυλάξεις και οι δισταγμοί μένουν στην άκρη και αναδεικνύονται τα αισθήματα στοργής, συμπόνοιας και αλληλεγγύης. Η ανθρωπιά νικά και το φόβο και τη προκατάληψη.

 Η μικρή Ερμιόνη, στην ιστορική αυτή πρόκληση, σε αυτή τη κρίση, ακούει τη φωνή της ψυχής της και αρχίζει μια γιγαντιαία για την εποχή επιχείρηση υποδοχής. Στόλος από καΐκια και βάρκες πηγαινοέρχονται και μέχρι το σούρουπο χιλιάδες πονεμένες μάνες με ξυπόλητα και κουρελιασμένα παιδιά έχουν κατακλείσει το λιμάνι, γυρεύοντας μια γωνία για να ακουμπήσουν. Δεν έχουν κουράγιο ούτε να κλάψουν, ούτε να μοιρολογήσουν, ούτε να παραπονεθούν. Τους ζώνει μαύρη ανησυχία και απελπισία για το πώς θα περάσουν τη νύχτα.

Ποιος θα μείνει άπραγος και αμέτοχος αντικρύζοντας αυτό το θέαμα; Αρχίζει μεγάλη κινητοποίηση και με αξιοζήλευτη οργάνωση σε λίγες ώρες μοιράζουν τους πρόσφυγες σε σπίτια, μαγαζιά, στο Σχολείο Συγγρού, στις εκκλησίες, στο στρατώνα, στην Κοινότητα, σε αποθήκες, υπόγεια, ταράτσες και οπουδήποτε μπορούσε να κοιμηθεί άνθρωπος. Όλες ανεξαιρέτως οι οικογένειες εκείνο το βράδυ φιλοξένησαν πρόσφυγες. Μερικές ακόμη και 20 άτομα. Η συμμετοχή και η συνεργασία στην τεράστια αυτή ανθρωπιστική προσπάθεια υπήρξε καθολική. Ούτε ένας πρόσφυγας, δεν έμεινε στο δρόμο. Όλοι βρήκαν ένα ζεστό πιάτο φαγητό και μια κουβέρτα να σκεπαστούν.

Περασμένα μεσάνυχτα και ενώ όλα έχουν τελειώσει, ένα πεντάχρονο κοριτσάκι έχει απομείνει σε μια γωνιά μόνο του, φοβισμένο και ψελλίζει μοναχά το όνομά του. Μαρίτσα! Ο παππούς της Ανθούλας Δουρούκου, ο Κώστας Γκολεμάς το είδε, το πήρε σπίτι του και το μεγάλωσε σαν δικό του παιδί. Η Μαρίτσα αργότερα, βρήκε την οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη και εγκατέλειψε την Ερμιόνη.

Στον Άγιο Θανάση, ανάμεσα στα γυναικόπαιδα και μια έγκυος νεαρή γυναίκα. Η νέα ζωή που έφερε μέσα της τής έδινε κουράγιο. Δεν ήθελε να γεννήσει την ώρα του ξεριζωμού. Κατάφερε να μπει στο καράβι, έσφιξε τα δόντια της, έκανε υπομονή και τώρα κάτω από τη σκέπη της Παναγίας, φέρνει στο κόσμο ένα κοριτσάκι και το πρώτο του κλάμα ήλθε να δώσει ελπίδα στους εξαθλιωμένους πρόσφυγες. Ήταν το πρώτο κλάμα που ακούστηκε εδώ και μέρες, κλάμα χαράς, όχι λύπης. Κλάμα αναγέννησης, που έφερνε μια αχτίδα ελπίδας στο πόνο του ξεριζωμού τους. Το κοριτσάκι αυτό, οι Ατταλιώτες το ονόμασαν Ερμιόνη. Μια συμβολική κίνηση, μια ελάχιστη απόδοση ευγνωμοσύνης σε αυτούς που άνοιξαν την αγκαλιά τους και μοιράστηκαν μαζί τους στέγη και τροφή.

Αυτή η φθινοπωρινή ημέρα θα παραμείνει στη συνείδησή μας ως ημέρα μνήμης, σημαδεμένη από τον πόνο και τη θλίψη των προσφύγων, αλλά και ημέρα υπερηφάνειας, σημαδεμένη από το μεγαλείο ψυχής, ανθρωπισμού, αλληλεγγύης και ευθύνης των προγόνων μας.

Το ταξίδι του ξεριζωμού και η ιστορική για την Ερμιόνη νύκτα της προσφυγιάς έχουν τελειώσει και αρχίζουν τα προβλήματα εγκατάστασης και περίθαλψης. Συγκροτείται επιτροπή Περίθαλψης Προσφύγων Ερμιόνης, με Πρόεδρο τον Κοινοτάρχη, τον φαρμακοποιό Άγγελο Παπαμιχαήλ και τον Μιχάλη Δεληγιάννη, με σκοπό να συντονίσει την τεράστια αυτή προσπάθεια.

Το παραπάνω έγγραφο με ημερομηνία 15 Οκτωβρίου 1922 απέστειλε η Επιτροπή στο αντρικό τότε μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων, ενημερώνοντας το Ηγουμενικό Συμβούλιο για την αποστολή 150 προσφύγων. Η Κρατική Επιτροπή Αποκατάστασης και η Αμερικανική επιτροπή περίθαλψης στέλνουν τρόφιμα και ρουχισμό σε όλες τις προσφυγικές εστίες που μοιράζονταν με δελτίο κάθε εβδομάδα. Στην Ερμιόνη πρόεδρος επιτροπής είχε ορισθεί ο πρόσφυγας γιατρός Μίλτος Βλαστός από τα Σόκια.

Αλλά και οι Ατταλιώτες δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Υπερήφανοι και αξιοπρεπείς δεν άφησαν τον πόνο και τα δάκρυα να σκεπάσουν τη φλόγα της δημιουργίας, που είχαν κλεισμένη στα στήθη τους. Δεν υπήρχε χρόνος για θρήνους και μοιρολόγια! Στο καινούργιο αυτό τόπο που μεταφυτεύτηκαν σαν ξεριζωμένα δενδρύλια έπρεπε να προσπαθήσουν, να βρουν δύναμη να στηρίξουν καινούργιες ρίζες και να επιβιώσουν. Έπρεπε να ζήσουν τα μωρά, να περιθάλψουν τους ηλικιωμένους και αδύναμους και αφού οι άντρες ήσαν λίγοι, το βάρος πέφτει στα γυναικόπαιδα, που αρχίζουν αμέσως δράση. Τα βασικά τρόφιμα εξαντλήθηκαν σε μια εβδομάδα, τα αποθέματα σε αλεύρι έφταναν το πολύ για 20 ημέρες και η παραγωγή ψωμιού, από τον μοναδικό φούρνο του Μερτύρη, ήταν αδύνατο να θρέψει τους 7.000 τώρα κατοίκους της Ερμιόνης. Ακόμη και τα κυδώνια από τη μεγάλη παραγωγή που είχε τότε η Ερμιόνη τελείωσαν, αν και ήταν στην εποχή τους. Ο δρόμος για το Ναύπλιο και τον Πειραιά ήταν πολύ δύσκολος και όλη η επικοινωνία γινόταν από τη θάλασσα. Έτσι, τα προσφυγόπουλα θέλοντας να φανούν χρήσιμα, έφευγαν το πρωί με το “ΥΔΡΑΚΙ” για τον Πειραιά έφερναν τσουβάλια με ψωμί και το πουλούσαν. Στο πρώτο ταξίδι έφεραν δυο τσουβάλια και τα πούλησαν πριν ακόμα βγουν από τη βάρκα. Τα σπίτια γέμισαν ψωμιά και αυτοί κέρδος. Αργότερα έκαναν εμπόριο με πατάτες, ρέγκες, ξηρούς καρπούς και καραμέλες. Μικροί και μεγάλοι αναζητούν συνεχώς τρόπους να είναι χρήσιμοι. Βοηθούν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα μπορούν, αρχίζουν να νοικιάζουν σπίτια και η κατάσταση αρχίζει να ομαλοποιείται.

Ωστόσο, η Ερμιόνη χωρίς υποδομή και δυνατότητες για εργασία, χωρίς οργανωμένη προσφυγική οικιστική δράση και προοπτική, δεν μπόρεσε να κρατήσει τους δραστήριους Ατταλιώτες. Πολλοί μετακινήθηκαν στα γύρω χωριά, άλλοι στο εσωτερικό της Πελοποννήσου και οι περισσότεροι έφυγαν για την περιοχή του Θησείου και των Σφαγείων, τον σημερινό Ταύρο. Πολλές οικογένειες, πήγαν στο παλαιό λατομείο του Φιλοπάππου και δημιούργησαν το συνοικισμό Ατταλιώτικα. Στην αρχή έφτιαχναν μόνοι τους παράγκες και αργότερα έμπαιναν σε καινούργια σπίτια σε νέους προσφυγικούς οικισμούς. Στον συνοικισμό Ατταλιώτικα σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας Ατταλιώτης. Όλοι διασκορπίστηκαν, δεν κατόρθωσαν να ιδρύσουν την “ΝΕΑ ΑΤΤΑΛΕΙΑ” και για αυτό θεωρούν ότι η πατρίδα τους, είναι η πιο αδικημένη πόλη της Μ. Ασίας. Αρκετοί έμειναν στην πόλη μας 6-8 μήνες και μερικοί ρίζωσαν εδώ για πάντα.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ

Η Αγγελική Πεχλιβάνογλου, από την Αττάλεια, σύζυγος του Παντελή Πεχλιβάνογλου, ο οποίος πέθανε 5 μήνες πριν τη καταστροφή, μόλις άρχισε η τραγωδία με τα 5 παιδιά της, Μιχάλη, Γιώργο, Κώστα, Παναγιώτη, τον επτάχρονο Σταύρο και την μητέρα της Ελέγκω (Ελένη), μπήκε στο καράβι και βγήκε στην Ερμιόνη. Το πρώτο βράδυ στοιβάχτηκαν στη εκκλησία των Ταξιαρχών για να περάσουν τη νύκτα. Ξημερώνοντας άρχισαν να αναζητούν χώρο να εγκατασταθούν και με κάποιες λίρες που είχαν κατορθώσει να φέρουν μαζί τους, νοίκιασαν μια μικρή κάμαρα στο ισόγειο σπίτι της γερόντισσας καλόγριας Άννας Κουτούβαλη, με ενοίκιο 30 δρχ. τον μήνα. Στη μικρή αυτή σκοτεινή καμαρούλα, που δεν έμπαινε το φως της ημέρας, η διαβίωσή τους ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Ωστόσο, δεν τους ένοιαζε, ένοιωθαν ελεύθεροι και δεν κινδύνευαν να τους σφάξουν οι Τούρκοι. Η Παπάννα, όπως αποκαλούσαν τη σπιτονοικοκυρά, τους επέστρεψε το πρώτο νοίκι και τους ανακοίνωσε ότι δεν θα ξαναπληρώσουν, διότι ο γιός της Λάζαρος δεν ήθελε να παίρνουν χρήματα από τους δυστυχισμένους αυτούς ανθρώπους. Οι περισσότεροι πρόσφυγες για να εξαλείψουν ο,τιδήποτε τους θύμιζε την Τουρκία και να μη μείνει στα παιδιά τους κανένα στίγμα από την οδυνηρή προσφυγιά, τα επώνυμα με την κατάληξη –ογλου, που σημαίνει παιδί, τα άλλαζαν προς το ελληνικότερο. Έτσι οι Πεχλιβάνογλου δήλωσαν στο Δημοτολόγιο Ερμιόνης το επώνυμο Πεχλιβανίδης. Η οικογένεια Πεχλιβανίδη έμεινε στην Ερμιόνη μέχρι το Πάσχα του 1923 και έφυγαν για τον Θησείο. Σε οικόπεδο που είχε επιτάξει το Κράτος για τους πρόσφυγες, έστησαν ιδιόκτητη παράγκα, εγκαταστάθηκαν και άρχισαν αμέσως δουλειά. Ξεκίνησαν ως μικροπωλητές και γυρολόγοι με πάγκους και καροτσάκια πουλώντας ρούχα και διάφορα άλλα είδη σε όλους στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Αθήνας και του Πειραιά. Τα παιδιά συγχρόνως σπούδαζαν και σε λίγα χρόνια τα μεγαλύτερα αδέλφια αξιοποιώντας τις σπουδές και το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο, δημιούργησαν τη μεγάλη εκδοτική εταιρεία “ΑΒΕΕ ΓΡΑΦΙΚΑΙ ΤΕΧΝΑΙ-ΠΕΧΛΙΒΑΝΙΔΗ” και το γνωστό μεγάλο βιβλιοπωλείο της Αθήνας “ΑΤΛΑΝΤΙΣ” που αργότερα συγχωνεύτηκαν και δημιουργήθηκε η εταιρεία “ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ- ΠΕΧΛΒΑΝΙΔΗ”. Τα δύο μικρότερα αδέλφια έγιναν πολιτικοί μηχανικοί και δημιούργησαν μεγάλη τεχνική εταιρεία που κατασκεύασε μεγάλα δημόσια και ιδιωτικά έργα.

Ο Παπά-Γιώργης Καπόγλου, γιος του παπα-Θανάση Καπόγλου, ήταν ένας από τους 8 ιερείς της Αττάλειας. Πριν χειροτονηθεί ιερέας ήταν Φαρμακοποιός και διατηρούσε Φαρμακείο στην Αττάλεια. Με την εγκατάστασή του στην Ερμιόνη άλλαξε το επώνυμό του σε Παπαθανασίου τιμώντας έτσι τον πατέρα του Παπά-Θανάση. Αρχικά, τοποθετήθηκε ως εφημέριος στον Ι.Ν. Παναγίας Ευαγγελίστριας στο Θερμήσι και λειτουργούσε επίσης στον Ι.Ν. Ταξιαρχών στο Πλέπι. Ο θάνατος ενός παιδιού του από ελονοσία, λόγω της λίμνης της Θερμησίας, τον ανάγκασε να μετακινηθεί στον Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου (Παναγία) της Ερμιόνης.

Ο τότε Μητροπολίτης Ύδρας Προκόπιος Καραμάνος στέλνει την παρακάτω επιστολή στον Επίτροπο της Παναγίας για το θέμα αυτό.

Με την πρεσβυτέρα του Αικατερίνη (Κατίγκω) απέκτησαν 4 αγόρια τον Θανάση, τον Παντελή, τον Παναγιώτη και τον Αντώνη και 2 κορίτσια την Ελένη και τη Δέσποινα.

Ο Αντώνης πέθανε από ελονοσία στο Θερμήσι. Ο Παναγιώτης ήταν μέλος του ΕΑΜ Ταύρου και σε μπλόκο των Γερμανών στη περιοχή Νέα Κοσμοτά του Ταύρου το 1942 συνελήφθη, φυλακίστηκε και στις 6 Μαΐου 1943 οδηγήθηκε στα κάτεργα της Γερμανίας όπου βασανίστηκε σκληρά και τελικά υπέκυψε.

Ο παπα-Γιώργης ήταν ένας αγνός άνθρωπος, ολιγαρκής και σεβαστός από όλους τους πιστούς της ενορίας του. Δύο χρόνια μετά, με τη μετακίνηση πολλών Ατταλιωτών για τον Πειραιά, έφυγε με την οικογένειά του από την Ερμιόνη και τοποθετήθηκε εφημέριος στη ξύλινη εκκλησία της Τζικοπαναγιάς της Ατταλιώτισσας, στο Ταύρο. Ο μεγαλύτερος γιος του Θανάσης, έμεινε στην Ερμιόνη, παντρεύτηκε την Ερμιονίτισσα Δήμητρα Παπαδάκη, κόρη του Μιχάλη Παπαδάκη και απέκτησαν τον Γιώργο (1937) και τον Μιχάλη (1950). Ο Θανάσης έγινε καλός ράφτης και το πρώτο μαγαζί του ήταν στο σπίτι του Γιώργου Σπετσιώτη (Κοκαλιάρη). Αργότερα έφτιαξε δικό του σπίτι και ραφείο στο σημερινό σπίτι του Σταμάτη Σχοινά (Μπίρλαλα).

Ήταν ένας ήσυχος και ευγενής άνθρωπος, αφοσιωμένος στην οικογένεια και τη δουλειά του, πολύ κοινωνικός με πολλές φιλίες. Η Δήμητρα πέθανε νέα και ο Θανάσης παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με την Αργυρούλα Γιαννάκου, κόρη του Δημήτρη Γιαννάκου και απέκτησαν την Κατερίνα (1954), τον Δημήτρη (1956) και τον Παναγιώτη (1966). Ο καπετάνιος γιος του Δημήτρης, με μετριοπάθεια μου είπε: “Γιώργο για τον πατέρα μου μόνο καλά λόγια έχω ακούσει.” Στο ραφείο του Θανάση εργάστηκαν πολλές κοπέλες από την Ερμιόνη και το Ηλιόκαστρο και μερικές εξελίχθηκαν σε πολύ καλές ράφτριες. Είχε μεγάλη πελατεία, όχι μόνο από την Ερμιόνη, αλλά και από τα γύρω χωριά. Πέθανε το 1974 από εγκεφαλικό. Ο αδελφός του παπα-Γιώργη, ο μεγάλος δημοδιδάσκαλος Νίκος Καπόγλου που υπηρετούσε στην Τραπεζούντα, Ρόδο και Καστελόριζο, προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στην εκπαίδευση των παιδιών που ζούσαν κάτω από την Ιταλική κατοχή σχετικά με τις εθνικές παραδόσεις, τον ελληνικό πολιτισμό και την παιδεία και διέπρεψε ως χορογράφος και θεατρολόγος

Ο θρυλικός παπα-Σέργιος, ήταν ο δεύτερος ιερέας που ήλθε στην Ερμιόνη. Στην Αττάλεια είχε μεγάλη φιλανθρωπική και κοινωνική δράση. Με την παπαδιά του είχαν αποκτήσει 8 παιδιά, 3 αγόρια και 5 κορίτσια. Οι Τούρκοι θεωρούσαν τους ιερείς και δασκάλους υπεύθυνους για τη διατήρηση του Χριστιανισμού, επειδή εμπόδιζαν τους νέους να ακολουθήσουν τον Μουσουλμανισμό και δεν τους αιχμαλώτιζαν αλλά τους θανάτωναν με σφαγή. Ο παπα-Σέργιος, για να αποφύγει αυτή τη τιμωρία των Τούρκων, ξύρισε τα γένια του, μεταμφιέστηκε σε γυναίκα και με τα 10 μέλη της οικογένειάς του και τις δύο αδελφές του μπήκε στο καράβι και βρέθηκε στην Ερμιόνη. Το πρώτο βράδυ έμειναν σε κάποια εκκλησία και μετά στο σχολείο του Συγγρού που είχε μετατραπεί σε ξενοδοχείο. Σε λίγους μήνες διορίστηκε εφημέριος στον Άγιο Δημήτρη του Πειραιά και έφυγε, αφήνοντας στην Ερμιόνη την οικογένειά του προσωρινά. Αργότερα έγινε εφημέριος της Τσικοπαναγιάς στον Ταύρο και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί με την οικογένειά του. Ένα από τα κορίτσια του η Κατίνα, ήταν η μητέρα του αείμνηστου μεγάλου μας ηθοποιού Θύμιου Καρακατσάνη.

Η Δέσποινα Τουρμουσόγλου, με τον άντρα της Μιχάλη, που διατηρούσε στην Αττάλεια επιχείρηση επεξεργασίας μεταξοσκώληκα και τα παιδιά τους Γεσθημανή, Μαρία και τον 11χρονο Παναγιώτη, ανάμεσα σε χιλιάδες γυναικόπαιδα βρέθηκαν στην προκυμαία της Αττάλειας. Με αγωνία περίμεναν να επιβιβαστούν σε κάποια βάρκα που θα τους μεταφέρει σε κάποιο πλοίο, για το πολυπόθητο ταξίδι σε τόπους άγνωστους αλλά σωτήριους, σε τόπους της μητέρας πατρίδας. Ο μικρός Παναγιώτης ήταν γνωστό πειραχτήρι των μεγάλων και ιδιαίτερα των Τούρκων.

Η Δέσποινα και ο Μιχάλης έχουν καταφέρει να βάλουν τα κορίτσια στη βάρκα και απομένει ο Παναγιώτης, ο οποίος βρισκόμενος ακόμα στη στεριά, έτοιμος να πηδήξει στη βάρκα, σαν πειραχτήρι, στη χαρά του είπε κάτι προσβλητικό σε έναν Τούρκο στρατιώτη και αυτός θυμωμένος τον κτύπησε με το όπλο του, με αποτέλεσμα ο Παναγιώτης να λιποθυμήσει ελαφρά και να μείνει έξω από τη βάρκα, που είχε ήδη απομακρυνθεί από τη προκυμαία. Η Δέσποινα μέσα στη βάρκα βλέποντας το μονάκριβό της αγόρι ξαπλωμένο στη στεριά άρχισε να ουρλιάζει και να σπαράζει από τις φωνές και τα κλάματα. Με κόπο ο Μιχάλης την κρατούσε να μην πέσει στη θάλασσα. Κάποιος άλλος Τούρκος στρατιώτης, γνωστός της οικογένειας, βλέποντας το περιστατικό, σηκώνει γρήγορα τον Παναγιώτη βλέπει ότι έχει τις αισθήσεις του και γνωρίζοντας ότι ο μικρός είναι καλός κολυμβητής τον πετάει στη θάλασσα προς την κατεύθυνση της βάρκας. Ο μικρός πέφτοντας στο νερό συνέρχεται τελείως και κολυμπάει με δύναμη και λαχτάρα να φτάσει στην οικογένειά του. Με υπεράνθρωπη προσπάθεια ανεβαίνει στη βάρκα, χώνεται στην αγκαλιά της μητέρας του και όλοι μαζί φτάνουν στο λιμάνι της Ερμιόνης. Κατά την εγγραφή τους στην Κοινότητα δηλώνουν το επώνυμο Κωνσταντινίδης. Ο Μιχάλης φυσικά δεν μπορούσε να ασκήσει στην Ερμιόνη την τέχνη της επεξεργασίας του μεταξοσκώληκα που έκανε στην Αττάλεια και έμαθε την τέχνη του σιδηρουργού και του πεταλωτή.

Ένα χρόνο μετά, η οικογένεια χωρίς τον Παναγιώτη ακολούθησε τους υπόλοιπους Ατταλιώτες στον Πειραιά. Ο Παναγιώτης έμεινε στην Ερμιόνη, έγινε τσαγκάρης και όσοι τον γνώρισαν τον περιγράφουν ως ένα σπουδαίο τεχνίτη και άριστο οικογενειάρχη, έναν ιδιαίτερα δημιουργικό, ευγενή, πράο και καλλιεργημένο άνθρωπο, λάτρη του καλού γούστου. Παντρεύτηκε την Αργυρούλα, κόρη του παπά-Δημήτρη Μπαρδάκου και αδελφή του Μακαριστού Μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας Παντελεήμονα Μπαρδάκου και απέκτησαν τρεις κόρες, τη Δέσποινα, την Μαρία και την Μαντίκα και ένα γιο τον Μιχαλάκη. Καθημερινά ο Παναγιώτης έβαζε το γραμμόφωνό του στη αυλή του σπιτιού του και μαζευόντουσαν εκεί όλα τα κορίτσια της γειτονιάς, φίλες της κόρης του και τους μάθαινε ευρωπαϊκούς χορούς, ταγκό, βαλς, φοξαγκλέ, άγνωστους μέχρι τότε στην Ερμιόνη. Η αυλή του είχε μετατραπεί σε χοροδιδασκαλείο και όλα τα ζευγάρια της Ερμιόνης μάθαιναν από τον Παναγιώτη να χορεύουν τις καντρίλιες. Κέρδισε το λαχείο συντακτών και με τα χρήματα έκτισε στο οικόπεδο του πεθερού του κοντά στο λιμάνι μια όμορφη μονοκατοικία, με μεγάλο κήπο (κήπος Μαρουλά) και αργότερα την πούλησε στον Ανδρέα Βογανάτση.

Η αδελφή του Παναγιώτη, Μαρία, στην Αττάλεια ήταν αρραβωνιασμένη με τον Μιμίκο Τσολμεκτσόγλου (στα Τούρκικα σημαίνει αγγειοπλάστης). Ο Μιμίκος που το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών βρέθηκε στον Πειραιά, έμαθε από γνωστό του ότι η Μαρία ήταν στην Ερμιόνη, ήλθε την βρήκε, παντρεύτηκαν και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Νίκο και την Δέσποινα. Έμαθε την τέχνη του σιδηρουργού και άνοιξε δικό του μαγαζί. Μετά από 4 χρόνια έφυγαν για τον Πειραιά, αλλά με την έναρξη της κατοχής επανήλθαν και παρέμειναν μέχρι το 1945.

Ο Ατταλιώτης Παντελής Αναμουρλόγλου ήλθε με το καράβι στην Ερμιόνη, παντρεύτηκε την αδελφή του Θόδωρου Κωνσταντινίδη Ελένη και ήταν ο πρώτος πρόσφυγας που δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στο τόπο μας. Πανέξυπνος επιχειρηματίας και εξαίρετος ζαχαροπλάστης, άνοιξε αμέσως ζαχαροπλαστείο στην καρδιά της πόλης, απέναντι στο ιερό της Παναγίας, στο πατρικό σπίτι του Ανδρέα Κρητικού. Το μαγαζί αυτό διατήρησε μέχρι που η κίνηση σταμάτησε να υπάρχει στην αγορά του “φιδίσιου δρόμου” και μεταφέρθηκε στη παραλία του λιμανιού όπου άνοιξε μεγάλο καφεζαχαροπλαστείο, με συνεργάτη το Θόδωρο Κωνσταντινίδη. Όταν η επιχείρηση έκλεισε, ο Παντελής μεταφέρθηκε στο κτίριο Τάγκαλου στο σημερινό μεζεδοπωλείο Στάικου, όπου υπάρχει ακόμα ένας δικός του πίνακας. Το ζαχαροπλαστείο του σε μια εποχή που σπάνιζαν τέτοια μαγαζιά στο λιμάνι της Ερμιόνης, μετά τον περίπατο στο Μπίστι ήταν μια όαση. Όλοι κάθονταν σε ένα τραπεζάκι του κυρ Παντελή για μια ώρα απόλαυσης και ευτυχίας και αυτός με το μαύρο μουστάκι και τα χρυσά δόντια τους υποδεχόταν και τους σερβίριζε τα απολαυστικά γλυκά του. Δεν έδινε εύκολα συνταγές στις νοικοκυρές που τις ζητούσαν με παρακάλια, διότι τι θα έκανε μετά αυτός; όπως έλεγε. Το καφενείο του ήταν το μοναδικό όπου επιτρεπόταν να κάθονται γυναίκες μόνες τους, κυρίως Μικρασιάτισσες και να καπνίζουν ακόμα και ναργιλέ! Τέλος της δεκαετίας του ‘60 πούλησε το μαγαζί του στον Γιώργο Στάικο (σημερινό Ακταίον) και άνοιξε μεγάλο ζαχαροπλαστείο στον Περισσό, όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Η Δέσποινα Κατραμπάσογλου με τα 5 παιδιά της, τον Κώστα, την Μαρία την Ελένη, τον Θόδωρο και την Κούλα ήταν μέσα στο καράβι που έφτασε στην Ερμιόνη και βγήκε μαζί με τους άλλους Ατταλιώτες στο λιμάνι της. Μετά την αρχική εγκατάστασή τους άλλαξαν το επώνυμό τους σε Κωσταντινίδη. Λίγους μήνες μετά ο μεγάλος γιος, Κώστας βρήκε εργασία στο Κρανίδι όπου παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Η Ελένη με τις άλλες δύο αδελφές της και τη μητέρα τους ακολούθησαν τους άλλους Ατταλιώτες και βρέθηκαν στην Αθήνα. Εκεί η Ελένη γνώρισε τον Ατταλιώτη Παντελή Αναμουρλόγλου και επέστρεψε στην Ερμιόνη. Ο Θόδωρος παρέμεινε στην Ερμιόνη και εργάστηκε στην κατασκευή του λιμανιού και σαν μούτσος στα καΐκια των Ερμιονιτών ψαράδων πηγαίνοντας και στη Μπαρμπαριά.

Αργότερα συνεργάστηκε με τον Παντελή Αναμουρλόγλου ανοίγοντας ζαχαροπλαστείο και όταν παντρεύτηκε την Κική από τους Φούρνους, άνοιξε δικό του μαγαζί απέναντι από το περίπτερο Καρακατσάνη, τελειοποιώντας την τέχνη του ζαχαροπλάστη. Τις πρώτες ύλες ζαχαροπλαστικής έπαιρνε από τον Ατταλιώτη Παντελή Ελμαόγλου στην οδό Γούναρη του Πειραιά και τις συνταγές από τον πρόσφυγα Γρηγόρη που είχε ζαχαροπλαστεία στη Νέα Σμύρνη, Καλλιθέα και Νέα Ιωνία. Το 1968 μεταφέρθηκε στο πρώην Ξενοδοχείο Ολύμπιον του Άγγελου Παπαβασιλείου κάνοντας ένα από τα πολυτελέστερα ζαχαροπλαστεία για την εποχή στην Ερμιόνη, όπου δούλευαν και τα δυο του παιδιά ο Σάββας και ο Σταύρος. Το 1972 πούλησε το κατάστημα του συνταξιοδοτήθηκε και πήγε στην Αθήνα για τα γεράματά του.

Ο Σταυρής Σταυρόγλου με την ετοιμόγεννη γυναίκα του βρέθηκαν μέσα στο καράβι με προορισμό την Ερμιόνη. Ωστόσο, από τις κακουχίες του ταξιδιού η γυναίκα πέθανε μέσα στο καράβι και αυτός μόνος του αποβιβάστηκε στο λιμάνι μας. Η υπόλοιπη οικογένειά του χάθηκε στο χάος του ξεριζωμού. Άλλαξε και αυτός το επώνυμό του σε Γεωργίου και παντρεύτηκε την προσφυγοπούλα Κούλα, ορφανή από πατέρα, κόρη της αδελφής του Μάρκου Γιαμουρόγλου που ζούσε στην Ερμιόνη και μαζί απέκτησαν 5 παιδιά, την Ευγενία, τον Γιώργο, τον Άγγελο, την Κατίνα και τον Χαρίτο.

