You are currently browsing the tag archive for the ‘Λεσχη Αναγνωσης’ tag.

Μαρτης 2008 .Σε ενα σπιτι στο Κρανιδι λιγοι φιλοι -ες μαζευομαστε να διαβασουμε ποιηματα.Λιγους μηνες αργοτερα επιρεασμενος απο αυτη τη βραδυα προτεινω στην κοπη της πιτας της Βιβλιοθηκης του τοτε Δημου Κρανιδιου την ιδρυση λεσχης αναγνωσης. Παρ ολη την αρχικη επιφυλαξη ο κ Τοντωρης το προχωρησε τελικα . Η λεσχη εχει τωρα πια ριζωσει βαθια.Ειναι ενας θεσμος. Μενει να ενισχυθει απο την νεολαια .Και να βρει νεα εργαλεια με φαντασια. Καλοκαιρινες βραδιες αναγνωσης με μουσικες κατω απο το φεγγαρι. Βραδυες στην παραλια. Η Ερμιονιδα ειναι πολιτιστικα ζωντανη.

http://vivliothikikranidiou.blogspot.gr/2016/01/blog-post_22.html

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Λέσχη Ανάγνωσης

Τετάρτη 27 Ιανουαρίου, 2016

Ώρα:18:00

http://library1kranidi.blogspot.gr/2015/01/28-530.html

Πρόσκληση σε νέα μέλη

Τετάρτη28 Ιανουαρίου

5:30 το απόγευμα

τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κρανιδίου πραγματοποιούν τη συνάντησή τους στο χώρο της βιβλιοθήκης.(Παλαιό Γυμνάσιο-Μπαρδούνια)

Η ομάδα παραμένει ανοικτή σε νέα μέλη αλλά και ιδέες .Σας προσκαλούμε στη συντροφιά μας κι αυτή τη χρονιά. Ελάτε να ταξιδέψουμε στο μαγικό κόσμο των βιβλίων, να ανταλλάξουμε σκέψεις ελεύθερα και δημιουργικά.                  

 

Βιβλία που θα διαβαστούν τους επόμενους τρεις μήνες:

· Μάρτυς μου ο Θεός-Τσίτας Μάκης-Κίχλη

· Η τριλογία του Βερολίνου-Philip Kerr-Κέδρος

· Μπαρ Φλωμπέρ-Αλέξης Σταμάτης -Καστανιώτης

Πληροφορίες: 27540-23461

http://argolika.gr/index.php/2014-25-96-44-85-11/2013-44-34-89-23-12/2014-200-100-780/5138-dhmiourgeitai-enosh-syggrafeon-argolidas

Οι συγγραφείς και οι ποιητές που κατάγονται ή κατοικούν στην Αργολίδα πρόκειται να φτιάξουν Ένωση. Στις 15 Φεβρουαρίου, έπειτα από κάλεσμα της συγγραφέα Κατερίνας Παπαδριανού, θα γίνει η πρώτη συνάντησή τους…

Όπως αναφέρει σε μήνυμά της η κ. Παπαδριανού:

«Αγαπητοί φίλοι,
Μετά από πολύ σκέψη και αφού αντάλλαξα γνώμες και ιδέες με όσους συγγραφείς και ποιητές γνώριζα της Αργολίδας, σκέφτηκα να δημιουργήσουμε μια «Ένωση Συγγραφέων και Ποιητών Αργολίδας» για να μας βοηθήσει να ανταλλάξουμε εμπειρίες, πληροφορίες, γνώσεις και να κάνουμε στο ευρύτερο κοινό περισσότερο γνωστές τις πνευματικές μας δημιουργίες.
Προτείνω στις 14 Φεβρουαρίου 2015 και ώρα 12 μεσημέρι να συναντηθούμε στο φιλόξενο χώρο του «Προοδευτικού Συλλόγου ο Παλαμήδης», Σταϊκοπούλου 52, στο παλιό Ναύπλιο. Η μορφή, το σχήμα και το περιεχόμενο της Ένωσης θα δημιουργηθεί με την πρώτη μας συνάντηση. Από την πρώτη αυτή επικοινωνία θα εξαρτηθούν όλα. Καλό είναι να προωθήσετε αυτό το μήνυμα σε όσους συγγραφείς ή ποιητές γνωρίζετε από την Αργολίδα».

http://library1kranidi.blogspot.gr/2014/10/blog-post.html

DSC01759

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Από τα μέλη της Λέσχης.

Στο μάζεμα της 30 Σεπτέμβρη, αποφασίσαμε να γράφουμε λίγες λέξεις για το βιβλίο ή τα βιβλία που διαβάσαμε και συζητήσαμε, μ άλλα λόγια να μη κρατάμε για μας τις γνώμες μας, αλλά να τις βγάζουμε και παραέξω.

Είναι συνηθισμένο να έχουμε διαφορετικές εντυπώσεις για ένα βιβλίο που έχουμε διαβάσει, καμμιά φορά μάλιστα υπάρχουν απόψεις και κρίσεις που αγγίζουν και τα δυό άκρα της κλίμακας.

Χθες το βράδυ όμως, όλοι χωρίς εξαίρεση, απλώσαμε στο τραπέζι τη χαρά μας, γιατί πάνω απ όλα το διάβασμα ενός καλού βιβλίου είναι χαρά.

Δεν υπήρξε κανένας απ την ομάδα που να μην ένιωσε χαρούμενος και χορτασμένος, που διάβασε τις «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» του Ισίδωρου Ζουργού.

Συζητήσεις έγιναν, προσεγγίσεις διάφορες υπήρξαν, διάφορες απόψεις ειπώθηκαν, απ όλους όμως αναγνωρίσθηκε πως είναι ένα σπουδαίο βιβλίο που είναι από μόνο του ένα στιβαρό λιθάρι στη σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία, αν και θα μπορούσαμε να πούμε «και όχι μόνο»… Είναι ένα αξέχαστο ταξίδι αυτό το βιβλίο κι αξίζει να το κάνει όποιος διαβάζει.

Τα μέλη της Λέσχης

ΥΓ Τελειωσα αυτες τις μερες το Ορυξ και Κρεικ της Μαργκαρετ Ατγουντ.

Η αγαπημενη συγγραφεας του the handmaid’s tale (Ελλην τιτλος η ιστορια της πορφυρης δουλης) αυτη τη φορα με απογοητευσε.Η προσεγγιση της σε ενα πολυ σημαντικο εγκλημα την εκμεταλευση και κακοποιηση (εμπορευματοποιηση)  των παιδιων,ειναι για μενα πολυ επιφανειακη. Αυτο που κακως ονομαζεται παιδοφιλια (καθολου φιλια) η παιδεραστια (τι σχεση εχει ο ερωτας με τον βιασμο)δεν μπορει να καταγραφεται σε ενα μυθιστορημα τοσο απαλα και αποστασιοποιημενα που τελικα καταληγει σε αποδοχη και δικαιολογηση.

Αλλα και ολη η δομη του μυθιστορηματος οι χαρακτηρες που εχουν πρωταγωνιστικο ρολο η περιγραφη του κοσμου μετα την καταστροφη παρεπεμπαν σε ταινια επιστ φαντασιας β διαλογης απο αυτες που συχνα μπορεις να δεις στην τηλεοραση.

Ξερω πολλοι θα διαφωνησουν μαζι μου αλλα οι συνεντευξεις της κατα την προσφατη παραμονη της στην Ελλαδα συμπληρωσαν την εικονα που ειχα σχηματισει διαβαζοντας το βιβλιο(ψηφιζει λεει το κομμα των οικολογων γιατι της αρεσει η αρχηγος του).

Δηλωνει πως πριν οι Αμερικανοι εισβαλλουν στο Ιρακ εγραψε ενα αρθρο όπου αναρωτιόμουν αν οι Αμερικανοί είχαν σκεφθεί τι χρέος θα δημιουργούσαν.Αυτο ειναι παλι το πρωτο θεμα;Τα λεφτα; Δεν την απασχολησαν κατ αρχην τα σκοτωμενα παιδια η καταστροφη του πολιτισμου και των μουσειων το χρεος ηταν αυτο που ειναι η αφετηρια;

Και ερχεται η ιδια στην επομενη παραγραφο να ανατρεψει τον συλλογισμο της Δείτε τι γίνεται με την οικονομική κρίση σήμερα. Αν όμως καταστραφεί το οικοσύστημα, ούτε το κέρδος ούτε το χρέος θα έχουν καμιά σημασία. Οι πηγές ενέργειας και τροφίμων θα καταστραφούν, ο υπερπληθωρισμός θα είναι αναπόφευκτος και το χρήμα θα καταστεί άχρηστο»

Πιστευω πως αυτη η λογικη να ξεκιναμε απο τα λεφτα για να καταληξουμε στην διασωση του πλανητη απο τα αδηφαγα οικονομικα συμφεροντα ειναι λαθος μεθοδος.Προσπαθουμε να πεισουμε με τα δικα του επιχειρηματα τον καπιταλιστη να αρνηθει την ιδια του την φυση.Ομως ετσι μιλαμε με δικους του ορους.Παιζουμε στο δικο του γηπεδο.

Ειναι ενα λαθος αυτη η πρασινη επιχειρηματικοτητα η να θελετε το επιχειρημα τα σκουπιδια μας ειναι πλουτος και η ανακυκλωση ειναι κερδοφορα.

Οχι. Η καυση των σκουπιδιων ειναι κερδοφορα περισσοτερο απο την ανακυκλωση.Και οι καπιταλιστες την προτιμουν.

Η ανακυκλωση δεν ειναι κερδοφορα.Θα την σταματησουμε λοιπον;Οπως τα νοσοκομεια και τα φραμακα οταν δεν ειναι κερδοφορα οπως την εκπαιδευση και την φιλοσοφια αν δεν ειναι κερδοφορα;Και αν η εισβολη στο Ιρακ ειναι τελικα κερδοφορα για πολεμικη βιομηχανια και πετρελαικες εταιριες αν δηλαδη δημιουργει χρεος για τον Αμερικανικο λαο (και θανατους μισθοφορων Αμερικανων και εκατομβη Ιρακινων πολιτων)και κερδη για τους καπιταλιστες τοτε να την κανουμε;

Πρεπει παντως να της αναγνωρισω πως το ευρημα της για καταστροφικη παγκοσμια επιδημια τυπου εμπολα πριν απο 11 χρονια (και μαλιστα επιδημιας που ξεκινησε απο τα εργαστηρια φαρμακευτικης εταιριας υπαρχει μια τεοια θεωρια συνομωσιας για το AIDS )κατα καποιο τροπο ηταν προφητικο.

Πραγματι τωρα ειναι σε εξελιξη στην Αφρικη μια επιδημια αιμοραγικου πυρετου που φαινεται πως τα διαλυμενα συστηματα υγειας δυσκολευονται να αντιμετωπισουν.

Αλλα τι λεω τωρα!Ποιος Αδωνις βλεπει την υγεια σαν μαγαζι που πρεπει να εχει κερδοφορα λογιστικα βιβλια.Ποια μνημονια στερουν γαζες και φαρμακα απο τα νοσοκομεια.Ποια παγκοσμιοποιημενη κριση στερει απο την Αφρικη γιατρους και εγκαταστασεις….

Αυτο που καποιοι ξεχνουν παγιδευμενοι στην κρατουσα ιδεολογια ειναι πως ο πλανητης μας ειναι πολυ μικρος.Και ο αερας ιδιος για πλουσιους και φτωχους.Πως οι επιδημιες δεν ξεχωριζουν τα εντερα του εφοπλιστη απο εκεινα του (παρανομου) μεταναστη.

Ουτε τα συρματοπλεγματα και οι σεκιουριταδες κρατανε μακρυα τα μικροβια,την μολυνση των θαλασσων, την πυρηνικη ενεργεια, την αλλαγη του κλιματος .Γιατι στο τελος της ημερας ειμαστε ολοι ζωντανα πλασματα. Ανθρωποι. Εχουμε αναγκη απο γιατρους, φαρμακα, φαγητο, νερο, αερα, ενα χαδι, χωμα να πατησουμε.Πως παμε στην τουαλετα ( ολοι μας) κλαιμε (ολοι μας) και χαιρομαστε με πραγματα ασημαντα που δεν αγοραζονται.Πως ολοι μας περα απο κοινωνικες ταξεις ειμαστε θνητοι.Ευαλωτοι.Πως αναζηταμε το προσωπο μας στον καθρεφτη των αλλων.

Αλλα ολα αυτα δεν ειναι κερδοφορα…

ΥΓ Ενα καταπληκτικο αρθρο στην σημερινη Αυγη

Τι είδους πόλη είναι αυτή που απαγορεύει βιβλία; Η Ανι Τζούλια Γουίμαν μιλάει για τις διάχυτες και έμμεσες μορφές που παίρνει η λογοκρισία και η απαγόρευση βιβλίων στον 21ο αιώνα: «Το Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Χάιλαντ Παρκ, καθώς και τα άλλα αμερικανικά θεσμικά όργανα που εξακολουθούν να λογοκρίνουν βιβλία, καταπιάνονται με μια σειρά από πολύ παλιά και ίσως αναπάντητα ερωτήματα: Τι είναι, τέλος πάντων, τέχνη; Πρέπει να είναι ωφέλιμη για μας; Αποδεχόμαστε τα ηθικά ελαττώματα ενός χαρακτήρα, αν απλώς διαβάζουμε γι’ αυτά; Πρέπει πάντα να βιώνουμε οτιδήποτε βάζει ένας συγγραφέας σε ένα βιβλίο, ή μπορούμε να παραλείψουμε τα πράγματα που μας ενοχλούν ή με τα οποία διαφωνούμε; Στη μία πλευρά της πολιτισμικής διαμάχης, την πλευρά των υποστηρικτών των βιβλίων, οι απαντήσεις μας παρατάσσονται εναντίον των ηθικολογικών μηνύματων, της εργαλειοποίησης, των κάθε είδους αφαιρέσεων. Θεωρούμε ότι ενώ η τέχνη είναι τόσο ισχυρή που μπορεί να αλλάξει τις ζωές κάποιων, είναι επίσης τόσο εύθραυστη και πολύτιμη που χρειάζεται επειγόντως την προστασία μας. Αλλά υπάρχουν και άλλες απαντήσεις σε αυτά τα παλιά ερωτήματα — νέες προοπτικές που μας ανοίγει ο λογοτεχνικός πολιτισμός μας» Προλογίζει ο Στρ. Μπουλακάκης.

Η πηγη για οσους διαβαζουν Αγγλικα

http://www.newyorker.com/books/page-turner/what-kind-of-town-bans-books

Last week, during the American Library Association’s Banned Books Week, I found out that a group of parents had recently pressured the public school I attended, in Texas, into “suspending” not just one but seven different books from assigned reading lists. The plain fact of the suspension wasn’t surprising to me. Highland Park High School, situated in perhaps the best school district in the state, serves a conservative community in two small towns that thrive on football and prayer and whose combined population of thirty-one thousand is ninety-one per cent white. During my time there, we had a chaplain for every sports team, creationists on the teaching staff, and a mandatory daily recitation of the Texas State Pledge. But people who live in places like my home town are not necessarily ignorant. People who ban books do sometimes read them. The towns my high school serves, Highland Park and University Park (collectively known as the Park Cities) are the two most educated municipalities in Texas. The Dallas Morning News reported that more than a hundred concerned residents attended a school board meeting to debate the suspension, many armed with “books flagged with sticky notes” from which they argued.

For a week—before a backlash and an online petition from alumni and other parents led to the reinstatement of every book but one—no teacher in my old high school was allowed to assign these seven volumes in class: “Song of Solomon,” by Toni Morrison; “Siddhartha,” by Hermann Hesse; “The Absolutely True Diary of a Part-Time Indian,” by Sherman Alexie; “The Art of Racing in the Rain,” by Garth Stein; “An Abundance of Katherines,” by John Green; “The Glass Castle,” a memoir about poverty by Jeanette Walls; and “The Working Poor: Invisible in America,” a nonfiction study, also about poverty, by the Pulitzer Prize-winning journalist David K. Shipler.

Anyone who knows the Park Cities will understand that the suspension of these books wasn’t driven so much by provincialism as by conservatism. It makes sense that a concerted faction of people in my mostly white home town would want to foreclose conversations about race and empire (goodbye “Solomon,” goodbye “Diary,” goodbye “Siddhartha”). The community does not want to talk about sex, abortion, or prostitutes, since it is largely pro-life and pro-abstinence (goodbye “Glass Castle,” goodbye to all the Katherines, goodbye “Siddhartha,” again). You should probably skip exposing your children to an investigation of the structural conditions that drive poverty and homelessness if you’re living in a ten-million-dollar home, and there are many of those where I come from, and many families who head enormous oil and real-estate companies. The Dallas Morning News reported that parents were concerned about books containing “anti-capitalist sentiment,” which is, again, unsurprising: in the state-mandated curriculum for Texas public schools, exposure to what is called the free enterprise system begins in kindergarten.

Parents also raised objections to obscenity and age-inappropriate material, and they seem to have held most tightly to that concern. One book is still contested—the most banal of the lot—precisely because it contains descriptions of sex that parents feel are unsuitable for tenth graders. “The Art of Racing in the Rain,” by Garth Stein, is a Times best-seller narrated by a dog who sometimes recalls what a human reader would recognize as intercourse between the dog’s owner and his wife. You can read much more explicit things in the Biblical Song of Solomon. Parents argue that no teacher should force students to talk about sex in relation to themselves, which is true. But why would students have to talk about their own sexuality because a book contains a sex scene? If such discussions do arise, the fault is not the book’s but the teacher’s. And what about the idea, defended by decades of feminists, that literature that encompasses sex helps us to talk about sexism? Even a book such as Flaubert’s oft-banned “Madame Bovary”—in which the most obvious moral seems to be that curious women deserve unhappiness—raises important questions about women, desire, and freedom.

My own story provides some evidence of how books can expand the horizons of a kid growing up somewhere like Highland Park. As a young woman with desires for things that I’d read about but couldn’t find in my home town—including what felt like non-negotiable forms of social and economic justice—I stayed away from the Park Cities during and after college. I refrained, too, from talking about where I came from, because it embarrassed me. I could see only that I came from homogeneity; I was terrified I would be rejected from the new life I’d stumbled into, a life that was richer and more complex. But I should have been more honest. I never would have known to be embarrassed had I not gone to world-class public schools where I read whatever I wanted. Books were there, and they had taught me to value difference.

Literary luminaries regularly showed up at our high school’s annual literary festival. In 2003, it was George Plimpton. Foppish and raffiné, his every gesture sketched out for me a strange, sophisticated world maybe not so far beyond the limits of the one I knew. (This year, Jeanette Walls, the author of “The Glass Castle,” will speak at that same festival—she was invited several months ago. One can only imagine her bafflement when she learned of her book’s suspension.) From a little podium in the middle of the gymnasium, Plimpton told us about participatory journalism and how he had immersed himself in lives much different from his. I found what he had to say moving, and joyful.

Now I study and teach literature at Harvard, Plimpton’s alma mater, and I see some of my own students struggle not to express hatred or shame in the face of lives and values different from their own. When asked to read about the experience of immigrants or the white poor, students from affluent families often stammer and avoid addressing their peers directly. Their peers, in turn, often don’t take them seriously. Part of being a student is learning how to advocate for your beliefs by writing and speaking about them calmly and impersonally. This includes intensely personal matters like race, religion, sex, love, death and evil. At the very least, thinking adults must be able to say why they don’t believe in discussing their personal opinions on those topics. Preventing students from reading about issues that make them uncomfortable only deepens their discomfort when they are forced to face those issues.

The Highland Park Independent School District, and all the other American institutions that still censor books, grapple with a set of very old and perhaps unanswerable questions: What is art, anyway? Must it be good for us? Do we accept a character’s moral flaws if we read about them? Must we experience everything an author puts into a book, or can we skip the things that disturb us or with which we disagree? On one side of the cultural divide, the pro-books side, our answers align against moralistic messages, against utility, against excisions of any kind. We feel that, while art is so powerful it can change lives, it is also so fragile and precious that it badly needs our protection. But there are other answers to these old questions—new perspectives that literary culture allows us to access. The dog from Garth Stein’s novel thinks, “I learn about other cultures and other ways of life, and then I start thinking about my own place in the world and what makes sense and what doesn’t.”* That’s exactly the kind of openness that I want to teach, and exactly what I learned in the place where I grew up.

 

 

Σε λιγωτερο απο ενα μηνα η Λεσχη Αναγνωσης  (πρωτη σχετικη αναρτηση Ιουλιο του 2009 )θα βρεθει να συζητησει την κοκκινη Μασσαλια.

Μια μικρη αλλα ζωντανη παρεα εδω και χρονια συναντιεται (τωρα πλεον στα νεα γραφεια στην Μπαρδουνια) συζητα ανακαλυπτει καλει συγγραφεις μοιραζεται ταξιδια στη χωρα των βιβλιων. Μια ακομα οαση πολιτισμου στην Ερμιονιδα.Αναζητηστε την!

DSC01442

http://library1kranidi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_5980.html

Τετάρτη 12 Μαρτίου
16:30
 
 «Η κόκκινη Μασσαλία»
Νουάρ μυθιστόρημα 
Στην τριλογία του Μωρίς Αττιά, ο κύριος σκοπός του συγγραφέα, όπως έμμεσα λέει κι ο ίδιος (συνέντευξή του στις Κεραίες της Εποχής μας), δεν ήταν να γράψει αστυνομικά μυθιστορήματα (με τη στενή έννοια). Η πλοκή και στα τρία μέρη της τριλογίας δεν έχει ως κέντρο βάρους τη διαλεύκανση των φόνων. Άλλωστε, είναι τόσο συγκεχυμένες οι πληροφορίες για τα εγκλήματα που η αφήγηση της εξιχνίασης αναγκαστικά καρκινοβατεί, αφήνοντας άπλετο χώρο για την κύρια εστίαση: τα αδιέξοδα των ηρώων έτσι όπως συνθλίβονται από την Ιστορία, που τους βυθίζει σε μια υπαρξιακή κόλαση. Η (όποια) «κάθαρση» δεν έρχεται μέσα από τη λύση του μυστηρίου, αλλά από την ανασύνταξη των ανθρώπινων σχέσεών τους (τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία) στην προσπάθεια να δώσουν ένα νόημα στη ζωή τους.Ο κεντρικός ήρωας της τριλογίας Πάκο Μαρτίνεθ, αστυνομικός, γιος Ισπανού αναρχικού που πέθανε στον Ισπανικό Εμφύλιο, βρίσκεται με τη γιαγιά του στο Αλγέρι. Στο Μαύρο Αλγέρι, το 1962, κι ενώ ο ιδιότυπος εμφύλιος πόλεμος πλησιάζει προς το τραγικό του τέλος [δυστυχώς, το επίμετρο που παρατίθεται για τα ιστορικά γεγονότα δεν μας φωτίζει ιδιαίτερα – για περισσότερες πληροφορίες θα πρότεινα την ταινία Η μάχη του Αλγερίου του Τζίλο Ποντεκόρβο], ο Πάκο δεν παίρνει θέση. Βλέπει τα εγκλήματα που διαπράττονται και από τις δύο πλευρές και αναζητά μια ηθική στάση που να αντιστοιχεί στα ανθρωπιστικά πιστεύω του. Αυτό, φυσικά, τον κατατάσσει στους από χέρι χαμένους του πολέμου, καθώς θέλοντας και μη έρχεται σε σύγκρουση με τους συναδέλφους του, που στη μεγάλη τους πλειοψηφία υποστηρίζουν μια Γαλλική Αλγερία. Άνθρωπος του καθήκοντος και της τιμής, θα τα βάλει με όλους προκειμένου, απέναντι στη γενική αδιαφορία, να διαλευκάνει τον φόνο ενός Αλγερινού και μιας νεαρής Γαλλίδας, που κάποιοι τον έχουν κάνει να μοιάζει με εκτέλεση της OAS [: ακροδεξιά τρομοκρατική οργάνωση που αντιστρατεύεται την πολιτική της γαλλικής κυβέρνησης και έχει κηρύξει αμείλικτο πόλεμο ενάντια στους Αλγερινούς, αλλά και στους οπαδούς της Αυτονομίας που προωθεί ο Γάλλος πρόεδρος Ντε Γκωλ]. Στην πείσμονα μάχη του για απόδοση δικαιοσύνης, θα θέσει άθελά του σε κίνδυνο την αγαπημένη του Ιρέν (θύμα βομβιστικής ενέργειας που την άφησε με ένα ψεύτικο πόδι). Στην προσπάθειά του θα τον βοηθήσει ο συνάδελφος και φίλος (σχεδόν πατέρας), γαλλοεβραίος (όπως και ο Αττιά) Μωρίς Σουκρούν.Στο δεύτερο μέρος, μεταφερόμαστε στη Μασσαλία του 1967-68. Ο Πάκο προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή, νιώθοντας ξένος σε μια πόλη που απεχθάνεται τους Γάλλους πρόσφυγες από την Αλγερία (η γνωστή ιστορία…). Καλείται να εξακριβώσει την αιτία του θανάτου ενός μικροκακοποιού που πέφτει από ένα μπαλκόνι φοιτητικής εστίας. Σιγά-σιγά βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν κυκεώνα δολοφονιών, ληστειών και πολιτικών σκευωριών από αριστεριστές φοιτητές, δεξιούς παρακρατικούς και συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος. Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η Γαλλία «βράζει» λίγο πριν το ξέσπασμα της νεολαιίστικης εξέγερσης του Μάη του ’68. Ούτε ο ίδιος ούτε ο καινούργιος φίλος του, ο αρμενικής καταγωγής αστυνομικός Τιγκράν Κουπιγκιάν, θα μείνουν αλώβητοι από αυτή την ιστορία. Το πλήγμα που θα δεχτεί θα τον ξαναδέσει με την Ιρέν [η καταγωγή της είναι από την Ορλεάνη, τόπο διαμονής του Αττιά], που ζει πια στο Αιξ-αν-Προβάνς, 30 χλμ από τη Μασσαλία.Στο Παρίσι blues, ο Πάκο – απαυδισμένος από τη Μασσαλία που ποτέ δεν τον αποδέχτηκε και ποτέ δεν αγάπησε – θα βρεθεί με μετάθεση στη Γαλλική πρωτεύουσα, στον απόηχο του Μάη του ’68, με τη Δεξιά να έχει κερδίσει και διάφορες αριστερίστικες ομάδες να προσπαθούν να αποκτήσουν ξανά ρόλο στο πολιτικό παιχνίδι, εξωθούμενες από τα πράγματα σε μη νόμιμες ενέργειες. Ο Πάκο – φανατικός κινηματογραφόφιλος – θα γραφτεί στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν (έτσι κι αλλιώς, είχε πάρει κάποτε στο Αλγέρι πτυχίο Γαλλικής Φιλολογίας), υποτίθεται για να σπουδάσει κινηματογράφο, ώστε να ανακαλύψει τον δολοφόνο ενός μηχανικού προβολών. Ταυτόχρονα, θα του ζητηθεί να παρεισφρήσει στην οργάνωση της Προλεταριακής Αριστεράς για να ελέγχει τις παράνομες ενέργειές της. Στην ουσία, ξεκόβει από τον περίγυρο της Αστυνομίας και ενεργεί μόνος. Εδώ, η μοναξιά του είναι μεγαλύτερη, μια και δεν υπάρχει το είδος φιλίας που είχε αναπτύξει με τον Σουκρούν ή τον Κουπιγκιάν, αλλά και λόγω της απουσίας της Ιρέν, που θα του επιτρέψει να αναπτύξει κάποιες λιγότερο στέρεες σχέσεις. Παράλληλα, θα ξεκαθαρίσει τους κάθε λογής λογαριασμούς του με το παρελθόν. Στο Παρίσι blues, ο Αττιά θα λειτουργήσει πολύ περισσότερο ως ψυχαναλυτής, παρακολουθώντας την ψυχοθεραπεία της Ιρέν, αλλά και την ψυχικά διαταραγμένη Βιρζινί.

Όπως είπαμε εξ αρχής, ο Αττιά χρησιμοποιεί τις αστυνομικές υποθέσεις κυρίως ως πρόσχημα για να μας δώσει την ατμόσφαιρα και τα γεγονότα μιας σημαντικής εποχής, καθώς και την επίδρασή τους στους ήρωές του. Σαφώς επηρεασμένος – μεταξύ άλλων – από τον Καμύ αλλά και τον Ιζό, εστιάζει στις υπαρξιακές ανησυχίες των χαρακτήρων του, οι οποίοι δοκιμάζονται σε έναν κόσμο που τους είναι πια ξένος. Γνωρίζοντας λίγο τα βιογραφικά στοιχεία του Αττιά, μας εντυπωσιάζει το πώς διαχέει τα προσωπικά του χαρακτηριστικά και ιδιότητες σε κύρια και δευτερεύοντα μυθιστορηματικά πρόσωπα – όπως ο ίδιος, υπάρχουν πρόσφυγες, Γαλλοεβραίοι, ψυχαναλυτές, λουξεμπουργκιστές, κινηματογραφόφιλοι, κλπ. Πολλοί από αυτούς αναλαμβάνουν να μιλήσουν σε πρώτο πρόσωπο (και μάλιστα με διακριτή γλώσσα και θέαση), συντελώντας στην ανάδειξη του χάους στο οποίο κινούνται και το οποίο προσπαθούν να κατανοήσουν και να βάλουν σε κάποια τάξη – χωρίς πάντα να τα καταφέρνουν. Σημαντική θέση στην τριλογία έχει επίσης και η αντρική φιλία. Για τον Πάκο, εκτός από τον Σουκρούν και τον Κουπιγκιάν που ήδη αναφέραμε, υπάρχει και ο γιατρός Ζωρζ, ο δημοσιογράφος Νεσίμ, και μια πιθανή φιλία με τον αστυνόμο Αντριάν.

Αν δεν έχετε ανακαλύψει ακόμη τη λογοτεχνία του Μωρίς Αττιά, αυτό το καλοκαίρι είναι μια ευκαιρία να γνωρίσετε τον Πάκο και την Ιρέν, αλλά και τη Γαλλία της δεκαετίας του ’60. Δεν θα σας απογοητεύσουν.

[Συνέντευξη του Μωρίς Αττιά στις Κεραίες της εποχής μας από το YouTube]

ελαβα και εγω το παρακατω κυκλικο μαιλ και το σηκωνω

Λέσχη  Ανάγνωσης 

Λέσχη Ανάγνωσης ονομάζεται μια ομάδα ανθρώπων που συναντιούνται σε τακτά διαστήματα (συνήθως μία φορά τον μήνα) και να συζητούν για βιβλία που αποφάσισαν να διαβάσουν από κοινού.

Η Λέσχη Ανάγνωσης αποτελεί ουσιαστικά μια παρέα, με κοινό παρανομαστή και επιδίωξη την ανάγνωση και τη συζήτηση.

Λειτουργεί με απλό τρόπο αποσκοπώντας στην καλλιέργεια της σχέσης μας με το διάβασμα.

           Μπορεί να ασχοληθεί με διάφορα λογοτεχνικά είδη (μυθιστόρημα, διήγημα, ποίηση, δοκίμιο) . Όλα εξαρτώνται απ’ τα ενδιαφέροντα των μελών της. Άλλωστε τα μέλη που απαρτίζουν την Λέσχη αποφασίζουν τα βιβλία που  θα διαβαστούν.

Προσανατολισμένη σε όλα τα παραπάνω η  Δημοτική  Βιβλιοθήκη Κρανιδίου και διατηρώντας τον αρχικό  ενθουσιασμό της , συνεχίζει δυναμικά τις συναντήσεις της  ανανεώνοντας το ραντεβού της με ένα ιστορικό μυθιστόρημα που θα μας ταξιδέψει στην Αργολίδα του 18ου αιώνα.

Είναι το 16ο βιβλίο που θα διαβαστεί μια και η Λέσχη λειτουργεί ήδη από το Μάρτιο του 2009 παραμένοντας μέχρι σήμερα η μοναδική Λέσχη Ανάγνωσης Ενηλίκων στο νομό μας.

Οι συναντήσεις γίνονται πάντα στο χώρο της βιβλιοθήκης και όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν σε αυτές  τις ομάδες μπορούν να επικοινωνούν με την βιβλιοθηκονόμο  Αξαρλή  Δήμητρα  στο 27540-23461 ή στο bookrani@otenet.gr

                                                                   Ο πρόεδρος

Της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κρανιδίου 

Τόδωρης  Παντελέημων

Δημοτική   Βιβλιοθήκη      Κρανιδίου

Λέσχη   Αναγνωστών

Τηλ.-φαξ: 27540-23461

bookrani@otenet.gr

www.library1kranidi.blogspot.com

στο facebook αναζητήστε μας ως

«Δημοτική Βιβλιοθήκη Κρανιδίου Ν.Αργολίδας»

Δημοτική   Βιβλιοθήκη      Κρανιδίου

Λέσχη   Αναγνωστών

Τηλ.-φαξ: 27540-23461

bookrani@otenet.gr

www.library1kranidi.blogspot.com

στο facebook αναζητήστε μας ως

«Δημοτική Βιβλιοθήκη Κρανιδίου Ν.Αργολίδας» 

1715: Το τελευταίο φιλί στ’ Ανάπλι

Ιστορικό μυθιστόρημα

Κατερίνα Παπαδριανού  Μελάνι, 2010 294 σελ.

Μην ξεχασετε σημερα στο Γυμνασιο

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη, το βιβλιοπωλείο Δρούζας-Παριανού και οι εκδόσεις Νίκα, σας προσκαλούν τη Κυριακή 6 Ιουνίου στις 11 το πρωί στη παρουσίαση του βιβλίου της νηπιαγωγού Ευγενίας Μέξη.
Η παρουσίαση θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου Κρανιδίου

Κριμα που πεφτουν οι δυο εκδηλωσεις αυτη και για την εθνικη Αντισταση την ιδια ωρα και μερα αλλα με λιγη καλη θεληση ολα μπορειτε να τα χωρεσετε σ αυτη την Κυριακη.

Ακομα

http://library1kranidi.blogspot.com/2010/06/blog-post_04.html

Λέσχη Ανάγνωσης

Το παιχνίδι του αγγέλου
Μυθιστόρημα

Carlos Ruiz Zafόn
Ψυχογιός, 2009
600 σελ.

Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
6:00 μ.μ

Τόπος: Δημοτική Βιβλιοθήκη

 

 

Ισίδωρος Ζουργός
“Στη σκιά της πεταλούδας”
6:00 μ.μ

 

 

Μυθιστόρημα για έναν αιώνα
Πατάκης

Δευτέρα 12 Απριλίου 2010 Τόπος: Δημοτική Βιβλιοθήκη 
 
 

http://library1kranidi.blogspot.com/

Πέμπτη, 8 Οκτώβριος 2009

 Η Λέσχη Αναγνωστών της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κρανιδίου έκανε τα πρώτα της βήματα το Μάρτιο του 2009.

Στα πλαίσια των συναντήσεων της , έχουν συζητηθεί από τα μέλη της τα παρακάτω βιβλία.

1) Αναζήτηση-Θέμελης Νίκος-Κέδρος 2) Σουέλ-Καρυστιάνη Ιωάννα-Καστανιώτης 3) Για να δει τη θάλασσα-Φακίνου Ευγενία-Καστανιώτης 4) Ιμαρέτ-Καλπούζος Γιάννης-Μεταίχμιο 5) Συνάντηση για το Καβάφη(βραδιά αφιερωμένη στη ποιήση του Καβάφη) 6) Ξιφίρ Καλέ-Κακούρη Αθηνά-Καστανιώτης 7) Προδοσία κι εγκατάλειψη-Σκαλίδη Σταυρούλα-Πόλις

Οι συναντήσεις των μελών της γίνονται μια φορά το μήνα, πάντα στο χώρο της βιβλιοθήκης και δίνεται η ευκαιρία σε όσους αγαπούν το διάβασμα κι επιθυμουν να μοιράζονται αυτά που ένιωσαν ταξιδέυοντας με ένα βιβλίο, να τα συζητήσουν.

Αναρτήθηκε από Δημοτική Βιβλιοθήκη Κρανιδίου στις 5:39 πμ

200 ΛΕΣΧΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ Σ’ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=67407 

Οι παρέες του βιβλίου

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΟΥΤΣΩΝΗ

Τι κοινό μπορεί να έχουν οι «Νοικοκυρές σε απόγνωση» και οι «Δικηγόροι της Βοστόνης» με τις ανήσυχες γυναίκες του Βόλου και τους συμβολαιογράφους της Αθήνας;

Η παρουσία ενός συγγραφέα αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο για μια ζωντανή κουβέντα. Ο Ηλίας Μαγκλίνης (πρώτος αριστερά) κατά την ανάγνωση του βιβλίου του «Η ανάκριση» Η παρουσία ενός συγγραφέα αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο για μια ζωντανή κουβέντα. Ο Ηλίας Μαγκλίνης (πρώτος αριστερά) κατά την ανάγνωση του βιβλίου του «Η ανάκριση» Μόνο την επιτυχία που γνωρίζουν σε διαφορετικά πεδία, αφού τηλεοπτικές σειρές και λέσχες φίλων της λογοτεχνίας αφορούν δύο διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις περί ψυγαγωγίας: την εύπεπτη τηλεοπτική συνταγή από τη μια και την εμπειρία της ανάγνωσης ενός βιβλίου από μια μεγάλη παρέα ανθρώπων, από την άλλη. Αλλωστε, η ατμόσφαιρα στις συναντήσεις των ανθρώπων αυτών, που μοιράζονται την αγάπη για το διάβασμα, αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση στη μονοτονία της τηλεοπτικής πραγματικότητας.

Το παρεΐστικο αυτό κλίμα ζήσαμε στο ισόγειο του πολυχώρου των εκδόσεων «Μεταίχμιο», στο κέντρο της Αθήνας, κατά τη διάρκεια μιας τυπικής συνάντησης των φίλων της ελληνικής λογοτεχνίας. Ανθρωποι που έχουν διαβάσει από πριν ένα συγκεκριμένο βιβλίο, συγκεντρωμένοι γύρω από ένα τραπέζι, αναλύουν, συμφωνούν, διαφωνούν. Συντονιστής της συζήτησης, ο Νίκος Κουνενής, συγγραφέας και δημοσιογράφος, θυμάται τις πρώτες μέρες της λέσχης, το 2006, όταν το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου είχε «ρίξει» την ιδέα για την καλύτερη οργάνωσή τους με στόχο τη στροφή του ευρύτερου κοινού προς την ελληνική λογοτεχνία και τον γραπτό λόγο γενικότερα. «Δεν ήμουν αισιόδοξος αλλά η ανάπτυξη των λεσχών, πανελλαδικά, με διέψευσε», λέει. «Στην Ελλάδα το αναγνωστικό κοινό, σύμφωνα με πρόσφατες στατιστικές, μειωνόταν συνεχώς και αυτό δεν προδίκαζε την τεράστια επιτυχία αυτών των ομάδων», εξηγεί. «Στην επαρχία μάλιστα το ενδιαφέρον ξεπέρασε κάθε προσδοκία», προσθέτει.

Σήμερα οι λέσχες ανάγνωσης σε όλη τη χώρα είναι περίπου 200. Στην ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ υπάρχει αναλυτική παρουσίασή τους, αν και η μαζική προβολή για τους ανθρώπους αυτούς δεν είναι ζητούμενο. «Προτιμούμε να διαφυλάξουμε τη συμμετοχικότητα που μας ένωσε στο ξεκίνημα, όταν ανακαλύψαμε πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να φτιάξουν μια παρέα με στόχο την κοινή αίσθηση ανάγνωσης», υποστηρίζει ο Γιάννης Μαρκάκης, υπεύθυνος λειτουργίας του «Λυχνοστάτη» στο Ηράκλειο Κρήτης.

Διάλογος και συζήτηση γύρω από το βιβλίο, παρουσία του συγγραφέα misc: Οι λέσχες ανάγνωσης βιβλίου σε όλη την Ελλάδα Διάλογος και συζήτηση γύρω από το βιβλίο, παρουσία του συγγραφέα misc: Οι λέσχες ανάγνωσης βιβλίου σε όλη την Ελλάδα Οι περισσότερες λέσχες δεν έχουν σταθερό τόπο συνάντησης. Βιβλιοπωλεία, καφενεία ή σπίτια φιλοξενούν τις εκδηλώσεις τους, που στην πλειονότητά τους διοργανώνονται σε μηνιαία βάση. Στη Δράμα, η τοπική λέσχη ασχολείται αποκλειστικά με την ποίηση: «Διαβάζουμε ατομικά και όταν συναντιόμαστε, αναπτύσσεται ένας ουσιαστικός διάλογος», λέει ο Αλ. Αραμπατζής.«Η επιλογή της επόμενης συλλογής που θα αναλύσουμε γίνεται κατόπιν ψηφοφορίας», συνεχίζει. Οι «ανήσυχες γυναίκες» στον Βόλο προέκυψαν τυχαία, όπως μας είπε η Στέλλα Γιακούλα, από καθηγήτριες λυκείου που με αφορμή μια βραδιά κοινής ανάγνωσης οργανώθηκαν και συνεχίζουν ώς σήμερα.

Λέσχες αστυνομικής λογοτεχνίας, αρχαίας ελληνικής γραμματείας, βιβλίων μαγειρικής, βιβλίων κλασικής μουσικής. Κάθε είδος γραπτού λόγου αντιπροσωπεύεται σε κάποια λέσχη. Αν ανατρέξουμε στη μεγάλη -και διαρκώς αναπτυσσόμενη- λίστα του ΕΚΕΒΙ συναντούμε ακόμη λέσχη ανάγνωσης «για τη συναισθηματική νοημοσύνη στον χώρο εργασίας» ή λέσχη «για άτομα με προβλήματα όρασης», τους «Διαβαστερούς» της Σάμου ή τη λέσχη «Στο κύμα» του ομώνυμου μπαρ στην Καλαμάτα.

Η ευρηματικότητα στις ονομασίες τους αντικατοπτρίζει την ανάγκη για κάτι διαφορετικό. Στη σημερινή κοινωνία της κυριαρχίας της εικόνας αποτελούν ισχυρή αντι-πρόταση. Και αν, για χάρη του προλόγου, αναζητούσαμε μια αντιστοιχία με κάτι τηλεοπτικό, αυτή θα προσέγγιζε ίσως περισσότερο το ελληνικότατο «Στην υγειά μας» παρά οτιδήποτε άλλο… *

Στον πινακα που συνοδευει το αρθρο στην Αργολιδα ειναι μονο μια λεσχη βιβλιου στο Αργος.

Και η δικια μας της βιβλιοθηκης Κρανιδιου; Kανενα δελτιου τυπου να μαθουμε και εμεις τι γινεται;

Mia αναρτηση απο τον Μαρτη του 2008

22 Martioy  2008

Μαζευτήκαμε στο σπίτι του Αντώνη και της Αγγελικής λίγοι γνωστοί και φίλοι.

Ποιητική βραδυά.Πέντε εξη βιβλία στο τραπέζι.

Ομολογώ ειμασταν ολοι αμήχανοι.Δεν ειχαμε ξανακάνει κάτι παρόμοιο.

Οπως ειπε και ο ποιητής προχτές στην τηλεόραση ,ειναι καλή η ποίηση αλλά οι ποιητές θεωρούνται ονειροπαρμένοι,ξενέρωτοι,περίεργοι.Η ποίηση ειναι εξω απ την ζωή μας και οσοι την προσεγγίζουν ,το κάνουν μόνο κατ ιδίαν ,εχοντας μια μοναχική και προσωπική σχέση μαζί της, σχεδόν με ενοχή.

Η τηλεόραση δεν ηταν αναμένη.Δέν μιλήσαμε για το ασφαλιστικό ουτε για τα τρέχοντα .Δειλά δειλά αρχίσαμε, σε κάποιον αρεσε αυτό, σε κάποιαν το αλλο.Αναρωτηθήκαμε για την λέξη φρίκη στο τέλος ενός ποιήματος,ακούσαμε ενα μακρύ ποιήμα του Πατρίκιου για τα λόγια,και βέβαια ο Καβάφης,κι ο Καρούζος και αλλοι που το ονομά τους μου διαφεύγει.

Μετά διάβασε λίγα δικά του κομμάτια ο Αντώνης.Μου αρεσαν πολύ.Πόσο συχνά αγοράζουμε ποιητικές συλλογές;Γιατί οχι;

Δεν κράτησε πολύ η κουβέντα.Κράτησε οσο πρέπει για να μην κάνει κοιλιά.

 Η Αγγελική μας εβγαλε τα νοστιμότατα μεζεδάκια της.

Ηταν μια ομορφη βραδυά.Περάσαμε χαλαρά και ομορφα.Τόσο ασυνήθιστα.Θα μου άρεσε να ξαναγίνει.

Και παμε λιγους μηνες μετα  στην κοπη της Πρωτοχρονιατικης πιτας της Δημοτικης βιβλιοθηκης.

Εικόνα 221

Ειμαι καλεσμενος με ενημερωτικο μαιλ απο την βιβλιοθηκη

Εκει λοιπον γινεται μια συζητηση  αναμεσα στους λιγους -ες παρισταμενους , και προτεινω αυθορμητα την δημιουργια λεσχης αναγνωσης που θα ζωντανεψει και θα υποστηριξει τις δρασεις της βιβλιοθηκης μεσα στην κοινωνία.

Η προταση αντιμετωπιζεται απο τον κ Τοντωρη με επιφυλαξεις για την αποτελεσματικοτητα της.Βλεπω παντως μετα απο λιγο καιρο την ανακοινωση ιδρυσης της λεσχης για την οποια ξεχνανε να με ενημερωσουν εμενα που την ειχα προτεινει ετσι που να μπορω να συμμετεχω.

Εχω μπει για τα καλα στους εχθρους πλεον και δεν υπαρχω.

Ελπιζω παντα να ξεπεραστουν αυτες οι παιδιαστικες αντιδικιες και να αξιοποιηθει καθε ανθρωπος που θελει να βοηθησει ακομα κι αν δεν ειναι δικος μας. Ο Δημος και οι δρασεις του να ανοιχτουν σε ολους μιας και δεν ειανι μαγαζακι και ιδιοκτησια  κανενος.

Μαλιστα φιλοδοξια οσων εχουν την ευθυνη σημερα, θα επρεπε να ειναι να ενταξουν στις δρασεις του Δημου ακριβως οσους τους κανουν κριτικη και να αποδειξουν πως η κριτικη αυτη δεν εχει πλεον νοημα.

Αντιθετα προσωπικα μου κοψαν τα φτερα.Με τι διαθεση να παω στην λεσχη οταν νιωθω εχθρικη διαθεση; Η αυλη του Θουθουλα ειναι ιδανικη για καλοκαιριατικες βραδιες βιβλιου.

Αλλα και οι παραλιες μας ειναι το ιδιο ιδανικες να διαβαστει ενα παραμυθι το βραδυ γυρω απο τη φωτια για τα παιδια μια ενοτητα ποιηματων για τη θαλασσα για τους μεγαλους.

Φαντασια και ορεξη χρειαζονται.Υπαρχουν ;

Follow me on Twitter

Οκτώβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,097,437

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Τα highlights από το Αστέρας - Πανιώνιος Οκτώβριος 22, 2017
    Ο Αστέρας Τρίπολης γνώρισε την ήττα από τον Πανιώνιο στο πλαίσιο της 8ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Super League με τους κυανέρυθρους να φεύγουν με το διπλό με το γκολ του Μασούντ στο 47’. Δείτε το γκολ και τις καλύτερες φάσεις του αγώνα Αστέρας Τρίπολης-Πανιώνιος από την κάμερα του συνδρομητικού καναλιού της Nova πατώντας ΕΔΩ Ειδήσεις: ΑθλητισμόςΑστέ […]
  • Διακοπές ρεύματος τη Δευτέρα σε Γορτυνία και Μεγαλόπολη Οκτώβριος 22, 2017
    Προγραμματισμένη διακοπή ρεύματος ανακοίνωσε η ΔΕΔΔHΕ για το Δήμο Γορτυνίας και Μεγαλόπολης την Δευτέρα 23 Οκτωβρίου. Η διακοπή θα γίνει στα πλαίσια των καθημερινών έργων συντήρησης,ενίσχυσης ή αναβάθμισης δικτύων,όπου και απαιτείται η προσωρινή διακοπή της ηλεκτροδότησης. Προκειμένου να προγραμματίσετε τις εργασίες σας και να ελαχιστοποιηθεί η όχλησή σας, σ […]
  • Παντελίδης: Εμείς το χάσαμε Οκτώβριος 22, 2017
    Στεναχωρημένος και απογοητευμένος από την έκβαση του αγώνα και το τελικό αποτέλεσμα εμφανίστηκε ο προπονητής του Αστέρα Τρίπολης Σάββα Παντελίδης στην συνέντευξη τύπου μετά το τέλος της αναμέτρησης με τον Πανιώνιο. Αναλυτικά όσα είπε ο Σάββας Παντελίδης Αρχική τοποθέτηση: «Χάθηκε ένα παιχνίδι που κατά τη γνώμη μου μεγάλο μερίδιο ευθηνής έχουμε εμείς. Περισσό […]
  • Στο 2ο Προσυνέδριο της ΝΔ η πολιτευτής Αρκαδίας Εύη Τατούλη (pics) Οκτώβριος 22, 2017
    Η πολιτευτής Αρκαδίας με τη Νέα Δημοκρατία Εύη Τατούλη παρακολούθησε τις εργασίες του προσυνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας στην Πάτρα με θέμα τους Νέους. Σε ανάρτησή της σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης η κυρία Τατούλη υπογράμμισε: Στο 2ο Προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας που πραγματοποιήθηκε εχτές στην Πάτρα, αφιερωμένο στους Νέους. Όπως σημείωσε και ο Πρόεδρος τ […]
  • «Έβρεξε» γκολ στην Β Αρκαδίας – Αποτελέσματα και βαθμολογίες Οκτώβριος 22, 2017
    Βροχή τα γκολ για την δεύτερη αγωνιστική των δύο ομίλων της Β’ Αρκαδίας με την Ελπίδα στον πρώτο και τον Ολυμπιακό Λεωνιδίου στον δεύτερο να πετυχαίνουν τα περισσότερα τέρματα. Β’ Αρκαδίας (1ος όμιλος) Αποτελέσματα Κυριακή (21/10) (12:00) Ελπίδα-Δημητσάνα 8-1 (16:00) Παγγορτυνιακός-ΑΕ Κορυθίου 4-2 (16:00) Νεστάνη-Κανδήλα 2-1 Βαθμολογία 1. Ελπίδα 6 2. Παγγορτ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα