You are currently browsing the tag archive for the ‘Προσφυγες Μεταναστες’ tag.

Σημειωση πρωτη.Μπορειτε να πατε κατ ευθειαν στο τελος της αναρτησης να δειτε πως ο πλανητης η Ευρωπη η Ελλαδα ειναι το Καταρ. Ο καπιταλισμος σαν οικονομικο πολιτικο κοινωνικο συστημα , η κερδοφορια του , οι υπηρεσιες του η παραγωγη του , στηριζονται πανω στην εξαθλιωση στον θανατο  ενος (μεγαλυτερου η μικροτερου) μερους του πληθυσμου της γης. Το προιον- εμπορευμα  που καταναλωνουμε  ειναι παντα λερωμενο βρομικο  ματωμενο. Και προσωπικα αυτη η αληθεια με αηδιαζει. Και μαλιστα σημερα που λογω αδυναμιας των καπιταλιστων να διαχειριστουν και να υπερβουν την νεα κριση που δημιουργησαν με τις πολιτικες τους , η φτωχια, η εξαθλιωση , η απελπισια, απλωνονται σαν πανουκλα σε ολη την κοινωνια χτυπανε την πορτα περισσοτερων σπιτιων περισσοτερων ανθρωπων.Αυτα σαν εισαγωγη. Και παμε τωρα στην τσαντα -ες με λεφτα της κ Καιλη.

Να ξεκινησω λεγοντας πως η διαφθορα καθε ειδους ειναι γνωστη στα κομματα που ασκουν εξουσια.Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ σαν τα δυο ιστορικα κομματα εξουσιας τα τελευταια 40 χρονια αλωνιζαν σε ολα τα επιπεδα  ανεξελεγκτα και ετσι πολλα στελεχη τους εχουν τα πρωτεια.Ο τσιπρας και τα δικα του στελεχη ειναι καινουργιοι  στο παιχνιδι ακομα δεν εχουν ξεθαρεψει.

Η πολιτικος νεας γενιας ηλικιακα (αλλα βαθυτατα γερασμενης πολιτικα) που θα απασχολησει αυτη την αναρτηση μπορει ισαξια να σταθει διπλα σε αλλα ιστορικα στελεχη μεγαλυτερης ηλικιας των δυο κομματων που κερδιζουν βραβεια καθε ειδους διαφθορας εδω και χρονια.

Οπως αυτοι με τους οποιους συνεργαζοταν και υποστηριζε οι (δεξια ταση ΠΑΣΟΚ) Βενιζελος -Λομβερδος. Βλεπετε απο το 2011 σαν «Βενιζελικη» ειχε και προσωπικα προηγουμενα με τους Παπανδρεικους.

Κοινοβουλευτική συνεδρίαση του ΠΑΣΟΚ το 2011 και οι αισχρότητες ενός «κηπουρού». Είναι οι εποχές που τα μνημόνια σμπαραλιάζουν τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, ο Γιώργος Παπανδρέου τρεκλίζει υπό το βάρος των ατυχέστατων –αν όχι πολιτικά εγκληματικών- επιλογών του στη διαχείριση της κρίσης και η πρώτη διχοτόμηση στο πάλαι ποτέ ισχυρό κίνημα αρχίζει να διαφαίνεται: Βενιζελικοί vs Παπανδρεϊκών:Σε εκείνη λοιπόν την συνεδρίαση του Νοεμβρίου του 2011 και όταν η Εύα Καϊλή σηκώθηκε όρθια και ζήτησε το λόγο γιατί διακόπτεται η συνεδρίαση και δεν της δίδεται ο λόγος, ο Σωκράτης Ξυνίδης – εκ των σκληροπυρηνικών του Γιώργου Παπανδρέου, εκείνων που έμειναν γνωστοί ως «κηπουροί» και έκτοτε εξαφανίστηκαν- επιτέθηκε στην νεαρά βουλευτή και της είπε αφήνοντας άφωνους πολλούς βουλευτές το εξής χυδαίο: «Σιγά την καλτσοδέτα»..Κάποιος από τους παριστάμενους αντέδρασε και του είπε: “Ρε συ Σωκράτη πώς μιλάς έτσι στην κοπέλα; Τι είναι αυτά που της λες;”Και εκείνος απάντησε με αφοπλιστικό τρόπο:“Γιατί θα την φοβηθώ. Δεν ξέρεις που την έχω γραμμένη;”.

Φανταστειτε να ειχαμε σημερα προεδρο του ΠΑΣΟΚ την Καιλη οπως ηθελε ο Βενιζελος το 2015 ;Μην σας  θυμισουμε τους υπολοιπους τωρα , τους ξερετε (NOVARTIS , SIEMENS Λιστες Λαγκαρντ κλπ) , ουτε τον (καταδικασμενο) «αριστερο» Τσοχατζοπουλο που στο τσακ εχασε το 1996 (για 400 ψηφους) απο τον δεξιο  Σιμητη (Τσουκατος μιζες Ζημενς και μιζες για εξοπλιστικα  , Ολυμπιακοι αγωνες ,C4I ,) στο να γινει προεδρος του ΠΑΣΟΚ , εξ αλλου εκατονταδες χιλιαδες συμπολιτες μας τους ψηφιζαν για χρονια τους ψηφιζουν και σημερα και θα συνεχισουν  να τους ψηφιζουν και στο μελλον παρ ολα οσα αποκαλυπτονται σε βαρος τους .

Tα κομματα και οι δημοτικες Περιφερειακες παραταξεις με την λογικη να ενταξουν στα ψηφοδελτια τους υποψηφιους που φερνουν ψηφους με ορους μαζας  , ανεξαρτητα απο το πολιτικο τους σκεπτικο (αν υπαρχει κιολας πολιτικο σκεπτικο σε πολλους απο αυτους-ες) βαζουν στα θεμελια  τους και στα θεμελια του πολιτικου συστηματος μια βραδυφλεγη βομβα. Ατομα βασικα ακραια συντηρητικα σαν πολιτικες οντοτητες , ναρκισιστικα και  εγωπαθη σαν χαρακτηρες , που θελουν να ειναι συνεχεια με καθε τροπο πανω στη σκηνη, που πηδανε απο κομμα σε κομμα , που εκθετουν την προσωπικη τους ζωη σαν βαση αγρας ψηφων , φερνουν τελικα αυτα τα αποτελεσματα που βλεπουμε τοσο συχνα.

Καιλη  VS Ανδρουλακης

Ετσι κι αλλιώς οι σχέσεις τους ήταν από ψυχρές έως κακές εδώ και καιρό. Όχι μόνο επειδή η αντιπρόεδρος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου είχε στηρίξει θερμά τον Ανδρέα Λοβέρδο απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη στη μάχη για την ηγεσία αλλά και επειδή η ίδια έλεγε διάφορα σε βάρος του πίσω από την πλάτη του και αυτό είχε φτάσει στα αυτιά του.Είναι προφανές ότι κάτι είχε επιβαρύνει πολύ τη σχέση της. Η Καϊλή είχε στηρίξει τον Ανδρουλάκη απέναντι στη Φώφη Γεννηματά για την αρχηγία και μετά απομακρύνθηκαν. Αν και οι δυο είναι οι μοναδικοί ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ συνεργάζονταν μόνο τυπικά.Και όταν ο Ν. Ανδρουλάκης έκανε μηνυτήρια αναφορά στον Άρειο Πάγο για την απόπειρα παγίδευσης του κινητού του από κακόβουλο λογισμικό, εκείνη έκανε ό,τι μπορούσε για να τον υπονομεύσει. Είπε ότι αυτά συμβαίνουν συνεχώς σε ευρωβουλευτές, ότι έχει συμβεί και στην ίδια και γενικά προσπάθησε να υποβαθμίσει την καταγγελία του παίζοντας ανοιχτά το παιχνίδι της ΝΔ.

Αυτοι ειναι οι ηγετες της κοινωνιας οι ιδεολογικοι εκπροσωποι του καπιταλισμου του ατομισμου της κοινωνιας ζουγκλα . Παρ ολο που εχουν ζημειωσει την χωρα με δισεκατομμυρια και συνεχιζουν να το κανουν σε συνεργασια με τους ξενους δυναστες μας. Αλλα οι ψηφοφοροι και ακολουθοι τους , βλεπουν σαν εχθρο τον μεταναστη (σαν αυτους στο Καταρ), τον προσφυγα και τον Τσιγγανο.

Η ακομα και τους Τουρκους συμμαχους μας στο ΝΑΤΟ με τους οποιους μοιραζομαστε εξοπλισμους ,βασεις και τεχνολογια μεσα απο την υποταγη μας σε Ευρωπη και ΗΠΑ.Η χωρα εχει κατακτηθει για τα επομενα δεκαδες χρονια απο καθε αποψη και μεις φοβομαστε μην κατακτηθει απο τους Τουρκους .Μα ετσι οπως μας εκαναν (οι δικοι μας  εκπροσωποι που ψηφιζουμε) βαρος θα ειμαστε στους Τουρκους αν μας κατακτησουν. Δεν εχουμε πια τιποτα δικο μας γη , υποδομες , ορυκτος πλουτος  , συγκοινωνιες , επικοινωνιες ,καθε ειδους παραγωγη που εχει απομεινει , ολα ανοικουν στους ξενους πια και θα πρεπει να πληρωσουν και 400 δισ που χρωσταμε σαν λαος.

Ομως την κυρια Καιλη δεν την ψηφιζαν για χρονια μονο οι συμπατριωτες μας και μαλιστα σε αυξανομενους αριθμους σαν δημοτικη συμβουλο (το 2002 εξελέγη Δημοτική Σύμβουλος Θεσσαλονίκης, ως η νεότερη υποψήφια. Διετέλεσε γραμματέας του πρώτου Νομαρχιακού Συμβουλίου Νέων Θεσσαλονίκης το 2003. ) , βουλευτη της Ελλαδας  και ευρωβουλευτη .

Στις ευρωεκλογές 2014 εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής με την Ελιά – Δημοκρατική Παράταξη (S&D)[1] καθώς έλαβε 122.054 ψήφους.Το 2019 επανεξελέγη ευρωβουλευτής με το Κίνημα Αλλαγής, λαμβάνοντας 145.650 ψήφους.

Την ψηφιζαν σε παρα πολλες θεσεις επιτροπες εκπροσωπησης μεγαλης σημασιας και οι ευρωβουλευτες συναδερφοι της. Εχαιρε τεραστιας εκτιμησης οχι μονο απο το κομμα της στην Ελλαδα αλλα και ολα τα Ευρωπαικα κομματα των σοσιαλδημοκρατων καθως επισης και το ΝΑΤΟ και τις Αραβικες χωρες. Πηραν τοσο πολυ αερα τα μυαλα της που αρχισε να τα κανει πλακακια και να κλεινει συμφωνιες και με τα αντιπαλα κομματα του συντηρητικου χωρου σε Ελλαδα και Ευρωβουλη. Ενιωθε πραγματικα παντοδυναμη. Αυτο ηταν το λαθος της. Καπου της την εστησαν (το ειχε δηλωσει εξ αλλου πως παρακολουθουν το τηλεφωνο της σαν μελος της Εξεταστικής Επιτροπής για τη διερεύνηση της χρήσης του λογισμικού Pegasus και αντίστοιχου κατασκοπευτικού λογισμικού παρακολούθησης) και την πιασαν με τη τσαντα στο χερι . Οι δικοι της ; Οι αλλοι ; Μια Μαφια ειναι ολη αυτη η συμμορια .Γνωμη μου ειναι πως ΠΙΘΑΝΑ τα συγκεκριμενα χρηματα που πηρε ηταν στημενη δουλεια για να την πιασουν. Οχι πως δεν επαιρνε λεφτα στο παρελθον (γιατι αλλιως δεν θα επαιρνε ουτε αυτα) αλλα εδω κατι βρωμαει πολυ γρηγορα κινηθηκαν οι αρχες που συνηθως κανουν τα στραβα ματια στις καθημερινες βρομικες συναλαγες στην ΕΕ. Ποιος την παγιδευσε ; Ρωσοι , Αμερικανοι , Πολωνοι , Ιρανοι , Κινεζοι , Σοσιαλιστες , η του Λαικου Κομματος , οικονομικα συμφεροντα η εταιρειες , αλλες ομαδες πιεσης  που τους χαλαγε τις δουλειες , υποκοσμος, εκβιασμοι, ολα ειναι πιθανα . Ειπαμε .Η ΕΕ σαν παγκοσμιο κεντρο πολιτικης και οικονομικης εξουσιας ειναι μια μαφιοζικη σφηκοφωλια . Και η κ Καιλη ηταν βαθια χωμενη στα αδυτα της .Γνωριζε , την γνωριζαν, επαιζε μεσα στη φωτια . Και την καψανε ισως για να μην καουν αλλοι πιο ψηλα απο αυτην.

Στην ΕΕ της «δημοκρατίας» υπάρχουν αυτή την ώρα που μιλάμε 13.366 (!) λόμπι που προωθούν τα συμφέροντά τους στις αποφάσεις, τις οδηγίες, τους κανονισμούς κτλ της «καλής μας ευρωοικογένειας».
Τα 5.620 εξ αυτών είναι ευθέως λόμπι εταιρειών ενώ τα 3.518 είναι ΜΚΟ. Ο,τι κάνουν το κάνουν… νομιμότατα, αφού η ευγενική μας ΕΕ έχει εντάξει αυτά τα λόμπι σε σχετικό Μητρώο και έτσι τα έχει ξεπλύνει όλα. Οχι σαν εκείνο, δηλαδή, που φέρεται να εμπλέκεται η Καϊλή.Καταλάβατε, τώρα; Εκτός από τον Καταρ-αμένο τρόπο, υπάρχει και… αγγελικός τρόπος για να γίνονται οι δουλειές στην Ευρώπη των μονοπωλίων (συγγνώμη, «των λαών» ήθελα να πω)…

Αυτη ειναι η φυλακη οπου κρατειται η Καιλη.Και εδω η προηγουμενη ζωη της

Εύα Καϊλή: Η επίσκεψη στο Κατάρ και το Κουβέιτ και τα ένθερμα λόγια για τη χώρα του Κόλπου στο Ευρωκοινοβούλιο | tanea.gr

Παμε ομως να δουμε την συγκεκριμενη υποθεση.

Στις 9 Δεκεμβρίου 2022 η Καϊλή συνελήφθη επ’ αυτοφώρω από τη βελγική αστυνομία, έπειτα από έρευνα για διαφθορά και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, που συνδέονται με προσπάθειες άσκησης πίεσης υπέρ του Κατάρ Κατά τις εφόδους, η αστυνομία βρήκε περισσότερα από 600.000 ευρώ σε μετρητά Διεθνή και Βελγικά Μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι σε έρευνες στο σπίτι της βρέθηκαν σακούλες με μετρητά, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει γνωστό το ποσό. Επίσης, ανέφεραν ότι οι αρχές προχώρησαν και στη σύλληψη του πατέρα της, ο οποίος φέρεται να εντοπίστηκε να έχει στην κατοχή του μία βαλίτσα γεμάτη χαρτονομίσματα και να σκόπευε να διαφύγει.

Αναμεσα στις αλλες ιδιοτητες της ηταν και αυτη της αναπληρωτριας στην  PEGA  Εξεταστική Επιτροπή για τη διερεύνηση της χρήσης του λογισμικού Pegasus και αντίστοιχου κατασκοπευτικού λογισμικού παρακολούθησης καθως και προεδρος της και της αντιπροσωπείας για τις σχέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ (2014-2019).

Ευα Καιλη

Η Εύα Καϊλή (Θεσσαλονίκη, 26 Οκτωβρίου 1978) είναι Ελληνίδα πολιτικός, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚευρωβουλευτήςαρχιτέκτονας μηχανικός, διεθνολόγος και δημοσιογράφος.[1] Στις 18 Ιανουαρίου εκλέχθηκε ως μια από τους δεκατέσσερις αντιπροέδρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είναι πρώην παρουσιάστρια δελτίων ειδήσεων και υπηρετεί ως μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2014.[2]

Εύα Καϊλή
Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Εν ενεργεία  Ανέλαβε καθήκοντα 18 Ιανουαρίου 2022
Πρόεδρος Ρομπέρτα Μέτσολα
Προκάτοχος Ότμαν Κάρας
Ευρωβουλευτής
Εν ενεργεία Ανέλαβε καθήκοντα 2 Ιουλίου 2014
Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης της Βουλής των Ελλήνων
Περίοδος 2007 – 2012
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση Ευδοξία Καϊλή 26 Οκτωβρίου 1978 (44 ετών)Θεσσαλονίκη
Εθνότητα Ελληνίδα
Υπηκοότητα Ελληνική
Πολιτικό κόμμα Ανεξάρτητη (2022-)
ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής[α] (2018-2022) ΠΑΣΟΚ[β] (1992-2018)
Παιδιά 1
Σπουδές Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Επάγγελμα Αρχιτέκτων Μηχανικός
Ιστοσελίδα evakaili.gr

Στις 9 Δεκεμβρίου 2022 συνελήφθη από την Βελγική αστυνομία λόγω ανάμειξης της σε υπόθεση διαφθοράς συνδεδεμένη με τις αρχές του Κατάρ.[3] Η υπόθεση οδήγησε στην άμεση διαγραφή της τόσο από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και από την ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών. Η Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Ρομπέρτα Μετσόλα ανακοίνωσε επίσης την αναστολή των καθηκόντων της από τη θέση του αντιπροέδρου.[4]

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Είναι υποψήφια διδάκτωρ Πολιτικής Οικονομίας. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και σπούδασε σε Σχολή Δημοσιογραφίας.[5]Ο πατέρας της, Αλέξανδρος Καϊλής, είναι μηχανολόγος και ηλεκτρολόγος μηχανικός, ανώτερο στέλεχος στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη. Η μητέρα της, Μαρία Ιγνατιάδου, είναι Μικρασιάτισσα, μεγαλωμένη στον νομό Ημαθίας.

Καριέρα

Πριν την πολιτική της καριέρα, η Καϊλή εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο τηλεοπτικό κανάλι Mega Channel (2004-2007), παρουσιάζοντας το δελτίο ειδήσεων του Σαββατοκύριακου.[5] Την περίοδο 2012-2014 υπήρξε σύμβουλος επικοινωνίας και δημόσιων και εξωτερικών υποθέσεων σε ελληνικές φαρμακευτικές εταιρείες και σε έναν από τους μεγαλύτερους ομίλους των ΜΜΕ στην Ελλάδα.

Πολιτική καριέρα

Το 1992 η Καϊλή έγινε μέλος της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το 2001 ήταν πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΑΠΘ και το 2002 ήταν το νεότερο μέλος που εξελέγη στο δημοτικό συμβούλιο της Θεσσαλονίκης.[6]Μέλος του ελληνικού κοινοβουλίουΣτις εθνικές εκλογές 2004 ήταν η νεότερη υποψήφια, θέτοντας πρώτη φορά υποψηφιότητα στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ και καταφέρνοντας να καταλάβει εκλόγιμη θέση, την οποία εν τέλει δεν ανέλαβε λόγω της απόφασης του τότε προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ, Γιώργου Παπανδρέου, να κρατήσει την έδρα της Θεσσαλονίκης. Στις εκλογές του 2007 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης και έγινε η νεότερη βουλευτής με το κόμμα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Διατήρησε την έδρα της στις εθνικές εκλογές 2009.[7]Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής της θητείας, η Καϊλή διετέλεσε μέλος στις κοινοβουλευτικές επιτροπές : Διαρκής Επιτροπή Μορφωτικών και Εκπαιδευτικών Υποθέσεων, Διαρκής Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, Ειδική Επιτροπή Απόδημου Ελληνισμού. Υπήρξε, επίσης, μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Εύξεινου Πόντου (ΟΣΕΠ), στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ και στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ε.Ε. για την Μεσόγειο. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε συνέδρια και σε ειδικές αποστολές στο εξωτερικό.Ενόψει της κρίσιμης ψήφου εμπιστοσύνης από τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, τον Νοέμβριο 2011, η Καϊλή έγινε πρωτοσέλιδο στον Τύπο όταν ανακοίνωσε την άρνησή της να υποστηρίξει την κυβέρνηση στην ψηφοφορία αυτή – γεγονός που θα άφηνε τον Παπανδρέου με την υποστήριξη μόνο 151 βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ από τους συνολικά 300 βουλευτές. Αργότερα, υπαναχώρησε και ο Παπανδρέου κέρδισε την ψήφο εμπιστοσύνης με τους 155 συνολικά βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ να εκφράζουν την υποστήριξή τους στην κυβέρνησή του.[8][9]Στις εκλογές του 2012 αναδείχθηκε πρώτη σε ψήφους, αλλά δεν ανέλαβε, λόγω της απόφασης του τότε προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ Ευάγγελου Βενιζέλου να κρατήσει την έδρα της Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 20132014 διετέλεσε πρόεδρος του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας και Ίσων Ευκαιριών του υπουργείου Εσωτερικών.[6]Μέλος του Ευρωπαϊκού ΚοινοβουλίουΣτις ευρωεκλογές 2014 εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής με την Ελιά – Δημοκρατική Παράταξη (S&D)[1] καθώς έλαβε 122.054 ψήφους. Από τότε και μέχρι σήμερα, η Καϊλή είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και μέλος της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και των Δημοκρατών στην Ευρώπη μέχρι τη σύλληψή της τον Δεκέμβρη του 2022.Είναι πρόεδρος της Επιτροπής για το Μέλλον της Επιστήμης και Τεχνολογίας και του Τμήματος Επιστήμης και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο Ευρωκοινοβούλιο και αντιπρόεδρος για την στρατηγική καινοτομίας, τις ΤΠΕ, την τεχνολογία, τις επιχειρήσεις, την ΕΚΕ, τον ΟΗΕ, τον ΠΟΕ, τον ΟΟΣΑ και την Μέση Ανατολή.Διετέλεσε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Κέντρου Τεχνητής Νοημοσύνης, του οργάνου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Αξιολόγηση των Επιστημονικών και Τεχνολογικών Επιλογών (2017-2022) και της αντιπροσωπείας για τις σχέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ (2014-2019).Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας, της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων και της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων. Είναι αναπληρωματικό μέλος στην Επιτροπή Προϋπολογισμών και στην αντιπροσωπεία για τις σχέσεις με την Αραβική Χερσόνησο.[10]Παράλληλα με τη συμμετοχή της σε επιτροπές της Ε.Ε., η Καϊλή είναι μέλος της Διακομματικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον καρκίνο[11], της Διακομματικής Ομάδας για την αναπηρία[12], της αντιπροσωπείας στην Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Συνεργασίας Ε.Ε-Ρωσίας και της αντιπροσωπείας για τις σχέσεις της Ε.Ε. με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.Το 2018 ήταν η αποδέκτης του βραβείου Ευρωβουλευτής της Χρονιάς για την Ψηφιακή Εποχή και τις Νέες Τεχνολογίες.[13]Το 2019 επανεξελέγη ευρωβουλευτής με το Κίνημα Αλλαγής, λαμβάνοντας 145.650 ψήφους. Από το 2019 μέχρι τον Δεκέμβρη του 2022 ήταν επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.Στις 18 Ιανουαρίου 2022 η Καϊλή έγινε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μετά την εκλογή της στον πρώτο γύρο των εκλογών με 454 ψήφους. Τον Σεπτέμβριο 2022, η επιλογή της να παραβιάσει την «κομματική γραμμή» των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών για αποχή στην ψηφοφορία για τον επόμενο γραμματέα της Ευρωβουλής, ψηφίζοντας μάλιστα τον Αλεσάντρο Τσιοτσέτι του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, έφερε την Εύα Καϊλή στο επίκεντρο έντονων επικρίσεων και αντιδράσεων από την ευρωομάδα της.[15]

Διαφθορά και σύλληψη

Στις 9 Δεκεμβρίου 2022 η Καϊλή συνελήφθη επ’ αυτοφώρω[16] από τη βελγική αστυνομία, έπειτα από έρευνα για διαφθορά και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες,[17] που συνδέονται με προσπάθειες άσκησης πίεσης υπέρ του Κατάρ.[18] Την ίδια μέρα διαγράφηκε από την Ομάδα Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, με την οποία συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και από το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής.[19] Στο πλαίσιο της έρευνας, η βελγική αστυνομία πραγματοποίησε έφοδο σε 16 σπίτια και συνέλαβε τουλάχιστον άλλα τέσσερα άτομα, συμπεριλαμβανομένων του πρώην ευρωβουλευτή Αντόνιο Παντζέρι και του Φραντσέσκο Τζιόρτζι, συντρόφου της Καϊλή και κοινοβουλευτικού βοηθού της ευρωβουλευτή Μαρί Αρένα.[20][21] Κατά τις εφόδους, η αστυνομία βρήκε περισσότερα από 600.000 ευρώ σε μετρητά.[22][23] Διεθνή και Βελγικά Μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι σε έρευνες στο σπίτι της βρέθηκαν σακούλες με μετρητά,[24] χωρίς ωστόσο να έχει γίνει γνωστό το ποσό. Επίσης, ανέφεραν ότι οι αρχές προχώρησαν και στη σύλληψη του πατέρα της, ο οποίος φέρεται να εντοπίστηκε να έχει στην κατοχή του μία βαλίτσα γεμάτη χαρτονομίσματα και να σκόπευε να διαφύγει.[25] Την αμέσως επόμενη μέρα, με απόφαση της προέδρου του Ε.Κ.Ρομπέρτα Μέτσολα, της αφαιρέθηκαν όλες οι αρμοδιότητες που είχε ως αντιπρόεδρος, επιστολή που κοινοποιήθηκε σε όλους τους ευρωβουλευτές.[26]

Η Καϊλή είχε επαινέσει το Κατάρ για την πρόοδο στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, κατά την προετοιμασία της διοργάνωσης του Μουντιάλ του 2022,[27] παρόλο που έχουν γίνει αναφορές για χιλιάδες νεκρούς εργάτες κατά την κατασκευή των υποδομών που αφορούσαν τη διοργάνωση.Μετά τη διαγραφή της από το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, ο πρόεδρός του Νίκος Ανδρουλάκης δήλωσε ότι η Καϊλή λειτουργούσε ως «δούρειος ίππος της Νέας Δημοκρατίας».

May be an image of 2 people, people standing and indoor

Qatar

Tριτος απο δεξια ο εκλεγεις πριν ενα μηνα νεος γραμματεας της ITUC κ Βινσεντινι που ειναι ενας απο τους συλληφθεντες

Ποτε προλαβε και τα πηρε πριν στεγνωσει το μελανι απο την εκλογη του;

Στο εκτενές δημοσίευμα των ΝΥΤ αναφέρεται πως ο Βέλγος αξιωματούχος και αξιωματούχοι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δήλωσαν ότι από τα έξι άτομα που προσήχθησαν την Παρασκευή, ένα ήταν η Εύα Καϊλή, «μια υψηλού προφίλ Ευρωπαία νομοθέτης από την Ελλάδα και μία από τις αντιπροέδρους του Κοινοβουλίου».
«Άλλοι ήταν ο σύντροφος της κας Καϊλή, ο Francesco Giorgi, ο οποίος εργάζεται ως βοηθός Ευρωπαίου νομοθέτη, ο Luca Visentini, ο πρόσφατα εκλεγμένος επικεφαλής της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, του παγκόσμιου συνδικάτου εργαζομένων, ο Pier Antonio Panzeri, πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και ο πατέρας της Καϊλή, ο Αλέξανδρος. Η ταυτότητα του έκτου ατόμου δεν έγινε γνωστή», σημειώνουν οι NYT.

Διεθνης Συνομοσπονδια Συνδικατων ITUC (καμμια δηλωση για την ωρα εδω και δυο μερες απο την συνομοσπονδια ο γραμματεας της οποιας εχει συλληφθει για χρηματισμο)

The International Trade Union Confederation (ITUC) is the global voice of the world’s working people.The ITUC’s primary mission is the promotion and defence of workers’ rights and interests, through international cooperation between trade unions, global campaigning and advocacy within the major global institutions.Its main areas of activity include the following: trade union and human rights; economy, society and the workplace; equality and non-discrimination; and international solidarity.

Λουκα Βινσεντινι Ο συλληφθεις γενικος γραμματεας ποιητης και λογοτεχνης

Luca Visentini was elected General Secretary of the ITUC at its Fifth World Congress in Melbourne, Australia, November 2022. Before this, he was elected General Secretary of the European Trade Union Confederation (ETUC) in 2015 and was re-elected in 2019.This alternative to the neo-liberal economic model is centred on a new social contract that protects rights, invests in jobs, ensures universal social protection, delivers gender equality, guarantees wage justice and includes everyone in economic success.

Luca is a published poet and short-novel writer.

Οι τσαντες

Σε σύλληψη μετατράπηκε η προσαγωγή της Εύας Καϊλή, την οποία οι βελγικές Αρχές ερευνούν για υπόθεση δωροδοκίας από το Κατάρ. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες της βελγικής εφημερίδας L’Echo, στο σπίτι της αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, βρέθηκαν τσάντες με χρήματα, ενώ όπως αναφέρει το βελγικό μέσο  ο μόνος δυνατός τρόπος να καταρριφθεί η βουλευτική της ασυλία είναι να συλληφθεί επ΄αυτοφόρω.

ΕΥΑ ΚΑΙΛΗ Αρχική σελίδα Εύα ΚΑΪΛΗ

Αντιπρόεδρος PE  Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Αρμοδιότητες που έχει αναλάβει ως Αντιπρόεδρος: Μέλος BURO Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
ITRE  Επιτροπή Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας/DACP  Αντιπροσωπεία στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση Ίσης Εκπροσώπησης ΑΚΕ-ΕΕ

Αναπληρώτρια

BUDG  Επιτροπή Προϋπολογισμών/ECON  Επιτροπή Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής /PEGA  Εξεταστική Επιτροπή για τη διερεύνηση της χρήσης του λογισμικού Pegasus και αντίστοιχου κατασκοπευτικού λογισμικού παρακολούθησης /DARP  Αντιπροσωπεία για τις σχέσεις με την Αραβική Χερσόνησο /DNAT  Αντιπροσωπεία για τις σχέσεις με την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ

Τελευταίες δραστηριότητες

Βιογραφικό σημείωμα Εύα ΚΑΪΛΗ Γλώσσα πρωτοτύπου : EN

Βιογραφικό σημείωμα   (Οι πληροφορίες δημοσιεύονται με την αποκλειστική ευθύνη της Βουλευτού)

Τελευταία ενημέρωση: 25/05/2022

Κατάρτιση (τίτλοι και πτυχία)

  • 2014-… : Υποψήφια διδάκτωρ, Διεθνής Οικονομική Πολιτική, Πανεπιστήμιο Πειραιά
  • 2019 : Internet Leadership Academy, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
  • 2006-2008 : Μεταπτυχιακό δίπλωμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιά
  • 1998-2004 : Πτυχίο Αρχιτεκτονικής και Πολιτικής Μηχανικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Επαγγελματική σταδιοδρομία

  • 2019-2024 : Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου· Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (από το 2022)· Πρόεδρος της Επιτροπής για το Μέλλον της Επιστήμης και της Τεχνολογίας και του Κέντρου για την Τεχνητή Νοημοσύνη από το 2019 έως το 2022
  • 2014-2019 : Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου· Πρόεδρος της Επιτροπής για το Μέλλον της Επιστήμης και της Τεχνολογίας· Πρόεδρος της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ· Μέλος της Διάσκεψης των Προέδρων των Αντιπροσωπειών
  • 2013-2014 : Πρόεδρος του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας, Υπουργείο Εσωτερικών, Ελλάδα
  • 2012-2013 : Σύμβουλος Δημοσίων Υποθέσεων, Ελλάδα
  • 2007-2012 : Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου
  • 2004-2007 : Εκφωνήτρια δελτίου ειδήσεων και δημοσιογράφος, MEGA Channel, Ελλάδα

Πολιτική σταδιοδρομία

Καθήκοντα σε πολιτικό κόμμα ή εθνικό συνδικάτο

  • 2015 : Εκπρόσωπος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος

Καθήκοντα σε εθνικό κοινοβούλιο 2007-2012 : Βουλευτής

Καθήκοντα σε εθνική κυβέρνηση 2013-2014 : Πρόεδρος του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας, Υπουργείο Εσωτερικών, Ελλάδα

Καθήκοντα σε θεσμικά όργανα της ΕΕ 

  • 2019-2024 : Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου· Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (από το 2022)· Πρόεδρος της Επιτροπής για το Μέλλον της Επιστήμης και της Τεχνολογίας και του Κέντρου για την Τεχνητή Νοημοσύνη από το 2019 έως το 2022· Σκιώδης εισηγήτρια της δεύτερης οδηγίας για την ασφάλεια δικτύων και πληροφοριών και του πιλοτικού καθεστώτος για υποδομές της αγοράς που βασίζονται στην τεχνολογία κατανεμημένου καθολικού· Σκιώδης συντάκτρια γνωμοδότησης σχετικά με το πρόγραμμα InvestEU· Σκιώδης συντάκτρια γνωμοδότησης με θέμα την πρωτοβουλία «FuelEU Maritime»
  • 2014-2019 : Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου· Πρόεδρος της Επιτροπής για το Μέλλον της Επιστήμης και της Τεχνολογίας· Πρόεδρος της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ· Μέλος της Διάσκεψης των Προέδρων των Αντιπροσωπειών· Σκιώδης εισηγήτρια για τις εκθέσεις σχετικά με τη βιομηχανική πολιτική για την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική, τους Ευρωπαίους παρόχους υπηρεσιών πληθοχρηματοδότησης, τις αγορές χρηματοπιστωτικών μέσων και τις οικογενειακές επιχειρήσεις στην Ευρώπη· Εισηγήτρια της έκθεσης με τίτλο «Τεχνολογία κατανεμημένου καθολικού και blockchains (αλυσίδες καταχωρίσεων): οικοδόμηση εμπιστοσύνης με αποδιαμεσολάβηση»

Άλλες δραστηριότητες

  • Πρόεδρος, δίκτυο EU40
  • Μέλος της συντονιστικής επιτροπής, φόρουμ της ΕΕ για το Διαδίκτυο
  • Μέλος του γνωμοδοτικού διοικητικού συμβουλίου, Allied for Startups (Συμμαχία για νεοφυείς επιχειρήσεις)
  • Μέλος του διοικητικού συμβουλίου, Digital Leaders of Europe (Ψηφιακοί Ηγέτες της Ευρώπης), Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ
  • Μέλος, Global Blockchain Council (Παγκόσμιο Συμβούλιο για την τεχνολογία blockchain), Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ
  • Μέλος, Γνωμοδοτικό διοικητικό συμβούλιο, πολιτική εμπειρογνωμόνων για την τεχνολογία blockchain, Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης
  • Συντονίστρια, Global Alliance for Digital Governance (Παγκόσμια Συμμαχία για την Ψηφιακή Διακυβέρνηση), Boston Global Forum
  • Πρέσβειρα GBBC, Global Blockchain Business Council (GBBC)
  • Μέλος, Council on Extended Intelligence (Ινστιτούτο ηλεκτρολόγων και ηλεκτρονικών μηχανικών και Media Lab του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης)
  • Μέλος του διοικητικού συμβουλίου, Science and Technology in Society Forum (Φόρουμ Επιστήμης και Τεχνολογίας στην Κοινωνία)
  • Μέλος του γνωμοδοτικού διοικητικού συμβουλίου, Cybersecurity Skills Summit (Σύνοδος κορυφής για τις δεξιότητες στον τομέα της κυβερνοασφάλειας), Youth Internet Governance Forum (Φόρουμ για τη Διακυβέρνηση του Διαδικτύου των Νέων)
  • Μέλος του γνωμοδοτικού διοικητικού συμβουλίου, Παρατηρητήριο της Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας για τις Νέες Τεχνολογίες
  • Μέλος, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR)
  • Πρόεδρος, Ειδική ομάδα για την τεχνολογία blockchain και τη συνεργατική οικονομία, Κέντρο Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής

Παράσημα

  • Οι ευρωβουλευτές με τη μεγαλύτερη επιρροή — Δείκτης ψηφιακής επιρροής, BCW, 2020 & 2021
  • Βραβείο ευρωβουλευτή για τις νέες τεχνολογίες, The Parliament Magazine, 2018
  • Women Who Shape Brussels (‘Tech MEP Gang’), Politico, 2018
  • Άνθρωποι της χρονιάς, Der Spiegel, 2011

Επιθεση που θεωρει πως δεχθηκε σαν γυναικα

Η ευρωβουλευτής του ΚΙΝ.ΑΛ. μίλησε για την εμπειρία της μητρότητας, την 9 μηνών κόρη της και τον σύντροφό της. Μίλησε και για την όχι και τόσο ευχάριστη πλευρά της πολιτικής. Αυτή που περιλάμβανε χυδαία κριτική προς το πρόσωπό της, επειδή ήταν γυναίκα…………….«Δεν έχω παντρευτεί, είμαστε μοντέρνοι. Έχουμε ένα σύμφωνο, αλλά κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό. Ο σύντροφος μου είναι Ιταλός. Γνωριστήκαμε στο Ευρωκοινοβούλιο. Η Ιταλία δεν τα πήγε καλά στην αρχή της πανδημίας και ήρθε να μείνει στην Ελλάδα λόγω της πανδημίας. Έτσι πήραμε και την απόφαση. Είμαστε αρκετά χρόνια μαζί. Ήταν όλα εύκολα. Δε χρειάστηκε να κάνουμε μεγάλα σχέδια και προγραμματισμούς»,Δεν πήρα πολλά κιλά. Με έβλεπαν ενάμιση μήνα πριν τη γέννα και δεν το καταλάβαιναν. Κάθε μέρα ξυπνάω και αναρωτιέμαι “αυτό το μωρό είναι δικό μου;”. Κάθε μέρα είναι μια φανταστική εμπειρία.», εξήγησε μιλώντας για την κόρη της η ευρωβουλευτής.Όπως είπε το όνομά της θα είναι Αριάδνη. «Θα κάνουμε την βάπτιση μέχρι το Πάσχα. Ο σύζυγός μου είναι καθολικός. Θα κάνουμε σίγουρα βάπτιση ορθόδοξη. Θα το ψάξουμε. Η ονοματοδοσία έχει γίνει έτσι κι αλλιώς», σημείωσε.Η εμφάνισή της και η χυδαία κριτική.Μιλώντας για πολιτική, η ευρωβουλευτής κλήθηκε να απαντήσει αν η εξωτερική της εμφάνιση την διευκόλυνε ή τη δυσκόλεψε στην πορεία της. «Η εμφάνισή μου όσο με βοήθησε, τόσο με δυσκόλεψε», παραδέχτηκε η Εύα Καϊλή. «Και τα δύο, και με βοήθησε και μου έβαζε και πολλές δυσκολίες που έπρεπε να υπερβώ. Γι’ αυτό πιστεύω ότι ο καθένας είναι το άθροισμα όλων αυτών που προσπαθεί να κάνει», σημείωσε η ευρωβουλευτής.«Έχω δεχτεί χυδαία κριτική επειδή είμαι γυναίκα ή επειδή ήμουν νέα στην πολιτική και με σύγκριναν με ανθρώπους που είχαν μεγαλύτερες πορείες. Δεν μου το έκαναν κι εύκολο. Ήρθε απο ανθρώπους που δεν εκτιμούσα κι αυτός είναι ο λόγος που δεν τα θυμάμαι, τα αφήνω πίσω μου. Και από συναδέλφους μου πολιτικούς και δημόσια έχω ακούσει ότι “έλα, μια όμορφη κοπελίτσα είναι” και απάντησα και δημόσια», σημείωσε η Εύα Καϊλή.«Δεν ήταν εύκολο για μένα να μπορέσω να σταθώ και να επιχειρηματολογώ πολιτικά, όταν διαρκώς επέστρεφαν τη συζήτηση στην εμφάνισή μου, τότε», είπε η Εύα Καϊλή.

