You are currently browsing the tag archive for the ‘Πολυτεχνειο 2014’ tag.

poli 8

Μια ζωη η κομμουνιστικη αριστερα  σε ολες τις εκφανσεις της και παγκοσμια θεωρει πως οι αντεξουσιαστες τα παιδια με τα μαλλια και με τα μαυρα ρουχα , ειναι η παραπλανημενοι πιτσιρικαδες η προβοκατορες της αστυνομιας.  Ετσι και με το Πολυτεχενιο του 1973 τα συνθηματα των Αναρχικων στην εξεγερση συχνα υποστηριχθηκε πως ηταν της αστυνομιας για να «συκοφαντηθει » δηθεν ο αγωνας των φοιτητων.

Τα συνθηματα ομως εκεινα ειχαν ονοματεπωνυμο. Και με την πτωση της Δικτατοριας οι ανθρωποι αυτοι ανοιξαν νεους οριζοντες στην Ελληνικη κοινωνια με τα βιβλια τις σκεψεις και τις δρασεις τους .Ενας απο εκεινους τους νεους τοτε ανθρωπους εφυγε και κηδευεται σημερα.Κρατωντας τα πιστευω της ζωντανα σε ολη την ζωη της. Καλο ταξιδι Συλβια.

Και κατι ακομα. Ηταν αυτοι οι Αναρχικοι που σηκωσαν τα μεγαλα ιδεολογικα φραγματα οταν κατω απο τα ματια της αστυνομιας η ηρωινη αρχισε να γεμιζει τις φλεβες της πλατειας σαν δηθεν αναζητηση ελευθεριας.Ηταν ο δικος τους αγωνας εναντια στην ηρωινη οι δικες τους αφισσες οι μπατσοι πουλανε την ηρωινη (κυριολεκτικα και συμβολικα ) που δικαιωθηκε μεσα στον χρονο.Και αν χιλιαδες ανθρωποι μεσα στην θολουρα της μεταπολιτευσης αρνηθηκαν την χημικη τοξικη εξαρτηση τα χαπια και την πρεζα σαν τροπο διαφυγης απο το συστημα ειναι αυτοι οι λιγοι τοτε που εκρουσαν σημα κινδυνου απεναντι σε αυτο το μονοπατι. Ισως γιατι γνωριζαν πως δεκα χρονια πριν στη Αμερικη και την Ευρωπη ηταν η τοξικοεξαρτηση που διελυσε τα κινηματα αμφισβητησης.

https://athens.indymedia.org/feature/10134/

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Η ΣΥΛΒΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ 24 ΑΠΡΙΛΗ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Η ΣΥΛΒΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ. ΣΥΝ –  ΙΔΡΥΤΡΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ «ΔΙΕΘΝΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ», ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.

Η ΣΥΛΒΙΑ ΝΟΣΗΛΕΥΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ 23 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΜΕ ΒΑΡΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΜΑΧΗ.

ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ Η «ΔΙΕΘΝΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΑΝ, ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ, ΑΠΟΤΕΙΝΟΝΤΑΣ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΙΔΑΝΙΚΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ.

Η ΤΑΦΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑΣ  ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 27 ΑΠΡΙΛΗ

ΣΤΙΣ 4.30 ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

https://www.hitandrun.gr/apeviose-i-silvia-papadopoulou/

Το πρωί της 24ης Απρίλη έφυγε από τη ζωή έπειτα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο η Σύλβια Παπαδοπούλου. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, η Σύλβια μαζί με το σύντροφο της Χρήστο Κωνσταντινίδη και άλλους αναρχικούς και αναρχικές θα πρωτοστατήσουν τον Φλεβάρη του 1973 στην κατάληψη της Νομικής

4debe470e3fec52f0340fc505d061931

και τον Νοέμβρη του ίδιου χρόνου στην κατάληψη και την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

2015-04-25 13.17.22

Υπήρξε συνιδρύτρια των εκδόσεων Διεθνής Βιβλιοθήκη και του περιοδικού Πεζοδρόμιο μέσα από τα οποία από το 1972, εν μέσω χούντας, και κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα ολοκληρωμένα έργα των Μ. Μπακούνιν, Π.Κροπότκιν, Βολιν, Ρ.Λούξεμπουργκ, Γ.Ντεμπορ, Ρ.Βανεγκέμ κ.ά. καθώς και κείμενα, αναλύσεις και μεταφράσεις του διεθνούς και εγχώριου αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος.

Στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, χωρίς να εξαργυρώσουν την αντιδικτατορική τους αντίσταση, ο κύκλος των συντρόφων και συντροφισσών της Διεθνούς Βιβλιοθήκης, μέσα και από το βιβλιοπωλείο Μαύρο Ρόδο,(η φωτογραφια ειναι απο το εσωτερικο του ημιυπογειου βιβλιοπωλειου στην Δελφων λιγο πιο περα απο το μπαρακι Ιπποποταμος που στα τελη της δεκαετιας του 1970 ηταν στεκι  συζητησεων και συναντησεων της ανενταχτης νεολαιας)

230b75167a4e5cde4606647a3a279008_XL

θα αποτελέσουν την πρώτη οργανωμένη αντιεξουσιαστική πολιτική ομάδα και θα υποστούν διάφορες διώξεις, συλλήψεις και φυλακίσεις.

Μετά το θάνατο του συντρόφου της Χ. Κωνσταντινίδη, η Σύλβια συνέχισε παρ’ όλες τις οικονομικές και άλλες αντιξοότητες να κρατάει ως το τέλος της ζωής της σε εγρήγορση το ελευθεριακό-αντιεξουσιαστικό πνεύμα της και τη Διεθνή Βιβλιοθήκη ζωντανή.

Η κηδεία της θα γίνει την Δευτέρα 27/4 στο Νεκροταφείο Καισαριανής. H ώρα της κηδείας είναι 16.30 (4 και μισή το απόγευμα)

http://www.bibliopolio.gr/%CE%94%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7-m-1724.html

http://ngnm.vrahokipos.net/index.php/history/41-arthra/818-2013-10-24-11-15-21

Λίγα λόγια για τους αναρχικούς της μεταπολίτευσης που δεν υπάρχουν πια

Λεπτομέρειες Γράφτηκε από τον/την ngnm

Του Φίλιππα Κυρίτση

Το παρακάτω ιστορικό σημείωμα γράφτηκε το 1994 για το περιοδικό «Ιδεοδρόμιο» του αγαπητού μου φίλου και συντρόφου, εκδότη του βιβλίου μου «Το Τρελόχαρτο», Λεωνίδα Χρηστάκη και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος ¾ της Β΄ περιόδου του περιοδικού (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1995). Ξαναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Πλατεία Εξαρχείων» και πρόσφατα σε ένα βιβλιαράκι που ο ακαταπόνητος και παραγωγικότατος Λεωνίδας κυκλοφόρησε πρόσφατα για την ιστορία της πλατείας Εξαρχείων.

Σ’ όλη μου τη ζωή προσπάθησα να μιλάω για ανθρώπους και για πράγματα που η ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη από το κράτος και τα κάθε είδους αφεντικά κοινωνία, προσπαθεί να τα κρύβει πάση θυσία. Πράγματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή και τους ανθρώπους που μας περιστοιχίζουν. Πράγματα που συνθέτουν την πραγματικότητα που εμείς ζούμε κι όχι την πραγματικότητα των άλλων, που μας προβάλλεται μέσα από τα βιβλία, τον κινηματογράφο, τα τραγούδια, τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, κλπ. Αυτή η πολύχρωμη και ελκυστική πραγματικότητα που δεν ζούμε, αλλά οι περισσότεροι νομίζουν ότι την ζούνε, λόγω του ότι το μυαλό τους βομβαρδίζεται από εικόνες και παραστάσεις της, λειτουργεί σαν ναρκωτικό, το οποίο ναρκώνει τις αισθήσεις μας και μας κάνει να χάνουμε την αίσθηση και του τόπου και του χρόνου. Εγώ που προσπαθώ πάντα να βλέπω τα πράγματα, όπως είναι, όσο κι αν αυτό είναι επώδυνο, και που προσπαθώ να λέω σχεδόν πάντα την αλήθεια, όσο κι αν αυτό μου έχει κοστίσει ακριβά στη ζωή μου, θα ήθελα μ’αυτό το άρθρο να απευθυνθώ πρώτα σ’ αυτούς που την δεκαετία του εβδομήντα αποτελούσαν τον πολύχρωμο κόσμο των αναρχικών των Εξαρχείων, για να τους θυμίσω, ότι όσα χρόνια κι αν πέρασαν κάποιοι μείνανε για πάντα οι ίδιοι, και κατόπιν στους νεότερους που μισούν αυτήν την κοινωνία της αδικίας, του ψέματος και της βίας και θέλουν να την αλλάξουν, για να τους επιβεβαιώσω την υποψία τους ότι η κοινωνία δεν μπορεί όλους να τους ισοπεδώσει και να τους αφομοιώσει, γιατί μερικοί ζούνε και πεθαίνουν απροσάρμοστοι.