Ο Σταυρής Γεωργίου, αγαπητός όλους τους Ερμιονίτες, γνωστός με το παρατσούκλι Γκιτς, ήταν ο άνθρωπος της αγοράς. Εργατικός και δραστήριος πουλούσε ξηρούς καρπούς και ζαχαρωτά στους δυο κινηματογράφους και στα πανηγύρια. Ήταν ο νερουλάς και ο παγωτατζής της Ερμιόνης και όλοι τον θυμούνται με τον άσπρο σκούφο και το καροτσάκι του, να γυρίζει τα σοκάκια τα μεσημέρια και να δροσίζει μικρούς και μεγάλους με το εξαίσιο καϊμάκι του. Οι πιτσιρικάδες κάθε απόγευμα με το δίφραγκο στο χέρι τον περιμέναμε στη γειτονιά μας, την ίδια ώρα κάθε μέρα για να αγοράσουμε το παγωτό χωνάκι. Ένας από τους γιους του, ο Γιώργος έμαθε στην Ερμιόνη την τέχνη του καλουπατζή έγινε πολύ καλός μάστορας και αργότερα δημιούργησε στην Αθήνα αρχικά δικό του συνεργείο και κατόπιν μεγάλη κατασκευαστική εταιρεία.

Η οικογένεια Ορφανίδη ξεκληρίστηκε στην καταστροφή και απέμεινε μόνο η 18χτάχρονη Βασιλική και η συνομήλικη αδελφή της Μαρία. Τελείως μόνες πάτησαν στο λιμάνι μας, χωρίς τίποτα απολύτως από τα υπάρχοντά τους και ρίζωσαν εδώ για πάντα. Η Μαρία παντρεύτηκε τον Ερμιονίτη Παναγιώτη Στεργίου και η Βασιλική τον Φραγκίσκο Σιφναίο με καταγωγή από την Άνδρο και απέκτησε 2 αγόρια και 3 κορίτσια. Ένα από τα αγόρια ήταν ο αείμνηστος και αγαπητός σε όλη την Ερμιόνη Απόστολος Σιφναίος. Και οι δυο αδελφές ήσαν άριστες νοικοκυρές, ήσυχες και αγαπητές στη κοινωνία της Ερμιόνης.

Ο Σταύρος Καραγεωργίου, ο Χατζησταυρής, όπως τον αποκαλούσαν στην Αττάλεια, ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας. Σπούδασε στο φημισμένο Πρότυπο Γυμνάσιο της Σάμου και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία δεν τελείωσε, διότι ο αιφνίδιος θάνατος του μεγαλύτερου αδελφού του τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Αττάλεια για να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση αλευροβιομηχανίας. Στη καταστροφή πιάστηκε αιχμάλωτος από τον τουρκικό στρατό και εξορίστηκε στα τάγματα εργασίας. Το 1923 ελευθερώθηκε και παρά τις κακουχίες τη εξορίας κατόρθωσε να φτάσει στον Πειραιά, όπου εγκαταστάθηκε προσωρινά και ασχολήθηκε με το εμπόριο λίπους και λαδιού. Το 1929 γνώρισε και παντρεύτηκε την Ερμιονίτισσα Αργυρούλα Λαζαρίδου, κόρη του Σταμάτη και της Χρυσάνθης Λαζαρίδου και έζησαν στην Αθήνα όπου ήταν η εργασία του, αλλά η Ερμιόνη ήταν η αγαπημένη του πόλη. Γιός του Σταύρου είναι ο διαπρεπής Δικηγόρος Αθηνών Γιάννης Καραγεωργίου.

Ο Νικόλαος Σαρησυμεώνογλου, ο Νικόλα Εφέντη όπως τον αποκαλούσαν στην Τουρκία, ήταν μεγάλος τσιφλικάς της Αττάλειας. Είχε μια κόρη και δυο γιούς, τον πρωτότοκο Κώστα και τον Συμεών. Ασχολείτο με τα κοινά, ήταν δωρητής και χορηγός σε πολλά κοινωφελή έργα και εκδηλώσεις και έχαιρε σεβασμού και εμπιστοσύνης ακόμα και από τους Τούρκους και για αυτό στον ξεριζωμό τον μετέφεραν με δικό τους καΐκι στο Καστελόριζο. Από εκεί ήλθε στην Αθήνα όπου πέθανε το 1926. Ήταν μέλος της επιτροπής εκτιμήσεων των περιουσιών των Ελλήνων που άφησαν στην Μικρά Ασία και τις τουρκικές αποζημιώσεις. Ο γιός του Κώστας Σαρησυμεώνογλου, πολύ μορφωμένος, ο “διανοούμενος” όπως τον αποκαλούσαν, την περίοδο της καταστροφής ζούσε στην Γαλλία. Μετά τον ξεριζωμό ήλθε στην Ελλάδα αναζητώντας τους δικούς του και βρέθηκε στην Ερμιόνη να βοηθήσει έναν ξάδελφό του Ατταλιώτη πρόσφυγα όπου γνώρισε και παντρεύτηκε την αξιόλογη Ερμιονίτισσα Ζαχαρούλα Πετρολέκα. Όπως όλοι, έδιωξε το –Συμεώνογλου και έγινε Σαρρής. Απέκτησαν 2 παιδιά, τον Νίκο εισοδηματία και τον Μιχάλη Πολιτικό Μηχανικό. Ο γιός του Συμεών Σαρρησυμεώνογλου, αδελφού του Νικόλα, ήλθε στην Ερμιόνη πιθανόν με το καράβι και έφυγε αμέσως για τον Πειραιά. Αργότερα παντρεύτηκε κόρη της οικογένειας Λαδά και απέκτησαν δύο γιους, τον Συμεών που αποφοίτησε από τη ΣΝΔ και έφτασε μέχρι το βαθμό του Πλοιάρχου και τον Δημήτρη αξιωματικό του ΕΝ.

Η 28χρονη Δέσποινα Παντέλογλου, βρέθηκε με τη μητέρα της και 3 θείες της στο καράβι με προορισμό την Ερμιόνη. Στη διάρκεια του ταξιδιού, από τις κακουχίες η μητέρα της Ελισάβετ πέθανε και το πτώμα της ρίχνεται στην θάλασσα. Άλλες μαρτυρίες αναφέρουν ότι άφησαν το πτώμα στην Ύδρα.

Αφού περνούν τις πρώτες μέρες σε κάποια εκκλησία της Ερμιόνης, βρίσκεται με άλλους πρόσφυγες στο Κρανίδι. Οι θείες της γνωρίζοντας πολύ καλά την τέχνη του αργαλειού, σε λίγες μέρες έφυγαν για τον Πειραιά αναζητώντας εργασία. Η Δέσποινα μόνη πλέον, βρίσκει δουλειά στον 75χρονο Κρανιδιώτη μεγαλοκτηματία Κώστα Πανούτσο, ο οποίος αργότερα της ζήτησε να παντρευτούν. Αρχικά η Δέσποινα αρνήθηκε λόγω της διαφοράς ηλικίας, αλλά για λόγους επιβίωσης δέχτηκε και απέκτησε μαζί του 3 παιδιά. Ο Πανούτσος 5 χρόνια αργότερα πέθανε και η Δέσποινα, αν και νόμιμη σύζυγος του, δεν κληρονομεί τίποτα από την περιουσία του. Οι δύο πρώην σύζυγοι του Πανούτσου, με το πρόσχημα ότι η Δέσποινα είναι πρόσφυγας, διεκδικούν και παίρνουν όλη την περιουσία του.

Έτσι μένει πάλι στο δρόμο, τώρα με τρία παιδιά και αρχίζει να δουλεύει υπηρέτρια σε σπίτια, αλλά με σκληρή δουλειά και πείσμα καταφέρνει και τα μεγαλώνει τίμια και με αξιοπρέπεια. Η κόρη της Κατίνα παντρεύτηκε τον Ερμιονίτη Μανώλη Λακούτση και είναι η μητέρα του Γιάννη Λακούτση.

Σε ένα κιτρινισμένο από τη πολυκαιρία βιβλίο του 1926, που είχε εκδώσει ο Διεθνής Σύνδεσμος Γυναικών, με τίτλο “ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ” που βρήκα σε υπόγειο παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι, περιέχονται αυτοβιογραφίες προσφύγων κοριτσιών από τη ματωμένη γη της Μικρασίας. Προσφυγοπούλες 12-13 ετών από το οικοτροφείο που είχε οργανωθεί από τον Διεθνή Σύνδεσμο Γυναικών στην Αθήνα αμέσως μετά την καταστροφή, περιγράφουν το σκληρό ξεριζωμό όπως τον βίωσαν και με την αγνότητα και την ευαισθησία των παιδικών τους ψυχών αποτυπώνουν τα συναισθήματα του πόνου με ένα ατελείωτο παράπονο για τον άδικο ξεριζωμό τους από τη γη των γονιών και των προγόνων τους.

Ανάμεσά τους και 4 Ατταλιώτισσες, η Μαρίκα Γιαηλόγλου, η Ελένη Χατζηγεωργίου, η Μάρω Ιωαννίδου και η Κλειώ Δανιηλίδου που με τις οικογένειές τους ήλθαν στην Ερμιόνη. Η 13χρονη Μαρίκα Γιαηλόγλου στη δισέλιδη βιογραφία της αναφέρει ότι η οικογένειά της ήταν εύπορη και ευτυχισμένη και στο σχολείο ήταν άριστη μαθήτρια. Μετά την υποχώρηση του Ελληνικού στρατού και την αρχή του ξεριζωμού, ο πατέρας της εξορίστηκε από τους Τούρκους. Γράφει για το ερχομό τους στην Ερμιόνη: ”… ύστερα από 5 ημέρας δηλ. στις 17 Οκτωβρίου 1922, το πλοίον μας έφερε εις μιαν πόλιν της Πελοποννήσου, την Ερμιόνην και από εκεί δια ξηράς επήγαμεν στο Κρανίδιον. Εκεί δεν περνούσαμεν καθόλου καλά, διότι από τη μια εσκεπτόμεθα τι εγένετο ο πατέρας μου εις τα χέρια των τυράννων και από την άλλην τι θα γίνη η δική μας κατάστασις σε ένα ξένο μέρος που δεν εγνωρίζαμεν κανένα. Κατά τύχην, οι κάτοικοι ευρέθησαν φιλόξενοι και μας έδωσαν ένα σπίτι δωρεάν, δια να μη χάσω δε τα μαθήματά μου, πήγαινα και εκεί στο Σχολείον και με έδωσαν δωρεάν όλα τα χρειαζούμενα. Μετά 8 μήνες η μαμά μου εσκέφθη να υπάγει στας Αθήνας να εύρει ένα σπίτι και να μας πάρει».

Η Μάρω Ιωαννίδου, κόρη σηροτρόφου εύπορης οικογένειας με ωραίο σπίτι, έγραφε στα 13 της: “Στις 5 Οκτωβρίου 1922 ημέρα Σάββατο, οι Τούρκοι εμάζευσαν ως αιχμαλώτους όλους τους άνδρας από ηλικίας 18-45 ετών και μετά 2 ημέρας δίνουν διαταγή στα γυναικόπαιδα, αφού λάβουν τα χρειαζούμενα και ότι πολύτιμο είχαν και με προθεσμία μόνο 8 ημερών να φύγουν σε ξένα μέρη. Όταν όμως μας έβαλαν στη προκυμαίαν μας έψαξαν και μας πήραν όλα όσα πολύτιμα είχαμε μαζί μας, ιδίως τα χρυσαφικά μας. Έτσι χωρίς χρήματα επιβιβαστήκαμε σε Ελληνικό επίτακτο πλοίο με φοβερή τρικυμία και δυνατή βροχή. Μετά πέντε ημερών ταξίδι, εφθάσαμεν στην Ερμιόνην. Εκεί μείναμε ένα μήνα διότι το μέρος ήταν μικρό και δεν υπήρχαν εργασίαι, ενώ η οικογένειά μου είχε ανάγκη εργασίας δια να εξοικονομεί τα προς το ζην και ημείς δε αι μικραί σπουδής. Φύγαμε λοιπόν από την Ερμιόνην και ήλθαμεν εις τας Αθήνας”.

Η Κλειώ Δανιηλίδου, κόρη μεγάλου κτηματία, ζούσε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια μέχρι την ημέρα που οι Τούρκοι πήραν τα κτήματα του πατέρα της και αυτόν αιχμάλωτο για τα τάγματα εξορίας στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Από τότε άρχισαν τα βάσανα της οικογένειάς της. Η Κλειώ που αργότερα έγινε δασκάλα γράφει στο βιβλίο.

“Δεν επέρασαν δύο ημέραι από τη συμφορά και οι Τούρκοι έδωσαν διαταγή. Όλα τα γυναικόπαιδα αφού πάρουν όλα τα απαιτούμενα να φύγουν δια θαλάσσης. Τότε ημείς επήραμε μερικά από τα πράγματά μας και την 23ην Σεπτεμβρίου ημέραν Τρίτην καταβήκαμεν εις το λιμάνι όπου μας επερίμενε ένα επίτακτο ελληνικό πλοίον. Προτού να φύγωμεν μας έκαναν έρευνα κατ’ άτομον και αφού μας αφήρεσαν τα κοσμήματα και τα χρήματά μας με την πρόφασιν ότι δεν επιτρέπεται η εξαγωγή χρυσού μας αφήκαν με δυνατή βροχή και τρικυμίαν αποχαιρετώντες για τελευταία φορά την πατρίδα μας, την οποίαν δεν θα βλέπαμε πλέον ποτέ. Τα μεσάνυκτα, μόλις εξεκίνησε το πλοίον αισθάνθηκα μια μεγάλη λύπη και δυο δάκρυα εκύλησαν από τα μάτια μου, διότι εκτός του ότι αποχωριζόμουν από την ποθητή μου πατρίδα, εσκεπτόμην και τους Χριστιανούς αδελφούς μας, οι οποίοι απέμειναν εκεί εις πολύ επικίνδυνον θέσιν. Μετά πέντε ημερών ταξίδι εφθάσαμεν εις την Ερμιόνη της Αργολίδος. Εκεί μας εφιλοξένησαν δυο ημέρας εις ένα ξενοδοχείον. Κατά την τρίτην ημέραν ενοικιάσαμεν ένα δωμάτιον, εις το οποίον διαμείναμεν επί 10 μήνες. Αλλά το μέρος τούτο, ήτο τόσον μικρό, που δεν υπήρχον ούτε εργασίαι, ούτε σχολείο δι’ εμέ. Και επειδή η οικογένειά μας, είχεν ανάγκην από εργασίαν και εμείς τα παιδιά από σπουδήν, αποφασίσαμεν να έλθωμεν εις τας Αθήνας».

Ένα χρόνο μετά, τον Οκτώβριο του 1923, έγινε γενική απογραφή προσφύγων και η Ερμιόνη είχε 401, ενώ πέντε χρόνια αργότερα, το 1928, μόλις 35.

Ήταν οι Ατταλιώτες που είχαν απομείνει και άλλοι, από διάφορες πόλεις της Μικράς Ασίας, ξεριζωμένοι και αυτοί, μετά από πύρινες δοκιμασίες ήλθαν στο τόπο μας να βρουν καταφύγιο. Οικογένειες πολυμελείς, κατατρεγμένες που η κάθε μια κουβαλούσε μια ξεχωριστή θλιβερή περιπέτεια, με κοινό ωστόσο για όλους τον πόνο της προσφυγιάς και την ελπίδα για μια νέα αρχή.

Η εύπορη οικογένεια του Νίκου και Γιώργου Προβελεγγιάδη με ρίζες από τα Κύθηρα ζούσε στην πλούσια περιοχή του Γκιούλ Μπαξέ της Σμύρνης. Λίγες μέρες πριν την καταστροφή της Σμύρνης μαθαίνουν από γνωστό τους Έλληνα Αξιωματικό για την επερχόμενη τραγωδία και μη χάνοντας χρόνο ναυλώνουν καΐκια και με όλη τη κινητή τους περιουσία περνούν απέναντι στη Χίο. Ο Νίκος, η σύζυγός του Ευαγγελία με τα παιδιά τους Βασίλη και Στέλλα και ο αδελφός του Νίκου, Γιώργος φτάνουν στον Πειραιά. Το τρίτο παιδί του Νίκου, ο Μιμίκος που υπηρετούσε ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό είχε πιαστεί αιχμάλωτος. Στον Πειραιά από γνωστό τους έμπορο γνωρίζονται με τις οικογένειες Κατσογιώργη και Γεωργίου, οι οποίοι τους προτείνουν να εγκατασταθούν στην Ερμιόνη, την οποία γνώριζαν από τους σφουγγαράδες μας.

Έτσι, φτάνουν στην Ερμιόνη έτοιμοι για μια νέα αρχή και κατά την εγγραφή τους στο δημοτολόγιο Ερμιόνης από λάθος το επώνυμο γίνεται Προβελλεγγάτος. Πρώτο μέλημά τους είναι να βρεθεί ο 20χρονος Μιμίκος και με έγγραφα προς τα Υπουργεία Στρατιωτικών και Εξωτερικών ο πατέρας τον αναζητά, αλλά η απάντησή τους ήταν θλιβερά αρνητική. Ο Μιμίκος αγνοείται! Μήνες αργότερα, ο Μιμίκος μετά από συγκλονιστική περιπέτεια αποκτά την ελευθερία του και έρχεται στην Ερμιόνη.

Ο Νίκος, πετυχημένος έμπορος στην Σμύρνη, συνεχίζει την εμπορική του δραστηριότητα και ανοίγει παντοπωλείο στον εμπορικό τότε δρόμο της Ερμιόνης κοντά στην Παναγία και τυροκομείο στο Λουκαΐτι. Μετά το θάνατό του, τα παιδιά του Μιμίκος και Βασίλης διατήρησαν το τυροκομείο και άνοιξαν δικά τους μαγαζιά. Οι “πρόσφυγες” όπως τους αποκαλούσαν είχαν τα καλύτερα τυροκομικά προϊόντα δικής τους παραγωγής και μεγάλη ποικιλία από ελιές. Με την εμπειρία τους στο εμπόριο, το πείσμα, τη σκληρή δουλειά και τη νοικοκυροσύνη τους έκαναν και πάλι προκοπή. Έλεγε ο Μιμίκος στη γυναίκα του: “Κατερίνα, η καλύτερη επένδυση είναι η οικονομία”.

Ο Γιώργος, αγρότης στη Σμύρνη με μεγάλη ακίνητη περιουσία, έφερε μαζί του πολλά πολύτιμα αντικείμενα και τα πούλησε. Εργάστηκε ως επιστάτης στα κτήματα της οικογένειας Ιωσήφ Μερτύρη. Η Στέλλα σπούδασε νηπιαγωγός, απέκτησε μεταπτυχιακό στη Βαρκελώνη και αργότερα άνοιξε ιδιωτικό δημοτικό σχολείο στην Αμφιάλη. Ακούραστη, τελειομανής στη δουλειά της, το σχολείο της ήταν κυψέλη μάθησης και δίδαξαν εκεί οι Ερμιονίτισσες δασκάλες Παγώνα Κομμά για 5 χρόνια και η Κατερίνα Παπαμιχαήλ-Ρήγα για ένα χρόνο. Ο Μιμίκος παντρεύτηκε την Ερμιονίτισσα Κατίνα Αγγελή, αδελφή του Ησαΐα και ο Βασίλης την Ελένη Φραγκούλη, την οποία ερωτεύτηκε πολύ και την παντρεύτηκε παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς της.

Όλη η οικογένεια Προβελεγγάτου είχε άριστες σχέσεις με την κοινωνία της Ερμιόνης.

Ήσυχοι, σοβαροί, εργατικοί άνθρωποι και οικονομικά ευκατάστατοι, ήσαν πολύ αγαπητοί και έκαναν παρέα με τις καλύτερες οικογένειες της Ερμιόνης.

Η οικογένεια του 16χρονου Γιώργου Μαιντανού στην κόλαση της Σμύρνης προσπαθεί να αποφύγει το τούρκικο γιαταγάνι. Ο πατέρας του, στη προσπάθειά του να ξεφύγει από τη μανία των Τούρκων, τρέχει στους μαχαλάδες και τα σοκάκια και πηδώντας ένα τοίχο, τραυματίζεται και ανήμπορο τον βρίσκουν οι θανατηφόρες σφαίρες. Η μητέρα του κυριολεκτικά ξυπόλυτη, με τα παιδιά της, ακολουθώντας τα μπουλούκια των προσφύγων, βρίσκεται απελπισμένη στον Πειραιά. Ο ίδιος χάνεται από την οικογένειά του, κατορθώνει όμως να τρυπώσει σε ένα πλοίο και φτάνει στην Ερμιόνη. Με τη βοήθεια της Επιτροπής Αποκατάστασης, η οικογένεια σμίγει και ξεκινούν στην Ερμιόνη μια νέα ζωή. Ο Γιώργος μεγάλωσε, έμαθε την τέχνη του τσαγκάρη, άνοιξε μαγαζί στα Μαντράκια και καθημερινά έβγαινε στο δρόμο με τα παπούτσια κρεμασμένα στη πλάτη του για να δίνει στου πελάτες του. Ήταν άνθρωπος του χορού και της μουσικής, συμπαθέστατος και αγαπητός σε όλους.

Ο Μιμίκος Τρουπόγλου, με τη γυναίκα του Ευγέγκω και τα 7 παιδιά τους, Ανάστα, Φωτεινή, Αρίστο, Μαριώ, Πατίτσα (Παναγιώτα), Γιάννη και Ζωίτσα, βρίσκονται στη προκυμαία της παραλιακής πόλης Αρτάκη με εκατοντάδες ξεριζωμένους και προσπαθούν να επιβιβαστούν σε πλοίο για να σωθούν. Επικρατεί μεγάλη αναστάτωση, το βίντσι δουλεύει ασταμάτητα και ο κόσμος πηγαινοέρχεται στις σκάλες φορτώνοντας πράγματα. Στην Αρτάκη υπηρετούσε ως Λιμενάρχης ο Ερμιονίτης αξιωματικός του ναυτικού Γιάννης Μπουκουβάλας, ένας πολύ δραστήριος πατριώτης που αντιπαθούσε τους Τούρκους και βοηθούσε πολύ τους Έλληνες. Ο Μιμίκος Τρουπόγλου είχε οικογενειακή φιλία με τον Μπουκουβάλα και μέσα στην αναταραχή προσπαθούσε να τον βρει για να τους βοηθήσει, αλλά δεν μπόρεσε. Ο Μπουκουβάλας, που παρακολουθούσε τη διαδικασία φόρτωσης και επιβίβασης αντιλήφθηκε επίθεση Τούρκων και πυροβολώντας στο αέρα, δίνει εντολή να λύσουν τα παλαμάρια, να σηκώσουν τις σκάλες και την άγκυρα. “Τούρκοι- Τούρκοι” φώναζε, “σηκώστε τις άγκυρες τις σκάλες, ξεκίνα καπετάνιε θα έχουμε πολλά θύματα. Ναύτη λύσε τα παλαμάρια!”. Αρχίζει πανικός και όλοι ορμούν στο καράβι. Άλλοι πέφτουν στη θάλασσα, άλλοι κρέμονται στα σχοινιά, άλλοι έμειναν στο μώλο και οι τυχεροί έμειναν στο καράβι παίρνοντας το δρόμο της προσφυγιάς. Σκηνές τραγικές, απερίγραπτες! Οικογένειες σε δευτερόλεπτα χωρίστηκαν για πάντα! Στους τυχερούς και οι Τρουπόγλου, που μετά 20 ημερών ταλαιπωρία φτάνουν στη Ρεδαιστό και επιβιβάζονται στο πλοίο “Πάραλος Άνδρος“ που πήγαινε κατευθείαν Πειραιά. Το καράβι είχε πολύ φορτίο, πήγαινε πολύ σιγά και σε μια εβδομάδα μέσω Θεσσαλονίκης φτάνει στον Πειραιά. Με εκατοντάδες άλλους πρόσφυγες για μέρες ολόκληρες στοιβάζονται σε μια πολύ μικρή αποθήκη. Όλη την ημέρα έτρεχαν στους δρόμους του Πειραιά να βρουν δουλειά και ένα σπίτι να στεγαστούν και το βράδυ πάλι στην αποθήκη. Σε ένα δρόμο του Πειραιά, μπροστά τους βρέθηκε και πάλι ο Μπουκουβάλας. “Γιατί δε φεύγετε για το χωριό μου, την Ερμιόνη στην Αργολίδα;” τους λέει. “Δεν έχει εργοστάσια, μα έχει κτήματα, θα βρείτε δουλειά. Έχω και τον θείο μου εκεί, τον καπετάν-Γιώργη, τον Τέσση και θα σας υποστηρίξει». Ο Μπουκουβάλας ήταν ο άνθρωπος που τους γλύτωσε στην Αρτάκη, γιατί να μη τον εμπιστευτούν τώρα; Δέχτηκαν και ο Μιμίκος με τον Μπουκουβάλα τρέχουν στα Λεμονάδικα, βρίσκουν τον Τέσση και σε μια βδομάδα βρίσκονται στην Ερμιόνη. Νοίκιασαν ένα δίπατο σπίτι δίπλα στη θάλασσα στα Μαντράκια. Ο καραβοκύρης καπετάν Γιώργης Τέσσης, τίμιος, μπεσαλής και λεβεντάνθρωπος, με το καΐκι του έκανε δρομολόγια από τον Σαρωνικό μέχρι και το Λεωνίδιο μεταφέροντας εμπορεύματα. Τους βρήκε δουλειά, τους προσέφερε τη φιλία του, τους αγάπησε, τους σεβάστηκε και ταπεινά ζήτησε σε γάμο τη μεγαλύτερη κόρη τους, την όμορφη Ανάστα. Μια ψηλή λυγερή ξανθιά κοπέλα που τη ζητούσαν σε γάμο επιφανείς Έλληνες στην Αρτάκη και τη Σμύρνη, ακόμα και στη Πόλη.

Ο καπετάν Γιώργης και η κυρα-Στάσα είναι οι γονείς της γνωστής συγγραφέως Ευαγγελίας Τέσση που έγραψε το βιβλίο “Ανατολικά του Αρχιπελάγους“, ένα συγκλονιστικό βιβλίο που περιγράφει πώς βίωσαν οι προγονοί της την προσφυγιά.

Ο φαρμακοποιός Νίκος Βλαστός, από τα Σόκια, εξαθλιωμένος περιφέρεται στις γειτονιές του Πειραιά, ψάχνοντας μέρος να στεγάσει την οικογένειά του, τη σύζυγό του Σοφία και τα παιδιά του Μίλτο, Λίλη, Καίτη και Νιόβη. Τυχαία γνωρίζει τον έμπορο Νίκο Λαζαρίδη, πατέρα της Ανθούλας Δουρούκου, ο οποίος του προτείνει να πάνε για εγκατάσταση στην Ερμιόνη. Έτσι στήνουν το καινούργιο σπιτικό τους στο σπίτι του Στεργίου που ήταν η καφετέρια “ΕΡΩΔΙΟΣ”. Ήταν οικογένεια με μεγάλη μόρφωση, κουλτούρα και ξεχωριστούς τρόπους. Ο Μίλτος, γιος του Νίκου Βλαστού, γιατρός νευρολόγος, με σπουδές στο Παρίσι, φυσικό ήταν να αφήσει την Ερμιόνη. Η πρώτη νευρολογική κλινική της Αθήνας ιδρύθηκε από αυτόν και η στάση λεωφορείων εκεί, ονομάστηκε “Στάση Βλαστού” και υπάρχει μέχρι σήμερα. Ο Ερμιονίτης Άγγελος Καραγιάννης, σε μια βεγγέρα σαγηνεύτηκε από την ομορφιά και τη χάρη της Καίτης Βλαστού και αμέσως την παντρεύτηκε αδιαφορώντας για τις επιφυλάξεις της οικογένειάς του. Η Λίλη παντρεύτηκε και έζησε στο Παρίσι, η Νιόβη παντρεύτηκε καπνέμπορο στη Πάτρα και έζησε εκεί.

Το 1922, ο Δημήτρης Χατζησωκράτης από τα Σόκια, προύχοντας και ιδιαίτερα ευκατάστατος, η γυναίκα του Αργυρώ και τα παιδιά τους, καταδιωκόμενοι από τους Τούρκους, καταφεύγουν στη Σάμο, από εκεί στον Πειραιά και κατόπιν στη Δράμα, όπου με την ανταλλαγή προσφύγων και αποζημιώσεων τους επιδίδεται μεγάλος κλήρος για εγκατάσταση και καλλιέργεια. Η Αργυρώ, πολύ καλή μαγείρισσα, γνώριζε τη χρήση των βοτάνων και παρουσίαζε εξαίρετες Μικρασιάτικες συνταγές. Μετά 20 χρόνια, η κόρη τους Δέσποινα παντρεύεται αστυνομικό που υπηρετούσε στο Κρανίδι και εγκαθίστανται στην περιοχή μας. Στο τέλος της κατοχής, εγκαθίστανται στην Ερμιόνη και τα αδέλφια της Σωκράτης και Σοφοκλής με μεγάλη δράση στην Εθνική Αντίσταση. Εργάζονται ως διοικητικό προσωπικό στα μεταλλεία, παντρεύονται τις Ερμιονίτισσες Αργυρώ Δέδε και Ρίνα Σταματίου και από τότε αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, που τους αγκάλιασε με στοργή.

Ο Μάρκος Γιαμούρογλου από το Ικόνιο, στη καταστροφή πιάνεται αιχμάλωτος.  Η γυναίκα του Αναστασία με τον 6χρονο Ιορδάνη, τον 4χρονο Γιάννη, τον 2χρονο Ηλία, την αδελφή του Μάρκου Κατίγκω (Κατίνα) και την κόρη της Κούλα φτάνουν στην Ελλάδα και μετά από απίστευτη περιπέτεια δύο μηνών βρίσκονται στα Ιωάννινα. Ο Μάρκος το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών απελευθερώνεται και ξεριζωμένος βρέθηκε στην Ερμιόνη και αρχίζει μεγάλο αγώνα να βρει την οικογένειά του.

Χάρη στη πρωτοβουλία της Εκκλησίας να ανακοινώνονται μετά την Κυριακάτικη λειτουργία από τους επιτρόπους αναζητήσεις αγνοουμένων προσφύγων, η γυναίκα του άκουσε στα Ιωάννινα για το άντρα της, ήλθε στην Ερμιόνη και τον βρήκε. Όλη η οικογένεια ενώνεται και αρχίζει να στήνει το σπιτικό της. Στο Ικόνιο είχαν μεγάλο διώροφο σπίτι, ήταν πολύ ευκατάστατη οικογένεια, έκαναν παραγωγή ούζου. Οι χανούμισσες αγαπούσαν πολύ την Αναστασία και την παρότρυναν να μη φύγει ως πρόσφυγας. Θα την βοηθούσαν και θα την προστάτευαν της έλεγαν. Ο Μάρκος άνοιξε καμίνι με τούβλα και κεραμίδια στο Κρανίδι και τον χειμώνα διατηρούσε σιδηρουργείο στην Ερμιόνη. Απέκτησαν και άλλα 4 παιδιά, την Δέσπω, τον Θεοδόση, την Κατίνα και την Κούλα. Όταν τα παιδιά άρχισαν το σχολείο στην Ερμιόνη, οι συμμαθητές τους τα αποκαλούσαν Τουρκόπουλα και ο Μάρκος άλλαξε το επώνυμο σε Βροχίδης. Στην Ερμιόνη ήσαν πολύ αγαπητοί και κοινωνικοί. Ο Μάρκος και η Αναστασία έπαιζαν πολύ καλά ούτι και κανονάκι, ένα μουσικό όργανο άγνωστο τότε στην Ερμιόνη (σαν το σαντούρι αλλά χωρίς ξύλα έπαιζαν με τα χέρια) και δημιούργησαν πολλές παρέες. Ο Μάρκος πέθανε νωρίς και η οικογένεια έφυγε για την Αθήνα, όπου τα αγόρια αρχικά άνοιξαν καμίνι στην Ιερά Οδό και μετά δημιούργησαν το γνωστό εργοστάσιο εκκλησιαστικών ειδών “Βροχίδης” που υπάρχει μέχρι σήμερα και ανήκει στα εγγόνια του Μάρκου από το γιο του Θεοδόση. Ο αδελφός του Μάρκου, Χαρίτος Γιαμούρογλου, το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών ήλθε στην Ερμιόνη, φέρνοντας πολλές λίρες και χρυσό. Η κόρη του Μάρκου Κατίνα παντρεύτηκε τον Ερμιονίτη Σταύρο Γεωργίου και απέκτησαν 5 παιδιά. Το σπίτι τους είναι από τα ελάχιστα προσφυγικά που διατηρούνται μέχρι σήμερα. Βρήκα στο Αιγάλεω την κόρη του Μάρκου Δέσπω, 88 ετών σήμερα, μιλήσαμε πάρα πολλές ώρες και μου εξιστόρησε πως κτίστηκε αυτό το σπίτι. “… ο πατέρας μου συνάντησε τη μάνα μου το ‘23, ήλθε στην Ερμιόνη και άνοιξε καμίνι. Στην αρχή έμεναν στο νοίκι, ήθελε να αγοράσει ένα οικόπεδο κοντά στο λιμάνι να φτιάξει σπίτι, αλλά ένας μηχανικός που το είδε του είπε: Μάστρο-Μάρκο είσαι καλός άνθρωπος και σε λυπάμαι γιατί έχεις 8 παιδιά, αλλά αυτό το οικόπεδο μη το πάρεις, γιατί αν περάσει το ποτάμι του Καταφυκιού δεν θα μείνει ούτε πόρτα, θα σου βρω εγώ ένα. Όταν έκτιζε ο πατέρας μου το σπίτι, τα τούβλα ήταν δικά του και όταν έκανε αγιασμό στα θεμέλια δεν είχε λεφτά να πληρώσει τον Παπά και πάει απέναντι και ζήτησε ένα τάλιρο να πληρώσει τον Παπά και του λέει η μάνα μου: Τι κάνεις και θέλεις σπίτι αφού δεν έχεις λεφτά και της λέει ο πατέρας μου θα βρεθούν λεφτά. Δεν είχαμε τσακωθεί με τη γειτονιά ποτέ, ούτε με κανέναν είχε τσακωθεί ο πατέρας μου, τέτοια πράγματα δεν είχαμε, είχαμε αγάπη στο χωριό. Μετά ήθελε πολύ ξυλεία για τη σκεπή και βρήκε ένα μεγαλέμπορα στο λιμάνι και τον παρακάλεσε να του δώσει ξυλεία να βάλει μέσα τα παιδιά του και τον Οκτώβρη να του δώσει τα λεφτά. Εκείνος σκέφτηκε – σκέφτηκε και του λέει: Έλα Μάρκο πάρε την ξυλεία και τελείωσε το σπίτι. Ένας γείτονας του έμπορα του είπε: Τι έκανες; Έδωσες τόση ξυλεία χωρίς λεφτά σε έναν πρόσφυγα που δεν το ξέρεις; Δεν πειράζει, αν θέλει ας μην τα φέρει να συγχωρεθούν ο πατέρας μου και η μητέρα μου. Ο πατέρας μου δούλεψε πολύ καλά το καλοκαίρι, πούλησε τούβλα και κεραμίδια, μάζεψε τα λεφτά και τέλος Σεπτέμβρη πάει τα δίνει, ευχαριστεί το έμπορο και αυτός του απαντά: Μάστρο-Μάρκο ό,τι θέλεις να έρχεσαι να παίρνεις. Συναντά τον γείτονά του και δείχνοντας τα λεφτά του λέει: Να ο πρόσφυγας μου έφερε τα λεφτά και σεις με κάνατε να έχω σκάσει που του έδωσα την ξυλεία”.

Ο Αναστάσιος και η Βασιλική Κωτσόγλου από την πόλη Αλάγια, ήλθαν στις Σπέτσες και από εκεί στην Ερμιόνη με τα 5 παιδιά τους Γιώργο, Αναστασία, Φωτεινή, Ιορδάνη και Δημήτρη. Έμειναν στην Ερμιόνη 10 χρόνια στο σημερινό σπίτι της Θεοδότης Σκλαβούνου, εκτός από τον Γιώργο, ο οποίος έμεινε μόνιμα εδώ και έγινε γανωτής ή καλατζής. Ο μάστρο-Γιώργης ήταν άνθρωπος ήσυχος, φτωχός αλλά εργατικός και τίμιος. Με ένα τσουβάλι στην πλάτη και τα σύνεργά του γύριζε με τα πόδια όλα τα γύρω χωριά μέχρι και το Λουκαΐτι και αγωνιζόταν να θρέψει τα πολλά παιδιά του. Γάνωνε με κασσίτερο τα χάλκινα σκεύη, τα μοναδικά που χρησιμοποιούσαν τότε οι νοικοκυρές στην κουζίνα τους. Οι ντόπιοι τον αγαπούσαν για την καλοσύνη και το χιούμορ του και καλοπροαίρετα τον πείραζαν για την πολυτεκνία του και για την χαρακτηριστική περίεργη προφορά του, αφού δεν κατάφερε ποτέ να μάθει σωστά τα Ελληνικά. Ο Γιώργος έμεινε στην Ερμιόνη μέχρι τη δεκαετία του 1950.

Ο Κυριάκος Σακαλίδης από το Σαγιχλί, μετά την καταστροφή αρχικά βρίσκεται στο Ξυλόκαστρο, κατόπιν στον Πειραιά στα Άνω Πετράλωνα και στην Κατοχή καταλήγει στην Ερμιόνη. Δραστηριοποιήθηκε ως έμπορος με πολύ καλό μπακάλικο στην περιοχή της Παναγίας, στο οποίο μικρός πήγαινα καθημερινά. Παντρεύτηκε την Ερμιονίτισσα Ματίνα Νάκου, αδελφή του χρυσοχόου. Ήταν άνθρωπος ευγενικός, πνευματώδης με πολύ χιούμορ, ιδιαίτερα με τις γυναίκες που πάντα είχε κάποιο αστείο να πει για να τους φτιάξει την διάθεση. Στο σπίτι του έκανε πολλές κοινωνικές συγκεντρώσεις, τις λεγόμενες βεγγέρες, με φίλους του Ερμιονίτες.

Γόνος προσφύγων ήταν και ο αγαπητός σε όλους μας φωτογράφος Στέφος Αλεξανδρίδης, ο οποίος έζησε στο Κρανίδι, αλλά ο φακός του αποθανάτισε όλη την Ερμιονίδα. Ο πατέρας του σε ηλικία 25 ετών ήλθε στις Σπέτσες με το πλοίο “ΠΑΤΡΙΣ” από την Σπάρτη της Μικράς Ασίας, μια πόλη που βγάζει πολλά χαλιά τα λεγόμενα “σπαρταλίδικα χαλιά”. Ο πατέρας του Στέφου ήθελε να τον κάνει ράφτη, αλλά αυτός ήθελε να γίνει τσαγκάρης και έτσι πήγε στο τσαγκαράδικο που είχαν δύο πρόσφυγες. Ωστόσο τον κέρδισε η τέχνη του φωτογράφου που την υπηρέτησε με πολύ μεράκι και έγινε ο εμβληματικός φωτογράφος της Ερμιονίδας.

Η Φωφώ Κωνσταντινίδη, από την Κωνσταντινούπολη βρέθηκε ως πρόσφυγας στην Ερμιόνη. Ηταν οδοντίατρος, με ιατρείο στο στενό μεταξύ Πραχαλιά και Τάγκαλου στο λιμάνι. Μοναχική, αξιοπρεπής, με καλούς τρόπους, αγαπούσε πολύ τα ζώα. Είχε έναν σκύλο με το όνομα “Σποτς” και πολλές γάτες. Τη δεκαετία του ‘60 έκανε και ιδιαίτερα μαθήματα Αγγλικών και Γαλλικών. Το σπίτι της στα Μαντράκια ήταν απέναντι στο σπίτι Απόστολου Γκάτσου και τα διπλανά σκαλάκια που βγαίνουν στη θάλασσα τα λέμε ακόμη και σήμερα “σκαλάκια της κυρά Φωφώς”.

Ο Γιώργος Σιγανούλης, 6 χρονών βρέθηκε στην Ερμιόνη χωρίς γονείς και συγγενείς, ως πρόσφυγας. Ο κτηματίας Δημήτρης Κόντος τον πήρε στο περιβόλι του και έζησε εκεί μέχρι τον θάνατό του. Με το κοπάδι του γύριζε όλο το κάμπο της Κινέτας και των Ποτοκίων. Ο τρόμος του ξεριζωμού και ο χαμός της οικογένειάς του τον είχαν σημαδέψει για πάντα. Δεν θυμόταν τίποτα για το πώς έφτασε στο τόπο μας.

Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ

“Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός, ευθύς εγιόμισε άνθη” λέει ο στίχος του εθνικού μας ποιητή και πράγματι, η φτωχή Ελλάδα των 4.000.000 ψυχών με τιτάνια προσπάθεια, σε 3 χρόνια μόνο, κατάφερε να εξασφαλίσει στέγη, δουλειά και περίθαλψη, σε 1.500.000 πρόσφυγες. Και αυτοί σε μια δεκαετία, με τη φιλοπονία και το φιλοπρόοδο πνεύμα τους της έδωσαν δύναμη από τη δική τους δύναμη.

Μετέτρεψαν την τραγωδία σε δημιουργία! Έκαναν το δράμα θαύμα και ο ξεριζωμός, σύμφωνα με τον Σαράντο Καργάκο, έγινε ριζωμός, έγινε ανθοβόλημα και νέα καρποφορία για την Ελλάδα. Πριν την καταστροφή, με σιδερένιο κρίκο την αλληλεγγύη, δημιουργικοί και ευρηματικοί, εμπορικά και επιχειρηματικά δραστήριοι, χρυσοχέρηδες, κυριαρχούσαν στο θαλάσσιο εμπόριο και σε όλα τα επαγγέλματα, με επιστήμονες και τεχνίτες απαράμιλλης καλαισθησίας.

Η εργατικότητα ενός Έλληνα έφτανε με 10 Τούρκων, αφού ως μεγαλύτερο ελάττωμα και από τη κλεψιά ακόμα, θεωρούσαν την τεμπελιά. Στη Σμύρνη, το 70% του εμπορίου και της οικονομίας κατείχαν οι Έλληνες και ήταν θέμα χρόνου να γίνει ολόκληρη η περιοχή ελληνική αν δε συνέβαινε η τραγωδία. Μόρφωναν τα παιδιά τους με υψηλού επιπέδου παιδεία, με δασκάλους πολύ μορφωμένους και αυστηρούς. Λάτρευαν τον Θεό και την Πατρίδα. Η τουρκική παρουσία ήταν αισθητή κάθε μέρα στη ζωή τους αλλά κυρίως στη βαθιά πληγωμένη καρδιά τους και η γνώση της γεωγραφίας και ιστορίας ήταν ένα γλυκό και θαυματουργό βάλσαμο για αυτήν. Ελληνικά βιβλία δεν είχαν, μάθαιναν όμως τα πάντα για την επανάσταση του 1821, τους ήρωες, τις θυσίες, τα ολοκαυτώματα, τις προδοσίες και τις διχόνοιες. Οι Τουρκικές αρχές τους απαγόρευαν να τραγουδούν πατριωτικά τραγούδια και τον Εθνικό Ύμνο, όμως όλοι τα ήξεραν και τα τραγουδούσαν κρυφά στο σπίτι, κάνοντας τους γονείς να ανησυχούν μήπως τα ακούσουν οι Τούρκοι.

Τούρκοι και Έλληνες είχαν κοινωνικές συναναστροφές και φιλίες. Πήγαιναν στις γιορτές, τα παιδιά έπαιζαν μαζί και οι μεγάλοι έτρεφαν σεβασμό μεταξύ τους. Ζούσαν σε υψηλό βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο με ευρωπαϊκά πρότυπα. Αξιοσημείωτη είναι η ύπαρξη πέντε λυρικών θεάτρων στη Σμύρνη, όταν στην Αθήνα δεν υπήρχε ούτε ένα! Γι’ αυτό και οι Έλληνες στρατιώτες όταν αποβιβάστηκαν εκεί βρέθηκαν προ εκπλήξεως! Διαπίστωσαν πως δεν ήλθαν από τη Δύση στην Ανατολή. Η Δύση ήταν στην Ανατολή! Με τον ερχομό τους, εκτός από τον πολιτισμό τους έφεραν και μια μοναδική αξιοπρέπεια. Δεν υπήρξε ούτε ένας πρόσφυγας ζητιάνος. Στο κοινωνικό μίγμα που δημιουργείται από την υποχρεωτική συνύπαρξης δύο διαφορετικών κόσμων η αντιμετώπιση των ντόπιων χαρακτηρίζεται από αναστάτωση, σκεπτικισμό, δυσπιστία και πολλές φορές εχθρότητα. Χαρακτηριστικό ήταν το παράπονο της Φ. Χαϊδεμένου: “Στην Τουρκία μας φέρθηκαν σαν Έλληνες και στην Ελλάδα σαν Τούρκους”.

Στην Ερμιόνη δεν υπήρχαν πράξεις εχθρότητας, υπήρχε όμως αρκετή δυσπιστία και επιφυλακτικότητα ακόμη και από τις αρχές του τόπου, όπως η απόρριψη από το Κοινοτικό Συμβούλιο πρότασης του Προέδρου για προσφορά 3.000 δρχ. από το αποθεματικό κεφάλαιο για την στέγαση και περίθαλψη απόρων προσφύγων. Εμφανείς ήσαν οι διαφορές στη κουλτούρα και την καθημερινότητα, όπως η συνήθεια ορισμένων συμπολιτών μας να αναφέρονται στα Θεία, προκειμένου να ξεθυμάνουν από το θυμό τους, που έκανε εξαιρετικά άσχημη εντύπωση στους πρόσφυγες, οι οποίοι δεν έβριζαν ποτέ τα θεία. Λύπη και περίσκεψη δημιουργούσαν στους πρόσφυγες κάποιοι λιγοστοί συμπολίτες μας, κυρίως έμποροι και άνθρωποι της αγοράς, που νόμιζαν ότι οι φτωχοί και εξαθλιωμένοι αυτοί άνθρωποι και κυρίως τα μικρά παιδιά ήταν εύκολα θύματα εκμετάλλευσης ή ακόμα και απάτης και προσπαθούσαν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος τους.

Νεαροί Ερμιονίτες συνήθως μεθυσμένοι έκαναν καντάδα στις όμορφες προσφυγοπούλες και απαιτούσαν να βγουν από τα σπίτια τους να τις θαυμάσουν. Αυτές δεν έβγαιναν, οι νεαροί πετούσαν πέτρες και ακολουθούσαν κυνηγητά με μαγκούρες και άλλα σχετικά! Ωστόσο, αν και είχαν χάσει τον παράδεισό τους, όπως έλεγαν, αναπολώντας τα όμορφα χρόνια στην Αττάλεια, δέχθηκαν τη νέα πραγματικότητα καρτερικά και χαρακτήρισαν την Ερμιόνη, ως ένα “ήσυχο χωριό”. Με τα χρόνια οι Ερμιονίτες τους αποδέχτηκαν ως ισότιμους συμπολίτες, συνεργάστηκαν μαζί τους, αναγνώρισαν την αξία τους και τον καλό τους χαρακτήρα, αξιοποίησαν τις ικανότητες και τα προτερήματά τους και όχι μόνο δεν τους ενοχλούσαν, αλλά τους αποδέχονταν με σεβασμό.

Την ημέρα που οι εξαθλιωμένοι αυτοί άνθρωποι κατέκλυσαν το λιμάνι μας, κανείς δεν φανταζόταν ότι με τη προκοπή τους και τις νέες ιδέες τους θα αποτελούσαν σημαντική δύναμη προόδου για την μικρή Ερμιόνη. Ο δάσκαλος Μιχαήλ Παπαβασιλείου γράφει: “Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, που κατακλύσανε το φθινόπωρο του ’22 το χωριό μας, δώσανε στη ζωή μας τελείως διαφορετικό νόημα».

Και η Δέσπω Βροχίδη, άκουσε έναν συμπολίτη μας, να λέει σε κάποιον άλλο: “Τούτοι οι άνθρωποι που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, καινούργιο αίμα ήτανε στο κορμί του τόπου μας. Πολλά θα μάθουμε από αυτούς. Κοιτάξτε να τους μοιάσουμε για να δούμε άσπρη μέρα”.

Ο Μιχάλης Δεληγιάννης, πρωταγωνιστής στα γεγονότα του Οκτωβρίου 1922 και γνωρίζοντας τις ικανότητές τους, αργότερα το 1927 ως Πρόεδρος της Κοινότητας, κάνει στο Κοινοτικό Συμβούλιο την παρακάτω πρόταση: ”…ταπητουργοί, υφανταί, οικοδόμοι, υποδηματοποιοί και άλλοι τεχνίται εκ των προσφύγων, αποκαθιστάμενοι εις την κοινότητά μας, ούσα παραλιακή και έχουσα κλίμα και ύδατα πόσιμα, υγιεινά και άφθονα, θα εύρωσιν εργασίαν προς συντήρησιν των οικογενειών αυτών και θα αποβώσιν χρήσιμοι στο σύνολο των κατοίκων της κοινότητος” και το Συμβούλιο, αποφασίζει παμψηφεί να παραχωρηθούν δωρεάν κοινοτικά οικόπεδα στο Δυτικό άκρο της πόλης για να κτίσουν σπίτια. Η απόφαση αυτή δεν υλοποιήθηκε.

Εμπορικά δαιμόνια τα αδέλφια Πεχλιβανίδη νοίκιαζαν καΐκια και όργωναν τον Σαρωνικό και Αργολικό κόλπο μεταφέροντας όχι μόνο τα προϊόντα της περιοχής, αλλά έφερναν και από τον Πειραιά κυρίως παστά, ξηρούς καρπούς και ζαχαρωτά.

Οι ζαχαροπλάστες Παντελής Αναμουρλόγλου και Θόδωρος Κωνσταντινίδης μας έμαθαν τα γλυκά ταψιού που έφτιαχναν μόνοι τους, το μπακλαβά, το ραβανί και το σαραγλί, την πάστα σοκολατίνα και τα απίθανα παγωτά τους, καϊμάκι, βανίλια σοκολάτα, πεπόνι, καρπούζι και βύσσινο, άγνωστα μέχρι τότε σε πολλούς Ερμιονίτες. Oι προσφυγοπούλες χειραφετημένες και οι μανάδες με τα μωρά στην αγκαλιά πήραν τα δρεπάνια, τις τσάπες και τα κλαδευτήρια και κατέκλυσαν τα χωράφια και τα περιβόλια.

Οι πρωτοποριακές μέθοδοι του Μιμίκου Τρουπόγλου στη γεωργία και ιδιαίτερα στο κλάδεμα, έγιναν γνωστές στην περιοχή και δεν υπήρχε κτηματίας να μη ζητήσει τη γνώμη του. Αρκετοί σάστιζαν με τις συμβουλές του και τον αντιμετώπιζαν με ειρωνεία, σχολιάζοντας πίσω από την πλάτη του: ”Πάει, του ‘στριψε του κακομοίρη από της προσφυγιάς τον καημό. Ακούς, να μας λέει, να μιλάμε με τη γη μας και να αφουγκραζόμαστε τα δέντρα, γιατί αισθάνονται και μας μιλούν!”. Στο τέλος όμως, όλοι αναγνώριζαν την αξία του, ζητούσαν τη γνώμη του και έλεγαν: “Μεγαλονοικοκύρης πρέπει να ήταν ο μπαρμπα-Μιμίκος!”

Από τους αργαλειούς έβγαιναν αριστουργήματα σε χαλιά και υφαντά που ξεχώριζαν για τον ιδιαίτερο τρόπο επεξεργασίας και για τα ανάλαφρα και με λαϊκά θέματα σχέδιά τους. Το σχολείο Συγγρού μετατράπηκε σε ταπητουργικό εργαστήρι, προσφυγοπούλες για δέκα χρόνια δίδασκαν ταπητουργία σε κοπέλες της Ερμιόνης. Άλλες, έπιασαν τις βελόνες και έκαναν αξιοζήλευτα κεντήματα και πλεκτά ρούχα. Οι κοπέλες της Ερμιόνης έτρεχαν σε αυτές να φτιάξουν την προίκα τους, μαθαίνοντας εργόχειρα και κυρίως τη βυζαντινή βελόνα, έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο κεντήματος. Οι Ερμιονίτισσες έμαθαν πολλά για το στόλισμα της νύφης, το στρώσιμο του τραπεζιού και για θέματα αισθητικής και καλαισθησίας.

Οι Μικρασιάτισσες ακολουθώντας την λαϊκή ρήση, “Τις ιστορίες του τόπου σου, για να μη τις ξεχνάς, να τις βάζεις στα φαγητά” με την ποικιλία των μπαχαρικών, των εξαίσιων μυρωδικών και βοτάνων, δημιούργησαν ένα γευστικό πολιτισμό που έχει κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο. Με τον ερχομό τους, εγκαταλείπεται η ”σπαρτιάτικη” λιτότητα της Ελλαδικής κουζίνας και εισβάλει ορμητικά η Πολίτικη και Σμυρνέϊκη εξωτική γεύση. Μοιραία άλλαξε και η κουζίνα της Ερμιόνης, αποκτώντας μια άλλη διάσταση και ποιότητα, παρ’ ότι πολλά από τα υλικά τους ήταν άγνωστα στις Ερμιονίτισσες και πολλές φορές τα χρησιμοποιούσαν για άλλο σκοπό αντί για τη μαγειρική.

Η μουσική και ο χορός ήταν το βάλσαμο για τον πόνο της προσφυγιάς και οι μουσικές εκδηλώσεις ήταν ιεροτελεστίες για να διατηρηθεί η κοινή τους ταυτότητα και να μεταδοθεί στις επόμενες γενιές. Η ποικιλία των ήχων και ρυθμών που κυριάρχησε έσπασε την μονοκρατορία του Δημοτικού τραγουδιού και άνοιξε το δρόμο για το ρεμπέτικο. Οι Ερμιονίτες κατεξοχήν γλεντζέδες και κοινωνικοί ταίριαξαν με τους πρόσφυγες, δημιουργήθηκε ένα ιδανικό μείγμα και άρχισαν οι βεγγέρες και τα γλέντια. Οι σφουγγαράδες μας άλλωστε πριν την καταστροφή από τα παράλια της Μικράς Ασίας, εκτός από σφουγγάρια έφερναν και στοιχεία μουσικής και πολιτισμού.

Για παράδειγμα, το τραγούδι “Σε καινούργια βάρκα μπήκα και στο Άγιο Γιάννη βγήκα” είναι παραφρασμένο από το Μικρασιάτικο “… και στο Μιχαλίτσι βγήκα.” Ο Μάρκος Βροχίδης με το ούτι και το κανονάκι του, οι κόρες του Τρουπόγλου με το μαντολίνο τους, ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης με το γραμμόφωνό του και η οικογένεια Βλαστού με τη μουσική της παιδεία και τη γνώση των ευρωπαϊκών και μοντέρνων χορών, έδωσαν ένα διαφορετικό χρώμα στη διασκέδαση της Ερμιόνης.

Το ταγκό, το βαλς, η πόλκα, το φοξακλέ, ο καρσιλαμάς και το τσιφτετέλι άρχισαν να χορεύονται στα πάρτι, με τις προσφυγοπούλες να σαγηνεύουν τον ντόπιο ανδρικό πληθυσμό.

Ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης έμαθε στα ζευγάρια τις καντρίλιες και οι κόρες του είχαν μετατρέψει την αυλή τους σε χοροδιδασκαλείο ευρωπαϊκών χορών.

Ο Βασίλης Προβελλεγγάτος έμαθε σε πολλά παιδιά της Ερμιόνης και ειδικά στους προσκόπους τη σάλπιγγα και το τύμπανο. Οι συμπολίτες μας λαϊκοί οργανοπαίκτες Ηλίας και Λεωνίδας Νάκος, με το βιολί και το λαούτο τους, έπαιζαν με δεξιοτεχνία Μικρασιάτικους σκοπούς. Άριστοι τεχνίτες, όπως ο τσαγκάρης Παναγιώτης Κωνσταντινίδης, ο ράφτης Θανάσης Παπαθανασίου και ο σιδηρουργός Μάρκος Βροχίδης, είχαν στα μαγαζιά τους πολλά παιδιά και τους μάθαιναν με μεράκι την τέχνη τους. Από εκεί βγήκαν αργότερα εξαίρετοι Ερμιονίτες τεχνίτες.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η 14η Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε ως ”ημέρα μνήμης” για την Μικρασιατική τραγωδία. Είναι η μέρα που θυμόμαστε τη φλεγόμενη Σμύρνη, την εξαθλιωμένη προσφυγιά και το μαρτύριο του Χρυσόστομου. Είναι και ημέρα νοσταλγίας των αλησμόνητων πατρίδων, όπως τις αποκαλούν οι Μικρασιάτες και όχι των χαμένων πατρίδων. Αν και “Τώρα εκεί όλα είναι λείψανο. Τώρα εκεί ο μύλος αλέθει ερημιά”, όπως γράφει ο Μενέλαος Λουντέμης, οι πατρίδες χάνονται όταν ξεχνιούνται, δεν χάνονται όταν είναι ριζωμένες στην ψυχή μας. Είναι και ημέρα διδαγμάτων, για να θυμόμαστε ότι στις διακρατικές και συμμαχικές σχέσεις δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί παρά μόνο υποσχέσεις, οι οποίες ξεχνιούνται όταν θίγονται τα συμφέροντα. Είναι και ημέρα που πρέπει να θυμόμαστε την Ελληνίδα μάνα. Τη μάνα του Έλληνα στρατιώτη που έστειλε το παιδί της στα βάθη της Ανατολής, αλλά και τη μάνα – πρόσφυγα, που έφερε τα ξεριζωμένα βλαστάρια της στην Ελλάδα και προσπάθησε να τα φυτέψει πάλι. Τα είδε να ανθίζουν και να καρποφορούν, αλλά δεν ξέχασε και ποτέ δεν θα ξεχάσει, τη φοβερή σφαγή του 1922.

Στη προσπάθειά μου να προσεγγίσω τον πόνο και την προσφορά των προσφύγων και τη δράση των προγόνων μας το 1922, μέσα μου ριζώθηκε βαθιά η πεποίθηση ότι όλοι οι Έλληνες, την Μικρασία την κουβαλάμε μέσα μας σαν γλυκιά ανάμνηση, σαν πόνο, σαν καημό, αλλά και σαν αιτία περηφάνειας και ελπίδας. Ακόμη και αν δεν μας ανήκει πια, μας ανήκει η Ιστορία της, κάτι που κανείς, ούτε ο ίδιος ο χρόνος μπορεί να μας στερήσει. Χρέος μας είναι να θυμόμαστε, για να σώσουμε την Ιστορική μας μνήμη που θα σώσει και εμάς. Όποιος διασώζει την Ιστορική του μνήμη, διασώζει και την ύπαρξή του. Ξέρει ποιος είναι, ξέρει από πού έρχεται, από ποιους έρχεται, ξέρει πού πάει.

Ως Ερμιονίτες πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας, οι οποίοι δεν είχαν πλούτη, δεν είχαν υποδομή, είχαν όμως αγνά αισθήματα φιλοξενίας και φιλαλληλίας, είχαν πραγματικό πολιτισμό, είχαν αξίες και αγκάλιασαν τους ρημαγμένους πρόσφυγες, τιμώντας για μια ακόμη φορά τη καταγωγή τους και την μακραίωνη ιστορία της πόλης μας. Ένοιωσα υπερήφανος στη γιορτή της Τζικοπαναγιάς του Ταύρου, χώρο ετήσιας συνάντησης των Ατταλιωτών, όταν συνάντησα παιδιά και εγγόνια τους, που γνωρίζοντας τη περιπέτεια των προγόνων τους, επαίνεσαν την μεγάλη προσπάθεια των συμπολιτών μας και πολλοί έχουν επισκεφθεί την Ερμιόνη για να τιμήσουν το Ελληνικό χώμα που πάτησαν για πρώτη φορά οι πρόγονοί τους. Απευθύνομαι στους απογόνους των Μικρασιατών και τους λέω με αγάπη και σεβασμό: “Οι παππούδες, οι γιαγιάδες και οι γονείς σας, με βαθιά πίστη στο Θεό και την Ελλάδα, αν και σκλαβωμένοι μεγαλούργησαν. Πονεμένοι και ρημαγμένοι, άφησαν τους νεκρούς, τα σπίτια τους, τον παραδεισένιο τρόπο ζωής τους, ήλθαν στην Ελλάδα και σύμφωνα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, έγιναν “το νέο αίμα και η ευλογία της”. Αποτέλεσαν το λάδι της μηχανής για την πρόοδο της σύγχρονης Ελλάδας. Έδωσαν περισσότερα από όσα πήραν και μετέτρεψαν την τραγωδία σε θαύμα! Το 1922 είναι σταθμός συντριβής, αλλά και αφετηρία αναγέννησης της χώρας μας! Η Ελλάδα και οι Έλληνες τους οφείλουν πολλά! Να είστε υπερήφανοι και να αντλείτε δύναμη από τη μνήμη τους!

Γνωρίζοντας ότι όλοι σας, με αστείρευτο καημό, νοσταλγείτε την αγαπημένη γη των προγόνων σας, την Σμύρνη, την Αττάλεια, το Ικόνιο, τα Σόκια, σας αφιερώνω, τους στίχους του ποιητή μας Ιωάννη Πολέμη:

«Τι κι αν τρώει, τα σπλάχνα μου, το σαράκι;

Τι κι αν βαδίζω, αγύριστα, χρόνο με το χρόνο;

Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή,

γίνεται η αγάπη μου, όσο εγώ παλιώνω…»

Με τους Ρομα εχει ασχοληθει αυτο το ιστολογιο σε 99 αναρτησεις πολλες δρασεις στην καθημερινη ζωη και τελος οδηγηθηκα και απο τον τοτε Δημαρχο Σφυρη στα δικαστηρια κατηγορουμενος για συκοφαντικη δυσφημηση μεσα απο μια αναρτηση μου.Φυσικα διαβεβαιωσα εγγραφως το αυτονοητο πως δεν θεωρουσα δηλαδη τον Δημητρη Σφυρη φασιστα οπως ερμηνευτηκε απο αυτον η αναρτηση μου και αφου πληρωσα γυρω στα 500 ευρω δικαστικα εξοδα οντας ανεργος τοτε η μηνυση αποσυρθηκε. Ομως για τις αναρτησεις μου πολλες φορες δεχθηκα υβριστικα ακομα και απειλητικα σχολια απο διαφορους ανωνυμους αναγνωστες απο την περιοχη μας. Ηταν τα μνημονιακα χρονια ανοδου της Χρυσης Αυγης βλεπετε και εχθρος για την καταντια της χωρας μας απο την ακροδεξια δεν προβαλονταν οι πραγματικα υπευθυνοι αλλα οι προσφυγες οι μεταναστες και οι Τσιγγανοι. Βολικο δεν λεω να βαρας τον αδυνατο και θυμα αντι τον θυτη συστημικο πολιτικο και  μεγαλο κεφαλαιο ντοπιο και ξενο.Δυστυχως εκτος απο μια επισκεψη κλιμακιου του ΚΚΕ στον καταυλισμο σε προεκλογικη περιοδο και την συμπαρασταση σε μια δικη για αυθαιρετη κατασκευη του υποψηφιου της Λαικης Συσπειρωσης και του τοτε Δημαρχου κ Καμιζη ΠΟΤΕ κανενας φορεας της αριστερας , υποψηφιος η και εκλεγμενος βουλευτης η αλλος Δημαρχος δεν εσκυψε πανω απο τον προβλημα του καταυλισμου στο Πορτο χελι. Κανενα τοπικο στελεχος της αριστερας δεν εγραψε δημοσια για τα προβληματα τους δεν τους συμπαρασταθηκε με καποιο τροπο . Και οταν γραφω ΚΑΝΕΝΑ το εννοω . Εξαιρεση ο κ Νικος Παπας δημοτικος συμβουλος με την ΠΠΣΕ , προεδρος του Νομικου προσωπου Πολιτισμου του Δημου που προσωπικα συνεβαλε οικονομικα στην αγορα τροφιμων σε εορταστικη περιοδο για οικογενειες Ρομα. Για πολλα χρονια η κ Γιουλα Πουλη ετρεξε εγραψε βοηθησε με καθε δυνατο τροπο οικογενειες Ρομα του καταυλισμου. Ακομα ο ιερεας κ Λουμουσιωτης βοηθησε στην συγκεντρωση χρηματων απο την ενορια Πορτο Χελιου για να αγορασθουν και να μοιρασθουν παπουτσια για ολα τα παιδακια του καταυλισμου.Τελος ο Παπαθεμις στην Κοιλαδα ειναι παντα μια πηγη βοηθειας για καθε αναξιοπαθουντα και τους Ρομα οσο και οπως μπορει.

Καμμια κοινωνια δεν συγκροτειται ανθρωπινα ορθολογικα και αειφορα με βαση την περιθωριοποιηση περιφρονηση και αποκλεισμο μελων της (περισσοτερων η λιγωτερων) .Για οποιονδηποτε λογο. Με τετοιες πρακτικες οι κοινωνιες  γινωνται ζουγκλα , καταφευγουν και συγκροτουνται με την  καταστολη τον κοινωνικο ρατσισμο και την κρατικη βια πανω στους αδυνατους (ΠΑΝΤΑ), τελικα  ο καθενας προσπαθει να σωσει το τομαρι του ανεβαινει η εγκληματικοτητα διασπειρονται ασθενειες αυξανεται η φτωχια πεφτει η ποιοτητα ζωης για ολους και τελικα και η ιδια η οικονομια βυθιζεται σε κριση.Οταν το κρατος ενισχυει με κοινωνικα επιδοματα τους φτωχοτερους δεν ειναι σπαταλη . Αυτα τα χρηματα γυριζουν αμεσως στην οικονομια και μαλιστα την τοπικη οικονομια . Οταν ενισχυει τους πλουσιους τα χρηματα φευγουν σε εξωχωριες , γινονται λιπασμα για διαφθορα, μιζες , διαπλοκη , κομπινες , εγκληματικοτητα υψηλου επιπεδου, ζημια του κρατους και της κοινωνιας συνολικα σε βαθος χρονου. Φτωχοι δεν ειναι μονο οι Ρομα .Μεγαλα κομματια του λαου σπρωχνονται στην ακραια φτωχια πλεον σαν μονιμη κατασταση )μισθοι και συνταξεις 600-700 ευρω τον μηνα)πλειστηριασμοι εκατονταδων χιλιαδων κοκκινων δανειων κατοικιων , η ειναι στο οριο να κυλησουν στην εξαθλιωση. Αλλα και αλλα κομματια με μισθους γυρω στο χιλιαρικο αντιμετωπιζουν με δεος την καθημερινοτητα τους. Ενας λογος περισσοτερο να μην παταμε στα κεφαλια οσων ειναι κατω απο το νερο για να παρουμε λιγες ανασες παρα πανω. Το θεμα ειναι να μην υπαρχουν ανθρωποι να ζουν στην εξαθλιωση.Να μην υπαρχει ο κινδυνος ο φοβος της εξαθλιωσης σαν λογικη στην κοινωνια.Για κανεναν ανθρωπο.

Οι Ρομα ζουν στην περιοχη των Βαλκανιων και του σημερινου Ελληνικου κρατους πανω απο χιλια χρονια. Οι Ρομα (σαν εθνοτητα που ειναι πολλες διαφορετικες φυλες )εχουν την δικια τους ταυτοτητα γλωσσικη πολυμορφια και φυσικα πολιτισμο. Εχουν συνυπαρξει για αιωνες με τις αλλες εθνοτητες οικονομικα και πολιτισμικα εχουν επιρεαστει και επιρεασει (κυριως στη μουσικη) και δυστυχως τα τελευταια μεταπολεμικα χρονια εχουν χασει τις προαιωνιες ριζες τους.

«Το επάγγελμα του λαϊκού οργανοπαίχτη το εξασκούσαν μονάχα οι ακτήμονες χωριανοί μας, οι λεγόμενοι ‘γύφτοι’, που η οικονομική τους κατάσταση βρισκόταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο και οι συνθήκες διαβίωσής τους ήταν πανάθλιες. Γι’ αυτό και το επάγγελμα του οργανοπαίχτη δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό και εθεωρείτο, χωρίς υπερβολή, αναξιόπρεπο και καταφρονεμένο».Οι Γύφτοι στάθηκαν λοιπόν οι κυριότεροι φορείς της ελληνικής δημοτικής μουσικής – ιδίως της οργανικής – στη Στεριανή Ελλάδα (στα νησιά και στην Κρήτη δεν επεκτείνεται η δραστηριότητά τους). Παραμένουν ικανότατοι ζουρνατζήδες, με τις πίπιζες και τα νταούλια στη Μακεδονία καθώς και στη Δ. Ρούμελη (με επίκεντρο το πανηγύρι του Αϊ – Συμιού στο Μεσολόγγι) και στη Δ. Πελοπόννησο (στην περιοχή της Αμαλιάδας και της Γαστούνης).Υπάρχουν επίσης, αρκετές αναφορές για την παρουσία Γύφτων οργανοπαιχτών με ζουρνά και νταούλι στα ασκέρια των αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης.

Η παγκοσμιοποιηση, ο συγχρονος καπιταλισμος , η μεταναστευση και εισροη νεου εργατικου δυναμικου ,η κοινωνικη ανοδος μεγαλων στρωματων της κοινωνιας μας , τους αφησε πισω απο τις εξελιξεις. Και οι ιδιοι δεν θελησαν (και εμποδιστηκαν ) στην πλειοψηφια τους να ανεβουν στο τρενο της σημερινης πραγματικοτητας. Στο τρεξιμο τους κερδους της συσωρευσης υλικων αγαθων σπιτιων μορφωσης συμμετοχης στους θεσμους. Αλλα και της αναγνωρισης των δικαιωματων παιδων και γυναικων της αναζητησης της αριστερας στην επιλυση των προβληματων τους .Σε γενικες γραμμες (με τους Μπαλαμο  ορους καταγραφης) ειναι δεξιοι η τουλαχιστον συντηρητικων πολιτικων αρχων (μεχρι και Βασιλικοι αν το πιστευετε)συμπλεουν εδω και πολλα χρονια με την ΝΔ . Εξ αλλου και η δικια τους κοινωνικη οργανωση εχει βασιλιαδες σαν τον κ Στηροκλεα και παλιοτερα τον κ Χαλιλοπουλο , υποψηφιους βουλευτες οπως ο Παιτερης  και στελεχη οπως η κ Χαλιλοπουλου (κορη του Βασιλια)που επιμελειται το ντοκουμεντο 302 σελιδων που αξιζει να διαβασουν οι συντηρητικων πολιτικων αρχων , συμπολιτες μας

2.2 Οι ROMA στην Ελλάδα
Η πρώτη ουσιαστική αναφορά στους ROMA γίνεται στα 1068 µ.Χ., σε ένα Γεωργιανό εκκλησιαστικό κείµενο τον βίο του Αγίου Γεωργίου του Αθωνίτη.Αν και δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία σχετικά µε τους έλληνες ROMA των περιοχών που σήµερα ανήκουν στην Ελλάδα, κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, δεν αναφέρεται πουθενά η συµµετοχή τους στην Επανάσταση, είτε ως πολεµιστές, είτε ως µουσικοί, που διασκέδαζαν τους αγωνιστές.
Όπως είδη έχω αναφέρει, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η ακριβής χρονολογική περίοδος στην οποία οι ROMA έφτασαν στον ελλαδικό χώρο. Σύµφωνα µε στοιχεία της Ελληνικής Εταιρίας Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.), η πρώτη οµάδα ROMA εντοπίζεται το 1323.∆υστυχώς, κανένα ιστορικό κείµενο, δεν αναφέρει την συνεισφορά των Ελλήνων ROMA κατά την περίοδο των βαλκανικών πολέµων το 1912-1913, όπου οι έλληνες ROMA που διέµεναν εκείνη την περίοδο στης Σέρρες, πολέµησαν στο πλευρό των ελλήνων συµπατριωτών τους.
Επίσης, οι ιστορικοί έχουν παραλείψει άλλο ένα πολύ σηµαντικό γεγονός, αυτό του ∆ευτέρου Παγκοσµίου Πολέµου, όπου οι έλληνες ROMA συµµετείχαν στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, πολεµώντας ακόµη µία φορά για την Ελλάδα την οποία θεώρουσαν πατρίδα τους.Αξίζει να σηµειωθεί πως και οι έλληνες ROMA πλήρωσαν βαρύ φόρο αίµατος κατά την Γερµανική κατοχή.Παρά την προσφορά των ROMA στη διαµόρφωση του νεοελληνικού κράτους, πέρασε πολύς καιρός µέχρι να αναγνωριστούν ως έλληνες πολίτες. Μέχρι και το 1955, οι ROMA θεωρούνταν λαός αγνώστου προελεύσεως. Το 1976, σύµφωνα µε δηµοσιεύµατα της εποχής , ο αρχηγός των ελλήνων Τσιγγάνων Κωνσταντίνος Χαλιλόπουλος του ∆ηµητρίου συνεργάστηκε µε την τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραµανλή , για την πολιτογράφηση των ελλήνων Τσιγγάνων. Ένα γεγονός που αποτελεί σταθµό στην ιστορία των Τσιγγάνων στην Ελλάδα.

roma__6_

Σε ολα τα συγχρονα κρατη υπαρχουν μειονοτητες που υφιστανται αναλογες συνθηκες περιθωριοποιησης .Οι βοριοαφρικανοι στην Γαλλια , οι Ινδοι Πακιστανοι στην Μεγαλη Βρετανια (και παλιοτερα οι Ιρλανδοι) οι Αμποριτζιανοι στην Αυστραλια οι Αφροαμερικανοι στις ΗΠΑ…. και ο καταλογος δεν εχει τελος. Η περιθωριοποιηση κοινωνικων ομαδων συνδεδεται παντα με τη φτωχια την κοινωνικη εγκληματικοτητα την ελλειψη συμμετοχης στο εκπαιδευτικο συστημα την χρηση και διακινηση τοξικων ουσιων. Ειναι χρεος της οργανωμενης κοινωνιας η αντμετωπιση και εξαλειψη αυτης της καταστασης.

Ειμαστε ολοι και ο καθενας -μια ξεχωριστα ισοτιμα μελη της πολιτειας του κρατους της κοινωνιας και εχουμε καθε δικαιωμα να συμμετεχουμε στις παροχες και τα δικαιωματα που προκυπτουν απο την υπαρξη οργανωμενης κοινωνιας. Ανεξαρτητα απο φυλο, φυλη , εθνοτικη καταγωγη , θρησκεια  , σεξουαλικη ιδιαιτεροτητα , ειδικες αναγκες στο σωμα και την ψυχη μας , οικονομικη κατασταση . Αναμεσα σε αυτα τα παιδακια που βλεπουμε στον καταυλισμο ισως κρυβεται ο αυριανος γιατρος που θα βρει την θεραπεια για τον καρκινο , ο αυριανος Αινσταιν , ο αυριανος Ντα Βιντσι , ο αυριανος Αριστοτελης ο αυριανος Τασος Χαλκιας , Αγγελοπουλος , Χατζης ,η  ο αυριανος αρτοποιος που θα μας φτιαχνει ζεστο ψωμι καθε μερα .  Κανενας ανθρωπος δεν πρεπει να στερηθει την δυνατοτητα να σταθει διπλα μας στην κοινωνια . Οταν ενα κομματι του κοινωνικου σωματος υποφερει , ολο το σωμα υποφερει . Ακομα και αν ειναι μια σκληθρα στο δαχτυλο μας.

Ρομά: Το 96% στην Ελλάδα και το 80% στην Ευρώπη

ζει σε κίνδυνο φτώχειας, σύμφωνα με έρευνα

Το 80% των Ρομά στην Ευρώπη ζει σε κίνδυνο φτώχειας, με το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα και την Πορτογαλία να ανέρχεται σε 96%, στην Ισπανία και την Ιταλία σε 98% και στην Κροατία σε 93%. Αυτά αποτυπώνονται σε έρευνα του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (FRA). Την ίδια ώρα οι οικογένειες Ρομά βιώνουν πανευρωπαϊκά άσχημες εκπαιδευτικές και επαγγελματικές προοπτικές.

Στις παραγκες  
Η έρευνα διεξήχθη σε δέκα ευρωπαϊκές χώρες, την Ελλάδα , την Κροατία , την Τσεχία , την Ουγγαρία , την Ιταλία την Πορτογαλία , τη Ρουμανία , την Ισπανία , τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σερβία. Επίσης, ο FRA υποστήριξε τη συλλογή δεδομένων για τους Ρομά στη Βουλγαρία και τη Σλοβακία. Συνολικά, διεξήγε συνεντεύξεις με σχεδόν 8.500 Ρομά και συνέλεξε στοιχεία σχετικά με 20.000 Ρομά και μέλη των οικογενειών τους.

Η έρευνα αφορά στις συνθήκες διαβίωσης των Ρομά, τις διακρίσεις και τη βία που έχουν υποστεί. Επίσης, εξετάζει την πρόοδο που έχει υπάρξει από την προηγούμενη έρευνα το 2016. Όπως διαπιστώνεται, η πρόοδος που συντελέστηκε τα τελευταία έξι χρόνια είναι μικρή.
Πάνω από τους μισούς Ρομά στην Ελλάδα αισθάνονται διακρίσεις

Προσφορα απο τον Δημο μιας σακουλας τροφιμα σε καθε οικογενεια το 2014 μπροστα στα γραφεια της κοινοτητας Πορτο Χελιου 
Ένας στους τέσσερις Ρομά στις χώρες που ερευνήθηκαν έχει υποστεί διάκριση τουλάχιστον μία φορά τους τελευταίους δώδεκα μήνες κατά την αναζήτηση δουλειάς, στην εκπαίδευση, στην υγειονομική περίθαλψη, στη στέγαση, στα μέσα μεταφοράς, στις δημόσιες υπηρεσίες ή στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα περισσότεροι από τους μισούς Ρομά αισθάνονται διακρίσεις και το ποσοστό είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη. Επίσης, το 41% των Ρομά στην Ελλάδα έχει υποστεί παρενόχληση με κίνητρο μίσους και αυτό το ποσοστό είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη.

Ενας πινακας στη παραγκα

Το 52% των Ρομά στην Ευρώπη ζει σε κακές συνθήκες στέγασης, ενώ το 48% βιώνει σοβαρή αποστέρηση υλικών αγαθών. Το 22% ζει σε νοικοκυριά χωρίς νερό βρύσης και το 33% δεν έχει εσωτερική τουαλέτα. Το 29% των παιδιών Ρομά ζει σε νοικοκυριά όπου ένα μέλος πήγε για ύπνο νηστικό τουλάχιστον μία φορά τον τελευταίο μήνα.

Στην ΔΕΠΟΣ πανω απο το Χελι

Μόλις το 27% των Ρομά ηλικίας 20-24 ετών έχει ολοκληρώσει τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα είναι 16%, ένα από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη (μαζί με την Πορτογαλία, την Τσεχία και τη Ρουμανία).

Νεότεροι, γυναίκες και κορίτσια βιώνουν ακόμη μεγαλύτερο αποκλεισμό

Για εμβολιασμο παιδιων στο Κεντρο Υγειας Μετα απο πολλες προσπαθειες με τις αρχες και την βοηθεια δυο στελεχων του Δημου και του τοτε παιδιατρου κ. Νικου Φρυδα (που δυστυχως δεν βρισκεται πια αναμεσα μας) .
Στην προσχολική εκπαίδευση (από τριών ετών και άνω) το ποσοστό των παιδιών Ρομά που φοιτούν στα σχολεία ανέρχεται στο 44%. Σε αυτόν τον τομέα η Τσεχία και η Ελλάδα εμφανίζουν αύξηση των ποσοστών εγγραφής σε σχέση με το 2016. Ωστόσο, στην Ελλάδα μπορεί ένα στα τρία αγόρια Ρομά να φοιτά στην προσχολική εκπαίδευση, αλλά στα κορίτσια το ποσοστό είναι χαμηλότερο, καθώς φοιτά ένα στα τέσσερα.

Σε κάποιες χώρες οι προοπτικές απασχόλησης έχουν βελτιωθεί, όπως στην Ουγγαρία και την Ιταλία, ωστόσο σε άλλες τα ποσοστά απασχόλησης παραμένουν χαμηλά, κυρίως για τους νεότερους και τις γυναίκες. Μόλις το 43% των Ρομά ηλικίας 20-64 ετών σε όλη την Ευρώπη εργάζονται επί πληρωμή ή έχουν εργαστεί τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες και στην Ελλάδα αυτό το ποσοστό ανέρχεται σε 33%. Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην Πανδημια ψεκασμος σκουπιδιων ( για καταπολεμιση του κορονοιου στον καταυλισμο) χωρις να υπαρχει δημοσιοποιηση πιθανων κρουσματων στους διαμενοντες . Αληθεια υπαρχει σχετικη ερευνα για την εξαπλωση του κοβιντ σε πληθυσμους Ρομα που ζουν σε ασχημες συνθηκες ; Θυμιζω την περιπτωση Γαλαξια και των εγκλεισμενων 470 προσφυγων. Ουτε ενα κρουσμα μονο 150 ασυμπτωματικοι φορεις που μαλιστα δεν μετεδωσαν τον ιο στους υπολοιπους παρ ολο την συνυπαρξη σε συνθηκες εγκλεισμου για μεγαλο χρονικο διαστημα .

Με απόφαση του υπουργού Εσωτερικών,Τάκη Θεοδωρικάκου, 98 δήμοι της χώρας ενισχύονται με συνολικό ποσό 2.255.000 ευρώ για προμήθειες υλικού καθώς και λοιπών υπηρεσιών σχετικών με τη λήψη μέτρων αποφυγής και διάδοσης του κορωνοϊού σε οικισμούς και καταυλισμούς Ρομά.

5 51106 ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ 20.000,00

25 Απριλη 2020 . Παράλληλα, τις ίδιες ημέρες μοιράστηκαν στους διαμένοντες στον καταυλισμό μεγάλες ποσότητες εμφιαλωμένου νερού. Πιστοποιημένη εταιρεία απολύμανσης σχεδίασε πρόγραμμα 7 απολυμάνσεων του καταυλισμού εκ των οποίων οι 3 έχουν ήδη υλοποιηθεί

Στις 23.04.2020 διανεμήθηκαν τρόφιμα (γάλατα, ρύζι, όσπρια, ζυμαρικά, φρυγανιές, ελαιόλαδο, ζάχαρη, καφές), χαρτί υγείας και νέα ποσότητα εμφιαλωμένων νερών. Διευκρινιστικά, αναφέρουμε ότι όλο το χρηματικό ποσό, που παρέλαβε ο Δήμος μας για την συγκεκριμένη δράση, θα δαπανηθεί με σωστό προγραμματισμό και μέχρις ολικής εξάντλησής του για το σκοπό αυτό.

Σηκωσε το παραπανω βιντεο ο αγαπητος κ Λαμπρου της ΠΡΟΣΥΕΡ απο εκδηλωση για την Μικρασιατικη Καταστροφη που εφερε κοντα ενα εκατομμυριο προσφυγες στην μικρη μας χωρα των 5.5 εκατομμυριων κατοικων.Και καποιους απο αυτους τους προσφυγες (λιγους) στην Ερμιονιδα. Η καταστροφη του Ελληνισμου της Μικρας Ασιας αλλα και οι επιπτωσεις του στην Ελλαδα ηταν σε  συνεχεια του εμφυλιου διχασμου των προηγουμενων χρονων. Λαδι στη φωτια που σιγοκαιγε μεχρι τον ΒΠΠ και συνεχιστηκε στην κατοχη και στον εμφυλιο 46-49 χωρις να τελειωσει τοτε. Συνεχιστηκε μεταπολεμικα και με τα Ιουλιανα του 1965 που οδηγησαν στην Χουντα, και ισως ολοκληρωθηκε με την καταληψη της μισης Κυπρου απο του Τουρκους και σιγουρα περασε στην ιστορια μετα την μεταπολιτευση.Τεραστια η ιστορικη ευθυνη της μοιραιας οικογενειας των Γλυξμπουργκ για ολες αυτες τις καταστροφες και περιπετειες του λαου μας.

Καλο θα ηταν τωρα που περασαν 100 χρονια απο το 1922 , να συγκεντρωθουν (και στην περιοχη μας)οι μνημες απο τους απογονους εκεινων των ανθρωπων για το πως τους δεχθηκε η «Παλια» Βασιλικη Ελλαδα (που ηταν η αιτια της προσφυγιας τους ). Ανοιξε την αγκαλια της ; Τους αντιμετωπισε εστω σαν Ελληνες στην καταγωγη ,και ομοθρησκους , σαν συμπατριωτες η σαν τουρκοσπορους, παστρικιες τις γυναικες , σαν προβλημα Βενιζελικο;

Γιατι οι προσφυγες ηταν στην μεγαλη τους πλειοψηφια Βενιζελικοι.Ο Βενιζελος ηταν αυτος που συμμαχωντας με την Αντατ (ΚΑΙ εναντιον της ΕΣΣΔ) ανοιξε τον δρομο πολιτικα για την «Μεγαλη Ελλαδα» πανω στα συντριμια της Οθωμανικης αυτοκρατοριας. Ο τοτε Βασιλιας Κωνσταντινος Α Γλυξμπουργκ  και η Γερμανιδα γυναικα του ηταν με τους Γερμανους  και αυτο οδηγησε σε εμφυλιο την χωρα. Πως βλεπανε οι βασιλικοι αυτους τους νεους ψηφοφορους του Βενιζελου ; Με χαρα ; Αλλα και πως εβλεπαν οι Βενιζελικοι τους Βασιλικους του «αναθεματος» αυτους που εκαναν δολοφονικη αποπειρα κατα του ηγετη τους .Με συμπονοια; Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, ο Κωνσταντίνος επανέρχεται στο θρόνο μέσω νοθευμένου δημοψηφίσματος (99,0% υπέρ της επιστροφής του Κωνσταντίνου).  Η καταστροφη εχει ξεκινησει. Οι Δυνάμεις της Αντάντ, στις οποίες ο Κωνσταντίνος ήταν εξαιρετικά αντιπαθής για το ρόλο που διαδραμάτισε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαν προειδοποιήσει την ελληνική κυβέρνηση για τη μη επιστροφή του, κάτι για το οποίο δεν πληροφορήθηκε ποτέ όμως επαρκώς το εκλογικό σώμα. Μετά το αποτέλεσμα, Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία παρέδωσαν διακοινώσεις με τις οποίες δεν αναγνώριζαν τον Κωνσταντίνο ως αρχηγό του κράτους και πάγωσαν όλα τα δάνεια που είχανε δρομολογηθεί προς την Ελλάδα, εξελίξεις οι οποίες επίσης αποκρύφθησαν από τον ελληνικό λαό. Βρήκαν ακόμα την πρόφαση (ιδίως Γαλλία και Ιταλία) να σταματήσουν να υποστηρίζουν την Ελλαδα και έκλιναν σταδιακά την υποστήριξή τους προς τις αντάρτικες τουρκικές δυνάμεις του Κεμάλ Ατατούρκ.

Φωτογραφια του παπου μου Κωνσταντινου Παπαδογιαννη τον Φλεβαρη του 1921 απο το Ακ Σου .

Τι εγινε στο Καλε Γκροτο σαν σημερα 17 Αυγουστου 1921 και χαθηκαν τοσοι Ελληνες στρατιωτες; Κοιμοταν ο διορισμενος (αδερφος του Βασιλια) διοικητης;

May be an image of monument, outdoors and text

Μια απ αυτές, είναι η μάχη στο Καλέ Γκρότο; Το Καλέ Γκρότο κάποιοι ίσως να το έχετε ακούσει απ τους παππούδες σας να το λένε με υπερηφάνεια και όχι άδικα η μάχη στο καλε γκροτο, είναι μια απ τις ενδοξότερες μνήμες του ελληνικού στρατού καθ όλη την ιστορία και όχι μόνο κατά τη μικρασιατική εκστρατεία Το όνομα «Καλέ Γκρότο» σημαίνει «μνημείο των βράχων» και βρίσκεται δυτικά και λίγο νότια της Άγκυρας μόλις 60 χλμ απόσταση και είναι σαν πύργος που φράσσει την πρόσβαση προς την Άγκυρα. Είναι ένα επίμηκες τείχος βράχων μήκος 7 χλμ. που αποτελείται από τέσσερεις κορυφές με μέγιστο ύψος τα 1.483m η βορειότερη και υψηλότερη κορυφή είχε ερείπια ενός παλαιού φρουρίου.Από εκεί και η ονομασία της όλης περιοχής.Όλο αυτό το βραχώδες τοπίο είναι γυμνό, τραχύ και απότομο.οι Τούρκοι το είχαν οχυρώσει με πολυβολεία και με διαδοχικές σειρές χαρακωμάτων ενω στην υψηλότερη κορυφή είχε στηθεί ένα τεράστιο πυροβόλο. όλο το Καλέ Γκρότο είχε μεταβληθεί σε μία τεράστια πολεμική μηχανή.ήταν ένα ατσάλινο τείχος που με λίγες δυνάμεις μπορούσε να προστατεύσει την προέλαση προς την Άγκυρα. ένα, κυριολεκτικά, άπαρτο κάστρο.
The many crosses at Kale Grotto, 17 August 1921.
……………………………………………………..

όμως ο πρίγκιπας Ανδρέας Γλυξμπουργκ νεωτερος αδερφος του Βασιλια (που το 1922  τον εσωσαν οι Αγγλοι απο το εκτελεστικο αποσπασμα, πατερας του Φιλιππου Γλυξμπουργκ  μετεπειτα συζυγου της Βασιλισας της Αγγλιας Ελισαβετ Β )που τον είχαν διορίσει διοικητή του Β’ σώματος στρατού, αγνόησε τον Πλαστήρα και διέταξε κατά μέτωπο επίθεση και έφυγε και πήγε στη σκηνή του και έπεσε για ύπνο ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;;;; γράφει ο αείμνηστος Γιάννης Καψης:«…..Οι τσολιάδες του Πλαστήρα σκαρφαλώνουν στο Καλε Γκρότο με τρομακτικές απώλειες.Στήνουν τους νεκρούς τους μετερίζια και πολεμούν. Κάποτε όμως εξαντλούνται.Ο Πλαστήρας ζητά ενισχύσεις και ο συνταγματάρχης Φράγκου ζητά από τον μέραρχο, πρίγκιπα Ανδρέα, να ρίξει στη μάχη τις εφεδρείες. Από την σκηνή του μεράρχου βγαίνει ο υπασπιστής του, στρατηγός Γονατάς και απαντά στον αγγελιαφόρο:«Ο στρατηγός κοιμάται, δεν μπορώ να τον ξυπνήσω»»τελικά για να μην τα πολυλεω παραμονή της Παναγίας ξεκίνησε η επίθεση και τη μεθεπομένη μέρα το βράδυ 16 Αυγούστου του 1921 οι Έλληνες μαχητές είχαν καταλάβει το καλε γκροτο και απέκρουσαν και όλες τις τουρκικές αντεπιθέσεις για επανακατάληψη οι απώλειες όμως ήσαν τρομακτικές…4.000 νεκροί, 19.000 τραυματίες, 2.000 αγνοούμενοι…

File:Greco Turkish War 1919-1922.svg

 

Ιστορια

Σημερα η Τουρκια συμμαχος της Αμερικης και της Ευρωπης στο ΝΑΤΟ , βομβαρδιζει (ξανα) την Συρια με συνεπεια κυνηγημενοι προσφυγες να φτανουν στα συνορα της Ευρωπης αναζητωντας σωτηρια. Εμεις (οι κυβερνησεις μας) χωροφυλακες συνορων των μεγαλων δυναμεων, δειχνουμε ενα απανθρωπο προσωπο σε αυτη τη τραγωδια. Και δυστυχως ενα μεγαλο μερος της κοινωνιας (καθοδηγουμενο απο μια εξτρεμιστικη εθνικιστικη ρατσιστικη μειοψηφια και τα ΜΜΕ που παιζουν κι αυτα τον ρολο τους στην διαμορφωση της κοινης γνωμης) δειχνει αδιαφορια, σιωπα , για αυτη τη κατασταση.

Την στιγμη που ακουμε με συγκινηση τραγουδια για την προσφυγια του τοτε, η πλειοψηφια απο εμας, δεν εχουμε να  πουμε μια λεξη συμπονιας για το νεκρο παιδι στα συνορα μας ΣΗΜΕΡΑ. Σαν επισημοι φορεις σαν εκπροσωποι του λαου, σαν καλλιτεχνες τραγουδιστες, σαν κοινο σαν χρηστες των ΜΜΕ . Και ειναι χιλιαδες τα νεκρα κορμια στα συνορα μας. ΧΙΛΙΑΔΕΣ .

Φωτογραφίες-γροθιά στο στομάχι: Θάβουν τους πρόσφυγες πρόχειρα στο χώμα στη Λέσβο

Ο λαος μας βιωνει μια σκοτεινη περιοδο . Δεν ειναι η πρωτη φορα. Και ισως ουτε η τελευταια. Ελπιζω καποια στιγμη συντομα να ξαναβρουμε το νημα που μας ενωνει με τις μεγαλειωδεις στιγμες της ιστοριας μας. Και να πουμε μια συγνωμη στον προσφυγα . Αυτον που διωξαμε αυτο που περιφρονησαμε αυτον που ειδαμε σα απειλη και αποκαλεσαμε εχθρο.Οχι ολοι και οχι παντα η πλειοψηφια απο εμας.

Μπορεί να είναι εικόνα 4 άτομα, άτομα που κάθονται, άτομα που στέκονται και εξωτερικοί χώροι

Πολλοί είτε καλοπροαίρετα είτε όχι φαίνεται να πιστεύουν ότι το γεγονός με τους εγκλωβισμένους του Έβρου είναι ακραίο ενώ είναι καθημερινότητα. Φριχτή, ωμή, ασήκωτη, αλλά καθημερινότητα.
Για τους περισσότερους χάνονται τα ίχνη τους γιατί επαναπροωθούνται ή πεθαίνουν και δε μαθαίνουμε τίποτε, για άλλους μαθαίνουμε αρχικά και χάνονται στη συνέχεια και για κάποιους μαθαίνουμε περισσότερα αλλά είναι πολύ λίγοι αυτοί που ενδιαφέρονται.
Χθες ανακοινώθηκε ότι 49 πρόσφυγες, 45 από τη Συρία και τέσσερις Κούρδοι, έχουν εγκλωβιστεί σε νησίδα του ποταμού, κοντά στο Διδυμότειχο. Ανάμεσα τους βρίσκονται 16 παιδιά και μία γυναίκα 4 μηνών έγκυος.
Oi αρμόδιες αρχές (ΕΛΑΣ, Frontex, Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα) έχουν ενημερωθεί. Θα υπάρξει άραγε ανταπόκριση, θα υπάρξει κινητοποίηση ώστε να μην κλαίμε κατόπιν εορτής νεκρά παιδιά;
Στις 13 Αυγούστου, 9 πρόσφυγες από την Υεμένη από 15 ως 40 ετών, καταγράφηκε ότι λιμοκτονούν σε απόμερο σημείο της Χίου προκειμένου να μην συλληφθούν και τους ξαναπετάξουν στη θάλασσα. Έκτοτε δεν υπάρχουν νεώτερα.
Την ίδια μέρα ανοιχτά της Κέας, επιβάτες φέρυ εντόπισαν πτώμα να επιπλέει στη θάλασσα.
Προχθές στις 16 Αυγούστου ανήλικο παιδί βρέθηκε αναίσθητο στην άκρη του δρόμου, έξω από το Πλωμάρι της Λέσβου πιθανά αφρικανικής καταγωγής. Το παιδί εντόπισαν περαστικοί. Ανάλογο περιστατικό καταγράφηκε και στη Χίο, όταν ζευγάρι ξένων τουριστών εντόπισε τρεις ανήλικους Σομαλούς στη Βολισσό, σε άθλια κατάσταση. Τον περασμένο μήνα μια Σομαλή είχε βρεθεί νεκρή από πείνα και δίψα στη Χίο καθώς κρυβόταν και αυτή για να μην υποστεί παράνομη επαναπροώθηση.
Στις 11 Αυγούστου, στις 6 το πρωί, δύο χιλιόμετρα έξω από τη Δράμα, 3 νέοι άνθρωποι παρασύρθηκαν από τρένο. Μια που ήταν πρόσφυγες κανείς δεν έψαξε πώς βρέθηκαν εκεί και η ΕΛΑΣ έβγαλε μια ξερή ανακοίνωση που έλεγε ότι κοιμόντουσαν πάνω στις γραμμές (!!), θαρρείς και ειναι ποτέ δυνατόν να πέσει άνθρωπος να κοιμηθεί πάνω σε γραμμές τρένου.
Στις 10 Αυγούστου, ανοιχτά της Ρόδου ένα μικρό πλοίο με δεκάδες επιβάτες, βούλιαξε παίρνοντας μαζί του πάνω από 30 άτομα. Ήταν ένα από τα ναυάγια που γίνονται επειδή οι άνθρωποι αναγκάζονται να επιλέγουν επικίνδυνες διαδρομές μέσα από διεθνή ύδατα συχνά για να παρακάμψουν την Ελλάδα και να πάνε απευθείας Ιταλία, φοβούμενοι μήπως τους επαναπροωθήσουν.
Στις 8 Αυγούστου 39 άτομα αποβιβαστηκαν στη Χίο. 21 οδηγήθηκαν σε δομή καραντίνας. 12 σύμφωνα με καταγγελίες τους οδηγήθηκαν από μασκοφόρους σε ένα κτίριο όπου τους χτύπησαν άγρια και τους αφαίρεσαν όλα τα υπάρχοντα. Έναν που μάλλον πέθανε επιτόπου τον πήραν με όχημα, 11 τους πήραν με σκάφος και τους πέταξαν στη θάλασσα χωρίς σωσίβια. 3 πνίγηκαν και η καταγγελία ειναι ότι δεν τους είχαν καν βγάλει τις χειροπέδες όταν τους πέταξαν στο νερό.
Όλα τα παραπάνω είναι οι αναφορές μόνο για τις τελευταίες δέκα μέρες. Όσο για τον Εβρο, ο εφιάλτης είναι συνεχής με εκατοντάδες πτώματα στα αζήτητα και στις δύο όχθες και συνεχείς καταγγελίες για φρικαλεότητες από Έλληνες, Τούρκους και πρόσφυγες που έχουν στρατολογήσει οι ελληνικές ερχές για τη βρώμικη δουλειά. Επάνω στις υγρές νησίδες δεκάδες άνθρωποι πετιούνται χωρίς προμήθειες και εγκλωβίζονται εκεί σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες το χειμώνα με χιόνια, κρύο, καταιγίδες. Οι εντολές για διάσωση στις ελληνικές αρχές του Ευρωδικαστηρίου είναι συνεχείς, κάθε φορά οι ελληνικές αρχές οι οποίες τους έχουν οδηγήσει στις νησίδες ισχυρίζονται ότι δεν μπορούν να τους εντοπίσουν.
Όλοι οι θάνατοι είναι τραγικοί, των παιδιών συγκινούν περισσότερο. Μαζί με τη μικρή Μαρία, ας θυμηθούμε πάλι και τον μικρό Αϊμάν, ένα 4χρονο αγγελούδι από τη Συρία, που στις αρχές του περασμένου Μάρτη έπεσε από τη βάρκα. Οι έλληνες κουκουλοφόροι που οδηγούσαν τους κακοποιημένους πρόσφυγες στη νησίδα του Έβρου δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να το σώσουν, ενώ ο πρόσφυγας που έπεσε να το σώσει δεν το πρόλαβε.
Το διαρκές έγκλημα κατά των προσφύγων, είναι οργανωμένο, σχεδιασμένο και διεθνώς αναγνωρισμένο. Όποιος ψάχνει για ανθέλληνες να κοιταχτεί στον καθρέφτη.

Πριν μια ωρα στο Chanel 4 στην Μεγαλη Βρετανια

«Είμαι η Μπαϊντά από τη Συρία και είμαι 27 ετών, είμαι σε μια νησίδα στα ελληνοτουρκικά σύνορα με 39 άτομα, ανάμεσά τους η γιαγιά μου που είναι 70 ετών, και μια γυναίκα που είναι οκτώ μηνών έγκυος και έχει συσπάσεις και φοβάμαι ότι θα γεννήσει εδώ σε αυτό το νησί. 

Δύο έχουν πνιγεί και ένας έχει πεθάνει λόγω των χτυπημάτων, και ένα μικρό κορίτσι, η Μαρία, πέντε ετών, έχει πεθάνει από τσίμπημα σκορπιού. Δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. 

Την μεγάλη αδερφή της, εννέα ετών, την τσίμπησε σκορπιός την ίδια βραδιά.  Δίνει μάχη για τη ζωή της και δεν έχει τις αισθήσεις της. 

Έχει υψηλό πυρετό από χθες και φοβάμαι ότι θα τη χάσουμε σήμερα. Βοηθήστε με να τη σώσουμε. Έχω κουραστεί. Δεν έχουμε χρόνο. 

Η κόλαση είναι εδώ. Οι Τούρκοι μάς έχουν χωρίσει δύο φορές. Ήμασταν 50 άτομα, που μας απέλασαν από την Τουρκία σε ένα ελληνικό νησί. Μετά μας πήγαν σε ένα άλλο νησί. Άφησαν μερικούς εκεί και μας χώρισαν σε δύο ομάδες, σαν να ήταν ποδοσφαιρικός αγώνας, ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Δεν μας θέλει κανείς. Κανείς δεν μας ακούει. Κανείς δεν θέλει να βοηθήσει».

Τα ξημερώματα της Τρίτης και μετά από σχεδόν έναν μήνα ταλαιπωρίας, υποσιτισμού , αφυδάτωσης, συνεχών ηλιάσεων με πυρετούς και ρινορραγίες, και παντελούς θεσμικής αδιαφορίας, το τσίμπημα ενός σκορπιού ήρθε να προστεθεί στο μαρτύριο δύο μικρών κοριτσιών της ομάδας.Τις πρώτες πρωινές ώρες η πεντάχρονη Μαρία έχασε τη ζωή της, ενώ η εννιάχρονη Άγια συνεχίζει να υποφέρει για τον ίδιο λόγο. Το κορμί της Μαρίας παραμένει άταφο. Η ομάδα των προσφύγων στην προσπάθειά της να το συντηρήσει, το τοποθέτει συστηματικά στα κρύα νερά του ποταμού. Από πάνω του στέκεται συντετριμμένη μια μάνα που θρηνεί το παιδί που της στέρησε η θεσμική αδιαφορία στις διαρκείς εκκλήσεις των προσφύγων για βοήθεια.

Προσυπογραφω

Despina Spanoudi

Πριν από πολλά χρόνια, αρχές του 90, συνειδητοποίησα ότι αυτό που εξελίσσεται με την ολοένα και μεγαλύτερη εξαθλίωση ολοένα και περισσότερων εκατομμυρίων ανθρώπων και ο εξαναγκασμός τους σε προσφυγιά ή μετανάστευση,
θα έχει ως αποτέλεσμα την εξαχρείωση όλης της Ευρώπης και ακόμη περισσότερο των χωρών του νότου και κάποια στιγμή στο μέλλον θα δημιουργήσει συνθήκες εσωτερικού πολέμου.
Η ώρα αυτή έχει φτάσει και δεν ήρθε απότομα. Είναι πάνω από δύο δεκαετίες που το Αιγαίο και ολόκληρη η Μεσόγειος γίνεται υγρός τάφος δεκάδων χιλιάδων αθώων και απεγνωσμένων. Είναι πάνω από δύο δεκαετίες που γίνονται απωθήσεις των άμοιρων ανθρώπων στη θάλασσα και που στα ναρκοπέδια του Έβρου ανατινάζονταν άνθρωποι. Μόνο που τότε γινόταν στα κρυφά και στα μουλωχτά και όταν κάτι έπαιρνε δημοσιότητα υπήρχε αρχικά μια συγκίνηση στην κοινή γνώμη.
Και σιγά σιγά φτάσαμε σήμερα, που μέσα από την καθοδήγηση δημοσιογράφων και πολιτικών και από την ολοένα και μεγαλύτερη εκμετάλλευση και ανασφάλεια των ντόπιων, ο ρατσισμός και ο φασισμός έχει γίνει η κυρίαρχη ιδεολογία. Έχει σκεπάσει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Τους καλούς ανθρώπους, τους ανήσυχους, τους διανοούμενους, τους δημοκράτες, τους φιλελεύθερους, τους κεντρώους, ακόμη και μεγάλο μέρος όσων θεωρούν τον εαυτό τους αριστερό.
Και δεν ξέρω γιατί δεν συνειδητοποιούμε όλες και όλοι ότι αυτό είναι πραγματικά το μεγαλύτερο σύγχρονο πρόβλημα της χώρας.
Δεν ξέρω πώς φανταζόμαστε ότι η μάνα που κάθεται δίπλα στο άταφο πτώμα του παιδιού της, στη νησίδα της φρίκης στον Έβρο, θα μπορέσει να κοιτάξει ξανά έναν από μας.
Πως θα κρατήσει τα λογικά της.
Πόσοι και πόσες σαν αυτή,
πόσα νέα παιδιά σαν τον πιτσιρίκο που επαναπροώθησαν 17 φορές μέσα σε δύο χρόνια, αρπάζοντας τον από τη στεριά, κακοποιώντας τον, ληστεύοντάς τον και πετώντας τον στη θάλασσα άλλες φορές μέσα σε ακυβέρνητες σχεδίες και άλλες κατευθείαν,
πόσοι άνθρωποι που έχασαν δικούς τους, κακοποιήθηκαν, εξευτελίστηκαν και βρέθηκαν να κινδυνεύουν συνεχώς,
θα έχουν την υπομονή να μην γίνουν με τη σειρά τους θύτες.
Πώς νομίζουμε ότι θα ζήσουμε σε κοινωνίες που ένα σημαντικό ποσοστό τους θα ζει σε συνθήκες παρανομίας, θα είναι έρμαιο στην αυθαιρεσία κρατικών και παρακρατικών ομάδων, θα κινδυνεύει να τραυματιστεί ή να σκοτωθεί από φασιστικές επιθέσεις;
Πώς φανταζόμαστε ότι με αυτό το συλλογικό τραύμα ενός εγκλήματος χωρίς τέλος,
θα ζήσουμε εμείς που βρισκόμαστε από τη μεριά των θυτών και οι άλλοι που βρίσκονται από τη μεριά των θυμάτων;
Το πρόβλημα της προσφυγιάς και της μετανάστευσης είναι τεράστιο, είναι πλανητικό αλλά ο κάθε λαός πρέπει να το αντιμετωπίσει στον τόπο του. Η συνύπαρξη θα είναι υποχρεωτική, εμείς πρέπει να επιλέξουμε αν θα παλέψουμε για να είναι όσο το δυνατόν πιο ειρηνική ή αν θα αφήσουμε το ρατσισμό να φουντώνει μέχρι να τα κάψει όλα.

Η Ευρωπη του πολιτισμου και της Ανθρωπιας

Ομάδα προσφύγων παραμένει εγκλωβισμένη σε νησίδα του Έβρου. Παρά το γεγονός πως μετά τον θάνατο πεντάχρονου κοριτσιού από τσίμπημα σκορπιού και την διακινδύνευση της υγείας ενός άλλου (εννιά ετών) για τον ίδιο λόγο, έχουν ενεργοποιηθεί διεθνείς οργανώσεις, πολιτικοί φορείς, σωματεία αλλά και ακτιβιστές, οι ελληνικές, τουρκικές και ευρωπαϊκές αρχές παραμένουν αδρανείς. Το documentonews.gr ήρθε σε επαφή τόσο με τις ελληνικές αρχές όσο και με τους φορείς που κινητοποιήθηκαν προκειμένου πέσει φως στην τραγωδία που εξελλίσσεται στα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Αρχή κάθε τραγωδίας αποτελεί μιά ύβρις. Το σώμα που παραμένει άταφο αποτελεί κατεξοχήν σύμβολο ύβρεως. Το άταφο σώμα μιας πεντάχρονης πρόσφυγας βρίσκεται σε μια νησίδα του Έβρου. Εκεί που εδώ και καιρό ξεδιπλώνεται μια τραγωδία.

Στην περίπτωση των προσφύγων του Έβρου ύβριν διαπράττουν τόσο οι ελληνικές αρχές, όσο και οι τουρκικές, που αρνούνται συστηματικά να αναγνωρίσουν τόσο τη ζωή όσο και τον θάνατο τους. Τους εγκλωβίζουν έτσι σε μια συνθήκη αορατότητας, εντός της οποίας κρίνουν πως δεν τους αξίζει να τους δοθεί τροφή, πόσιμο νερό, να λάβουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ή να κρατήσουν τα προσωπικά τους αντικείμενα, πολλές φορές ακόμα και τα ρούχα τους. Οι πρόσφυγες για τις ευρωπαϊκές, τις ελληνικές αλλά και τις τουρκικές αρχές δεν είναι πολίτες. Ή καλύτερα, είναι μη-πολίτες. Υπάρχουν μόνο στο σκοτάδι. Μόνο για λίγες στιγμές. Μόνο για να επαναπροωθηθούν. Έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την ελληνική, την τουρκική και την ευρωπαϊκή θανατοπολιτική. Η τραγωδία τους έτσι έχει διεθνικό χαρακτήρα καθώς τα σώματα τους, νεκρά ή ζωντανά εργαλειοποιούνται καθημερινά για γεωστρατηγικούς λόγους.

Το χρονικό της τραγωδίας

Στα πλαίσια της επαναπροώθησής της η συγκεκριμένη ομάδα προσφύγων βρέθηκε στη νησίδα για πρώτη φορά στις 14 Ιούλη. Τα στοιχεία για την ψυχική και σωματική κατάσταση των προσφύγων εκείνες τις μέρες, βρίσκονται στη διάθεση του documentonews.gr, υπό την μορφή μηνυμάτων Whats app, στα οποία ανέφεραν πως χρήζουν άμεσης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Διαβάστε επίσης: Παιδιά κινδυνεύουν στη νησίδα του Έβρου και η κυβέρνηση σιωπά

Όπως καταγγέλουν οι ίδιοι στις ανθρωπιστικές οργανώσεις που τους εκπροσωπούν, αλλά και την Εφημερίδα των Συντακτών, ένας Σύρος πρόσφυγας έχασε τη ζωή του εν μέσω βίαιης επιχείρησης στην ελληνική όχθη, ενώ άλλοι δύο πνίγηκαν όταν έπεσαν στο ποτάμι την στιγμή της μεταφοράς τους από την ΕΛ.ΑΣ..

Τα περιστατικά κατήγγειλαν η Human Rights 360 και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Παρά την σχετική εντολή για τον εντοπισμό τους από το ΕΔΔΑ, τις εκκλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, την κατάθεση σχετικής ερώτησης στη Βουλή από πλευράς του κόμματος της αξιωματικής αντιπολιτευσης, και την καμπάνια συλλογής υπογραφών που ξεκίνησε η Διεθνής Αμνηστία, οι ελληνικές αρχές όχι απλά αδιαφόρησαν για τον εντοπισμό τους, αλλά όπως καταγγέλουν οι ίδιοι οι πρόσφυγες, αφού τους ξυλοκόπησαν και προχώρησαν στην παράνομη κράτησή τους, τους επαναπροώθησαν στις 26 Ιουλίου.

Αφού κρατήθηκαν σε τουρκικό κέντρο κράτησης μετά το pushback, οι τουρκικές αρχές τους εξανάγκασαν βιαίως να ξαναπεράσουν τα ελληνικά σύνορα . Σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν οι ίδιοι, εκβιάστηκαν με απέλαση στη Συρία. Έτσι σε στίγμα που έχουν στείλει σε ανθρωπιστικές οργανώσεις φαίνεται να έχουν οδηγηθεί ξανά στη νησίδα του Έβρου.

Τα ξημερώματα της Τρίτης και μετά από σχεδόν έναν μήνα ταλαιπωρίας, υποσιτισμού , αφυδάτωσης, συνεχών ηλιάσεων με πυρετούς και ρινορραγίες, και παντελούς θεσμικής αδιαφορίας, το τσίμπημα ενός σκορπιού ήρθε να προστεθεί στο μαρτύριο δύο μικρών κοριτσιών της ομάδας.

Τις πρώτες πρωινές ώρες η πεντάχρονη Μαρία έχασε τη ζωή της, ενώ η εννιάχρονη Άγια συνεχίζει να υποφέρει για τον ίδιο λόγο. Το κορμί της Μαρίας παραμένει άταφο. Η ομάδα των προσφύγων στην προσπάθειά της να το συντηρήσει, το τοποθέτει συστηματικά στα κρύα νερά του ποταμού. Από πάνω του στέκεται συντετριμμένη μια μάνα που θρηνεί το παιδί που της στέρησε η θεσμική αδιαφορία στις διαρκείς εκκλήσεις των προσφύγων για βοήθεια.

Το μήνυμα των προσφύγων

Σε μήνυμα που έχει στείλει η εικοσιοκτάχρονη Μπαϊντά, εκπροσωπώντας την ομάδα των εγκλωβισμένων προσφύγων στην Εφημερίδα των Συντακτών, αναφέρει μεταξύ αναφιλητών: «Ζητάω βοήθεια, όλοι μου λένε ότι είναι δύσκολο. Τι δυσκολία έχει να σωθούν άνθρωποι; Ποια είναι η δυσκολία; Μας σκοτώνουν στη Συρία, στην Τουρκία, σ’αυτό το νησί στην Ελλάδα, σε κάθε μέρος του κόσμου. Τι φταίμε; Το κορίτσι πέθανε γιατί κανείς δεν ακούει τη φωνή μας και την αδελφή της, τη σκότωσε σκορπιός. Τι θα απογίνουμε; Ισως το πρωί να έχουμε όλοι πεθάνει. Το νησί είναι γεμάτο φίδια, σκορπιούς, έντομα και δεν ξέρω τι άλλο… Εκλιπαρώ, εκλιπαρώ. Ζούμε μια επίγεια κόλαση, σας ορκίζομαι οτι είναι επίγεια κόλαση και κανείς δε μπορεί να μας βοηθήσει».

Οι κινητοποιήσεις

Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με το Α.Τ. Ορεστιάδας, το documentonews.gr οι αρμόδιοι αρχικά δήλωναν πως κάνουν ό, τι περνάει από το χέρι τους υποστηρίζοντας πως έχουν κινητοποιηθεί δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίες ωστόσο δεν μπορούν να εντοπίσουν τους πρόσφυγες. Άλλος αστυνομικός σε επόμενο τηλέφωνο δήλωσε πως κανείς δεν έχει κινητοποιηθεί και πως αυτό είναι «ευθύνη της Τουρκίας», εργαλειοποιώντας με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο τη ζωή αλλά και τον θάνατο των προσφύγων. Ενώ μετά από αρκετή ώρα και αφού κατάφεραν να καταλήξουν σε μια κοινή γραμμή οι ασρτυνομικές αρχές δήλωσαν πως τους έχουν έρθει διαφορετικές συντεταγμένες στα mail που τους απέστειλαν τόσο οι ανθρωπιστικές οργανώσεις αλλά και το 112. Στην προσπάθειά να αποποιηθούν των ευθυνών τους δεν δίστασαν μάλιστα να σημειώσουν πως το σφάλμα είναι του 112.

Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και η HumanRights360 έχουν ήδη ενημερώσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και την Εισαγγελία Ορεστιάδας για τον χαμό του πεντάχρονου κοριτσιού, όσο και για τον σοβαρό κίνδυνο που συνεχίζει να διατρέχει η ζωή του 9χρονου κοριτσιού.

Η Ευγενία Κουνιάκη, δικηγόρος από την HumanRights360, δήλωσε στο documentonews.gr: «Είμαστε συντετριμέννοι από την απώλεια του κοριτσιού. Χρειάζεται να παρέμβει άμεσα η πολιτεία ώστε να διασωθεί το άλλο κορίτσι καθώς και όλοι οι πρόσφυγες».

«Είναι η πολλοστή φορά που συγκλονιζόμαστε από το συνεχιζόμενο δράμα των προσφύγων οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως μιάσματα από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας και υποβάλλονται στην απάνθρωπη τακτική των λεγόμενων επαναπροωθήσεων (pushbacks) από τις ελληνικές αρχές και την Frontex. Αυτά που ζούμε αυτές τις μέρες όμως, είναι το αποκορύφωμα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν επί μέρες εγκλωβισμένοι άνθρωποι σε νησίδα του Έβρου ανάμεσά τους και μικρά παιδιά από τα οποία το ένα έχει ήδη αποβιώσει και οι αρμόδιοι του υπουργείου Υγείας να αδιαφορούν για την παροχή επείγουσας υγειονομικής περίθαλψης. Εάν δεν το πράξουν έστω και τώρα είναι υπόλογοι για παραβίαση σωρίας διεθνών συνθηκών και του ίδιου του Συντάγματος της χώρας», δήλωσε στο documentonews.gr o Πάνος Παπανικολάου Γ.Γ. της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, η οποία έχει προχωρήσει σε σχετική ανακοίνωση.

«Οι πολύ σοβαρές καταγγελίες του Ελληνικού Συμβουλίου για τους πρόσφυγες καθώς και τα σχετικά δημοσιεύματα για το τι συμβαίνει σε νησίδες στον Έβρο έρχονται σε συνέχεια άλλων καταγγελιών, τις οποίες έχουμε φέρει στη Βουλή και την Ευρωβουλή με παρεμβάσεις μας το προηγούμενο διάστημα ζητώντας από την κυβέρνηση ξεκάθαρες απαντήσεις και την πλήρη διευρεύνησή τους. Ζητάμε επίσης την τήρηση του διεθνούς δικαίου και της Σύμβασης της Γενεύης χωρίς εκπτώσεις, καθώς επίσης και την εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την διάσωση των ανθρώπων που βρίσκονται στη νησίδα. Η κυβέρνηση τις αγνοεί εκθέτωντας την χώρα. Ζητάμε, τέλος, από την Ευρώπη να αναλάβει τις ευθύνες της με αλληλεγγύη και αναλογική κατανομή προσφύγων στο νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης, μια πολιτική, που εκτός από τις κυρώσεις, μπορεί να αντιμετωπίσει την εργαλειοποίηση του Ερντογάν στο προσφυγικό», δήλωσε στο documentonews.gr ο τομεάρχης του ΣΥΡΙΖΑ για τη Μεταναστευτική Πολιτική, Γιώργος Ψυχογιός.

Την Τρίτη κλιμάκιο του ΚΚΕ πραγματοποίησε παρέμβαση στο Αστυνομικό Τμήμα Ορεστιάδας, ενώ την Τετάρτη συνέχισε τις κινητοποιήσεις του σε άλλα τοπικά Α.Τ.. «Η ελληνική κυβέρνηση, που μέσω της εμπλοκής της χώρας στα αμερικανονατοικά εγκλήματα, συμμετέχει στον ξεριζωμό χιλιάδων ανθρώπων, σήμερα προκλητικά αγνοεί τις τραγωδίες που εξελίσσονται στα βόρεια σύνορα της χώρας», δήλωσε στο documentonews.gr ο Νίκος Παπαναστάσης, βουλευτής του ΚΚΕ που ήρθε σε επικοινωνία με τα αρμόδια ΑΤ, τα οποία του ανέφεραν πως είναι ενήμερα για τον χαμό του ενός παιδιού και τον κίνδυνο που διατρέχει η ζωή του άλλου, αλλά δεν γνωρίζουν καμία ομάδα προσφύγων στην αρμοδιότητά τους.

Ποιανού είναι η ευθύνη;

Το απόγευμα της Πέμπτης, δηλαδή πέντε μέρες μετά τόσο από την ενημέρωσή της όσο και από τις κινητοποιήσεις που προφανώς την πίεσαν, θυμήθηκε η ΕΛ. ΑΣ. να βγάλει σχετική ανακοίνωση στην οποία αποποιούνταν κάθε ευθύνη για την ζωή και τον θάνατο των προσφύγων του Έβρου. «Για τις αναφορές περί της παρουσίας ομάδας περίπου 40 ατόμων σε νησίδα του ποταμού Έβρου, τα οποία χρήζουν άμεσης ιατρικής περίθαλψης, ανακοινώνεται ότι διαβιβάσθηκε σχετική ενημέρωση, μέσω του Τριμερούς Κέντρου Επαφής Καπιτάν Αντρέεβο, στις Τουρκικές Αρχές σήμερα, 11 Αυγούστου 2022, καθόσον από τις συντεταγμένες προκύπτει ότι η νησίδα βρίσκεται εκτός ελληνικής επικράτειας.

Ζητήθηκε από τις Τουρκικές Αρχές να προβούν κατεπειγόντως σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για τον άμεσο απεγκλωβισμό όλων των ατόμων και την παροχή της αναγκαίας και κατάλληλης αρωγής», ανέφερε πετώντας το μπαλάκι των ευθυνών στην τούρκικη πλευρά.

Όπως φανερώνει το στίγμα που οι ίδιοι οι πρόσφυγές έχουν αποστείλει στις ανθρωπιστικές οργανώσεις που τους εκπροσωπούν βρίσκονται στο ίδιο σημείο όπου είχαν μεταφερθεί από τις ελληνικές αρχές στις 14 Ιουλίου. Γιατί τότε οι ελληνικές αρχές δεν ανέφεραν πως τους έχουν μεταφέρει σε νησίδα εκτός της επικράτειάς;

Σε κάθε περίπτωση η ζωή και ο θάνατός τους εργαλειοποιείται και από την ελληνική και από την τουρκική κυβέρνηση. Πώς έχει σκοπό να αντιδράσει η Ευρωπαϊκή Ένωση απέναντι στο συνεχές και απάνθρωπο ελληνοτουρκικό πινγκ – πονγκ προσφύγων;

Οι τραγωδίες έχουν συγκεκριμένη δομή. Ύβρις – νέμεσις- τησις- κάθαρσις. Πιο πολύ από το άταφο σώμα ενός νεκρού, σύμβολο τραγωδίας αποτελεί το σώμα που παραμένει άταφο και απάτριδο;

Πως θα εξελιχθεί η τραγωδία του Έβρου; Ποιός θα αναλάβει την ευθύνη για τη μη παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στα προσφυγόπουλα του Έβρου; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για την ζωή και τον θάνατό τους;

Πηγή: documentonews.gr

Πως δεχθηκε η Ερμιονιδα τους «Τουρκοσπορους»; Σιγουρα μερος της τοπικης κοινωνιας ανοιξε οπως παντα μια ζεστη αγκαλια.

Η πλειοψηφια ομως; Αρκουσε το οτι ηταν Χριστιανοι ορθοδοξοι (και διγλωσσοι πολλοι τριγλωσσοι)για να τους δεχθει η τοπικη κοινωνια οπου κυριαρχουσε το Αρβανιτικης (γλωσσικα) καταγωγης στοιχειο;

Αλλες συνηθειες αλλες λεξεις ρουχα μουσικη αλλα φαγητα αλλα πολιτιστικα προτυπα ακομα και αλλη κοινωνικη καταγωγη. Αλλα και για τους προσφυγες; Σκεφτειτε κατι αντιστοιχο  με καποιο ιστορικο παιχνιδι βρισκεστε με μια βαλιτσα ρουχα σε ενα μικρο χωριο στα βαθη της ορθοδοξης Τσαρικης Ρωσσιας σε εποχη φτωχιας και συντηρησης.

Και μαλιστα σκεφτειτε το τοτε οι προσφυγες να ειναι ενα εκατομμυριο οταν οι παλιοι κατοικοι ειναι 5,5 εκατομμυρια. Οι προσφυγες δουλεψαν σκληρα και εδωσαν αλλο μελλον στη χωρα. Σε ολους τους τομεις.Τοτε ομως δεν το ηξεραν οι «παλιοι» κατοικοι.Και μαλιστα η χωρα εβγαινε απο τον πρωτο εμφυλιο (εθνικο διχασμο)και τις προσφατες επεμβασεις των ξενων δυναμεων στα πολιτικα πραγματα .

Απο τις φωτογραφιες που υπαρχουν στην αναρτηση της εκκλησιας φαινονται δυο πραγματα.

Πως ο Δημος Ερμιονιδας μεσω του Δημαρχου του απλα συμμετειχε στην εκδηλωση της εκκλησιας και

πως οι κατοικοι της Ερμιονιδας η δεν γνωριζαν η δεν ηθελαν να συμμετασχουν.

Η προσφυγια ειναι μερος της ιστοριας μας. Και μαλιστα της παρα πολυ προσφατης.Το Ελληνικο κρατος κομβος συναντησης συμφεροντων καθε ειδους εχει ζησει τετοιες στιγμες πολλες φορες στο παρελθον και θα ζησει στο μελλον.Μην ξεχναμε μισο εκατομμυριο Ελληνες οικονομικοι μετανστες που εχουν μεταναστευσει τα τελευταια χρονια των μνημονιων και εκατονταδες χιλιαδες προσφυγες και μεταναστες που κατορθωσαν να περασουν τα συρματοπλεγματα και εχουν εγκλωβιστει στην χωρα μας. Χιλιαδες σε στρατοπεδα συγκεντρωσης.

Ο προσφυγας πολεμου ο οικονομικος μεταναστης ο πολιτικος προσφυγας ειναι κομματι μας.Μπορει να ναι αλλης θρησκειας αλλης πολιτικης αποψης αλλης εθνοτητας αλλης γλωσσας αλλου χρωματος δερματος αλλα ειναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.Αδερφος αδερφη.

Στην θεση του αυριο ειμαστε εμεις, στην θεση του χθες ηταν οι προγονοι μας.Ερχεται στη πορτα μας και ζητα βοηθεια .Ειναι χρεος μας να την προσφερουμε.Το μαθαμε απο τους αρχαιους Ελληνες φαινεται οι Νεο Ελληνες το ξεχασαν

Ο προσφυγας ο μεταναστης ο κυνηγημενος θα κανει πλουσιωτερη τη ζωη μας. Θα εμπλουτισει τον πολιτισμο την γλωσσα τις συνηθειες την οικονομια μας .Εχθρος μας δεν ειναι ο διωκομενος ειναι ο διωκτης.Ποτε μην ταυτιστουμε με τους δυνατους.Παντα με τους αδυνατους ειναι η θεση μας.

Ορθοδοξια   Ι.Μ. ΥΔΡΑΣ, ΣΠΕΤΣΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΝΗΣ  26 Μαρτίου, 2022 – 13:51

Ημερίδα και μνημόσυνο για τους πρόσφυγες του 1922 στην Ερμιόνη
Ημερίδα και μνημόσυνο για τους πρόσφυγες του 1922 στην Ερμιόνη

Επετειακή ημερίδα με θέμα «Η υποδοχή των Προσφύγων το 1922 και η εγκατάστασή τους στην Ερμιόνη» συνδιοργάνωσαν η Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης και ο Δήμος Ερμιονίδας στο πνευματικό κέντρο Ερμιόνης το Σάββατο 26 Μαρτίου 2022, με αφορμή την επέτειο των 100 ετών από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Συντόνισε ο Πρωτοσύγκελλος Αρχιμ, π. Νεκτάριος Δαρδανός και μίλησαν για την υποδοχή των προσφύγων του 1922, και την εγκατάσταση τους στην Ερμιόνη ο πρωτ. π. Δημήτριος Αμπελάς και ο Ελλογ. κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου τακτικός Καθηγητής της Ιστορίας του Μεταπολεμικού κόσμου στην Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ.

Νωρίτερα είχε προηγηθεί η τέλεση του Αρχιερατικού Μνημοσύνου του μακαριστού π. Γεωργίου Καπόγλου και απάντων των προσφύγων εξ Ατταλείας, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ, παρουσία των Πατέρων της περιοχής και των αρχών.

H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.

Αγαπητές συνδημότισσες, αγαπητοί συνδημότες…

Σας υπενθυμίζω την υπ αρ 91/2020 ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ μέσω της όποιας ζητάμε την άμεση απομάκρυνση των μεταναστών από τον Δήμο μας και καλώ όλους τους πολίτες του Δήμου Ερμιονίδας να σταθούν στο πλευρό μας και συμπληρώνοντας το έγγραφο που επισυνάπτεται Εντυπο-Δήλωσης-Πολίτη να στηρίξουν την προσπάθειά μας ώστε να απομακρυνθούν άμεσα οι μετανάστες από τον Δήμο μας, μιας και την δεδομένη χρονική περίοδο είναι αδύνατον, λόγω των νέων συνθηκών που επιτάσσει  η διαφύλαξη της δημόσιας υγείας, να οργανώσουμε μια δυναμική συγκέντρωση αντίστοιχη του αιτήματός μας.*Προς διευκόλυνση όλων των συμπολιτών μας, έντυπα συλλογής υπογραφών θα υπάρχουν στο Δημαρχείο και σε κάθε Κοινότητα.

Ο Δήμαρχος Ερμιονίδας

Γιάννης Γεωργόπουλος

Πιο κατω καταγραφω τον δημοσιο διαλογο και επιχειρηματα σε σχεση με τις λαμπες.Η φωτογραφια ειναι 12 χρονια παλια επι Δημαρχιας Σφυρη.Υπαρχουν πολλες αναλογες οπου φωτα ειναι αναμενα μερα μεσημερι σε ολη την επαρχια.

Αν θυμαστε ξεκινησαμε με την Ωρα της Γης επι Δημαρχιας Σφυρη τον Μαρτη του 2009

Συγκεκριμένα, το Σάββατο 28 Μαρτίου, στις 20.30, ο Δήμος Κρανιδίου συμμετέχει στις εκδηλώσεις της παγκόσμιας πρωτοβουλίας «΄Ώρα της Γης» σβήνοντας για μια ώρα τα φώτα σε δημοτικά κτίρια και κεντρικές πλατείες και μοιράζοντας αφίσες και ενημερωτικό υλικό σε όλα τα σχολεία τού δήμου μας.

Ακολουθησε απο τον Δημο μας η συμμετοχη το 2015 (παλι επι Δημαρχιας Σφυρη) στο συμφωνο Δημαρχων για το κλιμα που εληξε πριν ενα χρονο (επι Δημαρχιας Γεωργοπουλου)χωρις ποτε να μαθουμε τι απεγινε και ποσο ανταποκριθηκαμε στις δεσμευσεις μας(Δημοτικος φωτισμος στις σελ 75-76).

Δεν καταλαβαινω αν ο ολος σχεδιασμος στηριζεται σε εκεινες τις σελιδες παντως στην ανακοινωση του ο κ Δημαρχος μιλα για μείωση των εκπομπών του CO2 κατά 606 tn/Kwh ετησίως. ενω στο τοτε κειμενο μιλουσαμε για (λαμπες LED και) μειωση 580 τονους ετησιως και συνολικο κοστος 2.025.420

Ανεβηκαμε 344.381 ευρω και 26 τονους απο το 2015, δεν ξερω αν ειναι τιμαριθμικη η αυξηση, επανα υπολογισμος ττης προτασης , αλλαγη των υλικων, η κερδος των ιδιωτων που θα παρουν τη δουλεια.)

Μειωση καταναλωσης σημαινει ΛΙΓΩΤΕΡΕΣ λαμπες. αλλα και λιγωτερο φως (φωτορυπανση), μεσα στους οικισμους ( οχι οπως γραφει ο κ Δημαρχος Ο δημοτικός φωτισμός θα είναι κατά 110% μεγαλύτερος,) εκκλησιες ,Μυλους, αλλα και εξω απο τους οικισμους,Να μην φωτιζουμε βουνα , ραχες ,ραχουλες, , και σπηλαια, ολη νυχτα,  καλοκαιρι και κυριως τον χειμωνα, οταν μονο αγελες απο αγριογουρουνα (;) κυκλοφορουν εξω απο τους οικισμους .Δειτε πως λαμπει η Ερμιονιδα μας απο το διαστημα.

Δορυφορικές εικόνες | darksky.gr - ελληνικό παράρτημα της International Darksky Association

Δεν ειναι ομορφια να κρυβουμε τον νυχτερινο ουρανο και καμμια προστασια δεν παρεχουν τα φωτα στις περιοχες ερημων εξοχικων απο τους κλεφτες. Το αντιθετο μαλιστα τους βοηθανε αν θελουν να ανοιξουν σπιτια στην ερημια.

Οσο για τους λαμπτηρες LED που προτεινε η τοτε εργασια να αντικαταστησουν τους CFL δεν ειναι ακριβως χωρις προβληματα .Διαβαστε   Όπως είπε ο Κίμπα, ακόμη κι αν μια πόλη αντικαταστήσει στους δρόμους της το συμβατικό φωτισμό με LED, τελικά η μείωση στην ενέργεια υπεραντισταθμίζεται από την τοποθέτηση ακόμη περισσότερων ή πιο φωτεινών λαμπτήρων σε άλλα μέρη της πόλης ή γύρω από αυτήν. Έτσι, τόνισε, οι όποιες εξοικονομήσεις επιτυγχάνονται με τις LED σε ένα τομέα, εξουδετερώνονται, επειδή οι άνθρωποι φωτίζουν τα βράδια με LED όλο και περισσότερα μέρη, π.χ. ένα ποδηλατόδρομο ή ένα επαρχιακό δρόμο.Μάλιστα, οι ερευνητές θεωρούν ότι ορισμένοι δορυφόροι υποεκτιμούν τη φωτορύπανση, επειδή αδυνατούν να ανιχνεύσουν τα μπλε μήκη κύματος που επικρατούν σε πολλές λάμπες LED (κάτω από τα 500 νανόμετρα).

Ετσι αλλαζουν τις λαμπες οι Δημοι στην Αγγλια.

Το προγραμμα «σκοτεινος ουρανος» στο Πρεστιν συνεχιζει να αναπτυσεται.Η Περιφερειακη ενοτητα του Powys  πραγματοποιει μια ερευνα σε σχεση με τον σημερινο Δημοτικο φωτισμο στο Πρεστιν και το Νορτον. Τα αποτελεσματα θα παρουσιαστουν στο Δημοτικο Συμβουλιο του Πρεστιν στις 20 Γεναρη.Επισης τον Γεναρη θα εξεταστουν τα επιπεδα της φωτορυπανσης χρησιμοποιωντας ενα  μετρητη ποιοτητας ουρανου (τηρωντας ολα τα μετρα για την πανδημια). Αυτο γινεται ωστε να καθορισουμε μια βαση αξιολογησης πριν κανουμε οποια αλλαγη στον Δημοτικο φωτισμο.Τον Φεβρουαριο του 2021 θα κανουμε μια δοκιμη στο Πρεστιν Δημοτικου φωτισμου παρουσια δημοτων που θα ανταποκρινεται στα κριτηρια  του προγραμματος. Αυτη η δοκιμη θα συγκρινει λαμπες διαφορετικων εταιριων. Η δοκιμη θα γινει κοντα στο Μουσειο
θα ειναι μια ευκαιρια για τους κατοικους να συγκρινουν τις διαφορες και τα αποτελεσματα πανω στην νυχτερινη κυκλοφορια στην πολη μας . Ταυτοχρονα η Περιφερειακη ενοτητα κανει αντιστοιχη ερευνα σε ολη την περιοχη.H έκταση και η φωτεινότητα της τεχνητά φωτισμένης τα βράδια επιφάνειας της Γης αυξήθηκε με μέσο ετήσιο ρυθμό 2,2% μεταξύ 2012 – 2016, όπως αποκαλύπτουν οι εικόνες ενός αμερικανικού δορυφόρου της NASA και της ΝΟΑΑ, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

Για να μην χαθουμε ομως, ενα ειναι το ζητουμενο.

Ενδιαφερεται συνολικα η Δυνατη Ερμιονιδα για το περιβαλλον την ΠΟΙΟΤΗΤΑ ζωης ; Προχωρα σε ενεργειες δρασεις καμπανιες χρηματοδοτησεις που δειχνουν μια αλλη φιλοσοφια η μηπως ο βασικος αξονας της πολιτικης της ειναι η λεγομενη «οικονομικη αναπτυξη» και μαλιστα με ιδιωτικο οικονομικα κριτηρια συμβαδιζοντας με την σημερινη κυβερνηση και τους στοχους της ;

Αν ενδιαφερεται στην πραξη η πλειοψηφουσα παραταξη για το περιβαλλον ακομα και αυτο το συγκεκριμενο λαθος (της αλλαγης λαμπτηρων εναντι δανειου 2.369.801 αποπληρωμης 10 χρονων , και μαλιστα στην σημερινη συγκυρια), αποκτα μικροτερη σημασια. Οταν δρας κανεις καποτε και λαθη.Υπερβολες αστοχιες.Πραγματι στο προεκλογικο της πραγραμμα υπαρχει η αλλαγη των λαμπτηρων Δημοτικου φωτισμου.Ειναι η τελευταια παραγραφος της τεταρτης σελιδας στον τομεα ΤΟΠΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ και οχι στην ενοτητα περιβαλλον.Παει μαζι με φωτοβολταικα πανελ σε χωρους Δημοτικου φωτισμου. Η προταση ομως στηριζεται σε ενταξη σε Ευρωπαικα προγραμματα (στο πλαι της σελιδας)και οχι σε εντοκο δανεισμο  που θα αποπληρωθει απο τους επομενους στον Δημο.

Αν ομως η Δυνατη Ερμιονδα δεν εχει εναν γενικωτερο πολιτικο σχεδιασμο για το περιβαλλον και δεν εννοω μονο το φυσικο ( νερο , παραλιες , θαλασσα , δαση ,αερας , ζωα αδεσποτα και κατοικιδια)αλλα και το ανθρωπογενες (καθημερινοτητα στις πολεις , πολιτισμος , εκπαιδευση , υγεια ,ρατσισμος και ξενοφοβια , εργατικα και κοινωνικα  δικαιωματα , σκουπιδια , ΗΜ ακτινοβολια , φωτορυπανση , ηχητικη ρυπανση ,συγκοινωνιες ,βιολογικοι καθαρισμοι ,ενεργεια )τοτε δεν βλεπω που εντασεται η συγκεκριμενη ενεργεια σε σχεση με τον γενικοτερο σχεδιασμο των μαρινων, υδατοδρομιων,  ΣΔΙΤ για αφαλατωση -γκολφ,νεων μοναδων ξενοδοχειων κλπ.

Ο κυριος Δημαρχος αναφερει σε μια απο τις ανακοινωσεις του καποια εργα για το περιβαλλον οπως για το νερο και προγραμματα οδοποιιας .Για την ποιοτητα του νερου η οριστικη λυση που προβαλει ειναι οι αφαλατωσεις (αληθεια τι ενεργειακες καταναλωσεις εχει η αφαλατωση;). Και κατα την γνωμη μου αυτη απο μονη της δεν ειναι λυση.Εξ αλλου αλλο το νερο που πινουμε αλλο το νερο για αγροτικη βιομηχανικη τουριστικη χρηση .Και το σημαντικωτερο ειναι το πανακριβο αμφιβολης ποιοτητας νερο που πινουμε και αγοραζουμε σε εκατομμυρια  πλαστικα μπουκαλια αυξανοντας τα σκουπιδια που στελνουμε εκτος επαρχιας  .

Ήδη έχουμε εξασφαλίσει την επάρκεια νερού σε ολόκληρη την έκταση του Δήμου μας με την επισκευή και συντήρηση 20 γεωτρήσεων (μοτέρ, σωληνώσεις, ηλεκτρολογικά κ.λ.π.) και την αντικατάσταση χιλιάδων μέτρων αγωγών ύδρευσης.Εδώ και κάποιους μήνες οι κάτοικοι του Πορτοχελίου έχουν αντιληφθεί ότι το νερό που τρέχει στις βρύσες τους είναι πολύ καλής ποιότητας, μάλιστα προχθεσινή μέτρησή του έδειξε πολύ χαμηλή σκληρότητα.Προχωράμε στην οριστική επίλυση του προβλήματος της ποιότητας του νερού με την δημιουργία μονάδων αφαλάτωσης.

Ενα  παραδειγμα σε σχεση με τον προσανατολισμο της πλειοψηφουσας παραταξης , ειναι η εποχη του Γαλαξια και το διωξιμο των προσφυγων μεταναστων απο την επαρχια, την οποια ο κ Δημαρχος επαναφερει σε πολλες ανακοινωσεις του σαν μεγαλη επιτυχια της παραταξης του .Βαζοντας την μαλιστα διπλα στο διωξιμο και των σκουπιδιων εκτος επαρχιας .Την μεταφορα του προβληματος δηλαδη μακρυα απο εμας.

Έτσι λοιπόν, μετά την οριστική επίλυση του προβλήματος της διαχείρισης των απορριμμάτων με την αδειοδότηση κατασκευή και λειτουργία του ΣΜΑ Ερμιονίδας και της οριστικής διακοπής της λειτουργίας της δομής φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στο ξενοδοχείο “Γαλαξίας”, προχωράμε με γοργούς ρυθμούς στην υλοποίηση ενός ακόμα σημαντικού έργου καθημερινότητας για τον Δήμο μας, όπως αυτό του δημοτικού φωτισμού.

Η δικια μου γνωμη ειναι πως στην τοπικη ιστορια( μετα απο χρονια) εκεινες οι μερες θα γραφτουν σαν μια σκοτεινη περιοδος σαν μια αρνητικη σελιδα της επαρχιας. Ενα λαθος . Οπου το κοινο αισθημα της πλειοψηφιας (και οχι μονο στην Ερμιονιδα) ηρθε σε συγκρουση με τις οικουμενικες διακηρυξεις για την φιλοξενια κατατρεγμενων ανθρωπων. Εξηγησεις υπαρχουν σιγουρα για την συγκυρια που οδηγησε σε αυτο το αποτελεσμα. Εξ αλλου στο παρελθον πολλες φορες ο κοσμος της Ερμιονιδας εδειξε εμπρακτα τελειως διαφορετικη συμπεριφορα για Ελληνες και ξενους αναξιοπαθουντες που βρισκονταν σε κατασταση αναγκης.

Οπως μεγαλο λαθος ειναι και η διαχειριση των απορριμματων μας σαν συμμεικτα η εγκαταλειψη της ανακυκλωσης κομποστοποιησης .Πελωριο λαθος να στελνουμε τα σκουπιδια μας για θαψιμο η καψιμο εκτος επαρχιας προσθετοντας την μετακινηση στο περιβαλλοντικο κοστος  της διαχειρισης τους.Η Ερμιονιδα δεν παει μπροστα σε σχεση με τα προηγουμενα χρονια επειδη εφτιαξε ΣΜΑ ουτε ελυσε το προβλημα των απορριμματων της επειδη το μεταφερει στην Παλαιοχουνη.Πισω παμε. Και αυτο το πισω θα κρατησει με οικονομικη δεσμευση πανω στα Δημοτικα τελη για πανω απο τριαντα χρονια.

Στην Ερμιονιδα υπαρχουν ομαδες (και συμφεροντα)συντηρητικων και προοδευτικων  ανθρωπων (και δεν το εννοω μονο σαν κομματικη ενταξη)οπως σε ολο τον πλανητη εξ αλλου.Το ποια ομαδα θα κυριαρχησει ιδεολογικα πανω στην πλειοψηφια σε καθε εποχη ειναι μια συνθετη διαδικασια που θα ερμηνευσουν στο μελλον οι ιστορικοι. Επιμενω η εποχη του Γαλαξια και οσα την συνοδευσαν μεσα στην κοινωνια ηταν ενα λαθος στην τοπικη ιστορια.Και η ευθυνη επιμεριζεται σε ολες τις δημοτικες παραταξεις αναλογα με την δυναμη που ειχαν και εχουν.Γιατι διαφοροποιηση δεν υπηρχε.

Παμε ομως στις ανακοινωσεις και η ιστορια συνεχιζεται.

Δημαρχος 7 Απριλιου 2021

Κρανίδι, 07.04.2021  Ανακοίνωση

Ο Δήμος Ερμιονίδας προχωράει το έργο της αντικατάστασης 5.744 παλαιών δημοτικών φωτιστικών από νέα σύγχρονης τεχνολογίας εξοικονόμησης ενέργειας.

Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό καινοτόμο έργο, με πολλαπλά οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη για τους Δημότες, το οποίο υπήρχε στο προεκλογικό πρόγραμμα της Δυνατής Ερμιονίδας αλλά και άλλων Δημοτικών Παρατάξεων.

Τα υφιστάμενα 5.744 φωτιστικά του Δήμου Ερμιονίδας για πρώτη φορά καταγράφηκαν και κωδικοποιήθηκαν ψηφιακά. Σύμφωνα με την μελέτη, το κόστος της αντικατάστασής τους ανέρχεται στα 2,3 εκατομμύρια € και η λειτουργία τους θα ελέγχεται ηλεκτρονικά μέσω υπολογιστή. Ο ανάδοχος θα προκύψει μέσα από διεθνή ηλεκτρονικό διαγωνισμό και πέραν της αντικατάστασης θα είναι υποχρεωμένος επί 10 χρόνια να αναλάβει την συντήρηση των νέων λαμπτήρων.

………………………………………..

Συντονιστικο οργανο αντιπολιτευσης 8 Φεβρουαριου 2022

ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ Η ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΦΩΤΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕ ΔΑΝΕΙΟ 2.350.000,00€.
Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2022
Σοβαρά ερωτηματικά για τις προτεραιότητες της δημοτικής αρχής στον Δήμο Ερμιονίδας, προκύπτουν από την απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής, που με τους ψήφους μόνο των μελών της παράταξης του Δημάρχου, ενέκρινε μελέτη της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου για την αλλαγή 5.744 φωτιστικών, προϋπολογισμού 2.369.801,20 €, καθώς και την αναγκαιότητα δανεισμού από το Τ.Π.&Δ.(Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων).
Η εμμονή του Δημάρχου να κάνει ένα πολυδάπανο έργο που δεν δίνει λύση στα μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας του δημότη και χωρίς μάλιστα να έχει την έγκριση των παρατάξεων της αντιπολίτευσης είναι περίεργη και ανεξήγητη. Και δεσμεύει παράλληλα τις επόμενες 2 δημοτικές αρχές του Δήμου Ερμιονίδας για την αποπληρωμή του μεγάλου αυτού ποσού.
Προβλήματα που για 2,5 χρόνια δεν άγγιξε η σημερινή δημοτική αρχή, όπως η κακή ποιότητα του νερού στο δίκτυο κυρίως του Κρανιδίου, Πορτοχελίου και Κοιλάδας, η μεγάλη καθυστέρηση στην λειτουργία του νέου αποχετευτικού δικτύου, το εγκαταλελειμμένο οδικό δίκτυο, κ.α. μιας και έχει άλλες προτεραιότητες!! Ρωτήθηκαν άραγε οι δημότες τι θα προτιμούσαν να επιλυθεί πρώτα;
Εμείς ως δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης έχουμε τονίσει αρκετές φορές πως θα ήταν σε σωστή βάση η εφαρμογή ενός πιλοτικού προγράμματος αλλαγής φωτιστικών μικρότερης κλίμακας, αντί για την αλλαγή όλων των φωτιστικών του Δήμου Ερμιονίδας. Αυτό θα μας έδινε ένα απτό παράδειγμα για τη σχέση κόστους-οφέλους, χωρίς ταυτόχρονα να βάζουμε σε κίνδυνο τα οικονομικά του Δήμου και ιδίως τα έσοδα από τα ανταποδοτικά τέλη που πληρώνει ο δημότης για την παροχή δημοτικών υπηρεσιών.
Επίσης προτείναμε να διερευνηθεί η δυνατότητα ένταξης του Δήμου σε χρηματοδοτούμενα προγράμματα με ανάλογο αντικείμενο.
Επισημαίνεται πως το ζήτημα της ενεργειακής αναβάθμισης του δημοτικού φωτισμού με λαμπτήρες νέας γενιάς LED έχει γίνει σημείο αντιπαράθεσης σε αρκετούς Δήμους τόσο για τους όρους διακήρυξης των διαγωνισμών που κατατίθενται όσο για τις τιμές προμήθειας από τους εργολάβους που γίνονται ανάδοχοι των έργων αυτών και έχει αχοληθεί με αυτό η Επιτροπή Ανταγωνισμού.
Μετά τα παραπάνω, καλούμε τον Δήμαρχο Ερμιονίδας να αποσύρει το σχεδιασμό του έργου της αλλαγής των φωτιστικών και να ασχοληθεί σοβαρά με την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων, όπως η κακή ποιότητα του νερού στο δίκτυο κυρίως του Κρανιδίου, Πορτοχελίου και Κοιλάδας, η μεγάλη καθυστέρηση στην λειτουργία του νέου αποχετευτικού δικτύου, το εγκαταλελειμμένο οδικό δίκτυο, κ.α. προς όφελος της ποιότητας ζωής των δημοτών, της προστασίας του περιβάλλοντος και των συμφερόντων του Δήμου Ερμιονίδας.
Η συντονιστική επιτροπή της αντιπολίτευσης του Δήμου Ερμιονίδας
Οι Δημοτικοί Σύμβουλοι
Λάμπρου Αναστάσιος Τόκας Αναστάσιος Αποστόλου Παναγιώτης
Δανεισμός 2.350.000,00 ευρώ του Δήμου Ερμιονίδας.
Ο δανεισμός του Δήμου με το ποσό των 2.350.000,00 € για 10 χρόνια, για την ενεργειακή αναβάθμιση του Δημοτικού Οδοφωτισμού του Δήμου Ερμιονίδας, είναι θέμα που αφορά όλους τους πολίτες και για τη λήψη αποφάσεων γενικού ενδιαφέροντος πρέπει να τηρούνται στο ακέραιο οι κανόνες τοπικής δημοκρατίας, όπως προβλέπονται από τους σχετικούς νόμους,
Στο πλαίσιο λοιπόν της υποχρέωσης των Δήμων να διαβουλεύονται με τους κατοίκους των περιοχών τους και τους συλλογικούς κοινωνικούς φορείς, θεωρείται απαραίτητο άμεσα το θέμα του δανεισμού να τεθεί σε
ΑΝΟΙΚΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ.
Ο Δήμος προκειμένου να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχική διαδικασία και συμβολή των δημοτών να αναρτήσει στην ιστοσελίδα του
– Τη μελέτη της Τεχνικής Υπηρεσίας για το εν λόγω θέμα,
– Τις Αποφάσεις της Οικονομικής Επιτροπής,
– Τη γνωμοδότηση της Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης.
– Αναλυτικά στοιχεία για τα τοκοχρεωλύσια που θα κληθεί να πληρώνει ο Δήμος για 10 χρόνια και αναλυτικά στοιχεία για την εξασφάλιση των απαιτούμενων κεφαλαίων για την εξυπηρέτηση του δανείου.
Να δημοσιεύσει στον τοπικό τύπο και τα τοπικά ιστολόγια πρόσκληση των φορέων για συμμετοχή.
Η ανοιχτή και συμμετοχική διακυβέρνηση δίνει βήμα στους πολίτες να συμβάλλουν σε ζωτικά θέματα που τους αφορούν.
Κρανίδι 09-02-2022.
Γιάννης Μαργέτας.

Δημαρχος 9 Φεβρουαριου

Όσοι αντιδρούν σε ένα καινοτόμο έργο με πολλαπλά οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη για τους Δημότες, θα αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της στάσης τους.

Κρανίδι, 09/02/2022

Ανακοίνωση

Η Οικονομική Επιτροπή του Δήμου Ερμιονίδας σε συνεδρίασή της στις 4/02/2022, ενέκρινε την μελέτη της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου  για το έργο της  αντικατάστασης 5.744 φωτιστικών από νέα σύγχρονης τεχνολογίας εξοικονόμησης ενέργειας, προϋπολογισμού 2.369.801,20 €, καθώς και την αναγκαιότητα  δανεισμού από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό καινοτόμο έργο, με πολλαπλά οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη για τον Δήμο Ερμιονίδας και τους Δημότες, το οποίο υπήρχε στο προεκλογικό πρόγραμμα της Δυνατής Ερμιονίδας αλλά και άλλων Δημοτικών Παρατάξεων και αφορά ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας και της ασφάλειας των Δημοτών.

Ειδικά την σημερινή εποχή με την παγκόσμια ενεργειακή κρίση που βιώνουμε και τους υπέρογκους λογαριασμούς κατανάλωσης ρεύματος που πληρώνουμε στην ΔΕΗ, επιβάλλεται αυτό το έργο να υλοποιηθεί άμεσα.

Με χθεσινό δελτίο τύπου είχαμε την έντονη αντίδραση για το εν λόγω έργο,  της λεγόμενης “Συντονιστικής Επιτροπής Αντιπολίτευσης”, την οποία απαρτίζουν κατά δήλωσή τους οι Δημοτικοί Σύμβουλοι κ.κ. Αποστόλου Παναγιώτης, Λάμπρου Αναστάσιος και Τόκας Αναστάσιος και είναι οι μόνοι που το υπογράφουν.

Μια αδικαιολόγητη αντίδραση με φαιδρά επιχειρήματα, η οποία αποδεικνύει ότι οι κύριοι αυτοί λένε όχι σε κάθε μικρό και μεγάλο έργο, δεν έχουν καμία πρόταση και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μην προχωράει ο τόπος μπροστά, προκειμένου να έχουν λόγο ύπαρξης και μικροπολιτικής αντιπολιτευτικής αντιπαράθεσης.

Για την αναγκαιότητα και τα πολλαπλά οφέλη του έργου έχω ήδη ενημερώσει προσωπικά τους κ.κ. Λάμπρου Αναστάσιο και Τόκα Αναστάσιο από τον Μάρτιο του 2021, ενώ στις 7 Απριλίου του 2021 εξεδόθη ανακοίνωση – δελτίο τύπου από τον Δήμο Ερμιονίδας, προκειμένου να ενημερωθούν οι Δημότες της Ερμιονίδας.

Επίσης πριν λίγους μήνες έγινε ενημέρωση για το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο από ομότιμο καθηγητή του Ε.Μ.Π., ο οποίος απάντησε σε κάθε ερώτηση που του έγινε και έλυσε όλες τις απορίες των Δημοτικών Συμβούλων.

Είναι γνωστό σε όλους ότι τα υφιστάμενα 5.744 φωτιστικά του Δήμου Ερμιονίδας για πρώτη φορά καταγράφηκαν και κωδικοποιήθηκαν ψηφιακά.

Σύμφωνα με την μελέτη, το κόστος της αντικατάστασής τους ανέρχεται στα 2.369.801,20 € και η λειτουργία τους θα ελέγχεται ηλεκτρονικά μέσω υπολογιστή.

Ο ανάδοχος θα προκύψει σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του Νόμου μέσα από διεθνή ηλεκτρονικό διαγωνισμό και πέραν της αντικατάστασης θα είναι υποχρεωμένος επί 10 χρόνια να αναλάβει την συντήρηση και επισκευή των νέων λαμπτήρων.

Το συγκεκριμένο έργο δεν μπορεί να ενταχθεί σε κάποιο Ευρωπαϊκό ή Εθνικό ή Περιφερειακό χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα.

Η χρηματοδότησή του μπορεί να γίνει είτε από ίδια κεφάλαια, είτε μέσω ΣΔΙΤ, δηλαδή δανεισμό από ιδιωτική εταιρεία, είτε μέσω δανεισμού από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, το οποίο δανειοδοτεί τους ΟΤΑ αποκλειστικά και μόνο για αντικατάσταση δημοτικού φωτισμού.

Η πλέον συμφέρουσα λύση για τον Δήμο Ερμιονίδας είναι η χρηματοδότηση του έργου μέσω δεκαετούς δανεισμού από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων σε συνεργασία με το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών και Εξοικονόμησης Ενέργειας (ΚΑΠΕ), το οποίο υλοποιεί καινοτόμα έργα και σημαντικές δράσεις για την διάδοση και εδραίωση των νέων ενεργειακών τεχνολογιών.

Το δάνειο θα αποπληρώνεται από το ποσό που θα εξοικονομείται λόγω της χρήσης των νέων λαμπτήρων χαμηλής κατανάλωσης ενέργειας,  της παύση εφοδιασμού λαμπτήρων – αναλωσίμων υλικών και της μη απασχόλησης τριών ατόμων και καλαθοφόρου οχήματος ενώ παράλληλα θα περισσεύουν και επιπλέον 110.000 € το χρόνο στο ταμείο του Δήμου.

Δηλαδή σήμερα, με την χρήση των παλαιών ενεργοβόρων φωτιστικών,  οι Δημότες πληρώνουν ένα μεγάλο  χρηματικό ποσό στη ΔΕΗ, με παράλληλη περιβαλλοντική επιβάρυνση και ρύπανση.

Αντί λοιπόν τα χρήματα αυτά να πληρώνονται στην ΔΕΗ, ένα τμήμα τους θα αποπληρώνει τις δόσεις του δανείου επί 10 χρόνια, ενώ θα περισσεύουν και 110.000 € το χρόνοΜετά τα 10 χρόνια που θα έχει εξοφληθεί το δάνειο, όλα τα χρήματα που εξοικονομούνται θα μένουν στον Δήμο ως κέρδος από το έργο.

Πρόκειται λοιπόν για ένα πολύ σημαντικό έργο του οποίου η υλοποίηση δε θα κοστίσει απολύτως τίποτα στους Δημότες, αντίθετα θα έχει πολύ σημαντικά οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη, αφού προβλέπει την μείωση των εκπομπών του CO2 κατά 606 tn/Kwh ετησίως.

Ο δημοτικός φωτισμός θα είναι κατά 110% μεγαλύτερος, ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΚΑΜΕΝΗ ΛΑΜΠΑ, σε αντίθεση με το σημερινό πρόβλημα όπου λάμπες καίγονται συχνά, ενώ θα προστεθούν νέα φωτιστικά και το εργατοϋπαλληλικό προσωπικού του Δήμου θα πάψει να απασχολείται στον τομέα της αντικατάστασης λαμπτήρων και θα φροντίζει για επισκευές – συντηρήσεις ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων σε σχολεία, πλατείες και δημοτικά κτήρια.

Αντίστοιχο έργο αντικατάστασης των παλαιών δημοτικών φωτιστικών, έχουν κάνει εδώ και χρόνια αρκετοί Δήμοι της Ελλάδας, χρηματοδοτούμενοι άλλοι μέσω ΣΔΙΤ και άλλοι μέσω δανεισμού από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

Χαρακτηριστικά αναφέρω τους Δήμους Αθηναίων με 43.678 φωτιστικά αξίας 53,6 εκ. €, Πειραιά, Βόλου, Νέας Σμύρνης, Καματερού, Αγίων Αναργύρων, Αλίμου, Ξάνθης, Σητείας, Κερατσινίου – Δραπετσώνας, Ηρακλείου Αττικής, Ιλίου, Ηλιουπόλεως, Σοφάδων, Πυλαίας – Χορτιάτη, Καισαριανής, Σερρών, Φαρσάλων, Βέλου – Βόχας, Έδεσσας, Νέας Ιωνίας, Θάσου, Θερμαϊκού, Βούλας – Βάρης – Βουλιαγμένης, Αλεξανδρουπόλεως, Ιάσμου, Λαμιέων, Λαρισαίων, Κηφισιάς, Ελευσίνας, Μεσσήνης, Πηνειού, Κομοτηνής, Κόνιτσας, Καλαμάτας, Δελφών, Ρεθύμνου, Κορινθίων, Σικυωνίων, Μαρώνειας, Βριλησσίων, Βύρωνα, Καμένων Βούρλων, Άρτας.

Μέσω ΣΔΙΤ αναφέρω τον Δήμο Ιωαννιτών με αντικατάσταση 26.500 φωτιστικών και κόστος 19,2 εκ. ευρώ και τον Δήμο Πρεβέζης με αντικατάσταση 8.800 φωτιστικών και κόστος 8,9 εκ. ευρώ.

Το 2020 η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αντικατέστησε 15.000 φωτιστικά με κόστος 14,8 εκ. ευρώ, ενώ οι γειτονικοί Δήμοι Άργους – Μυκηνών και Επιδαύρου προχωρούν σε αντίστοιχο έργο μέσα στο 2022.

Γίνεται αντιληπτό ότι ο Δήμος Ερμιονίδας θα έπρεπε εδώ και πολλά χρόνια να είχε αντικαταστήσει τα παλιάς τεχνολογίας ενεργοβόρα φωτιστικά σώματα και έχει καθυστερήσει σημαντικά και σε αυτόν τον τομέα.

Έτσι λοιπόν, μετά την οριστική επίλυση του προβλήματος της διαχείρισης των απορριμμάτων με την αδειοδότηση κατασκευή και λειτουργία του ΣΜΑ Ερμιονίδας και της οριστικής διακοπής της λειτουργίας της δομής φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στο ξενοδοχείο “Γαλαξίας”, προχωράμε με γοργούς ρυθμούς στην υλοποίηση ενός ακόμα σημαντικού έργου καθημερινότητας για τον Δήμο μας, όπως αυτό του δημοτικού φωτισμού.

Ήδη έχουμε εξασφαλίσει την επάρκεια νερού σε ολόκληρη την έκταση του Δήμου μας με την επισκευή και συντήρηση 20 γεωτρήσεων (μοτέρ, σωληνώσεις, ηλεκτρολογικά κ.λ.π.) και την αντικατάσταση χιλιάδων μέτρων αγωγών ύδρευσης.

Εδώ και κάποιους μήνες οι κάτοικοι του Πορτοχελίου έχουν αντιληφθεί ότι το νερό που τρέχει στις βρύσες τους είναι πολύ καλής ποιότητας, μάλιστα προχθεσινή μέτρησή του έδειξε πολύ χαμηλή σκληρότητα.

Προχωράμε στην οριστική επίλυση του προβλήματος της ποιότητας του νερού με την δημιουργία μονάδων αφαλάτωσης.

Στην δημοτική οδοποιία ήδη έγιναν δύο διαγωνισμοί  έργων συνολικού ύψους 500.000,00€, τα οποία υπήρχαν στον Προϋπολογισμό και στο Τεχνικό Πρόγραμμα του 2021.

Οι διαγωνισμοί ανέδειξαν αναδόχους, οι οποίοι αναμένεται να ξεκινήσουν τα έργα άμεσα, μόλις το επιτρέψουν οι καιρικές συνθήκες.

Το ένα έργο αφορά ασφαλτοστρώσεις στην Δημοτική Ενότητα Κρανιδίου και το άλλο έργο αφορά ασφαλτοστρώσεις και άλλες εργασίες στις Κοινότητες που χρηματοδοτούνται μέσω Α.Π.Ε. δηλαδή Διδύμων, Ηλιοκάστρου και Θερμησίας.

Άλλα τρία έργα δημοτικής οδοποιίας ύψους 850.000,00€ περιλαμβάνονται στο Τεχνικό Πρόγραμμα του 2022. Λόγω του ότι κάνουμε διαγωνισμούς μεγάλων έργων υψηλών χρηματικών ποσών, πετυχαίνουμε και μεγάλες εκπτώσεις του 40% και του 50%.

Έτσι εξοικονομούνται μεγάλα χρηματικά ποσά τα οποία απορροφούνται ξανά σε έργα οδοποιίας, με αποτέλεσμα το συνολικό ποσό που θα διατεθεί για το έτος 2022 να ανέρχεται περίπου στα 2εκ.€

Επίσης για την αγροτική οδοποιία έχουμε καταθέσει ως πρώτη επιλογή πρόταση χρηματοδότησης ύψους 3.700.000,00€, στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα “ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΤΣΗΣ” και αναμένουμε την έγκρισή της.

Η καθυστέρηση στην ολοκλήρωση του Αποχετευτικού Κρανιδίου – Πορτοχελίου δεν οφείλεται σε κάποια παράλειψη ή άστοχη ενέργεια του Δήμου Ερμιονίδας. Οφείλεται στο ότι η αρχική μελέτη δεν είχε προβλέψει την τοποθέτηση ειδικών ανοξείδωτων αντλιών για τα αντλιοστασίων. Επίσης δεν είχε προβλέψει ένα ακόμη αντλιοστάσιο στο Κρανίδι πίσω από το ξενοδοχείο “Ερμιονίδα”. Εκπονούνται οι διορθωμένες μελέτες και αναμένεται η ολοκλήρωση του έργου από την Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Η Δημοτική Αρχή εφαρμόζει με συνέπεια τις προεκλογικές της δεσμεύσεις και μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα επιλύει χρόνια προβλήματα όπως της διαχείρισης των απορριμμάτων, της οδοποιίας, της αποχέτευσης, της ύδρευσης και του δημοτικού φωτισμού.

Ειδικά για την αντικατάσταση των 5.744 φωτιστικών και την προσθήκη νέων από σύγχρονης τεχνολογίας εξοικονόμησης ενέργειας, πέρα από την πλήρη ενημέρωση που έχουν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι, έχουν ακολουθηθεί όλες οι νόμιμες διαδικασίες.

Το θέμα σε καμία περίπτωση δεν προβλέπεται από τις ισχύουσες διατάξεις να έρθει προς συζήτηση στην Δημοτική Επιτροπή Διαβούλευσης όπως λανθασμένα προτείνουν κάποιοι, αντίθετα θα έρθει επανειλημμένως προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο όπου θα πρέπει μεταξύ άλλων να εγκριθούν η αναγκαιότητα  δανεισμού από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, οι όροι της σύμβασης, το επιτόκιο κ.λ.π.

 

Όσοι αντιδρούν σε αυτό το έργο, που δεν κοστίζει τίποτα στους Δημότες, είναι φανερό ότι δεν τους ενδιαφέρουν ο εκσυγχρονισμός και η πρόοδος του Δήμου Ερμιονίδας, δεν τους ενδιαφέρουν η προστασία του περιβάλλοντος και τα οικονομικά οφέλη των Δημοτών.

Τους ενδιαφέρει μόνο η στείρα και μικροπολιτική αντιπολίτευση.

Να είναι σίγουροι όμως ότι θα αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της στάσης τους, διότι οι Δημότες της Ερμιονίδας έχουν και γνώση και κρίση.

 Γιάννης Γεωργόπουλος

Δήμαρχος Ερμιονίδας

ΠΡΟΣΥΕΡ 10 Φεβρουαριου

ΚΡΑΝΙΔΙ 10/02/2022
ΠΡΟΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΑΡΧΟΥ
κ. Γ. Γεωργόπουλου
κοινοποίηση
-Πρόεδρο & Μέλη της Οικονομικής Επιτροπής
– Οικονομική Υπηρεσία
ΘΕΜΑ: ΧΑΘΗΚΕ Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΌΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ & ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ,< ΥΠΟΠΤΑ> ΔΑΝΕΙΑ
Κύριε Δήμαρχε
Σύμφωνα με το άρθρο 163 του κώδικα δήμων και κοινοτήτων Ν.3463/2006 έπρεπε μέσα στο β’ εξάμηνο του 2021 να είχε ολοκληρωθεί η προβλεπόμενη διαδικασία ψήφισης σε επίπεδο δημοτικού συμβουλίου του απολογισμού – ισολογισμού του δήμου Ερμιονίδας για το οικονομικό έτος 2020. Όμως πέρασε άπρακτος ο προβλεπόμενος χρόνος χωρίς κανένα αποτέλεσμα παραβιάζοντας έτσι την κείμενη νομοθεσία.
Αυτονόητο τώρα γεννιούνται συγκεκριμένα σοβαρά ερωτήματα που απαιτούν άμεσες απαντήσεις
1. Ποιος έχει την ευθύνη για αυτήν την μεγάλη καθυστέρηση , της μη τήρησης των προβλεπόμενων διατάξεων , υποχρεωτικών για την αποτελεσματική λειτουργία του Δήμου;
2. Σε ποιον εξωτερικό συνεργάτη – οικονομικό σύμβουλο έχει ανατεθεί η συγκεκριμένη εργασία για τα οικονομικά έτη 2020-2021;
3. Εάν με απόφαση σας , με απόφαση δημάρχου είχατε επιλέξει νέο εξωτερικό συνεργάτη – οικονομικό σύμβουλο και ποία ήταν τα κριτήρια σας γι’αυτήν την επιλογή;
4. Γνωρίζεται ότι οι συχνές επαναλαμβανόμενες αλλαγές σε επίπεδο εξωτερικών συνεργατών δυσχεραίνει το έργο σύνταξης του απολογισμού όσο το έργο σύνταξης του ισολογισμού;
5. Απαιτείται να κατανοήσετε γρήγορα ότι η μη τήρηση των προβλεπόμενων διατάξεων του νόμου επισύρει πειθαρχικές, αστικές και ποινικές ευθύνες;
6. Επίσης σας ενημερώνω , ότι ο απολογισμός των δημοτικών πεπραγμένων , η λογοδοσία της δημοτικής αρχής , το κλείσιμο του ισολογισμού των οικονομικών χρήσεων είναι κορυφαίες δημοκρατικές διαδικασίες στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και πρέπει να είναι σεβαστές από όλους.
7. Τέλος ο απολογισμός – ισολογισμός του κάθε δήμου είναι η εικόνα του , το διαβατήριο του για να μπορεί να ενταχθεί σε χρηματοδοτικά ,αναπτυξιακά προγράμματα για την άμεση υλοποίηση σημαντικών έργων υποδομής που έχει ανάγκη κάθε τοπική κοινωνία.
Αφήστε λοιπόν τα μεγάλα λόγια , για τα < ύποπτα> δάνεια 2.369.000 ευρώ για τον δημοτικό φωτισμό , τις ψεύτικες αναλύσεις για την βιωσιμότητα της πρότασης σας, τις εύκολες εξαγγελίες και τελειώστε γρήγορα με τον απολογισμό – ισολογισμό του 2020, είναι υποχρέωση σας , αυτή πρέπει να είναι η προτεραιότητα σας μαζί με άλλα σημαντικά έργα που έχει ανάγκη ο τόπος μας. Σας προσκαλώ να συζητήσουμε σε επίπεδο ΔΣ τις προτεραιότητες που έχει ανάγκη ο τόπος μας , θα σας κάνει πολύ καλό και στην άσκηση των καθηκόντων σας.
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΡΩΤΑΜΕ,ΠΑΝΤΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ,ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ,ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ ΜΑΣ
Με εκτίμηση
Τάσος Λάμπρου
Επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης ΠΡΟ.ΣΥ.ΕΡ.
Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Ερμιονίδας

Δημαρχος 11 Φεβρουαριου

Κύριε Λάμπρου μας γυρνάς χρόνια πίσω, στην εποχή του Μαυρογυαλούρου.

Κρανίδι, 11/02/2022

Ανακοίνωση

Διαπιστώνω ότι ο Δημοτικός Σύμβουλος και επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης της ελάσσονος αντιπολίτευσης ΠΡΟ.ΣΥ.ΕΡ. κ. Τάσος Λάμπρου, έχει καταληφθεί από μια ανεξήγητη αδημονία και ανυπομονησία  για την ολοκλήρωση της διαδικασίας ψήφισης από το Δημοτικό Συμβούλιο του οικονομικού απολογισμού – ισολογισμού του Δήμου Ερμιονίδας για το οικονομικό έτος 2020.

Αγαπητέ Τάσο γιατί είσαι τόσο βιαστικός;

Αφού γνωρίζεις πολύ καλά ότι σύμφωνα με τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων οι ημερομηνίες που επικαλείσαι είναι ενδεικτικές και όχι δεσμευτικές.

Γιατί τόση φούρια και τόση πρεμούρα για την ψήφιση του συγκεκριμένου θέματος, όταν γνωρίζεις ότι ελάχιστοι Δήμοι σε όλη την Ελλάδα έχουν ψηφίσει τον οικονομικό απολογισμό – ισολογισμό του οικονομικού έτους 2020;

Και μάλιστα όταν γνωρίζεις ότι είναι σύνηθες η συγκεκριμένη διαδικασία να ολοκληρώνεται μέσα στο πρώτο οκτάμηνο του 2022;

Σε ενημερώνω ότι ο οικονομικός απολογισμός – ισολογισμός του οικονομικού έτους 2018, δεν έχει ψηφιστεί μέχρι σήμερα από το 48% των Δήμων όλης της χώρας.

Επί του πρακτέου τώρα, για να σου φύγει και καημός, ο οικονομικός απολογισμός – ισολογισμός του Δήμου Ερμιονίδας για το οικονομικό έτος 2020 βρίσκεται στην τελική φάση της ολοκλήρωσης και εντός του Φεβρουαρίου θα εισαχθεί προς ψήφιση στην Οικονομική Επιτροπή.

Οπότε εφόσον γνωρίζεις πολύ καλά ότι δεν υπάρχει καμία ουσιαστική καθυστέρηση στο θέμα που θίγεις, είναι φανερό ότι προσπαθείς να πετάξεις την μπάλα στην εξέδρα και να ξεφύγεις από το φλέγον ζήτημα που είναι το έργο της  αντικατάστασης 5.744 παλαιών ενεργοβόρων φωτιστικών από νέα σύγχρονης τεχνολογίας εξοικονόμησης ενέργειας.

Το χειρότερο για σένα είναι ότι συνεχίζεις να ακολουθείς παλαιοκομματικές μεθόδους εποχής Μαυρογυαλούρου πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα, μιλώντας για “ύποπτα” δάνεια, “ψεύτικες” αναλύσεις βιωσιμότητας της πρότασης και “προβληματικούς” όρους διακήρυξης των διαγωνισμών.

Τάσο, είναι “ύποπτο” ένα δάνειο από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων σε συνεργασία με το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών και Εξοικονόμησης Ενέργειας (ΚΑΠΕ), το οποίο θα έρθει επανειλημμένως προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, όπου θα πρέπει μεταξύ άλλων να εγκριθούν η αναγκαιότητα του δανεισμού, οι όροι της σύμβασης, το επιτόκιο, η δόση και αναλυτικά στοιχεία για την εξασφάλιση των απαιτούμενων κεφαλαίων για την εξυπηρέτηση του δανείου;

Θεωρείς “ψεύτικη” την ανάλυση βιωσιμότητας μιας μελέτης, η οποία με απλά νούμερα αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι το συγκεκριμένο έργο έχει μηδενικό κόστος και θα αποφέρει μεγάλα οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη για τον Δήμο Ερμιονίδας και τους Δημότες;

Θα σου αναφέρω μόνο ένα απλό παράδειγμα, το οποίο δεν μπορείς να αμφισβητήσεις, την αντικατάσταση των καμένων λαμπτήρων που σήμερα κοστίζουν στον Δήμο Ερμιονίδας πάνω από 30.000,00€ το χρόνο.

Δεν θα έχουμε ποτέ καμία καμένη λάμπα και έτσι θα εξοικονομήσουμε στα 10 χρόνια πάνω από 300.000,00€, μόνο λόγω της παύση εφοδιασμού λαμπτήρων και αναλωσίμων υλικών.

Είναι απλά μαθηματικά Τάσο μου!

Θεωρείς “προβληματικούς” τους όρους της διακήρυξης ενός διεθνούς ηλεκτρονικού διαγωνισμού ύψους 2.369.801,20 € από τον οποίο θα προκύψει ο ανάδοχος, σύμφωνα με όλες τις ισχύουσες και προβλεπόμενες διατάξεις του Νόμου;

Δεν βλέπεις ότι σε αντίστοιχα έργα αντικατάστασης των παλαιών ενεργοβόρων φωτιστικών από νέα σύγχρονης τεχνολογίας εξοικονόμησης ενέργειας, έχουν προχωρήσει πάνω από 70 Δήμοι της Ελλάδας, ακολουθώντας ακριβώς την ίδια διαδικασία δανεισμού από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων;

Και μάλιστα στην συντριπτική πλειοψηφία αυτών των Δήμων, υπήρχε η σύμφωνη γνώμη της αντιπολίτευσης, όπως για παράδειγμα συνέβη στον γειτονικό Δήμο Άργους – Μυκηνών.

Διαπιστώνω με λύπη μου, αγαπητέ Τάσο, πως δυσκολεύεσαι ακόμα να κατανοήσεις πως οι Δημότες στους οποίους αναφέρεσαι, επέλεξαν σε ποσοστό 60% το πρόγραμμα της παράταξης “Δυνατή Ερμιονίδα” και έχω την υποχρέωση να το υλοποιήσω.

Επίσης,  δυσκολεύεσαι να καταλάβεις πως το να κάνεις μια στείρα και παλαιοκομματική αντιπολίτευση χωρίς προτάσεις, είναι πλέον ξεπερασμένο.

Επειδή κατανοώ την σφοδρή επιθυμία σου να γίνεις κάποια στιγμή Δήμαρχος, σε συμβουλεύω να παραδειγματιστείς από εμένα και να ακολουθήσεις την δική μου αντιπολιτευτική τακτική, όπου πάντα έλεγα ΝΑΙ σε κάθε αναπτυξιακό έργο για τον τόπο μας.

 Άσε λοιπόν τον ξύλινο και μηδενιστικό πολιτικό λόγο. Δεν την βαρέθηκες πια αυτή την καραμέλα;

Προσπάθησε να συμβαδίσεις με τις απαιτήσεις των καιρών.

Είναι φανερό πως χρειάζεσαι ένα reset, όπως θα έλεγε και η νεολαία μας.

Όταν δεν γνωρίζουμε αυτό που επιτάσσει η εποχή ρωτάμε και πάντα κερδίζουμε. Μην το γράφεις μόνο, υιοθέτησέ το!

Γιάννης Γεωργόπουλος

Δήμαρχος Ερμιονίδας

Κάποιοι άνθρωποι λείπουν απ την ζωή μας και την κοινωνία ακόμα περισσότερο.Στην φωτογραφία ο μαέστρος Τάκης Μανιάτης ο καλός φίλος που δεν είναι πια ανάμεσα μας κρατά στην αγκαλιά του ένα προσφυγοπουλο από τον Γαλαξία σε Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση το 2016Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση το 2016 στο ΑΡΤΙΚΙ.

Τότε η Ερμιονιδα είχε δείξει τον καλύτερο εαυτό της στο προσφυγικό.Γιατι η Ερμιονιδα δεν ειναι αυτό που ακολούθησε πέρσι.Αρνουμαι να το δεχθώ.

Ο Χριστός ήταν πρόσφυγας, φτωχός και κατατρεγμένος. Μιλούσε για αγάπη προς τον πλησίον μας. Σύμφωνα με την χριστιανική θρησκεία έλεγε, ότι εάν έχεις δύο χιτώνες, να δώσεις τον έναν στον ανήμπορο.

Σήμερα πολλοί πιστοί του αποκαλούν εισβολείς τους πρόσφυγες. Παραμονή Χριστουγέννων, 2.000 χρόνια μετά την γέννησή του, πέθανε βορειοδυτικά της Πάρου ένα βρέφος μαζί με άλλους 15 πρόσφυγες.

 

Προσφατα ειναι τα γεγονοτα σε σχεση με την φιλοξενεια απο τον ΟΗΕ προσφυγων μεταναστων στο Ξενοδοχειο Γαλαξιας, τις κινητοποιησεις ομαδας  συμπολιτων μας ακροδεξιου πολιτικου χωρου για την εκδιωξη των προσφυγων, την συγκεντρωση (κατα δηλωση τους  498) υπογραφων που ποτε δεν δημοσιοποιησαν, σαν σημερα πριν δυο χρονια   το αιτημα για αντιπροσφυγικο δημοψηφισμα (τοπικο- εθνικο) , απαγορευση κυκλοφοριας

καθως επισης και η σταση των θεσμικων φορεων δημοτικων παραταξεων της Ερμιονιδας πλειοψηφιας και μειοψηφιας καθως και των βουλευτων Αργολιδας . Ειχε προηγηθει η ομοφωνη αποφαση του 2017 απο το Δημοτικο Συμβουλιο

Οπως επισης και ο ρολος που επαιξε μεγαλο μερος των ΜΜΕ στην διαμορφωση κοινωνικης συμπεριφορας .Ο διαλογος εινα σε σχεση με την  ολιγομελη συγκεντρωση στο Πορτο Χελι διαμαρτυρομενων εναντια στην δομη του Γαλαξια .

Διάλογος στο ΦΒ ΓΤ ΔΕΝ το κάνετε απόγευμα?Κι εμείς για απόγευμα είπαμε!!! Απλά επειδή τα κανάλια θα είναι πρωί…

Αντι να πανε τα καναλια εκει που ειναι οι πολιτες γινεται το αντιθετο .Τα καναλια ενημερωνουν την ωρα θα πανε και καποιοι πολιτες καλουν «Άντε παμε να μας δείξουν τα κανάλια.»

Κατα τη γνωμη μου το σημαντικωτερο ηταν η σταση του Δημου Ερμιονιδας ετσι οπως εκφραστηκε με λογια και εργα χωρις καμμια διαφωνια απο την αντιπολιτευση. Γιατι η πολιτικη Θεση του Δημου σαν θεσμικου φορεα ερχεται να καθοδηγησει την πλειοψηφια να γυρει την πλαστιγα προς την μια η την αλλη κατευθυνση αντιτιθεμενων πολλες φορες αποψεων μεσα στην κοινωνια.Και κυριως ηταν παλι κατα την γνωμη μου λαθος να ταυτιστει το μεταναστευτικο με την πανδημια δυο πραγματα ασχετα μεταξυ τους. Γι αυτο και μολις διωχθηκαν  οι προσφυγες μεταναστες επαψε καθε θεσμικη διεκδικηση για περισσοτερους γιατρους στο Κεντρο Υγειας Κρανιδιου και δεν αξιοποιηθηκε καν η εγκριση απο το κρατος τον Απριλη του 2020 προσληψης για δυο χρονια εστω μεσα στην πανδημια  οκτω επικουρικων  γιατρων.

Ομως αυτο ειναι το αντικειμενο μιας αλλης αναρτησης.Η θεση μου ειναι γνωστη και εκφρασμενη σε μια σειρα αναρτησεις. Ο κ Δημαρχος θεωρει πως καλως επραξε.Γραφει σε ανακοινωση του βαζοντας στην ιδια παραγραφο προσφυγες μεταναστες πανδημια υγειονομικο και οικονομικο επιπεδο , τοπικοτητα , εθνος και παγκοσμιοτητα.

Από το 2016 είχαν εγκατασταθεί στο ξενοδοχείο “Γαλαξίας” 500 πρόσφυγες και μετανάστες ενώ κατά τον 5ο μήνα της θητείας μας ξέσπασε η πανδημία του Covid-19, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με καταστροφικά αποτελέσματα τόσο σε υγειονομικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο σε τοπική, εθνική και παγκόσμια κλίμακα.

Και αλλου

Σας υπενθυμίζω την υπ αρ 91/2020 ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ μέσω της όποιας ζητάμε την άμεση απομάκρυνση των μεταναστών από τον Δήμο μας και καλώ όλους τους πολίτες του Δήμου Ερμιονίδας να σταθούν στο πλευρό μας και συμπληρώνοντας το έγγραφο που επισυνάπτεται Εντυπο-Δήλωσης-Πολίτη να στηρίξουν την προσπάθειά μας ώστε να απομακρυνθούν άμεσα οι μετανάστες από τον Δήμο μας, μιας και την δεδομένη χρονική περίοδο είναι αδύνατον, λόγω των νέων συνθηκών που επιτάσσει  η διαφύλαξη της δημόσιας υγείας, να οργανώσουμε μια δυναμική συγκέντρωση αντίστοιχη του αιτήματός μας.

Δήλωση Πολίτη

Έπειτα από εισήγηση του Δημάρχου Γιάννη Γεωργόπουλου,  το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ερμιονίδας,  με την 91/2020 ομόφωνη απόφασή  του, που αναρτήθηκε στο πρόγραμμα ΔΙΑΥΓΕΙΑ  με ΑΔΑ : 63ΟΧΩΡΡ-ΠΙΨ , στις  18 Μαΐου 2020, ζητά την οριστική απομάκρυνση των μεταναστών από τον Δήμο μας.Υπογράφοντας το παρόν έγγραφο, στηρίζω την πρωτοβουλία και προσπάθεια του Δήμου Ερμιονίδας, ώστε οι μετανάστες που ‘’φιλοξενούνται’’, στο κέντρο φιλοξενίας ‘’Γαλαξίας’’, να μεταφερθούν άμεσα από την Ερμιονίδα.

Στηρίζοντας την προσπάθεια

       Ο/Η Δηλ………                               με Α.Δ.Τ                           Υπογραφή

————————————-          —————-                    ———————

*Συμπληρώνω το έγγραφο με τα στοιχεία που ζητούνται και το αποστέλλω ηλεκτρονικά στην ηλεκτρονική διεύθυνση : m.ermionidas@gmail.com

Διαφωνω.

Ομως αν οι κινητοποιησεις κατα των μεταναστων απο τους «ενεργους 498» ηταν μια τοπικη ιδιαιτεροτητα θα μας απασχολουσε τοπικα και μονο, εξ αλλου ολοι γνωριζομαστε μεταξυ μας.Και στο κατω κατω δημοκρατια σημαινει ολοι να μπορουμε να εκφραζουμε την αποψη μας και να δεχομαστε κριτικη για αυτη την αποψη.Και οι ακροδεξιοι μπορουν να λενε την αποψη τους ειναι σαφες αυτο.Και να συγκροτουν αν το επιθυμουν πολιτικα κομματα οργανωσεις και κινησεις που να εκφραζουν αυτες τις αποψεις.Αρκει να το δηλωνουμε πως ανοικουμε σε καποιον πολιτικο χωρο και αποδεχομαστε το δημοκρατοικο πολιτευμα.

Γιατι πολιτικη, κομματα, οργανωσεις,απεργιες και κινητοπιησεις , ελευθερια να λες την γνωμη σου,και ελευθερια του τυπου , μπορει να υπαρχουν ΜΟΝΟ εκει που υπαρχει δημοκρατια.Ισοτητα αλληλεγγυη ειρηνη μη βια σεβασμος των μειονοτητων ανοχη στο διαφορετικο ανθρωπια και συμπονια για ολους τους ανθρωπους ,πολιτικα κομματα, εκλογες, βουλη ,ταξικα συνδικατα, διαδηλωσεις ακομα και συγκεντρωση επωνυμων δημοσιευσιμων (χωρις φοβο) υπογραφων.

Απο την αρχη  διατυπωνω την αποψη πως παρομοιες ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ κινησεις λειτουργουν συντονισμενα  σε ολη την χωρα και εχουν επικεφαλης προσωπα εγνωσμενης (σε τοπικο επιπεδο) ακροδεξιας πολιτικης τοποθετησης και δρασης , χρησιμοποιουν παρομοια ενιαια γλωσσα και επιχειρηματα και κυριως περνανε συντονισμενα οργανωμενα απο το ενα θεμα στο επομενο (προσφυγικο- μεταναστευτικο, Ρομα , αντισημιτισμος , συμφωνια Πρεσπων , ταυτοτητες και θρησκευμα  , εκπαιδευση γενικα και ειδικοτερα αρνηση να ενταχθουν παιδια προσφυγων η Ρομα στο εκπαιδευτικο συστημα, εμβολια και γενικα θεωριες συνομωσιας  καθε ειδους οπως ψεκασμους απο αεροπλανα, επιπεδη γη κλπ )με λογικη συγκροτηση και σφαιρικη ιδεολογια. Θα περιμενατε απο αυτους που καταδικαζουν την κρατικη αυθαιρεσια στην επιβολη των εμβολιων να καταδικασουν την αστυνομικη βια (μεχρι εκτελεσης  αοπλων)κατα Ρομα; Θα περιμενατε συγκεντρωση υπογραφων κατα των γυναικοκτονιων κατα των ρατσιστικων συμβαντων εναντια σε ομοφυλοφιλους ; Οχι βεβαια!

Ειναι τραγικο πως οι πολιτικοι και ιδεολογικοι υπερασπιστες καθε ειδους αυταρχικων καθεστωτων (βασιλειες χουντες φασισμος και ναζισμος)επικαλουνται την νομιμοτητα τα ανθρωπινα δικαιωματα και το Συνταγμα κατακτησεις που αποκτηθηκαν με το αιμα οσων αγωνιστηκαν και αγωνιζονται ακριβως εναντια σε αυτη την ακροδεξια ιδεολογια τους οπαδους της και τα κρατη που την εφαρμοζουν στην πραξη.

Παντως το προφιλ των ηγετων του «κινηματος» μπερδευει πολλες φορες. Δεν ειναι μονο φιλοβασιλικοι φιλοχουντικοι Χρυσαυγιτες (αν και αυτοι ειναι η επικρατουσα ταση)θα βρειτε αναμεσα τους και φιλους των αδεσποτων σκυλιων, του περιβαλλοντος  και της προστασιας του , οπως ο Στηβεν Κουνης, (φανατικους τοπικιστες) ακριτους προστατες της πολιτιστικης κληρονομιας και παραδοσης (καψιμο Ιουδα)της καθε πολης χωριου η περιοχης και διαφορους αλλους που με πρωτη ματια πιθανα θα θεωρουσατε δημοκρατικους και ενεργους πολιτες της ευρυτερης αριστερας. Ειπαμε σημαντικη ειναι η σφαιρικη αποψη και σταση του καθε πολιτη και οχι τα τμηματα αποψεων που μπορει να εχουν αποσπασθει απο αντιθετους πολιτικους χωρους αλλα σε καθε περιπτωση εχουν ενταχθει στον συνολικα ακροδεξιο λογο και πρακτικη.

Για παμε να δουμε τι γινεται αλλου στην χωρα μας και να παρετε υπ οψι σας πως ολο αυτο το κινημα ειναι εισαγομενο  με βαθιες ριζες σε ολη την Ευρωπη (απο τον μεσοπολεμο μεχρι σημερα) αλλα και τις ΗΠΑ οπου μαλιστα οι του αντιστοιχου πολιτικου φασματος κυκλοφορουν στους δρομους πανοπλοι (σκοτωνουν και αθωωνονται στα δικαστηρια ).

ΗΠΑ: Ελεύθερος με εγγύηση 2 εκ. δολαρίων ο δολοφόνος δύο διαδηλωτών [vids]

Χαλκιδα

Ως επικεφαλής της ομάδας «Ελεύθεροι Ευβοιώτες» εμφανίζεται ένας άνδρας με το όνομα Στήβεν Κούνης. Είναι ο άνθρωπος που έβαλε φωτιά στο βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά φωνάζοντας: «Αυτό δεν είναι βιβλίο. Δεν θα κάτσω μέσα. Όχι φίλε μου Τριβιζά, όχι φίλε Τσιόδρα. Σήμερα συμβολικά θα κάνουμε την καύση αυτού του βιβλίου και μαζί του θα κάψουμε μάσκες, τεστ και οτιδήποτε άλλο θεωρεί ο καθένας ότι θέλει να κάψει».Κάτοικοι της Χαλκίδας περιγράφουν τον Στήβεν Κούνης ως έναν άνθρωπο με ιδιαίτερες ανησυχίες πάνω σε περιβαλλοντικά ζητήματα, θέματα ποιότητας ζωής και φυσιολάτρη. Στο παρελθόν έχει ασχοληθεί κυρίως με το θέμα των ανεμογεννητριών αλλά από το καλοκαίρι του 2021 και μετά έχει στρέψει το ενδιαφέρον του στα θέματα της πανδημίας και του εμβολιασμού.Ο ίδιος στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook, ανήρτησε μεταξύ άλλων την εβδομάδα που πέρασε: λίστα και τηλέφωνα «με τους παιδίατρους που δέχτηκαν να εμβολιάσουν παιδιά. Είθε να σπάσουν τα τηλέφωνά τους αύριο από Δευτέρα με κλήσεις από γονείς… ας τους ευχηθούμε καλή εβδομάδα».

Ο ίδιος στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook, ανήρτησε μεταξύ άλλων την εβδομάδα που πέρασε: λίστα και τηλέφωνα «με τους παιδίατρους που δέχτηκαν να εμβολιάσουν παιδιά. Είθε να σπάσουν τα τηλέφωνά τους αύριο από Δευτέρα με κλήσεις από γονείς… ας τους ευχηθούμε καλή εβδομάδα».Το παρών σε συγκεντρώσεις της ομάδας «Ελεύθεροι Ευβοιώτες» έχει δώσει για να μιλήσει και ο ιερέας Αγαθάγγελος, ο οποίος είχε γίνει γνωστός στα τέλη Μαΐου, όταν κατά τη διάρκεια της κηδείας ενός 77χρονου θύματος της πανδημίας στην Εύβοια, άνοιξε το φέρετρο και έβγαλε το σελοφάν από τον νεκρό, φωνάζοντας προς τους εργαζόμενους του νεκροταφείου πως «δεν υπάρχει κορονοϊός».

Πιερια

Πλούσιο «ιστορικό» και άρρηκτες σχέσεις με την ακροδεξιά φαίνεται πως έχει ο επικεφαλής του τάγματος παράνοιας -των αυτοαποκαλούμενων «Θεματοφυλάκων του Συντάγματος»– το οποίο «αναβάθμισε» τη δράση του, ξεπερνώντας κάθε αποδεκτό όριο, με την αρπαγή του διευθυντή του Γυμνασίου Αιγινίου στην Πιερία μέσα από το σχολείο και τη βίαιη «μεταγωγή» του στο Α.Τ. Κορδελιού. Όπως αποκαλύπτει το in.gr, ο Θ.Μ. ανήκει πολιτικά στον ακροδεξιό χώρο στηρίζοντας μάλιστα το κόμμα του καταδικασθέντος για διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή». Στην ιστοσελίδα της οργάνωσης «Έλληνες για την Πατρίδα», γίνεται λόγος στην… πλούσια δράση του, ενώ παρουσιάζεται ως στέλεχος με αρμοδιότητες στον τομέα μετανάστευσης και ασύλου. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Θ.Μ. είναι απόστρατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 2013. Στόχος του, δε, είναι να παλέψει «ενάντια στο διεφθαρμένο καθεστώς και να επιστρέψει το χαμόγελο στα πρόσωπα όλων των Ελλήνων…».

Αναλυτικά το βιογραφικό του, όπως παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του κόμματος του Ηλία Κασιδιάρη: «Ο Θ. Μ. γεννήθηκε στα Τρίκαλα και είναι Απόστρατος Αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας. Κατετάγη στην Ελληνική Αστυνομία το 1989, εισήλθε στην σχολή Αρχιφυλάκων και τερμάτισε την επαγγελματική του καριέρα το 2013, όπου και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Υπαστυνόμου Α’. Υπηρέτησε σε πολλές μάχιμες υπηρεσίες και η προσφορά του ήταν ανεκτίμητη κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004. » Είναι γνωστός στην πόλη της Καρδίτσας για τις αρχές του και την αγάπη του για την Πατρίδα. Στήριξε τον Ηλία Κασιδιάρη και τους ΕΛΛΗΝΕΣ από την αρχή και αγωνιά για το δυσοίωνο μέλλον των ελληνόπουλων. Αγωνίζεται ενάντια στο διεφθαρμένο καθεστώς και ελπίζει ότι θα επιστρέψει το χαμόγελο στα πρόσωπα όλων των Ελλήνων». Πηγή: in.gr

Ολα έγιναν σήμερα το πρωί, όταν μέλη της αυτοαποκαλούμενης ομάδας «Θεματοφύλακες του Συντάγματος» επιτέθηκαν στον διευθυντή του Γυμνασίου Αιγινίου, την ώρα που προσερχόταν στο σχολείο.
Γύρω στις 8 σήμερα το πρωί, κάποια άτομα πλησίασαν τον διευθυντή, του φόρεσαν χειροπέδες, τον έβαλαν με τη βία σε ένα από αυτοκίνητά τους και στη συνέχεια τον μετέφεραν στο Αστυνομικό Τμήμα Πύδνας-Κολινδρού, παραδίδοντάς τον με το αιτιολογικό ότι «παραβιάζει το Σύνταγμα».

Η Αστυνομία προχώρησε αρχικά στην προσαγωγή 11 ατόμων, τα οποία παρουσιάστηκαν στο τμήμα, ζητώντας να παραδώσουν τον διευθυντή, κι εξετάζει τον βαθμό συμμετοχής του καθενός εξ αυτών.

Το προφίλ των 11 συλληφθέντων – Κατάγονταν από όλη την Ελλάδα  Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι μόνο 3 από τους συλληφθέντες είναι γονείς μαθητών του συγκεκριμένου σχολειού, ενώ οι υπόλοιποι είναι οι υπόλοιποι, σύμφωνα με την Αναστασία Αργυριάδου προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας και είχαν δώσει ραντεβού για να προβούν σε αυτή την απαράδεκτη δράση στο προαύλιο του σχολείου. 1 κατάγεται από το Ίλιον της Αθήνας και είναι άνεργος  1 κατάγεται από τη Νάουσα 1 είναι απόστρατος αστυνομικός από τα Τρίκαλα 2  είναι αγρότες από την Ημαθία και την Πιερία 1 γυναίκα είναι χορεύτρια και ιδιοκτήτρια σχολής χορού και φαίνεται να ήταν και η συντονίστρια των 11 μέσα από ομάδα που είχαν δημιουργήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μυτιληνη

Ο γυναικοκτόνος με το κουζινομάχαιρο Φανατικός αντεμβολιαστής και εκ των επικεφαλής στους «θεματοφύλακες του Συντάγματος» ήταν ο γνωστός γυναικοκτόνος που πριν εννέα μόλις χρόνια κατέσφαξε τη γυναίκα του στο σπίτι που διέμεναν στη Λακέρδα στο Πυργί. Πρόκειται για μια υπόθεση που είχε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία. Η 41χρονη υπάλληλος της Αποκεντρωμένης Διοίκησης δολοφονήθηκε από τον 43χρονο τότε σύζυγο της. Όπως είχε γίνει γνωστό τη σκότωσε με 10 μαχαιριές σε θώρακα, κοιλιά και καρωτίδα, με ένα κουζινομάχαιρο.Πρωτόδικα καταδικάστηκε σε ισόβια, στο Εφετείο αποδείχθηκε ότι ήταν… εν βρασμώ ψυχής, και εδώ και δυο χρόνια κυκλοφορεί ελεύθερος και…. αντεμβολιαστής.Το προφίλ του βρίθει παραεπιστημονικών, παραθρησκευτικών και δωδεκαθειστικών απόψεων ενώ δε διστάζει να καταφερθεί και κατά της Δικαιοσύνης.

Κυκλοφορούν ανάμεσα μας τόσο πολλοί σαλταρισμένοι; Διαβάζεις τρισέλιδο δημοσίευμα που έχει σήμερα η φυλλάδα Πρώτο Θέμα και το οποίο φέρνει στην δημοσιότητα την μυστική αλληλογραφία είχαν τα μέλη της οργάνωσης «Θεµατοφυλάκων του Συντάγματος», και μένεις άφωνος,
Ο φερόμενος ως αρχηγός της οργάνωσης, ονομάζεται Γρηγόρης Χαραλαµπίδης. και πρόκειται για έναν αγιογράφο από τον Εύοσµο Θεσσαλονίκης, ο οποίος έχει χρίσει τον εαυτό του «Εθνικό και Τριαδικό ∆ικαστή». Είναι εκείνος που αποφασίζει, διατάζει και οργανώνει την εκτέλεση όλων των δράσεων που πραγµατοποιούν οι «Θεµατοφύλακες».

∆εύτερος στην ιεραρχία ήταν ο Κωνσταντίνος Τοπαλίδης, πρώην τραγουδιστής, τον οποίο ο Χαραλαµπίδης έχει χρίσει «Εισαγγελέα».

Αν πιστέψουμε στα όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα η οργάνωση διαθέτει 2.000 άτομα σε όλη την Ελλάδα και διοικείται από το «Ανώτατο Νοµοθετικό Εκτελεστικό» και «∆ιοικητικό Συµβούλιο του Εθνους των Ελλήνων».

Η παράνομη συνωμοτική αυτή οργάνωση, εκπαιδεύει τα μέλη τα μέλη της στον «αστικό και δασικό πόλεµο», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, υποστηρίζοντας ότι έρχεται η ώρα που θα χρειαστείοι «Θεµατοφύλακες» να πάρουν τα όπλα

Οπως λέει στα μηνύματα που έστελνε προς τα μέλη της ο αρχηγός της έχουν στόχο να καταλάβουν την εξουσία «να εξαναγκάσουν τη Βουλή των Ελλήνων σε αναστολή λειτουργίας, να επιβάλουν στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων σε όλους ανεξαιρέτως τους βουλευτές, µμαζί µε δήμευση της όποιας κινητής και ακίνητης περιουσίας τους»

Σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή ο αρχηγός έχει δημιουργήσει πανελλήνιο δίκτυο/

«Γενικά, ο αρχηγός έχει δημιουργήσει πανελλήνιο δίκτυο ανθρώπων της εμπιστοσύνης του, ρόλος των οποίων είναι να προσεγγίζουν ενδιαφεροµένους προς ένταξη στο «Σώµα των Θεµατοφυλάκων», δηλαδή τον στρατό της οργάνωσης. Ωστόσο, ίσως το πιο ανησυχαστικό στοιχείο είναι ότι στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις των «Θεµατοφύλακων» γίνεται ανοιχτά λόγος για ένοπλο αγώνα, µε απώτερο στόχο όχι την κατάλυση, αλλά την αποκατάσταση του Συντάγµατος – όπως το εννοεί η οργάνωση. Οι «Θεµατοφύλακες», όπως αναφέρει ο αρχηγός τους σε εµπιστευτικό email, «φέρουν οπλισµό κατόπιν ειδικής εκπαίδευσης και αδείας εκ της διοικήσεως»», υπογραμμίζεται στο δημοσίευμα.

Αξίζει επίσης να παραθέσουμε αυτούσιο ένα απόσπασμα απ’ αυτό το δημοσίευμα/

Οταν την περασμένη εβδομάδα οι «Θεματοφύλακες του Συντάγματος» ξεπέρασαν κάθε όριο αρπάζοντας τον διευθυντή του 1ου Γυµνασίου Αιγινίου Πιερίας, οι αναλυτές της Ασφάλειας και της Αντιτροµοκρατικής ξεκίνησαν να χαρτογραφούν τη συγκεκριμένη ομάδα.
Οπως διαπιστώθηκε, έπεσαν πάνω σε 15 πρόσωπα που την τελευταία δεκαετία προκαλούν συνεχώς, δημιουργώντας ομάδες µε διαφορετικό χαρακτήρα και αντικείμενο.

Οπως προέκυψε, τρεις από αυτούς που τώρα «σφάζονται» για το ποιος θα είναι αρχηγός των «Θεµατοφυλάκων», εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στους «Αγανακτισμένους», που στα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης και των µμνημονίων προσπαθούσαν να στρατολογήσουν κόσμο για να αποκτήσουν δύναμη.

Στη συνέχεια µμεταπήδησαν στον Αρτέµη Σώρρα. Ξεκίνησαν νέα πορεία συγκεντρώνοντας κόσμο και λαμβάνοντας συνδρομές µε φόντο το χρέος, τα δισεκατοµµύρια του Σώρρα και την προτροπή στους πολίτες να µην πληρώνουν φόρους.

Η σύλληψη του αρχηγού τους και η κατάληξή του στη φυλακή οδήγησε κάποιους από αυτούς να ξεκινήσουν έναν νέο αγώνα, αυτή τη φορά µε φόντο τη Μακεδονία και τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Η ρητορική τους και πάλι διχαστική, ακραία, πνιγµένη στο µίσος, τον παραλογισµό και τις θεωρίες συνωµοσίας. Η πανδημία, ο κορωνοϊός, τα εμβόλια και οι µάσκες τούς έδωσαν τροφή να αλλάξουν το αφήγηµά τους και να επικεντρωθούν µε µανία κατά του εµβολιασµού, των µμέτρων και της χρήσης προστατευτικής µάσκας.

Από το γκρουπ των 15 που χαρτογράφησαν οι Αρχές, κάποιοι προέρχονται από τους «Αυτόχθονες Ιθαγενείς Ελληνες», άλλοι από ακροδεξιές οργανώσεις, ενώ έχουν κάνει περάσματα από τη Χρυσή Αυγή και το κόµµα του Κασιδιάρη.

Κοµβικός θεωρείται και ο ρόλος μιας γυναίκας που δείχνει ιδιαίτερα σκληρή και χρησιμοποιεί κυρίως το Facebook και συγκεκριμένες ομάδες για να προσελκύει κόσμο και να προβαίνει στην πλύση εγκεφάλου µε ακραία ρητορική και θεωρίες συνωµοσίας που ξεπερνούν κάθε λογική.

Αντιπαράθεση

Σε κόντρα µε τους τρεις που παρουσιάζονται ως ηγέτες της ομάδας φέρεται να είναι και ένα άτομο που παρουσιάζεται ως «μοναδικός νόμιμος ανώτατος τριαδικός νομοθέτης εκτελεστής Α’ εθνικός δικαστής».

Ο συγκεκριμένος, που µοιάζει µε κόπια του Αρτέµη Σώρρα, δεν αναγνωρίζεται από τους άλλους, τους οποίους ούτε και εκείνος αναγνωρίζει, προσπαθώντας µε µια σοβαροφάνεια και αυστηρό λόγο να προσελκύσει πιστούς.

Στο site που έχει παρουσιάζει τη δική του πρόταση για νόμισμα, ενώ έχει συντάξει δωδεκάλογο συμπεριφοράς. Θέση παίρνει µε δική του σελίδα και ένας τύπος που έχει ως έδρα το νησί της Λέσβου. Το πρόσωπο αυτό, όπως υποστηρίζει ο ίδιος στο προφίλ του στο Facebook, είναι ο δηµιουργός της ιστοσελίδας των «Θεµατοφυλάκων», έχει πάνω από 24.000 µέλη, όμως το κυριότερο είναι ότι έχει ένα βεβαρυµένο ποινικό παρελθόν.

Και αυτό γιατί καταδικάστηκε για τη δολοφονία της συζύγου του, την οποία έσφαξε πριν από εννέα χρόνια µε δέκα µμαχαιριές, όµως αποφυλακίστηκε πριν από δύο χρόνια και επέστρεψε ως «Θεµατοφύλακας», µε ακραίες αντεµβολιαστικές θέσεις.

Ουσιαστικά, ηγείται µμιας ομάδας περίπου 100 ατόμων που προβαίνουν σε κινητοποιήσεις στο κέντρο της Μυτιλήνης.

Αραγε η πλειοψηφια της τοπικης κοινωνιας συνειδητοποιει τωρα πως η παρουσια των προσφυγων εδωσε την δυνατοτητα (και τα κεφαλαια ) να εκσυγχρονιστει ενα παλιο ξενοδοχειο της περιοχης; Πως η παρουσια των προσφυγων μεταναστων ηταν σε εποχη πανδημιας μια ενεση χρηματοδοτησης στην επαρχια; (με εισαγομενα κεφαλαια στην χωρα μας απο διεθνεις οργανισμους ). Τα ιδεολογηματα επικρατησαν της λογικης και η Ερμιονιδα εστειλε προς τα εξω (σε αντιθεση με  το παρελθον)μια εικονα ξενοφοβικης επαρχιας με τις αγωνιστικες κινητοποιησεις και τις αναρτησεις στο ΦΒ . Κριμα!  

Μπροστα στο ανακαινιζομενο ξενοδοχειο Γαλαξιας (πρωην κεντρο φιλοξενειας προσφυγων μεταναστων) .Έσβησε γρήγορα με την έγκαιρη επέμβαση της πυροσβεστικής και τα αποκαιδια μπαζωθηκαν.Περσι (επι προσφυγων)ειχε πιασει παλι φωτια στην Κμπερα (στην περιοχη του βαλτου)και ο κ Δημαρχος ειχε μιλησει για εμπρησμο. Το μεσημέρι εκδηλώθηκε πυρκαγιά πολύ κοντά στο ξενοδοχείο Γαλαξίας. Προκλήθηκαν αρκετές ζημιές σε παρακείμενα κτήματα και σπίτια. Σβήστηκε από δυνάμεις της Πυροσβεστικής. Διενεργείται έρευνα από τη Διοίκηση της Π. Υ. Αργολίδας, γιατί υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες εμπρησμού..

Αλλα στην περιοχη Τζεμι οι φωτιες ειναι ετησιο φαινομενο τα τελευταια χρονια.

Η φωτια εκδηλωθηκε στο ιδιο σημειο που ειχαν γινει πριν απο 13 χρονια τα επεισοδια με κατοικους και την επεμβαση του Δημου για σταματημα εργων

cf87cf89cf81cebfcf82-cebaceb1cf84ceb1cf80ceaccf84ceb7cf83ceb7cf82-cebfcebbcebfcebacebbceb7cf81cebf

erga-sth-paralia

strosimo11

Αληθεια τα αποτελεσματα του ελεγχου του βιολογικου βγηκαν;

Δεκέμβριος 2022
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.475.354

Αρχείο

RSS Ερμιονιδα μας αρεσει δεν μας αρεσει

  • Να γιατί δημοσιογραφώ.....
    Ήρθε στην ώρα του λες και το είχαμε παραγγελία…ΕΙΠΑΝ -> [...] Χρήστος Γιανναράς καθηγητής φιλοσοφίας - «Δημοσιογραφώ» σημαίνει: υπηρετώ το είδος της γραφής (γραπτού λόγου) που αφορά στον δήμο, δηλαδή στο σύνολο των πολιτών – απευθύνομαι με τη γραφή μου και με την κοινή λαλιά, σε όσους ομόγλωσσους ενδιαφερθούν για τα θέματα, την εκφραστική, τις στοχεύσεις […]
  • Σχετικά με τον ορυμαγδό που δημιούργησε το σχόλιό μου για την αντιδήμαρχο Αγγελική Λούμη – Γιαννικοπούλου....
     Επανέρχομαι, γιατί έχω παρεξηγηθεί αδικαιολογήτως και εξηγούμαι: ->  Εγώ αναφέρθηκα στην αντιδήμαρχο Α.Λ.Γ. χωρίς σεξιστικές διαθέσεις ή σχόλια… (όπως ερμηνεύεται από αυτόκλιτους δικηγόρους του facebook!)  αλλά για τον τρόπο που είναι ενδεδυμένη όπως δείνχουν οι φωτογραφίες που συνοδεύει τα άρθρα της και κατά τη γνώμη μου, ως αιρετή με τέτοιο ψηλό αξίωμα […]

RSS arcadia portal

  • Καμπύλης σε Μαντά: Εσείς εκμεταλλεύεστε πολιτικά την αθώωσή σας 2 Δεκεμβρίου, 2022
    Σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Βόρειας Κυνουρίας την Πέμπτη 1η Δεκεμβρίου τέθηκε θέμα εκτός ημερήσιας διάταξης η αθώωση  του κ. Παναγιώτη Μαντά πρώην δημάρχου καθώς και αντιδημάρχων και μελών της Επιτροπής Ζωής το 2017 από το Δικαστήριο Ναυπλίου σχετικά με την παράταση λειτουργίας μουσικής έως τις 2 π.μ. καθώς και την μη οριστική  αφαίρεση   άδειας λ […]
  • Τρίπολη: Ξεκίνησε το 4ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ αφιερωμένο στον Νίκο Γκάτσο (pics,vid) 2 Δεκεμβρίου, 2022
    Με την εμφάνιση των «Μελωδών» της μεικτής πολυφωνικής χορωδίας του Πολιτιστικού Συλλόγου Γλυφάδας «Ο Προφήτης Ηλίας» ξεκίνησε την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου το 4ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ αφιερωμένο στον Νίκο Γκάτσο στο Μαλλιαροπούλειο Θέατρο. Μία διοργάνωση από τη Χορωδία Τρίπολης, με τη συμμετοχή χορωδιών από Ναύπλιο, Άργος, Πάτρα, Τρίπολη, Άστρος, Μέγαρα, Γλυφάδα, […]
  • ΜΟΡΕΑΣ: Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις λόγω εργασιών στον κόμβο Αρχαίας Νεμέας 2 Δεκεμβρίου, 2022
    φωτογραφία αρχείου eurokinissi-Βασίλης Παπαδόπουλος Βάσει της σχετικής Απόφασης της Διεύθυνσης Αστυνομίας Κορινθίας, λόγω εκτέλεσης εργασιών ενσυρμάτωσης πυλώνων εναέριας γραμμής μεταφοράς 400 KV από τον ΑΔΜΗΕ, από το Σάββατο 3/12/22 έως και την Πέμπτη 15/12/22, θα πραγματοποιούνται κατά διαστήματα ολιγόλεπτες διακοπές κυκλοφορίας στην ευρύτερη περιοχή του α […]
  • Νίκας στην τεχνική συνάντηση για τις ΟΧΕ 2021 - 2027: Στόχος μας στο νέο πρόγραμμα η διόρθωση των λαθών του παρελθόντος 2 Δεκεμβρίου, 2022
    “Οφείλουμε να λέμε την αλήθεια και να είμαστε ευθείς στις διαπιστώσεις μας, μεταξύ μας δεν πρέπει να κυριαρχούν κριτήρια δημοσίων σχέσεων, δεδομένου ότι μιλάμε για ευρωπαϊκές πιστώσεις που πρέπει να απορροφηθούν γρήγορα και τα έργα να αποδοθούν στις τοπικές κοινωνίες”. Τα πιο πάνω επισήμανε, μεταξύ άλλων, ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Παναγιώτης Νίκας κατά τ […]
  • Κορωνοϊός: Πόσοι είναι οι νοσηλευόμενοι σήμερα στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης 2 Δεκεμβρίου, 2022
    Σε εβδομαδιαία βάση ενημερώνει πλέον ο ΕΟΔΥ σχετικά με τα πανελλαδικά κρούσματα του κορονοϊού covid-19. Ως εκ τούτου, ανάλογα προσαρμόζεται και η αντίστοιχη ενημέρωση από την πλευρά της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Σε ημερήσια βάση, όσον αφορά στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, θα αναφέρονται καθημερινά οι νοσηλείες στις κλινικές covid-19 των νοσοκομείων της. Ετσι, […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

COVID19/SARS-CoV-2 ecorap SRF ΚΑΣΑ/ RDF ΚΑΠΑ Αγωνιστικη Συνεργασια Πελοποννησου Αδεσποτα Αναβαλος Ανακυκλωση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βαρουφακης Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιαννης Γεωργοπουλος Γιορτες ελιας ΔΕΗ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Διαφανεια στην υποθεση ΔΕΣΦΑΚ (Σφαγεια Κρανιδιου) Διαφανεια στο Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Διαφανεια στο σκανδαλο του Δεματοποιητη Δρομοι πεζοδρομια ΕΤΑΔ-ΤΑΙΠΕΔ Ηλεκτροφωτισμος Καραβασιλη Καταφυγιο αδεσποτων σκυλων Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Λουμη Γιανικοπουλου Αγγελικη Μαρινα Πορτο Χελιου Μονη Αυγου Μπαρου Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο Ποσιμο νερο Πρασινο Σημειο Προεκλογικα Προγραμματα 2019 Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα-η εποχή του Γαλαξια Πυξιδα του Νου/Dolhpin Capital ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Συμφωνο Δημαρχων για το κλιμα ΤΕΡΝΑ ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Τασσος Λαμπρου Τατουλης Τζεμι Τσαμαδος Γιαννης Τσιρωνης Φωτιες ΧΑΔΑ Δισκουριων ΧΑΔΑ Νο3 Καμπου Κρανιδιου ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Χρυση Αυγη Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ επιδομα ανεργιας καυση απορριμματων κομποστοποιηση φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χουντα

Twitter Updates