Προσωπικη ζωη

Θέλετε να δείτε τον γοητευτικό και επιτυχημένο σύντροφο της Εύας Καϊλή με τον οποίο έχει ένα παιδί;Η Εύα Καϊλή είναι Ελληνίδα ευρωβουλευτής, πρώην βουλευτής, αρχιτέκτων μηχανικός, διεθνολόγος και δημοσιογράφος. Μάλιστα, η κούκλα πολιτικός του ΚΙΝΑΛ διακρίθηκε ως Ευρωβουλευτής της Χρονιάς για την Ψηφιακή Εποχή το 2018, ενώ είναι η μόνη Ελληνίδα, που επίσης κάθε χρόνο ήταν ανάμεσα στην λίστα των 50 καλύτερων ευρωβουλευτών. Ακόμα, η Εύα Καϊλή έχει δημιουργήσει τη δική της οικογένεια, με τον αγαπημένο της, Φραντσέσκο Τζόρτζι.Ο σύντροφος της Εύας Καϊλή, Φραντσέσκο Τζόρτζι είναι έμπειρος Κοινοβουλευτικός Σύμβουλος στον τομέα των εξωτερικών υποθέσεων και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ενώ ταυτόχρονα είναι δεινός ιστιοπλόος. Ο Φραντσέσκο κατάγεται από την Ιταλία και εργάζεται ως βοηθός σε γραφείο Ιταλού Ευρωβουλευτή, στην ίδια ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.

Θυμιζω αφου διαβασαμε αποσπασματα απο οσα ειπε η κ Καιλη για την προσωπικη της ζωη.

Με βαση τις παρακατω αναζητησεις η κ Καιλη επανεξελεγει μετα απο 5 χρονια στο Ευρωκοινοβουλιο με 22.5 χιλιαδες ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ψηφους απο τους συμπολιτες μας.Οι οποιοι δεν νομιζω πως γνωριζαν η εκτιμησαν τις επαφες και σχεσεις της με του Αραβες και τους στρατηγους του ΝΑΤΟ.Αυτα για τους ψηφοφορους της δεν ειχαν σημασια

Υποθεση Καιλη

Η κα. Καϊλή, με πολλές δηλώσεις της, είχε εντάξει τον εαυτό της στο λεγόμενο αντιΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο και απολάμβανε την μιντιακή προστασία που της προσέφερε. Είχε εκφραστεί ανοιχτά για τη «σκευωρία» της Novartis και για τη σπίλωση (κατά τη γνώμη της) των δέκα πολιτικών προσώπων που αναφέρονταν στο έγγραφο του FBI ότι μπορούν να ερευνηθούν από τις Ελληνικές αρχές (Εισαγγελία Διαφθοράς), είχε ταχθεί υπέρ της συνεργασίας με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη και ο τελευταίος (και πολλοί υπουργοί) είχε εκθειάσει την πολιτική συμπεριφορά της στηρίζοντάς την ακόμη και στη διεκδίκηση μιας θέσης αντιπροέδρου στο Ευρωκοινοβούλιο!

Επιπροσθέτως η κα. Καϊλή είχε υιοθετήσει όλο το ακροκεντρώο φραστικό οπλοστάσιο του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Το κόμμα της και ο κ. Ανδρουλάκης την ανέχθηκε όταν σφύριζε αδιάφορα για την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη, όταν λειτουργούσε εντός των Βρυξελλών ως βουλεύτρια του Λαϊκού κόμματος και όχι των Σοσιαλιστών και όταν εκθείασε το Κατάρ την ώρα που σύσσωμος ο πλανήτης μιλούσε για τους χιλιάδες εργάτες που έχασαν τη ζωή τους στα εργοτάξια του Παγκοσμίου Κυπέλου ποδοσφαίρου.

Latha Bollapally, with her son Rajesh Goud, holds a picture of her husband, Madhu Bollapally, 43, a migrant worker who died in Qatar

Καταρ

Ομως πριν απο καποια χρονια εσκασε μια ιστορια που μας εδειχνε πως θα δυσει το ανερχομενο αστερι.Η ιστορια του παπου της που σφαγιαστηκε απο τους κομμουνιστες και της γιαγιας της που κοιμοταν εξω απο το σπιτι μεσα στα χιονια. Με το παραμυθι της η κ Καιλη διευρυνε το κοινο των ψηφοφορων της προς τα δεξια.Πολυ δεξια.Ομως την πατησε και αξιζει να διαβασετε την ιστορια εχει πλακα. Ετσι την πατησε και τωρα. Την επιασαν παλι να λεει ψεματα,αλλα αυτη τη φορα δεν επαιρνε ψηφους για να τους κανει εξουσια και χρημα.Τωρα οντας στην κορφη επαιρνε το χρημα.Παμε στην ιστορια του παπου (που δεν ηταν παπους της) και του «κομμουνιστη» που τον εσφαξε αλλα τελικα ηταν συνεργατης των Γερμανων κατακτητων και ηθελε την γιαγια να την κανει δικη του .

Γράφει ο Ακίνδυνος Αλβανός (εγγονός, γιος και ανιψιός κομμουνιστή)

Το δικό της Ζάλογγο, από το οποίο έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος» οι συγγενείς της θύματα «εγκληματιών κομμουνιστών», θέλησε να στήσει η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Εύα Καϊλή, αλλά τελικά κατάφερε να πέσει η ίδια στον γκρεμό της αναξιοπιστίας και ενός σκηνοθετημένου ψέματος. Το χειρότερο είναι ότι εδώ και μέρες, όταν τη ρωτούν για το ψέμα που δημιούργησε με πολλά επεισόδια μοναδικού σεναρίου, αρνείται να απαντήσει συγκεκριμένα και φυσικά να ψελλίσει συγγνώμη ή να παραδεχτεί έστω ότι από κάποιους εξαπατήθηκε. Ο «παππούς της Καϊλή», τον οποίο κατ’ αυτήν σκότωσαν οι κακοί κομμουνιστές, όχι μόνο δεν ήταν παππούς της, αλλά δολοφονήθηκε στην Κατοχή σε ένα έγκλημα ερωτικού πάθους με αντικείμενο τη γιαγιά της. Οσο για τις φωτιές που κατέκαψαν το οικογενειακό σπίτι και τις γυναίκες που έτρεχαν έντρομες να σωθούν, αποτελούν δημιούργημα της κ. Καϊλή, η οποία χωρίς κανέναν σεβασμό στην Ιστορία και στους νεκρούς (κάθε πλευράς) έφτιαξε μια δική της «Ζήνα», όπου (στα πρότυπα της γνωστής σειράς) μπερδεύονται ήρωες και πολεμιστές όλων των εποχών χωρίς καμιά ανάγκη πιστότητας στα ιστορικά γεγονότα. Επιχειρώντας να γίνει ο φορέας του σύγχρονου αντικομμουνισμού και προφανώς να αποθεωθεί γι’ αυτό, η Εύα-Ζήνα Καϊλή δημιούργησε ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά hoaxes και ταυτόχρονα πρωταγωνίστησε στην επικίνδυνη προσπάθεια αυτό να αποτελέσει πολιτική συνέχεια του Εμφυλίου. Φυσικά δεν της χρειάστηκαν τα γνωστά κονσερβοκούτια, παρά μόνο λίγο κραγιόν.

Στις 26 Αυγούστου η Εύα Καϊλή δημοσιεύει ένα άρθρο με θεατράλε ύφος στην εφημερίδα «Ειδήσεις». Απευθυνόμενη στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή, για πρώτη φορά δημοσιοποιεί ότι η οικογένειά της έχει πέσει θύμα σφαγών των κομμουνιστών. Απευθύνεται στον Στ. Κοντονή διότι αυτός αρνήθηκε να συμμετάσχει στη σύνοδο του Ταλίν, όπου γινόταν προσπάθεια να εξισωθεί ο ναζισμός με τον κομμουνισμό.

Γράφει λοιπόν με πάθος, έμπλεη σκληρής μνήμης και οικογενειακού πόνου, η ευρωβουλευτής: «Κοντονή ακούς; Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου. Ακούς; Κομμουνιστές εγκληματίες έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν. Φοβισμένες οι γυναίκες του σπιτιού κοιμόντουσαν τυλιγμένες σε κουβέρτες σε χαντάκια κοντά στο σπίτι, έως ότου εξαναγκάστηκε η γιαγιά μου να εγκαταλείψει ξανά τον τόπο της, την Κωνσταντία Μακεδονίας, για να γλιτώσει τα παιδιά της».

Η Ελλάδα μαθαίνει ότι οι κομμουνιστές σκότωσαν τον παππού της, οι κομμουνιστές (εγκληματίες μάλιστα) έκαψαν το οικογενειακό σπίτι, λήστεψαν και έστειλαν τρομοκρατημένη στην αυτοεξορία τη γιαγιά της. Ενα από τα πολλά δράματα του Εμφυλίου, θα μπορούσε να πει κάποιος. Αν δεν ήταν μια απάτη, για την οποία η κ. Καϊλή πρέπει να ξεκαθαρίσει αν την έστησε η ίδια ή αν απλώς έπεσε θύμα ανιστόρητων διηγήσεων. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ξεφλούδισμα των ψεμάτων και στο τέλος θα γράψουμε και ποια είναι η αλήθεια με τον «παππού Καϊλή».

Ο παππούς που δεν ήταν παππούς

Λίγο μετά τη δημοσίευση του άρθρου εκατοντάδες sites (πρωταγωνιστές το «Πρώτο Θέμα», το iefimerida, το Liberal) έγραψαν για το έγκλημα των κομμουνιστών το οποίο είχε το θάρρος να καταγγείλει χρόνια μετά η πασιονάρια της Ευρωβουλής. Ο παππούς λοιπόν σκοτώθηκε από κομμουνιστές. Οσοι ξεκίνησαν, από περιέργεια έστω, από ανοιχτές πηγές για το ποιος ήταν και πώς σκοτώθηκε ο παππούς της Καϊλή έφτασαν πολύ γρήγορα σε παράλογα συμπεράσματα. Ο πατέρας της Καϊλή έχει γεννηθεί το 1955. Συνεπώς, αν ο παππούς Καϊλής είχε σκοτωθεί στον Εμφύλιο (1946-49), τότε πολύ απλά δεν μπορούσε να είναι παππούς της Καϊλή, εκτός αν η μάνα του πατέρα της κυοφορούσε μερικά χρόνια αντί για εννιά μήνες. Μήπως ο παππούς ήταν ο πατέρας της μαμάς; Το ίδιο πρόβλημα υπήρχε και με τη μητέρα σε ό,τι αφορά τις ημερομηνίες. Επιπλέον, όπως είχε γράψει το «Πρώτο Θέμα» στις 9 Ιουνίου 2014 φιλοτεχνώντας το προφίλ της Καϊλή, η νεαρή ευρωβουλευτής θυμάται «τα ξένοιαστα καλοκαίρια στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου ζούσε ο παππούς και η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας της, ήταν οι στιγμές όπου αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της». Με ή χωρίς αλέγκρα πλευρά, η Εύα Καϊλή αποκλείεται να ζούσε με τον παππού από την πλευρά της μαμάς αν αυτός είχε πεθάνει στον Εμφύλιο.

Η απλή αριθμητική διέψευδε την Καϊλή-θύμα των κομμουνιστών. Ετσι υπήρξε σωρεία σχολίων στα social media για το τι συμβαίνει με τον παππού. Η ευρωβουλευτής τότε επανήλθε στο Facebook και, προσπαθώντας να περισώσει ό,τι μπορούσε, έγραψε πως δεν πρόκειται για τον παππού της αλλά για τον προηγούμενο σύζυγο της γιαγιάς της, που σκοτώθηκε (από κομμουνιστές εννοείται) το 1943. Το πρώτο λοιπόν συμπέρασμα ήταν πως δεν ήταν παππούς. Το δεύτερο ότι σκοτώθηκε (στην Κωνσταντία Πέλλας πάντα) το 1943.

Ζήνα Καϊλή

Η ανάρτηση της Καϊλή η οποία τοποθετεί τη δολοφονία του παππού –που δεν ήταν παππούς– το 1943 και η άρνησή της να δώσει εξηγήσεις για ένα σοβαρό θέμα το οποίο η ίδια έθεσε κινητοποιούν την έρευνα. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι αν ο «παππούς» δολοφονήθηκε το 1943, τότε θεωρητικά έπρεπε να ανήκει στην κατηγορία «συνεργάτες Γερμανών-μαυραγορίτες», τους οποίους η Εθνική Αντίσταση, όπου συμμετείχαν ενεργά οι κομμουνιστές, τιμωρούσε. Ο υπουργός Παύλος Πολάκης με σχετική ανάρτηση στο Facebook ζήτησε εξηγήσεις από την κ. Καϊλή, θέτοντας το ερώτημα αν ο παππούς της ήταν συνεργάτης των Γερμανών, για να πάρει την απάντηση πως είναι συκοφάντης.

Οι σκηνές που περιγράφει στο άρθρο της η ευρωβουλευτής, με φλεγόμενα σπίτια και άμαχες γυναίκες να φεύγουν για να σωθούν στο χωριό Κωνσταντία της Πέλλας, δεν ανήκουν στο 1943 αλλά στο 1947. Πρόκειται για τη μάχη στην Κωνσταντία, στις 10 Φεβρουαρίου 1947, όταν μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού (στην πλειονότητά τους κομμουνιστές) ενεπλάκησαν σε μάχη με την Εθνοφυλακή. Κατά τη διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν 51 άμαχοι, ανάμεσα στους οποίους και κομμουνιστές κάτοικοι του χωριού που χτυπήθηκαν από την Εθνοφυλακή. Η Καϊλή φαίνεται ότι δανείζεται σκηνές από τη σκληρή ιστορία του χωριού τον καιρό του Εμφυλίου για να φτιάξει τη δική της ηρωική και θυματοποιημένη αφήγηση, συνθέτοντας ένα ιστορικό ποτ πουρί κατά τα πρότυπα της τηλεοπτικής Ζήνα.

Το 1943 λοιπόν δεν υπήρχε Εμφύλιος για να σκοτωθεί έστω σε αυτόν από κομμουνιστές ο «παππούς» Καϊλής που δεν ήταν παππούς.

«Τον έσφαξε εθνικόφρων ερωτευμένος με τη γιαγιά»

Υπήρξε τελικά δολοφονημένος πρώην άντρας της γιαγιάς της Καϊλή ή ακόμη και αυτό είναι μύθευμα; Με το ερώτημα αυτό κάναμε έρευνα στα χωριά Κωνσταντία Πέλλας και Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου έζησε η γιαγιά της Καϊλή. Από τρεις διαφορετικές πηγές συγκεντρώσαμε τα στοιχεία που συνθέτουν την πραγματική ιστορία που θέλησε να περιγράψει με τον δικό της τρόπο η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Κατά την περίοδο της Κατοχής (δύο από τις πηγές λένε ότι πρόκειται για το 1943) η γιαγιά της Καϊλή, γνωστή την εποχή εκείνη με το παρατσούκλι «Αμπατζίλη», έγινε πρωταγωνίστρια μιας σκληρής ιστορίας γεμάτης αίμα και πάθος. Ο σύζυγός της Γιάννης Μπακαλίδης, ενώ επέστρεφε από τη Θεσσαλονίκη με παρέα, σφάχτηκε στον ύπνο του με μαχαίρι που χρησιμοποιούσαν στα καπνοχώραφα, κοντά στο χωριό Θεοδωράκι Πέλλας. Δράστης ήταν ο Στάθης Κωνσταντινίδης, γνωστός με το παρατσούκλι «Στατίκ», που είχε τη φήμη μαχαιροβγάλτη και καβγατζή, ο οποίος είχε καλές σχέσεις με τις αρχές της Κατοχής. Ο Στατίκ, όπως έγινε γνωστό, δεν έσφαξε μόνο τον σύζυγο της γιαγιάς της Καϊλή, αλλά και έναν ακόμη φίλο του που ξύπνησε και έγινε αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας.

Ο Στατίκ συνελήφθη και έγινε γνωστό ότι σκότωσε τους άτυχους άντρες από ζήλια γιατί ήταν ερωτευμένος με τη γιαγιά της Καϊλή. Σύμφωνα με φήμες στο χωριό την εποχή εκείνη, εμπλοκή στο φονικό ίσως είχαν και συγγενικά πρόσωπα που ώθησαν τον Στατίκ στον φόνο για να εξασφαλίσουν δικά τους συμφέροντα. Ο Στατίκ καταδικάστηκε σε ισόβια αλλά δεν εξέτισε την ποινή του, πράγμα στο οποίο φαίνεται ότι βοήθησαν οι αρχές Κατοχής.

Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα (και όχι σε φωτιές που άναψαν οι κομμουνιστές) η γιαγιά της Καϊλή εγκατέλειψε το χωριό, αφού υπήρχαν πολλοί, όπως γίνεται συνήθως στα χωριά, οι οποίοι τη θεωρούσαν το δαιμόνιο που όπλισε το χέρι. Η γιαγιά της Καϊλή ξαναπαντρεύτηκε τελικά και από τον γάμο προέκυψε η μητέρα της ευρωβουλευτή.

Ακρα του τάφου σιωπή

Απευθυνθήκαμε στην Εύα Καϊλή και της ζητήσαμε να μας απαντήσει αν γνώριζε την πραγματική ιστορία του «παππού» ή αν ενδεχομένως έπεσε θύμα ψευδών διηγήσεων. Η κ. Καϊλή αφού απάντησε αορίστως περί θυμάτων του κομμουνισμού που υπάρχουν, για το τι πραγματικά συνέβη απάντησε: «Υπήρχε πόλεμος. Τον μαχαίρωσε ένας που δήλωνε κομμουνιστής την ώρα που επιχειρούσε να εισβάλει στο σπίτι που ήταν η γιαγιά, η προγιαγιά και οι δύο μικρές. Μετά, επειδή φοβόντουσαν από επιθέσεις μόνες γυναίκες, όπως έγραψα άλλωστε, κοιμόντουσαν ακόμη και έξω από το σπίτι. Ωσπου εγκατέλειψαν από φόβο και κατέφυγαν στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης. Η γιαγιά μου ήταν μια καταπληκτική γυναίκα. Πραγματικά λυπάμαι που αντί να αναδειχθεί η σκληρότητα ενός πολέμου, μείναμε στο αν ονομάζεται ή όχι παππούς ο πατέρας των δύο θείων μου. Οσο για τα περί αντικομμουνισμού, η οικογένεια του παππού του πατέρα μου ήταν κομμουνιστές. Η εθνική συμφιλίωση έγινε πράξη στην οικογένειά μας. Αυτό γιατί δεν είναι ενδιαφέρον;».

Ολο το ηρωικό σενάριο της Εύας Καϊλή που περιείχε μαχαιρώματα, φωτιές, καταστροφή, εγκληματίες κομμουνιστές και άλλα φριχτά, τα οποία κάλεσε τον Σταύρο Κοντονή να ακούσει, συρρικνώθηκε στο «κάποιος τον μαχαίρωσε που δήλωνε κομμουνιστής». Ούτε αυτό το ελάχιστο που προσπαθεί να κρατήσει ως «ευθύνη των κομμουνιστών» δεν ισχύει, αφού ο φονιάς δεν ήταν κομμουνιστής. Αν ήταν, άλλωστε, θα είχε φύγει στο βουνό με τους αντάρτες και δεν θα είχε συλληφθεί. Αλλά αυτές οι ιστορικές λεπτομέρειες είναι ψιλά γράμματα για την Εύα Καϊλή. Δεν θα είχε σημασία η αναφορά σε αυτή την υπόθεση αν η ευρωβουλευτής δεν την έκανε με τον πιο αισχρό τρόπο δημόσιο στοιχείο πολιτικής και δεν επιχειρούσε να επενδύσει πολιτικά πάνω στο αίμα ανθρώπων που έζησαν σε μια ανώμαλη περίοδο. Οφείλει να ζητήσει συγγνώμη ή να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία που αποδεικνύουν όσα έγραψε.

Και επειδή η Ελλάδα είναι πάντα μια μικρή χώρα και όλοι λίγο πολύ έχουμε συναντηθεί κάποια στιγμή διαβαστε κι αυτό

Το μακρινό 2013-2014, μια ζωή ολόκληρη πριν δηλαδή, συνεργάστηκα με την Εύα Καϊλή. Την πανέμορφη, χυδαία, ξεδιάντροπη, αλαζονική, διαπλεκόμενη, βρώμικη Εύα Καϊλη.

Η γυναίκα αυτή μετά από έναν ανασχηματισμό στην συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ανέλαβε πρόεδρος του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας, στο οποίο εργαζόμουν εγώ ως ταπεινό μπλοκάκι, κατόπιν διαγωνισμού.

Μας την κουβάλησε ο Βαγγέλης που απαιτεί να αναγράφεται Ευάγγελος, ήταν από τότε κολλητή του Αδώνιδος και, μάλιστα, ακουγόταν στους διαδρόμους ότι ο τελευταίος της είχε εξασφαλίσει κάποια θέση PR για Ισραηλινές εταιρείες φαρμάκου, τύπου influencer της πολιτικής.

Στο ΚΕΘΙ, επίσης, η Εύα, κατά παράβαση του εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας, διόρισε ευθύς αμέσως την αδερφή της Μαγδαλένα, την οποία, ωστόσο, δεν είδαμε ποτέ και ούτε ξέρω, εάν τελικά κατάφερε να πληρώνεται από τον Έλληνα φορολογούμενο. Ισχυριζόταν δε ότι ως πρόεδρος δεν λάμβανε μισθό διότι, γελάτε χωριανοί, λάμβανε παχυλή (για τα δικά μας δεδομένα) ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ. Έτσι απειλούσε με μηνjύσεις όταν της έλεγαν ότι τσέπωνε κανένα διχίλιαρο γιατί δεν γνώριζαν οι αφελείς ότι άλλο άμα ο φορέας σε τιμά και σε αποζημιώνει για το χρόνο σου και άλλο άμα σε μισθώνει.

Τέλος πάντων, η λεγάμενη και η αδερφή της είχαν μια φίλη επιστήθια, εργαζόμενη σε μια ΜΚΟ με έδρα στο Ίλιον και πεδίο δράσης το Πάρκο Αντώνης Τρίτσης, που η ζωή τα έφερε να γνωρίζω ότι είχε αναλάβει προγράμματα από το Πράσινο Ταμείο, μεταξύ άλλων, τα οποία υποτίθεται υλοποιήσε αλλά μόνο ως μακέτο ετούτο το έργο. Στο ΔΣ της εν λόγω ΜΚΟ ήταν, σχεδόν φυσικά, η Μαγδαλένα, βεβαίως βεβαίως. Γνωρίζω δε για τη φιλία τους διότι τη μόστραραν σε φωτογραφίες στο facebook και δεν σκέφτηκαν ποτέ μέσα στην εξουσιολαγνεία τους ότι μπορεί κάποιος να κοιτάξει.

Στην φιληνάδα αυτή οι δύο αδερφές αποφάσισαν ότι ήθελαν να δώσουν τη θέση μου κι έτσι όταν ήρθε η ώρα να επαναληφθεί ο διαγωνισμός για την ανανέωση έργου, ισχυρίστηκαν ότι εγώ με πτυχίο, μεταπτυχιακό, 3 ξένες γλώσσες, μέχρι και ECDL με βαθμολογία 100% και εκείνη που είχε ένα ξερό lower χωρίς πτυχίο …ισοβαθμίσαμε.

Μάλιστα, η μαντάμ με εκβίασε κανονικότατα μέσω του διευθυντή οικονομικών να μην κάνω ένσταση στον διαγωνισμό, εάν θέλω να λάβω την υπόλοιπη χρωστούμενη αμοιβή μου από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ και σε όλο αυτό τους διευκόλυνε μια άλλη μαντάμ από αυτές που το παίζουν βαρέως φεμινίστριες -την έχω όμως και αυτή σημειωμένη στα κιτάπια μου και περιμένω πότε θα έρθει η ώρα της.

Μη τα πολυλογώ, εάν με ξέρετε λίγο, ξέρετε ότι έκανα ένσταση, έβαλα μία δικηγόρο που τότε ήταν ΚΚΕ (τώρα ΝΔ), αναποδογύρισα τα γραφεία (πιθανή κυριολεξία alert), έφτασα σε δυο διαφορετικές ελεγκτικές επιτροπές, διαμαρτυρήθηκα στον ΑΣΕΠ, πήρα την αμοιβή μου γιατί η παρακράτησή της ήταν κακούργημα, δεδομένου ότι είχε εκδοθεί η επιταγή και απείλησα εγώ τον διευθυντή ότι θα βγει από το κτήριο μόνο συνοδεία αστυνομικού καθότι το αδίκημα αυτεπάγγελτο -κυριολεκτικά είχα πιάσει τα περάσματα-, και χάρη σε μια γυναίκα δεξιά του υπ. Εργασίας μετά από περίπου δύο χρόνια δικαιώθηκα και επέστρεψα στη θέση μου.

Και κράτησα αρχείο. Δεν το έχω κάνει πολλές φορές αυτό στη ζωή μου, γιατί γενικά δεν σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι είναι μια σκατούλα σκύλου πατημένη στο πεζοδρόμιο αλλά η Εύα, ω η όμορφη, ανίδεη από οτιδήποτε περνούσε έστω ξυστά από την έννοια της ισότητας Εύα, έβλεπα ότι ήταν θέμα χρόνου να σκάσει σαν βεγγαλικό στα μούτρα μας και να πάρει μαζί της ότιδήποτε βρεθεί σε απόσταση αρκετή ώστε να λερωθεί.

Η Εύα πήγαινε ταξίδια στη Νέα Υόρκη για Χριστούγεννα υπό το πρόσχημα ότι έτρεχε μια συνεδρίαση του ΟΗΕ με λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου και έφτανε την μέρα που η συνεδρίαση είχε τελειώσει. Η Εύα απαιτούσε στον διεθνή διαγωνισμό του οποίου ήμουν υπεύθυνη να προβλέψουμε 180.658.712 μίλια μετακινήσεων για τους ωφελούμενους του έργου. Το ταξιδιωτικό κομμάτι ήταν ήδη συμφωνημένο ότι θα εκτελέσει το ταξιδιωτικό γραφείο της συζύγου του οικονομικού διευθυντή. Όταν δε αυτά δεν έβγαιναν γιατί εγώ λύσσαγα στα mails να είμαι όσο πιο αναλυτική γινόταν για τις προφορικές οδηγίες/πιέσεις που δεχόμουν ακύρωσε τον διαγωνισμό. Η Εύα προσπάθησε να απολύσει με όλες της τις δυνάμεις μια εργαζόμενη μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας για να την αντικαταστήσει με άλλη φιληνάδα της. Η Εύα απαιτούσε τη βάση δεδομένων των εκατοντάδων γυναικών που είχαν εγγραφεί στο πρόγραμμα, δηλαδή τα πλήρη στοιχεία επικοινωνίας τους, για το προσωπικό της αρχείο, κάτι από τότε εντελώς παράνομο. Η Εύα, η Εύα, η Εύα. Από τους πιο σάπιους ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ. Η Εύα. Δεν της πήγαινε ποτέ κανείς κόντρα και με μισούσε με όλο της το εγώ, το υπερεγώ και το εκείνο.

Εύα, όταν σε μάζεψαν, όταν καταστράφηκες -είτε βγεις, είτε μείνεις μέσα-, να ξέρεις εγώ φώναξα από την ψυχή μου: ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ. Και αυτή είναι η πρώτη φορά που γράφω αυτή την ιστορία.

Αντί επιλόγου: Όταν κάποτε βγήκε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί όλους αυτούς να τους ξηλώσει πάσει θυσία, να τους στείλει σπίτια τους έστω, αντί για φυλακή, αφού τα αδικήματα αποδεικνύονταν εξαιρετικά δύσκολα, προσπάθησε να τους αναμορφώσει. Δεν αναμορφώνεται η χωματερή, αγάπη μου. Θέλει ισοπέδωση.
Sofia Mandilara

Και για να μην ξεχνιομαστε για το πως κυκλοφορει η ξεπλενεται μαυρο χρημα απο τους ισχυρους φιλανθρωπους αυτης της χωρας

ΚΙΒΩΤΟΣ

Τό 2018 κατά σύμπτωση είχαν βραβευτεί η Εύα Καϊλή ως καλύτερη Ευρωβουλευτής καί ο πατήρ Αντώνιος ως ο καλύτερος Ευρωπαίος πολίτης μετα απο προταση του ευρωβουλευτη του ΣΥΡΙΖΑ κ Παπαδημουλη της ευρωβουλευτή της ΝΔ Ελίζας Βόζενμπεργκ και του ευρωβουλευτή του Ποταμιού, Μιλτιάδη Κύρκου.

«Πήρα τα 347.000 ευρώ και τις λίρες από τη θυρίδα της τράπεζας στον Κολωνό για να τα… μετρήσω» είπε στους εμβρόντητους αξιωματικούς της Οικονομικής Αστυνομίας η σύζυγος του πατέρα Αντωνίου, όταν οι έρευνες έβγαλαν λαβράκι και μέσα σε μια κρύπτη βρέθηκαν τα μετρητά και οι χρυσές λίρες.Μάλιστα η πρεσβυτέρα Σταματία Γεωργαντή προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και υποστήριξε ότι μετά την καταμέτρηση το ρευστό θα το κατέθετε σε τραπεζικούς λογαριασμούς της «Κιβωτού».Την ίδια ώρα τα νεώτερα στοιχεία από τις ελληνικές τράπεζες ανεβάζουν το ποσό των καταθέσεων σε 14 εκατομμύρια ευρώ. Σήμερα οι αρχές περιμένουν τις απαντήσεις από δυο ακόμη τράπεζες και έτσι δεν αποκλείεται το ποσό να είναι ακόμα μεγαλύτερο. Λεφτά που ναι μεν ήταν σε λογαριασμούς της «Κιβωτού» ωστόσο διαχειριστές ήταν η ίδια και η ηλικιωμένη μητέρα του πατρός Αντωνίου.Στο πλαίσιο της έρευνας που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, οι αστυνομικοί θα αναζητήσουν τη διαδρομή των χρημάτων και τον τελικό προορισμό τους. Δηλαδή, αν αυτά φυλάσσονταν σε κρύπτες, αν έβγαιναν εκτός Ελλάδας με εμβάσματα ή ακόμα και αν κατέληγαν σε κάποιον παράκτιο φορολογικό παράδεισο. Παράλληλα, με παραγγελία του προέδρου της Αρχής Ξεπλύματος, αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπο Βουρλιώτη, ελέγχονται μία προς μία οι δωρεές που έχουν γίνει στον πατέρα Αντώνιο. Η Αρχή διερευνά το ενδεχόμενο δωρητές να «ξέπλεναν» χρήματα μέσω της «Κιβωτού», καθώς τα ποσά αυτά εκπίπτουν από την Εφορία. Στην περίπτωση που διαπιστωθεί ότι οι δωρεές ήταν πρόσχημα, τότε θα απαγγελθούν κατηγορίες σε βάρος πολλών προσώπων.

Qatar

Δωματιο εργαζομενων στο Καταρ

Workers are at risk of heat exhaustion which can cause people to 'slip away' in their sleep

Ωρα ξεκουρασης εργαζομενων

Migrant workers in Qatar are paid £200-a-month and work in intense heat ahead of World Cup

Μανωλαδα 

Φράουλες, αίμα και κέρδη στη Μανωλάδα - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online

Μανωλάδα: Αθώοι ιδιοκτήτης και ο ένας επιστάτης, καταδίκες για τους άλλους δύο επιστάτες - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online

Ισπανια Αλμερια 100 000 εργατες

El Ejido

Και ο ΤΑΙΠΕΔ-Πιτσιορλας;

Ο Στ. Πιτσιόρλας, η ΕΥΠ και οι επενδυτές από το Κατάρ

Η «Εφ.Συν.» παρουσιάζει σήμερα τους λόγους για τους οποίους η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών κλήθηκε το 2013 να παρακολουθήσει εξ αντανακλάσεως τον πρώην υφυπουργό και πρώην πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ ● Οι επενδυτές που ο ίδιος ο κ. Πιτσιόρλας έχει δηλώσει επίσημα ότι τους είχε βοηθήσει εμπλέκονταν σε περίεργες κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών, αγοραπωλησίες ελληνικών νησίδων, συνεργασίες με ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί για λαθρεμπόριο και παραδικαστικό κύκλωμα ● Πώς οι επενδυτές που κατηγορούνται για σειρά κακουργημάτων ευνοήθηκαν με επιδότηση μισού εκατομμυρίου ευρώ επί Ν.Δ.

Παρακολουθούσε η ΕΥΠ το τηλέφωνο του Στέργιου Πιτσιόρλα και του Σπύρου Σαγιά με εντολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ; Αυτός είναι ο ισχυρισμός που προβάλλει τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να βγει από την ιδιαίτερα δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει εδώ και περίπου ενάμιση μήνα με το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Σήμερα, μάλιστα, στην πρεμιέρα της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, η κυβερνητική πλευρά φαίνεται έτοιμη να θέσει το θέμα της παρακολούθησης των εν λόγω σε μια προσπάθεια να στρέψει τα βέλη της επικαιρότητας αλλού πετυχαίνοντας έναν συμψηφισμό ευθυνών. Υπό αυτό το πρίσμα μπορεί να εξηγηθεί και η συνέντευξη του πρώην υφυπουργού και πρώην προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ, Στέργιου Πιτσιόρλα, στα «Νέα» της Δευτέρας, η οποία προβλήθηκε με τίτλο «Αλέξη, γιατί με παρακολουθούσες;».

Η «Εφ.Συν.» σήμερα παρουσιάζει το πλήρες ιστορικό της υπόθεσης με τους επενδυτές από το Κατάρ και κυρίως φέρνει στο φως έγγραφα που αποδεικνύουν ότι η ΕΥΠ γνώριζε ήδη από τον Νοέμβριο του 2013 πόσο σοβαρή ήταν η εν λόγω υπόθεση, στο πλαίσιο τόσο της εθνικής ασφάλειας όσο και της εγκληματικής δραστηριότητας.

Πριν περάσουμε στο χρονικό της ιστορίας αξίζει να αναφερθεί πως η συνέντευξη Πιτσιόρλα ήρθε ως «ουρά» δημοσιεύματος της προηγούμενης εβδομάδας από την εφημερίδα «Μπαμ», σύμφωνα με το οποίο τόσο ο ίδιος όσο και ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ Σπύρος Σαγιάς παρακολουθούνταν για ένα δίμηνο το 2016 από την ΕΥΠ. Εκτός αυτού, πριν από λίγες μέρες έλαβε χώρα και η συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας στην οποία κλήθηκαν να μιλήσουν μεταξύ άλλων και οι πρώην διοικητές της ΕΥΠ Θεόδωρος Δραβίλλας (επί κυβέρνησης Σαμαρά) και Γιάννης Ρουμπάτης (επί κυβέρνησης Τσίπρα).

O δεύτερος φέρεται να είπε ότι «κληρονόμησε» σχετική έρευνα της ΕΥΠ αναφορικά με την περίπτωση της εταιρείας Pimana, που αφορούσε επένδυση του εμίρη του Κατάρ στη Ζάκυνθο. Φέρεται επίσης να υποστήριξε ότι στο πλαίσιο αυτής της έρευνας δεν παρακολουθούνταν απευθείας οι Πιτσιόρλας – Σαγιάς, αλλά άτομα τα οποία ελέγχονταν για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως στη συνέντευξή του στα «Νέα» ο κ. Πιτσιόρλας είπε πως το 2013 και το 2014 είχε όντως «φιλική σχέση με την εδώ ομάδα που εκπροσωπούσε τα συμφέροντα του εμίρη του Κατάρ και τους βοήθησα να κάνουν επενδύσεις».

Από την πλευρά του, ο κ. Δραβίλλας φαίνεται ότι μπέρδεψε κάπως τα πράγματα και φέρεται να υποστήριξε πως επί των ημερών του στην ΕΥΠ δεν υπήρξε επισύνδεση ούτε του κ. Πιτσιόρλα ούτε του κ. Σαγιά και ότι ζήτησε από τον τότε επικεφαλής της αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, κ. Νικολούδη (και εν συνεχεία υπουργό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ), να υπάρξει έρευνα για την υπόθεση αγοραπωλησίας της νησίδας Οξυάς και όχι για το «Ναυάγιο» της Ζακύνθου, όπως σκοπίμως συγχέεται.

Είναι τα πράγματα έτσι όπως υποστηρίζει ο κ. Δραβίλλας και η επένδυση στην Οξυά δεν έχει καμία σχέση με εκείνη της Ζακύνθου; Ας δούμε λίγο τα γεγονότα…

Πίσω στο 2009

Τότε αρχίζει η περίφημη υπόθεση των επενδυτών, με ασυνήθιστες τραπεζικές συναλλαγές σε υποκατάστημα της ΕΤΕ, οι οποίες προκαλούν το ενδιαφέρον της Αρχής Καταπολέμησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες. Ποσό 5 εκατ. ευρώ κατατίθεται σε λογαριασμό της ΕΤΕ που ανοίγει ο Σύρος υπήκοος Μοχάμαντ Μακλούφ. Εντολέας είναι μια offshore εταιρεία.

Η έρευνα της Αρχής αποδεικνύει πως ο Μακλούφ είχε στενές σχέσεις με την οικογένεια Αλ Ασαντ, που κυβερνά τη Συρία, καθώς η μητέρα του σημερινού προέδρου της χώρας, Μπασάρ Αλ Ασαντ, λεγόταν Ανίσα Μακλούφ. Ο ίδιος συστηνόταν ως γενικός διευθυντής του υπουργείου Οικονομικών της χώρας και το τηλέφωνο επικοινωνίας που δήλωσε στην Εθνική Τράπεζα προκειμένου να ανοίξει λογαριασμό αντιστοιχούσε σε εταιρεία εμπορίας πετρελαιοειδών με έδρα τον Πειραιά.

Στην Ελλάδα ο Μακλούφ αναφέρει ως αντίκλητό του έναν άλλο Σύρο, που απέκτησε την ελληνική ιθαγένεια το έτος 2000, ονόματι Τζαμάλ-Ηλία Ζοράτλυ.

Από το 2009 έως το 2011 ο Μακλούφ φέρνει αρκετά χρήματα στην Ελλάδα και τα επενδύει είτε αγοράζοντας ακίνητα είτε μετοχές και τραπεζικά προϊόντα. Τον Αύγουστο του 2011 η Ευρώπη επιβάλλει κυρώσεις στη Συρία και σε υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης Αλ Ασαντ. Συνέπεια αυτού είναι όπως η Αρχή με την υπ. αρ. 81/2011 διάταξη δεσμεύει την περιουσία του Μακλούφ στην Ελλάδα που εκείνη την περίοδο είχε αποτιμηθεί στα 20 εκατ. ευρώ.

Την ίδια ώρα η Αρχή δεν έχει σταματήσει την έρευνά της και διαπιστώνει ότι ο Ζοράτλυ εμφανίζεται να συνυπάρχει σε διάφορες εταιρείες με τον Σ.Κ., ο οποίος στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί και καταδικαστεί κατ’ επανάληψη για λαθρεμπόριο πετρελαιοειδών, καθώς και για συμμετοχή στο παραδικαστικό κύκλωμα Καλούση – Μπουρμπούλια.

Εν τω μεταξύ, την ίδια περίοδο αναφέρονται στην Αρχή και άλλες ύποπτες κινήσεις λογαριασμών, αυτή τη φορά στην Εμπορική Τράπεζα. Οι κινήσεις γίνονται από μια γυναίκα, την Τζουμάνα Μπεσάρα, υπήκοο Λιβάνου, που δηλώνει επιχειρηματίας. Την ίδια ώρα και η Εθνική Τράπεζα ενημερώνει την Αρχή για ύποπτες συναλλαγές που γίνονται από τον Γκάζι Χαντάντ, υπήκοο Καναδά με λιβανέζικη επίσης καταγωγή και ο οποίος είναι μέτοχος στην εταιρεία Pimanso Α.Ε. Η εν λόγω εταιρεία η οποία είναι ενεργή και σήμερα έχει ως αντικείμενο την εκμετάλλευση και επιστασία ακινήτων.

Από την έρευνα αποδεικνύεται ότι η Τζουμάνα Μπεσάρα είχε δεχθεί μέσα σε έναν χρόνο εμβάσματα ύψους 3,9 εκατ. ευρώ από άτομο που ονομαζόταν Κριστιάν Κομέρ και το οποίο είχε επίσης γεννηθεί στον Λίβανο και είχε υπηκοότητα Καναδά.

Οι υπάλληλοι της Αρχής συνεχίζουν την έρευνα και εν τέλει διαπιστώνουν ότι η Τζουμάνα Μπεσάρα ήταν μέλος της εταιρείας Pimanso, o Γκάζι Χαντάντ ήταν μέτοχος στην ίδια εταιρεία και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος ήταν ο Τζαμάλ-Ηλίας Ζοράτλυ. Ολοι τους, μαζί με τον Μακλούφ, δήλωναν ως διεύθυνση κατοικίας την ίδια οδό και αριθμό στη Βούλα.

Οι επενδύσεις

Τα εμβάσματα που λαμβάνει η Τζουμάνα Μπεσάρα επενδύονται αρχικά σε αγορά ακινήτου στο Γαύριο Ανδρου, ενώ ένα ποσό χρησιμοποιείται για την πληρωμή νοσηλείας Λίβυων τραυματιών (βρισκόμαστε στην περίοδο των μεγάλων αλλαγών λόγω της Αραβικής Ανοιξης), οι οποίοι νοσηλεύτηκαν σε διάφορες κλινικές της Ελλάδας εκείνη την περίοδο. Από εκεί και πέρα:

● Στις 20 Ιουνίου του 2012 ανοίγεται ένας λογαριασμός όψεως στην ΕΤΕ με δικαιούχο την κυπριακή εταιρεία Arcler Investments. Σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα η εταιρεία συστάθηκε στα τέλη Μαΐου της ίδιας χρονιάς στην Κύπρο με μοναδικό μέτοχο τον Κριστιάν Κομέρ και νόμιμους εκπρόσωπους τον ίδιο, την Τζουμάνα Μπεσάρα και τον Τζαμάλ-Ηλία Ζοράτλυ.

● Πέντε μέρες αργότερα, στις 25 Ιουνίου, πιστώνεται στον λογαριασμό της εταιρείας έμβασμα ύψους 3.558.000 ευρώ με αιτιολογία την προεξόφληση προσυμφώνου συμβολαίου αγοραπωλησίας 5 νησίδων που ανήκουν στο σύμπλεγμα των Εχινάδων.

● Λίγους μήνες αργότερα, στις 15 Οκτωβρίου αγοράζεται έναντι ποσού 1 εκατ. ευρώ μια νησίδα που βρίσκεται στο σύμπλεγμα των Εχινάδων με αγοραστή μια εταιρεία ονόματι «Πιμάκρι Ακίνητα Α.Ε.».

● Εναν χρόνο μετά στην υπόθεση μπαίνει και ο Στρατός. Με τα υπ. αρ. Φ.110/07/318256 (14/10/2013) και Φ.110/07/318257 η Διεύθυνση Ασφάλειας και Αντιπληροφοριών του ΓΕΕΘΑ ζητά στοιχεία ώστε να διαμορφώσουν τη δική τους εισήγηση για την πώληση των νησίδων, καθώς η περιοχή θεωρείται παραμεθόριος.

● Στις 19 Νοεμβρίου του 2013 η Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος αποστέλλει έγγραφο προς την ΕΥΠ με το οποίο την ενημερώνει για το σύνολο της υπόθεσης, τα εμπλεκόμενα πρόσωπα και τις κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών.

● Το 2014 η Τζουμάνα Μπεσάρα και ο Κριστιάν Κομέρ εμφανίζονται ως εκπρόσωποι του πρώην εμίρη του Κατάρ Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί να διαπραγματεύονται την αγορά έκτασης 15.000 στρεμμάτων στο «Ναυάγιο» της Ζακύνθου με στόχο την τουριστική αξιοποίησή της.

● 2021: Δημοσιεύματα του Τύπου αναφέρουν πως ο Κριστιάν Κομέρ και η Τζουμάνα Μπεσάρα συνεχίζουν να επενδύουν στην Ελλάδα με την κατασκευή πεντάστερου boutique hotel 19 δωματίων στου Ψυρρή, στη θέση των κτισμάτων που βρίσκονται στην οδό Λουκά Νίκα 9 και 11. Μάλιστα το έργο, που είναι της τάξεως του 1,8 εκατ. ευρώ, εντάχθηκε στον αναπτυξιακό νόμο με την εταιρεία Pimanso, όπου η Μπεσάρα είναι πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος, να λαμβάνει ενίσχυση 536 χιλ. ευρώ από το ελληνικό Δημόσιο.

Την ίδια ώρα βέβαια και μετά το… ναυάγιο της επένδυσης στο «Ναυάγιο» της Ζακύνθου δύο βουλεύματα της ελληνικής Δικαιοσύνης που εκδόθηκαν το 2020 και το 2022 παραπέμπει την Τζουμάνα Μπεσάρα σε δίκη με τις κατηγορίες για ζημία εις βάρος του ελληνικού Δημοσίου ύψους 17 εκατ. ευρώ, για ηθική αυτουργία, για ψευδή υπεύθυνη δήλωση, για υφαρπαγή ψευδούς βεβαίωσης κ.ά. Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται.

Καταρρέει το αφήγημα

Οσα αναφέραμε πιο πάνω συντελούν πολύ καλούς λόγους για ενασχόληση της ΕΥΠ με τη συγκεκριμένη υπόθεση πριν την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Επενδυτές με περίεργες κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών, κοινές διευθύνσεις, συνεργασίες με ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί για λαθρεμπόριο και παραδικαστικό κύκλωμα, Καταριανοί, αγοραπωλησίες ελληνικών νησίδων, συνέθεταν ένα σκηνικό που σίγουρα άξιζε να διερευνηθεί από τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας περισσότερο από την περίπτωση Ανδρουλάκη. Και επειδή όπως αποδεικνύεται, όλη αυτή η ιστορία έχει μια συγκεκριμένη ακολουθία, στην οποία εμπλέκονται τα ίδια πρόσωπα, μάλλον δεν στέκει το επιχείρημα του κ. Δραβίλλα ότι επρόκειτο για διαφορετικές περιπτώσεις.

Ηταν τα ίδια πρόσωπα από την πρώτη στιγμή που απασχόλησαν τις ελληνικές αρχές και ήταν τα ίδια πρόσωπα που προφανώς παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ για ευνόητους λόγους που αφορούσαν τόσο την εθνική ασφάλεια όσο και πιθανή εγκληματική δραστηριότητα. Κατά συνέπεια και αφού ο κ. Πιτσιόρλας έχει δηλώσει επίσημα ότι τους είχε βοηθήσει στις επενδύσεις, είναι πλέον κατανοητό ότι η παρακολούθηση δεν αφορούσε τον ίδιο, αλλά εκείνους. Ο ίδιος παρακολουθήθηκε εξ αντανακλάσεως. Οπως ακριβώς και όλο το ΠΑΣΟΚ με την παρακολούθηση Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ του κ. Μητσοτάκη.

Μεχρι ποτε θα λεμε και τι να κανω εγω δεν θα σωσω τον κοσμο; Μεχρι ποτε θα κλεινουμε τα συνορα της καρδιας μας σε μια μαζικη  δολοφονια για ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ που εκτυλισεται εδω και χρονια μεσα και εξω απο την χωρα μας; Δεν καταλαβαινουμε πως χανουμε την ψυχη μας ετσι; Πως παυουμε να ειμαστε ανθρωποι; Δεν καταλαβαινουμε πως η ηθικη νομιμοποιηση αυτου του εγκληματος οποια και να ειναι η δικαιολογια θα γινει αργα η γρηγορα το σπαθι που θα κοψει το δικο μας κεφαλι; Τι θα πουμε στην ανθρωποτητα οταν εμεις και τα παιδια μας θα ειμαστε προσφυγες; Λυπηθειτε μας;

Θα γελανε στα μουτρα μας. Θα θεωρησουν την τοτε κατασταση μας δικαιη τιμωρια για οσα εμεις καναμε η δεν καναμε οταν συνανθρωποι μας εκτελουνταν στα παγωμενα νερα του Αιγαιου .

Οταν θα γινει πολεμος να ειστε σιγουροι -ες πως οι μεγαλες δυναμεις θα κανουν οτι και στην Μικρασιατικη καταστροφη. Μονο η αλληλεγγυη των λαων η ανθρωπινη αλληλεγγυη , μπορει να βοηθησει τους φυγαδες οσους ζητανε βοηθεια .Και αυτη την αλληλεγγυη εμεις σαν χωρα ο καθενας απο εμας σαν φυσικο προσωπο την απαξιωνουμε. Περιμενουμε κατω απο το τραπεζι των δυνατων να πεσει κανενα κομματι ψωμι.Κριμα!

Και καλα να δεχθω πως η πλειοψηφια σημερα ειναι συντηρητικων αρχων και δεν πιστευει στον διεθνισμο. Ομως αυτη η πλειοψηφια στην χωρα μας δηλωνει πως πιστευει στον Χριστιανισμο.Τι ειπε ο Χριστος στο Ευαγγελιο του Λουκα για οσους φτωχους και κατατρεγμενους ζητανε βοηθεια;

Λουκ. 6,20 Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔλεγε· μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Λουκ. 6,20 Και αυτός, αφού εσήκωσε τα μάτια του προς τους μαθητάς, έλεγε· “μακάριοι είσθε σεις οι πτωχοί, που δεν έχετε δώσει την καρδία σας εις τα πλούτη, αλλά στηρίζετε τας ελπίδας σας στον Θεόν, διότι ιδική σας είναι η βασιλεία του Θεού.

Λουκ. 6,21 μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. Μακάριοι είσθε σεις, που πεινάτε και στερείσθε, χωρίς να γογγύζετε, διότι θα χορτασθήτε με τας ανεκτιμήτους δωρεάς της βασιλείας των ουρανών. Μακάριοι είσθε σεις, που κλαίετε δια τας αμαρτήματά σας και δια τας άλλας θλίψεις, τας οποίας υπομένετε, διότι θα χαρήτε και θα γελάσετε.

Λουκ. 6,22 μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Μακάριοι είσθε όταν σας μισήσουν οι άνθρωποι και όταν διακόψουν κάθε σχέσιν με σας και σας απομονώσουν και σας υβρίσουν και διαβάλουν το όνομά σας ως πονηρόν και κακόν, κάμουν δε όλα αυτά, διότι είσθε πιστοί μαθηταί του υιού του ανθρώπου.

Λουκ. 6,23 χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν. Χαρήτε κατά την ημέραν εκείνην, που θα υφίστασθε αυτά και σκιρτήσατε από την μεγάλην χαράν. Διότι ιδού, η ανταμοιβή σας θα είναι μεγάλη και ανεκτίμητος στον ουρανόν. Διότι τα ίδια έκαναν οι πατέρες αυτών και στους προφήτας, οι οποίοι σήμερον τιμώνται και δοξάζονται στον ουρανόν.

Τελικα αν η πλειοψηφια των Ελληνων δεν ειναι Χριστιανοι ουτε αριστεροι μπροστα στο δραμα της προσφυγιας τοτε τι ειναι; Πως αυτοπροσδιοριζεται;Απο περιεργεια ρωταω.

Νεκροι ΣΗΜΕΡΑ  Iasonas Apostolopoulos 40 m 

21 πτώματα στην Ραφήνα, τα 11 παιδιά. 35 αγνοούμενοι.

Μια ανάσα από την Αθήνα.
Θα μπορούσαν να είχαν σταματήσει σε τόσα νησιά και δεν το έκαναν, πήγαιναν στην Ιταλία.
Γιατί;
Γιατί το ελληνικό λιμενικό τους βασανίζει και τους επαναπροωθεί στην Τουρκία.
Οι άνθρωποι πνίγονται όχι για να έρθουν στην Ελλάδα αλλά στην προσπάθεια τους να την αποφύγουν.
Η βία του ελληνικού κράτους δημιούργησε μια νέα προσφυγική διαδρομή απευθείας Τουρκία-Ιταλία που είναι 100 φορές μεγαλύτερη και 100 φορές πιο επικίνδυνη.

Αυξάνεται ώρα με την ώρα ο αριθμός των νεκρών προσφύγων και μεταναστών, σύμφωνα με το Λιμενικό, κατά τη διάρκεια των ερευνών που συνεχίζονται λόγω του ναυαγίου στη θαλάσσια περιοχή του Στενού του Καφηρέα στην Εύβοια. Τουλάχιστον 22 νεκροί και 12 διασωθέντες, έχουν περισυλλεχθεί έως τώρα από τη θαλάσσια περιοχή του στενού Καφηρέα στην Εύβοια, μετά το ναυάγιο σκάφους με μετανάστες. Μεταξύ των θυμάτων είναι 11 άνδρες, 6 γυναίκες και 5 παιδιά (τρία αγόρια και δύο κορίτσια). Οι 12 διασωθέντες είναι όλοι άνδρες μεταξύ των οποίων και ένας 16χρονος, ο οποίος νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Σημειώνεται πως σύμφωνα με τις μαρτυρίες των διασωθέντων, τις πρώτες στιγμές μετά το ναυάγιο, στο σκάφος επέβαιναν 68 μετανάστες και πρόσφυγες.

Για τα πουλια ειναι αυτη η αναρτηση.Και τους προγονους μας μεχρι πριν λιγα χρονια.Τους ψαραδες και σφουγγαραδες που φευγαν για την Μπαρμπαρια και αργοτερα ακομα πιο κατω στον Ατλαντικο την Δυτικη Αφρικη στα γαριδαδικα και τους ναυτικους με τα πολυμηνα ταξιδια τους και τους κτηνοτροφους με τα κοπαδια τους τον χειμωνα στα χειμαδια και το καλοκαιρι πανω στα βουνα και τους πλανητες εργατες γης Ρομα και οχι μονο με τα ταξιδια τους σε ολη τη χωρα οπου υπηρχε σοδια για μαζεμα…Ειναι ενα βιβλιο του Μπρους Τσατουιν το συνιστω λεγεται «τα Μονοπατια των τραγουδιων» μια περιπλανηση στους νομαδες ολης της γης. Ο ανθρωπος παντα ηταν μεταναστης. Οσο υπαρχει. Απο τον ανθρωπο στο Φραγχθι και ακομα πιο πισω μεχρι τις μετακινησεις πληθυσμων στην αρχαιοτητα (οι αρχαιοι Ελληνες ηταν μιξη διαφορων φυλων)στον Μεσαιωνα, το 1500 αλλα και αργοτερα τα επομενα χρονια, μεχρι αυτη τη στιγμη. Ανθρωποι ερχονταν ανθρωποι εφευγαν για αλλου.Τα συνορα οι φραχτες και οι πατριδες τους ειναι τοσο μα τοσο προσφατα στην ιστορια του ειδους μας.Ειναι τοσο εναντια στην φυση μας.Στην φυση.

Μεταναστευτικό: Επέκταση του φράχτη στον Έβρο | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Για τα πουλια ειναι ομως αυτη η αναρτηση οχι για τους ανθρωπους.

Η μαλλον για ενα πουλι με το περιεργο ονομα στα Ελληνικα  Θεοβουλος η με την επιστημονικη ονομασια Bar-tailed Godwit που ήταν κάποτε ένα δημοφιλές βρετανικό πιάτο.

Breeding plumage, Dorset

Το όνομα του γένους Limosa είναι από τα λατινικά και σημαίνει «λασπώδης», από το limus , «λάσπη». [7] Το αγγλικό όνομα «Godwit» καταγράφηκε για πρώτη φορά περίπου το 1416–17 και πιστεύεται ότι μιμείται το κάλεσμα του πουλιού αν και God σημαινει Θεος και wit σημαινει πνεύμα, ευφυία, γνωρίζω. Απολιθωματα εχουν βρεθει ηλικιας περιπου 5 εκατομμυριων ετων. Η Limosa lacrimosa είναι γνωστή από το Πρώιμο Πλιόκαινο της Δυτικής Μογγολίας ( Kurochkin , 1985)στην Μογγολια.

Ας του δωσουμε συμβολικα ονομα του  φιλου -ης μας αυτης της αναρτησης να το λεμε Μετανα.Γιατι το Μετανα τα καλοκαιρια ζει και αναπαραγεται στον Βορρα και τους χειμωνας κατεβαινει στον Νοτο να ξεχειμωνιασει

Αυτες ειναι καποιες απο τις διαδρομες των διαφορετικων ειδων του Godwit απο τον τοπο που ζουν το καλοκαιρι προς τους χειμερινους προορισμους τους Ο δικος μας ειναι η δευτερη φωτογραφια απο δεξια. Απο Αλασκα Αυστραλια .

L. l. baueri in Tasmania, Australia (note the barring on the tail)

Βαλανε λοιπον οι επιστημονες ενα πομπο στο νεαρο Μετανα (μολις 5 μηνων) και το παρακολουθησαν απο την

στιγμη που ξεκινησε στις 13 Οκτωβριου απο την Αλασκα και πεταξε χωρις σταση φαγητο η νερο για 11 μερες και μια ωρα , αποσταση 13.560 χιλιομετρων μεχρι την Τασμανια νοτια της Αυστραλιας σπαζοντας ολα τα ρεκορ πτήσης.Μπραβο Μετανα.

Τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει τη μετανάστευση.Τιποτα.Ειναι ένα φυσικό φαινόμενο.

 

Με αφορμη την παρακατω αναρτηση στην σελιδα του ΙΛΜΕ, θυμιζω πως οι πρωτοι προσφυγες πολεμου στην Ερμιονιδα (εξορισμενοι απο τους Αργειους)καταγραφονται το 468 πΧ οταν εφθασαν στην περιοχη μας οι κατοικοι της Τυρινθας . Οι κατοικοι της Ερμιονης τους εστειλαν στο Πορτο Χελι οπου και ιδρυσαν την πολη των Αλιεων εκ Τυρινθας για 165 χρονια μεχρι το 303 πΧ οταν η πολη καταστραφηκε απο τον Δημητριο τον πολιορκητη

Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αίγινας και της Αθήνας (488-481 π.Χ.),1000 Αργείοι υπό τον Ευρυβάτη, διακεκριμένο αθλητή στο πένταθλο, στάλθηκαν στο νησί να βοηθήσουν τους κατοίκους να ανατρέψουν την κυβέρνηση, αλλά απέτυχαν και λίγοι από αυτούς γύρισαν στο Άργος. Ο ίδιος ο Ευρυβάτης προκάλεσε τους πολεμιστές των Αθηναίων σε μονομαχία και σκότωσε τρεις από αυτούς διαδοχικά. Στο τέλος όμως πέθανε από τον Σοφάνη, ήρωα της μάχης των Πλαταιών.Μετά τον οστρακισμό του, ο Θεμιστοκλής κατέφυγε στο Άργος όπου ενίσχυσε τη δημοκρατική παράταξη της πόλης και διαμόρφωσε εχθρικό κλίμα προς τη Σπάρτη. Με ενέργειες του Θεμιστοκλή δημιουργήθηκε η συμμαχία Άργους και Τεγέας. Ο Θεμιστοκλής διώχθηκε από το Άργος πιθανότερα το 465 π.Χ, με ενέργειες των Σπαρτιατών. Την ίδια χρονιά οι Σπαρτιάτες συγκρούστηκαν με τους Αργείους και Τεγεάτες στην Τεγέα όπου και νίκησαν. Λίγο πριν το 468 π.Χ. οι Αργείοι είχαν προχωρήσει στη κατάληψη και την ισοπέδωση των Μυκηνών[5] και της Τίρυνθας, οι κάτοικοι των οποίων εκδιώχθηκαν. Οι Τιρύνθιοι τότε κατέφυγαν στην περιοχή της Ερμιονίδας όπου τους παραχωρήθηκε από τους Ερμιονείς για εγκατάσταση η παραλιακή πόλη Αλιείς.

Ομως προσφυγες πολεμου και μεταναστες φυγαδες μεμονωμενοι σε οικογενειες η σε ομαδες κυνηγημενοι απο την εξουσια τον πολεμο  και την πεινα απο διαφορες εθνοτητες και φυλες παντα εφταναν  σε ολη τη γη και αλλοι ριζωναν, αλλοι συνεχιζαν το ταξιδι τους μεχρι να βρουν την Ιθακη τους. Αυτη ειναι η μοιρα της ανθρωποτητας.

Προσφατα με το μεγαλο προσφυγικο ρευμα λογω πολεμων των περασμενων χρονων ειχαμε προσφυγες πολεμου πρωτα απο την Συρια και την Μεση Ανατολη και μετα και απο την Αφρικη .Η τοπικη κοινωνια ενω στην αρχη εδειξε αλληλεγγυη και συμπαρασταση το 2016

στην συνεχεια στο δευτερο κυμα  ηταν στην πλειοψηφια της οπως σε ολη τη χωρα(και μεσα απο ολους τους εκπροσωπους των παραταξεων στον Δημο) εχθρικη με προσχημα και την πανδημια. Επαναληφθηκε η σκηνη που περιγραφει ο κ Φασιλης για τους προσφυγες του 1922 και την αρχικη αντιμετωπιση τους απο τους Αρβανιτες κατοικους της Ερμιονης.

Το πρώτο ελληνικό έδαφος που πατήσαμε ήταν η Ερμιόνη. Η εντύπωσίς μας ήταν ότι βρήκαμε την πόλη -κωμόπολη με κλειστά τα παράθυρα και κλειστές τις πόρτες και άκρα σιγή. Οι άνθρωποι είχαν κακές πληροφορίες για τους πρόσφυγες, ότι θα ερχόντουσαν εξαγριωμένοι να λεηλατήσουν κ.λπ. και κλείστηκαν στα σπίτια τους“.

Τελικα με εντονες πιεσεις κινητοποιησεις υπογραφες κλπ οι προσφατοι προσφυγες εφυγαν απο εδω και η δομη (ξενοδοχειο) που τους φιλοξενουσε με χρηματα διεθνων οργανισμων λειτουργει πλεον ξανα ανακαινισμενη για πρωτη φορα μετα απο χρονια με ξενους  και Ελληνες επισκεπτες.

Ενω το 1922 η φτωχικη τοπικη κοινωνια ανοιξε τελικα μετα απο λιγες ωρες την αγκαλια της στους προσφυγες η σημερινη ευκαταστατη  κοινωνια την κρατησε πεισματικα κλειστη μεχρι το τελος.

Γραφει η Μαρίκα Γιαηλόγλου για το ερχομό τους στην Ερμιόνη: ”… ύστερα από 5 ημέρας δηλ. στις 17 Οκτωβρίου 1922, το πλοίον μας έφερε εις μιαν πόλιν της Πελοποννήσου, την Ερμιόνην και από εκεί δια ξηράς επήγαμεν στο Κρανίδιον. Εκεί δεν περνούσαμεν καθόλου καλά, διότι από τη μια εσκεπτόμεθα τι εγένετο ο πατέρας μου εις τα χέρια των τυράννων και από την άλλην τι θα γίνη η δική μας κατάστασις σε ένα ξένο μέρος που δεν εγνωρίζαμεν κανένα. Κατά τύχην, οι κάτοικοι ευρέθησαν φιλόξενοι και μας έδωσαν ένα σπίτι δωρεάν, δια να μη χάσω δε τα μαθήματά μου, πήγαινα και εκεί στο Σχολείον και με έδωσαν δωρεάν όλα τα χρειαζούμενα. Μετά 8 μήνες η μαμά μου εσκέφθη να υπάγει στας Αθήνας να εύρει ένα σπίτι και να μας πάρει».

Αλλα και οσοι προσφυγες εμειναν στην Ερμιονιδα αργησαν να γινουν αποδεκτοι απο μερος της τοπικης κοινωνιας. Αλλαξαν τα επωνυμα τους προς το Ελληνικοτερο , συναντουσαν αντισταση απο τις οικογενειες των ντοπιων κοριτσιων οταν τις ζητουσαν σε γαμο , αποκαλουσαν τα παιδια τους «Τουρκοπουλα» καποιοι συμμαθητες τους στο σχολειο. Ηταν βλεπετε και η γλωσσα ενα εμποδιο. Οι Αρβανιτες με την δικια τους ντοπιολαλια δεν αποδεχοντουσαν τους Μικρασιατες γιατι μιλουσαν Τουρκικα.

Οι ντόπιοι τον αγαπούσαν για την καλοσύνη και το χιούμορ του και καλοπροαίρετα τον πείραζαν για την πολυτεκνία του και για την χαρακτηριστική περίεργη προφορά του, αφού δεν κατάφερε ποτέ να μάθει σωστά τα Ελληνικά.

Χαρακτηριστικό ήταν το παράπονο της Φ. Χαϊδεμένου: “Στην Τουρκία μας φέρθηκαν σαν Έλληνες και στην Ελλάδα σαν Τούρκους”.

Το προσφυγικο ΔΕΝ ειναι ιστορια. Καθε μερα καραβια απο απελπισμενους βουλιαζουν στην Μεσογειο κορμια ξεσκιζονται στα συρματοπλεγματα στα συνορα απελπισμενοι ανθρωποι φυλακιζονται σε στρατοπεδα συγκεντρωσης σε αθλιες συνθηκες μπας και μολυνουν τον Ευρωπαικο «πολιτισμο». Ο πρσγυγας ο μεταναστης ο ξενος δεν ειναι απειλη και φοβος.Ειναι πλουτος. Οικονομικος και ψυχης. Το ανακαινισμενο ξενοδοχειο που τους φιλοξενουσε ειναι η αποδειξη. Ελπιζω καποτε οι εκπροσωποι μας στο Δημοτικο Συμβουλιο να βρουν το πολιτικο θαρρος να αναγνωρισουν το λαθος τους στην διαχειριση του προσφυγικου τα προηγουμενα χρονια και να αναθεωρησουν τις αποψεις τους.

Σημειωση. Στην μελετη του κ Φασιλη υπαρχουν πολυτιμα στοιχεια. Στα αιτια που οδηγησαν στην Μικρασιατικη καταστροφη θιγει καποιες παραμετρους αλλα δεν προχωρα. Οπως θα εχετε διαβασει οσοι παρακολουθειτε το ιστολογιο μου την κυρια ευθυνη και σε αυτη τη καταστροφη την ειχε το παλατι και η αυλη του. ο Κωνσταντινος Α και τα παιδια του . Αυτη η πληγη πανω στην ιστορια της χωρα; που οσοι αιωνες κι αν περασουν δεν θα κλεισει ποτε παρ ολο που τελικα τους διωξαμε τους Γλυξμπουργκ οπως και τον προκατοχο τους τον Οθωνα.Και σε αλλα σημεια της μελετης εχω διαφωνιες με τον συγγραφεα και την λυρικη γραφη του  χωρις αυτο να μειωνει την αξια της σαν καταγραφη πρωτολειου υλικου της τοπικης ιστοριας που εχει συγκεντρωσει και καταγραψει.

ΙΛΜΕ αρθρο του Του Γιώργου Φασιλή Αντιπτέραρχου Ιπτάμενου ε.α  Επίτιμος Δκτής Σχολής Ικάρων

Το χρονικό μιας τραγωδίας.

Η υποδοχή των προσφύγων του 1922

και η ζωή τους στην Ερμιόνη.

Του Γιώργου Φασιλή*

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μεγάλο το βάρος της ευθύνης, όταν καλείσαι να ερευνήσεις και να παρουσιάσεις ένα θέμα που σχετίζεται με κορυφαία ιστορικά γεγονότα της πατρίδας και αγγίζει τις καρδιές ολόκληρης της Ελληνικής κοινωνίας.

Τον Αύγουστο 2012 στην Ερμιόνη, σε ένα μεγάλο και εξαίρετο ακροατήριο, είχα τη χαρά και μεγάλη τιμή να παρουσιάσω το θέμα ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ. Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΟΥ 1922 ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ.

Ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, γεμάτο πόνο και δυστυχία και μεγάλη πρόκληση για μένα, αφού ανάλογη έρευνα δεν είχε ξαναγίνει στο παρελθόν. Ένα χρόνο πριν, με σεβασμό στη προσφυγιά, ξεκίνησα τη συλλογή στοιχείων, ένα εγχείρημα ομολογώ δύσκολο, διότι οι πληροφορίες από τα τοπικά αρχεία ήταν ελάχιστες και οι ζωντανές πηγές πληροφόρησης, οι πρωταγωνιστές δηλαδή, που έζησαν τις φοβερές στιγμές του 1922, δυστυχώς, δεν υπήρχαν στη ζωή.

Μοναδική πηγή μου οι απόγονοί τους, οι οποίοι μετά το αρχικό αναμενόμενο ξάφνιασμα, επειδή κάποιος θέλησε να ασχοληθεί με τις ρίζες τους, μου άνοιξαν τα σπίτια τους και τη καρδιά τους και με δέχτηκαν με ζεστασιά και μεγάλη διάθεση να βοηθήσουν. Αγκάλιασαν τη προσπάθειά μου, την έκαναν δική τους υπόθεση, με εμπιστεύθηκαν και με συγκινητική προθυμία, ήθελαν να μου μεταφέρουν τις αφηγήσεις των γονιών τους, αυτό το σπαρακτικό και συνάμα θαυμαστό βίωμα με τον πόνο της προσφυγιάς, αλλά και το κουράγιο τους για μια νέα αρχή. Στις ευχαριστίες μου, απαντούσαν ευγενικά: «Εμείς σ’ ευχαριστούμε, που βγάζεις από το σεντούκι μας κομμάτια της ζωής μας, για τα οποία είμαστε υπερήφανοι, αλλά κανένας μέχρι τώρα, δεν θέλησε να ασχοληθεί».

Με την ευκαιρία των 90 χρόνων της Μικρασιατικής τραγωδίας, το βράδυ αυτό, αποδώσαμε φόρο τιμής στις ψυχές των αθώων που σφαγιάστηκαν στα ματωμένα χώματα της Ιωνίας και σε εκείνους που θρηνώντας έφτασαν στην Ελλάδα ξεριζωμένοι. Εκτελέσαμε το ιερό καθήκον μας έναντι της ιστορικής αλήθειας, για την απώλεια του δεύτερου πυλώνα του Ελληνισμού, μιας άλλης Ελλάδας, ενός μέλους του εαυτού μας και του πολιτισμού μας.

Με υπερηφάνεια και συγκίνηση ταξιδέψαμε πίσω στο χρόνο, ανοίγοντας μια άγνωστη για τους πολλούς σελίδα της τοπικής μας ιστορίας, σχετικά με τη συμμετοχή της Ερμιόνης σε ένα από τα δραματικότερα κεφάλαια της Ιστορίας, τη τραγωδία του 1922. Η εκδήλωση αφιερώθηκε στους προγόνους μας, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, που έζησαν σε αυτό τον τόπο ένα αιώνα πριν και αγκάλιασαν με στοργή τους ξεριζωμένους Μικρασιάτες. Αφιερώθηκε και σε όλους τους πρόσφυγες, αφιερώθηκε και σε όσους σήμερα μπορούν να αισθανθούν τι σημαίνει προσφυγιά.

Η προσφυγιά είναι ένα θέμα που μας προκαλεί και μας προσκαλεί να σκύψουμε στο πόνοτη θλίψη και την εξαθλίωση, αλλά και στην υπερηφάνεια, την αξιοπρέπεια, την ψυχική δύναμη, τη δημιουργία και το πάθος για τη ζωή.

Ο ποιητής Νίκος Γκάτσος γράφει:

“Άντρα και γείτονα και φίλε,

στη φτώχεια και την προσφυγιά,

μια παγωμένη σπίθα στείλε,

να σου την κάνω πυρκαγιά”

ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

 

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει, η Οθωμανική Αυτοκρατορία συντρίβεται και παραδίδεται στους συμμάχους άνευ όρων. Η Ελλάδα βρίσκεται στο στρατόπεδο των νικητών και περιμένει την ανταμοιβή της. Η έκταση και ο πληθυσμός της έχουν διπλασιασθεί, αλλά ο Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος με τη διορατικότητά του κρίνει ότι είναι η κατάλληλη συγκυρία για την πραγματοποίηση του οράματος της Μεγάλης Ιδέας, που επί 465 χρόνια από την άλωση της Πόλης, μεταφέρεται ως θρύλος από γενιά σε γενιά των Ελλήνων.

Tο θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ με άλλα συμμαχικά πλοία αγκυροβολεί στον Βόσπορο και πλημμυρίζει με συγκίνηση και εθνική υπερηφάνεια τους 200.000 Έλληνες της Πόλης. Στο Πατριαρχείο τελείται δοξολογία, οι Βυζαντινοί ύμνοι δονούν την ατμόσφαιρα, οι θρύλοι ζωντανεύουν και οι Έλληνες αρχίζουν να ονειρεύονται. Πιστεύουν ότι έφτασε η ώρα να πληρωθεί ο μύθος του “πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι!!”

Στη διάσκεψη της ειρήνης (Ιαν. 1919) για το μοίρασμα των κεκτημένων του πολέμου, ο Βενιζέλος με την προσωπικότητα και τη ρητορική του δεινότητα κερδίζει την εύνοια των συμμάχων και διεκδικεί εδάφη της Μ. Ασίας και ιδιαίτερα της Σμύρνης.

Οι σύμμαχοι για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή το εγκρίνουν και στις 2 Μαΐου 1919, νηοπομπή με Ελληνικό Στρατό καταφθάνει στο λιμάνι της Σμύρνης και ανατέλλει ο ήλιος της λευτεριάς. Πρώτο δένει στη προκυμαία συμβολικά το υπερωκεάνιο ΠΑΤΡΙΣ και προκαλεί φρενίτιδα ενθουσιασμού και συγκίνησης στη λαοθάλασσα των Ελλήνων, που 465 χρόνια περίμεναν την ευλογημένη αυτή μέρα. Με ροδοπέταλα και δάφνες ραίνουν τους στρατιώτες και με τις σημαίες έχουν μετατρέψει τους δρόμους σε γαλανόλευκους χειμάρρους! Ακόμα και τα γαμήλια στέφανα κατέβασαν από τις στεφανοθήκες οι γυναίκες, για να στεφανώσουν τους στρατιώτες. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος ευλογεί τους στρατιώτες και αναφωνεί “Χριστός Ανέστη!” Η ατμόσφαιρα δονείται από το “Χαίρε, ω χαίρε λευτεριά!” Είναι μέρα Αναστάσεως και εθνικής υπερηφάνειας! Είναι η μέρα της πολυπόθητης λευτεριάς!

Σε λίγους μήνες οι Έλληνες στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και πολλοί νέοι της Ερμιόνης, με ηρωικές μάχες καταλαμβάνουν σημαντικές πόλεις γύρω από την Σμύρνη. Ωστόσο, ο νέος ηγέτης των Τούρκων Κεμάλ Ατατούρκ, που γνωρίζει ότι το ρολόι της ιστορίας σήμανε τη δική του ώρα για τη δημιουργία της Νέας Τουρκίας, οργανώνει στρατό και αντεπιτίθεται. Ο Βενιζέλος πετυχαίνει την έγκριση των συμμάχων για προέλαση στο εσωτερικό της Τουρκίας, με σκοπό να μειώσει τη δύναμη του Κεμάλ και σε 35 ημέρες οι Έλληνες, με νικηφόρες μάχες μοναδικής γενναιότητας, αλλάζουν τον χάρτη της Μ. Ασίας. Ο θρίαμβος της Μικρασιατικής εκστρατείας αρχίζει και η Ελλάδα μετατρέπεται σε δύναμη των δύο Ηπείρων και των 5 θαλασσών με τριπλάσιο πληθυσμό και έκταση.

Όμως, τα μεγάλα επιτεύγματα έχουν αξία όταν κατοχυρώνονται και εξασφαλίζονταιΣύμφωνα με τον Εμμανουήλ Ρέπουλη, “Στον τόπο μας, μαζί με τα δαιμόνια της αναδημιουργίας, γεννώνται και δαιμόνια καταστροφής. Τα πρώτα εν ώρα εθνικής δυσφορίας. Τα δεύτερα εν καιρώ ευτυχίας”.

Ένα χρόνο μετά, ο Βενιζέλος, ο βασιλιάς χωρίς στέμμα, όπως τον αποκαλεί ο Γερμανός βιογράφος Λούντβιχ, με το τιμόνι μιας μεγάλης Ελλάδας στα χέρια του, στο απόγειο της δόξας του, αφού έχει υλοποιήσει το όραμά του, αιφνιδιάζοντας τους πάντες προκηρύσσει εκλογές.

Απρόσμενα γεγονότα φέρνουν πολιτική και κοινωνική αναταραχή και το δαιμόνιο του διχασμού, της διχόνοιας, της γνωστής κατάρας της φυλής μας, για μια ακόμη φορά γεννιέται, κυριαρχεί και επηρεάζει τις εξελίξεις. Ο Βενιζέλος χάνει τις εκλογές, το πηδάλιο της χώρας αλλάζει χέρια και η νέα Κυβέρνηση χωρίς όραμα και στρατηγική επιλέγει την συνέχιση της εκστρατείας προς την Άγκυρα, αγνοώντας τις σοβαρές επιφυλάξεις της στρατιωτικής ηγεσίας για την επιτυχία της. Οι Έλληνες στρατιώτες με απίστευτη γενναιότητα και μάχες που αποτελούν έξοχα παραδείγματα ανδρείας και τόλμης παγκόσμιας αναγνώρισης, γράφουν χρυσές σελίδες δόξας και καταφέρνουν να φθάσουν 50 χιλ. από την Άγκυρα. Ωστόσο, ολέθρια λάθη στρατηγικής και τακτικής και η υποτίμηση των ικανοτήτων του Κεμάλ, αφήνουν τον στρατό χωρίς έμπνευση και όραμα, δεν γνωρίζει γιατί πολεμά, κουράζεται, το ηθικό του καταρρακώνεται και αρχίζουν οι πρώτες ήττες.

Ο Κεμάλ καταφέρνει να στρέψει τη προσοχή των συμμάχων πάνω του, γίνεται συνομιλητής τους και τους πείθει ότι τώρα αυτός εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

Οι σύμμαχοι αλλάζουν πολιτική, αφήνουν την Ελλάδα μόνη και η Κυβέρνηση εισέρχεται σε διπλωματική δίνη. Το 1919 για τους συμμάχους η Ελλάδα ήταν η λύση και η Τουρκία το πρόβλημα. Τώρα, η Ελλάδα γίνεται το πρόβλημα και η Τουρκία η λύση. Ο Κεμάλ ισχυροποιείται στην Ευρώπη, η Ελλάδα απομονώνεται και η νικηφόρα Μικρασιατική εκστρατεία μετατρέπεται σε τραγική περιπέτεια.

Τον Αύγουστο 1922, ο Κεμάλ εκδηλώνει σφοδρή επίθεση, αποδιοργανώνει τον στρατό και τον υποχρεώνει σε γενική υποχώρηση. Οι Τούρκοι κερδίζουν την τελευταία μάχη του πολέμου, τη μάχη που έκρινε τα πάντα. Το μέτωπο του Ελληνικού στρατού διασπάται και αρχίζει η άτακτη φυγή του. Πανικόβλητοι οι στρατιώτες τρέχουν προς τα παράλια για να διαφύγουν στα νησιά του Αιγαίου. Αυτό το περήφανο στράτευμα, που μόνο το δρόμο της νίκης ήξερε και με τον ηρωισμό του προκάλεσε τον θαυμασμό της Ευρώπης, μετατρέπεται σε νεκρική πομπή και σε 15 μέρες χάνει ό,τι πέτυχε σε 3 χρόνια χωρίς ουσιαστικά να ηττηθεί.

Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν κρίθηκε στο πεδίο τη μάχης. Όλα χάθηκαν από λανθασμένες αποφάσεις πολιτικών και στρατιωτικών, με μεγάλο υπεύθυνο και πραγματικό ένοχο τον εθνικό διχασμό. Γράφει ο Εμμ. Ρέπουλης: “Η συμφορά προήλθε από τα σπλάχνα της Ελλάδος, δεν προεκλήθη από την υποχώρηση του Στρατού. Ο Έλληνας στρατιώτης δεν ηττήθηκε! Το τρισχιλιετές δένδρο του Ελληνισμού το εξεριζώσαμεν ημείς οι ίδιοι με τα χέρια μας! Την Ελλάδα, δεν την συντρίβει το μοιραίον. Αυτοσυντρίβεται!”. Ακόμα και ο Κεμάλ αργότερα θα ομολογήσει: “Η Ελλάς δεν ηττήθηκε! Αυτοηττήθηκε!”.

Η Μικρασιατική εκστρατεία, που αναμενόταν ως θρύλος, άρχισε ως θρίαμβος και έκλεισε ως θρήνος, γίνεται κορυφαίο κεφάλαιο στη Μαύρη Βίβλο της Παγκόσμιας Ιστορίας, γίνεται η μητέρα των δεινών της Ελλάδας και κηλιδώνει το βιβλίο της Ιστορίας μας, με το ανεξίτηλο 1922! Ο Ελληνισμός αποχωρεί βαριά τραυματισμένος και η μακραίωνη ιστορία της Ιωνίας με το όραμα της “Μεγάλης Ιδέας” κλείνει απότομα και οριστικά, στήνεται το σκηνικό και ανοίγει η αυλαία μιας ανελέητης και ανείπωτης τραγωδίας.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Σμύρνη, Παρασκευή 26 Αυγούστου 1922. Ξημερώνει η Εθνική Μεγάλη Παρασκευή!

Το τελευταίο πλοίο του Στόλου μας σηκώνει άγκυρα και το βράδυ, το τελευταίο Ελληνικό βράδυ της Μικρασίας, η γαλανόλευκη υποστέλλεται για τελευταία φορά.

Τη νύκτα στα σοκάκια κυριαρχεί ο τρόμος. Την επομένη, Σάββατο, 27 Αυγούστου, χιλιάδες χριστιανοί έχουν κατακλύσει την Αγία Φωτεινή, όπου τελείται με τραγική μεγαλοπρέπεια η τελευταία Θεία Λειτουργία. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος, γονατιστός μπρος στην Αγία Τράπεζα προσεύχεται σιωπηλά! Γνωρίζει ότι σε λίγο αυτός και το ποίμνιό του θα αντιμετωπίσουν την αγριότητα των Τούρκων και είναι έτοιμος να περάσει στην αθανασία! Να γίνει ο Χρυσόστομος της Σμύρνης.

Οι πιστοί περιμένουν τη Θεία Μετάληψη. Βγαίνει στην Ωραία Πύλη, μια θεϊκή γαλήνη έχει απλωθεί στο πρόσωπό του, αγέρωχος σηκώνει το Άγιο Ποτήριο και τους ενημερώνει ότι θα κοινωνήσει μόνο ένα μικρό παιδί, στο όνομα όλων.

Στο τελευταίο του κήρυγμα λέει: “….Η Θεία Πρόνοια δοκιμάζει την πίστη μας, το θάρρος μας και την υπομονή μας την ώραν αυτήν. Αλλά ο Θεός, δεν εγκαταλείπει τους Χριστιανούς…”.

Στις 11 ακριβώς, η Νύμφη της Ιωνίας, η Σμύρνη μας, η Γκιαούρ Ιζμίρ, (άπιστη Σμύρνη για τους Τούρκους), το μαργαριτάρι της Ανατολής για τους Ευρωπαίους παραδίδεται στο μεθυσμένο από μίσος τούρκικο γιαταγάνι και σε τρεις ημέρες τυλίγεται στις φλόγες. Οι καπνοί τυλίγουν τα κτίρια, τα δάκρυα πνίγουν τα όνειρα. Σπίτια, μαγαζιά, ορθόδοξοι ναοί, Ελληνικά σχολεία γίνονται στάχτη και το σκοτάδι σκεπάζει παρελθόν και παρόν. Ξεμαλλιασμένες κοπέλες, αλλόφρονες άντρες, γυναίκες, γέροι, γριές, παιδιά τρέχουν… τρέχουν… Ο τρόμος τους δίνει δύναμη να σέρνουν τα κουρέλια του κορμιού τους! Έρχονται!… Έρχονται! Οι μόνες κραυγές που ακούγονται! Χιλιάδες Χριστιανοί σφαγιάζονται. Παπάδες σταυρώνονται στις εκκλησιές και μισοπεθαμένα κορίτσια και αγόρια ατιμάζονται πάνω στις Άγιες Τράπεζες. Όσοι γλιτώνουν ξεχύνονται στη παραλία, ποδοπατούνται, λιποθυμούν, ξεψυχούν. Τους τρελαίνουν οι φλόγες, ο καπνός, οι χατζάρες και τα βόλια που αναζητούν σάρκα για να χορτάσουν! Παντού περπατάει ο τρόμος! Μπρος θάλασσα! Πίσω φωτιά και σφαγή! Πέφτουν στα νερά και πνίγονται! Πολλοί, κολυμπούν προς τα συμμαχικά πλοία για να σωθούν, αλλά οι ναύτες ρίχνουν ζεματιστό νερό και σε μερικούς, που καταφέρνουν να πιαστούν στην κουπαστή τους κόβουν τα χέρια! Τα ουρλιαχτά είναι φρικτά, ηχούν εκκωφαντικά και αποτρόπαια και ο διοικητής του Συμμαχικού Στόλου, διατάζει να παίξουν χαρούμενη μουσική για να μην ακούγονται οι κραυγές απελπισίας. Σκηνές μοναδικής αγριότητας και φρίκης που ξεπερνούν κάθε φαντασία. Στιγμές χάους, στιγμές ανυπαρξίας, κάτι σαν μούδιασμα, σαν νέκρωμα. Σταματά ο νους και στη ψυχή παλεύει ασυνείδητα η τραγική αλήθεια με το γλυκό ψέμα. Έχουν άραγε καμία σχέση αυτές οι σκηνές με “συνωστισμό”, όπως ισχυρίστηκαν κάποιοι, θέλοντας να εξαφανίσουν τη συλλογική μνήμη και την ιστορική αλήθεια;

O Αμερικανός Πρόξενος προσφέρει στον Χρυσόστομο άσυλο, μα ο Ιεράρχης απαντά: “Ο ποιμήν ο καλός, τίθησι την ψυχήν αυτού, υπέρ του ποιμνίου αυτού. Θα μείνω εδώ!” Και παραδίδεται στο λυσσαλέο αλλόθρησκο πλήθος, δέχεται τον απόλυτο ανθρώπινο εξευτελισμό και κατακρεουργημένος, ένα κατασπαραγμένο κουφάρι, χωρίς άκρα, τηρώντας την εντολή της Αποκάλυψης “Γίνου πιστός άχρι θανάτου“ (μείνε πιστός μέχρι τον θάνατο), αφήνει τη τελευταία του πνοή στους δρόμους της αγαπημένης του Σμύρνης, με το αίμα του να ποτίζει τα καλντερίμια της. Ακόμα και οι Τούρκοι τρόμαξαν στην αποκάλυψη της θηριωδίας τους και έχουν καλύψει με βαθύ μυστήριο τις τελευταίες ώρες του Ιερομάρτυρα, που η θυσία του φώτισε ολόκληρο το Μικρασιατικό δράμα και έγινε ο άρρηκτος δεσμός του Ελληνισμού με τις αλησμόνητες πατρίδες. Κάθε τι το Ελληνικό και Χριστιανικό εξαφανίζεται και η γη της Ιωνίας, “το κατάλευκο κρίνο των ευαγγελισμών” για τον Κωστή Παλαμά, “η ευλογία του Θεού, το μύρο και το χρώμα του Αιγαίου” για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, μετατρέπεται σε έναν τεράστιο ομαδικό τάφο του Ελληνισμού, με εκατόμβες θυμάτων και ανείπωτες φρικαλεότητες. “Όταν η φρίκη ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια”, γράφει ο Στρατής Μυριβήλης, “ο πεζογράφος, ο ποιητής και ο δραματουργός, είναι ανίκανος να την αντικρίσει, κατά πρόσωπο! Ο λόγος, φαίνεται φτωχός, αναιμικός “.

Η Μικρασιάτισα Διδώ Σωτηρίου, διάσημη συγγραφέας, έζησε την τραγωδία και περιγράφει: “Θρασιμένοι ζεϊμπέκοι, φορτωμένοι κουμπούρια και χατζάρες, μπουκάρουνε και ξαφρίζουνε το άνθος των νιάτων! Χερούκλες απλώνονται πάνω σε λυμπιστερά παλληκάρια και σε όμορφα κορίτσια. Τα σέρνουνε πίσω από το τελωνείο, τα βιάζουνε και τα εκτελούνε! Έτσι έγινε με την Αφρούλα και με την Ρέα, μια μαθητριούλα 14 χρόνων. Η γιαγιά της Αφρούλας καλότυχη, με το που είδε να πιάνουν το κορίτσι, έμεινε στον τόπο! Μα η μάνα της Ρέας, σπάραζε και έσκιζε τα μάγουλά της και έτρεχε πίσω τους. “Αφήστε το κοριτσάκι μου, εμένα πάρτε!” Tα ματωμένα δάκτυλά της, τσάκωσαν το μπλουζάκι της και το ξέσκισαν. “Κοιτάχτε!” έκανε και έδειχνε το στήθος της, σαν υπόσχεση. “Εμένα πάρτε! Όχι αυτό!” Κοριτσάκι μου! Ρέα μου!”

Πήγαμε στο νεκροταφείο. Ούτε σπιθαμή να σταθείς. Πάνω σε ένα μνήμα, μια γυναίκα ξαπλωμένη τα μπρούμητα χτυπούσε με τις γροθιές τη μαρμάρινη πλάκα και φώναζε στον άντρα της. “Βρασίδα! Που είσαι να δεις τι κάνουν στο κοριτσάκι σου!

Το αγνό σου κοριτσάκι, Βρασίδα! Το ατιμάσανε! Στρατός… λεφούσι… πάνω στο κορμάκι του! Βρασίδα σήκω! Αναστήσου! Αναστήσου! Έλα να μας παρασταθείς, Βρασίδα!”

Οι Τούρκοι στέλνουν τελεσίγραφο. «Σε τρεις μέρες, οι άνδρες μεταξύ 18 και 45, κηρύσσονται αιχμάλωτοι πολέμου και σε οκτώ μέρες, οι υπόλοιποι να έχουν εγκαταλείψει την Τουρκία». Και σαν σεισμός συθέμελος, αρχίζει ο ματωμένος ξεριζωμός των Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες, με κορύφωση του δράματος της προσφυγιάς. Από τα βάθη της Ανατολής όπου υπήρχαν Έλληνες, ανθρώπινα μπουλούκια, πανικόβλητοι, φορτωμένοι με μπόγους, με την απόγνωση ζωγραφισμένη στα πρόσωπα, κατηφορίζουν στους δρόμους, στα χωράφια, στις όχθες των ποταμών, στις απόκρημνες πλαγιές βουνών και λόφων και ξεχύνονται προς τα παράλια. Που θα πάνε; Έχουν σκεφτεί; Όχι, δεν έχουν τέτοιες σκέψεις τούτη την ώρα. Τώρα πρέπει να σωθούν, να γλυτώσουν τη χατζάρα του Τούρκου, τώρα κοιτάζουν να γλυτώσουν το κεφάλι τους.

Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

Με τη μάσκα της απελπισίας στο πρόσωπο, ρακένδυτοι και εξαθλιωμένοι, τραγικές φιγούρες, φτάνουν στα παράλια και ανάμεσα σε φλόγες και θάλασσα, ψάχνουν το καράβι της σωτηρίας για να γλιτώσουν από το τούρκικο λεπίδι. Με δεκάδες πλοία, τα “πλοία της συμπόνοιας”, όπως τα χαρακτήρισαν, μεταφέρονται στις ακτές και τα λιμάνια της Ελλάδας. Χαρακτηριστικοί οι στίχοι του Ατταλιώτη δάσκαλου και ποιητή Π. Χατζηαντώνογλου “Φεύγαν τα πλοία …. βαριά πολύ τη δυστυχία φορτωμένα. Ψάχναν… της χαράς να βρούνε τα ακρογιάλι….”

Και η δακρυσμένη Μικρασία, της προσφυγιάς και της απόγνωσης, απλώνεται σε ολόκληρη την Ελλάδα σαν το ποτάμι, που ξεχείλισε και έχασε τη στράτα του, σαν το πεινασμένο κοπάδι που αναζητά τροφή. Κανείς δεν ξέρει πόσοι τελικά είναι αυτοί που κουρνιάζουν σαν καταδιωγμένα πουλιά και πόσοι έρχονται ακόμα. Πνίγεται ο Πειραιάς! Ασφυκτιά η Αθήνα! Ζητά βοήθεια η ύπαιθρος! Η κοινωνική γεωγραφία αλλάζει και επικρατεί παντού χάος! Σε 2 μήνες από την ήττα του Ελληνικού Στρατού, θα βρεθούν στην Ελλάδα 700.000 πρόσφυγες και με τη συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών θα ακολουθήσουν άλλοι 370.000.

Η καραβοτσακισμένη Ελλάδα, απροετοίμαστη, συνταράσσεται από την ειρηνική εισβολή χιλιάδων ψυχών, αλλά σαν πονεμένη μάνα βρίσκει τον τόπο και τον τρόπο να τις περιθάλψει στοργικά. Τότε ακριβώς, ο Κωστής Παλαμάς, έγραψε το περίφημο: “Μία είναι η πατρίδα και των αιμάτων και των γραμμάτων”.

Τα πλοία δεν γνωρίζουν το λιμάνι προορισμού. Ανάλογα με τις συνθήκες της τελευταίας στιγμής παίρνουν εντολές από τον Πειραιά, πολλές φορές εν πλω. Λόγω του πανικού και της γενικής αναταραχής , δεν ετηρούντο στοιχεία και δε γνωρίζουμε πόσα και ποια πλοία προσέγγισαν τα λιμάνια και τις ακτές της χώρας.

Η μικρή μας Ερμιόνη, ως το ανατολικότερο λιμάνι της Πελοποννήσου και το πιο κοντινό στον Πειραιά, γίνεται και αυτή καταφύγιο του πόνου και της ελπίδας.

Το παρακάτω απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από συνέντευξη της εμβληματικής Μικρασιάτισσας Φιλιώς Χαϊδεμένου, της “γιαγιάς Φιλιώς”, μαρτυρά το χάος που επικρατούσε και την άφιξη πλοίων στη περιοχή μας. “…. βγήκαμε εμείς στον Πειραιά. Εγώ με την μάνα μου. Αλλά πριν βγούμε στον Πειραιά, 17 μέρες κάναμε μέσα στο βαπόρι, ούτε ψωμί, ούτε νερό, ούτε τίποτα. Πηγαίναμε και σε κάθε λιμάνι μας έδιωχναν, ο κόσμος ήταν πολύς, δεν μας θέλανε. Στη Θεσσαλονίκη βρήκαμε τον αδελφό μου και γίναμε τρεις. Εδώ όταν ήλθαμε, μας είπαν, θα φύγετε θα πάτε στην Ερμιόνη. Τους είπαμε ότι εδώ είχαμε κάποιους συγγενείς, γιατί ο πατέρας μου ήταν από την Νάξο και θέλουμε να βγούμε στον Πειραιά. Ένας ναύτης μας λέει: Μη φοβόσαστε, θα σας βγάλω έξω κρυφά από την μπουκαπόρτα. Δεν έχουμε λεφτά, του λέμε. Δεν θα πληρώσετε τίποτα μας απάντησε και έτσι δεν πήγαμε στη Ερμιόνη…”

Επίσης η ιστορικός Παραρά-Ευτυχίδου, στη τηλεοπτική εκπομπή, “Η μηχανή του χρόνου” δήλωσε “…κατεβαίνανε από τα βαπόρια… τους διώχνανε, πήγαιναν αλλού τους ξαναδιώχνανε. Έχουμε πολλούς άστεγους, έχουν γεμίσει τα σχολεία μας, δεν έχουμε σπίτια, φύγετε τους έλεγαν. Φτάσανε στην Πάτρα, φτάσανε στην Ερμιόνη, φτάσανε στην Πελοπόννησο και βρίσκονταν μέρες ολόκληρες όλοι μέσα στο καράβι. Όσοι πέθαιναν τους πέταγαν στη θάλασσα…”.

Η ΕΡΜΙΟΝΗ ΤΟ 1922

Πώς ήταν η Ερμιόνη έναν αιώνα πριν, όταν γινόταν θερμή αγκαλιά και καταφύγιο χιλιάδων πονεμένων ψυχών και εξαθλιωμένων προσφύγων;

Ο τόπος που γεννηθήκαμε, η αγαπημένη μας Ερμιόνη, ήταν μια ήσυχη κωμόπολη με λίγα, αλλά καλαίσθητα σπίτια, ομορφότερη και ποιο γραφική από σήμερα, αν και δεν υπήρχαν τα πεύκα στο Μπίστι. Οι 2.160 κάτοικοι, εργατικοί, απλοϊκοί, φιλότιμοι και φιλόξενοι, ήσαν άνθρωποι με αρχές και αξίες. Οι σφουγγαράδες και οι χταποδάδες, ξακουστοί για τη τέχνη τους, ήσαν οι πρεσβευτές της Ερμιόνης, από το Άγιο Όρος μέχρι τη Μπαρμπαριά και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Τα περιβόλια και τα αμπέλια του κάμπου, οι ελιές και τα έσοδα από το εμπόριο σιτηρών και τροφίμων, κάλυπταν τις ανάγκες των κατοίκων. Με το ατμοκίνητο “Λεούσης” και αργότερα με το “Υδράκι”, οι κάτοικοι επισκέπτονταν συχνά την Αθήνα και τον Πειραιά.

Κοινωνικοί και γλεντζέδες, ξεπερνούν τον αγώνα της θάλασσας, τον ιδρώτα της γης και τη νοσταλγία της ξενιτιάς, με τη μουσική, τις καντάδες στους δρόμους και τους παραδοσιακούς χορούς. Μιλούν περισσότερο τα Αρβανίτικα και λιγότερο τα Ελληνικά. Οι συμπολίτες μας από την ορεινή Αρκαδία και ιδιαίτερα το Βαλτέτσι, δεν είχαν εγκατασταθεί ακόμα μέσα στην Ερμιόνη. Ζούσαν κυρίως στο κάμπο εποχιακά, ξεχειμωνιάζοντας και γύριζαν πάλι στα μέρη τους.

Η καρδιά της πόλης δεν ήταν τότε το Λιμάνι, ούτε τα Μαντράκια. Όλη η αγορά και η κίνηση συγκεντρωνόταν στο πλακόστρωτο δρόμο που ανηφόριζε από το λιμάνι προς την Παναγία, περνούσε από το Κοινοτικό Γραφείο (σημερινή Βιβλιοθήκη “Απόστολος Γκάτσος”), έστριβε αριστερά προς τον Ταξιάρχη και κατηφόριζε προς τα Μαντράκια. Ο κεντρικός “φιδίσιος” δρόμος, όπως τον αποκαλεί ο αείμνηστος δάσκαλος Μιχαήλ Παπαβασιλείου, ήταν η αγορά και το “νυφοπάζαρο” της Ερμιόνης. Επίκεντρο η πλατεία του Καποδιστριακού, που ήταν τα γραφεία της Κοινότητας και της Αστυνομίας, όπου γινόντουσαν όλες οι εθνικές εκδηλώσεις. Υπήρχαν κουρεία, σαμαρτζίδικα, πεταλάδικα, τσαρουχάδικα, τσαγκαράδικα, εμπορικά, κρεοπωλεία και καφενεία και σε κάθε γωνιά οπωσδήποτε μια ταβέρνα ή μπακαλοταβέρνα, επιβεβαιώνοντας τα λόγια του Παυσανία ότι “οι Ερμιονιείς αλιείς και οινοπότες ήσανε”.

Ο δάσκαλος περιγράφει: ”…όταν έκανες τη βόλτα σου σε αυτόν το γραφικό δρόμο, κυριαρχούσαν οι μυρωδιές από τα ψητά κρέατα, τους κεφτέδες, τις μοσχομυρωδάτες σαρδέλες, τα τουλουμοτύρια, το ρετσινάτο κρασί και τους ναργιλέδες. Οι κιθάρες, τα νοσταλγικά από τη πλανεύτρα θάλασσα τραγούδια, οι χοροί, κυρίως το σέρβικο, το συρτό και το αρχοντορεμπέτικο και οι φωνές από τις συζητήσεις για τα πολιτικά θέματα τις εποχής ξεσήκωναν τους γείτονες. Κάθε Κυριακή και μεγάλη γιορτή μετά το σχόλασμα της εκκλησίας έβλεπες τη κίνηση ολόκληρου του χωριού. Εκεί ξεπρόβαλε σφικτά δεμένη η ομορφιά της ψυχής, με της καρδιάς την καλοσύνη. Άρχοντες με τους υποτακτικούς τους, αφεντικά με τους δούλους τους, καπεταναίοι με τα τσούρμα τους, τσελιγκάδες με την κάτασπρη φουντωτή φουστανέλα τους, το σπαστό κατακόκκινο φέσι τους στραβά βαλμένο και τις αστραφτερές καδένες που κρέμονταν από το δερμάτινο σελάχι που τόνιζε το λεβέντικο περπάτημά τους. Όλοι τους βάδιζαν καμαρωτοί πλάι-πλάι, με πρόσωπα χαρούμενα και ματιά γεμάτη καλοσυνάτο φως, που ξεχυνόταν από τα μέσα τους. Οι κοπέλες βγαίνοντας από τις εκκλησίες, έκαναν τη βόλτα τους και την Πασχαλιά, του Ευαγγελισμού και τις Απόκριες, οι πρωτοκόρες των οικογενειών έστηναν το χορό τους έτοιμες να ζευγαρώσουν. Εκεί έφταναν και τα λεβεντόπαιδα για να διαλέξουν την καλή τους, να κρατήσουν το μαντήλι της και να δημιουργηθεί το δυνατό ερωτικό σκίρτημα.”

 Τα χρόνια πέρασαν και τα παραδοσιακά μαγαζιά του κεντρικού “φιδίσιου” δρόμου, άρχισαν ένα-ένα να κλείνουν και να ανοίγουν στο λιμάνι και τα Μαντράκια. Μπορεί τα νέα μαγαζιά να ήταν ποιο μοντέρνα, με περισσότερες ανέσεις από τα παλιά, δεν είχαν όμως τη ζεστασιά και τη γραφικότητά τους.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1922. ΑΦΙΞΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ

Ένα φθινοπωρινό πρωινό, αρχές Οκτώβρη του 1922, στην είσοδο του λιμανιού, αγκυροβολεί ένα από τα πλοία της “συμπόνοιας”. Είναι το αργοκίνητο φορτηγό υπερωκεάνιο “ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥ”, που ξεκίνησε από την Αττάλεια, μια πλούσια πόλη στο Νότο της Μικράς Ασίας, με 30.000 Τούρκους και 15.000 Έλληνες και άριστα οργανωμένη Ελληνική κοινότητα. Είναι φορτωμένο με εξαθλιωμένα σώματα και ανταριασμένες ψυχές προσφύγων, είναι γεμάτο θρήνο και δυστυχία. Γυναικόπαιδα, γέροντες και γερόντισσες διωγμένοι, έχουν βρει την “Ιθάκη τους” στο απάνεμο λιμάνι μας. Άφησαν τα σπίτια τους, τα υπάρχοντά τους και ψάχνουν να βρουν καταφύγιο, ψάχνουν να βρουν στέγη για τον πόνο τους, τη δυστυχία τους. Δεν επέλεξαν αυτοί την Ερμιόνη ως τόπο προορισμού τους. Άλλοι αποφάσισαν για αυτό. Στο λιμάνι της Αττάλειας, με ραγδαία βροχή, 5.000 γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι στοιβάχτηκαν σαν τσουβάλια στο κατάστρωμα και τα αμπάρια του χωρίς αποσκευές. “Με τέτοιο καιρό, θα σώσω μόνο ψυχές και όχι πράγματα!», φώναζε ο καπετάνιος. Παρά τις άθλιες συνθήκες του πολυήμερου ταξιδιού, βλέποντας την πόλη μας, συγκινημένοι ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο και φιλούν τα σίδερα του καραβιού. Νοιώθουν ότι έφτασαν στη γη της επαγγελίας! Ο επτάχρονος τότε Σταύρος Πεχλιβανίδης, το 1992 περιγράφει:

“Όταν μας είπαν ότι σε 8 μέρες πρέπει να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας και τα καλά μας και να φύγουμε, όσοι είχαν τη δυνατότητα νοίκιασαν μικρά πλοιαράκια και πήγανε στη Ρόδο. Για τους άλλους, το Ελληνικό κράτος επίταξε πλοία μεγάλα. Εμείς μπήκαμε στο “ΙΩΑΝΝΗΣ” και αποβιβαστήκαμε στην Ερμιόνη. Το πρώτο ελληνικό έδαφος που πατήσαμε ήταν η Ερμιόνη. Η εντύπωσίς μας ήταν ότι βρήκαμε την πόλη -κωμόπολη με κλειστά τα παράθυρα και κλειστές τις πόρτες και άκρα σιγή. Οι άνθρωποι είχαν κακές πληροφορίες για τους πρόσφυγες, ότι θα ερχόντουσαν εξαγριωμένοι να λεηλατήσουν κ.λπ. και κλείστηκαν στα σπίτια τους“.

Είναι φυσικό οι δυστυχισμένοι πρόσφυγες να αισθάνονται μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό που θα πατούσαν επιτέλους χώμα ασφαλές. Χώμα Ελληνικό και ελεύθερο! Ξεκληρισμένες οικογένειες, χωρίς άντρες, που γλίτωσαν από τη μανία των Τούρκων, ελπίζουν και προσδοκούν να βρουν μια ζεστή αδελφική αγκαλιά για τη πονεμένη τους ψυχή και το βασανισμένο τους σώμα. Να λυτρωθούν από τη φρίκη! Αυτή ήταν η μια πλευρά του δράματος.

Απέναντι στη στεριά οι ντόπιοι είναι ανάστατοι. Στο αντίκρισμά τους αιφνιδιάζονται. Τα μηνύματα της καταστροφής, του πόνου και της φρίκης, έχουν διασχίσει το Αιγαίο και έχουν φθάσει στο ήρεμο λιμάνι τους. Γνωρίζουν για τους ξεριζωμένους που αναζητούν σωτηρία στα λιμάνια της χώρας και ήλθε η ώρα να αντιμετωπίσουν και οι ίδιοι την προσφυγιά, που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν μια φρικτή, αλλά μακρινή είδηση. Τώρα είναι δίπλα τους, στην αυλή τους και καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ως άνθρωποι και πατριώτες. Η σκέψη ότι αυτή η κοσμοπλημμύρα θα κατακλύσει το χωριό, δοκιμάζει τα φιλόξενα και ανθρώπινα αισθήματά τους και τους φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό τους. Ο φόβος και η ανασφάλεια βασανίζουν τις ψυχές τους και η προστασία της οικογένειας και της περιουσίας από τον κίνδυνο που προκαλεί η θέα του άγνωστου, κυριαρχεί στο μυαλό τους. Ξέρουν, ότι τα σπίτια και η σοδειά τους δεν επαρκούν για τις ανάγκες 7.000 ανθρώπων. Φυσικό λοιπόν είναι να φοβηθούν και να δουν τους ανθρώπους αυτούς ως καταπατητές του ιδιωτικού τους χώρου. Φυσική και η αντίδρασή τους με παγερή σιωπή, άρνηση, πανικό και με αίσθημα προστασίας του μόχθου τους.

Το καράβι αγκυροβολημένο, μη βλέποντας καΐκια να παραλάβουν τον κόσμο που αδημονεί, σφύριζε και ξανασφύριζε. Ακολουθούν ώρες αναμονής και μεγάλης αγωνίας. Ο Δημήτρης Παναγιώτου, Πρόεδρος της Κοινότητας και οι οικογένειες Δεληγιάννη και Καραγιάννη, από τις πιο δυναμικές του τόπου, γνωρίζουν ποιο είναι το καθήκον τους αυτή τη δύσκολη στιγμή, αισθάνονται βαριά την ευθύνη στους ώμους για το βόλεμα τόσων δυστυχισμένων και αναρωτιούνται: Πού θα τους πάμε; Πού θα χωρέσουν; Πώς θα τους ταΐσουμε; Πώς θα σκεπάσει όλους αυτούς η μικρή Ερμιόνη; Προσπαθούν να πείσουν τους φοβισμένους συμπολίτες τους ότι δεν κινδυνεύουν από τους αναπάντεχους επισκέπτες. Ένας ψύχραιμος νεαρός με τη βάρκα του ξεκινά από το λιμάνι, κάνει δυο –τρεις κύκλους γύρω από το καράβι και επιστρέφει στην ακτή. Η εικόνα της εξαθλίωσης που μεταφέρει, αλλάζει κυριολεκτικά τα αισθήματα των κατοίκων. Η αγάπη και η γενναιοψυχία κυριαρχούν του πανικού, οι επιφυλάξεις και οι δισταγμοί μένουν στην άκρη και αναδεικνύονται τα αισθήματα στοργής, συμπόνοιας και αλληλεγγύης. Η ανθρωπιά νικά και το φόβο και τη προκατάληψη.

 Η μικρή Ερμιόνη, στην ιστορική αυτή πρόκληση, σε αυτή τη κρίση, ακούει τη φωνή της ψυχής της και αρχίζει μια γιγαντιαία για την εποχή επιχείρηση υποδοχής. Στόλος από καΐκια και βάρκες πηγαινοέρχονται και μέχρι το σούρουπο χιλιάδες πονεμένες μάνες με ξυπόλητα και κουρελιασμένα παιδιά έχουν κατακλείσει το λιμάνι, γυρεύοντας μια γωνία για να ακουμπήσουν. Δεν έχουν κουράγιο ούτε να κλάψουν, ούτε να μοιρολογήσουν, ούτε να παραπονεθούν. Τους ζώνει μαύρη ανησυχία και απελπισία για το πώς θα περάσουν τη νύχτα.

Ποιος θα μείνει άπραγος και αμέτοχος αντικρύζοντας αυτό το θέαμα; Αρχίζει μεγάλη κινητοποίηση και με αξιοζήλευτη οργάνωση σε λίγες ώρες μοιράζουν τους πρόσφυγες σε σπίτια, μαγαζιά, στο Σχολείο Συγγρού, στις εκκλησίες, στο στρατώνα, στην Κοινότητα, σε αποθήκες, υπόγεια, ταράτσες και οπουδήποτε μπορούσε να κοιμηθεί άνθρωπος. Όλες ανεξαιρέτως οι οικογένειες εκείνο το βράδυ φιλοξένησαν πρόσφυγες. Μερικές ακόμη και 20 άτομα. Η συμμετοχή και η συνεργασία στην τεράστια αυτή ανθρωπιστική προσπάθεια υπήρξε καθολική. Ούτε ένας πρόσφυγας, δεν έμεινε στο δρόμο. Όλοι βρήκαν ένα ζεστό πιάτο φαγητό και μια κουβέρτα να σκεπαστούν.

Περασμένα μεσάνυχτα και ενώ όλα έχουν τελειώσει, ένα πεντάχρονο κοριτσάκι έχει απομείνει σε μια γωνιά μόνο του, φοβισμένο και ψελλίζει μοναχά το όνομά του. Μαρίτσα! Ο παππούς της Ανθούλας Δουρούκου, ο Κώστας Γκολεμάς το είδε, το πήρε σπίτι του και το μεγάλωσε σαν δικό του παιδί. Η Μαρίτσα αργότερα, βρήκε την οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη και εγκατέλειψε την Ερμιόνη.

Στον Άγιο Θανάση, ανάμεσα στα γυναικόπαιδα και μια έγκυος νεαρή γυναίκα. Η νέα ζωή που έφερε μέσα της τής έδινε κουράγιο. Δεν ήθελε να γεννήσει την ώρα του ξεριζωμού. Κατάφερε να μπει στο καράβι, έσφιξε τα δόντια της, έκανε υπομονή και τώρα κάτω από τη σκέπη της Παναγίας, φέρνει στο κόσμο ένα κοριτσάκι και το πρώτο του κλάμα ήλθε να δώσει ελπίδα στους εξαθλιωμένους πρόσφυγες. Ήταν το πρώτο κλάμα που ακούστηκε εδώ και μέρες, κλάμα χαράς, όχι λύπης. Κλάμα αναγέννησης, που έφερνε μια αχτίδα ελπίδας στο πόνο του ξεριζωμού τους. Το κοριτσάκι αυτό, οι Ατταλιώτες το ονόμασαν Ερμιόνη. Μια συμβολική κίνηση, μια ελάχιστη απόδοση ευγνωμοσύνης σε αυτούς που άνοιξαν την αγκαλιά τους και μοιράστηκαν μαζί τους στέγη και τροφή.

Αυτή η φθινοπωρινή ημέρα θα παραμείνει στη συνείδησή μας ως ημέρα μνήμης, σημαδεμένη από τον πόνο και τη θλίψη των προσφύγων, αλλά και ημέρα υπερηφάνειας, σημαδεμένη από το μεγαλείο ψυχής, ανθρωπισμού, αλληλεγγύης και ευθύνης των προγόνων μας.

Το ταξίδι του ξεριζωμού και η ιστορική για την Ερμιόνη νύκτα της προσφυγιάς έχουν τελειώσει και αρχίζουν τα προβλήματα εγκατάστασης και περίθαλψης. Συγκροτείται επιτροπή Περίθαλψης Προσφύγων Ερμιόνης, με Πρόεδρο τον Κοινοτάρχη, τον φαρμακοποιό Άγγελο Παπαμιχαήλ και τον Μιχάλη Δεληγιάννη, με σκοπό να συντονίσει την τεράστια αυτή προσπάθεια.

Το παραπάνω έγγραφο με ημερομηνία 15 Οκτωβρίου 1922 απέστειλε η Επιτροπή στο αντρικό τότε μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων, ενημερώνοντας το Ηγουμενικό Συμβούλιο για την αποστολή 150 προσφύγων. Η Κρατική Επιτροπή Αποκατάστασης και η Αμερικανική επιτροπή περίθαλψης στέλνουν τρόφιμα και ρουχισμό σε όλες τις προσφυγικές εστίες που μοιράζονταν με δελτίο κάθε εβδομάδα. Στην Ερμιόνη πρόεδρος επιτροπής είχε ορισθεί ο πρόσφυγας γιατρός Μίλτος Βλαστός από τα Σόκια.

Αλλά και οι Ατταλιώτες δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Υπερήφανοι και αξιοπρεπείς δεν άφησαν τον πόνο και τα δάκρυα να σκεπάσουν τη φλόγα της δημιουργίας, που είχαν κλεισμένη στα στήθη τους. Δεν υπήρχε χρόνος για θρήνους και μοιρολόγια! Στο καινούργιο αυτό τόπο που μεταφυτεύτηκαν σαν ξεριζωμένα δενδρύλια έπρεπε να προσπαθήσουν, να βρουν δύναμη να στηρίξουν καινούργιες ρίζες και να επιβιώσουν. Έπρεπε να ζήσουν τα μωρά, να περιθάλψουν τους ηλικιωμένους και αδύναμους και αφού οι άντρες ήσαν λίγοι, το βάρος πέφτει στα γυναικόπαιδα, που αρχίζουν αμέσως δράση. Τα βασικά τρόφιμα εξαντλήθηκαν σε μια εβδομάδα, τα αποθέματα σε αλεύρι έφταναν το πολύ για 20 ημέρες και η παραγωγή ψωμιού, από τον μοναδικό φούρνο του Μερτύρη, ήταν αδύνατο να θρέψει τους 7.000 τώρα κατοίκους της Ερμιόνης. Ακόμη και τα κυδώνια από τη μεγάλη παραγωγή που είχε τότε η Ερμιόνη τελείωσαν, αν και ήταν στην εποχή τους. Ο δρόμος για το Ναύπλιο και τον Πειραιά ήταν πολύ δύσκολος και όλη η επικοινωνία γινόταν από τη θάλασσα. Έτσι, τα προσφυγόπουλα θέλοντας να φανούν χρήσιμα, έφευγαν το πρωί με το “ΥΔΡΑΚΙ” για τον Πειραιά έφερναν τσουβάλια με ψωμί και το πουλούσαν. Στο πρώτο ταξίδι έφεραν δυο τσουβάλια και τα πούλησαν πριν ακόμα βγουν από τη βάρκα. Τα σπίτια γέμισαν ψωμιά και αυτοί κέρδος. Αργότερα έκαναν εμπόριο με πατάτες, ρέγκες, ξηρούς καρπούς και καραμέλες. Μικροί και μεγάλοι αναζητούν συνεχώς τρόπους να είναι χρήσιμοι. Βοηθούν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα μπορούν, αρχίζουν να νοικιάζουν σπίτια και η κατάσταση αρχίζει να ομαλοποιείται.

Ωστόσο, η Ερμιόνη χωρίς υποδομή και δυνατότητες για εργασία, χωρίς οργανωμένη προσφυγική οικιστική δράση και προοπτική, δεν μπόρεσε να κρατήσει τους δραστήριους Ατταλιώτες. Πολλοί μετακινήθηκαν στα γύρω χωριά, άλλοι στο εσωτερικό της Πελοποννήσου και οι περισσότεροι έφυγαν για την περιοχή του Θησείου και των Σφαγείων, τον σημερινό Ταύρο. Πολλές οικογένειες, πήγαν στο παλαιό λατομείο του Φιλοπάππου και δημιούργησαν το συνοικισμό Ατταλιώτικα. Στην αρχή έφτιαχναν μόνοι τους παράγκες και αργότερα έμπαιναν σε καινούργια σπίτια σε νέους προσφυγικούς οικισμούς. Στον συνοικισμό Ατταλιώτικα σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας Ατταλιώτης. Όλοι διασκορπίστηκαν, δεν κατόρθωσαν να ιδρύσουν την “ΝΕΑ ΑΤΤΑΛΕΙΑ” και για αυτό θεωρούν ότι η πατρίδα τους, είναι η πιο αδικημένη πόλη της Μ. Ασίας. Αρκετοί έμειναν στην πόλη μας 6-8 μήνες και μερικοί ρίζωσαν εδώ για πάντα.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ

Η Αγγελική Πεχλιβάνογλου, από την Αττάλεια, σύζυγος του Παντελή Πεχλιβάνογλου, ο οποίος πέθανε 5 μήνες πριν τη καταστροφή, μόλις άρχισε η τραγωδία με τα 5 παιδιά της, Μιχάλη, Γιώργο, Κώστα, Παναγιώτη, τον επτάχρονο Σταύρο και την μητέρα της Ελέγκω (Ελένη), μπήκε στο καράβι και βγήκε στην Ερμιόνη. Το πρώτο βράδυ στοιβάχτηκαν στη εκκλησία των Ταξιαρχών για να περάσουν τη νύκτα. Ξημερώνοντας άρχισαν να αναζητούν χώρο να εγκατασταθούν και με κάποιες λίρες που είχαν κατορθώσει να φέρουν μαζί τους, νοίκιασαν μια μικρή κάμαρα στο ισόγειο σπίτι της γερόντισσας καλόγριας Άννας Κουτούβαλη, με ενοίκιο 30 δρχ. τον μήνα. Στη μικρή αυτή σκοτεινή καμαρούλα, που δεν έμπαινε το φως της ημέρας, η διαβίωσή τους ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Ωστόσο, δεν τους ένοιαζε, ένοιωθαν ελεύθεροι και δεν κινδύνευαν να τους σφάξουν οι Τούρκοι. Η Παπάννα, όπως αποκαλούσαν τη σπιτονοικοκυρά, τους επέστρεψε το πρώτο νοίκι και τους ανακοίνωσε ότι δεν θα ξαναπληρώσουν, διότι ο γιός της Λάζαρος δεν ήθελε να παίρνουν χρήματα από τους δυστυχισμένους αυτούς ανθρώπους. Οι περισσότεροι πρόσφυγες για να εξαλείψουν ο,τιδήποτε τους θύμιζε την Τουρκία και να μη μείνει στα παιδιά τους κανένα στίγμα από την οδυνηρή προσφυγιά, τα επώνυμα με την κατάληξη –ογλου, που σημαίνει παιδί, τα άλλαζαν προς το ελληνικότερο. Έτσι οι Πεχλιβάνογλου δήλωσαν στο Δημοτολόγιο Ερμιόνης το επώνυμο Πεχλιβανίδης. Η οικογένεια Πεχλιβανίδη έμεινε στην Ερμιόνη μέχρι το Πάσχα του 1923 και έφυγαν για τον Θησείο. Σε οικόπεδο που είχε επιτάξει το Κράτος για τους πρόσφυγες, έστησαν ιδιόκτητη παράγκα, εγκαταστάθηκαν και άρχισαν αμέσως δουλειά. Ξεκίνησαν ως μικροπωλητές και γυρολόγοι με πάγκους και καροτσάκια πουλώντας ρούχα και διάφορα άλλα είδη σε όλους στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Αθήνας και του Πειραιά. Τα παιδιά συγχρόνως σπούδαζαν και σε λίγα χρόνια τα μεγαλύτερα αδέλφια αξιοποιώντας τις σπουδές και το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο, δημιούργησαν τη μεγάλη εκδοτική εταιρεία “ΑΒΕΕ ΓΡΑΦΙΚΑΙ ΤΕΧΝΑΙ-ΠΕΧΛΙΒΑΝΙΔΗ” και το γνωστό μεγάλο βιβλιοπωλείο της Αθήνας “ΑΤΛΑΝΤΙΣ” που αργότερα συγχωνεύτηκαν και δημιουργήθηκε η εταιρεία “ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ- ΠΕΧΛΒΑΝΙΔΗ”. Τα δύο μικρότερα αδέλφια έγιναν πολιτικοί μηχανικοί και δημιούργησαν μεγάλη τεχνική εταιρεία που κατασκεύασε μεγάλα δημόσια και ιδιωτικά έργα.

Ο Παπά-Γιώργης Καπόγλου, γιος του παπα-Θανάση Καπόγλου, ήταν ένας από τους 8 ιερείς της Αττάλειας. Πριν χειροτονηθεί ιερέας ήταν Φαρμακοποιός και διατηρούσε Φαρμακείο στην Αττάλεια. Με την εγκατάστασή του στην Ερμιόνη άλλαξε το επώνυμό του σε Παπαθανασίου τιμώντας έτσι τον πατέρα του Παπά-Θανάση. Αρχικά, τοποθετήθηκε ως εφημέριος στον Ι.Ν. Παναγίας Ευαγγελίστριας στο Θερμήσι και λειτουργούσε επίσης στον Ι.Ν. Ταξιαρχών στο Πλέπι. Ο θάνατος ενός παιδιού του από ελονοσία, λόγω της λίμνης της Θερμησίας, τον ανάγκασε να μετακινηθεί στον Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου (Παναγία) της Ερμιόνης.

Ο τότε Μητροπολίτης Ύδρας Προκόπιος Καραμάνος στέλνει την παρακάτω επιστολή στον Επίτροπο της Παναγίας για το θέμα αυτό.

Με την πρεσβυτέρα του Αικατερίνη (Κατίγκω) απέκτησαν 4 αγόρια τον Θανάση, τον Παντελή, τον Παναγιώτη και τον Αντώνη και 2 κορίτσια την Ελένη και τη Δέσποινα.

Ο Αντώνης πέθανε από ελονοσία στο Θερμήσι. Ο Παναγιώτης ήταν μέλος του ΕΑΜ Ταύρου και σε μπλόκο των Γερμανών στη περιοχή Νέα Κοσμοτά του Ταύρου το 1942 συνελήφθη, φυλακίστηκε και στις 6 Μαΐου 1943 οδηγήθηκε στα κάτεργα της Γερμανίας όπου βασανίστηκε σκληρά και τελικά υπέκυψε.

Ο παπα-Γιώργης ήταν ένας αγνός άνθρωπος, ολιγαρκής και σεβαστός από όλους τους πιστούς της ενορίας του. Δύο χρόνια μετά, με τη μετακίνηση πολλών Ατταλιωτών για τον Πειραιά, έφυγε με την οικογένειά του από την Ερμιόνη και τοποθετήθηκε εφημέριος στη ξύλινη εκκλησία της Τζικοπαναγιάς της Ατταλιώτισσας, στο Ταύρο. Ο μεγαλύτερος γιος του Θανάσης, έμεινε στην Ερμιόνη, παντρεύτηκε την Ερμιονίτισσα Δήμητρα Παπαδάκη, κόρη του Μιχάλη Παπαδάκη και απέκτησαν τον Γιώργο (1937) και τον Μιχάλη (1950). Ο Θανάσης έγινε καλός ράφτης και το πρώτο μαγαζί του ήταν στο σπίτι του Γιώργου Σπετσιώτη (Κοκαλιάρη). Αργότερα έφτιαξε δικό του σπίτι και ραφείο στο σημερινό σπίτι του Σταμάτη Σχοινά (Μπίρλαλα).

Ήταν ένας ήσυχος και ευγενής άνθρωπος, αφοσιωμένος στην οικογένεια και τη δουλειά του, πολύ κοινωνικός με πολλές φιλίες. Η Δήμητρα πέθανε νέα και ο Θανάσης παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με την Αργυρούλα Γιαννάκου, κόρη του Δημήτρη Γιαννάκου και απέκτησαν την Κατερίνα (1954), τον Δημήτρη (1956) και τον Παναγιώτη (1966). Ο καπετάνιος γιος του Δημήτρης, με μετριοπάθεια μου είπε: “Γιώργο για τον πατέρα μου μόνο καλά λόγια έχω ακούσει.” Στο ραφείο του Θανάση εργάστηκαν πολλές κοπέλες από την Ερμιόνη και το Ηλιόκαστρο και μερικές εξελίχθηκαν σε πολύ καλές ράφτριες. Είχε μεγάλη πελατεία, όχι μόνο από την Ερμιόνη, αλλά και από τα γύρω χωριά. Πέθανε το 1974 από εγκεφαλικό. Ο αδελφός του παπα-Γιώργη, ο μεγάλος δημοδιδάσκαλος Νίκος Καπόγλου που υπηρετούσε στην Τραπεζούντα, Ρόδο και Καστελόριζο, προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στην εκπαίδευση των παιδιών που ζούσαν κάτω από την Ιταλική κατοχή σχετικά με τις εθνικές παραδόσεις, τον ελληνικό πολιτισμό και την παιδεία και διέπρεψε ως χορογράφος και θεατρολόγος

Ο θρυλικός παπα-Σέργιος, ήταν ο δεύτερος ιερέας που ήλθε στην Ερμιόνη. Στην Αττάλεια είχε μεγάλη φιλανθρωπική και κοινωνική δράση. Με την παπαδιά του είχαν αποκτήσει 8 παιδιά, 3 αγόρια και 5 κορίτσια. Οι Τούρκοι θεωρούσαν τους ιερείς και δασκάλους υπεύθυνους για τη διατήρηση του Χριστιανισμού, επειδή εμπόδιζαν τους νέους να ακολουθήσουν τον Μουσουλμανισμό και δεν τους αιχμαλώτιζαν αλλά τους θανάτωναν με σφαγή. Ο παπα-Σέργιος, για να αποφύγει αυτή τη τιμωρία των Τούρκων, ξύρισε τα γένια του, μεταμφιέστηκε σε γυναίκα και με τα 10 μέλη της οικογένειάς του και τις δύο αδελφές του μπήκε στο καράβι και βρέθηκε στην Ερμιόνη. Το πρώτο βράδυ έμειναν σε κάποια εκκλησία και μετά στο σχολείο του Συγγρού που είχε μετατραπεί σε ξενοδοχείο. Σε λίγους μήνες διορίστηκε εφημέριος στον Άγιο Δημήτρη του Πειραιά και έφυγε, αφήνοντας στην Ερμιόνη την οικογένειά του προσωρινά. Αργότερα έγινε εφημέριος της Τσικοπαναγιάς στον Ταύρο και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί με την οικογένειά του. Ένα από τα κορίτσια του η Κατίνα, ήταν η μητέρα του αείμνηστου μεγάλου μας ηθοποιού Θύμιου Καρακατσάνη.

Η Δέσποινα Τουρμουσόγλου, με τον άντρα της Μιχάλη, που διατηρούσε στην Αττάλεια επιχείρηση επεξεργασίας μεταξοσκώληκα και τα παιδιά τους Γεσθημανή, Μαρία και τον 11χρονο Παναγιώτη, ανάμεσα σε χιλιάδες γυναικόπαιδα βρέθηκαν στην προκυμαία της Αττάλειας. Με αγωνία περίμεναν να επιβιβαστούν σε κάποια βάρκα που θα τους μεταφέρει σε κάποιο πλοίο, για το πολυπόθητο ταξίδι σε τόπους άγνωστους αλλά σωτήριους, σε τόπους της μητέρας πατρίδας. Ο μικρός Παναγιώτης ήταν γνωστό πειραχτήρι των μεγάλων και ιδιαίτερα των Τούρκων.

Η Δέσποινα και ο Μιχάλης έχουν καταφέρει να βάλουν τα κορίτσια στη βάρκα και απομένει ο Παναγιώτης, ο οποίος βρισκόμενος ακόμα στη στεριά, έτοιμος να πηδήξει στη βάρκα, σαν πειραχτήρι, στη χαρά του είπε κάτι προσβλητικό σε έναν Τούρκο στρατιώτη και αυτός θυμωμένος τον κτύπησε με το όπλο του, με αποτέλεσμα ο Παναγιώτης να λιποθυμήσει ελαφρά και να μείνει έξω από τη βάρκα, που είχε ήδη απομακρυνθεί από τη προκυμαία. Η Δέσποινα μέσα στη βάρκα βλέποντας το μονάκριβό της αγόρι ξαπλωμένο στη στεριά άρχισε να ουρλιάζει και να σπαράζει από τις φωνές και τα κλάματα. Με κόπο ο Μιχάλης την κρατούσε να μην πέσει στη θάλασσα. Κάποιος άλλος Τούρκος στρατιώτης, γνωστός της οικογένειας, βλέποντας το περιστατικό, σηκώνει γρήγορα τον Παναγιώτη βλέπει ότι έχει τις αισθήσεις του και γνωρίζοντας ότι ο μικρός είναι καλός κολυμβητής τον πετάει στη θάλασσα προς την κατεύθυνση της βάρκας. Ο μικρός πέφτοντας στο νερό συνέρχεται τελείως και κολυμπάει με δύναμη και λαχτάρα να φτάσει στην οικογένειά του. Με υπεράνθρωπη προσπάθεια ανεβαίνει στη βάρκα, χώνεται στην αγκαλιά της μητέρας του και όλοι μαζί φτάνουν στο λιμάνι της Ερμιόνης. Κατά την εγγραφή τους στην Κοινότητα δηλώνουν το επώνυμο Κωνσταντινίδης. Ο Μιχάλης φυσικά δεν μπορούσε να ασκήσει στην Ερμιόνη την τέχνη της επεξεργασίας του μεταξοσκώληκα που έκανε στην Αττάλεια και έμαθε την τέχνη του σιδηρουργού και του πεταλωτή.

Ένα χρόνο μετά, η οικογένεια χωρίς τον Παναγιώτη ακολούθησε τους υπόλοιπους Ατταλιώτες στον Πειραιά. Ο Παναγιώτης έμεινε στην Ερμιόνη, έγινε τσαγκάρης και όσοι τον γνώρισαν τον περιγράφουν ως ένα σπουδαίο τεχνίτη και άριστο οικογενειάρχη, έναν ιδιαίτερα δημιουργικό, ευγενή, πράο και καλλιεργημένο άνθρωπο, λάτρη του καλού γούστου. Παντρεύτηκε την Αργυρούλα, κόρη του παπά-Δημήτρη Μπαρδάκου και αδελφή του Μακαριστού Μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας Παντελεήμονα Μπαρδάκου και απέκτησαν τρεις κόρες, τη Δέσποινα, την Μαρία και την Μαντίκα και ένα γιο τον Μιχαλάκη. Καθημερινά ο Παναγιώτης έβαζε το γραμμόφωνό του στη αυλή του σπιτιού του και μαζευόντουσαν εκεί όλα τα κορίτσια της γειτονιάς, φίλες της κόρης του και τους μάθαινε ευρωπαϊκούς χορούς, ταγκό, βαλς, φοξαγκλέ, άγνωστους μέχρι τότε στην Ερμιόνη. Η αυλή του είχε μετατραπεί σε χοροδιδασκαλείο και όλα τα ζευγάρια της Ερμιόνης μάθαιναν από τον Παναγιώτη να χορεύουν τις καντρίλιες. Κέρδισε το λαχείο συντακτών και με τα χρήματα έκτισε στο οικόπεδο του πεθερού του κοντά στο λιμάνι μια όμορφη μονοκατοικία, με μεγάλο κήπο (κήπος Μαρουλά) και αργότερα την πούλησε στον Ανδρέα Βογανάτση.

Η αδελφή του Παναγιώτη, Μαρία, στην Αττάλεια ήταν αρραβωνιασμένη με τον Μιμίκο Τσολμεκτσόγλου (στα Τούρκικα σημαίνει αγγειοπλάστης). Ο Μιμίκος που το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών βρέθηκε στον Πειραιά, έμαθε από γνωστό του ότι η Μαρία ήταν στην Ερμιόνη, ήλθε την βρήκε, παντρεύτηκαν και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Νίκο και την Δέσποινα. Έμαθε την τέχνη του σιδηρουργού και άνοιξε δικό του μαγαζί. Μετά από 4 χρόνια έφυγαν για τον Πειραιά, αλλά με την έναρξη της κατοχής επανήλθαν και παρέμειναν μέχρι το 1945.

Ο Ατταλιώτης Παντελής Αναμουρλόγλου ήλθε με το καράβι στην Ερμιόνη, παντρεύτηκε την αδελφή του Θόδωρου Κωνσταντινίδη Ελένη και ήταν ο πρώτος πρόσφυγας που δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στο τόπο μας. Πανέξυπνος επιχειρηματίας και εξαίρετος ζαχαροπλάστης, άνοιξε αμέσως ζαχαροπλαστείο στην καρδιά της πόλης, απέναντι στο ιερό της Παναγίας, στο πατρικό σπίτι του Ανδρέα Κρητικού. Το μαγαζί αυτό διατήρησε μέχρι που η κίνηση σταμάτησε να υπάρχει στην αγορά του “φιδίσιου δρόμου” και μεταφέρθηκε στη παραλία του λιμανιού όπου άνοιξε μεγάλο καφεζαχαροπλαστείο, με συνεργάτη το Θόδωρο Κωνσταντινίδη. Όταν η επιχείρηση έκλεισε, ο Παντελής μεταφέρθηκε στο κτίριο Τάγκαλου στο σημερινό μεζεδοπωλείο Στάικου, όπου υπάρχει ακόμα ένας δικός του πίνακας. Το ζαχαροπλαστείο του σε μια εποχή που σπάνιζαν τέτοια μαγαζιά στο λιμάνι της Ερμιόνης, μετά τον περίπατο στο Μπίστι ήταν μια όαση. Όλοι κάθονταν σε ένα τραπεζάκι του κυρ Παντελή για μια ώρα απόλαυσης και ευτυχίας και αυτός με το μαύρο μουστάκι και τα χρυσά δόντια τους υποδεχόταν και τους σερβίριζε τα απολαυστικά γλυκά του. Δεν έδινε εύκολα συνταγές στις νοικοκυρές που τις ζητούσαν με παρακάλια, διότι τι θα έκανε μετά αυτός; όπως έλεγε. Το καφενείο του ήταν το μοναδικό όπου επιτρεπόταν να κάθονται γυναίκες μόνες τους, κυρίως Μικρασιάτισσες και να καπνίζουν ακόμα και ναργιλέ! Τέλος της δεκαετίας του ‘60 πούλησε το μαγαζί του στον Γιώργο Στάικο (σημερινό Ακταίον) και άνοιξε μεγάλο ζαχαροπλαστείο στον Περισσό, όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Η Δέσποινα Κατραμπάσογλου με τα 5 παιδιά της, τον Κώστα, την Μαρία την Ελένη, τον Θόδωρο και την Κούλα ήταν μέσα στο καράβι που έφτασε στην Ερμιόνη και βγήκε μαζί με τους άλλους Ατταλιώτες στο λιμάνι της. Μετά την αρχική εγκατάστασή τους άλλαξαν το επώνυμό τους σε Κωσταντινίδη. Λίγους μήνες μετά ο μεγάλος γιος, Κώστας βρήκε εργασία στο Κρανίδι όπου παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Η Ελένη με τις άλλες δύο αδελφές της και τη μητέρα τους ακολούθησαν τους άλλους Ατταλιώτες και βρέθηκαν στην Αθήνα. Εκεί η Ελένη γνώρισε τον Ατταλιώτη Παντελή Αναμουρλόγλου και επέστρεψε στην Ερμιόνη. Ο Θόδωρος παρέμεινε στην Ερμιόνη και εργάστηκε στην κατασκευή του λιμανιού και σαν μούτσος στα καΐκια των Ερμιονιτών ψαράδων πηγαίνοντας και στη Μπαρμπαριά.

Αργότερα συνεργάστηκε με τον Παντελή Αναμουρλόγλου ανοίγοντας ζαχαροπλαστείο και όταν παντρεύτηκε την Κική από τους Φούρνους, άνοιξε δικό του μαγαζί απέναντι από το περίπτερο Καρακατσάνη, τελειοποιώντας την τέχνη του ζαχαροπλάστη. Τις πρώτες ύλες ζαχαροπλαστικής έπαιρνε από τον Ατταλιώτη Παντελή Ελμαόγλου στην οδό Γούναρη του Πειραιά και τις συνταγές από τον πρόσφυγα Γρηγόρη που είχε ζαχαροπλαστεία στη Νέα Σμύρνη, Καλλιθέα και Νέα Ιωνία. Το 1968 μεταφέρθηκε στο πρώην Ξενοδοχείο Ολύμπιον του Άγγελου Παπαβασιλείου κάνοντας ένα από τα πολυτελέστερα ζαχαροπλαστεία για την εποχή στην Ερμιόνη, όπου δούλευαν και τα δυο του παιδιά ο Σάββας και ο Σταύρος. Το 1972 πούλησε το κατάστημα του συνταξιοδοτήθηκε και πήγε στην Αθήνα για τα γεράματά του.

Ο Σταυρής Σταυρόγλου με την ετοιμόγεννη γυναίκα του βρέθηκαν μέσα στο καράβι με προορισμό την Ερμιόνη. Ωστόσο, από τις κακουχίες του ταξιδιού η γυναίκα πέθανε μέσα στο καράβι και αυτός μόνος του αποβιβάστηκε στο λιμάνι μας. Η υπόλοιπη οικογένειά του χάθηκε στο χάος του ξεριζωμού. Άλλαξε και αυτός το επώνυμό του σε Γεωργίου και παντρεύτηκε την προσφυγοπούλα Κούλα, ορφανή από πατέρα, κόρη της αδελφής του Μάρκου Γιαμουρόγλου που ζούσε στην Ερμιόνη και μαζί απέκτησαν 5 παιδιά, την Ευγενία, τον Γιώργο, τον Άγγελο, την Κατίνα και τον Χαρίτο.

Ο Σταυρής Γεωργίου, αγαπητός όλους τους Ερμιονίτες, γνωστός με το παρατσούκλι Γκιτς, ήταν ο άνθρωπος της αγοράς. Εργατικός και δραστήριος πουλούσε ξηρούς καρπούς και ζαχαρωτά στους δυο κινηματογράφους και στα πανηγύρια. Ήταν ο νερουλάς και ο παγωτατζής της Ερμιόνης και όλοι τον θυμούνται με τον άσπρο σκούφο και το καροτσάκι του, να γυρίζει τα σοκάκια τα μεσημέρια και να δροσίζει μικρούς και μεγάλους με το εξαίσιο καϊμάκι του. Οι πιτσιρικάδες κάθε απόγευμα με το δίφραγκο στο χέρι τον περιμέναμε στη γειτονιά μας, την ίδια ώρα κάθε μέρα για να αγοράσουμε το παγωτό χωνάκι. Ένας από τους γιους του, ο Γιώργος έμαθε στην Ερμιόνη την τέχνη του καλουπατζή έγινε πολύ καλός μάστορας και αργότερα δημιούργησε στην Αθήνα αρχικά δικό του συνεργείο και κατόπιν μεγάλη κατασκευαστική εταιρεία.

Η οικογένεια Ορφανίδη ξεκληρίστηκε στην καταστροφή και απέμεινε μόνο η 18χτάχρονη Βασιλική και η συνομήλικη αδελφή της Μαρία. Τελείως μόνες πάτησαν στο λιμάνι μας, χωρίς τίποτα απολύτως από τα υπάρχοντά τους και ρίζωσαν εδώ για πάντα. Η Μαρία παντρεύτηκε τον Ερμιονίτη Παναγιώτη Στεργίου και η Βασιλική τον Φραγκίσκο Σιφναίο με καταγωγή από την Άνδρο και απέκτησε 2 αγόρια και 3 κορίτσια. Ένα από τα αγόρια ήταν ο αείμνηστος και αγαπητός σε όλη την Ερμιόνη Απόστολος Σιφναίος. Και οι δυο αδελφές ήσαν άριστες νοικοκυρές, ήσυχες και αγαπητές στη κοινωνία της Ερμιόνης.

Ο Σταύρος Καραγεωργίου, ο Χατζησταυρής, όπως τον αποκαλούσαν στην Αττάλεια, ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας. Σπούδασε στο φημισμένο Πρότυπο Γυμνάσιο της Σάμου και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία δεν τελείωσε, διότι ο αιφνίδιος θάνατος του μεγαλύτερου αδελφού του τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Αττάλεια για να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση αλευροβιομηχανίας. Στη καταστροφή πιάστηκε αιχμάλωτος από τον τουρκικό στρατό και εξορίστηκε στα τάγματα εργασίας. Το 1923 ελευθερώθηκε και παρά τις κακουχίες τη εξορίας κατόρθωσε να φτάσει στον Πειραιά, όπου εγκαταστάθηκε προσωρινά και ασχολήθηκε με το εμπόριο λίπους και λαδιού. Το 1929 γνώρισε και παντρεύτηκε την Ερμιονίτισσα Αργυρούλα Λαζαρίδου, κόρη του Σταμάτη και της Χρυσάνθης Λαζαρίδου και έζησαν στην Αθήνα όπου ήταν η εργασία του, αλλά η Ερμιόνη ήταν η αγαπημένη του πόλη. Γιός του Σταύρου είναι ο διαπρεπής Δικηγόρος Αθηνών Γιάννης Καραγεωργίου.

Ο Νικόλαος Σαρησυμεώνογλου, ο Νικόλα Εφέντη όπως τον αποκαλούσαν στην Τουρκία, ήταν μεγάλος τσιφλικάς της Αττάλειας. Είχε μια κόρη και δυο γιούς, τον πρωτότοκο Κώστα και τον Συμεών. Ασχολείτο με τα κοινά, ήταν δωρητής και χορηγός σε πολλά κοινωφελή έργα και εκδηλώσεις και έχαιρε σεβασμού και εμπιστοσύνης ακόμα και από τους Τούρκους και για αυτό στον ξεριζωμό τον μετέφεραν με δικό τους καΐκι στο Καστελόριζο. Από εκεί ήλθε στην Αθήνα όπου πέθανε το 1926. Ήταν μέλος της επιτροπής εκτιμήσεων των περιουσιών των Ελλήνων που άφησαν στην Μικρά Ασία και τις τουρκικές αποζημιώσεις. Ο γιός του Κώστας Σαρησυμεώνογλου, πολύ μορφωμένος, ο “διανοούμενος” όπως τον αποκαλούσαν, την περίοδο της καταστροφής ζούσε στην Γαλλία. Μετά τον ξεριζωμό ήλθε στην Ελλάδα αναζητώντας τους δικούς του και βρέθηκε στην Ερμιόνη να βοηθήσει έναν ξάδελφό του Ατταλιώτη πρόσφυγα όπου γνώρισε και παντρεύτηκε την αξιόλογη Ερμιονίτισσα Ζαχαρούλα Πετρολέκα. Όπως όλοι, έδιωξε το –Συμεώνογλου και έγινε Σαρρής. Απέκτησαν 2 παιδιά, τον Νίκο εισοδηματία και τον Μιχάλη Πολιτικό Μηχανικό. Ο γιός του Συμεών Σαρρησυμεώνογλου, αδελφού του Νικόλα, ήλθε στην Ερμιόνη πιθανόν με το καράβι και έφυγε αμέσως για τον Πειραιά. Αργότερα παντρεύτηκε κόρη της οικογένειας Λαδά και απέκτησαν δύο γιους, τον Συμεών που αποφοίτησε από τη ΣΝΔ και έφτασε μέχρι το βαθμό του Πλοιάρχου και τον Δημήτρη αξιωματικό του ΕΝ.

Η 28χρονη Δέσποινα Παντέλογλου, βρέθηκε με τη μητέρα της και 3 θείες της στο καράβι με προορισμό την Ερμιόνη. Στη διάρκεια του ταξιδιού, από τις κακουχίες η μητέρα της Ελισάβετ πέθανε και το πτώμα της ρίχνεται στην θάλασσα. Άλλες μαρτυρίες αναφέρουν ότι άφησαν το πτώμα στην Ύδρα.

Αφού περνούν τις πρώτες μέρες σε κάποια εκκλησία της Ερμιόνης, βρίσκεται με άλλους πρόσφυγες στο Κρανίδι. Οι θείες της γνωρίζοντας πολύ καλά την τέχνη του αργαλειού, σε λίγες μέρες έφυγαν για τον Πειραιά αναζητώντας εργασία. Η Δέσποινα μόνη πλέον, βρίσκει δουλειά στον 75χρονο Κρανιδιώτη μεγαλοκτηματία Κώστα Πανούτσο, ο οποίος αργότερα της ζήτησε να παντρευτούν. Αρχικά η Δέσποινα αρνήθηκε λόγω της διαφοράς ηλικίας, αλλά για λόγους επιβίωσης δέχτηκε και απέκτησε μαζί του 3 παιδιά. Ο Πανούτσος 5 χρόνια αργότερα πέθανε και η Δέσποινα, αν και νόμιμη σύζυγος του, δεν κληρονομεί τίποτα από την περιουσία του. Οι δύο πρώην σύζυγοι του Πανούτσου, με το πρόσχημα ότι η Δέσποινα είναι πρόσφυγας, διεκδικούν και παίρνουν όλη την περιουσία του.

Έτσι μένει πάλι στο δρόμο, τώρα με τρία παιδιά και αρχίζει να δουλεύει υπηρέτρια σε σπίτια, αλλά με σκληρή δουλειά και πείσμα καταφέρνει και τα μεγαλώνει τίμια και με αξιοπρέπεια. Η κόρη της Κατίνα παντρεύτηκε τον Ερμιονίτη Μανώλη Λακούτση και είναι η μητέρα του Γιάννη Λακούτση.

Σε ένα κιτρινισμένο από τη πολυκαιρία βιβλίο του 1926, που είχε εκδώσει ο Διεθνής Σύνδεσμος Γυναικών, με τίτλο “ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ” που βρήκα σε υπόγειο παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι, περιέχονται αυτοβιογραφίες προσφύγων κοριτσιών από τη ματωμένη γη της Μικρασίας. Προσφυγοπούλες 12-13 ετών από το οικοτροφείο που είχε οργανωθεί από τον Διεθνή Σύνδεσμο Γυναικών στην Αθήνα αμέσως μετά την καταστροφή, περιγράφουν το σκληρό ξεριζωμό όπως τον βίωσαν και με την αγνότητα και την ευαισθησία των παιδικών τους ψυχών αποτυπώνουν τα συναισθήματα του πόνου με ένα ατελείωτο παράπονο για τον άδικο ξεριζωμό τους από τη γη των γονιών και των προγόνων τους.

Ανάμεσά τους και 4 Ατταλιώτισσες, η Μαρίκα Γιαηλόγλου, η Ελένη Χατζηγεωργίου, η Μάρω Ιωαννίδου και η Κλειώ Δανιηλίδου που με τις οικογένειές τους ήλθαν στην Ερμιόνη. Η 13χρονη Μαρίκα Γιαηλόγλου στη δισέλιδη βιογραφία της αναφέρει ότι η οικογένειά της ήταν εύπορη και ευτυχισμένη και στο σχολείο ήταν άριστη μαθήτρια. Μετά την υποχώρηση του Ελληνικού στρατού και την αρχή του ξεριζωμού, ο πατέρας της εξορίστηκε από τους Τούρκους. Γράφει για το ερχομό τους στην Ερμιόνη: ”… ύστερα από 5 ημέρας δηλ. στις 17 Οκτωβρίου 1922, το πλοίον μας έφερε εις μιαν πόλιν της Πελοποννήσου, την Ερμιόνην και από εκεί δια ξηράς επήγαμεν στο Κρανίδιον. Εκεί δεν περνούσαμεν καθόλου καλά, διότι από τη μια εσκεπτόμεθα τι εγένετο ο πατέρας μου εις τα χέρια των τυράννων και από την άλλην τι θα γίνη η δική μας κατάστασις σε ένα ξένο μέρος που δεν εγνωρίζαμεν κανένα. Κατά τύχην, οι κάτοικοι ευρέθησαν φιλόξενοι και μας έδωσαν ένα σπίτι δωρεάν, δια να μη χάσω δε τα μαθήματά μου, πήγαινα και εκεί στο Σχολείον και με έδωσαν δωρεάν όλα τα χρειαζούμενα. Μετά 8 μήνες η μαμά μου εσκέφθη να υπάγει στας Αθήνας να εύρει ένα σπίτι και να μας πάρει».

Η Μάρω Ιωαννίδου, κόρη σηροτρόφου εύπορης οικογένειας με ωραίο σπίτι, έγραφε στα 13 της: “Στις 5 Οκτωβρίου 1922 ημέρα Σάββατο, οι Τούρκοι εμάζευσαν ως αιχμαλώτους όλους τους άνδρας από ηλικίας 18-45 ετών και μετά 2 ημέρας δίνουν διαταγή στα γυναικόπαιδα, αφού λάβουν τα χρειαζούμενα και ότι πολύτιμο είχαν και με προθεσμία μόνο 8 ημερών να φύγουν σε ξένα μέρη. Όταν όμως μας έβαλαν στη προκυμαίαν μας έψαξαν και μας πήραν όλα όσα πολύτιμα είχαμε μαζί μας, ιδίως τα χρυσαφικά μας. Έτσι χωρίς χρήματα επιβιβαστήκαμε σε Ελληνικό επίτακτο πλοίο με φοβερή τρικυμία και δυνατή βροχή. Μετά πέντε ημερών ταξίδι, εφθάσαμεν στην Ερμιόνην. Εκεί μείναμε ένα μήνα διότι το μέρος ήταν μικρό και δεν υπήρχαν εργασίαι, ενώ η οικογένειά μου είχε ανάγκη εργασίας δια να εξοικονομεί τα προς το ζην και ημείς δε αι μικραί σπουδής. Φύγαμε λοιπόν από την Ερμιόνην και ήλθαμεν εις τας Αθήνας”.

Η Κλειώ Δανιηλίδου, κόρη μεγάλου κτηματία, ζούσε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια μέχρι την ημέρα που οι Τούρκοι πήραν τα κτήματα του πατέρα της και αυτόν αιχμάλωτο για τα τάγματα εξορίας στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Από τότε άρχισαν τα βάσανα της οικογένειάς της. Η Κλειώ που αργότερα έγινε δασκάλα γράφει στο βιβλίο.

“Δεν επέρασαν δύο ημέραι από τη συμφορά και οι Τούρκοι έδωσαν διαταγή. Όλα τα γυναικόπαιδα αφού πάρουν όλα τα απαιτούμενα να φύγουν δια θαλάσσης. Τότε ημείς επήραμε μερικά από τα πράγματά μας και την 23ην Σεπτεμβρίου ημέραν Τρίτην καταβήκαμεν εις το λιμάνι όπου μας επερίμενε ένα επίτακτο ελληνικό πλοίον. Προτού να φύγωμεν μας έκαναν έρευνα κατ’ άτομον και αφού μας αφήρεσαν τα κοσμήματα και τα χρήματά μας με την πρόφασιν ότι δεν επιτρέπεται η εξαγωγή χρυσού μας αφήκαν με δυνατή βροχή και τρικυμίαν αποχαιρετώντες για τελευταία φορά την πατρίδα μας, την οποίαν δεν θα βλέπαμε πλέον ποτέ. Τα μεσάνυκτα, μόλις εξεκίνησε το πλοίον αισθάνθηκα μια μεγάλη λύπη και δυο δάκρυα εκύλησαν από τα μάτια μου, διότι εκτός του ότι αποχωριζόμουν από την ποθητή μου πατρίδα, εσκεπτόμην και τους Χριστιανούς αδελφούς μας, οι οποίοι απέμειναν εκεί εις πολύ επικίνδυνον θέσιν. Μετά πέντε ημερών ταξίδι εφθάσαμεν εις την Ερμιόνη της Αργολίδος. Εκεί μας εφιλοξένησαν δυο ημέρας εις ένα ξενοδοχείον. Κατά την τρίτην ημέραν ενοικιάσαμεν ένα δωμάτιον, εις το οποίον διαμείναμεν επί 10 μήνες. Αλλά το μέρος τούτο, ήτο τόσον μικρό, που δεν υπήρχον ούτε εργασίαι, ούτε σχολείο δι’ εμέ. Και επειδή η οικογένειά μας, είχεν ανάγκην από εργασίαν και εμείς τα παιδιά από σπουδήν, αποφασίσαμεν να έλθωμεν εις τας Αθήνας».

Ένα χρόνο μετά, τον Οκτώβριο του 1923, έγινε γενική απογραφή προσφύγων και η Ερμιόνη είχε 401, ενώ πέντε χρόνια αργότερα, το 1928, μόλις 35.

Ήταν οι Ατταλιώτες που είχαν απομείνει και άλλοι, από διάφορες πόλεις της Μικράς Ασίας, ξεριζωμένοι και αυτοί, μετά από πύρινες δοκιμασίες ήλθαν στο τόπο μας να βρουν καταφύγιο. Οικογένειες πολυμελείς, κατατρεγμένες που η κάθε μια κουβαλούσε μια ξεχωριστή θλιβερή περιπέτεια, με κοινό ωστόσο για όλους τον πόνο της προσφυγιάς και την ελπίδα για μια νέα αρχή.

Η εύπορη οικογένεια του Νίκου και Γιώργου Προβελεγγιάδη με ρίζες από τα Κύθηρα ζούσε στην πλούσια περιοχή του Γκιούλ Μπαξέ της Σμύρνης. Λίγες μέρες πριν την καταστροφή της Σμύρνης μαθαίνουν από γνωστό τους Έλληνα Αξιωματικό για την επερχόμενη τραγωδία και μη χάνοντας χρόνο ναυλώνουν καΐκια και με όλη τη κινητή τους περιουσία περνούν απέναντι στη Χίο. Ο Νίκος, η σύζυγός του Ευαγγελία με τα παιδιά τους Βασίλη και Στέλλα και ο αδελφός του Νίκου, Γιώργος φτάνουν στον Πειραιά. Το τρίτο παιδί του Νίκου, ο Μιμίκος που υπηρετούσε ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό είχε πιαστεί αιχμάλωτος. Στον Πειραιά από γνωστό τους έμπορο γνωρίζονται με τις οικογένειες Κατσογιώργη και Γεωργίου, οι οποίοι τους προτείνουν να εγκατασταθούν στην Ερμιόνη, την οποία γνώριζαν από τους σφουγγαράδες μας.

Έτσι, φτάνουν στην Ερμιόνη έτοιμοι για μια νέα αρχή και κατά την εγγραφή τους στο δημοτολόγιο Ερμιόνης από λάθος το επώνυμο γίνεται Προβελλεγγάτος. Πρώτο μέλημά τους είναι να βρεθεί ο 20χρονος Μιμίκος και με έγγραφα προς τα Υπουργεία Στρατιωτικών και Εξωτερικών ο πατέρας τον αναζητά, αλλά η απάντησή τους ήταν θλιβερά αρνητική. Ο Μιμίκος αγνοείται! Μήνες αργότερα, ο Μιμίκος μετά από συγκλονιστική περιπέτεια αποκτά την ελευθερία του και έρχεται στην Ερμιόνη.

Ο Νίκος, πετυχημένος έμπορος στην Σμύρνη, συνεχίζει την εμπορική του δραστηριότητα και ανοίγει παντοπωλείο στον εμπορικό τότε δρόμο της Ερμιόνης κοντά στην Παναγία και τυροκομείο στο Λουκαΐτι. Μετά το θάνατό του, τα παιδιά του Μιμίκος και Βασίλης διατήρησαν το τυροκομείο και άνοιξαν δικά τους μαγαζιά. Οι “πρόσφυγες” όπως τους αποκαλούσαν είχαν τα καλύτερα τυροκομικά προϊόντα δικής τους παραγωγής και μεγάλη ποικιλία από ελιές. Με την εμπειρία τους στο εμπόριο, το πείσμα, τη σκληρή δουλειά και τη νοικοκυροσύνη τους έκαναν και πάλι προκοπή. Έλεγε ο Μιμίκος στη γυναίκα του: “Κατερίνα, η καλύτερη επένδυση είναι η οικονομία”.

Ο Γιώργος, αγρότης στη Σμύρνη με μεγάλη ακίνητη περιουσία, έφερε μαζί του πολλά πολύτιμα αντικείμενα και τα πούλησε. Εργάστηκε ως επιστάτης στα κτήματα της οικογένειας Ιωσήφ Μερτύρη. Η Στέλλα σπούδασε νηπιαγωγός, απέκτησε μεταπτυχιακό στη Βαρκελώνη και αργότερα άνοιξε ιδιωτικό δημοτικό σχολείο στην Αμφιάλη. Ακούραστη, τελειομανής στη δουλειά της, το σχολείο της ήταν κυψέλη μάθησης και δίδαξαν εκεί οι Ερμιονίτισσες δασκάλες Παγώνα Κομμά για 5 χρόνια και η Κατερίνα Παπαμιχαήλ-Ρήγα για ένα χρόνο. Ο Μιμίκος παντρεύτηκε την Ερμιονίτισσα Κατίνα Αγγελή, αδελφή του Ησαΐα και ο Βασίλης την Ελένη Φραγκούλη, την οποία ερωτεύτηκε πολύ και την παντρεύτηκε παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς της.

Όλη η οικογένεια Προβελεγγάτου είχε άριστες σχέσεις με την κοινωνία της Ερμιόνης.

Ήσυχοι, σοβαροί, εργατικοί άνθρωποι και οικονομικά ευκατάστατοι, ήσαν πολύ αγαπητοί και έκαναν παρέα με τις καλύτερες οικογένειες της Ερμιόνης.

Η οικογένεια του 16χρονου Γιώργου Μαιντανού στην κόλαση της Σμύρνης προσπαθεί να αποφύγει το τούρκικο γιαταγάνι. Ο πατέρας του, στη προσπάθειά του να ξεφύγει από τη μανία των Τούρκων, τρέχει στους μαχαλάδες και τα σοκάκια και πηδώντας ένα τοίχο, τραυματίζεται και ανήμπορο τον βρίσκουν οι θανατηφόρες σφαίρες. Η μητέρα του κυριολεκτικά ξυπόλυτη, με τα παιδιά της, ακολουθώντας τα μπουλούκια των προσφύγων, βρίσκεται απελπισμένη στον Πειραιά. Ο ίδιος χάνεται από την οικογένειά του, κατορθώνει όμως να τρυπώσει σε ένα πλοίο και φτάνει στην Ερμιόνη. Με τη βοήθεια της Επιτροπής Αποκατάστασης, η οικογένεια σμίγει και ξεκινούν στην Ερμιόνη μια νέα ζωή. Ο Γιώργος μεγάλωσε, έμαθε την τέχνη του τσαγκάρη, άνοιξε μαγαζί στα Μαντράκια και καθημερινά έβγαινε στο δρόμο με τα παπούτσια κρεμασμένα στη πλάτη του για να δίνει στου πελάτες του. Ήταν άνθρωπος του χορού και της μουσικής, συμπαθέστατος και αγαπητός σε όλους.

Ο Μιμίκος Τρουπόγλου, με τη γυναίκα του Ευγέγκω και τα 7 παιδιά τους, Ανάστα, Φωτεινή, Αρίστο, Μαριώ, Πατίτσα (Παναγιώτα), Γιάννη και Ζωίτσα, βρίσκονται στη προκυμαία της παραλιακής πόλης Αρτάκη με εκατοντάδες ξεριζωμένους και προσπαθούν να επιβιβαστούν σε πλοίο για να σωθούν. Επικρατεί μεγάλη αναστάτωση, το βίντσι δουλεύει ασταμάτητα και ο κόσμος πηγαινοέρχεται στις σκάλες φορτώνοντας πράγματα. Στην Αρτάκη υπηρετούσε ως Λιμενάρχης ο Ερμιονίτης αξιωματικός του ναυτικού Γιάννης Μπουκουβάλας, ένας πολύ δραστήριος πατριώτης που αντιπαθούσε τους Τούρκους και βοηθούσε πολύ τους Έλληνες. Ο Μιμίκος Τρουπόγλου είχε οικογενειακή φιλία με τον Μπουκουβάλα και μέσα στην αναταραχή προσπαθούσε να τον βρει για να τους βοηθήσει, αλλά δεν μπόρεσε. Ο Μπουκουβάλας, που παρακολουθούσε τη διαδικασία φόρτωσης και επιβίβασης αντιλήφθηκε επίθεση Τούρκων και πυροβολώντας στο αέρα, δίνει εντολή να λύσουν τα παλαμάρια, να σηκώσουν τις σκάλες και την άγκυρα. “Τούρκοι- Τούρκοι” φώναζε, “σηκώστε τις άγκυρες τις σκάλες, ξεκίνα καπετάνιε θα έχουμε πολλά θύματα. Ναύτη λύσε τα παλαμάρια!”. Αρχίζει πανικός και όλοι ορμούν στο καράβι. Άλλοι πέφτουν στη θάλασσα, άλλοι κρέμονται στα σχοινιά, άλλοι έμειναν στο μώλο και οι τυχεροί έμειναν στο καράβι παίρνοντας το δρόμο της προσφυγιάς. Σκηνές τραγικές, απερίγραπτες! Οικογένειες σε δευτερόλεπτα χωρίστηκαν για πάντα! Στους τυχερούς και οι Τρουπόγλου, που μετά 20 ημερών ταλαιπωρία φτάνουν στη Ρεδαιστό και επιβιβάζονται στο πλοίο “Πάραλος Άνδρος“ που πήγαινε κατευθείαν Πειραιά. Το καράβι είχε πολύ φορτίο, πήγαινε πολύ σιγά και σε μια εβδομάδα μέσω Θεσσαλονίκης φτάνει στον Πειραιά. Με εκατοντάδες άλλους πρόσφυγες για μέρες ολόκληρες στοιβάζονται σε μια πολύ μικρή αποθήκη. Όλη την ημέρα έτρεχαν στους δρόμους του Πειραιά να βρουν δουλειά και ένα σπίτι να στεγαστούν και το βράδυ πάλι στην αποθήκη. Σε ένα δρόμο του Πειραιά, μπροστά τους βρέθηκε και πάλι ο Μπουκουβάλας. “Γιατί δε φεύγετε για το χωριό μου, την Ερμιόνη στην Αργολίδα;” τους λέει. “Δεν έχει εργοστάσια, μα έχει κτήματα, θα βρείτε δουλειά. Έχω και τον θείο μου εκεί, τον καπετάν-Γιώργη, τον Τέσση και θα σας υποστηρίξει». Ο Μπουκουβάλας ήταν ο άνθρωπος που τους γλύτωσε στην Αρτάκη, γιατί να μη τον εμπιστευτούν τώρα; Δέχτηκαν και ο Μιμίκος με τον Μπουκουβάλα τρέχουν στα Λεμονάδικα, βρίσκουν τον Τέσση και σε μια βδομάδα βρίσκονται στην Ερμιόνη. Νοίκιασαν ένα δίπατο σπίτι δίπλα στη θάλασσα στα Μαντράκια. Ο καραβοκύρης καπετάν Γιώργης Τέσσης, τίμιος, μπεσαλής και λεβεντάνθρωπος, με το καΐκι του έκανε δρομολόγια από τον Σαρωνικό μέχρι και το Λεωνίδιο μεταφέροντας εμπορεύματα. Τους βρήκε δουλειά, τους προσέφερε τη φιλία του, τους αγάπησε, τους σεβάστηκε και ταπεινά ζήτησε σε γάμο τη μεγαλύτερη κόρη τους, την όμορφη Ανάστα. Μια ψηλή λυγερή ξανθιά κοπέλα που τη ζητούσαν σε γάμο επιφανείς Έλληνες στην Αρτάκη και τη Σμύρνη, ακόμα και στη Πόλη.

Ο καπετάν Γιώργης και η κυρα-Στάσα είναι οι γονείς της γνωστής συγγραφέως Ευαγγελίας Τέσση που έγραψε το βιβλίο “Ανατολικά του Αρχιπελάγους“, ένα συγκλονιστικό βιβλίο που περιγράφει πώς βίωσαν οι προγονοί της την προσφυγιά.

Ο φαρμακοποιός Νίκος Βλαστός, από τα Σόκια, εξαθλιωμένος περιφέρεται στις γειτονιές του Πειραιά, ψάχνοντας μέρος να στεγάσει την οικογένειά του, τη σύζυγό του Σοφία και τα παιδιά του Μίλτο, Λίλη, Καίτη και Νιόβη. Τυχαία γνωρίζει τον έμπορο Νίκο Λαζαρίδη, πατέρα της Ανθούλας Δουρούκου, ο οποίος του προτείνει να πάνε για εγκατάσταση στην Ερμιόνη. Έτσι στήνουν το καινούργιο σπιτικό τους στο σπίτι του Στεργίου που ήταν η καφετέρια “ΕΡΩΔΙΟΣ”. Ήταν οικογένεια με μεγάλη μόρφωση, κουλτούρα και ξεχωριστούς τρόπους. Ο Μίλτος, γιος του Νίκου Βλαστού, γιατρός νευρολόγος, με σπουδές στο Παρίσι, φυσικό ήταν να αφήσει την Ερμιόνη. Η πρώτη νευρολογική κλινική της Αθήνας ιδρύθηκε από αυτόν και η στάση λεωφορείων εκεί, ονομάστηκε “Στάση Βλαστού” και υπάρχει μέχρι σήμερα. Ο Ερμιονίτης Άγγελος Καραγιάννης, σε μια βεγγέρα σαγηνεύτηκε από την ομορφιά και τη χάρη της Καίτης Βλαστού και αμέσως την παντρεύτηκε αδιαφορώντας για τις επιφυλάξεις της οικογένειάς του. Η Λίλη παντρεύτηκε και έζησε στο Παρίσι, η Νιόβη παντρεύτηκε καπνέμπορο στη Πάτρα και έζησε εκεί.

Το 1922, ο Δημήτρης Χατζησωκράτης από τα Σόκια, προύχοντας και ιδιαίτερα ευκατάστατος, η γυναίκα του Αργυρώ και τα παιδιά τους, καταδιωκόμενοι από τους Τούρκους, καταφεύγουν στη Σάμο, από εκεί στον Πειραιά και κατόπιν στη Δράμα, όπου με την ανταλλαγή προσφύγων και αποζημιώσεων τους επιδίδεται μεγάλος κλήρος για εγκατάσταση και καλλιέργεια. Η Αργυρώ, πολύ καλή μαγείρισσα, γνώριζε τη χρήση των βοτάνων και παρουσίαζε εξαίρετες Μικρασιάτικες συνταγές. Μετά 20 χρόνια, η κόρη τους Δέσποινα παντρεύεται αστυνομικό που υπηρετούσε στο Κρανίδι και εγκαθίστανται στην περιοχή μας. Στο τέλος της κατοχής, εγκαθίστανται στην Ερμιόνη και τα αδέλφια της Σωκράτης και Σοφοκλής με μεγάλη δράση στην Εθνική Αντίσταση. Εργάζονται ως διοικητικό προσωπικό στα μεταλλεία, παντρεύονται τις Ερμιονίτισσες Αργυρώ Δέδε και Ρίνα Σταματίου και από τότε αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, που τους αγκάλιασε με στοργή.

Ο Μάρκος Γιαμούρογλου από το Ικόνιο, στη καταστροφή πιάνεται αιχμάλωτος.  Η γυναίκα του Αναστασία με τον 6χρονο Ιορδάνη, τον 4χρονο Γιάννη, τον 2χρονο Ηλία, την αδελφή του Μάρκου Κατίγκω (Κατίνα) και την κόρη της Κούλα φτάνουν στην Ελλάδα και μετά από απίστευτη περιπέτεια δύο μηνών βρίσκονται στα Ιωάννινα. Ο Μάρκος το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών απελευθερώνεται και ξεριζωμένος βρέθηκε στην Ερμιόνη και αρχίζει μεγάλο αγώνα να βρει την οικογένειά του.

Χάρη στη πρωτοβουλία της Εκκλησίας να ανακοινώνονται μετά την Κυριακάτικη λειτουργία από τους επιτρόπους αναζητήσεις αγνοουμένων προσφύγων, η γυναίκα του άκουσε στα Ιωάννινα για το άντρα της, ήλθε στην Ερμιόνη και τον βρήκε. Όλη η οικογένεια ενώνεται και αρχίζει να στήνει το σπιτικό της. Στο Ικόνιο είχαν μεγάλο διώροφο σπίτι, ήταν πολύ ευκατάστατη οικογένεια, έκαναν παραγωγή ούζου. Οι χανούμισσες αγαπούσαν πολύ την Αναστασία και την παρότρυναν να μη φύγει ως πρόσφυγας. Θα την βοηθούσαν και θα την προστάτευαν της έλεγαν. Ο Μάρκος άνοιξε καμίνι με τούβλα και κεραμίδια στο Κρανίδι και τον χειμώνα διατηρούσε σιδηρουργείο στην Ερμιόνη. Απέκτησαν και άλλα 4 παιδιά, την Δέσπω, τον Θεοδόση, την Κατίνα και την Κούλα. Όταν τα παιδιά άρχισαν το σχολείο στην Ερμιόνη, οι συμμαθητές τους τα αποκαλούσαν Τουρκόπουλα και ο Μάρκος άλλαξε το επώνυμο σε Βροχίδης. Στην Ερμιόνη ήσαν πολύ αγαπητοί και κοινωνικοί. Ο Μάρκος και η Αναστασία έπαιζαν πολύ καλά ούτι και κανονάκι, ένα μουσικό όργανο άγνωστο τότε στην Ερμιόνη (σαν το σαντούρι αλλά χωρίς ξύλα έπαιζαν με τα χέρια) και δημιούργησαν πολλές παρέες. Ο Μάρκος πέθανε νωρίς και η οικογένεια έφυγε για την Αθήνα, όπου τα αγόρια αρχικά άνοιξαν καμίνι στην Ιερά Οδό και μετά δημιούργησαν το γνωστό εργοστάσιο εκκλησιαστικών ειδών “Βροχίδης” που υπάρχει μέχρι σήμερα και ανήκει στα εγγόνια του Μάρκου από το γιο του Θεοδόση. Ο αδελφός του Μάρκου, Χαρίτος Γιαμούρογλου, το 1923 με την ανταλλαγή πληθυσμών ήλθε στην Ερμιόνη, φέρνοντας πολλές λίρες και χρυσό. Η κόρη του Μάρκου Κατίνα παντρεύτηκε τον Ερμιονίτη Σταύρο Γεωργίου και απέκτησαν 5 παιδιά. Το σπίτι τους είναι από τα ελάχιστα προσφυγικά που διατηρούνται μέχρι σήμερα. Βρήκα στο Αιγάλεω την κόρη του Μάρκου Δέσπω, 88 ετών σήμερα, μιλήσαμε πάρα πολλές ώρες και μου εξιστόρησε πως κτίστηκε αυτό το σπίτι. “… ο πατέρας μου συνάντησε τη μάνα μου το ‘23, ήλθε στην Ερμιόνη και άνοιξε καμίνι. Στην αρχή έμεναν στο νοίκι, ήθελε να αγοράσει ένα οικόπεδο κοντά στο λιμάνι να φτιάξει σπίτι, αλλά ένας μηχανικός που το είδε του είπε: Μάστρο-Μάρκο είσαι καλός άνθρωπος και σε λυπάμαι γιατί έχεις 8 παιδιά, αλλά αυτό το οικόπεδο μη το πάρεις, γιατί αν περάσει το ποτάμι του Καταφυκιού δεν θα μείνει ούτε πόρτα, θα σου βρω εγώ ένα. Όταν έκτιζε ο πατέρας μου το σπίτι, τα τούβλα ήταν δικά του και όταν έκανε αγιασμό στα θεμέλια δεν είχε λεφτά να πληρώσει τον Παπά και πάει απέναντι και ζήτησε ένα τάλιρο να πληρώσει τον Παπά και του λέει η μάνα μου: Τι κάνεις και θέλεις σπίτι αφού δεν έχεις λεφτά και της λέει ο πατέρας μου θα βρεθούν λεφτά. Δεν είχαμε τσακωθεί με τη γειτονιά ποτέ, ούτε με κανέναν είχε τσακωθεί ο πατέρας μου, τέτοια πράγματα δεν είχαμε, είχαμε αγάπη στο χωριό. Μετά ήθελε πολύ ξυλεία για τη σκεπή και βρήκε ένα μεγαλέμπορα στο λιμάνι και τον παρακάλεσε να του δώσει ξυλεία να βάλει μέσα τα παιδιά του και τον Οκτώβρη να του δώσει τα λεφτά. Εκείνος σκέφτηκε – σκέφτηκε και του λέει: Έλα Μάρκο πάρε την ξυλεία και τελείωσε το σπίτι. Ένας γείτονας του έμπορα του είπε: Τι έκανες; Έδωσες τόση ξυλεία χωρίς λεφτά σε έναν πρόσφυγα που δεν το ξέρεις; Δεν πειράζει, αν θέλει ας μην τα φέρει να συγχωρεθούν ο πατέρας μου και η μητέρα μου. Ο πατέρας μου δούλεψε πολύ καλά το καλοκαίρι, πούλησε τούβλα και κεραμίδια, μάζεψε τα λεφτά και τέλος Σεπτέμβρη πάει τα δίνει, ευχαριστεί το έμπορο και αυτός του απαντά: Μάστρο-Μάρκο ό,τι θέλεις να έρχεσαι να παίρνεις. Συναντά τον γείτονά του και δείχνοντας τα λεφτά του λέει: Να ο πρόσφυγας μου έφερε τα λεφτά και σεις με κάνατε να έχω σκάσει που του έδωσα την ξυλεία”.

Ο Αναστάσιος και η Βασιλική Κωτσόγλου από την πόλη Αλάγια, ήλθαν στις Σπέτσες και από εκεί στην Ερμιόνη με τα 5 παιδιά τους Γιώργο, Αναστασία, Φωτεινή, Ιορδάνη και Δημήτρη. Έμειναν στην Ερμιόνη 10 χρόνια στο σημερινό σπίτι της Θεοδότης Σκλαβούνου, εκτός από τον Γιώργο, ο οποίος έμεινε μόνιμα εδώ και έγινε γανωτής ή καλατζής. Ο μάστρο-Γιώργης ήταν άνθρωπος ήσυχος, φτωχός αλλά εργατικός και τίμιος. Με ένα τσουβάλι στην πλάτη και τα σύνεργά του γύριζε με τα πόδια όλα τα γύρω χωριά μέχρι και το Λουκαΐτι και αγωνιζόταν να θρέψει τα πολλά παιδιά του. Γάνωνε με κασσίτερο τα χάλκινα σκεύη, τα μοναδικά που χρησιμοποιούσαν τότε οι νοικοκυρές στην κουζίνα τους. Οι ντόπιοι τον αγαπούσαν για την καλοσύνη και το χιούμορ του και καλοπροαίρετα τον πείραζαν για την πολυτεκνία του και για την χαρακτηριστική περίεργη προφορά του, αφού δεν κατάφερε ποτέ να μάθει σωστά τα Ελληνικά. Ο Γιώργος έμεινε στην Ερμιόνη μέχρι τη δεκαετία του 1950.

Ο Κυριάκος Σακαλίδης από το Σαγιχλί, μετά την καταστροφή αρχικά βρίσκεται στο Ξυλόκαστρο, κατόπιν στον Πειραιά στα Άνω Πετράλωνα και στην Κατοχή καταλήγει στην Ερμιόνη. Δραστηριοποιήθηκε ως έμπορος με πολύ καλό μπακάλικο στην περιοχή της Παναγίας, στο οποίο μικρός πήγαινα καθημερινά. Παντρεύτηκε την Ερμιονίτισσα Ματίνα Νάκου, αδελφή του χρυσοχόου. Ήταν άνθρωπος ευγενικός, πνευματώδης με πολύ χιούμορ, ιδιαίτερα με τις γυναίκες που πάντα είχε κάποιο αστείο να πει για να τους φτιάξει την διάθεση. Στο σπίτι του έκανε πολλές κοινωνικές συγκεντρώσεις, τις λεγόμενες βεγγέρες, με φίλους του Ερμιονίτες.

Γόνος προσφύγων ήταν και ο αγαπητός σε όλους μας φωτογράφος Στέφος Αλεξανδρίδης, ο οποίος έζησε στο Κρανίδι, αλλά ο φακός του αποθανάτισε όλη την Ερμιονίδα. Ο πατέρας του σε ηλικία 25 ετών ήλθε στις Σπέτσες με το πλοίο “ΠΑΤΡΙΣ” από την Σπάρτη της Μικράς Ασίας, μια πόλη που βγάζει πολλά χαλιά τα λεγόμενα “σπαρταλίδικα χαλιά”. Ο πατέρας του Στέφου ήθελε να τον κάνει ράφτη, αλλά αυτός ήθελε να γίνει τσαγκάρης και έτσι πήγε στο τσαγκαράδικο που είχαν δύο πρόσφυγες. Ωστόσο τον κέρδισε η τέχνη του φωτογράφου που την υπηρέτησε με πολύ μεράκι και έγινε ο εμβληματικός φωτογράφος της Ερμιονίδας.

Η Φωφώ Κωνσταντινίδη, από την Κωνσταντινούπολη βρέθηκε ως πρόσφυγας στην Ερμιόνη. Ηταν οδοντίατρος, με ιατρείο στο στενό μεταξύ Πραχαλιά και Τάγκαλου στο λιμάνι. Μοναχική, αξιοπρεπής, με καλούς τρόπους, αγαπούσε πολύ τα ζώα. Είχε έναν σκύλο με το όνομα “Σποτς” και πολλές γάτες. Τη δεκαετία του ‘60 έκανε και ιδιαίτερα μαθήματα Αγγλικών και Γαλλικών. Το σπίτι της στα Μαντράκια ήταν απέναντι στο σπίτι Απόστολου Γκάτσου και τα διπλανά σκαλάκια που βγαίνουν στη θάλασσα τα λέμε ακόμη και σήμερα “σκαλάκια της κυρά Φωφώς”.

Ο Γιώργος Σιγανούλης, 6 χρονών βρέθηκε στην Ερμιόνη χωρίς γονείς και συγγενείς, ως πρόσφυγας. Ο κτηματίας Δημήτρης Κόντος τον πήρε στο περιβόλι του και έζησε εκεί μέχρι τον θάνατό του. Με το κοπάδι του γύριζε όλο το κάμπο της Κινέτας και των Ποτοκίων. Ο τρόμος του ξεριζωμού και ο χαμός της οικογένειάς του τον είχαν σημαδέψει για πάντα. Δεν θυμόταν τίποτα για το πώς έφτασε στο τόπο μας.

Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ

“Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός, ευθύς εγιόμισε άνθη” λέει ο στίχος του εθνικού μας ποιητή και πράγματι, η φτωχή Ελλάδα των 4.000.000 ψυχών με τιτάνια προσπάθεια, σε 3 χρόνια μόνο, κατάφερε να εξασφαλίσει στέγη, δουλειά και περίθαλψη, σε 1.500.000 πρόσφυγες. Και αυτοί σε μια δεκαετία, με τη φιλοπονία και το φιλοπρόοδο πνεύμα τους της έδωσαν δύναμη από τη δική τους δύναμη.

Μετέτρεψαν την τραγωδία σε δημιουργία! Έκαναν το δράμα θαύμα και ο ξεριζωμός, σύμφωνα με τον Σαράντο Καργάκο, έγινε ριζωμός, έγινε ανθοβόλημα και νέα καρποφορία για την Ελλάδα. Πριν την καταστροφή, με σιδερένιο κρίκο την αλληλεγγύη, δημιουργικοί και ευρηματικοί, εμπορικά και επιχειρηματικά δραστήριοι, χρυσοχέρηδες, κυριαρχούσαν στο θαλάσσιο εμπόριο και σε όλα τα επαγγέλματα, με επιστήμονες και τεχνίτες απαράμιλλης καλαισθησίας.

Η εργατικότητα ενός Έλληνα έφτανε με 10 Τούρκων, αφού ως μεγαλύτερο ελάττωμα και από τη κλεψιά ακόμα, θεωρούσαν την τεμπελιά. Στη Σμύρνη, το 70% του εμπορίου και της οικονομίας κατείχαν οι Έλληνες και ήταν θέμα χρόνου να γίνει ολόκληρη η περιοχή ελληνική αν δε συνέβαινε η τραγωδία. Μόρφωναν τα παιδιά τους με υψηλού επιπέδου παιδεία, με δασκάλους πολύ μορφωμένους και αυστηρούς. Λάτρευαν τον Θεό και την Πατρίδα. Η τουρκική παρουσία ήταν αισθητή κάθε μέρα στη ζωή τους αλλά κυρίως στη βαθιά πληγωμένη καρδιά τους και η γνώση της γεωγραφίας και ιστορίας ήταν ένα γλυκό και θαυματουργό βάλσαμο για αυτήν. Ελληνικά βιβλία δεν είχαν, μάθαιναν όμως τα πάντα για την επανάσταση του 1821, τους ήρωες, τις θυσίες, τα ολοκαυτώματα, τις προδοσίες και τις διχόνοιες. Οι Τουρκικές αρχές τους απαγόρευαν να τραγουδούν πατριωτικά τραγούδια και τον Εθνικό Ύμνο, όμως όλοι τα ήξεραν και τα τραγουδούσαν κρυφά στο σπίτι, κάνοντας τους γονείς να ανησυχούν μήπως τα ακούσουν οι Τούρκοι.

Τούρκοι και Έλληνες είχαν κοινωνικές συναναστροφές και φιλίες. Πήγαιναν στις γιορτές, τα παιδιά έπαιζαν μαζί και οι μεγάλοι έτρεφαν σεβασμό μεταξύ τους. Ζούσαν σε υψηλό βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο με ευρωπαϊκά πρότυπα. Αξιοσημείωτη είναι η ύπαρξη πέντε λυρικών θεάτρων στη Σμύρνη, όταν στην Αθήνα δεν υπήρχε ούτε ένα! Γι’ αυτό και οι Έλληνες στρατιώτες όταν αποβιβάστηκαν εκεί βρέθηκαν προ εκπλήξεως! Διαπίστωσαν πως δεν ήλθαν από τη Δύση στην Ανατολή. Η Δύση ήταν στην Ανατολή! Με τον ερχομό τους, εκτός από τον πολιτισμό τους έφεραν και μια μοναδική αξιοπρέπεια. Δεν υπήρξε ούτε ένας πρόσφυγας ζητιάνος. Στο κοινωνικό μίγμα που δημιουργείται από την υποχρεωτική συνύπαρξης δύο διαφορετικών κόσμων η αντιμετώπιση των ντόπιων χαρακτηρίζεται από αναστάτωση, σκεπτικισμό, δυσπιστία και πολλές φορές εχθρότητα. Χαρακτηριστικό ήταν το παράπονο της Φ. Χαϊδεμένου: “Στην Τουρκία μας φέρθηκαν σαν Έλληνες και στην Ελλάδα σαν Τούρκους”.

Στην Ερμιόνη δεν υπήρχαν πράξεις εχθρότητας, υπήρχε όμως αρκετή δυσπιστία και επιφυλακτικότητα ακόμη και από τις αρχές του τόπου, όπως η απόρριψη από το Κοινοτικό Συμβούλιο πρότασης του Προέδρου για προσφορά 3.000 δρχ. από το αποθεματικό κεφάλαιο για την στέγαση και περίθαλψη απόρων προσφύγων. Εμφανείς ήσαν οι διαφορές στη κουλτούρα και την καθημερινότητα, όπως η συνήθεια ορισμένων συμπολιτών μας να αναφέρονται στα Θεία, προκειμένου να ξεθυμάνουν από το θυμό τους, που έκανε εξαιρετικά άσχημη εντύπωση στους πρόσφυγες, οι οποίοι δεν έβριζαν ποτέ τα θεία. Λύπη και περίσκεψη δημιουργούσαν στους πρόσφυγες κάποιοι λιγοστοί συμπολίτες μας, κυρίως έμποροι και άνθρωποι της αγοράς, που νόμιζαν ότι οι φτωχοί και εξαθλιωμένοι αυτοί άνθρωποι και κυρίως τα μικρά παιδιά ήταν εύκολα θύματα εκμετάλλευσης ή ακόμα και απάτης και προσπαθούσαν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος τους.

Νεαροί Ερμιονίτες συνήθως μεθυσμένοι έκαναν καντάδα στις όμορφες προσφυγοπούλες και απαιτούσαν να βγουν από τα σπίτια τους να τις θαυμάσουν. Αυτές δεν έβγαιναν, οι νεαροί πετούσαν πέτρες και ακολουθούσαν κυνηγητά με μαγκούρες και άλλα σχετικά! Ωστόσο, αν και είχαν χάσει τον παράδεισό τους, όπως έλεγαν, αναπολώντας τα όμορφα χρόνια στην Αττάλεια, δέχθηκαν τη νέα πραγματικότητα καρτερικά και χαρακτήρισαν την Ερμιόνη, ως ένα “ήσυχο χωριό”. Με τα χρόνια οι Ερμιονίτες τους αποδέχτηκαν ως ισότιμους συμπολίτες, συνεργάστηκαν μαζί τους, αναγνώρισαν την αξία τους και τον καλό τους χαρακτήρα, αξιοποίησαν τις ικανότητες και τα προτερήματά τους και όχι μόνο δεν τους ενοχλούσαν, αλλά τους αποδέχονταν με σεβασμό.

Την ημέρα που οι εξαθλιωμένοι αυτοί άνθρωποι κατέκλυσαν το λιμάνι μας, κανείς δεν φανταζόταν ότι με τη προκοπή τους και τις νέες ιδέες τους θα αποτελούσαν σημαντική δύναμη προόδου για την μικρή Ερμιόνη. Ο δάσκαλος Μιχαήλ Παπαβασιλείου γράφει: “Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, που κατακλύσανε το φθινόπωρο του ’22 το χωριό μας, δώσανε στη ζωή μας τελείως διαφορετικό νόημα».

Και η Δέσπω Βροχίδη, άκουσε έναν συμπολίτη μας, να λέει σε κάποιον άλλο: “Τούτοι οι άνθρωποι που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, καινούργιο αίμα ήτανε στο κορμί του τόπου μας. Πολλά θα μάθουμε από αυτούς. Κοιτάξτε να τους μοιάσουμε για να δούμε άσπρη μέρα”.

Ο Μιχάλης Δεληγιάννης, πρωταγωνιστής στα γεγονότα του Οκτωβρίου 1922 και γνωρίζοντας τις ικανότητές τους, αργότερα το 1927 ως Πρόεδρος της Κοινότητας, κάνει στο Κοινοτικό Συμβούλιο την παρακάτω πρόταση: ”…ταπητουργοί, υφανταί, οικοδόμοι, υποδηματοποιοί και άλλοι τεχνίται εκ των προσφύγων, αποκαθιστάμενοι εις την κοινότητά μας, ούσα παραλιακή και έχουσα κλίμα και ύδατα πόσιμα, υγιεινά και άφθονα, θα εύρωσιν εργασίαν προς συντήρησιν των οικογενειών αυτών και θα αποβώσιν χρήσιμοι στο σύνολο των κατοίκων της κοινότητος” και το Συμβούλιο, αποφασίζει παμψηφεί να παραχωρηθούν δωρεάν κοινοτικά οικόπεδα στο Δυτικό άκρο της πόλης για να κτίσουν σπίτια. Η απόφαση αυτή δεν υλοποιήθηκε.

Εμπορικά δαιμόνια τα αδέλφια Πεχλιβανίδη νοίκιαζαν καΐκια και όργωναν τον Σαρωνικό και Αργολικό κόλπο μεταφέροντας όχι μόνο τα προϊόντα της περιοχής, αλλά έφερναν και από τον Πειραιά κυρίως παστά, ξηρούς καρπούς και ζαχαρωτά.

Οι ζαχαροπλάστες Παντελής Αναμουρλόγλου και Θόδωρος Κωνσταντινίδης μας έμαθαν τα γλυκά ταψιού που έφτιαχναν μόνοι τους, το μπακλαβά, το ραβανί και το σαραγλί, την πάστα σοκολατίνα και τα απίθανα παγωτά τους, καϊμάκι, βανίλια σοκολάτα, πεπόνι, καρπούζι και βύσσινο, άγνωστα μέχρι τότε σε πολλούς Ερμιονίτες. Oι προσφυγοπούλες χειραφετημένες και οι μανάδες με τα μωρά στην αγκαλιά πήραν τα δρεπάνια, τις τσάπες και τα κλαδευτήρια και κατέκλυσαν τα χωράφια και τα περιβόλια.

Οι πρωτοποριακές μέθοδοι του Μιμίκου Τρουπόγλου στη γεωργία και ιδιαίτερα στο κλάδεμα, έγιναν γνωστές στην περιοχή και δεν υπήρχε κτηματίας να μη ζητήσει τη γνώμη του. Αρκετοί σάστιζαν με τις συμβουλές του και τον αντιμετώπιζαν με ειρωνεία, σχολιάζοντας πίσω από την πλάτη του: ”Πάει, του ‘στριψε του κακομοίρη από της προσφυγιάς τον καημό. Ακούς, να μας λέει, να μιλάμε με τη γη μας και να αφουγκραζόμαστε τα δέντρα, γιατί αισθάνονται και μας μιλούν!”. Στο τέλος όμως, όλοι αναγνώριζαν την αξία του, ζητούσαν τη γνώμη του και έλεγαν: “Μεγαλονοικοκύρης πρέπει να ήταν ο μπαρμπα-Μιμίκος!”

Από τους αργαλειούς έβγαιναν αριστουργήματα σε χαλιά και υφαντά που ξεχώριζαν για τον ιδιαίτερο τρόπο επεξεργασίας και για τα ανάλαφρα και με λαϊκά θέματα σχέδιά τους. Το σχολείο Συγγρού μετατράπηκε σε ταπητουργικό εργαστήρι, προσφυγοπούλες για δέκα χρόνια δίδασκαν ταπητουργία σε κοπέλες της Ερμιόνης. Άλλες, έπιασαν τις βελόνες και έκαναν αξιοζήλευτα κεντήματα και πλεκτά ρούχα. Οι κοπέλες της Ερμιόνης έτρεχαν σε αυτές να φτιάξουν την προίκα τους, μαθαίνοντας εργόχειρα και κυρίως τη βυζαντινή βελόνα, έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο κεντήματος. Οι Ερμιονίτισσες έμαθαν πολλά για το στόλισμα της νύφης, το στρώσιμο του τραπεζιού και για θέματα αισθητικής και καλαισθησίας.

Οι Μικρασιάτισσες ακολουθώντας την λαϊκή ρήση, “Τις ιστορίες του τόπου σου, για να μη τις ξεχνάς, να τις βάζεις στα φαγητά” με την ποικιλία των μπαχαρικών, των εξαίσιων μυρωδικών και βοτάνων, δημιούργησαν ένα γευστικό πολιτισμό που έχει κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο. Με τον ερχομό τους, εγκαταλείπεται η ”σπαρτιάτικη” λιτότητα της Ελλαδικής κουζίνας και εισβάλει ορμητικά η Πολίτικη και Σμυρνέϊκη εξωτική γεύση. Μοιραία άλλαξε και η κουζίνα της Ερμιόνης, αποκτώντας μια άλλη διάσταση και ποιότητα, παρ’ ότι πολλά από τα υλικά τους ήταν άγνωστα στις Ερμιονίτισσες και πολλές φορές τα χρησιμοποιούσαν για άλλο σκοπό αντί για τη μαγειρική.

Η μουσική και ο χορός ήταν το βάλσαμο για τον πόνο της προσφυγιάς και οι μουσικές εκδηλώσεις ήταν ιεροτελεστίες για να διατηρηθεί η κοινή τους ταυτότητα και να μεταδοθεί στις επόμενες γενιές. Η ποικιλία των ήχων και ρυθμών που κυριάρχησε έσπασε την μονοκρατορία του Δημοτικού τραγουδιού και άνοιξε το δρόμο για το ρεμπέτικο. Οι Ερμιονίτες κατεξοχήν γλεντζέδες και κοινωνικοί ταίριαξαν με τους πρόσφυγες, δημιουργήθηκε ένα ιδανικό μείγμα και άρχισαν οι βεγγέρες και τα γλέντια. Οι σφουγγαράδες μας άλλωστε πριν την καταστροφή από τα παράλια της Μικράς Ασίας, εκτός από σφουγγάρια έφερναν και στοιχεία μουσικής και πολιτισμού.

Για παράδειγμα, το τραγούδι “Σε καινούργια βάρκα μπήκα και στο Άγιο Γιάννη βγήκα” είναι παραφρασμένο από το Μικρασιάτικο “… και στο Μιχαλίτσι βγήκα.” Ο Μάρκος Βροχίδης με το ούτι και το κανονάκι του, οι κόρες του Τρουπόγλου με το μαντολίνο τους, ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης με το γραμμόφωνό του και η οικογένεια Βλαστού με τη μουσική της παιδεία και τη γνώση των ευρωπαϊκών και μοντέρνων χορών, έδωσαν ένα διαφορετικό χρώμα στη διασκέδαση της Ερμιόνης.

Το ταγκό, το βαλς, η πόλκα, το φοξακλέ, ο καρσιλαμάς και το τσιφτετέλι άρχισαν να χορεύονται στα πάρτι, με τις προσφυγοπούλες να σαγηνεύουν τον ντόπιο ανδρικό πληθυσμό.

Ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης έμαθε στα ζευγάρια τις καντρίλιες και οι κόρες του είχαν μετατρέψει την αυλή τους σε χοροδιδασκαλείο ευρωπαϊκών χορών.

Ο Βασίλης Προβελλεγγάτος έμαθε σε πολλά παιδιά της Ερμιόνης και ειδικά στους προσκόπους τη σάλπιγγα και το τύμπανο. Οι συμπολίτες μας λαϊκοί οργανοπαίκτες Ηλίας και Λεωνίδας Νάκος, με το βιολί και το λαούτο τους, έπαιζαν με δεξιοτεχνία Μικρασιάτικους σκοπούς. Άριστοι τεχνίτες, όπως ο τσαγκάρης Παναγιώτης Κωνσταντινίδης, ο ράφτης Θανάσης Παπαθανασίου και ο σιδηρουργός Μάρκος Βροχίδης, είχαν στα μαγαζιά τους πολλά παιδιά και τους μάθαιναν με μεράκι την τέχνη τους. Από εκεί βγήκαν αργότερα εξαίρετοι Ερμιονίτες τεχνίτες.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η 14η Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε ως ”ημέρα μνήμης” για την Μικρασιατική τραγωδία. Είναι η μέρα που θυμόμαστε τη φλεγόμενη Σμύρνη, την εξαθλιωμένη προσφυγιά και το μαρτύριο του Χρυσόστομου. Είναι και ημέρα νοσταλγίας των αλησμόνητων πατρίδων, όπως τις αποκαλούν οι Μικρασιάτες και όχι των χαμένων πατρίδων. Αν και “Τώρα εκεί όλα είναι λείψανο. Τώρα εκεί ο μύλος αλέθει ερημιά”, όπως γράφει ο Μενέλαος Λουντέμης, οι πατρίδες χάνονται όταν ξεχνιούνται, δεν χάνονται όταν είναι ριζωμένες στην ψυχή μας. Είναι και ημέρα διδαγμάτων, για να θυμόμαστε ότι στις διακρατικές και συμμαχικές σχέσεις δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί παρά μόνο υποσχέσεις, οι οποίες ξεχνιούνται όταν θίγονται τα συμφέροντα. Είναι και ημέρα που πρέπει να θυμόμαστε την Ελληνίδα μάνα. Τη μάνα του Έλληνα στρατιώτη που έστειλε το παιδί της στα βάθη της Ανατολής, αλλά και τη μάνα – πρόσφυγα, που έφερε τα ξεριζωμένα βλαστάρια της στην Ελλάδα και προσπάθησε να τα φυτέψει πάλι. Τα είδε να ανθίζουν και να καρποφορούν, αλλά δεν ξέχασε και ποτέ δεν θα ξεχάσει, τη φοβερή σφαγή του 1922.

Στη προσπάθειά μου να προσεγγίσω τον πόνο και την προσφορά των προσφύγων και τη δράση των προγόνων μας το 1922, μέσα μου ριζώθηκε βαθιά η πεποίθηση ότι όλοι οι Έλληνες, την Μικρασία την κουβαλάμε μέσα μας σαν γλυκιά ανάμνηση, σαν πόνο, σαν καημό, αλλά και σαν αιτία περηφάνειας και ελπίδας. Ακόμη και αν δεν μας ανήκει πια, μας ανήκει η Ιστορία της, κάτι που κανείς, ούτε ο ίδιος ο χρόνος μπορεί να μας στερήσει. Χρέος μας είναι να θυμόμαστε, για να σώσουμε την Ιστορική μας μνήμη που θα σώσει και εμάς. Όποιος διασώζει την Ιστορική του μνήμη, διασώζει και την ύπαρξή του. Ξέρει ποιος είναι, ξέρει από πού έρχεται, από ποιους έρχεται, ξέρει πού πάει.

Ως Ερμιονίτες πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας, οι οποίοι δεν είχαν πλούτη, δεν είχαν υποδομή, είχαν όμως αγνά αισθήματα φιλοξενίας και φιλαλληλίας, είχαν πραγματικό πολιτισμό, είχαν αξίες και αγκάλιασαν τους ρημαγμένους πρόσφυγες, τιμώντας για μια ακόμη φορά τη καταγωγή τους και την μακραίωνη ιστορία της πόλης μας. Ένοιωσα υπερήφανος στη γιορτή της Τζικοπαναγιάς του Ταύρου, χώρο ετήσιας συνάντησης των Ατταλιωτών, όταν συνάντησα παιδιά και εγγόνια τους, που γνωρίζοντας τη περιπέτεια των προγόνων τους, επαίνεσαν την μεγάλη προσπάθεια των συμπολιτών μας και πολλοί έχουν επισκεφθεί την Ερμιόνη για να τιμήσουν το Ελληνικό χώμα που πάτησαν για πρώτη φορά οι πρόγονοί τους. Απευθύνομαι στους απογόνους των Μικρασιατών και τους λέω με αγάπη και σεβασμό: “Οι παππούδες, οι γιαγιάδες και οι γονείς σας, με βαθιά πίστη στο Θεό και την Ελλάδα, αν και σκλαβωμένοι μεγαλούργησαν. Πονεμένοι και ρημαγμένοι, άφησαν τους νεκρούς, τα σπίτια τους, τον παραδεισένιο τρόπο ζωής τους, ήλθαν στην Ελλάδα και σύμφωνα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, έγιναν “το νέο αίμα και η ευλογία της”. Αποτέλεσαν το λάδι της μηχανής για την πρόοδο της σύγχρονης Ελλάδας. Έδωσαν περισσότερα από όσα πήραν και μετέτρεψαν την τραγωδία σε θαύμα! Το 1922 είναι σταθμός συντριβής, αλλά και αφετηρία αναγέννησης της χώρας μας! Η Ελλάδα και οι Έλληνες τους οφείλουν πολλά! Να είστε υπερήφανοι και να αντλείτε δύναμη από τη μνήμη τους!

Γνωρίζοντας ότι όλοι σας, με αστείρευτο καημό, νοσταλγείτε την αγαπημένη γη των προγόνων σας, την Σμύρνη, την Αττάλεια, το Ικόνιο, τα Σόκια, σας αφιερώνω, τους στίχους του ποιητή μας Ιωάννη Πολέμη:

«Τι κι αν τρώει, τα σπλάχνα μου, το σαράκι;

Τι κι αν βαδίζω, αγύριστα, χρόνο με το χρόνο;

Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή,

γίνεται η αγάπη μου, όσο εγώ παλιώνω…»

Προσφατα ειναι τα γεγονοτα σε σχεση με την φιλοξενεια απο τον ΟΗΕ προσφυγων μεταναστων στο Ξενοδοχειο Γαλαξιας, τις κινητοποιησεις ομαδας  συμπολιτων μας ακροδεξιου πολιτικου χωρου για την εκδιωξη των προσφυγων, την συγκεντρωση (κατα δηλωση τους  498) υπογραφων που ποτε δεν δημοσιοποιησαν, σαν σημερα πριν δυο χρονια   το αιτημα για αντιπροσφυγικο δημοψηφισμα (τοπικο- εθνικο) , απαγορευση κυκλοφοριας

καθως επισης και η σταση των θεσμικων φορεων δημοτικων παραταξεων της Ερμιονιδας πλειοψηφιας και μειοψηφιας καθως και των βουλευτων Αργολιδας . Ειχε προηγηθει η ομοφωνη αποφαση του 2017 απο το Δημοτικο Συμβουλιο

Οπως επισης και ο ρολος που επαιξε μεγαλο μερος των ΜΜΕ στην διαμορφωση κοινωνικης συμπεριφορας .Ο διαλογος εινα σε σχεση με την  ολιγομελη συγκεντρωση στο Πορτο Χελι διαμαρτυρομενων εναντια στην δομη του Γαλαξια .

Διάλογος στο ΦΒ ΓΤ ΔΕΝ το κάνετε απόγευμα?Κι εμείς για απόγευμα είπαμε!!! Απλά επειδή τα κανάλια θα είναι πρωί…

Αντι να πανε τα καναλια εκει που ειναι οι πολιτες γινεται το αντιθετο .Τα καναλια ενημερωνουν την ωρα θα πανε και καποιοι πολιτες καλουν «Άντε παμε να μας δείξουν τα κανάλια.»

Κατα τη γνωμη μου το σημαντικωτερο ηταν η σταση του Δημου Ερμιονιδας ετσι οπως εκφραστηκε με λογια και εργα χωρις καμμια διαφωνια απο την αντιπολιτευση. Γιατι η πολιτικη Θεση του Δημου σαν θεσμικου φορεα ερχεται να καθοδηγησει την πλειοψηφια να γυρει την πλαστιγα προς την μια η την αλλη κατευθυνση αντιτιθεμενων πολλες φορες αποψεων μεσα στην κοινωνια.Και κυριως ηταν παλι κατα την γνωμη μου λαθος να ταυτιστει το μεταναστευτικο με την πανδημια δυο πραγματα ασχετα μεταξυ τους. Γι αυτο και μολις διωχθηκαν  οι προσφυγες μεταναστες επαψε καθε θεσμικη διεκδικηση για περισσοτερους γιατρους στο Κεντρο Υγειας Κρανιδιου και δεν αξιοποιηθηκε καν η εγκριση απο το κρατος τον Απριλη του 2020 προσληψης για δυο χρονια εστω μεσα στην πανδημια  οκτω επικουρικων  γιατρων.

Ομως αυτο ειναι το αντικειμενο μιας αλλης αναρτησης.Η θεση μου ειναι γνωστη και εκφρασμενη σε μια σειρα αναρτησεις. Ο κ Δημαρχος θεωρει πως καλως επραξε.Γραφει σε ανακοινωση του βαζοντας στην ιδια παραγραφο προσφυγες μεταναστες πανδημια υγειονομικο και οικονομικο επιπεδο , τοπικοτητα , εθνος και παγκοσμιοτητα.

Από το 2016 είχαν εγκατασταθεί στο ξενοδοχείο “Γαλαξίας” 500 πρόσφυγες και μετανάστες ενώ κατά τον 5ο μήνα της θητείας μας ξέσπασε η πανδημία του Covid-19, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με καταστροφικά αποτελέσματα τόσο σε υγειονομικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο σε τοπική, εθνική και παγκόσμια κλίμακα.

Και αλλου

Σας υπενθυμίζω την υπ αρ 91/2020 ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ μέσω της όποιας ζητάμε την άμεση απομάκρυνση των μεταναστών από τον Δήμο μας και καλώ όλους τους πολίτες του Δήμου Ερμιονίδας να σταθούν στο πλευρό μας και συμπληρώνοντας το έγγραφο που επισυνάπτεται Εντυπο-Δήλωσης-Πολίτη να στηρίξουν την προσπάθειά μας ώστε να απομακρυνθούν άμεσα οι μετανάστες από τον Δήμο μας, μιας και την δεδομένη χρονική περίοδο είναι αδύνατον, λόγω των νέων συνθηκών που επιτάσσει  η διαφύλαξη της δημόσιας υγείας, να οργανώσουμε μια δυναμική συγκέντρωση αντίστοιχη του αιτήματός μας.

Δήλωση Πολίτη

Έπειτα από εισήγηση του Δημάρχου Γιάννη Γεωργόπουλου,  το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ερμιονίδας,  με την 91/2020 ομόφωνη απόφασή  του, που αναρτήθηκε στο πρόγραμμα ΔΙΑΥΓΕΙΑ  με ΑΔΑ : 63ΟΧΩΡΡ-ΠΙΨ , στις  18 Μαΐου 2020, ζητά την οριστική απομάκρυνση των μεταναστών από τον Δήμο μας.Υπογράφοντας το παρόν έγγραφο, στηρίζω την πρωτοβουλία και προσπάθεια του Δήμου Ερμιονίδας, ώστε οι μετανάστες που ‘’φιλοξενούνται’’, στο κέντρο φιλοξενίας ‘’Γαλαξίας’’, να μεταφερθούν άμεσα από την Ερμιονίδα.

Στηρίζοντας την προσπάθεια

       Ο/Η Δηλ………                               με Α.Δ.Τ                           Υπογραφή

————————————-          —————-                    ———————

*Συμπληρώνω το έγγραφο με τα στοιχεία που ζητούνται και το αποστέλλω ηλεκτρονικά στην ηλεκτρονική διεύθυνση : m.ermionidas@gmail.com

Διαφωνω.

Ομως αν οι κινητοποιησεις κατα των μεταναστων απο τους «ενεργους 498» ηταν μια τοπικη ιδιαιτεροτητα θα μας απασχολουσε τοπικα και μονο, εξ αλλου ολοι γνωριζομαστε μεταξυ μας.Και στο κατω κατω δημοκρατια σημαινει ολοι να μπορουμε να εκφραζουμε την αποψη μας και να δεχομαστε κριτικη για αυτη την αποψη.Και οι ακροδεξιοι μπορουν να λενε την αποψη τους ειναι σαφες αυτο.Και να συγκροτουν αν το επιθυμουν πολιτικα κομματα οργανωσεις και κινησεις που να εκφραζουν αυτες τις αποψεις.Αρκει να το δηλωνουμε πως ανοικουμε σε καποιον πολιτικο χωρο και αποδεχομαστε το δημοκρατοικο πολιτευμα.

Γιατι πολιτικη, κομματα, οργανωσεις,απεργιες και κινητοπιησεις , ελευθερια να λες την γνωμη σου,και ελευθερια του τυπου , μπορει να υπαρχουν ΜΟΝΟ εκει που υπαρχει δημοκρατια.Ισοτητα αλληλεγγυη ειρηνη μη βια σεβασμος των μειονοτητων ανοχη στο διαφορετικο ανθρωπια και συμπονια για ολους τους ανθρωπους ,πολιτικα κομματα, εκλογες, βουλη ,ταξικα συνδικατα, διαδηλωσεις ακομα και συγκεντρωση επωνυμων δημοσιευσιμων (χωρις φοβο) υπογραφων.

Απο την αρχη  διατυπωνω την αποψη πως παρομοιες ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ κινησεις λειτουργουν συντονισμενα  σε ολη την χωρα και εχουν επικεφαλης προσωπα εγνωσμενης (σε τοπικο επιπεδο) ακροδεξιας πολιτικης τοποθετησης και δρασης , χρησιμοποιουν παρομοια ενιαια γλωσσα και επιχειρηματα και κυριως περνανε συντονισμενα οργανωμενα απο το ενα θεμα στο επομενο (προσφυγικο- μεταναστευτικο, Ρομα , αντισημιτισμος , συμφωνια Πρεσπων , ταυτοτητες και θρησκευμα  , εκπαιδευση γενικα και ειδικοτερα αρνηση να ενταχθουν παιδια προσφυγων η Ρομα στο εκπαιδευτικο συστημα, εμβολια και γενικα θεωριες συνομωσιας  καθε ειδους οπως ψεκασμους απο αεροπλανα, επιπεδη γη κλπ )με λογικη συγκροτηση και σφαιρικη ιδεολογια. Θα περιμενατε απο αυτους που καταδικαζουν την κρατικη αυθαιρεσια στην επιβολη των εμβολιων να καταδικασουν την αστυνομικη βια (μεχρι εκτελεσης  αοπλων)κατα Ρομα; Θα περιμενατε συγκεντρωση υπογραφων κατα των γυναικοκτονιων κατα των ρατσιστικων συμβαντων εναντια σε ομοφυλοφιλους ; Οχι βεβαια!

Ειναι τραγικο πως οι πολιτικοι και ιδεολογικοι υπερασπιστες καθε ειδους αυταρχικων καθεστωτων (βασιλειες χουντες φασισμος και ναζισμος)επικαλουνται την νομιμοτητα τα ανθρωπινα δικαιωματα και το Συνταγμα κατακτησεις που αποκτηθηκαν με το αιμα οσων αγωνιστηκαν και αγωνιζονται ακριβως εναντια σε αυτη την ακροδεξια ιδεολογια τους οπαδους της και τα κρατη που την εφαρμοζουν στην πραξη.

Παντως το προφιλ των ηγετων του «κινηματος» μπερδευει πολλες φορες. Δεν ειναι μονο φιλοβασιλικοι φιλοχουντικοι Χρυσαυγιτες (αν και αυτοι ειναι η επικρατουσα ταση)θα βρειτε αναμεσα τους και φιλους των αδεσποτων σκυλιων, του περιβαλλοντος  και της προστασιας του , οπως ο Στηβεν Κουνης, (φανατικους τοπικιστες) ακριτους προστατες της πολιτιστικης κληρονομιας και παραδοσης (καψιμο Ιουδα)της καθε πολης χωριου η περιοχης και διαφορους αλλους που με πρωτη ματια πιθανα θα θεωρουσατε δημοκρατικους και ενεργους πολιτες της ευρυτερης αριστερας. Ειπαμε σημαντικη ειναι η σφαιρικη αποψη και σταση του καθε πολιτη και οχι τα τμηματα αποψεων που μπορει να εχουν αποσπασθει απο αντιθετους πολιτικους χωρους αλλα σε καθε περιπτωση εχουν ενταχθει στον συνολικα ακροδεξιο λογο και πρακτικη.

Για παμε να δουμε τι γινεται αλλου στην χωρα μας και να παρετε υπ οψι σας πως ολο αυτο το κινημα ειναι εισαγομενο  με βαθιες ριζες σε ολη την Ευρωπη (απο τον μεσοπολεμο μεχρι σημερα) αλλα και τις ΗΠΑ οπου μαλιστα οι του αντιστοιχου πολιτικου φασματος κυκλοφορουν στους δρομους πανοπλοι (σκοτωνουν και αθωωνονται στα δικαστηρια ).

ΗΠΑ: Ελεύθερος με εγγύηση 2 εκ. δολαρίων ο δολοφόνος δύο διαδηλωτών [vids]

Χαλκιδα

Ως επικεφαλής της ομάδας «Ελεύθεροι Ευβοιώτες» εμφανίζεται ένας άνδρας με το όνομα Στήβεν Κούνης. Είναι ο άνθρωπος που έβαλε φωτιά στο βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά φωνάζοντας: «Αυτό δεν είναι βιβλίο. Δεν θα κάτσω μέσα. Όχι φίλε μου Τριβιζά, όχι φίλε Τσιόδρα. Σήμερα συμβολικά θα κάνουμε την καύση αυτού του βιβλίου και μαζί του θα κάψουμε μάσκες, τεστ και οτιδήποτε άλλο θεωρεί ο καθένας ότι θέλει να κάψει».Κάτοικοι της Χαλκίδας περιγράφουν τον Στήβεν Κούνης ως έναν άνθρωπο με ιδιαίτερες ανησυχίες πάνω σε περιβαλλοντικά ζητήματα, θέματα ποιότητας ζωής και φυσιολάτρη. Στο παρελθόν έχει ασχοληθεί κυρίως με το θέμα των ανεμογεννητριών αλλά από το καλοκαίρι του 2021 και μετά έχει στρέψει το ενδιαφέρον του στα θέματα της πανδημίας και του εμβολιασμού.Ο ίδιος στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook, ανήρτησε μεταξύ άλλων την εβδομάδα που πέρασε: λίστα και τηλέφωνα «με τους παιδίατρους που δέχτηκαν να εμβολιάσουν παιδιά. Είθε να σπάσουν τα τηλέφωνά τους αύριο από Δευτέρα με κλήσεις από γονείς… ας τους ευχηθούμε καλή εβδομάδα».

Ο ίδιος στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook, ανήρτησε μεταξύ άλλων την εβδομάδα που πέρασε: λίστα και τηλέφωνα «με τους παιδίατρους που δέχτηκαν να εμβολιάσουν παιδιά. Είθε να σπάσουν τα τηλέφωνά τους αύριο από Δευτέρα με κλήσεις από γονείς… ας τους ευχηθούμε καλή εβδομάδα».Το παρών σε συγκεντρώσεις της ομάδας «Ελεύθεροι Ευβοιώτες» έχει δώσει για να μιλήσει και ο ιερέας Αγαθάγγελος, ο οποίος είχε γίνει γνωστός στα τέλη Μαΐου, όταν κατά τη διάρκεια της κηδείας ενός 77χρονου θύματος της πανδημίας στην Εύβοια, άνοιξε το φέρετρο και έβγαλε το σελοφάν από τον νεκρό, φωνάζοντας προς τους εργαζόμενους του νεκροταφείου πως «δεν υπάρχει κορονοϊός».

Πιερια

Πλούσιο «ιστορικό» και άρρηκτες σχέσεις με την ακροδεξιά φαίνεται πως έχει ο επικεφαλής του τάγματος παράνοιας -των αυτοαποκαλούμενων «Θεματοφυλάκων του Συντάγματος»– το οποίο «αναβάθμισε» τη δράση του, ξεπερνώντας κάθε αποδεκτό όριο, με την αρπαγή του διευθυντή του Γυμνασίου Αιγινίου στην Πιερία μέσα από το σχολείο και τη βίαιη «μεταγωγή» του στο Α.Τ. Κορδελιού. Όπως αποκαλύπτει το in.gr, ο Θ.Μ. ανήκει πολιτικά στον ακροδεξιό χώρο στηρίζοντας μάλιστα το κόμμα του καταδικασθέντος για διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή». Στην ιστοσελίδα της οργάνωσης «Έλληνες για την Πατρίδα», γίνεται λόγος στην… πλούσια δράση του, ενώ παρουσιάζεται ως στέλεχος με αρμοδιότητες στον τομέα μετανάστευσης και ασύλου. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Θ.Μ. είναι απόστρατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 2013. Στόχος του, δε, είναι να παλέψει «ενάντια στο διεφθαρμένο καθεστώς και να επιστρέψει το χαμόγελο στα πρόσωπα όλων των Ελλήνων…».

Αναλυτικά το βιογραφικό του, όπως παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του κόμματος του Ηλία Κασιδιάρη: «Ο Θ. Μ. γεννήθηκε στα Τρίκαλα και είναι Απόστρατος Αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας. Κατετάγη στην Ελληνική Αστυνομία το 1989, εισήλθε στην σχολή Αρχιφυλάκων και τερμάτισε την επαγγελματική του καριέρα το 2013, όπου και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Υπαστυνόμου Α’. Υπηρέτησε σε πολλές μάχιμες υπηρεσίες και η προσφορά του ήταν ανεκτίμητη κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004. » Είναι γνωστός στην πόλη της Καρδίτσας για τις αρχές του και την αγάπη του για την Πατρίδα. Στήριξε τον Ηλία Κασιδιάρη και τους ΕΛΛΗΝΕΣ από την αρχή και αγωνιά για το δυσοίωνο μέλλον των ελληνόπουλων. Αγωνίζεται ενάντια στο διεφθαρμένο καθεστώς και ελπίζει ότι θα επιστρέψει το χαμόγελο στα πρόσωπα όλων των Ελλήνων». Πηγή: in.gr

Ολα έγιναν σήμερα το πρωί, όταν μέλη της αυτοαποκαλούμενης ομάδας «Θεματοφύλακες του Συντάγματος» επιτέθηκαν στον διευθυντή του Γυμνασίου Αιγινίου, την ώρα που προσερχόταν στο σχολείο.
Γύρω στις 8 σήμερα το πρωί, κάποια άτομα πλησίασαν τον διευθυντή, του φόρεσαν χειροπέδες, τον έβαλαν με τη βία σε ένα από αυτοκίνητά τους και στη συνέχεια τον μετέφεραν στο Αστυνομικό Τμήμα Πύδνας-Κολινδρού, παραδίδοντάς τον με το αιτιολογικό ότι «παραβιάζει το Σύνταγμα».

Η Αστυνομία προχώρησε αρχικά στην προσαγωγή 11 ατόμων, τα οποία παρουσιάστηκαν στο τμήμα, ζητώντας να παραδώσουν τον διευθυντή, κι εξετάζει τον βαθμό συμμετοχής του καθενός εξ αυτών.

Το προφίλ των 11 συλληφθέντων – Κατάγονταν από όλη την Ελλάδα  Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι μόνο 3 από τους συλληφθέντες είναι γονείς μαθητών του συγκεκριμένου σχολειού, ενώ οι υπόλοιποι είναι οι υπόλοιποι, σύμφωνα με την Αναστασία Αργυριάδου προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας και είχαν δώσει ραντεβού για να προβούν σε αυτή την απαράδεκτη δράση στο προαύλιο του σχολείου. 1 κατάγεται από το Ίλιον της Αθήνας και είναι άνεργος  1 κατάγεται από τη Νάουσα 1 είναι απόστρατος αστυνομικός από τα Τρίκαλα 2  είναι αγρότες από την Ημαθία και την Πιερία 1 γυναίκα είναι χορεύτρια και ιδιοκτήτρια σχολής χορού και φαίνεται να ήταν και η συντονίστρια των 11 μέσα από ομάδα που είχαν δημιουργήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μυτιληνη

Ο γυναικοκτόνος με το κουζινομάχαιρο Φανατικός αντεμβολιαστής και εκ των επικεφαλής στους «θεματοφύλακες του Συντάγματος» ήταν ο γνωστός γυναικοκτόνος που πριν εννέα μόλις χρόνια κατέσφαξε τη γυναίκα του στο σπίτι που διέμεναν στη Λακέρδα στο Πυργί. Πρόκειται για μια υπόθεση που είχε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία. Η 41χρονη υπάλληλος της Αποκεντρωμένης Διοίκησης δολοφονήθηκε από τον 43χρονο τότε σύζυγο της. Όπως είχε γίνει γνωστό τη σκότωσε με 10 μαχαιριές σε θώρακα, κοιλιά και καρωτίδα, με ένα κουζινομάχαιρο.Πρωτόδικα καταδικάστηκε σε ισόβια, στο Εφετείο αποδείχθηκε ότι ήταν… εν βρασμώ ψυχής, και εδώ και δυο χρόνια κυκλοφορεί ελεύθερος και…. αντεμβολιαστής.Το προφίλ του βρίθει παραεπιστημονικών, παραθρησκευτικών και δωδεκαθειστικών απόψεων ενώ δε διστάζει να καταφερθεί και κατά της Δικαιοσύνης.

Κυκλοφορούν ανάμεσα μας τόσο πολλοί σαλταρισμένοι; Διαβάζεις τρισέλιδο δημοσίευμα που έχει σήμερα η φυλλάδα Πρώτο Θέμα και το οποίο φέρνει στην δημοσιότητα την μυστική αλληλογραφία είχαν τα μέλη της οργάνωσης «Θεµατοφυλάκων του Συντάγματος», και μένεις άφωνος,
Ο φερόμενος ως αρχηγός της οργάνωσης, ονομάζεται Γρηγόρης Χαραλαµπίδης. και πρόκειται για έναν αγιογράφο από τον Εύοσµο Θεσσαλονίκης, ο οποίος έχει χρίσει τον εαυτό του «Εθνικό και Τριαδικό ∆ικαστή». Είναι εκείνος που αποφασίζει, διατάζει και οργανώνει την εκτέλεση όλων των δράσεων που πραγµατοποιούν οι «Θεµατοφύλακες».

∆εύτερος στην ιεραρχία ήταν ο Κωνσταντίνος Τοπαλίδης, πρώην τραγουδιστής, τον οποίο ο Χαραλαµπίδης έχει χρίσει «Εισαγγελέα».

Αν πιστέψουμε στα όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα η οργάνωση διαθέτει 2.000 άτομα σε όλη την Ελλάδα και διοικείται από το «Ανώτατο Νοµοθετικό Εκτελεστικό» και «∆ιοικητικό Συµβούλιο του Εθνους των Ελλήνων».

Η παράνομη συνωμοτική αυτή οργάνωση, εκπαιδεύει τα μέλη τα μέλη της στον «αστικό και δασικό πόλεµο», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, υποστηρίζοντας ότι έρχεται η ώρα που θα χρειαστείοι «Θεµατοφύλακες» να πάρουν τα όπλα

Οπως λέει στα μηνύματα που έστελνε προς τα μέλη της ο αρχηγός της έχουν στόχο να καταλάβουν την εξουσία «να εξαναγκάσουν τη Βουλή των Ελλήνων σε αναστολή λειτουργίας, να επιβάλουν στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων σε όλους ανεξαιρέτως τους βουλευτές, µμαζί µε δήμευση της όποιας κινητής και ακίνητης περιουσίας τους»

Σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή ο αρχηγός έχει δημιουργήσει πανελλήνιο δίκτυο/

«Γενικά, ο αρχηγός έχει δημιουργήσει πανελλήνιο δίκτυο ανθρώπων της εμπιστοσύνης του, ρόλος των οποίων είναι να προσεγγίζουν ενδιαφεροµένους προς ένταξη στο «Σώµα των Θεµατοφυλάκων», δηλαδή τον στρατό της οργάνωσης. Ωστόσο, ίσως το πιο ανησυχαστικό στοιχείο είναι ότι στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις των «Θεµατοφύλακων» γίνεται ανοιχτά λόγος για ένοπλο αγώνα, µε απώτερο στόχο όχι την κατάλυση, αλλά την αποκατάσταση του Συντάγµατος – όπως το εννοεί η οργάνωση. Οι «Θεµατοφύλακες», όπως αναφέρει ο αρχηγός τους σε εµπιστευτικό email, «φέρουν οπλισµό κατόπιν ειδικής εκπαίδευσης και αδείας εκ της διοικήσεως»», υπογραμμίζεται στο δημοσίευμα.

Αξίζει επίσης να παραθέσουμε αυτούσιο ένα απόσπασμα απ’ αυτό το δημοσίευμα/

Οταν την περασμένη εβδομάδα οι «Θεματοφύλακες του Συντάγματος» ξεπέρασαν κάθε όριο αρπάζοντας τον διευθυντή του 1ου Γυµνασίου Αιγινίου Πιερίας, οι αναλυτές της Ασφάλειας και της Αντιτροµοκρατικής ξεκίνησαν να χαρτογραφούν τη συγκεκριμένη ομάδα.
Οπως διαπιστώθηκε, έπεσαν πάνω σε 15 πρόσωπα που την τελευταία δεκαετία προκαλούν συνεχώς, δημιουργώντας ομάδες µε διαφορετικό χαρακτήρα και αντικείμενο.

Οπως προέκυψε, τρεις από αυτούς που τώρα «σφάζονται» για το ποιος θα είναι αρχηγός των «Θεµατοφυλάκων», εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στους «Αγανακτισμένους», που στα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης και των µμνημονίων προσπαθούσαν να στρατολογήσουν κόσμο για να αποκτήσουν δύναμη.

Στη συνέχεια µμεταπήδησαν στον Αρτέµη Σώρρα. Ξεκίνησαν νέα πορεία συγκεντρώνοντας κόσμο και λαμβάνοντας συνδρομές µε φόντο το χρέος, τα δισεκατοµµύρια του Σώρρα και την προτροπή στους πολίτες να µην πληρώνουν φόρους.

Η σύλληψη του αρχηγού τους και η κατάληξή του στη φυλακή οδήγησε κάποιους από αυτούς να ξεκινήσουν έναν νέο αγώνα, αυτή τη φορά µε φόντο τη Μακεδονία και τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Η ρητορική τους και πάλι διχαστική, ακραία, πνιγµένη στο µίσος, τον παραλογισµό και τις θεωρίες συνωµοσίας. Η πανδημία, ο κορωνοϊός, τα εμβόλια και οι µάσκες τούς έδωσαν τροφή να αλλάξουν το αφήγηµά τους και να επικεντρωθούν µε µανία κατά του εµβολιασµού, των µμέτρων και της χρήσης προστατευτικής µάσκας.

Από το γκρουπ των 15 που χαρτογράφησαν οι Αρχές, κάποιοι προέρχονται από τους «Αυτόχθονες Ιθαγενείς Ελληνες», άλλοι από ακροδεξιές οργανώσεις, ενώ έχουν κάνει περάσματα από τη Χρυσή Αυγή και το κόµµα του Κασιδιάρη.

Κοµβικός θεωρείται και ο ρόλος μιας γυναίκας που δείχνει ιδιαίτερα σκληρή και χρησιμοποιεί κυρίως το Facebook και συγκεκριμένες ομάδες για να προσελκύει κόσμο και να προβαίνει στην πλύση εγκεφάλου µε ακραία ρητορική και θεωρίες συνωµοσίας που ξεπερνούν κάθε λογική.

Αντιπαράθεση

Σε κόντρα µε τους τρεις που παρουσιάζονται ως ηγέτες της ομάδας φέρεται να είναι και ένα άτομο που παρουσιάζεται ως «μοναδικός νόμιμος ανώτατος τριαδικός νομοθέτης εκτελεστής Α’ εθνικός δικαστής».

Ο συγκεκριμένος, που µοιάζει µε κόπια του Αρτέµη Σώρρα, δεν αναγνωρίζεται από τους άλλους, τους οποίους ούτε και εκείνος αναγνωρίζει, προσπαθώντας µε µια σοβαροφάνεια και αυστηρό λόγο να προσελκύσει πιστούς.

Στο site που έχει παρουσιάζει τη δική του πρόταση για νόμισμα, ενώ έχει συντάξει δωδεκάλογο συμπεριφοράς. Θέση παίρνει µε δική του σελίδα και ένας τύπος που έχει ως έδρα το νησί της Λέσβου. Το πρόσωπο αυτό, όπως υποστηρίζει ο ίδιος στο προφίλ του στο Facebook, είναι ο δηµιουργός της ιστοσελίδας των «Θεµατοφυλάκων», έχει πάνω από 24.000 µέλη, όμως το κυριότερο είναι ότι έχει ένα βεβαρυµένο ποινικό παρελθόν.

Και αυτό γιατί καταδικάστηκε για τη δολοφονία της συζύγου του, την οποία έσφαξε πριν από εννέα χρόνια µε δέκα µμαχαιριές, όµως αποφυλακίστηκε πριν από δύο χρόνια και επέστρεψε ως «Θεµατοφύλακας», µε ακραίες αντεµβολιαστικές θέσεις.

Ουσιαστικά, ηγείται µμιας ομάδας περίπου 100 ατόμων που προβαίνουν σε κινητοποιήσεις στο κέντρο της Μυτιλήνης.

Μας νοιαζει;Όταν ομόφωνα οι τοπικές κοινωνίες και η δικιά μας αρνούνται να φιλοξενήσουν πρόσφυγες και χαίρονται όταν τους διώχνουν δεν συμβάλουν στην ύπαρξη τέτοιων απάνθρωπων στρατοπεδων;

Παντα υπερασπιζομαι εκεινη την Ελλαδα που εχει ανοικτα συνορα. Εκεινη την Ελλαδα που αναζητα το νημα που ενωνει την σημερινη μας ταυτοτητα με ενα ιστορικο παρελθον που γεννησε πριν 2.5 χιλιαδες χρονια εναν πολιτισμο που εγινε βαση τουλαχιστον για την σημερινη ενοτητα που αποκαλουμε Ευρωπη.

Μια ταυτοτητα ανοικτη σε αλλους πολιτισμους και λαους περα απο εθνικισμους και ρατσισμους. Μια ταυτοτητα εξερευνησης επεξεργασιας ενσωματωσης ( χωρις φοβικα συνδρομα) και τελικα εξελιξης. Αυτη η Ελλαδα παντα με συγκινει. Με συναρπαζει.

Ισως γιατι μεγαλο μερος της παιδικης ζωης μου και εγω οπως εκατομμυρια Ελληνοπουλα το εζησα εξω απο τα συνορα της χωρας μας. Ισως γιατι μανα και πατερας μου ερχονταν απο οικογενειες με ανοιχτους οριζοντες και οχι με κλειστα μυαλα. Το τι σημαινει Ελληνας -δα ειναι κατι που συνεχως εξελισεται μεσα στο χρονο τα τελευταια 200 χρονια. Και παντα θα εξελισεται  και μεσα απο τον διαλογο και την διαφωνια περι ταυτοτητας.

Ναι αναγνωριζω πως τα σημερινα συνορα και η σημαια, η Χριστιανικη ορθοδοξη θρησκεια (για πολλους ) το χρωμα του δερματος η γλωσσα και η καταγωγη ειναι στοιχεια της ταυτοτητας .

Για μενα οχι καθοριστικα . Δεν γεννιεσαι Ελληνας. Δεν γεννιεσαι τιποτα περα απο ανθρωπος. Εξ αλλου και το πρωτο συνταγμα μας την 1 Ιανουαριου 1822 ορισε την ταυτοτητα με βαση κριτηρια της εποχης. Αυτοχθονες Χριστιανοι ηταν οι πρωτοι πολιτες του νεοσυστατου Ελληνικου κρατους. Ουτε γλωσσα ουτε καταγωγη εξεταζονταν. Και αν θελετε τα επωνυμα μας δειχνουν ποσο μεγαλη ηταν η αγκαλια που ανοιξε για να συγκροτηθει το κρατος με τα μικρα σε εκταση τοτε συνορα του.

Ηταν βλεπετε κοντα στην συνειδηση των εξεγερμενων «αυτοχθονων» ο Θουριος του Ρηγα που σε μια στροφη του εγραφε περι πατριδας -τοπου καταγωγης.

Σ΄ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι, καὶ Νότον καὶ Βοριά,
Γιὰ τὴν Πατρίδα ὅλοι, νάχωμεν μία καρδιά.
Στὴν πίστιν τοῦ καθ΄ ἕνας, ἐλεύθερος νὰ ζῆ,
Στὴν δόξαν τοῦ πολέμου, νὰ τρέξωμεν μαζύ.
Βουλγάροι, κι΄ Ἀρβανῆτες, Ἀρμένοι καὶ Ρωμιοί,
Ἀράπιδες, καὶ ἄσπροι, μὲ μία κοινὴ ὁρμή.
Γιὰ τὴν ἐλευθερίαν, νὰ ζώσωμεν σπαθί,
Πῶς εἶμασθ΄ ἀντρειωμένοι, παντοῦ νὰ ξακουσθῇ.

Ὂσ΄ ἀπ΄ τὴν τυραννίαν, πῆγαν στὴ ξενητιά,
Στὸν τόπον τοῦ καθ΄ ἕνας, ἂς ἔλθη τώρα πιά

Βλεπετε μεχρι και προσφατα οι ανθρωποι δεν αναζητουσαν τον Περικλη η τον Μεγα Αλεξανδρο σαν κοινο προγονο. Βλαχοι κι Αρβανητες Προσφυγες της Ιωνιας και Ρωμιοι ονομαζαν «πατριδα» τον τοπο καταγωγης των προγονων τους σε βαθος δεκαδων χρονων .Το Κρανιδι την Ερμιονη το Λυγουριο. Σε αλλες περιοχες που σημερα ειναι μεσα στα συνορα της χωρας υπηρχαν Σλαυοι, Βουλγαροι, Βλαχοι Τουρκοι , Πομακοι.

Πατριδες  σημεια αναφορας ηταν ο τοπος καταγωγης. Και αυτο ισχυε και για τους Μουσουλμανους στο θρησκευμα (που δεν ηταν παντα εθνοτικα-γλωσσικα  Τουρκικης καταγωγης)  η τους Ελληνοφωνους Χριστιανους καθολικους κυριως στα νησια του Αιγαιου. Βλεπετε πολλες φορες η ενσωματωση στην θρησκεια των εκαστοτε κατακτητων με το καλο η τη βια εφερνε προνομια και προσβαση στην εξουσια.Και φυσικα υπηρχαν και οι  Ελληνοφωνοι Εβραιοι διασπαρτοι στα Βαλκανια και κυριως στη Θεσσαλονικη καθως και οι Τσιγγανοι Χριστιανοι η Μουσουλμανοι.Ολοι αυτοι ηταν υπηκοοι της Ρωμαικης και μετα Οθωμανικης αυτοκρατοριας .

Και οι εποχες αλλαζουν μαζι και οι συνειδησεις οι ταυτοτητες η εννοια της πατριδας με την ιδρυση των εθνικων κρατων πριν διακοσια χρονια.

Όπως αναφέρεται στο άρθρο 13 του Κώδικα Ιθαγενειας

Απέλαση 30 Πακιστανων/   Ελληνίδα η Βικτώρια Χιζλοπ

Για αυτο εικονες Ιανου με τα δυο  προσωπα της συγχρονης Ελλαδας το ενα με Ελληνες να σπρωχνουν πισω στη θαλασσα οικογενειες κατατρεγμενων προσφυγων και το αλλο να προσφερονται  κουλουρακια σε πλουσιους τουριστες να κανουμε τελετες υποδοχης στα αεροπλανα για να τους τα αρπαξουμε με απωθουν. Ειναι οι δυο οψεις του ιδιου νομισματος .

Αντιθετα το τριτο προσωπο της Ελλαδας στο παρακατω βιντεο με κανει να νιωθω χαρα και περηφανεια.

 

 

 

Τωρα που εχουμε ολοι βυθιστει στην  συζητηση για τον Γαλαξια και εχουμε ξεχασει τους προσφυγες στα συνορα υπαρχει μια εξελιξη που καλο ειναι να ακουστει.

Στην Αγγλια ενα απο τα μεγαλυτερα ιστορικα εργατικα σωματεια που ειναι πολιτικα στην αριστερα και το εργατικο κομμα ειναι το UNITE the union  με εκατομμυρια μελη. Αδερφη οργανωση του UNITE  με στοχο την κοινωνια και την καθημερινοτητα και μελη φοιτητες σπουδαστες συνταξιουχους ανεργους κλπ οσους δηλαδη δεν ανοικουν σε καποιο κλαδο της παραγωγης ειναι η οργανωση UNITE  community. Επισης μαζικη οργανωση με μελη σε ολη την χωρα και την Ουαλια οπου ζω.

Οντας η Λη και εγω μελη της οργανωσης και μελη του περιφερειακου γραφειου κεντρικης Ουαλιας σε συναντηση που εγινε στις 4 Μαρτιου  στο Καρντιφ ολων των γραφειων της Ουαλιας βαλαμε αναμεσα στα αλλα θεματα για συζητηση και το προσφυγικο θεμα σαν προβλημα ολης της Ευρωπης και οχι μονο της Ελλαδας.

Αυτη ηταν η εισηγηση (μεταφρασμενη στα Ελληνικα φυσικα )απο πλευρας μου

Εγκλωβισμενοι αναμεσα στα συνορα Ελλαδας Τουρκιας βρεθηκαν προσφατα χιλιαδες προσφυγες πολεμου και μεταναστες που τους χρησιμοποιουν οι Τουρκοι σαν οπλο στις διεκδικησεις τους απο την Ευρωπη και το ΝΑΤΟ σε σχεση με την εισβολη του στρατου τους στην Συρια

Πολλα εκατομμυρια προσφυγες και μεταναστες απο την Ασια και την Αφρικη  θελουν να ερθουν στην ασφαλεια της Ευρωπης με τις οικογενειες τους για να γλυτωσουν απο την καταστροφη του πολεμου στις χωρες τους .Απο την καταστροφη και την καταληστευση που εχει γινει απο τις πλουσιες οικονομικα χωρες στο περιβαλλον το νερο την ελλειψη τροφης υγειονομικης περιθαλψης εκπαιδευσης.

Η χωρα μας το Ηνωμενο Βασιλειο μεσα απο την πολεμικη βιομηχανια της κερδιζει απο τους πολεμους αλλα αρνειται να αναλαβει το μεριδιο της ευθυνης που της αναλογει σε προσφυγες πολεμου .Εχουμε δεχθει προσφυγες που αναλογουν στο 0,24% του πληθυσμου μας.

Ζηταμε

1 Η  χωρα μας οπως και ολες οι χωρες της Ευρωπης να δεχθουν αμεσα προσφυγες αναλογα με τον πληθυσμο τους και τις οικονομικες τους δυνατοτητες.Ειμαστε μισο δις Ευρωπαιοι εχουμε χωρο για οικογενειες φυγαδες βομβαρδισμων.

2.Ζηταμε το σταματημα καθε εμπλοκης του Ηνωμενου Βασιλειου σε πολεμικες επιχειρησεις εξω απο τα συνορα της χωρας. Να μετατραπει η πολεμικη μας βιομηχανια σε  βιομηχανια που θα παραγει προιοντα χρησιμα για την βελτιωση της ζωης των ανθρωπων και οχι οπλα που φερνουν θανατο και καταστροφη.

3.Η Ελλαδα μια χωρα με σοβαρα οικονομικα προβληματα δεν μπορει και δεν πρεπει να γινει η φυλακη της Ευρωπης με στρατοπεδα οπου θα κλεινονται για αγνωστο χρονο σε αθλιες συνθηκες οικογενειες φυγαδες πολεμου .Μια τετοια επιλογη ειναι αδιεξοδη οι προσφυγες ειναι εκατομμυρια και θα αυξανονται οσο συνεχιζονται οι πολεμοι

4.Η ξενοφοβια ειναι το εδαφος οπου ο φασισμος και η ακροδεξια γιγαντωνονται και τελικα γινωνται απειλη και για τους πολιτες ολης της Ευρωπης.Μετα τους προσφυγες μεταναστες ερχεται η σειρα μας οπως μας εδειξε ο δευτερος παγκοσμιος πολεμος.

Ηδη στην Ελλαδα συγκεντρωνονται ακροδεξιοι νεοναζι απο ολη την Ευρωπη, ομαδες ενοπλων μασκοφορων χτυπουν και ληστευουν Ελληνες και ξενους δημοσιογραφους, αριστερους πολιτες, γυναικες, παιδια προσφυγες.

Ομαδες παρακρατικων και οργανα του κρατους οπως η αστυνομια και ο στρατος βαλουν με πραγματικα πυρα κατα προσφυγων στη στερια και τη θαλασσα χτυπουν βασανιζουν ληστευουν απο τα υπαρχοντα τους μεσα στη νυχτα χιλιαδες προσφυγες και τελικα τους στελνουν χωρις τις νομμες διατυπωσεις και διεθνεις συμβασεις πισω στην Τουρκια.

Τα μελη του UNITE the COMMUNITY Ουαλιας ζηταμε η κυβερνηση της χωρας να αλλαξει την πολιτικη της.Ο υπουργος εξωτερικων της χωρας μας επισκεφθηκε προσφατα την Τουρκια και με τις δηλωσεις του κινηθηκε στην ακριβως αντιθετη κατευθυνση απο αυτη που πιστευουμε πως πρεπει να ακολουθησουμε.Το Ηνωμενο Βασιλειο να συμβαλλει στην αμεση καταπαυση των εχθροπραξιων και της παραβιασης των συνορων απο ολους τους εμπλεκομενους και να διατεθουν τα 700 εκατομμυρια ευρω που δινει η ΕΕ στην Ελλαδα και τα αλλα 500 εκατομμυρια στην Τουρκια οχι για κουβερτες και σαπουνι στους προσφυγες αλλα για την ανοικοδομιση των αναγκαιων δομων στις χωρες τους δρομοι συγκοινωνιες νοσοκομεια σχολεια.Εξ αλλου εχουν ηδη διατεθει πανω απο 7 δις ευρω για τους προσφυγες και το προβλημα γιγαντωνεται

Οι συναγωνιστες συναγωνιστριες ενημερωθηκαν μετα απο μεγαλη συζητηση που εγινε για πανω απο μιση ωρα και συμφωνησαν πως κατι επρεπε να γινει απο την πλευρα της Αγγλιας προκειμενου να βοηθηθει η Ελλαδα στο προσφυγικο.

Καπως η οργανωση μας επρεπε να πιεσει την Αγγλικη κυβερνηση να παρει μετρα ενισχυσης της Ελλαδας και να αλλαξει την πολιτικη της των κλειστων συνορων απεναντι στους προσφυγες.Αναλαβαμε λοιπον να διαμορφωσουμε ενα κειμενο  να εγκριθει ( σταδιακα αφου μοιραστει σε ολες τις οργανωσεις της χωρας) και οταν εγκριθει απο ολες τις περιφερειες να γινει ξεκινημα μιας καμπανιας σε ολο το Ηνωμενο Βασιλειο σε σχεση με αυτο το θεμα.

Και μετα τα παντα νεκρωσαν.Απαγορευσεις απαγορευσεις απαγορευσεις. Τελικα το σχεδιο κειμενου ηταν ετοιμο σχεδον αμεσως αλλα εφτασε να συζητηθει μολις χθες σε διαδικτυακη συζητηση της περιφερειακης ενοτητας Κεντρικης Ουαλιας εγκριθηκε με καποιες μικρες μετατροπες και προχωραει πλεον σαν οριστικο σχεδιο να γινει θεση ολων των περιφερειακων ενοτητων Ουαλιας και απο εκει των οργανωσεων ολου του Ηνωμενου Βασιλειου. Προπαθεια μας ειναι ναι γινει θεση του κομματος της αντιπολιτευσης και πιστευω θα το καταφερουμε. Αν και αυτη τη στιγμη τα ηνια στο εργατικο κομμα εχουν παρει ξανα οι δεξιοι μετα την απομακρυνση (του αποτυχημενου να διαχειρισθει το Μπρεξιτ) ηγετη της αριστερης τασης Κορμπιν.

Και σημερα ανοιγωντας το διαδικτυο βλεπω πως στην ιδια κατευθυνση χοντρικα κινουνται και οι νεο συντηρητικες κυβερνησεις Αγγλιας Ελλαδας σημερα.

Διαβαστε με προσοχη το κειμενο της ανταποκρισης και το τελικο κειμενο του UNITE  community οπως ηδη κυκλοφορει σε ολες τις οραγνωσεις μετα την εγκριση του απο την Κεντρικη Ουαλια  και θα βρειτε τις διαφορες.Υπαρχουν και ειναι σοβαρες.Για οσους οσες δεν διαβαζουν Αγγλικα μεταφραζω το τελος του ψηφισματος και τις προτασεις

Εμεις τα μελη του UNITE  community Ουαλιας ζηταμε

1.Η Βρετανικη κυβερνηση να αλλαξει την πολιτικη της σε σχεση με την κριση να σταματησει να υποστηριζει την Τουρκια να απαιτησει αμεση εκεχειρια και να εργασθει για μακροχρονη ειρηνη στην Μεση Ανατολη

2 Το Ηνωμενο Βασιλειο να αποδεχθει την ηθικη του υποχρεωση να καλοδεχθει και περιθαλψει προσφυγες απο την Συρια και αλλες χωρες που εχουν εμπλακει στον πολεμο και ακομα να εξασφαλισει και υποστηριξει ασφαλεις δρομους για τους προσφυγες προς την Βρετανια και κανοντας αυτο αμεσα θα ελαφρωσει το βαρος  απο τις κυβερνησεις Ελλαδας και Ιταλιας

3.Μακροπροθεσμα αντι η Βρετανια και η ΕΕ να πληρωνουν δισεκατομμυρια σε Ελλαδα και Τουρκια για την προσφυγικη κριση χωρις πρακτικο αποτελεσμα και λυση του προβληματος θα επρεπε να ενισχυσουν οικονομικα την κυβερνηση της Συριας να αποκαταστησει τις υποδομες και την αναπτυξη της χωρας πραγμα που θα ανακοψει τις προσφυγικες ροες προς την Ευρωπη.

4 Πως σε βαθος χρονου  το Ηνωμενο Βασιλειο πρεπει να σταματησει την ερευνα παραγωγη και πωληση οπλων καταστροφης και θανατου σε αλλες χωρες να εμπλεκεται σε πολεμικες συγκρουσεις σε ολο τον κοσμο και να χρησιμοποιησουμε τις δεξιοτητες τις υψηλου επιπεδου εξειδικευσης επιστημονικης μας κοινοτητας μηχανικων και εργατων για να παραγουμε προιοντα χρησιμα στην κοινωνια και ειδικοτερα , προιοντα που θα βοηθησουν στην αντιμετωπιση της κλιματικης αλλαγης.

Παντως ηδη αυτη τη στιγμη οπως μας ενημερωσε σε συνεντευξη της χτες η ιδιοκτητρια του Γαλαξια , υπαρχουν οικογενειες που εφυγαν απο τον Γαλαξια και πηγαν Αγγλια στα πλαισια της επανενωσης (ο πατερας ηταν ηδη Αγγλια και η υπολοιπη οικογενεια στην Ελλαδα).Εμεις δεν αρκουμαστε σε αυτο (που ειναι βεβαια πολυ σημαντικο) αλλα ζηταμε το Ηνωμενο Βασιλειο να σηκωσει το βαρος που του αναλογει στο προσφυγικο (ειναι μια απο τις χωρες που εμπλεκονται στον πολεμο της Συριας και οχι μονο)και να αλλαξει συνολικα πολιτικη .

Στρατηγικο σχεδιο

Στρατηγικό σχέδιο για τη συνεργασία της Ελλάδας με το Ηνωμένο Βασίλειο στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος υπεγράφη σήμερα από τον αναπληρωτή υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Γιώργο Κουμουτσάκο, και τον υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής τoυ Ηνωμένου Βασιλείου, Κρις Φιλπ.

Λόγω της πανδημίας, η υπογραφή του κειμένου έγινε από κάθε υπουργό χωριστά κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης και θα ολοκληρωθεί με την ανταλλαγή των υπογεγραμμένων κειμένων δια της διπλωματικής οδού. Παρούσα στο ελληνικό υπουργείο Μετανάστευσης κατά την υπογραφή του στρατηγικού σχεδίου ήταν η πρέσβειρα του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ελλάδα, Κέιτ Σμιθ.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου, το στρατηγικό σχέδιο συνεργασίας Ελλάδας- Ηνωμένου Βασιλείου προβλέπει ενδεικτικά την καταπολέμηση των δικτύων των παράνομων διακινητών μέσω της περαιτέρω ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των αρχών αστυνόμευσης και δικαιοσύνης των δύο χωρών, τη μετεγκατάσταση στη Βρετανία ασυνόδευτων παιδιών, την επανένωση αιτούντων άσυλο από την Ελλάδα με συγγενείς τους που διαμένουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη δικαστική συνεργασία των δύο χωρών για την ανταλλαγή τεχνογνωσίας στη διαδικασία των προσφυγών, τη μεταφραστική υποστήριξη και παροχή τεχνογνωσίας στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης και την Υπηρεσία Ασύλου και την ανταλλαγή τεχνογνωσίας και καλών πρακτικών στον τομέα των επιστροφών.

Επίσης, τη συνεργασία του ελληνικού Λιμενικού Σώματος με τη βρετανική Συνοριοφυλακή στις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο και τέλος τη σύσταση στρατηγικού διαλόγου σε ανώτατο επίπεδο, τουλάχιστον μία φορά κατ’ έτος, με σκοπό την αξιολόγηση της προόδου και της αποτελεσματικότητας των κοινών δράσεων.

Μετά την υπογραφή του Στρατηγικού Σχεδίου Συνεργασίας, ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης, Γιώργος Κουμουτσάκος, επισήμανε ότι «σήμερα γίνεται ένα νέο βήμα αποτελεσματικότερης συνεργασίας και συντονισμού μεταξύ Αθήνας και Λονδίνου, για την καλύτερη αντιμετώπιση της μεταναστευτικής πρόκλησης που αντιμετωπίζει γενικότερα η Ευρώπη και ειδικότερα η Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο». Ο κ. Κουμουτσάκος εξέφρασε την ικανοποίησή του «για τη σημερινή θετική κατάληξη, αποτέλεσμα εργασίας πολλών μηνών», αλλά και τις ευχαριστίες του «για την άψογη συνεργασία των δύο χωρών, στην οποία ιδιαίτερη συμβολή είχε η πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στη χώρα μας, Κέιτ Σμιθ».

Από την πλευρά της η κ. Σμιθ τόνισε ότι «η υπογραφή συνιστά την επαναβεβαίωση της συνεργασίας που υπάρχει μεταξύ της Βρετανίας και της Ελλάδας εδώ και πέντε χρόνια στον τομέα της μετανάστευσης, για την καλύτερη διαχείρισή της και την καταπολέμηση της παράτυπης έκφρασής της», Η κ. Σμιθ χαρακτήρισε «υψηλή προτεραιότητα» την προστασία των ευάλωτων ανηλίκων και πρόσθεσε ότι «θα συνεχίσουμε τις προσπάθειες να παρέχουμε προστασία και υποδοχή αυτών των παιδιών στη Βρετανία στο πλαίσιο του Κανονισμού του Δουβλίνου». Τέλος, παρατήρησε ότι «η συμμετοχή του βρετανικού σκάφους θα συνεχιστεί στις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο» και κατέληξε λέγοντας ότι «η ανθρώπινη ζωή είναι προτεραιότητα για όλους μας στο θέμα της μετανάστευσης».

Πηγή:ΕΡΤ, ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Ρefugee crisis and British militarism

Thousands of immigrants and refugees have recently found themselves trapped between the borders of Greece and Turkey, used as pawns in the Turkish government’s strategy of creating a humanitarian crisis in an attempt to put pressure on the European Union and NATO to support its war in the Middle East. British Foreign Secretary, Dominic Raab, in his visit to Ankara in March 2020, offered his full support to the Turkish government, showing contempt for the millions of people threatened by Turkey’s policies, and a complete lack of solidarity with the embattled Greek state.

Millions of immigrants and refugees from Asia and Africa want to come to the safety of Europe in order to escape from war and the effects of climate change in their own countries – catastrophes which have been caused, directly or indirectly, by the intervention and influence of the economically powerful nations of the West on their environment, water, food, natural resources, health care and education.

Greece, where thousands of refugees and immigrants find themselves trapped, due to the EU’s unworkable Dublin Regulation (whereby asylum seekers have to remain in the first European country they enter), is a country suffering from a devastating financial crisis. It cannot and should not become Europe’s prison for refugees and asylum seekers. Thousands of people wait for months and even years in appalling conditions, in overcrowded facilities designed for a few thousand and now housing tens of thousands. As long as their own countries are devastated by war and climate change, people will continue to arrive in Europe in their thousands, and in their millions.

Despite the fact that the United Kingdom’s arms industry has profited massively from the situation in the Middle East, our government refuses to take responsibility for the millions of refugees who have been left homeless and destitute as a result.

Far-right neo-Nazis from all over Europe are joining their Greek counterparts in the towns and islands of Greece. Groups of masked, club-wielding vigilantes have attacked and beaten both Greek and foreign journalists, comrades from the full spectrum of the Left, men, women and child refugees, and even a female representative of the United Nations. Paramilitary groups and elements of the state security forces (police and army) have shot live bullets at groups of refugees both on land and at sea. On the island of Lesbos, shelters, centres and schools set up by both the Greek state, Greek and foreign NGOs have been set alight and burned to the ground.

We the members of Unite Community Wales demand:

  1. that the British government changes its policy as regards this crisis, drops its support for Turkey, demands an immediate ceasefire, and works towards a lasting peace in the Middle East.
  2. that the UK accepts its moral obligation to welcome and house refugees from both Syria, and other conflict-ridden countries, as well as doing far more to provide and support safe routes to Britain for refugees, and that in doing so it relieves the burden of coping with this crisis from the governments of Greece (and Italy), and that it does so with immediate effect.
  3. that in the long term, Britain and the EU, instead of paying out billions of euros to Greece and Turkey for the refugee crisis without any practical result or resolution of the problem, should instead give the Syrian government financial support in order to invest in infrastructure and development projects which will have the practical effect of stemming the tide of refugees into Europe.
  4. that in the long term, the UK ceases to research, manufacture and sell weapons of death and destruction to other countries involved in military conflicts around the world, and that we use the expertise of our highly skilled science, engineering and technology workers to manufacture socially useful products, in particular technologies which will combat the climate emergency.

 

Μην φοβαστε .Στην Αγγλια και την Γερμανια γινεται αυτο. Τους δικους μας οικονομικους μεταναστες  τους εχουμε στη Μανωλαδα σε τσαντηρια

Manolada16

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

και αν ζητησουν τα μεροκαματα τους τους σκοτωνουμε αμα λαχει να ουμε  και δεν τρεχει τιποτα .

Βγηκε ποτε κανενας μπατριωτης να μιλησει γι αυτο;

Η μηπως ειναι ακριβως οι μπατριωτες που παιρνουν για δουλεια εργατες με αυτες τις συνθηκες και μεροκαματα.

Μ αρεσει που το Ηνωμενο Βασιλειο δεν παιρνει προσφυγες απο τις Μοριες της Ελλαδας και μια απο τις αιτιες που εφυγε απο την ΕΕ ηταν δηθεν πως «ερχονται οι ξενοι και μας παιρνουν τις δουλειες «. Και μαλιστα την στιγμη που οι προβλεψεις εδω ειναι για διπλασιασμο της ανεργιας στο 10% πτωση του ΑΕΠ 35%  και δημοσιο ελειμμα 273 δισ λιρες το μεγαλυτερο απο τον ΒΠΠ

Ρουμανοι εποχικοι εργατες

με τσαρτερ στην Αγγλια

Φτανει αυριο στο Λονδινο το πρωτο (απο εξη) τσαρτερ με 180 εποχικους εργατες απο την Ρουμανια.Πανω απο χιλιοι εργατες και εργατριες ερχονται απο τη Ρουμανια με ειδικο καθεστως για την συγκομιδη των επομενω μηνων μιας και Αγγλοι εργατες δεν υπαρχουν γι αυτη τη δουλεια.Απο το Λονδινο θα μεταφερθουν με λεωφορεια στην νοτιοανατολικη Αγγλια σε κτηματα για να δουλεψουν. Πριν μπουνε στο αεροπλανο θα περασουν τεστ για συμπτωματα κοροναιου.

A charter plane of about 180 Romanian fruit pickers is due to land at Stansted tomorrow to fill labour vacancies to keep up with demand amid the coronavirus crisis.

The plane coming from Bucharest to London tomorrow is the first of up to six which will arrive in the coming months so that UK farms stay staffed with labourers.

Country Land & Business Association has warned that current travel restrictions could have a massive impact on farming and leave agricultural companies short-staffed.

A charter plane of about 180 Romanian fruit pickers is due to land at Stansted tomorrow to fill labour vacancies to keep up with demand amid the coronavirus crisis. Stock picture

A charter plane of about 180 Romanian fruit pickers is due to land at Stansted tomorrow to fill labour vacancies to keep up with demand amid the coronavirus crisis.

The plane coming from Bucharest to London tomorrow is the first of up to six which will arrive in the coming months so that UK farms stay staffed with labourers.

It is believed that not enough British workers have applied for farming jobs since becoming unemployed during lockdown.

A plummeting demand in flights have seen many airlines, including EasyJet, Ryanair and Wizz, suspend flights between the UK and eastern European countries.  Air Charter Service has confirmed that it has booked the first service to carry easter European workers to the UK, according to The Times.  The workers on the Boeing 737 will be taken by bus to farms across the southeast of the UK and Lincolnshire.

Passengers on board the aircraft will be required to maintain social distancing guidelines and will not be allowed to leave Romania if they display any symptoms of Covid-19.

It comes as the Government’s watchdog, the Office for Budget Responsibility, today warned the economy could shrink by more than a third this quarter alone with two million people made jobless if the lockdown continues for two more months.

Shocking analysis from the OBR underlines the trade-offs being made to combat the deadly disease by putting the country into lockdown.It is believed that not enough British workers have applied for farming jobs since becoming unemployed during lockdown.It warns curbs staying in place for three months will slash GDP by 35 per cent, with unemployment soaring to 10 per cent and the government’s deficit hitting £273billion – the highest level since the Second World War.

The watchdog ominously said it was assumed ‘for now’ there will not be any permanent economic damage, and much of the crash will be unwound as pent-up demand is unleashed when the lockdown finally ends. However, the resulting 13 per cent year-on-year drop will still be worse than anything in the last century.

Responding to the chilling scenario – which emerged as the International Monetary Fund (IMF) predicted the worst global downturn since the Great Depression in 1929 – Chancellor Rishi Sunak said: ‘People should know there is hardship ahead.’

A plummeting demand in flights have seen many airlines, including EasyJet, Ryanair and Wizz, suspend flights between the UK and eastern European countries

The apocalyptic figures emerged after Dominic Raab moved to quash the idea of an imminent loosening, with the UK now facing restrictions until at least May 7.

But there is growing alarm about the potential death toll from economic misery, with life expectancy set to take a major hit. Doctors have also warned that suspending all non-urgent NHS operations to focus on coronavirus cases means more cancer and heart disease patients will die.

The Cabinet is divided over whether to push to ease the lockdown soon, with some saying the public is obeying social distancing too well and that people must be urged to keep working where possible.

But concerns have been raised that it is impossible to lift the curbs at the moment anyway because the public is so strongly in favour of them staying in place, and would simply refuse to go back to normal.

 

Γερμανια

Τι κι αν υπάρχει πανδημία; Φτηνά χέρια θέλουν επειγόντως οι επιχειρήσεις του αγροτικού τομέα στη Γερμανία όπου κάθε χρόνο απασχολούνται σχεδόν 300.000 εποχικοί εργάτες γης κυρίως από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Πολωνία. Φέτος η κατάσταση ήταν περίπλοκη λόγω του κορονοϊού και των απαγορεύσεων, όμως μπροστά στο κέρδος όλα λύνονται… Οι κυβερνήσεις Γερμανίας και Ρουμανίας ικανοποίησαν το αίτημα των επιχειρήσεων του πρωτογενούς τομέα και έτσι κατά χιλιάδες Ρουμάνοι εργάτες γης καταφθάνουν πλέον αεροπορικώς σε γερμανικές πόλεις.

Ήταν που ήταν σκληρές τα προηγούμενα χρόνια οι συνθήκες εργασίας τώρα λόγω πανδημίας η κατάσταση είναι αφόρητη για τους εργάτες που εξαναγκάζονται να φύγουν από την πατρίδα τους τη Ρουμανία για ένα κομμάτι ψωμί. Η DW έγραψε πως «ο Γιοάν εργάστηκε πέρσι για πρώτη φορά στη Γερμανία σε μια επιχείρηση καλλιέργειας σπαραγγιού κοντά στο Μίνστερ. Μετά από σχεδόν τρεις μήνες εξαντλητικής δουλειάς 10 ωρών την ημέρα χωρίς ρεπό, επέστρεψε στην πατρίδα του με κάτι λιγότερο από 1.850 ευρώ στην τσέπη. Από το μισθό του είχαν γίνει ήδη κρατήσεις 1.000 περίπου ευρώ για στέγη, φαγητό και κοινόχρηστα». Ο Ρουμάνος εργάτης για 90 μέρες 10ώρης εργασίας χωρίς σταματημό πήρε στο χέρι 1.850 ευρώ, δηλαδή δούλεψε για 20 ευρώ τη μέρα! Με αυτά τα χρήματα, συνήθως, πρέπει να βγάλουν το υπόλοιπο του χρόνου…

Σε εργασιακή καραντίνα

Φέτος μαζί με τα εξευτελιστικά μεροκάματα έχουν να αντιμετωπίσουν και την πανδημία. Μόλις φτάσουν στο χώρο εργασίας αυτόματα μπαίνουν σε «εργασιακή καραντίνα» την οποία η γερμανική κυβέρνηση αποκαλεί «ντε φάκτο καραντίνα με παράλληλη δυνατότητα απασχόλησης».

Χαρακτηριστικά η υπουργός Γεωργίας της Γερμανίας Γιούλα Κλέκνερ δήλωσε ότι «κάθε εταιρεία θα πρέπει να εξασφαλίσει ότι θα τηρούνται οι αποστάσεις κατά τη διάρκεια των μετακινήσεων, αλλά και όταν οι υπάλληλοι εργάζονται σε ομάδες. Αυτό θα ισχύει για τις πρώτες 14 ημέρες της καραντίνας, κατά τις οποίες μπορούν να εργαστούν». Επίσης οι νεοαφιχθέντες εργάτες θα ζουν ξεχωριστά από τους υπόλοιπους και δεν επιτρέπεται να εγκαταλείψουν το χώρο της επιχείρησης. Στα δωμάτια επιτρέπεται να διαμένει πλέον ο μισός αριθμός εργαζομένων, ενώ οι επισκέψεις απαγορεύονται.

Οι εργάτες «…ζουν ένα δράμα»

Η ρουμάνικη ιστοσελίδα «G4Media» έγραψε για τους εποχικούς εργάτες γης πως «εργάζονται εκεί, σε συχνά δύσκολες συνθήκες, στη γεωργία, ελπίζοντας να αυξήσουν το εισόδημά τους μερικές χιλιάδες ευρώ σε δύο με τρεις μήνες, για να ζήσουν στη χώρα το υπόλοιπο έτος. Τώρα, εκτός από τη σκληρή δουλειά, προστίθενται σοβαροί κίνδυνοι για την υγεία. Εξακολουθούν να ζουν ένα δράμα, μακριά από τις οικογένειες, στο οποίο προστίθεται τώρα και ο φόβος του κορονοϊού». Η ίδια ιστοσελίδα έγραψε πως «και η Ιταλία ανακοίνωσε ότι 15.000 Ρουμάνοι θα έρθουν να εργαστούν στη γεωργία στο βόρειο τμήμα της χώρας, δηλαδή στο επίκεντρο της επιδημίας, αφού το ρουμανικό κράτος έχει εξαιρέσει από τους περιορισμούς τους εποχιακά εργαζόμενους».

Δημοσίευσε και το σχετικό διάταγμα της κυβέρνησης της Ρουμανίας που αναφέρει «(1) Επιτρέπονται πτήσεις που εκτελούνται από όλους τους αερομεταφορείς σε πτήσεις charter για τη μεταφορά εποχικά εργαζομένων από τη Ρουμανία σε άλλα κράτη κατόπιν έγκρισης…». Έγινε γνωστό πως αμέσως μετά πλημμύρισε το αεροδρόμιο στην πόλη Κλουζ με εργάτες γης και γραφεία μεσαζόντων που τους «διακινούν» προς ικανοποίηση των Γερμανών επιχειρηματιών του αγροτικού τομέα.

 

Μετανάστες… ευπρόσδεκτοι με πτήσεις charter

Ο πρόεδρος του συνδέσμου των γερμανικών επιχειρήσεων του αγροτικού τομέα Γιοάχιμ Ρούκβιντ δήλωσε πως «χαιρετίζουμε την απόφαση της κυβέρνησης να επιτραπεί η είσοδος στη χώρα εποχικών εργατών από την Ανατολική Ευρώπη» προσθέτοντας ότι «η ρύθμιση αυτή μας βοηθά να συνεχίσουμε τη λειτουργία των επιχειρήσεών μας». Παραδέχεται ότι χωρίς τα χέρια των εργατών δεν κινούνται επιχειρήσεις και δεν παράγονται εμπορεύματα και πλούτος.

Φυσικά για αυτό το σκοπό, υπό αυτές τις συνθήκες, οι μετανάστες γίνονται ευπρόσδεκτοι στη Γερμανία και με πτήσεις charter! Κάποιοι πρέπει να μαζέψουν τα σπαράγγια και τα λαχανικά της άνοιξης και κάποιοι να εκμεταλλευτούν το κέρδος.

Πηγή: 902.gr

Ιανουαρίου 2023
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.480.310

Αρχείο

RSS Ερμιονιδα μας αρεσει δεν μας αρεσει

  • «Το σοβαρό ελάττωμά μου», η ξεφτίλα (!) και αυτοί που κρύβονται…....
      Από το προσωπικό μου αρχείο –  13 χρόνια πριν, -> σαν όνειρο … .σΣΣήμερα θα σας πω ένα ωραίο… που μου είπε στις 5 Μαρτίου 2010 ένα φίλος μου –ποιο καλύτερα συνομιλητής μου – διότι ο όρος φιλία, φίλος κ.τ.λ. είναι πολύ βαρύς και με πολλές προεκτάσεις… Λοιπόν αυτός ο συμπολίτης μου με αφορμή ένα γεγονός που συζητιέται έντονα στην Ερμιονίτικη κοινωνία αυτέ […]
  • Κατεδαφίστηκε τελικά η ιστορική οικία του παλιού Δημάρχου Γιάννη Οικονόμου στην Ερμιόνη…
    Ήταν ένα μεγαλόπρεπο σπίτι, (είχε οικοδομηθεί τη δεκαετία του 1850) το οποίο έφερε στους τοίχους και στα ταβάνια ζωγραφιές! Λέγεται, πως το σπίτι αυτό το είχε επισκεφτεί ο Βασιλιάς Όθωνας με τη σύζηγό του Αιμιλία, κατά την περιοδεία του στην Πελοπόννησο. Θυμάμαι πως το σπίτι αυτό, μαζί με την άλλη ιστορική οικία Γιάνκου Νικολάου το επισκεπτόμαστε με το δάσκα […]

RSS arcadia portal

  • Σπαραγμός από τον πατέρα του Μάριου - Μιχαήλ Τουρούτσικα: Καταστραφήκαμε όλοι 30 Ιανουαρίου, 2023
    Συντετριμμένος και συγκλονισμένος που δεν θα ξαναδεί τον γιο του ο πατέρας του Μάριου – Μιχαήλ Τουρουτσκα μίλησε στην ΕΡΤ για τον τραγικό θάνατο του 29χρονού παιδιού με σπαρακτικά λόγια. «Ήρθε το περασμένο Σάββατο και το μεσημέρι της Κυριακής έφυγε. Τον χαιρέτησα και τον ρώτησα γιατί φεύγεις νωρίς. Εκείνος μου απάντησε “φεύγω γιατί πετάω το πρωί”. Πέταξε και […]
  • Μάντζιος: Νικήσαμε έναν μεγάλο αντίπαλο, δίχως να απειληθούμε 30 Ιανουαρίου, 2023
    Την ικανοποίησή του για τη νίκη του Αστέρα Τρίπολης επί του Παναθηναϊκού εξέφρασε ο προπονητής της αρκαδικής ομάδας Άκης Μάντζιος σε δηλώσεις του στην κάμερα της NOVA μετά το τέλος της αναμέτρησης. Αναλυτικά «Σίγουρα μας ευνόησε το γεγονός ότι ο αντίπαλος αγωνίστηκε με παίκτη λιγότερο για μεγάλο μέρος του αγώνα. Τουλάχιστον αμυντικά, αφού δεν απειληθήκαμε κα […]
  • Η βαθμολογία της Super League 30 Ιανουαρίου, 2023
    Ολοκληρώθηκε η 20η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Super League με τον Αστέρα Τρίπολης μετά την νίκη του επί του Παναθηναϊκού να ανεβαίνει στην 9η θέση του βαθμολογικού πίνακα. 20η αγωνιστική Σάββατο 28 Ιανουαρίου Βόλος-Παναιτωλικός 2-3 ΠΑΣ Γιάννινα-Ατρόμητος1-1 Κυριακή 29 Ιανουαρίου Ολυμπιακός-ΟΦΗ 2-1 ΑΕΚ-Άρης 3-0 Δευτέρα 30 Ιανουαρίου ΠΑΟΚ-Λεβαδειακός 3-2 […]
  • Εδώ είναι Μοριάς… Αστέρας – Παναθηναϊκός 1-0 30 Ιανουαρίου, 2023
    Ο Αστέρας Τρίπολης ήταν παθιασμένος, ήταν εξαιρετικά διαβασμένος μπλοκάροντας τοπν Παναθηναϊκό και πήρε σπουδαία νίκη με σκορ 1-0 κρατώντας για μία ακόμα χρονιά την παράδοση που έχει δημιουργήσει κόντρα στους πράσινους. Η γκολάρα του Μπαρτόλο στο 80ο λεπτό χάρισε την μεγάλη νίκη στην αρκαδική ομάδα με τον Παναθηναϊκό από την άλλη να αγωνίζεται από το 32ο λεπ […]
  • Η Τρίπολη… πρώτη στις υψηλές τιμές των ακινήτων 30 Ιανουαρίου, 2023
    φωτογραφία αρχείου arcadiaportal Με την καινούργια χρονιά να κουβαλάει τα βαρίδια της προηγούμενης, όπως πληθωρισμό και ακρίβεια, οι τιμές ενοικίων και ακινήτων είναι σαφές ότι έχουν επηρεαστεί. Σε μεγάλες πόλεις όπως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη το ποσοστό των αυξήσεων βρίσκεται γύρω στο 9% και στο 8,5% αντίστοιχα. Η Τρίπολη είναι  μια από τις πόλεις που […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

COVID19/SARS-CoV-2 ecorap SRF ΚΑΣΑ/ RDF ΚΑΠΑ Αγωνιστικη Συνεργασια Πελοποννησου Αδεσποτα Αναβαλος Ανακυκλωση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βαρουφακης Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιαννης Γεωργοπουλος Γιορτες ελιας ΔΕΗ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Διαφανεια στην υποθεση ΔΕΣΦΑΚ (Σφαγεια Κρανιδιου) Διαφανεια στο Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Διαφανεια στο σκανδαλο του Δεματοποιητη Δρομοι πεζοδρομια ΕΤΑΔ-ΤΑΙΠΕΔ Ηλεκτροφωτισμος Καραβασιλη Καταφυγιο αδεσποτων σκυλων Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Λουμη Γιανικοπουλου Αγγελικη Μαρινα Πορτο Χελιου Μονη Αυγου Μπαρου Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο Ποσιμο νερο Πρασινο Σημειο Προεκλογικα Προγραμματα 2019 Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα-η εποχή του Γαλαξια Πυξιδα του Νου/Dolhpin Capital ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Συμφωνο Δημαρχων για το κλιμα ΤΕΡΝΑ ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Τασσος Λαμπρου Τατουλης Τζεμι Τσαμαδος Γιαννης Τσιρωνης Φωτιες ΧΑΔΑ Δισκουριων ΧΑΔΑ Νο3 Καμπου Κρανιδιου ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Χρυση Αυγη Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ επιδομα ανεργιας καυση απορριμματων κομποστοποιηση φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χουντα

Twitter Updates