Στα πρώτα χρόνια μετά την μεταπολίτευση του 1974, ο πολιτικο-ιδεολογικός χώρος των αναρχικών των Εξαρχείων λειτουργούσε, καλώς ή κακώς, σαν οικογένεια. Πράγμα που σημαίνει ότι οι αναρχικοί ήξεραν ο ένας τον άλλο με το ψευδώνυμο του, κουτσομπόλευε ο ένας τον άλλο, έλεγχε ο ένας τον άλλο, όσον αφορά τις βασικές του επιλογές, και όλοι υπάκουαν σε κάποιους καθιερωμένους τρόπους συμπεριφοράς και κάποιες γενικές στάσεις στη ζωή, η παραβίαση των οποίων συγκέντρωνε την κατακραυγή και τον εμπαιγμό των ‘συντρόφων’ τους. Αυτοί οι καθιερωμένοι, στα πλαίσια της πολιτικο-ιδεολογικής αυτής οικογένειας, τρόποι συμπεριφοράς και οι γενικές στάσεις ζωής είναι αυτά που για τους ανθρώπους που έχουν πια πεθάνει, μας κάνουν να τους θεωρούμε κάπως δικούς μας και να μιλάμε γι’ αυτούς μεταξύ μας, όσοι έχουμε επιβιώσει από εκείνη την εποχή. Για μερικούς από αυτούς τους αναρχικούς που έζησαν και δεν ζούνε πια θέλω να μιλήσω σ’ αυτό το κειμενάκι, γιατί είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι κανένας άλλος δεν μίλησε, δεν μιλάει, ούτε θα μιλήσει γι’ αυτούς και την προσφορά τους στον αγώνα για την αναρχία, δηλ. για μια κοινωνία ελευθερίας και ισότητας, χωρίς ψέμα και χωρίς βία, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο. Το κειμενάκι αυτό το θεωρώ σαν ένα μικρό ευχαριστώ για την προσφορά των παιδιών αυτών στον αγώνα για την αναρχία, όσο μικρή και αμφιλεγόμενη κι αν ήταν αυτή. Τους ευχαριστώ γιατί νομίζω ότι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει στην ζωή είναι να αγωνίζεσαι για την ελευθερία και την ισότητα, για μια κοινωνία στα μέτρα του ανθρώπου, με λίγα-λόγια για την αναρχία.

Ένας άνθρωπος που, σίγουρα, θα μου μείνει αξέχαστος, είναι ο Γιώργος ο Λέτσιος, με το παρατσούκλι Αρκούδος. Τον γνώρισα στις συζητήσεις για την δημιουργία μιας ομάδας με ιδεολογική συνοχή, που γινόντουσαν τότε στο σπίτι που κρατούσε το Ροκ συγκρότημα Σπυριδούλα. Εκεί, εκτός των άλλων, γνώρισα και την Σοφία Αργυρίου, που μετά τον γάμο μας και την συνακόλουθη φυλάκισή μας έγινε γνωστή σαν Σοφία Κυρίτση, όπως και τον Κυριάκο Μαζοκόπο, που είναι φυλακισμένος εδώ και τέσσερα χρόνια στις φυλακές Κορυδαλλού, γιατί στις 8 Νοέμβρη 1990 έσκασε μια βόμβα στα χέρια του, με συνέπεια να χάσει το ένα του μάτι και το ένα του χέρι.

Ο Γιώργος ο Λέτσιος, μαζί με την Σοφία Αργυρίου, τον Νίκο Μπαϊκούση, με το παρατσούκλι Βαρώνος, τον Μιχάλη Πρωτοψάλτη, που αργότερα του κόλλησαν το παρατσούκλι Κόκορας, λόγω του ότι έβγαλε το αναρχικό περιοδικό ‘Ο Κόκορας που λαλεί στο σκοτάδι’, τον Σάκη Παπαδόπουλο, με το παρατσούκλι Καρχαρίας, που  αργότερα έγινε φωτορεπόρτερ, έναν άλλο με το παρατσούκλι Μαρκήσιος, έναν Μάριο και τον Αντωνάκη τον Γκιών, καταδικάστηκε στα τέλη ’76, αρχές ’77 σε έντεκα μήνες φυλακή, γιατί στο μπαλκόνι των γραφείων της ‘Επιτροπής ενάντια στην επιστημονική καταπίεση’ υπήρχε το πανώ ‘ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ’. Η Επιτροπή στεγαζόταν στο δικηγορικό γραφείο του δικηγόρου Γιώργου Νταλιάνη, ο οποίος έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, και το βιβλίο ‘Φεντεραλισμός, Σοσιαλισμός, Αντιθεολογισμός’ του Μιχαήλ Μπακούνιν, εκδόσεις ‘Ελεύθερος Τύπος’και έχει γράψει, μεταξύ άλλων, το βιβλίο ‘Το Σύμπαν της Ιεραρχίας’. Αυτό το σύμπαν τον κατάπιε και βρίσκεται κλεισμένος εδώ και πολλά χρόνια στο Δημόσιο Ψυχιατρείο, υφιστάμενος στο πετσί του την επιστημονική καταπίεση.

Η δίκη που είχε γίνει τότε υπήρξε αρκετά επεισοδιακή, γιατί στην πρόκληση των δικαστών να κάνουν πως δεν ξέρουν τίποτα για τους αναρχικούς, απάντησε ο ιδιαίτερα γνωστός στην εποχή του αναρχικός εκδότης και αγωνιστής Χρήστος Κωνσταντινίδης, με το να πεταχτεί μέσα από το ακροατήριο και να τους πει ότι δεν τους αναγνωρίζει και ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να δικάζουν εμάς τους αναρχικούς. Η έκρηξη της αγανάκτησης του Χρήστου έκανε τους δικαστές να διατάξουν την κράτησή του και αυτό με την σειρά του έκανε τον Γιώργο το Φρήκ να πάθει επιληπτική κρίση και να πέσει στο πάτωμα και να χτυπιέται. Η δίκη διακόπηκε και όταν, τελικά, συνεχίστηκε κατέληξε, γύρω στις 4 η ώρα το πρωί, σε καταδίκη των 8 κατηγορουμένων σε 11 μήνες φυλακή με ανασταλτικό αποτέλεσμα της έφεσης.

Πολλές φορές διαδήλωσα μαζί με τον Λέτσιο στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, πολλές φορές μας κυνήγησε η αστυνομία, με αποκορύφωμα τα επεισόδια της Πρωτομαγιάς του 1977. Ενθύμιο μου από τότε μια φωτογραφία του μπλοκ των αναρχικών, η οποία δημοσιεύτηκε σε όλες τις εφημερίδες, όπου φιγουράρω και εγώ. Στο κέντρο της ο ‘πρώτος βουβός μασκοφόρος’. Η φωτογραφία αυτή έγινε μετά αφίσα, αφού της προστέθηκε σαν λεζάντα ένα τσιτάτο του Καρδινάλιου του Ρετζ, και κυκλοφόρησε από την Διεθνή Βιβλιοθήκη, τον εκδοτικό οίκο του Χρήστου Κωνσταντινίδη. Πολλές φορές βρέθηκα με τον Λέτσιο στα δικαστήρια της Σανταρόζα, που τώρα έχουν κατεδαφιστεί, συμπαραστεκόμενος στους δικαζόμενους συντρόφους. Στους διαδρόμους αυτών των δικαστηρίων γνώρισα και τον Παναγιώτη Λιβερέτο, για τον οποίο θα μιλήσω παρακάτω. Εκεί γνώρισα και τον Ζωγονόπουλο ή Πολυζωγονόπουλο, δεν θυμάμαι καλά, με το παρατσούκλι Τούβλας, λόγω του ότι έγινε πρωτοσέλιδο σε κάποια εφημερίδα, να πρωταγωνιστεί σε επεισόδια με την αστυνομία, έξω από τα ίδια δικαστήρια, με δύο τούβλα στα χέρια του, ένα στο κάθε χέρι.

Με τον Λέτσιο, την Σοφία, τον Κόκορα και άλλα παιδιά, στο σπίτι του Νίκου του Μπαλή, βγάλαμε την προκύρηξη για τα επεισόδια της Πρωτομαγιάς του 1977, με τον τίτλο ‘Εμείς είμαστε οι ρομαντικοί, οι προκλητικοί και οι οργισμένοι’. Μαζί του συνεργάστηκα αργότερα σε δύο ομάδες. Μία για την κριτική της εκπαίδευσης, η οποία μαζευόταν σ’ ένα σπίτι της οδού Φυλής, και μία για την έκδοση ενός εντύπου, το οποίο απευθυνόταν στους αναρχικούς και κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1977 με τον τίτλο Δελτίο νούμερο 1. Εκεί υπάρχει το μοναδικό άρθρο του που έχω στα χέρια μου τυπωμένο. Την ίδια εποχή ήταν που είχε κάνει απεργία πείνας στην είσοδο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, πάνω στην Πανεπιστημίου, ο Μιχάλης Αναστασιάδης, απολυμένος υπάλληλός του. Εγώ και ο Λέτσιος ήμασταν, μεταξύ άλλων, στο απέναντι πεζοδρόμιο, όταν οι μπάτσοι πέρνανε τον Αναστασιάδη σηκωτό, για να τον πάνε με το ζόρι σε κάποιο νοσοκομείο. Ο Λέτσιος φώναζε ‘Μπάτσοι, μπασκίνες, σας μένουν λίγοι μήνες’. Που να ‘ξερε ότι αυτουνού του ίδιου, του μένανε λίγα χρόνια ακόμη.

Τον Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη 1977 οι αναρχικοί της πλατείας Εξαρχείων δέχτηκαν επίθεση από τους Εκκετζήδες (φίλοι και οπαδοί του Μαρξιστικο-Λενινιστικού Ε.Κ.Κ.Ε.). Απάντησαν με βόμβες Μολότωφ, με τις οποίες χτύπησαν τα γραφεία της φοιτητικής παράταξης του Ε.Κ.Κ.Ε., της Α.Σ.Π.Ε. Γι’ αυτήν την υπόθεση ο Γιώργος ο Λέτσιος παραπέμφθηκε να δικαστεί το 1978, κατηγορούμενος για κακούργημα, και έμεινε προφυλακισμένος μερικούς μήνες μέχρι να αθωωθεί με βούλευμα. Τελευταία φορά που τον είδα ήταν το 1982, στην πλατεία Τζιρακοπούλου, στο Βύρωνα (ήταν Βυρωνιότης). ‘Ήταν απογοητευμένος γιατί έβλεπε ότι η εποχή της μεταπολίτευσης, που όλοι μιλούσαν για επανάσταση και ήταν ντροπή να δηλώνει κάποιος νέος Νεοδημοκράτης, που για του αναρχικούς οι καθημερινοί αγώνες με την εξαιρετικά εχθρική κοινωνία, που τους περιέβαλλε, ήταν τρόπος ζωής, είχε πια περάσει ανεπιστρεπτί. Μετά από λίγους μήνες πληροφορηθήκαμε ότι πέθανε από καρκίνο στο συκώτι. ‘Ηταν 27 χρονών.

O Παναγιώτης Λιβερέτος δεν έφτασε ούτε καν την δεκαετία του ’80. Αυτός είχε γίνει γνωστός για την ανταρσία στο πλοίο ‘Aeolian Wind’, όταν αυτό βρισκόταν σ’ ένα λιμάνι της Βραζιλίας, τον Γενάρη του 1977. Ο Λιβερέτος ήταν μηχανικός στο καράβι αυτό. Η ανταρσία κατεστάλη με επέμβαση της Βραζιλιάνικης αστυνομίας, οι εξεγερμένοι κλείστηκαν στις απάνθρωπες Βραζιλιάνικες φυλακές και μετά σταλθήκανε στην Ελλάδα. Μετά από μια σειρά δικών με την πλοιοκτήτρια εταιρεία, ο Λιβερέτος βρέθηκε στην φυλακή κατηγορούμενος ότι χτύπησε τον δικηγόρο-εκπρόσωπο της εταιρείας, σε μια από αυτές τις δίκες. ‘Ήταν αρχές καλοκαιριού 1977. ‘Έβγαλε ένα κείμενο από την φυλακή, μέσω της δικηγόρου Κατερίνας Ιατροπούλου, το οποίο ήρθε στα χέρια της Σοφίας. Εγώ, η Σοφία, ο Γιώργος ο Λέτσιος και μια άλλη κοπέλα, από την ομάδα κριτικής στην εκπαίδευση, τη Βάνα, φτιάξαμε μια ομάδα συμπαράστασης, βγάλαμε μια προκήρυξη και την μοιράζαμε μπροστά από την μπροστινή είσοδο του Πολυτεχνείου, φωνάζοντας με μια ντουντούκα, που είχαμε πάρει από τον Χρήστο τον Κωνσταντινίδη. Αυτή η κινητοποίησή μας ώθησε κι άλλους αναρχικούς να του συμπαρασταθούν, με πρώτο τον Καβάτζα.

Μετά από 15 μέρες απεργία, βγήκε από την φυλακή, αφού ο δικηγόρος απέσυρε την μήνυση. Κυκλοφόρησε λίγο στην πλατεία Εξαρχείων, όπου δεν του έδινε κανένας σημασία, μπήκε και βγήκε μερικές φορές και στο γραφείο της δικηγόρου Κατερίνας Ιατροπούλου, όπου τον είδα για τελευταία φορά τον Αύγουστο του 1977. Δεν του είπα για τους αγώνες που είχα κάνει, όσο αυτός ήταν στη φυλακή. Στο τέλος του μήνα εκείνου βρέθηκε καμένος στην ταράτσα του σπιτιού του, στον Ασύρματο. Συνθήκες θανάτουαν εξακρίβωτες. Θεωρήθηκε αυτοκτονία. ‘Ήταν 30 χρονών. Στην ζωή του και στο έργο του είναι αφιερωμένο το 11ο τεύχος του περιοδικού ‘Πεζοδρόμιο’ που έβγαζε ο Χρήστος Κωνσταντινίδης.

Ο συγκατηγορούμενος του Λέτσιου Νίκος Μπαϊκούσης, γνωστός σαν Βαρώνος, μαζί με την Σοφία, τον Σάκη και τον Λέτσιο, λειτουργούσε στα τέλη ’76, αρχές 77 σαν ένας από τους τσαμπουκαλήδες του χώρου. Συνήθιζε να χρησιμοποιεί αλυσίδα στις φασαρίες που γινόντουσαν, κάθε τόσο, μεταξύ των αναρχικών και των κομμουνιστών, της Κ.Ν.Ε. ή των Μαοϊκών οργανώσεων της άκρας αριστεράς. Οι τελευταίοι, Κνίτες και Μαοϊκοί, μισούσαν τους αναρχικούς περισσότερο κι από την αστυνομία, με αποτέλεσμα να τους σχίζουν τις αφίσες, να μην τους αφήνουν να μοιράσουν προκηρύξεις και να τους απομονώνουν στις διαδηλώσεις. Eγώ μαζί του δεν είχα σχεδόν καθόλου σχέσεις. Τον θυμάμαι μόνο καθισμένο στην πλατεία Εξαρχείων να με ρωτάει ειρωνικά αν ψάχνω την Σοφία, μια μέρα που είχα τσακωθεί μαζί της και είχαμε χωρίσει, και επίσης στα επεισόδια με τους Μαοϊκούς, τους Εκκετζήδες, να περιστρέφει μια αλυσίδα, για να τους φοβίσει. Η σχέση του με τα σίδερα οφείλεται στο ότι ήταν σιδεράς, νομίζω από την Νέα Ιωνία. Από το 1978 που μπήκα στη φυλακή, μέχρι το 1985 δεν ξανάκουσα τίποτα γι’ αυτόν μέχρι που διάβασα στη εφημερίδα ότι οδηγήθηκε σε κώμα, από το Ψυχιατρείο Κρατουμένων στο Γενικό Νοσοκομείο της Νίκαιας, όπου άφησε και την τελευταία του πνοή. Αργότερα έμαθα ότι είχε μπει πριν 10 μήνες στη φυλακή για κλοπές και είχε καταδικαστεί σε έξι χρόνια φυλακή. Το τι του κάνανε στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων και τον καταστήσανε φυτό, δεν θέλει ρώτημα. ‘Όπως συμβαίνει κατά κανόνα, τον θάνατο του τον χρεώθηκε ένα πολιτικό νοσοκομείο, για να μην γίνει καμιά έρευνα στις φυλακές. ‘Ήταν 26 χρονών.

Τον ‘Τούβλα’ τον είχα δει στις φυλακές Κορυδαλλού, το 1980 ή 1981. Μου είχε πει ότι ήταν φυλακισμένος για κλοπές. Πολύ αργότερα, τον είχα δει σ’ ένα λεωφορείο της διαδρομής Μελίσσια-Αθήνα, όπου μιλήσαμε, σαν παλιοί καλοί φίλοι, και μου είπε ότι δουλεύει σε κάποια οικοδομή με τον πατέρα του, νομίζω. Σχετικά πρόσφατα, στην κηδεία της Κατερίνας Γώγου, μου είπανε ότι έχει πεθάνει από ναρκωτικά. Δεν πρέπει να ήταν πάνω από 35 χρονών.

O Στέλιος ο Υψινέσκης, ήταν ένας άλλος μαχητικός σύντροφος που τον γνώρισα κι αυτόν στους διαδρόμους των δικαστηρίων, που εκείνη την εποχή δίκαζαν σχεδόν κάθε μήνα αναρχικούς. Μου είχε κάνει εντύπωση γιατί κουρευόταν σχεδόν γουλί κι άφηνε μια φουντίτσα. Κάτι ασυνήθιστο, εκείνη την εποχή, που όλοι οι αναρχικοί είχαν μακριά μαλλιά. Τελευταία φορά τον είδα το φθινόπωρο του 1977, έξω από το σπίτι μου στην Ασκληπιού 163, όπου μέναμε εγώ και η Σοφία, όταν μας συνέλαβε η αστυνομία το 1978. Κάποια μέρα, στη δεκαετία του ’80, διαβάσαμε στις εφημερίδες ότι ο Υψινέσκης βρέθηκε μαχαιρωμένος στο Πεδίο του ‘Άρεως. Η αστυνομία απέδωσε την δολοφονία του σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μεταξύ εμπόρων ναρκωτικών. Αυτός που τον σκότωσε πιάστηκε και δικάστηκε σε λίγα χρόνια φυλάκιση. Ο Στέλιος δολοφονήθηκε πριν φτάσει τα 30 χρόνια ζωής. Νομίζω ήταν 27 χρονών. ‘Έχω φυλάξει τα σχετικά αποκόμματα των εφημερίδων αλλά δεν τα έχω πρόχειρα.

Δεν θα μιλήσω για τον Νικόλα ‘Ασιμο, που αυτοκτόνησε με απαγχονισμό τον Μάρτη του 1988, σε ηλικία 38 χρονών, γιατί και έχουν ειπωθεί πολλά γι’ αυτόν και εγώ έχω ξαναγράψει γι’ αυτόν στο βιβλίο μου ‘Το τρελόχαρτο’.

Ούτε για μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα, τον Χρήστο Κωνσταντινίδη, που πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 44 χρονών περίπου, γιατί γι’ αυτόν χρειάζεται να πει κανείς πάρα πολλά, που σίγουρα δεν χωράνε σ’ αυτό το άρθρο.

Θα αναφερθώ, τελειώνοντας, μόνο στην πρόσφατη αυτοκτονία του Βαγγέλη Λάμπρου, εκδότη του περιοδικού ‘Εκτός Ελέγχου’ στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Πριν από το περιοδικό αυτό που έβγαλε τουλάχιστον 3 τεύχη, είχε βγάλει, το 1981, μαζί με τη Ροζίνα Μπέρκνερ το ενημερωτικό φυλλάδιο ‘Η κοινωνία των φυλακών…’, όπου στο μπροστινό εξώφυλλο φιγουράρει το τσιτάτο μου ‘Πίσω από τους τοίχους των φυλακών κρύβονται τα αποδεικτικά στοιχεία των εγκλημάτων του κράτους’. Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’80, κυκλοφόρησε ένα τεύχος του περιοδικού ‘Ελεγχόμενο’ και στα τέλη της δεκαετίας κυκλοφόρησε το βιβλιαράκι του ‘Πιστοποιητικό θανάτου’. Εγώ τον Βαγγέλη το Λάμπρου τον είδα για πρώτη και τελευταία φορά το 1979 στις φυλακές της Αίγινας, όπου εγώ βρισκόμουν καταδικασμένος σε 9 χρόνια φυλακή σαν τρομοκράτης κι ο Λάμπρου ήταν φυλακισμένος για εκούσια απαγωγή της Λίτσας Τσαγκαράκη, μιας κοπέλας που παντρεύτηκε αργότερα και η οποία, το 1980, καταζητιόταν μαζί με την αδελφή της Κατερίνα για εμπρησμό των πολυκαταστημάτων Μινιόν, Κατράντζος κλπ. στο κέντρο της Αθήνας. Ο Λάμπρου με είχε τότε βοηθήσει να κουβαλήσω το κρεβάτι μου από την δεύτερη στην τέταρτη ακτίνα. Τις φυλακές της Αίγινας τις κλείσανε εδώ και 10 περίπου χρόνια, λόγω του ότι ήταν πολύ παλιές για να μπορούν να χρησιμοποιούνται ακόμα. Ο Βαγγέλης ο Λάμπρου κρεμάστηκε στην Αίγινα στις αρχές του καλοκαιριού.

 http://sitiavendetta.blogspot.gr/2010/11/blog-post_21.html

 https://www.enetpress.gr/el/ellada/themata/enas-mikros-apoxairetismos-gia-ti-sylvia.html

 Ένας μικρός αποχαιρετισμός για τη Σύλβια

«Ας μη γελιόμαστε, το μαύρο ρούχο που φορούν στην εποχή μας

είναι ένα τρομερό σύμβολο. Για να φτάσουν εκεί χρειάστηκε να

πέσουν κομμάτι κομμάτι οι πανοπλίες και να ξεφτίσουν λουλούδι

λουλούδι τα κεντήματα.»

Η Σύλβια φορούσε πάντα μαύρα. Με μαύρα φαρδιά ρούχα εμφανιζόταν στις άγριες πορείες των αναρχικών στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Με αυτά σχεδίαζε δίπλα στον σύντροφό της Χρήστο Κωσταντινίδη τις μαύρες αφίσες που άφησαν εποχή στα Εξάρχεια, εκείνες που δήλωναν εμφατικά «ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΟΥΛΑΝΕ ΤΗΝ ΗΡΩΙΝΗ». Με αυτά την έσερναν στα αστυνομικά τμήματα και τις αίθουσες των δικαστηρίων. Με αυτά διέσχιζε σαν γοητευτικός δαίμονας του δρομους του κέντρου πάνω στο σαραβαλιασμένο της μοτοποδήλατο. Με αυτά καθόταν ώρες στο πελώριο γραφείο που, όπως έλεγε, ήταν το γραφείο του Κορυζή, του πρωθυπουργού που αυτοκτόνησε το 1941 όταν μπηκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, για να μεταφράσει την «Κοινωνία του Θεάματος» του Γκι Ντεμπόρ. Του ανθρωπου που θα μπορούσε να την τιμήσει με τα ίδια λόγια που έγραψε για τον εαυτό του, πως κι αυτή «έζησε με τον τρόπο που διατεινόταν ότι έπρεπε να ζει κανείς».Η Σύλβια ήταν η μούσα των λιγοστών αναρχικών που από τα χρόνια του εβδομήντα προσπάθησαν να δυναμώσουν τη φλόγα της ελευθερίας μέσα σε ένα εχθρικό πολιτικό κλοιό όπου τα ιδεώδη της αναρχίας συντρίβονταν ανάμεσα σε «αγανακτισμένους» φασίστες, οργανωμένες στρατιωτικά δυνάμεις της ΚΝΕ και τα στέλεχη του ΠΑΣΟΚ που τα είδε από τα οδοφράγματα του Πολυτεχνείου το ’73, στα οποία στέκονταν δίπλα της, να βρίσκονται στα υπουργικά γραφεία.CCjLeXCWYAAJyUnΤο ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ, το βιβλιοπωλείο στη Δελφών που έστησε μαζί με τον Χρήστο, δεν ήταν απλά ενα στέκι αναρχικών ούτε μόνο η έδρα των εκδόσεων Διεθνής Βιβλιοθήκη. Ήταν ένα ομιχλώδες απο τους καπνούς ημισκότεινο υπόγειο, όπου τα εκατοντάδες βιβλία ξεχείλιζαν απο τους πάγκους και στους τοίχους χόρευαν πολιτικά συνθήματα με ψυχεδελικές εικόνες από αφίσες συναυλιών. Σε αυτό το υπόγειο βρήκαν καταφύγιο και εκδόθηκαν το ελευθεριακό πρόταγμα του Καστοριάδη, η βέβηλη κραυγή ενάντια στο αμερικάνικο όνειρο του Ρούμπιν, η πολεμική ενάντια στον σταλινισμό του Στίνα, τα δηλητηριώδη μανιφέστα των Καταστασιακών, η λεπτομερής καταγραφή του αφανισμού των αναρχικών στη μετεπαναστατική Ρωσία από τον Βολίν και η συνεισφορά της Λούξεμπουργκ στις αναλύσεις της μαρξιστικής σκέψης. Απο τα γραπτά της είχε ξεσηκώσει και τη φράση που έλεγε κάθε φορά όταν η οθόνη της τηλεόρασης γέμιζε πτώματα και εκρήξεις: «Αυτό είναι ο καπιταλισμός σύντροφε, πόλεμος».

Η τελευταία κληρονομιά της Σύλβιας ήταν το βιβλίο του Στίνα «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΟΠΛΑ», η οργισμένη κατάθεση αυτού του ξεχωριστού επαναστάτη που θέλησε να διαλύσει τις αυταπάτες γύρω από τις ιδέες που ενέπνεαν την εθνική αντίσταση και να θυμίσει ότι η ιδέα του έθνους γίνεται ο τάφος κάθε αριστερού κινήματος. Η Σύλβια αποφάσισε να το επανεκδώσει όταν τον Δεκέμβρη του 2008 είδε έκπληκτη στους τοίχους των Εξαρχείων, το συνθημα «Βάρκιζα Τέλος» και όταν συνειδητοποίησε ότι τελικά μία εξέγερση που φάνηκε τόσο ελπιδοφόρα είχε εκτραπεί και οι εξεγερμένοι είχαν στραφεί σε έναν ξεκάθαρο και εμμονικό μιλιταρισμό.

Στον τοίχο του σπιτιού της δέσποζε μία μαυρόασπρη αφίσα που είχε τυπώσει η Διεθνής Βιβλιοθήκη. Εδειχνε κάποιους γονατισμένους, υποταγμένους ανθρώπους και από κάτω είχε τη φράση από του Ηγεμόνα του Μακιαβέλι, που ο Ντεμπόρ την είχε βάλει προμετωπίδα στο κεφάλαιο της Κοινωνίας για τη Χωροταξία: «Κι αυτός που γίνεται Άρχοντας μιας πολιτείας συνηθισμένης να ζει ελεύθερα και δεν την καταστρέφει, πρέπει να περιμένει ότι θα καταστραφεί απο αυτήν. Γιατί εκείνη έχει πάντα για καταφύγιο στους ξεσηκωμούς της το όνομα της ελευθερίας και όσος χρόνος κι αν περάσει δεν θα ξεχάσουν ποτέ ούτε αυτό το όνομα ούτε αυτές τις συνήθειες…»

Αυτό αναζητούσε και η Σύλβια διασχίζοντας αγέρωχη τις παγωμένες εκτάσεις του χρόνου: την Ελευθερία.

 

http://www.argolikeseidhseis.gr/2014/11/

Πορεια αποψε στο Ναυπλιο εκατονταδων πολιτων.Η Ερμιονιδα εδωσε το παρον με τις μικρες της δυναμεις.

Αντιφασιστικο Μετωπο Αργολιδας ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΛΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ανενταχτοι πολιτες εστειλαν τα δικα τους μηνυματα πως ο αγωνας συνεχιζεται .Για Ψωμι, παιδεια, Ελευθερια,Εμπρος για της γενιας μας τα Πολυτεχνεια

17N 2

17N 3

17N 6

https://efhbos.wordpress.com/2008/11/17/21aprili-youtube/

 

Στειλτε μειλ υπαρχουν θεσεις σε αυτοκινητα απο εδω για Ναυπλιο

http://www.argolikeseidhseis.gr/2014/11/blog-post_602.html

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Συγκέντρωση της ΕΛΜΕ Αργολίδας για το Πολυτεχνείο

Το ΔΣ της ΕΛΜΕ Αργολίδας με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καλεί τα μέλη της και κάθε δημοκρατικό πολίτη σε συγκέντρωση στο άγαλμα του Καποδίστρια στις 6.30μμ τη Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου. Γιατί το σύνθημα «Ψωμί -Παιδεία- Ελευθερία» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Το ΔΣ της ΕΛΜΕ Αργολίδας

https://www.facebook.com/antifasistikoargolidas

10389991_547576098719852_3186518617734107813_n

http://www.anagnostis.org/content/%CE%

Και ο ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας στην συγκέντρωση για το Πολυτεχνείο

41 χρόνια μετά, το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Την ίδια στιγμή που η μνημονιακή κυβέρνηση προσπαθεί να καταργήσει κάθε έννοια συλλογικού δικαιώματος, που καταδικάζει τη νεολαία και τους εργαζομένους στη φτώχεια και την εξαθλίωση, το Πολυτεχνείο είναι εδώ. Στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, ανεξαρτησία, ισότητα και κοινωνική απελευθέρωση. Στην υπεράσπιση της δημοκρατίας και των ελευθεριών, απέναντι στον κυβερνητικό αυταρχισμό και στο μονόδρομο των μνημονίων , της λιτότητας και της ποινικοποίησης των μαζικών συλλογικών αγώνων .

Απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να σπιλώσουν τη μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου, απέναντι στις προσπάθειες η λήθη να νικήσει τη μνήμη, απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία, ο λαός μας απαντά με την ενότητα, τη συλλογική δράση και την αντίσταση.

Συμμετέχουμε μαζικά στην συγκέντρωση του Αντιφασιστικού – Αντιρατσιστικού Μετώπου Αργολίδας την Δευτέρα 17 Νοέμβρη στις 6:30 μ.μ. στην Πλατεία Καποδίστρια , στο Ναύπλιο.

Συμφωνα με πληροφοριες μεσα στην ημερα ανακοινωση καλεσμα θα βγαλει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για παρουσια στην συγκεντρωση- πορεια.

 

Ελαβα μειλ το σηκωνω συμφωνω

Το ΠΑΜΕ, οι ταξικές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα τιμούν την εξέγερση του πολυτεχνείου συνεχίζοντας την πάλη

 

41 χρόνια από το Νοέμβρη του 73 το ΠΑΜΕ, οι ταξικές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα τιμούν την εξέγερση του πολυτεχνείου συνεχίζοντας την πάλη διεκδικώντας τη ζωή που μας αξίζει.

Η εξέγερση του πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 ενάντια στην αμερικανοΝΑΤΟική, φασιστική δικτατορία, οι στόχοι, τα οράματα και οι προοπτικές εκείνου του αγώνα για γενικότερες ανατροπές φωτίζουν και σήμερα το δικό μας αγωνιστικό βηματισμό.

Η κορύφωση αυτής της αντιδικτατορικής δράσης αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη, δείχνει το δρόμο για τη συλλογική, μαζική, αγωνιστική στράτευση σαν αναγκαία προϋπόθεση για να απαντήσουν σήμερα οι εργαζόμενοι, ο λαός και η νεολαία μας στη γενικευμένη επίθεση που δέχονται στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους από τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την κυβέρνηση, την Ε.Ε.

Αντλώντας από αυτόν τον αγωνιστικό σταθμό της πάλης μας αισιοδοξία, αποφασιστικότητα, πίστη στο δίκαιο αγώνα μας.

Χωρίς αυταπάτες για καλύτερη διαχείριση του συστήματος, ο δρόμος της σύγκρουσης με την πολιτική των μονοπωλίων και του πολίτικου προσωπικού τους είναι μονόδρομος. Εδώ και τώρα να πετάξουμε έξω από τις γραμμές του εργατικού κινήματος τους ανθρώπους της εργοδοσίας, τους συμβιβασμένους και ξεπουλημένους συνδικαλιστές. Να απομονώσουμε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής. Τώρα είναι η ώρα για οργάνωση, για ενίσχυση των αγώνων στο περιεχόμενο και στη συμμέτοχη, για μαζικοποίηση των σωματείων, των σωματειακών και εργοστασιακών επιτροπών σε κάθε κλάδο και τόπο δουλειάς για την ανασύνταξη του κινήματός μας.

Να απαντήσουν στους γενικότερους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. στην περιοχή που εγκυμονούν νέες επικίνδυνες εξελίξεις για τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς της περιοχής. Ο λαός χρειάζεται να καταδικάσει τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης που απ΄ τη μια εμπλέκει τη χώρα στους επικινδύνους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών, ενώ απ΄την άλλη συγκαλύπτει τον πραγματικό ρόλο των «συμμάχων» της χώρας ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και Ε.Ε. στην περιοχή.

Η εργατική τάξη μαζί με τους συμμάχους της, τους φτωχούς αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, τις γυναίκες και τους νέους όπως τότε, έτσι και σήμερα μπορεί και πρέπει να παίξει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη εκείνων των αναγκαίων αγώνων που θα βάλουν τέρμα στην κυριαρχία των μονοπωλίων. Η συμπόρευση του λαού μέσα από τους φορείς και τα σωματεία του, αποτελεί βασικό όρο για την ανατροπή της βαρβαρότητας, την αποτροπή των νέων βάρβαρων μέτρων.

Εργαζόμενοι, νέοι, άνεργοι, γυναίκες, μετανάστες να απαντήσουμε χωρίς καθυστέρηση στο νεανικό σκλαβοπάζαρο των κακοπληρωμένων προγραμμάτων απασχόλησης, στην εξάπλωση των δουλεμπορικών γραφείων της απληρωσιάς. Να απαντήσουμε στη σύγχρονη δουλεία της απελευθέρωσης των απολύσεων, της δουλειάς ήλιο με ήλιο, της κατάργησης της Κυριακάτικης αργίας. Όλοι μαζί να υψώσουμε τοίχος απέναντι στην νέα επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα, στην κατάργηση και το τσάκισμα των επικουρικών συντάξεων και των εφάπαξ, των νέων μειώσεων στις κύριες συντάξεις. Να κόψουμε το χέρι σε οποίον προσπαθήσει να βάλει χέρι στη λειτουργία των σωματείων, στη συνδικαλιστική δράση.

Σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα που συγκρούεται το δίκιο των εργατών με την καπιταλιστική βαρβαρότητα οι ταξικές δυνάμεις θα είναι μπροστά. Έτσι τιμάμε εμείς τους νεκρούς μας, συνεχίζουμε τους αγώνες τους. Αυτή είναι η καλύτερη τιμή στον ηρωικό αγώνα των εξεγερμένων του «Πολυτεχνείου».

 

Ρωτησε ενας συμμαθητης σημερα την κορη μου «σκοτωθηκαν στ αληθεια ανθρωποι στο Πολυτεχνειο;»

Γυρισε σπιτι και με ρωτησε λοιπον σκοτωθηκαν ανθρωποι στο Πολυτεχνειο;Ξεροντας την απαντηση αλλα θελοντας για αλλη μια φορα να την επιβεβαιωσει.Γιατι καποιος μεγαλος την λερωσε την μνημη, με την ελπιδα σιγα σιγα να ξεθωριασει.

Λαθος γραφω. Πολλοι μεγαλοι εχουν αυτο το στοχο.Να ξεπλυνουν το αιμα μεσα στην αμφιβολια.

«Δεν γινωνται βασανιστηρια»  μας ελεγε η Χουντα τοτε,  ωραια περνανε στους τοπους εξοριας οι δημοκρατες εγραφαν οι διαπιστευμενοι δημοσιογραφοι της δικτατοριας τους δινουν τοσο φαγητο που παχυναν και ζητανε λιγωτερο για να μην χαλασει η σιλουετα τους.

Αμφιβολια λοιπον.Σκοτωθηκαν στ αληθεια ανθρωποι στην εξεγερση του Πολυτεχνειου; Δολοφονηθηκαν απο τους φασιστες ;

ΝΑΙ  ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ  ΑΝΘΡΩΠΟΙ  ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Και στο Πολυτεχνειο και στις αλλες εξεγερσεις στους αγωνες του λαου μας για λευτερια και ανεξαρτησια σκοτωθηκαν χιλιαδες ανθρωποι. Δημοκρατες ,αριστεροι, κομμουνιστες.Και αλλοι βασανιστηκαν εξοριστηκαν φυλακιστηκαν ταπεινωθηκαν για χρονια .Και αυτοι ειναι οι ηρωες που οι οικογενεις μας φυλανε την μνημη τους ευβλαβικα.Γιατι ειναι και οι αλλοι.Αυτοι που εμειναν εξω απο την κοινωνια.Που δεν σπουδασαν που δεν βρηκανε δουλεια γιατι δεν εσκυψαν το κεφαλι δεν υπεγραψαν το χαρτι κοινωνικων φρονηματων.Που εφυγαν απο την επαρχια και κρυφτηκαν στις μεγαλουπολεις η και στο εξωτερικο , γιατι στο χωριο δεν μπορουσαν να ανασανουν διωκομενοι απο το μετεμφυλιακο κρατος.

Γιατι η νεα γενια δεν ξερει τι σημαινει να διπλωνεις την εφημεριδα, δεν ξερει τι σημαινει να μην μπορεις να τραγουδησεις τα τραγουδια της εθνικης αντιστασης, να δεις ταινιες κομμενες απο τη λογοκρισια ,να διαβασεις βιβλια και εντυπα που αμφισβητουν την κοινωνικη ταξη των αφεντικων και την ιστορια που εγραψε.

Η νεα γενια θεωρει δεδομενη την ποτισμενη με αιμα ελευθερια που απολαμβανει.Και μακαρι να μην καταλαβει ποτε πως υπαρχουν και αλλα καθεστωτα.

Θα δωσω λοιπον στην κορη μου να διαβασει αυτο που αναδημοσιευω.Για να μην μπορει ο συμμαθητης της να την αγγιξει οταν  της  κανει τετοιες ερωτησεις .Γιατι σε αυτες τις ερωτησεις δεν απαντας.Ειναι σαν να σε ρωτα καποιος στις δωδεκα το μεσημερι αν ειναι σκοταδι.Μαλλον θελει να σε τρελανει.Αλλα τι φταιει το παιδακι; Οτι ακουει στο σπιτι του επαναλαμβανει.Γι αυτο η ΧΑ εχει 7% ψηφοφορους.Ερχονται απο παλια.Και δυστυχως ας μην κλεινουμε τα ματια θα τους εχουμε διπλα μας για παντα.Υπηρχαν παντου και παντα και σε ολες τις χωρες.

Υπηρχε ολοκαυτωμα των Ναζι ;Σκοτωθηκε ο Αλλιεντε; Υπηρχαν νεκροι στην Ελληνικη επανασταση το 1821; Εγινε ποτε μια επανασταση των εργατων στην Ρωσσια το 1917; Εγινε η Γαλλικη επανασταση; Υπηρξε ο Σπαρτακος; Παει πισω η συγκρουση τα ερωτηματα και η αντιπαραθεση.Για καποιους απο εμας οι απαντησεις ειναι ξεκαθαρες.Αλλοι οι ενοχοι προτιμουν να συνεχισουν να ρωτουν.Και να σκοτωνουν με ματια γεματα απορια αν αυτο που κανουν συμβαινει στ αληθεια.

http://argolika.gr/index.php/2014-25-96-44-85-11/2013-44-34-89-23-12/2013-10-18-08-30-27/4607-o-argeiths-parakratikos-pou-skotose-diadhlotes-sto-polytexneio

ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Ένας Αργείτης, ο Ηλίας Τσιαπούρης, ήταν εκ των πρωταγωνιστών στο Πολυτεχνείο, τη νύχτα της 16ης προς 17η Νοεμβρίου 1973. Όμως, δεν ήταν από εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για τη Δημοκρατία. Ήταν ο δολοφόνος τους…

Από την ταράτσα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως στην οδό Μπουμπουλίνας, πυροβολούσε μαζί με άλλους παρακρατικούς, τους διαδηλωτές που βρίσκονταν στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο. Σκότωσε δύο νέους και τραυμάτισε 17. Το δικαστήριο τον καταδίκασε ερήμην, αφού είχε προλάβει να διαφύγει στο εξωτερικό.

Πριν από ένα χρόνο κυκλοφόρησε το βιβλίο «Χρυσή Αυγή. Πολιτικός Οδοδείκτης» με συγγραφέα τον ακροδεξιό Ίωνα Φιλίππου στο οποίο περιγράφεται και η δράση του Τσιαπούρη τη νύχτα του Πολυτεχνείου. Πίσω από το ψευδώνυμο του συγγραφέα, βρίσκεται, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της «Εφημερίδας των Συντακτών» Δημήτρη Ψαρρά, ο Γιάννης Περδικάρης, συνιδρυτής της Χρυσής Αυγής.

Οι δύο δολοφονίες και οι 17 τραυματισμοί που αποδόθηκαν στον Τσιαπούρη έγιναν με μακρύκαννο όπλο γύρω στις 11.30 τη νύχτα της 16ης Νοεμβρίου.

Οι νεκροί ήταν:
– Η 22χρονη φοιτήτρια Toril Margrethe Engeland από τη Νορβηγία. Τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».

– Ο 26χροονος ιδιωτικός υπάλληλος Βασίλειος Φάμελλος, από τον Πύργο, κάτοικος Κυψέλης. Τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.

Την παρουσία του Αργείτη ελεύθερου σκοπευτή επιβεβαίωσε κατά τη δίκη του Πολυτεχνείου ο χωροφύλακας Ρηγάκης ο οποίος δεν γνώριζε «αν είναι της Ασφάλειας ή αν ήταν απλώς πολίτης υγιών φρονημάτων που ήλθε να μας βοηθήσει». Ωστόσο, όπως είπε, τον ξαναείδε στο υπουργείο άλλες δύο φορές…

Ο Τσιαπούρης κατόρθωσε να διαφύγει πριν από την άσκηση δίωξης εναντίον του. Βρέθηκε στο Λονδίνο και μετά στη Νότια Αμερική. Δέκα χρόνια αργότερα, βρέθηκε δολοφονημένος στην Κολομβία. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Άργος όπου κηδεύτηκε. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο «Ίωνας Φιλίππου»: «…αυτοεξόριστος, πέθανε άδοξα».

Ο φασίστας συγγραφέας,δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον δολοφόνο, τον οποίο χαρακτηρίζει «οπλολάγνο»:
«Η μοίρα του Ηλία αποτυπώνονταν ανάγλυφα στον χαρακτήρα του. Παρορμητικός και ακραίος, δίχως πολιτική σκέψη, ωστόσο ήταν ένας πιστός στρατιώτης του εθνικοσοσιαλισμού, γενναίος, ακατάβλητος και ριψοκίνδυνος αγωνιστής, αφιερωμένος στον αγώνα ψυχή τε και σώματι. Τον θυμάμαι μόνο, εντελώς μόνο, να στέκεται προκαλώντας τις ορδές των μπολσεβίκων που συνωθούνταν διαδηλώνοντας στα σκαλοπάτια της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πολυτεχνείου, την παραμονή των γεγονότων. Περνώντας από κοντά του, έστρεψα αλλού το βλέμμα μου και απομακρύνθηκα προς την έξοδο, γιατί δεν είχα το κουράγιο να εκτεθώ δίπλα του».

Γιώργος Νικολόπουλος

http://www.sansimera.gr/biographies/592

Έλληνας στρατιωτικός, από τους πρωταίτιους του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Καταδικασμένος σε ισόβια για τη δολοφονία του νεαρού Μιχάλη Μυρογιάννη κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, υπήρξε ο τελευταίος χουντικός που παρέμενε έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού.

Γιος του αντιστρατήγου Βασιλείου Ντερτιλή, πρώτου διοικητή των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Κατοχή, ο Νικόλαος Ντερτιλής γεννήθηκε το 1921. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συνελήφθη και κρατήθηκε από τους Γερμανούς στο Χαϊδάρι και στη συνέχεια ως αξιωματικός πήρε μέρος σε πολλές μάχες του Εμφυλίου Πολέμου. Το 1950 γίνεται εκπαιδευτής στη Σχολή Ευελπίδων και λίγο αργότερα συμμετέχει με το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στον Πόλεμο της Κορέας.

Το 1964, έχοντας τον βαθμό του ταγματάρχη, μεταβαίνει με ψεύτικο διαβατήριο στην Κύπρο. Υπό τις διαταγές του στρατηγού Γρίβα, καταλαμβάνει το τουρκοκυπριακό προγεφύρωμα της Μασούρας (4-8 Αυγούστου 1964) κατά τη διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών και αρχίζει τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των Τουρκοκυπρίων. Όταν ο Γρίβας τού ζητά από τον ασύρματο να τεθεί κάποιο όριο στη μεταχείριση των αμάχων, αυτός εκνευρισμένος πυροβολεί τον ασύρματο!

Το 1966, ενώ υπηρετεί στο 16ο Σύνταγμα Πεζικού στη Νιγρίτα Σερρών, μυείται στην ομάδα των αξιωματικών που προετοιμάζουν το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, του οποίου θα αποτελέσει ένα από τα ηγετικά στελέχη. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσής του τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Απριλίου, ο Ντερτιλής και οι άνδρες του θα καταλάβουν πολλές κρίσιμες υπηρεσίες για τη λειτουργία του κράτους. «Τους έπιασα στον ύπνο με πολύ λίγους, αλλά αποφασισμένους άνδρες και ένα σχέδιο που εφαρμόστηκε με αποφασιστικότητα», είχε πει. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ο Ντερτιλής και το τάγμα του βγήκαν για να ελέγξουν 28 στόχους. «3:50 το πρωί είχε τελειώσει η επιχείρηση». Ο αιφνιδιασμός είχε πετύχει και η Δικτατορία επιβλήθηκε στην Ελλάδα για επτά χρόνια. Ο Ντερτιλής παρέμεινε στο στρατό και έφθασε μέχρι τον βαθμό του ταξίαρχου.

Στις 30 Δεκεμβρίου 1975 καταδικάστηκε από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών σε ισόβια δεσμά και διαρκή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για τη δολοφονία του 20χρονου ηλεκτρολόγου Μιχάλη Μυρογιάννη το μεσημέρι της 18ης Νοεμβρίου 1973, κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Η καταδίκη του στηρίχτηκε στη μαρτυρία του οδηγού του. «Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο», περιγράφει στην κατάθεσή του ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλης, και συνεχίζει: «Μετά το φόνο, ο Ντερτιλής σαν να μη συνέβαινε τίποτα μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: «Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!»»…

Ο Ντερτιλής παρέμεινε έγκλειστος επί 38 χρόνια στην έκτη πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, αρνούμενος να υπογράψει αίτημα αποφυλάκισης, όπως εδικαιούτο από το νόμο, για «λόγους αρχής», όπως πολλές φορές είχε δηλώσει. Στις 6 Δεκεμβρίου 2012 μεταφέρθηκε με οξύ ισχαιμικό επεισόδιο στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», εξαιτίας της ψυχολογικής πίεσης που του επέφερε ο χαμός του γιου του, Βασίλη, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 62 ετών από εγκεφαλικό ανεύρυσμα. Ο ίδιος δεν παρέστη στην κηδεία του γιου του (1 Δεκεμβρίου 2013) καθώς, πιστός στις αρχές του, δεν ήθελε να καταθέσει σχετικό αίτημα προς τη διεύθυνση των φυλακών, ακόμη και μετά την εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη να «διευκολυνθεί», εφόσον θα επιθυμούσε να παραβρεθεί στη νεκρώσιμη ακολουθία.

Ο Νικόλαος Ντερτιλής άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» στις 28 Ιανουαρίου 2013, σε ηλικία 92 ετών.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/592#ixzz3J9TiEKvJ

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%AF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85

Ακολουθεί ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.[4]

  1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
  3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
  4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
  5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
  6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
  7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
  8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.
  9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.
  10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Άγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).
  11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.
  12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
  14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
  15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
  16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
  17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 5 1/2 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Άγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
  21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
  22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.
  23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικοπόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.
  24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Άνω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

https://twitter.com/hashtag/rbnews?src=hash

B2Z09DBIYAAv4VC

Μου αρεσε και το αναδημοσιευω.

http://www.enikos.gr/society/277488,Broxh_peftasteriwn_stis_17_kai_18_Noem.html

Βροχή «πεφταστεριών» στις 17 και 18 Νοεμβρίου

Άλλη μια «βροχή» από διάττοντες αστέρες, των Λεοντιδών, θα κορυφωθεί τα χαράματα της Δευτέρας 17 και της Τρίτης 18 Νοεμβρίου στο βόρειο ημισφαίριο, που περιλαμβάνει και την Ελλάδα.

Οι Λεοντίδες παραδοσιακά θεωρούνται μια από τις πιο εντυπωσιακές βροχές. Πέρυσι το θέαμα ήταν απογοητευτικό, επειδή συνέπεσε με την πανσέληνο, αλλά φέτος η λάμψη του μισογεμάτου φεγγαριού δεν θα είναι αρκετή για να «σβήσει» την πτώση των μετεώρων στον νυκτερινό ουρανό – εφ’ όσον βεβαίως δεν υπάρχουν σύννεφα.

Οι Λεοντίδες συνήθως «δίνουν» 15 έως 40 «πεφταστέρια» ανά ώρα, ενώ κάθε περίπου 33 χρόνια εμφανίζουν ένα περιοδικό αποκορύφωμα με εκατοντάδες μετέωρα την ώρα. Οι πιο θεαματικές χρονιές τους ήταν το 1833 και το 1966, όταν τα μετέωρα έφθασαν τις πολλές χιλιάδες ανά ώρα, ενώ η τελευταία «βροχή» συνέβη το 2001.

Η συγκεκριμένη βροχή διαττόντων φαίνεται να προέρχεται από τον αστερισμό του Λέοντα, από όπου πήρε και το όνομά της, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τα σωματίδια της σκόνης που έχει αφήσει πίσω της η ουρά του κομήτη Τέμπλ – Τατλ, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1865 και κάθε Νοέμβριο διασταυρώνεται με την τροχιά της Γης.

Όταν τα απομεινάρια του κομήτη, που συνήθως έχουν βάρος μικρότερο του ενός γραμμαρίου, συναντούν το ανώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας του πλανήτη μας σε ύψος 80 έως 130 χιλιομέτρων, αναφλέγονται λόγω της τριβής, σχηματίζοντας έτσι φωτεινές σφαίρες, τα «πεφταστέρια».

http://left.gr/news/gamiste-toys

«Γαμήστε τους»…

Ηταν ένα θέαμα άγριο και συνάμα πρωτόγνωρο: χωρίς να πέσει ούτε πέτρα, δίχως να έχει προηγηθεί η παραμικρή αψιμαχία, η Στουρνάρη γέμισε ξαφνικά με τα ποδοπατημένα κορμιά εκατοντάδων άοπλων νέων παιδιών, που από τη μια στιγμή στην άλλη μετατράπηκαν σε πεδίο εκτόνωσης για δεκάδες άνδρες των ΜΑΤ.

Συντάκτης: Τάσος Κωστόπουλος

Ορμώντας ξαφνικά απ’ όλες τις παρόδους, με τη μυριόστομη ιαχή «γαμήστε τους! γαμήστε τους!», οι τελευταίοι οφθαλμοφανώς το γλεντούσαν: επί ένα τέταρτο της ώρας χτυπούσαν ανελέητα τους πεσμένους φοιτητές, τους ποδοπατούσαν, τους ψέκαζαν κατάμουτρα με τις φυσούνες, εκτόξευαν μέσα στον κόσμο χειροβομβίδες «κρότου-λάμψης», σταματώντας κάποιες στιγμές, μόνο και μόνο για να εκφράσουν με βρισιές τον ενθουσιασμό τους γι’ αυτό το μονόπλευρο ξεσάλωμα. Μοναδικοί τυχεροί, όσοι λιγοστοί πρόλαβαν να μπουν από την πύλη της Στουρνάρη στο ΕΜΠ, μέσα στο περίπου μισό λεπτό που μεσολάβησε ανάμεσα στο άνοιγμά της και την επίθεση της αστυνομίας στους περίπου 1.500 διαδηλωτές.

«Εγιναν μάχες σώμα με σώμα, σκληρές μάχες σώμα με σώμα, αλλά τελικά τους αποκρούσαμε», μετέδιδε με αγωνιστικό στόμφο στον ασύρματο ο επικεφαλής της διμοιρίας στη συμβολή Στουρνάρη και Κάνιγγος, λίγο μετά την ολοκληρωτική εκκαθάριση της περιμέτρου του ιδρύματος από τους φοιτητές. Σκληρές -πραγματικά- μάχες: οι μεν ανεβοκατέβαζαν ρόπαλα και… γαμοσταυρίδια, οι δε προσπαθούσαν απεγνωσμένα να ξεφύγουν. Ή έκλαιγαν, όπως εκείνα τα κοριτσάκια που, στριμωγμένα επί ώρα από μια διμοιρία στον τοίχο του Πολυτεχνείου, μάζευαν τη μια κλοτσιά ή φυσουνιά μετά την άλλη.

Εχοντας συμπληρώσει 30 χρόνια στο ρεπορτάζ αυτού του είδους, πρώτη φορά είδα τη βίαιη διάλυση μιας ειρηνικής πορείας να μετατρέπεται σε τέτοιο απροκάλυπτο «γλέντι». Συνήθως τα ΜΑΤ δέρνουν σιωπηλά ή, το πολύ πολύ, βγάζοντας κάποιες άναρθρες «πολεμικές» κραυγές. Μετά τη μαζική ψήφο της ΕΛ.ΑΣ. προς τους ναζί, φαίνεται πως ήρθε η ώρα να δούμε τις μάχιμες μονάδες της να γιορτάζουν -κυριολεκτικά- την επέτειο του δικού τους 1973…

Αυτοι που μονο ναι ξερουν να λενε στους δυνατους ξενους και ντοπιους επικυριαρχους  βρηκαν στοχο για να δειξουν την δυναμη τους χτες βραδυ. Την αυριανη ηγεσια της χωρας.Τους φοιτητες.

Οι πενηντα φοιτητες της Νομικης που χτυπηθηκαν χτες το πρωΐ εγιναν χιλιαδες το ιδιο βραδυ.Και σημερα ακολουθει η Θεσσαλονικη και πανεκπαιδευτικο συλλαλητηριο στα Προπυλαια στις 12 το μεσημερι.Η ιστορια ακολουθει το ιδιο μονοπατι.Πορεια απο την Νομικη στο Πολυτεχνειο .Οπως και τοτε.Μονο που η χουντα αργησε τρεις μερες να κατεβασει τους ενοπλους στο δρομο.Αυτοι εδω τους κατεβαζουν σε λιγη ωρα.Μονο που τοτε δεν ειχαμε δημοκρατια.Σημερα οι εκπροσωποι ενος μεγαλου κομματιου του Ελληνικου λαου αποκαλουν τρομοκρατες τους φοιτητες αλλα και το κομμα της αξιωματικης αντιπολιτευσης μεσα στην ιδια τη βουλη.Η φωτο ειναι απο χτες το βραδυ.Αυτοι ειναι οι 20 τρομοκρατες οπως τους αποκαλουν.

Και το 1973 τοσοι ηταν.

diadilosi-foitites-1

Η φωτο ειναι του Μαριου ΛωλουΑυτος γνωριζει την αστυνομικη βια

https://twitter.com/o_sefe

B2WYKmpIAAA6MyO.jpg large

https://twitter.com/dromografos2

B2Wni84IcAEw4wH

https://vine.co/v/OiLEiL9YIwQ/embed/simple<script async src=»//platform.vine.co/static/scripts/embed.js» charset=»utf-8″></script>

https://twitter.com/dromografos2/status/532923589398646784

Πανεπιστημίου τώρα

Follow me on Twitter

Απρίλιος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,059,746

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Διακοπές ρεύματος την Τετάρτη στη Μεγαλόπολη Απρίλιος 25, 2017
    Την Τετάρτη 26/04/2017, λόγω προγραμματισμένων εργασιών του ΔΕΔΔΗΕ, θα πραγματοποιηθεί διακοπή ηλεκτροδότησης στο Τ.Δ. Μεγαλόπολης κατά τις εξής ώρες: από τις 08:30 έως τις 11:00. στις οδούς 212 Εκτελεσθέντων & Κουλουρά, από τις 11:00 έως τις 12:00. στην περιοχή ανάμεσα στις οδούς Αναγεννήσεως, Αγ. Νικολάου & Τουρλεντέ & από τις 12:00 έως τις 15: […]
  • Ζητείται λογιστής στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίας Απρίλιος 25, 2017
    Το Ν.Π.Ι.Δ. «Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Βόρειας Κυνουρίας», ΔΗ.Κ.Ε.ΔΗ.Β.Κ., προτίθεται να αναθέσει σε λογιστή ή λογιστικό γραφείο, την εκτέλεση εργασίας με αντικείμενο την παροχή λογιστικών υπηρεσιών, για ένα έτος. Ο λογιστής θα αναλάβει: 1) να κατευθύνει και να παρακολουθεί την εφαρμογή του όλου λογιστικού συστήματος της επιχείρησης. 2) να τηρεί τ […]
  • Bιβλιοφιλική δράση στο Μουσείο Λαϊκού Πολιτισμού Δάρα (pics,vid) Απρίλιος 25, 2017
    Με μια βιβλιοφιλική δράση εορτάστηκε φέτος η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου στο Μουσείο Λαϊκού Πολιτισμού Δάρα σε συνεργασία με το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα. Το Σάββατο 22 Απριλίου 2017 το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, παρουσίασε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα καλλιτεχνικής βιβλιοδεσίας «Βιβλία καμωμένα από παιδιά» στους χώρους του Μουσείου Λαϊκού […]
  • Στον Βεργέτη τα «κλειδιά» για τον νέο Αστέρα Απρίλιος 25, 2017
    Ο Αστέρας Τρίπολης έπειτα από μία περιπετειώδη χρονιά κατάφερε να παραμείνει στην Super League και έτσι να έχει την ηρεμία και όλο τον χρόνο μπροστά του για να σχεδιάσει την επόμενη μέρα και την δημιουργία μιας νέας ανταγωνιστικής ομάδας για την καινούρια αγωνιστική σεζόν. Όπως έχουμε αναφέρει δεδομένο θα πρέπει να θεωρείται το γεγονός πως αναμένεται να γίνο […]
  • Τρεις συλλήψεις στην Αρκαδία σε ευρεία αστυνομική επιχείρηση Απρίλιος 25, 2017
    Στο πλαίσιο αντιμετώπισης της εγκληματικότητας, καθώς και της διαμόρφωσης ασφαλών συνθηκών διαβίωσης των πολιτών, πραγματοποιήθηκαν από την 20.4.2017 έως και σήμερα (25.4.2017), ευρείες αστυνομικές επιχειρήσεις στις ευρύτερες περιοχές της Αργολίδας, της Αρκαδίας, της Κορινθίας, της Λακωνίας και της Μεσσηνίας. Οι επιχειρήσεις οργανώθηκαν και υλοποιήθηκαν από […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ελος Κοιλαδας Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ βαρεα μεταλλα στο νερο δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα