simfonia-paradosis-1024x615

http://orangespotters.blogspot.gr/2015/07/blog-post.html

Επισκεψη στην  Ερμιονιδα και δελτιο τυπου για τα σκουπιδια

OIKOLOGOI PRASINOI

To

OIKOLOGOI PRASINOI Subscriber

Aug 11 at 12:55 AM

http://www.argolikeseidhseis.gr/2015/08/3_7.html

Κοδέλας: Δεν ήταν μονόδρομος η ταπείνωση και το 3ο μνημόνιο

ΑΡΓΟΛΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ | 7.8.15 | |

Τι δεν καταλάβαιναν από την παγίδα Σόιμπλε;

Παραθέτω άρθρο της 28ης Φλεβάρη, σημεία από την τοποθέτησή μου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της 2ης Απριλίου και της Κεντρικής Επιτροπής της 23ης Μάη καθώς και σημεία από συνέντευξη τη 2η Μάη.
Τα παραθέτω έχοντας αναλάβει τις προσωπικές ευθύνες μου που δεν παραγράφονται, γιατί πρέπει να αναδειχθεί ότι το αδιέξοδο στο οποίο οδηγηθήκαμε δεν ήταν μονόδρομος ούτε φυσικό φαινόμενο που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ή για το οποίο κανείς δεν είχε ακούσει.

Γιατί μέχρι σήμερα, ακόμα και στην τελευταία Κεντρική Επιτροπή δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αυτοκριτική από το επιτελείο που διαχειρίστηκε τα πράγματα. Αυτό θα ήταν μια πρώτη ένδειξη αυτογνωσίας, θάρρους και μια αρχή για να αναζητήσουμε, από κοινού, εναλλακτικές. Όχι μόνο για λόγους ηθικούς. Αλλά, κυρίως, γιατί είναι άλλη η διέξοδος αν εκτιμάς ότι έκανες τα πάντα, αλλά δε γινόταν αλλιώς και άλλη αν εκτιμάς ότι εγκλωβίστηκες εξαιτίας λαθών που έκανες και αυταπατών που είχες στην παγίδα που εξύφαιναν οι πιο σκληρές τάσεις των δανειστών.

Αντί αυτού, επιλέχθηκε ο εξωραϊσμός της κατάστασης, η αποφυγή ευθυνών, η απόλυτη υιοθέτηση όσων μέχρι πριν από λίγες βδομάδες καταγγέλλονταν και μια εύκολη προσαρμογή στο νεομνημονιακό/νεοπαοικιακό πλαίσιο που στήνεται για τη χώρα.

Γιατί το ερώτημα «Ποια άλλη εναλλακτική υπήρξε στις 12 Ιούλη;» είναι το γνωστό βολικό και αποπροσανατολιστικό ερώτημα που παραμονή κάθε μνημονίου τίθεται στον ελληνικό λαό και στους βουλευτές. Βολικό γιατί αφού η διαπραγματευτική τακτική έχει οδηγήσει τη χώρα από θέση πλήρους αδυναμίας στην παγίδα Σόιμπλε, τότε οι απαντήσεις και οι εναλλακτικές δεν είναι φαεινές ούτε συνταγή μαγειρικής που κάποιος τη βγάζει από την τσέπη και την αντιπροτείνει τα ξημερώματα της 13ης Ιούλη. Αποπροσανατολιστικό, γιατί γίνεται μια βασική αφαίρεση που αφορά το αν ήταν μονόδρομος να πέσουμε στην παγίδα Σόιμπλε και τι έκανε η κυβέρνηση για να μην οδηγηθούμε σε αυτό το οδυνηρό αδιέξοδο.

Γιατί πολιτική σωτηρίας της χώρας δεν αποτελεί η αναπαραγωγή εκβιασμών και του «Δεν υπάρχει εναλλακτική», αλλά η δημιουργία των όρων και των προϋποθέσεων ώστε να μην εγκλωβιστούμε στους εκβιασμούς.

Γιατί πριν επικαλεστεί κανείς τον εκβιασμό της 12ης Ιούλη οφείλει να δώσει απαντήσεις σε κάποια άλλα κρίσιμα ερωτήματα:

– Γιατί και πώς φτάσαμε στην Κυριακή της 12ης Ιούλη; Ποια η σχέση της με την 20ή Φλεβάρη που θα μας έδινε «χώρο και χρόνο», όπως έλεγαν οι υποστηρικτές της; Πώς και από ποιον αξιοποιήθηκε αυτός ο χώρος και ο χρόνος; Πότε έγινε αντιληπτό το περίφημο «λάθος» του να δεσμευόμαστε για αποπληρωμή του χρέους χωρίς να υπάρχει χρηματοδότηση της χώρας; Πότε έγινε αντιληπτό το ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πέραν της ταπείνωσης και της συνέχισης του μνημονιακού καθεστώτος;

– Ήταν μονόδρομος η τελευταία “πράξη” της διαπραγμάτευσης να δοθεί ύστερα από έξι μήνες και με την οικονομία εξουθενωμένη, με μια εσωτερική στάση πληρωμών, με εξαντλημένα τα ταμειακά διαθέσιμα, έχοντας ήδη αποπληρώσει δόσεις 7,5 δισ., με εξανεμισμένα δεκάδες δισ. από τις τράπεζες, με την κοινωνία αφοπλισμένη και κουρασμένη να παρακολουθεί για μήνες σε ρόλο τηλεθεατή την παραπλανητική αφήγηση της «προόδου» των διαπραγματεύσεων, της «αισιοδοξίας» για αμοιβαία επωφελή συμφωνία, των κόκκινων γραμμών που όλο και έσβηναν όσο … καθαρογραφόταν η συμφωνία κ.λπ.;

Γιατί το χειρότερο ετούτη τη στιγμή που θα καθορίσει και το μέλλον, είναι να καταλήξει ο λαός μας πως όλα καλά έγιναν, ό,τι μπορούσαμε κάναμε, αλλά δεν γίνεται τίποτα τελικά, η μοίρα αυτού του τόπου είναι να παραμείνει αποικία χρέους και να αποδεχτεί καρτερικά τις καταστροφικές επιλογές που ανοίγονται μπροστά: αποικιακό μνημόνιο, σκέτο ή μαζί και με GRexit α λα Σόιμπλε.

Γιατί σε μια χώρα την οποία για δεκαετίες ρήμαξε το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο έχει το “δικαίωμα” η αριστερά που πρώτη φορά βρέθηκε στην κυβέρνηση να κάνει λάθη, ακόμα και στρατηγικά, και ο λαός να την κρίνει.

Εκείνο που δεν έχει δικαίωμα είναι τους εκβιασμούς που δέχτηκε ύστερα από δικά της λάθη, αυταπάτες και ανεπάρκειες και με δεδομένο τον κυνισμό και τις στοχεύσεις των δανειστών, να τους μεταφέρει στον ελληνικό λαό, πασχίζοντας να τον πείσει ότι δεν υπήρχε άλλη λύση.

Γιατί το μεγάλο κακό που κάνει η κυβερνητική αφήγηση, δεν είναι ότι απέτυχε, είναι ότι δημιουργεί την αφοπλιστική και παραλυτική αυταπάτη στο λαό ότι θα διασωθεί η χώρα με τρίτο μνημόνιο, το οποίο βέβαια θα διαχειριστεί η ίδια καλύτερα από τους άλλους, όπως προσπάθησε και ο Φ. Κουβέλης συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Σαμαρά!

Τέλος, στο ερώτημα “τι θα μπορούσε να είχε γίνει;” μπορούν να δωθούν πολλές απαντήσεις. Κάποιες, είχα προσπαθήσει να περιγράψω στο άρθρο της 28ης Φλεβάρη [Το αντίστοιχο απόσπασμα βρίσκεται στο τέλος του κειμένου].

Ακολουθούν τα αποσπάσματα:

· 28/02/2015 – Αποσπάσματα από άρθρο στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς στις 28/2 με τίτλο Κομμένες… ανάσες με ζητούμενη την αξιοπρέπεια. Το άρθρο αφορά στη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη την οποία καταψήφισα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Η κυβέρνηση πήρε μια μικρή ανάσα. Όμως αυτή η ανάσα δεν είναι «ουδέτερη». Είναι ανάσα και παγίδευση ταυτόχρονα. Μια ανάσα που με βάση τη συμφωνία και τις επιδιώξεις των «εταίρων» θα είναι σε ένα περιβάλλον συνέχισης των εκβιασμών, απαίτησης για παρέμβαση σε όλα σχεδόν τα στοιχεία εσωτερικής πολιτικής, εντεινόμενης οικονομικής ασφυξίας. Στόχος τους είναι η συμμόρφωση και προσαρμογή της χώρας σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, ώστε να συρθεί η κυβέρνηση σε μια αναγκαστική μνημονιακού τύπου συνθηκολόγηση.

Κι εδώ υπάρχει ένα ερώτημα: Εάν υποθέσουμε ότι εξαντλήσαμε όλες τις δυνατότητές μας, ειδικά σε μια στιγμή που η νέα κυβέρνηση είχε κατακτήσει τη μέγιστη λαϊκή υποστήριξη και κουβαλούσε έναν φρέσκο αντιμνημονιακό αέρα χωρίς υπογραφές και συμμετοχή στη μνημονιακή καταστροφή, τότε τι προμηνύει ότι οι μάχες που έρχονται και αφορούν το μέλλον της χώρας θα δοθούν με καλύτερους όρους; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό και, έστω και τώρα, χρειάζεται να αναζητηθούν τρόποι απεγκλωβισμού.

· 02/04/2015 – Σημεία από την τοποθέτηση στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας από την οποία αποχώρησαν οι εισηγητές, εκ μέρους της κυβέρνησης, μόλις τελείωσαν τις τοποθετήσεις τους.

Είναι ακυρωτικό του ρόλου μας το ότι αποχώρησαν οι εισηγητές. Έπρεπε να μείνουν, να δώσουν διευκρινήσεις και απαντήσεις. Δεν μπορεί να ενημερωνόμαστε με non-paper.

Είναι εξευτελιστικό για Έλληνα βουλευτή τα κείμενα που συζητούνται να μη μας στέλνονται στα mails και μεταφρασμένα, αλλά να τα βρίσκουμε στο Διαδίκτυο.

Απουσιάζει οποιοδήποτε σχέδιο. Εάν αυτούς τους δύο μήνες είδαμε τις προθέσεις και την τακτική των δανειστών που είναι, όπως είπε ο Βαρουφάκης, η ταπείνωση κυβέρνησης και χώρας, εάν τελούμε υπό οικονομική ασφυξία και εκβιασμό, εάν υπάρχει χρηματοδοτικό κενό 19 δισ., τότε τι δημιουργεί την αισιοδοξία ότι η συμφωνία που θα καταλήξουμε δεν θα αναπαράγει ένα καθεστώς ασφυκτικής επιτήρησης και περιορισμένων δυνατοτήτων; Οδηγούμαστε σε έναν επώδυνο εγκλωβισμό.

Έπρεπε να μείνουν να μείνουν οι εισηγητές και να μας ενημερώσουν για ΕΝΦΙΑ και φορολογικό.

Μιλάμε για αυτονομία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων, δηλαδή αυτονομία στη Σαββαΐδου που τον Γενάρη χάρισε στα κανάλια το φόρο. Θα την κρατήσουμε αυτήν, όπως και άλλα μνημονιακά στελέχη;

Δεν υπάρχει σοβαρή ενημέρωση για τις ιδιωτικοποιήσεις. Άλλα λέγονται εδώ και άλλα στα κείμενα που στέλνονται. Στις μεταρρυθμίσεις που στείλαμε αναφέρεται συγκεκριμένα ότι προχωρά η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ και θα γίνουν ιδιωτικοποιήσεις 1,5 δισ. Θα έπρεπε να απαντήσουν οι εισηγητές. Δεν ισχύει αυτό που ακούστηκε ότι τα κείμενα που στέλνουμε είναι θέμα τακτικής, καθώς ό,τι γράφεται θα υποχρεωθούμε να το εφαρμόσουμε.

Ζήσαμε την ιστορία του άρθρου 24 στο Σ/Ν για τις 100 δόσεις που προέβλεπε την ένταξη στο ΤΑΙΠΕΔ όλης της δημόσιας περιουσίας. Από πού ήρθε αυτό; Πώς γίνεται να μπαίνουν σε δημόσια κείμενα της κυβέρνησης τέτοιες διατάξεις; Ποιος ευθύνεται;

· 02/05/2015 – Σημεία από συνέντευξη στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς:

Σχετικά με την 20ή Φλεβάρη:

Όμως, η δέσμευσή μας για τήρηση των αποπληρωμών του χρέους και ταυτόχρονα η εξάρτηση της στοιχειώδους ρευστότητας από τις αξιολογήσεις ήταν εμφανές ότι θα οδηγούσε στην οικονομική ασφυξία, στην εξουθένωση της χώρας, στην απώλεια στοιχειώδους ανεξαρτησίας και διαπραγματευτικής δύναμης, ώστε κάτω από ασφυκτικές πιέσεις και εκβιασμούς να συρθεί η κυβέρνηση σε μια αναγκαστική μνημονιακού τύπου συνθηκολόγηση.

Σχετικά με τους στόχους των δανειστών:

Νομίζω ότι έχουμε μπει στην τελευταία ευθεία κλιμάκωσης των εκβιασμών και των τελεσιγράφων, από την πλευρά των λεγόμενων θεσμών. Πολιτικά επιδιώκουν την ταπείνωση και την ακύρωσή μας, τη βίαιη ματαίωση της προσδοκίας και της ανάγκης του λαού μας για να αλλάξει πορεία ο τόπος. Συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν ως πειραματόζωο με ασκήσεις καταστολής, σωφρονισμού και συμμόρφωσης προς το μνημονιακό μονόδρομο. Θέλουν να ακυρώσουν τη δυνατότητα μιας εναλλακτικής πορείας που θα κρατά τη χώρα όρθια και να διαχυθεί πανευρωπαϊκά η αίσθηση ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο η υποταγή στους σχεδιασμούς ενός ευρω-ιερατείου.

Σχετικά με τη ρευστότητα και τον τραπεζικό εκβιασμό:

Ναι, δυστυχώς, η στάση των κυρίαρχων δυνάμεων στους λεγόμενους θεσμούς αυτό δείχνει. Και για να το πετύχουν χρησιμοποιούν οικονομικά μέσα όπως η ασφυξία της ελληνικής οικονομίας με την παράλληλη απαίτηση για συνέχιση πληρωμής χρεών χωρίς ίχνος εξωτερικής χρηματοδότησης. Σε αυτή την τακτική η ΕΚΤ αναδεικνύεται ως το βασικότερο όπλο τους και μέσο πίεσης. Με τα προβλήματα ρευστότητας που δημιουργεί πυροβολεί τη χώρα μας στα πόδια, ώστε να μην μπορεί να βαδίσει. Στη συνέχεια το όπλο θα κατευθυνθεί στο κύριο σώμα, απαιτώντας πλήρη ευθυγράμμιση. Αυτό έγινε και ενόψει της 20ής Φλεβάρη. Το αν τα πυρά θα είναι άσφαιρα ή όχι, εξαρτάται κυρίως από τη δική μας προετοιμασία.

· 23/05/2015 – Σημεία τοποθέτησης στην Κεντρική Επιτροπή

Βιώνουμε τη ματαίωση μιας ιστορικής δυνατότητας, που δεν εξαντλήθηκε και δεν παλεύτηκε όπως θα έπρεπε.

Οδηγούμαστε σε ένα οδυνηρό δίλημμα «μνημόνιο ή ρήξη χωρίς προετοιμασία με τους όρους των άλλων».

Στην πορεία αυτή κυριάρχησαν αυταπάτες / ατολμία / μη εμπιστοσύνη στο λαό / ιδεοληψίες / στερεότυπα.

Εγκλωβιστήκαμε στις βασανιστικές διαδικασίες σωφρονισμού, καταστολής και συμμόρφωσης των δανειστών. Διαδικασία που οδηγεί σε κούρεμα προσδοκιών και δεσμεύσεων, αυτοακύρωση, σταδιακή μετάλλαξη συλλογική και ατομική.

Προεκλογικά:

Οι εκτιμήσεις και η προετοιμασία μας ήταν για εύκολη λύση με την Ευρώπη.

Όσα λέγονταν για Κύπρο και την ανάγκη προετοιμασίας χλευάζονταν.

Η ανάγκη πολιτικού κινήματος υποκαταστάθηκε από επικοινωνία.

Μετεκλογικά:

Είχαμε την 20ή Φλεβάρη που το εντυπωσιακό είναι ότι ακόμα την θεωρούμε επιτυχία χωρίς μια αυτοκριτική και χωρίς απολογισμός για τη «δημιουργική ασάφεια» και το «λάθος».

Η πορεία από τότε:

– Σπαταλά τις ανθρώπινη διαθεσιμότητα που εκδηλώθηκε, πρωτοφανώς, το πρώτο διάστημα.

– Μας έχει βάλει στο γήπεδο του αντιπάλου.

– Κάθε μέρα σπαταλά τις δυνατότητες μια άλλης πορείας.

– Καλλιεργεί μαζικά το «πάση θυσία συμφωνία». Ας μην αναφέρουν κάποιοι το γεγονός πως ο κόσμος ζητά συμφωνία γιατί αυτό είναι η κατάντια μιας τακτικής που εξουθενώνει την κοινωνία και την οικονομία ώστε να φτάνει ο κόσμος να λέει «υπογράψτε μια συμφωνία να τελειώνουμε».

Παράκληση να μην αλλοιώνουμε τη θέληση και την ψήφο του λαού π.χ. «Ψήφισε διαπραγμάτευση εντός ευρώ» ή «Ψήφισε όχι μνημόνιο εντός ευρώ». Ο κόσμος δεν ψήφισε γενικώς διαπραγμάτευση, ούτε αν δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από το μνημόνιο να μείνουμε με ευρώ και μνημόνιο. Επιπλέον, οι δυνατότητες αντοχής της κοινωνίας και επιλογών σχετίζονται με το τι προϋποθέσεις διαμορφώνεις.

Δεν ακούστηκε αυτές τις δυο μέρες στην Κεντρική Επιτροπή, πέρα από το τι συμφωνία επιδιώκουμε, τι κάνουμε σε περίπτωση που δεν έχουμε θετική λύση/συμφωνία με τους δανειστές. Έχουμε όλοι, λαός και ΣΥΡΙΖΑ, παροπλιστεί.

Υπάρχουν μπροστά μας τα εξής διλήμματα:

α) Να παλέψουμε, να αντισταθούμε, να πούμε «όχι» ή να συνεχίσουμε να συρόμαστε σε συμφωνία «καλύτερη από το mail Χαρδούβελη».

β) Να πούμε και να λέμε την αλήθεια και να κάνουμε αυτοκριτική. Πχ. Πώς γίνεται να είναι αναδιανεμητική η αύξηση του ΦΠΑ; Δεν είναι άρση της λιτότητας η συνέχιση της φοροεπιδρομής ή να χειριστούμε την κατάσταση…

Αυτό που διακυβεύεται είναι να μη χαθεί η ελπίδα ότι μπορεί να ζει ο λαός μας διαφορετικά. Το 5χρονο αγώνων κατέληξε να βρει έκφραση στον ΣΥΡΙΖΑ και δεν πρέπει να απογοητευτεί ο κόσμος.

Ξεκινήσαμε από το «Δεν λέμε αυτά που θέλουμε, αλλά αυτά που μπορούμε» και καταλήγουμε στο ότι «Δεν θα κάνουμε αυτά που είχαμε πει ότι μπορούμε, αλλά αυτά που θέλουνε οι δανειστές».

Η πίεση μεταφέρεται στο πολιτικό πεδίο. Δεν θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ και βασικό τους σενάριο είναι να τον φθείρουν και να τον μεταλλάξουν ως ουσία και ως σύνθεση κυβερνητικής και κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Το εργαλείο είναι οι ασφυκτικές πιέσεις και οι εκβιασμοί ώστε να επιβληθεί ένα πρόγραμμα, μη συμβατό (sic) με τις ανάγκες του λαού και σε πλήρη διάσταση με τις δεσμεύσεις μας.

Εάν θέλουμε τη σταθερότητα της κυβέρνησης, σημαίνει να μην πέσουμε σε αυτή την παγίδα μιας τέτοιας συμφωνίας.

Χαρακτηριστικό του μνημονιακού καθεστώτος είναι το χτύπημα στη Δημοκρατία.

Αυτό πέραν των άλλων σήμαινε και το ότι κόμματα, Κοινοβουλευτικές Ομάδες και λαός βρίσκονταν προ τετελεσμένων συμφωνιών, εκβιαστικών διλημμάτων και κατασταλτικών μέτρων.

Επομένως, δεν είναι έξω από το πλαίσιο του μνημονιακού καθεστώτος το ότι η Κεντρική Επιτροπή είχε να συνεδριάσει 2,5 μήνες και η Κοινοβουλευτική Ομάδα 1,5 μήνα όπου μάλιστα οι εισηγητές αφού μίλησαν έφυγαν, ότι έχουμε ήδη 2 ΠΝΠ. Ελπίζω να μη μιμηθούμε τους προηγούμενους και με το άρθρο ΜΟΝΟ κ.λπ.

Όπως και ένα σχέδιο απόφασης που είδα και μοιάζει με non paper της κυβέρνησης περισσότερο παρά με απόφαση κόμματος που έχει τις τύχες της χώρας πάνω του.

Δεν με ενδιαφέρουν οι δικαιώσεις και οι διαψεύσεις.

Δεν με ενδιαφέρουν οι αυτοαναφορικότητες.

Με ενδιαφέρει να μη χαθεί η ελπίδα του λαού μας, να τηρήσουμε αυτό που είπαμε προεκλογικά ότι «δεν θα τους προδώσουμε».

· 28/02 – Απόσπασμα από άρθρο στο Δρόμο της Αριστεράς στις 28/2 με τίτλο “Κομμένες… ανάσες με ζητούμενη την αξιοπρέπεια”.

Και τώρα τι;

Το από δω και πέρα προϋποθέτει την ανόθευτη και νηφάλια εκτίμηση/απολογισμό των πρώτων εξελίξεων και τη συγκέντρωση όλων των προσπαθειών ώστε να δημιουργηθεί εκείνη η πολιτική δύναμη στην χώρα που θα σπάσει τον κλοιό που σφίγγει γύρω μας.

α) Το πρώτο και βασικότερο είναι ο λαός να γνωρίζει πλήρως την κατάσταση, δηλαδή τους περιορισμούς, τους εκβιασμούς, τις παγίδες, τους κινδύνους. Και να χαρακτηρίζουμε μια συμφωνία έτσι όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

β) Το δεύτερο είναι να προετοιμαστούμε πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά, για να δοθεί η μάχη από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι επιχειρούν να μας εγκλωβίσουν στη συνέχιση ενός τύπου μνημονιακού καθεστώτος.

Αυτό σημαίνει:

ι) Πολιτικές και στάση που να διατηρούν και ενισχύουν το λαϊκό φρόνημα. Πρωτοβουλίες που να ενισχύουν την εμπιστοσύνη και αυτοπεποιήθηση του λαού, να δημιουργούν όραμα, να διατηρούν την ελπίδα, να γεννούν απόθεμα αγώνα.

ιι) Αξιοποίηση της γεωπολιτικής σημασίας της χώρας, της γεωπολιτικής αστάθειας και των αναδιατάξεων.

ιιι) Καμπάνια σε όλη την Ευρώπη στήριξης της Ελλάδας, ενδεχομένως με όλους τους βουλευτές να γυρνούν για μια βδομάδα σε ευρωπαϊκές πόλεις για να σπάσει η μαύρη προπαγάνδα των κυριάρχων δυνάμεων.

γ) Μόνο η αμφισβήτηση της συμφωνίας του Eurogroup μπορεί να μας απελευθερώσει ώστε να υπερασπίσουμε τα ζωτικά κοινωνικά συμφέροντα στη βάση των δεσμεύσεών μας. Οι πολιτικές της κυβέρνησης δεν πρέπει να εγκλωβιστούν στη συμφωνία και να συρθούμε στην εγκατάλειψη των δεσμεύσεών μας και στην αποδοχή περιορισμένης κυριαρχίας.

δ) Δεν ζητάμε και δεν δεχόμαστε νέο δάνειο για την κάλυψη των δανειακών αναγκών της χώρας. Ζητάμε και συζητάμε ρύθμιση/κούρεμα του χρέους σε επίπεδα που να είναι εφικτό να αποπληρώνεται και να μην αναγκαστεί η χώρα, μέσω νέου αναγκαστικού δανεισμού, να υπογράψει νέο μνημόνιο.

Πιο ειδικά κάποιες πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να ληφθούν:

1. Νομοθέτηση των άμεσων μέτρων που έχουμε εξαγγείλει και την άμεση ανακούφιση της κοινωνίας από χρέη και φόρους.

2. Σύγκρουση τώρα με το πολιτικό σύστημα και τη διαπλοκή. Αυτό δεν σημαίνει μόνο χτύπημα φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής. Αλλά:

ι) Επανεξετάζονται οι σκανδαλώδεις ιδιωτικοποιήσεις (κι αν δεν αρέσει αυτό στους εταίρους ας τους πούμε ευθέως ότι υποστηρίζουν τη διαφθορά!) και δημόσιες συμβάσεις. Δεν μπορεί το σκάνδαλο του ΟΠΑΠ, το σκάνδαλο της ΑΤΕ, όπως και πολλά άλλα να μη διερευνηθούν.

ιι) Επανεξετάζονται από τη Βουλή όλες οι τροπολογίες που πέρασαν «νύχτα» τους προηγούμενους μήνες καθώς και όσες αναφέρονται στην έκδοση του ΣΥΡΙΖΑ «Η μαύρη βίβλος της Ντροπής».

ιιι) Μπαίνει τέλος στη μιντιοκρατία και στη διαπλοκή της.

ιν) Ελέγχονται πολυεθνικοί όμιλοι και προμηθευτές του Ελληνικού Δημοσίου με προτεραιότητα στις γερμανικές πολυεθνικές καθώς στατιστικά ο κίνδυνος διαφθοράς είναι μεγαλύτερος.

3. Ανοίγει μια πανεθνική διαβούλευση για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της χώρας (η οποία στις προγραμματικές δηλώσεις ξεχάστηκε). Στόχος της είναι η προβολή μεγάλων στόχων και επιλογών για την ενίσχυση της παραγωγής της χώρας, η εμπλοκή όλου του διαθέσιμου (εντός και εκτός χώρας) επιστημονικού και παραγωγικού μηχανισμού στη διαμόρφωση ενός στρατηγικού σχεδιασμού με άμεσα και μεσοπρόθεσμα βήματα.

Δημήτρης Κοδέλας
Βουλευτής Αργολίδας

Επειδη τρεχω με χιλια,δυο λογια μονο.Στην ιδεολογια της εργατικης ταξης ακριβως επειδη (και οταν ) κυριαρχεται απο την αρχουσα ταξη υπαρχει εντονο το στοιχειο της υποταγης στην εξουσια.Της παροχης της ευθυνης στα αφεντικα.Γι αυτο και λουλουδια απο εξουσιαστικες μεταφυσικες ιδεολογιες οπως η θρησκεια η ακρα δεξια και ο Σταλινισμος φυτρωνουν πολυ ευκολα στο εσωτερικο της.Οταν ομως ερθουμε σε ρηξη με την αρχουσα ταξη οταν η αυτο διευθυνση η αλληλεγγυη και η υπευθυνοτητα παρουν την  θεση της υποταγης και της προσμονης της σωτηριας σε καποιο απροσδιοριστο μελλον αυτες τις λιγες στιγμες η εργατικη ταξη και ο καθε ξεχωριστος εργατης σπανε τα δεσμα της σκλαβιας και αναδεικνυουν ολο τον πλουτο και τις δυνατοτητες που εχουν.Γιατι χωρις εμας γραναζι δεν γυρνα.Εργατες μπορουν χωρις αφεντικα.Σημερα το μονο κομμα της αριστερας που εχει ανοικτους διαυλους με την εργατικη ταξη (ξενους και Ελληνες χειρωνακτες εργατες )ειναι το ΚΚΕ.Ολοι οι αλλοι πολιτικοι σχηματισμοι εχουν εργαζομενους και αυτοαποσχολουμενους δεν λεω αλλα μιλανε στο ονομα εκεινων που οι ιδιοι δεν ειναι.Οσο για το ΚΚΕ δυστυχως εκφραζει το πιο συντηρητικο και φοβισμενο  κομματι των εργατων.Σε ολα τα επιπεδα.Αυτη ειναι η γνωμη μου.Και αυτο που γραφω δεν ειναι απολυτο φυσικα.Απο το ΚΚΕ ιστορικα βγαινουν συνεχως αγωνιστες και αγωνιστριες που ερχονται σε ρηξη με τους μηχανισμους του.

http://rproject.gr/article/stalinismos-i-paidiki-arrostia-toy-kommoynistikoy-kinimatos

Η πρόσφατη πολιτική και κομματική αποκατάσταση από το ΚΚΕ του πιο χαρακτηριστικού εκπροσώπου της σταλινικής σχολής στην Ελλάδα, του Νίκου Ζαχαριάδη, που διετέλεσε γενικός γραμματέας του για μια εικοσαετία περίπου αλλά και η επίμονη προσπάθεια ιστορικής δικαίωσης του ίδιου του Στάλιν με συνεχείς αναφορές στο όνομα του και την πολιτική που είχε εφαρμόσει, φέρνουν στο προσκήνιο την πιο ενδιαφέρουσα αλλά και συνάμα πιο σκοτεινή και ανεξερεύνητη για πολλούς περίοδο του κομμουνιστικού κινήματος.

Θέτει πα­ράλ­λη­λα και για πολ­λο­στή φορά ζη­τή­μα­τα για το ρόλο της ηγε­σί­ας του συ­γκε­κρι­μέ­νου κόμ­μα­τος και της αλ­λο­πρό­σαλ­λης τα­κτι­κής που εφαρ­μό­ζει δια­χρο­νι­κά ενώ την ίδια ώρα απο­τε­λεί μια ιδιαι­τέ­ρως εν­δια­φέ­ρου­σα πρό­κλη­ση, με αφορ­μή τα γε­γο­νό­τα που εξε­λίσ­σο­νται στην Ου­κρα­νία αλλά και τη γε­νι­κό­τε­ρη έξαρ­ση του εθνι­κι­σμού στις χώρες της πρώην Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης, για το άνοιγ­μα μιας όσο γί­νε­ται πιο εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης συ­ζή­τη­σης πάνω στο ρόλο του Στά­λιν  και τις δια­χρο­νι­κές επι­πτώ­σεις που είχε η πο­λι­τι­κή του, τόσο μέσα στη Σο­βιε­τι­κή Ένωση όσο και στο πα­γκό­σμιο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα.

Το ΚΚΕ, εγκλω­βι­σμέ­νο εδώ και χρό­νια σε μια πο­λι­τι­κή πε­ρι­χα­ρά­κω­σης απέ­να­ντι στις υπό­λοι­πες αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις  αλλά και απο­κομ­μέ­νο ου­σια­στι­κά από την πλειο­ψη­φία των με­γά­λων ερ­γα­τι­κών μαζών και της νε­ο­λαί­ας (αυτό απο­τυ­πώ­νε­ται  στα εκλο­γι­κά πο­σο­στά του, παρ’ ότι φαί­νε­ται να ασκεί ακόμα ση­μα­ντι­κή επιρ­ροή  σε αξιό­λο­γο κομ­μά­τι ερ­γα­ζο­μέ­νων κι αυτό για κα­θα­ρά ιστο­ρι­κούς και συ­ναι­σθη­μα­τι­κούς  λό­γους), ανα­ζη­τεί ενα­γω­νί­ως ση­μεία θε­ω­ρη­τι­κής ανα­φο­ράς, κυ­ρί­ως μετά την κα­τάρ­ρευ­ση της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης.

Η ει­ρω­νεία είναι ότι θε­ω­ρεί ότι τα ανα­κά­λυ­ψε εκεί ακρι­βώς όπου βρί­σκε­ται η πηγή των αι­τιών για αυτήν την κα­τάρ­ρευ­ση όπως και για τη με­γά­λη υπο­χώ­ρη­ση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, που συ­νο­δεύ­τη­κε από μια έντο­νη αμ­φι­σβή­τη­ση της μαρ­ξι­στι­κής θε­ω­ρί­ας και των επα­να­στα­τι­κών ιδεών.

Η στα­λι­νι­κή πο­λι­τι­κή απο­δεί­χτη­κε κα­τα­λύ­της για την πα­ρά­τα­ση ζωής που πήρε ο κα­πι­τα­λι­σμός, σε μια πραγ­μα­τι­κά επα­να­στα­τι­κή πε­ρί­ο­δο όπου οι μα­ζι­κές εξε­γέρ­σεις δια­δέ­χο­νταν η μία την άλλη σε όλο τον κόσμο. Πα­ράλ­λη­λα απο­τέ­λε­σε τη βα­σι­κή αιτία εκ­φυ­λι­σμού και  διά­λυ­σης του πρώ­του ερ­γα­τι­κού κρά­τους στην ιστο­ρία.

Ο «ΑΠΟ­ΜΥ­ΘΟ­ΠΟΙ­Η­ΜΕ­ΝΟΣ» ΣΤΑ­ΛΙΝ

Ποιος ήταν όμως πραγ­μα­τι­κά ο «με­γά­λος ηγέ­της» στον οποίο επα­να­προ­σα­να­το­λί­ζε­ται ιδε­ο­λο­γι­κά σή­με­ρα το ΚΚΕ, αυτός ο οποί­ος κυ­βερ­νώ­ντας επί μια τρια­κο­ντα­ε­τία πε­ρί­που κα­θό­ρι­σε τις τύχες εκα­τομ­μυ­ρί­ων σο­βιε­τι­κών πο­λι­τών αλλά και την πο­ρεία  ολό­κλη­ρου του πα­γκό­σμιου ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος;

Γεν­νη­μέ­νος στο Γκόρι της Γε­ωρ­γί­ας ο Ιωσήφ Βησ­σα­ριό­νο­βιτς Τζου­γκα­σβί­λι (όπως ήταν το πραγ­μα­τι­κό του όνομα),  ξε­κί­νη­σε την επα­να­στα­τι­κή του πο­ρεία στα τέλη του 19ου  αιώνα σαν πε­ρι­φε­ρεια­κό στέ­λε­χος της μπολ­σε­βί­κι­κης φρά­ξιας του Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος της Ρω­σί­ας στις πε­ριο­χές του Καυ­κά­σου, όπου κυ­ρί­ως δια­κρί­θη­κε για την ικα­νό­τη­τά του στην οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση του κόμ­μα­τος, ορ­γα­νώ­νο­ντας …«απαλ­λο­τριώ­σεις»  τρα­πε­ζών. Όσο κι αν φαί­νε­ται πα­ρά­ξε­νο, αυτό τον έκανε γνω­στό στο στενό κύκλο της ηγε­σί­ας των Μπολ­σε­βί­κων και τον ίδιο τον Λένιν που τότε βρί­σκο­νταν στο εξω­τε­ρι­κό, απο­κομ­μέ­νοι από πρό­σω­πα και πράγ­μα­τα της απέ­ρα­ντης τσα­ρι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Για πάρα πολλά χρό­νια και μέχρι την επι­κρά­τη­ση της Οκτω­βρια­νής Επα­νά­στα­σης, ο Στά­λιν δεν ανα­φέ­ρε­ται σε κα­νέ­να κεί­με­νο σαν ηγε­τι­κό στέ­λε­χος των Μπολ­σε­βί­κων.

Ο Στά­λιν (ή Σόσο όπως ήταν το χαϊ­δευ­τι­κό του ή Κόμπα όπως ήταν το πρώτο ψευ­δώ­νυ­μό του, το οποίο δα­νεί­στη­κε από έναν ήρωα λαϊ­κού μυ­θι­στο­ρή­μα­τος της Γε­ωρ­γί­ας), ποτέ δεν δια­κρί­θη­κε για τη ρη­το­ρι­κή του δει­νό­τη­τα, πολύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο για το θε­ω­ρη­τι­κό του έργο. Αυτό άλ­λω­στε το απο­δει­κνύ­ει η πολύ φτωχή και άνευ ιδιαί­τε­ρης ση­μα­σί­ας βι­βλιο­γρα­φία που άφησε. Το πραγ­μα­τι­κό πεδίο στο οποίο διέ­πρε­ψε, σύμ­φω­να με όλες τις πηγές, ήταν η ιδιαί­τε­ρη ικα­νό­τη­τα του να ελίσ­σε­ται, να ρα­διουρ­γεί από τα πα­ρα­σκή­νια, να εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται τις πε­ρι­στά­σεις, να δια­βάλ­λει πρό­σω­πα και να απο­σύ­ρε­ται  όταν θε­ω­ρού­σε ότι θα απο­κα­λύ­πτο­νταν οι πραγ­μα­τι­κές προ­θέ­σεις του, ενώ είχε ανα­πτύ­ξει στο έπα­κρο τις ανα­το­λί­τι­κες αρε­τές της ψυ­χραι­μί­ας και της υπο­μο­νής.

Στη διάρ­κεια της επα­νά­στα­σης ο Στά­λιν δεν ανα­φέ­ρε­ται επί­σης σε κα­νέ­να επί­ση­μο ή ανε­πί­ση­μο ντο­κου­μέ­ντο να παί­ζει οποιον­δή­πο­τε  πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο. Μετά τη Φε­βρουα­ρια­νή εξέ­γερ­ση με την οποία ανε­τρά­πη ο Τσά­ρος ο Στά­λιν μαζί με τον Κά­με­νεφ, με τον οποίο  γνω­ρί­ζο­νταν από τον Καύ­κα­σο, ερ­χό­με­νοι στην Πε­τρού­πο­λη από τον Σι­βη­ρία όπου ήταν εξό­ρι­στοι, ανέ­λα­βαν υπεύ­θυ­νοι της επί­ση­μης εφη­με­ρί­δας του κόμ­μα­τος «Πράβ­ντα». Η  συμ­φι­λιω­τι­κή, απέ­να­ντι στους Μεν­σε­βί­κους, γραμ­μή που επέ­βαλ­λαν στην εφη­με­ρί­δα, προ­κά­λε­σε τη μήνη του  Λένιν που ήταν σφό­δρα αντί­θε­τος με αυτή και την οποία έσπευ­σε να  ανα­τρέ­ψει θυ­ελ­λω­δώς μόλις έφτα­σε από το εξω­τε­ρι­κό στην επα­να­στα­τη­μέ­νη Ρωσία,  με τις πε­ρί­φη­μες  «Θέ­σεις του Απρί­λη». Ο Στά­λιν μετά και από αυτό πραγ­μα­το­ποί­η­σε υπο­δειγ­μα­τι­κή απο­χώ­ρη­ση από το προ­σκή­νιο, πα­ρα­μέ­νο­ντας και και­ρο­φυ­λα­κτώ­ντας στα πα­ρα­σκή­νια των μη­χα­νι­σμών του κόμ­μα­τος.

Ο Τζον Ρηντ στο πα­σί­γνω­στο βι­βλίο του «10 μέρες που συ­γκλό­νι­σαν τον κόσμο», μια προ­σω­πι­κή μαρ­τυ­ρία για τις πρώ­τες μέρες της επα­νά­στα­σης -στην οποία ο Λένιν προ­λο­γί­ζο­ντάς τη έγρα­φε ότι «πρέ­πει να την τυ­πώ­σου­με σε εκα­τομ­μύ­ρια αντί­τυ­πα για τη δια­βά­σουν οι ερ­γά­τες σε όλο τον κόσμο»-, ανα­φέ­ρε­ται στον Στά­λιν μόνο τρεις φορές (κι αυτό όχι για σπου­δαί­ους λό­γους), εν αντι­θέ­σει με τον Λένιν που τον ανα­φέ­ρει πάνω από 50 φορές και τον Τρό­τσκι πάνω από 30. Το βι­βλίο αυτό βε­βαί­ως δεν επα­να­κυ­κλο­φό­ρη­σε στη Σο­βιε­τι­κή Ένωση καθ’ όλη την πε­ρί­ο­δο της στα­λι­νι­κής απο­λυ­ταρ­χί­ας, εμ­φα­νι­ζό­με­νο μόνο στην πε­ρί­ο­δο της «πε­ρε­στρόϊ­κα».

Στον εμ­φύ­λιο πό­λε­μο βρέ­θη­κε ως απε­σταλ­μέ­νος του κόμ­μα­τος στο μέ­τω­πο του Τσα­ρί­τσιν (με­τέ­πει­τα Στά­λιν­γκραντ), από όπου τον πα­ραί­τη­σε ο Λένιν γιατί δεν συμ­μορ­φώ­νο­νταν στις εντο­λές του κε­ντρι­κού επι­τε­λεί­ου του Κόκ­κι­νου Στρα­τού, επι­κε­φα­λής του οποί­ου ήταν ο Τρό­τσκι, επι­χει­ρώ­ντας μαζί με κά­ποιους άλ­λους πο­λι­τι­κούς επι­τρό­πους και στρα­τιω­τι­κούς που τότε βρέ­θη­καν μαζί και αρ­γό­τε­ρα απο­τέ­λε­σαν τα στη­ρίγ­μα­τα της ανά­δει­ξης του, αυ­τό­νο­μες επι­λο­γές και στρα­τη­γι­κές κι­νή­σεις που στοί­χη­σαν τη ζωή πολ­λών αν­δρών. Από τότε ξε­κί­νη­σε η προ­σω­πι­κή αντι­ζη­λία με τον Τρό­τσκι.

Τις τε­λευ­ταί­ες στιγ­μές της ζωής του και παρ’ ότι βαριά άρ­ρω­στος, ο Λένιν αντι­λή­φθη­κε τις πραγ­μα­τι­κές προ­θέ­σεις του Στά­λιν, (αυτού του «μά­γει­ρα που φτιά­χνει πι­κά­ντι­κα φα­γη­τά» όπως τον απο­κα­λού­σε) και τη στή­ρι­ξη του σε μια δαι­δα­λώ­δη γρα­φειο­κρα­τία που εξα­πλω­νό­ταν σαν γάγ­γραι­να μέσα στο κόμμα και απο­φά­σι­σε να συ­γκρου­στεί μαζί του με αφορ­μή το επί­και­ρο τότε θέμα της Γε­ωρ­γί­ας (όπου με εντο­λές του ίδιου του Στά­λιν ακο­λου­θή­θη­καν  βί­αιες πρα­κτι­κές απέ­να­ντι σε πο­λι­τι­κούς αντι­πά­λους, αγνο­ώ­ντας τις απο­φά­σεις των το­πι­κών ηγε­τών του κόμ­μα­τος). Απαί­τη­σε, μέσα από τη δια­θή­κη που συ­νέ­τα­ξε με τη βο­ή­θεια της γυ­ναί­κας του Να­ντέζ­ντα Κρούπ­σκα­για, να απο­μα­κρυν­θεί αμέ­σως ο Στά­λιν από το πόστο του γραμ­μα­τέα του κόμ­μα­τος (θέση που είχε κα­τα­λά­βει εν τω με­τα­ξύ και η οποία τότε θε­ω­ρού­νταν σχε­δόν ανε­νερ­γή), ενώ διέ­κο­πτε και τις προ­σω­πι­κές σχέ­σεις μαζί του.

Δυ­στυ­χώς ο πε­ρί­ερ­γος για πολ­λούς θά­να­τός του, που ήρθε ίσως στη χει­ρό­τε­ρη στιγ­μή για την με­τέ­πει­τα πο­ρεία του κόμ­μα­τος αλλά και της ίδιας της επα­νά­στα­σης, ανέ­κο­ψε αυτή την προ­σπά­θεια.  Ο Στά­λιν κα­τόρ­θω­σε να απο­κρύ­ψει για χρό­νια αυτή τη δια­θή­κη από τα μέλη του κόμ­μα­τος.  Απο­κα­λύ­φθη­κε μόνο μετά το θά­να­το του, στο 20ό Συ­νέ­δριο του ΚΚΣΕ το 1956, από τον Χρου­στσώφ.

ΠΩΣ ΕΠΙ­ΚΡΑ­ΤΗ­ΣΕ

Επει­δή πολύς λόγος έχει γίνει για τις αι­τί­ες επι­κρά­τη­σης του Στά­λιν στη μάχη της δια­δο­χής όπου πι­θα­νό­τε­ρος αντι­κα­τα­στά­της του Λένιν εθε­ω­ρεί­το ο Λέον Τρό­τσκι, αυτές δεν έχουν να κά­νουν με ιδιαί­τε­ρες ικα­νό­τη­τες του ενός απέ­να­ντι στον άλλο, αλλά απο­κλει­στι­κά με τις συν­θή­κες της πε­ριό­δου.

Η «από­λυ­τη με­τριό­τη­τα», όπως απο­κα­λού­σε τον αντί­πα­λο του ο Τρό­τσκι, ευ­τύ­χη­σε να βρε­θεί σε μια συ­γκυ­ρία που ευ­νο­ού­σε τις προ­σω­πι­κές φι­λο­δο­ξί­ες του και δι­καιο­λο­γού­σε τις απο­τρό­παιες με­θό­δους του στο όνομα της υπε­ρά­σπι­σης της επα­νά­στα­σης και των κα­τα­κτή­σε­ων της.

Τα μέλη και τα στε­λέ­χη των Μπολ­σε­βί­κων  είχαν βγει τσα­κι­σμέ­να μετά από μια μακρά επα­να­στα­τι­κή πε­ρί­ο­δο και ένα σκλη­ρό και αι­μα­τη­ρό τρί­χρο­νο εμ­φύ­λιο πό­λε­μο με 6.000.000 θύ­μα­τα στον οποίο έπεσε, πο­λε­μώ­ντας στην πρώτη γραμ­μή, η αφρό­κρε­μα του κόμ­μα­τος. Μια με­γά­λη με­ρί­δα από τους ενα­πο­μεί­να­ντες ήθε­λαν επι­τέ­λους να απο­λαύ­σουν τους καρ­πούς της νίκης και όχι να μπουν σε νέες πε­ρι­πέ­τειες, με τη συ­νέ­χι­ση της επα­νά­στα­σης εκτός Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης.

Ένας ακόμα ση­μα­ντι­κός πα­ρά­γο­ντας ήταν ότι η τε­λι­κή επι­κρά­τη­ση των Μπολ­σε­βί­κων οδή­γη­σε στην αθρόα εισ­ροή χι­λιά­δων νέων μελών στο κόμμα, οι οποί­οι δεν είχαν σχέση ούτε με τις επα­να­στα­τι­κές ιδέες ούτε με την εμπει­ρία των πα­λαιών (πολ­λοί από αυ­τούς μά­λι­στα ήταν πρώην φα­να­τι­κοί αντί­πα­λοι της επα­νά­στα­σης που τώρα κοί­τα­ζαν να βο­λευ­τούν και να μπουν στο παι­γνί­δι της εξου­σί­ας).

Ο Στά­λιν, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος αυτή την κα­τά­στα­ση, έγινε ο εκ­φρα­στής μιας ανερ­χό­με­νης γρα­φειο­κρα­τί­ας, στή­νο­ντας συ­στη­μα­τι­κά τον προ­σω­πι­κό του μη­χα­νι­σμό και προ­χω­ρώ­ντας στα­δια­κά στην κα­τάρ­γη­ση των δη­μο­κρα­τι­κών δια­δι­κα­σιών και των  πο­λι­τι­κών πα­ρα­δό­σε­ων του Μπολ­σε­βί­κι­κου Κόμ­μα­τος.

Στην συ­νε­χή προ­σπά­θειά του να συ­ντη­ρή­σει και να διαιω­νί­σει αυτό τον μη­χα­νι­σμό, δεν δί­στα­σε να προ­χω­ρή­σει σε χι­λιά­δες εκτο­πι­σμούς στη μα­κρι­νή Σι­βη­ρία, σε κα­τα­δί­κες σε κα­τα­να­γκα­στι­κά έργα στα πε­ρί­φη­μα στρα­τό­πε­δα ερ­γα­σί­ας και σε ανα­ρίθ­μη­τες εκτε­λέ­σεις με συ­νο­πτι­κές δια­δι­κα­σί­ες. Οι συ­νή­θεις κα­τη­γο­ρί­ες ήταν «πρά­κτο­ρας του τρο­τσκι­στο­ζη­νο­βιε­φι­κού μπλοκ», «πρά­κτο­ρας του γερ­μα­νι­κού ή του για­πω­νέ­ζι­κου φα­σι­σμού», «σα­μπο­τα­ρι­στής» και ότι άλλο σκε­φτό­ταν το διε­στραμ­μέ­νο μυαλό των εντε­ταλ­μέ­νων δι­κα­στών του κα­θε­στώ­τος, πιο γνω­στός από τους οποί­ους υπήρ­ξε ο δε­ξιός μεν­σε­βί­κος Βυ­σίν­σκυ.

Τις απο­φά­σεις γι’ αυτές τις εκτε­λέ­σεις τις έπαιρ­νε ο ίδιος ο Στά­λιν, που όσο απί­στευ­το κι αν ακού­γε­ται αυτό, επέ­βλε­πε προ­σω­πι­κά την υλο­ποί­η­ση τους. Οι λί­στες με τους χι­λιά­δες έγκλει­στους μελ­λο­θά­να­τους που πέ­ρα­σαν από την τρο­με­ρή φυ­λα­κή της Γκε-Μπε-Ου, τη Λου­μπιάν­κα, βρι­σκό­ταν κάθε πρωί στο γρα­φείο του. Όλοι οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι αργά ή γρή­γο­ρα ομο­λο­γού­σαν την ενοχή τους, αφού πρώτα είχαν υπο­στεί τρο­μα­χτι­κά σω­μα­τι­κά και ψυ­χο­λο­γι­κά βα­σα­νι­στή­ρια από τους «επι­στή­μο­νες» ανα­κρι­τές της φο­βε­ρής υπη­ρε­σί­ας.

Ο «ΝΕ­ΚΡΟ­ΘΑ­ΦΤΗΣ» ΤΗΣ ΕΠΑ­ΝΑ­ΣΤΑ­ΣΗΣ    

Ο Στά­λιν αντι­λή­φθη­κε ότι για να επι­βιώ­σει έπρε­πε να κόψει κάθε νήμα με τις επα­να­στα­τι­κές πα­ρα­δό­σεις του Οκτώ­βρη και τα στε­λέ­χη που ακόμη τις εξέ­φρα­ζαν. Ούτε ένας από την παλιά ηγε­σία του Μπολ­σε­βί­κι­κου Κόμ­μα­τος, (αυτής που ου­σια­στι­κά πραγ­μα­το­ποί­η­σε την επα­νά­στα­ση), δεν γλύ­τω­σε το εκτε­λε­στι­κό από­σπα­σμα στις γνω­στές «Δίκες της Μό­σχας», -μια πα­ρω­δία στη­μέ­νης δι­κα­στι­κής λει­τουρ­γί­ας με εκα­το­ντά­δες ψευ­δο­μάρ­τυ­ρες-, παρ’ εκτός όσοι πρό­λα­βαν να αυ­το­κτο­νή­σουν ή να  πε­θά­νουν από φυ­σι­κό θά­να­το. Πιο γνω­στά ονό­μα­τα είναι αυτά των Κά­με­νεφ, Ζη­νό­βιεφ,  Μπου­χά­ριν, Ρά­ντεκ,  Ρύκωφ, Σμίλ­γκα,  Τόμ­σκι,  Πια­τα­κόφ, Ρα­κόφ­σκι, Σμιρ­νόφ, Αντό­νοφ-Οβ­σέ­γεν­κο, του στρα­τη­γού Του­χα­τσέφ­σκι και ο κα­τά­λο­γος δεν έχει τε­λειω­μό. Οι πιο πολ­λοί εκτε­λέ­στη­καν αφού πρώτα εξα­να­γκά­στη­καν να συ­νερ­γα­στούν μαζί του.

Τον πιο ισχυ­ρό αντί­πα­λο του, αυτόν που δεν είχε κα­τορ­θώ­σει να τον γο­να­τί­σει μέχρι τότε παρ’ ότι εξο­λό­θρευ­σε σχε­δόν όλη την οι­κο­γέ­νειά του, τον Τρό­τσκι, κα­τά­φε­ρε να τον δο­λο­φο­νή­σει το 1940, στέλ­νο­ντας στο Με­ξι­κό όπου βρί­σκο­νταν τότε  έναν εκτε­λε­στή της μυ­στι­κής υπη­ρε­σί­ας Γκε-Μπε-Ου.

Από το θά­να­το και την εξο­ρία δεν γλύ­τω­σαν ούτε άτομα του στε­νού πε­ρι­βάλ­λο­ντος του, όπως οι οι­κο­γέ­νειες των πα­λιών Γε­ωρ­για­νών μπολ­σε­βί­κων συ­ντρό­φων της νιό­της του Ενου­κί­τζε και  Ορ­τζο­νι­κί­τζε,  που τον στή­ρι­ξαν στα πρώτα του βή­μα­τα και οι οποί­ες είχαν πε­ρί­ο­πτη θέση στις γιορ­τές και τα συχνά τρα­πέ­ζια που διορ­γά­νω­νε. Δεν δί­στα­σε να στεί­λει στη Σι­βη­ρία ακόμα και τη γυ­ναί­κα του πιο έμπι­στου συ­νερ­γά­τη του, του Μο­λό­τοφ.

Όποιος βρί­σκο­νταν πολύ κοντά του και ήξερε πολλά για τον Στά­λιν, απο­τε­λού­σε γι αυτόν ένα εν δυ­νά­μει κίν­δυ­νο που έπρε­πε κά­ποια στιγ­μή να εκλεί­ψει. Οι αρ­χη­γοί της Μυ­στι­κής Αστυ­νο­μί­ας Γιά­γκο­ντα και ο αντι­κα­τα­στά­της του Γιέ­ζωφ είχαν την τύχη των χι­λιά­δων θυ­μά­των τους, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας φρι­κτά βα­σα­νι­στή­ρια και το εκτε­λε­στι­κό από­σπα­σμα τε­λι­κά. Ο διά­δο­χος τους Μπέ­ρια, ο οποί­ος επο­φθαλ­μιού­σε την ηγε­σία του κόμ­μα­τος, γλύ­τω­σε από τον Στά­λιν αλλά εκτε­λέ­στη­κε τε­λι­κά από τον Χρου­τσώφ, ο οποί­ος πρό­λα­βε και άρ­πα­ξε την αρ­χη­γία με τη βο­ή­θεια του στρα­τιω­τι­κού επι­τε­λεί­ου.

Ο Στά­λιν ήταν πα­ντρε­μέ­νος με την Νά­ντια Αλ­λη­λού­γιεβ­να, κόρη πα­λιού μπολ­σε­βί­κου, μια νεαρή, ευ­γε­νι­κή και τρυ­φε­ρή ύπαρ­ξη, την οποία οδή­γη­σε σε αυ­το­κτο­νία το 1932  σε ηλι­κία  31  χρο­νών.

Στις μέρες του πα­ρα­τη­ρή­θη­κε η με­γα­λύ­τε­ρη πα­ρα­χά­ρα­ξη της Ιστο­ρί­ας. Πλα­στο­γρα­φή­θη­καν χι­λιά­δες ντο­κου­μέ­ντα, σβή­στη­κε και ξα­να­γρά­φτη­κε δε­κά­δες φορές η ιστο­ρία του Κόμ­μα­τος σύμ­φω­να με τις επι­θυ­μί­ες του Στά­λιν και αφαι­ρώ­ντας κάθε φορά ονό­μα­τα που έπε­φταν στη δυ­σμέ­νειά του, ενώ  έγι­ναν κατά συρ­ροή φω­το­μο­ντάζ σε ανα­ρίθ­μη­τες φω­το­γρα­φί­ες της επο­χής, εξα­φα­νί­ζο­ντας από αυτές ανε­πι­θύ­μη­τα πρό­σω­πα.

Ο Στά­λιν κα­τά­φε­ρε να δη­μιουρ­γή­σει μια θρη­σκευ­τι­κού τύπου προ­σω­πο­λα­τρία γύρω από τον εαυτό του. Τα αγάλ­μα­τα και τα πορ­τρέ­τα του είχαν γε­μί­σει τη χώρα ενώ είχε πάρει το προ­σω­νύ­μιο «πα­τε­ρού­λης», όπως οι μι­ση­τοί τσά­ροι στο πα­ρελ­θόν.

Μέσα στη δε­κα­ε­τία 1930-1940 υπο­λο­γί­ζε­ται ότι πε­ρί­που 20 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι χά­θη­καν στα εκτε­λε­στι­κά απο­σπά­σμα­τα, τα στρα­τό­πε­δα ερ­γα­σί­ας και τους τό­πους εξο­ρί­ας. Πολ­λοί από αυ­τούς πέ­θα­ναν από ασι­τία εξ αι­τί­ας ενός τρο­με­ρού λιμού στην Ου­κρα­νία που προ­ήλ­θε κυ­ρί­ως από λάθη στο σχε­δια­σμό της γε­ωρ­γι­κής πα­ρα­γω­γής και από την ανα­γκα­στι­κή κο­λε­κτι­βο­ποί­η­ση, η οποία  απο­φα­σί­στη­κε με ξαφ­νι­κό και πρό­χει­ρο τρόπο και υπο­χρέ­ω­σε τους αγρό­τες να σφά­ξουν χι­λιά­δες ζώα. Ήταν τέ­τοια η πείνα των αν­θρώ­πων τότε που σε πολ­λές πε­ριο­χές πα­ρου­σιά­στη­καν εκτε­τα­μέ­να φαι­νό­με­να κα­νι­βαλ­λι­σμού.

Για τι­μω­ρία σε όσους αντι­στά­θη­καν σε αυτή την χωρίς προ­ε­τοι­μα­σία και σχέ­διο υπο­χρε­ω­τι­κή κολ­λε­κτι­βο­ποί­η­ση, ολό­κλη­ρες εθνό­τη­τες εξο­ρί­στη­καν από το ένα ση­μείο της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης στο άλλο.

Στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή η στα­λι­νι­κή γρα­φειο­κρα­τία τα πήγε ακόμα χει­ρό­τε­ρα. Τα πιο τρα­γι­κά δείγ­μα­τα της πο­λι­τι­κής της απο­τέ­λε­σαν οι πα­ρεμ­βά­σεις της στην Κίνα και τη Γερ­μα­νία, χώρες που βρί­σκο­νταν τότε σε επα­να­στα­τι­κό ανα­βρα­σμό.

Το 1926 επέ­βα­λε στην ηγε­σία του ΚΚ Κίνας μια πο­λι­τι­κή συ­νερ­γα­σί­ας με το αστι­κό κόμμα Κουο­μι­τάγκ, του οποί­ου τον ηγέτη, τον γνω­στό Τσαγκ Κάι Τσεγκ, με­τέ­πει­τα πρώτο πρό­ε­δρο της Εθνι­κι­στι­κής Κίνας (ση­με­ρι­νής Ταϊ­βάν), έκανε επί­τι­μο μέλος της Διε­θνούς, συμ­μα­χώ­ντας μαζί του και προ­τρέ­πο­ντας το ΚΚΚ να τον ακο­λου­θή­σει. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να αφή­σει άο­πλους τους επα­να­στα­τη­μέ­νους ερ­γά­τες και μόλις βρήκε ευ­και­ρία ο Τσαγκ Κάι Τσεγκ να κα­τα­σφά­ξει κάπου 1 εκα­τομ­μύ­ριο από αυ­τούς στη Σα­γκάη και την Κα­ντώ­να.

Στη Γερ­μα­νία κατά την πε­ρί­ο­δο πριν την άνοδο του Χί­τλερ, η γραμ­μή της στα­λι­νι­κής Διε­θνούς ήταν «καμιά συ­νερ­γα­σία με το Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα», το με­γα­λύ­τε­ρο ερ­γα­τι­κό κόμμα της επο­χής, τους οπα­δούς του οποί­ου απο­κα­λού­σε «σο­σιαλ­φα­σί­στες». Η στάση αυτή απο­δυ­νά­μω­σε ένα κί­νη­μα με εκα­τομ­μύ­ρια ορ­γα­νω­μέ­νους ερ­γά­τες, στρέ­φο­ντάς τους προς τους εθνι­κο­σο­σια­λι­στές του Χί­τλερ που υπό­σχο­νταν κα­τα­πο­λέ­μη­ση της τε­ρά­στιας ανερ­γί­ας που μά­στι­ζε τότε τη Γερ­μα­νία αλλά και μια πε­ρή­φα­νη ρε­βάνς από την ήττα του Ά Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου.

Στις εκλο­γές του 1933, χρο­νιά επι­κρά­τη­σης  του να­ζι­στι­κού κόμ­μα­τος και ανό­δου του Χί­τλερ στην εξου­σία, οι οπα­δοί του ΚΚ Γερ­μα­νί­ας σε όποιες πε­ριο­χές  δεν είχαν υπο­ψη­φί­ους, ψή­φι­σαν το να­ζι­στι­κό κόμμα μετά από προ­τρο­πή της ηγε­σί­ας τους.

Ήταν η πε­ρί­φη­μη «Τρίτη Πε­ρί­ο­δος» λαθών του Στά­λιν. Μετά από αυτή πραγ­μα­το­ποιεί στρο­φή 360 μοι­ρών, αλ­λά­ζο­ντας εντε­λώς την πο­λι­τι­κή του και προ­ω­θώ­ντας τη συ­νερ­γα­σία με τα αστι­κά κόμ­μα­τα, τη γνω­στή και ως πο­λι­τι­κή των «Λαϊ­κών Με­τώ­πων».

Τις πα­ρα­μο­νές του Β΄ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου ο Στά­λιν, φο­βού­με­νος τη  δη­μιουρ­γία εστιών αντί­στα­σης ενα­ντί­ον του μέσα από τα στρα­τιω­τι­κά επι­τε­λεία και μην πι­στεύ­ο­ντας ότι ο Χί­τλερ θα του επι­τε­θεί, ξε­κί­νη­σε ένα πο­γκρόμ διώ­ξε­ων, στέλ­νο­ντας στο εκτε­λε­στι­κό από­σπα­σμα χι­λιά­δες αξιω­μα­τι­κούς, με πρώτο και κα­λύ­τε­ρο τον πε­ρί­φη­μο στρα­τη­γό της επα­νά­στα­σης Του­χα­σέφ­σκι. Άφησε έτσι ου­σια­στι­κά ακέ­φα­λη τη στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία. Αυτός ήταν ένας από τους πα­ρά­γο­ντες που, απο­τυ­πω­μέ­νος στις ανα­φο­ρές των μυ­στι­κών του υπη­ρε­σιών και σε άμεση σχέση με τα απα­ραί­τη­τα για τη συ­νέ­χι­ση του πο­λέ­μου πε­τρέ­λαια του Καυ­κά­σου που ήταν ο βα­σι­κός στό­χος, ώθη­σαν τον Χί­τλερ να ανα­στεί­λει τις επι­χει­ρή­σεις του στο δυ­τι­κό μέ­τω­πο και να επι­τε­θεί στη Σο­βιε­τι­κή  Ένωση.

Ο Στά­λιν πί­στευε ότι μετά το «Σύμ­φω­νο Μη Επί­θε­σης» που υπέ­γρα­ψε με τον επι­τε­τραμ­μέ­νο του Χί­τλερ Ρί­μπε­ντροπ, η Γερ­μα­νία δεν θα του επι­τί­θο­νταν. Ήταν σύ­νη­θες για την ψυ­χο­σύν­θε­ση του πρώτα να βγά­ζει προ­σω­πι­κές εκτι­μή­σεις και απο­φά­σεις, να κα­τα­στρώ­νει σχέ­δια στο μυαλό του σύμ­φω­να με τη δική του λο­γι­κή και μετά να προ­σπα­θεί να τα υλο­ποιεί, με οποιο­δή­πο­τε τί­μη­μα συ­νε­πα­γό­ταν αυτό. Και το συ­νη­θι­σμέ­νο τί­μη­μα στις πε­ρισ­σό­τε­ρες των πε­ρι­πτώ­σε­ων  αντι­στοι­χού­σε σε χι­λιά­δες και εκα­τομ­μύ­ρια νε­κρούς.

Έπεσε για μια ακόμη φορά έξω και οι Γερ­μα­νοί, μη βρί­σκο­ντας ου­σια­στι­κά αντί­στα­ση σε μια ανο­χύ­ρω­τη Σο­βιε­τι­κή Ένωση, έφτα­σαν μέχρι τα πε­ρί­χω­ρα της Μό­σχας ενώ ο Στά­λιν κρυ­βό­ταν πα­νι­κό­βλη­τος στα κα­τα­φύ­για, χα­μέ­νος από όλους για μέρες. Χι­λιά­δες Ρώσοι στρα­τιώ­τες συλ­λαμ­βά­νο­νταν και κλεί­νο­νταν σε στρα­τό­πε­δα αιχ­μα­λώ­των χωρίς να προ­λά­βουν να δώ­σουν ούτε μια μάχη. Όλοι αυτοί κα­τη­γο­ρή­θη­καν αρ­γό­τε­ρα για…συ­νερ­γα­σία με τον εχθρό και στάλ­θη­καν σε ρω­σι­κά, αυτή τη φορά, στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης, για να μην απο­κα­λύ­ψουν την ανε­τοι­μό­τη­τα του ρω­σι­κού στρα­τού και τη βλα­κώ­δη αντι­με­τώ­πι­ση της επί­θε­σης από τη στρα­τιω­τι­κή και πο­λι­τι­κή ηγε­σία.

Μόνο η ηρω­ι­κή αντί­στα­ση του σο­βιε­τι­κού λαού που δε­χό­ταν την ανε­λέ­η­τη σκλη­ρό­τη­τα των χι­τλε­ρι­κών στρα­τευ­μά­των και η δη­μιουρ­γία, με λαϊκή πρω­το­βου­λία, παρ­τι­ζά­νι­κων τμη­μά­των τα οποία πα­ρε­νο­χλού­σαν συ­νε­χώς τις γερ­μα­νι­κές στρα­τιές, μαζί με την αξιο­ποί­η­ση την τε­λευ­ταία ώρα κά­ποιων λίγων ενα­πο­μει­νά­ντων κα­τηρ­τι­σμέ­νων αξιω­μα­τι­κών όπως ο με­τέ­πει­τα στρα­τάρ­χης Ζού­κωφ (που ούτε κι αυτός δε γλύ­τω­σε τον προ­σω­πι­κό φθόνο του Στά­λιν μετά τον πό­λε­μο), έσω­σαν τη χώρα.

Ο τρο­μα­χτι­κός αριθ­μός θυ­μά­των (γύρω στα 25 εκα­τομ­μύ­ρια νε­κροί)  που είχε η Σο­βιε­τι­κή Ένωση στη διάρ­κεια του πο­λέ­μου, δη­μιουρ­γή­θη­κε εξ’ αι­τί­ας κυ­ρί­ως αυτής της απρο­βλε­ψί­ας του Στά­λιν να ορ­γα­νώ­σει την άμυνα της χώρας.

Μετά τη νι­κη­φό­ρα και με ανυ­πο­λό­γι­στες θυ­σί­ες μάχη του Στά­λιν­γκραντ η οποία  έγει­ρε και την πλά­στιγ­γα του πο­λέ­μου, ξε­κί­νη­σαν οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για το μοί­ρα­σμα της Ευ­ρώ­πης. Ο Στά­λιν, ως πρώτη έν­δει­ξη καλής θέ­λη­σης απέ­να­ντι στους συμ­μά­χους του Αγ­γλο­α­με­ρι­κα­νούς, απο­φά­σι­σε να…κα­ταρ­γή­σει και επι­σή­μως την –ήδη ανε­νερ­γή- Διε­θνή, εν έτει 1943 και με­σού­ντος του πο­λέ­μου, για να απο­σύ­ρει από πάνω του κάθε υπό­νοια για εν­δε­χό­με­νη … εξα­γω­γή της επα­νά­στα­σης.

 Ο «ΣΟ­ΣΙΑ­ΛΙ­ΣΜΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ»

Όλες αυτές οι πα­λι­νω­δί­ες της στα­λι­νι­κής ηγε­σί­ας δεν ήταν τί­πο­τε άλλο από την έκ­φρα­ση μιας πο­λι­τι­κής που απο­σκο­πού­σε στην προ­στα­σία των συμ­φε­ρό­ντων της γρα­φειο­κρα­τι­κής κά­στας που κα­τα­δυ­νά­στευε τον σο­βιε­τι­κό λαό και στη συ­νέ­χι­ση της από­λυ­της προ­σω­πι­κής δι­κτα­το­ρι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης από τον ίδιο τον Στά­λιν.

Στο ιδε­ο­λο­γι­κό επί­πε­δο οι απο­λο­γη­τές του κα­θε­στώ­τος προ­σπά­θη­σαν να δι­καιο­λο­γή­σουν αυτή την πο­λι­τι­κή προ­τάσ­σο­ντας το θε­ω­ρη­τι­κό επι­χεί­ρη­μα της ανά­πτυ­ξης του «σο­σια­λι­σμού σε μια χώρα», μια θέση που ερ­χό­ταν σε πλήρη ανα­ντι­στοι­χία με τις βα­σι­κές διε­θνι­στι­κές θε­ω­ρη­τι­κές επε­ξερ­γα­σί­ες του Μαρξ, του Έγκελς και του Λένιν.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, με την επι­κρά­τη­ση αυτής της πο­λι­τι­κής  είχαν μπει τα θε­μέ­λια για την κα­τάρ­ρευ­ση, αργά ή γρή­γο­ρα, του σο­βιε­τι­κού κα­θε­στώ­τος, που απο­μο­νω­μέ­νο και γρα­φειο­κρα­τι­κά πα­ρα­μορ­φω­μέ­νο δεν κα­τόρ­θω­σε να ανα­πτύ­ξει την οι­κο­νο­μι­κή δυ­να­μι­κή που απαι­τού­νταν για να αντα­πε­ξέλ­θει στον οξύ διε­θνή αντα­γω­νι­σμό που επέ­βαλ­λε ο κα­πι­τα­λι­σμός .

Με αυτόν τον τρόπο, εξη­γώ­ντας δη­λα­δή το ρόλο της γρα­φειο­κρα­τί­ας,  μπο­ρεί να εξη­γη­θεί και η «πε­ρί­ερ­γη» για πολ­λούς στάση που είχε η Σο­βιε­τι­κή Ένωση απέ­να­ντι σε πα­γκό­σμια επα­να­στα­τι­κά γε­γο­νό­τα όπως ήταν ο Ισπα­νι­κός Εμ­φύ­λιος Πό­λε­μος και η Ελ­λη­νι­κή Εθνι­κή Αντί­στα­ση αλλά και η συμ­φι­λιω­τι­κή πο­λι­τι­κή της πλειο­ψη­φί­ας των Κομ­μου­νι­στι­κών Κομ­μά­των που είχε τον έλεγ­χο τους στην Ευ­ρώ­πη, που παρ’ ότι βγή­καν πα­νί­σχυ­ρα μετά τον πό­λε­μο, αντί να επι­διώ­ξουν μια σο­σια­λι­στι­κή αλ­λα­γή στις χώρες τους, επέ­λε­ξαν την απο­δο­χή «οι­κου­με­νι­κών» κυ­βερ­νή­σε­ων και την «συ­νερ­γα­σία» με τα αστι­κά κόμ­μα­τα (Ιτα­λία, Γαλ­λία κλπ) .

Στην Ισπα­νία ήταν η ωμή πα­ρέμ­βα­ση των στα­λι­νι­κών στρα­τιω­τι­κών σω­μά­των και των ει­δι­κών της GBU οι οποί­οι είχαν κα­τα­κλύ­σει την Ισπα­νία, που αφό­πλι­σε το με­γά­λο επα­να­στα­τι­κό κί­νη­μα το οποίο ου­σια­στι­κά κα­θο­δη­γού­νταν από αναρ­χι­κούς και σο­σια­λι­στές και πα­ρέ­δω­σε τη χώρα στον Φράν­κο. Ο Στά­λιν δεν επι­θυ­μού­σε εξω­τε­ρι­κές επα­να­στα­τι­κές απει­λές που μπο­ρεί να αμ­φι­σβη­τού­σαν το κα­θε­στώς που είχε δη­μιουρ­γή­σει.

Οι Έλ­λη­νες κομ­μου­νι­στές λίγο αρ­γό­τε­ρα πλή­ρω­σαν ακρι­βά την από­λυ­τη προ­σκόλ­λη­ση της κομ­μα­τι­κής τους ηγε­σί­ας στη σο­βιε­τι­κή γρα­φειο­κρα­τία, (η οποία είχε συμ­φω­νή­σει με τον Τσώρ­τσιλ για την υπα­γω­γή της Ελ­λά­δας στην αγ­γλι­κή επιρ­ροή μετά τον πό­λε­μο), με μια τρο­μα­χτι­κή ήττα και τις εκτε­λέ­σεις χι­λιά­δων αγω­νι­στών. Όσοι κα­τά­φε­ραν να γλυ­τώ­σουν βί­ω­σαν την εμπει­ρία της έγκλη­σης στις σκλη­ρές ελ­λη­νι­κές φυ­λα­κές, στα ξε­ρο­νή­σια και στα πε­ρί­φη­μα στρα­τό­πε­δα «ανα­μόρ­φω­σης», ενώ στην πο­λι­τι­κή ζωή κυ­ριάρ­χη­σε για δε­κα­ε­τί­ες το κρά­τος της σκλη­ρής Δε­ξιάς.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙ­ΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα υπάρ­χει μια συ­στη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια από διά­φο­ρους αστούς  θε­ω­ρη­τι­κούς να επι­κρα­τή­σει η άποψη ότι ο Στά­λιν ήταν η φυ­σιο­λο­γι­κή εξέ­λι­ξη του Λένιν και ότι η μο­να­δι­κή κα­τά­λη­ξη που μπο­ρεί να έχει οποιο­δή­πο­τε σο­σια­λι­στι­κό πεί­ρα­μα, είναι αυτή που ανα­πό­φευ­κτα οδη­γεί σε μια τυ­ραν­νι­κή και απο­λυ­ταρ­χι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση.

Οι θε­ω­ρί­ες αυτές καμιά σχέση δεν έχουν βε­βαί­ως με τις πραγ­μα­τι­κές αι­τί­ες που οδή­γη­σαν στην επι­κρά­τη­ση του στα­λι­νι­κού φαι­νό­με­νου και τις οποί­ες εξη­γή­σα­με πα­ρα­πά­νω.

Ο στα­λι­νι­σμός ήταν ένα τρο­μα­κτι­κό πι­σω­γύ­ρι­σμα για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, δεν ήταν όμως μια νο­μο­τέ­λεια που θα κα­θο­ρί­ζει επ’ άπει­ρον την προ­σπά­θεια για τη σο­σια­λι­στι­κή αλ­λα­γή. Άλ­λω­στε η πο­ρεία της κοι­νω­νι­κής εξέ­λι­ξης ποτέ δεν ήταν ευ­θύ­γραμ­μη, πάντα υπήρ­χαν πι­σω­γυ­ρί­σμα­τα και μα­κρό­συρ­τοι πε­ρί­ο­δοι στα­σι­μό­τη­τας.

Το στα­λι­νι­κό φαι­νό­με­νο εντάσ­σε­ται σ’ αυτά ακρι­βώς τα πλαί­σια, παρά την προ­σπά­θεια της ηγε­σί­ας του ΚΚΕ να το εξω­ρα­ΐ­σει και να θε­ω­ρεί ως μο­να­δι­κό προ­σω­ρι­νό ιστο­ρι­κό πι­σω­γύ­ρι­σμα…τη με­τα­στα­λι­νι­κή πε­ρί­ο­δο που συ­νε­χί­στη­κε με την κα­τάρ­ρευ­ση της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης. Σαν να μην ήταν παι­διά του Στά­λιν και επί­λε­κτα μέλη της κομ­μα­τι­κής νο­μεν­κλα­τού­ρας οι διά­φο­ροι Γιέλ­τσιν, Γκαϊ­ντάρ και Γκορ­μπα­τσώφ που πρω­το­στά­τη­σαν στην πα­λι­νόρ­θω­ση του κα­πι­τα­λι­σμού. Η στα­λι­νι­κή πε­ρί­ο­δος επι­διώ­κε­ται να μεί­νει στο απυ­ρό­βλη­το, μα­κρι­νή και ανε­ξε­ρεύ­νη­τη, όπως το Αρ­χείο με τα εκα­το­ντά­δες στοι­χεία και ντο­κου­μέ­ντα από την ιστο­ρία του ελ­λη­νι­κού κομ­μου­νι­στι­κού κι­νή­μα­τος, που σα­πί­ζει στα υπό­γεια του Πε­ρισ­σού!

Ο στα­λι­νι­σμός επη­ρέ­α­σε σε με­γά­λο βαθμό και για πάρα πολλά χρό­νια την πο­ρεία του πα­γκό­σμιου ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και απ’ ότι φαί­νε­ται την επη­ρε­ά­ζει ακόμη. Σε αυτή την πο­ρεία δυ­στυ­χώς το ισο­ζύ­γιο του απο­λο­γι­σμού είναι ακόμη αρ­νη­τι­κό για την ερ­γα­τι­κή τάξη.

Μόνο αν και όταν η Αρι­στε­ρά κα­τα­φέ­ρει να ξε­κα­θα­ρί­σει το ιστο­ρι­κό της πα­ρελ­θόν και λύσει ορι­στι­κά τους πα­λιούς λο­γα­ρια­σμούς μαζί του ανοί­γο­ντας μια ει­λι­κρι­νή  συ­ζή­τη­ση επάνω στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα, θα κα­τορ­θώ­σει να κάνει πράξη τις αυ­θε­ντι­κές μαρ­ξι­στι­κές-λε­νι­νι­στι­κές θέ­σεις για να δια­λυ­θεί η οποια­δή­πο­τε σύγ­χυ­ση και να πάψει το πο­λι­τι­κό τοπίο να είναι θολό, πα­ρα­πέ­μπο­ντας συ­νε­χώς τον σο­σια­λι­σμό σε ένα μα­κρι­νό και απροσ­διό­ρι­στο μέλ­λον!

Η Ζαν ντ Αρκ θα ειναι (με το χρισμα των εικονων του Αγ Ορους) και θα καει για το εθνος η «συμβιβασμενος» Λενιν για να σωθει η διεθνιστικη επανασταση με βαση την Ελλαδα (μεσω δανειστων και ΔΝΤ βεβαιως βεβαιως).

Η κατασταση ξεφευγει προς το γελοιο.Για οσους υπερασπιζονται με λογικα επιχειρηματα οσα (και οσους)  μεχρι χτες κατεκριναν (και πολυ σωστα)αντιστρεφοντας την πραγματικοτητα προς τον σουρεαλισμο.Ουτε Ιωαννα της Λωραινης ουτε Λενιν.

Animal-Farm-George-Orwell-5

Μαλλον την φαρμα των ζωων του Οργουελ ζουμε αυτες τις μερες.Οταν καποια απο τα εξεγερμενα ζωα αποκτουν σιγα σιγα ανθρωπινα χαρακτηριστικα αντικαθιστωντας τοπυς μεχρι χτες αφεντες.

Joan_of_arc_miniature_graded Ιωαννα της Λωραινης

Σε ηλικία 13 ετών είδε στον κήπο του πατρικού σπιτιού της το πρώτο από τα οράματά της, όπου παρουσιαζόταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, η Αγία Μαργαρίτα και η Αγία Αικατερίνη και την καλούσαν να δράσει προκειμένου να απαλλάξει τη Γαλλία από την ταπείνωση που της είχαν επιβάλει οι Άγγλοι με τη Συνθήκη του Τρουά στην πιο κρίσιμη φάση του Εκατονταετούς πολέμου, και να βοηθήσει τον διάδοχο του γαλλικού θρόνου Κάρολο Z΄ να επανακτήσει το στέμμα

http://www.eleftheriaonline.gr/politiki/aftodioikisi/perifereia/item/72569-anastoli-ergwn-diaxeirisis-aporrimmatwn

Αναστολή όλων των έργων διαχείρισης σύμμικτων απορριμμάτων που είχαν δρομολογηθεί μέσω ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) και για τα οποία δεν είχαν υπογραφεί συμβάσεις μέχρι τη μέρα έγκρισης του νέου ΕΣΔΑ, προβλέπει το νέο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ), που είχε τεθεί σε διαβούλευση τον Ιούνιο και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.

Συγκεκριμένα και σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Καθημερινή»: «Ακυρώνονται όλοι οι διαγωνισμοί που αφορούσαν διαχείριση αστικών στερεών απορριμμάτων (ΑΣΑ) σε μεγάλες εγκαταστάσεις σε Πελοπόννησο, Δυτική Μακεδονία, Ηλεία, Σέρρες, Ηπειρο, Αλεξανδρούπολη, Θήβα, Φωκίδα κ.α., που θα αντικατασταθούν από έργα και υποδομές βάσει του νέου σχεδιασμού, ο οποίος δίνει βάση στη μείωση της παραγωγής απορριμμάτων και στην ανακύκλωση, σύμφωνα και με τη νέα κοινοτική νομοθεσία. Γενικότερα, δίνεται έμφαση στον ρόλο των δήμων σε όλο το φάσμα της διαχείρισης, ενώ θεσμοθετούνται τοπικά σχέδια διαχείρισης που ενσωματώνονται στα νέα περιφερειακά σχέδια (ΠΕΣΔΑ). Τα ΠΕΣΔΑ, τα οποία πρέπει να έχουν αναθεωρηθεί έως το τέλος Σεπτεμβρίου, μπορεί να προβλέπουν ΣΔΙΤ συμβατά με το νέο ΕΣΔΑ.

Το φιλόδοξο σχέδιο αντιστρέφει σε σχέση με πριν το ισοζύγιο επεξεργασίας των σύμμικτων ΑΣΑ υπέρ των ανώτερων μορφών διαχείρισης, με έμφαση στη διαλογή στην πηγή, θέτοντας στόχο για το 2002 την αναλογία 74% ανάκτηση και 26% διάθεση. Στο πλαίσιο αυτό καθιερώνεται η χωριστή συλλογή αποβλήτων για γυαλί, χαρτί, μέταλλο και πλαστικό, ώστε να εξασφαλισθεί η ανακύκλωση του 65% του συνολικού τους βάρους από το στάδιο της προδιαλογής έως το 2020.
Η σημαντικότερη διαφοροποίηση σε σχέση με το αρχικό κείμενο είναι η σαφής απορριπτική αναφορά στην καύση ως μέθοδο διαχείρισης, καθώς αποτελεί διεργασία υψηλής περιβαλλοντικής όχλησης. Αντ’ αυτής προστέθηκε με διακριτό τρόπο το κεφάλαιο «Ανάκτηση ενέργειας-Ενεργειακή αξιοποίηση αποβλήτων», δηλαδή πρακτικές ήπιας περιβαλλοντικής όχλησης που μέσω βιολογικών ή και χημικών διεργασιών παράγουν δευτερογενή αέρα ή υγρά καύσιμα για παραγωγή ενέργειας (π.χ. ανάκτηση βιοαερίου από ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ, παραγωγή βιοαερίου μέσω αναερόβιας αποδόμησης και παραγωγή βιοντίζελ από απόβλητα έλαια).

Ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Γιάννης Τσιρώνης χαρακτήρισε το νέο ΕΣΔΑ «φιλόδοξο σχεδιασμό που σηματοδοτεί την ανατροπή των ακολουθούμενων μέχρι σήμερα πολιτικών των κυβερνήσεων της τελευταίας τουλάχιστον δεκαετίας και κατευθύνει προς μια οικονομία και μια κοινωνία με μηδενικά απόβλητα, που θα μετατρέπει τα απόβλητα σε πόρους». Οπως ανέφερε: «Η εναρμόνισή του με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και η αξιοποίηση -αλλά και υπέρβαση σε ορισμένες περιπτώσεις- των πιο θετικών στοιχείων του κοινοτικού κεκτημένου, σε συνδυασμό με τη διασφαλισμένη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων υποδομών και δράσεων, αποτελούν το πρώτο βήμα για το πέρασμα από τη μεσαιωνικού τύπου ανεξέλεγκτη απόρριψη αποβλήτων στη σύγχρονη αντίληψη της ανάκτησής τους με φιλικό για το περιβάλλον και την κοινωνία τρόπο». Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η ανακύκλωση στην Ελλάδα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Μολονότι το 2011 τα οργανικά απόβλητα αντιστοιχούσαν στο 15% της συνολικής παραγωγής, οι ποσότητες οργανικού κλάσματος που ανακτήθηκαν την ίδια χρονιά μέσω χωριστής συλλογής (κομποστοποίηση και ενεργειακή ανάκτηση) αντιστοιχούσαν μόλις στο 3% επί των συνολικά παραγόμενων αστικών απορριμμάτων».Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/politiki/aftodioikisi/perifereia/item/72569-anastoli-ergwn-diaxeirisis-aporrimmatwn

11208636_874170699329581_6585228084930781346_n

Σημασία έχει όμως, όπως είπε και ο Αρχηγός Αλέξιος στο Κόκκινο, να μη χαθούν 5 ολόκληρες χιλιάδες θέσεις εργασίας στα λατομεία χρυσού. Να είμεθα επιτέλους υπεύθυνοι.

skouries

http://news247.gr/eidiseis/politiki/syriza-ierissou-o-prwthypoyrgos-ekane-ton-agwna-mas-shmaia-den-tha-epitrepsoyme-kanenan-empaigmo.3596488.html

Την αντίδραση της οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ στην Ιερισσό της Χαλκιδικής προκάλεσαν όσα είπε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας για την επένδυση χρυσού στις Σκουριές, στη συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο», και ζητάει πλήρη αποσαφήνιση της θέσης της κυβέρνησης σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κόμματος για το ζήτημα.

«Δεν θα επιτρέψουμε τον εμπαιγμό μας από κανέναν πρώην και ιδιαίτερα από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, που είχε κάνει τον αγώνα μας σημαία του, ούτε θα αφήσουμε τους συναγωνιστές μας ανυπεράσπιστους στο έλεος μιας πολυεθνικής. Για το ζήτημα των Σκουριών υπάρχουν ήδη πολλές αποφάσεις συνεδρίων και απαιτούμε να γνωρίζουμε αν η ανακοινωμένη θέση του κόμματός μας και του ίδιου του προέδρου, όπως επανειλημμένα έχει εκφραστεί από τον ίδιο και κορυφαία στελέχη μας, έχει αλλάξει στα πλαίσια της διαφοράς που έχει προκύψει μεταξύ της διακηρυγμένης πολιτικής θέσης και της κυβερνησιμότητας της ‘πρώτης φοράς αριστεράς’.

Είναι δεδομένο ότι εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέσα από το κίνημα ενάντια στο χρυσό μέχρι την τελική δικαίωσή μας» αναφέρει, μεταξύ άλλων, σε ανακοίνωσή της.

Δεν συμφωνω σε ολα τα σημεια αλλα στο γενικο πνευμα με βρισκει συμφωνο ο κ Καμιζης.

Ψυχραιμια, να σκεφτουμε αυτους που ειναι πισω, και κυριως να αφησουμε την δικαιοσυνη να αποφασισει.Αν καποιος βλαψει αγαπημενους μου κανεις δεν μπορει να κρινει τις αντιδρασεις μου.Ο πονος η οργη τα συναισθηματα οι αντιδρασεις των συγγενων του θυματος ειναι απολυτα σεβαστα και κατανοητα.Ομως στις δικες μας κοινωνιες δεν δικαζει το συναισθημα και ο πονος των συγγενων. Και σιγουρα οχι τα ΜΜΕ.Εχουμε θεσμους της δικαιοσυνης που αποφασιζουν εκτιμωντας απο αποσταση ολα τα γεγονοτα.Και καλα γινεται με αυτο το τροπο.Τα ΜΜΕ καποτε  τροφοδοτουν με εκφρασεις το μισος και την οργη στην κοινη γνωμη μονο και μονο γιατι το συναισθημα πουλαει. Να μην τα ακολουθησουμε οταν το κανουν.

Τελος θα περιμενα απο την τοπικη επιτροπη του ΣΥΡΙΖΑ (αν υπαρχει ακομα) και μαλιστα εκεινες και εκεινους που ενδιαφερονται για τα ανθρωπινα δικαιωματα και τον σεβασμο της προσωπικοτητας καθε κατηγορουμενου-ης  να παρουν θεση για οσα γινωνται αυτες τις μερες.Η εκκλησια, τα πολιτικα κομματα, οι φορεις μιας κοινωνιας καλο θα ηταν να ειναι σε δημοσιο διαλογο με τους πολιτες οταν συμβαινουν γεγονοτα που ενδιαφερουν την κοινη γνωμη. Ολα πολιτικα ειναι σε τελικη αναλυση μιας και συμβαινουν μεσα στην ανθρωπινη κοινωνια με τις αξιες και τα πιστευω της..Ακομα και τα εγκληματα παθους. Και αν το ιδιο το εγκλημα εχει καποτε βαθια προσωπικα στοιχεια η αντιμετωπιση του σιγουρα εχει κοινωνικες και πολιτικες παραμετρους που βαζουν γενικωτερες υποθηκες οσον αφορα τα δικαιωματα οσων κατηγορουνται για παραβατικη (η και εγκληματικη) συμπεριφορα.

http://anagnostis.org/content/%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%82

Του Δημήτρη Καμιζή, ιατρού, τ. δημάρχου Ερμιονίδας

Τις τελευταίες μέρες και σήμερα έξω από τα Δικαστήρια του Ναυπλίου, ξεκίνησε να γράφεται και να εκτυλίσσεται ο επίλογος μιας τραγωδίας που αφορά στο τραγικό συμβάν της δολοφονίας ενός νέου άνδρα στην γενέτειρα μου την Κοιλάδα. Το θέμα λόγω της προβολής των μέσων μαζικής ενημέρωσης έλαβε και πανελλήνιες διαστάσεις όπως γίνεται συνήθως άλλωστε σε τέτοιου είδους εγκλήματα με ερωτικά και σεξιστικά κίνητρα. Στην τοπική μας ιδιαίτερα κοινωνία πολλές οι συζητήσεις και τα σχόλια ,πολλές οι εικασίες, πολλές οι δίκες στους δρόμους και στα καφενεία πολλοί οι κριτές και υποκριτές όπως συνήθως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις αλλά και πολύς ο πόνος κυρίως των συγγενών του θύματος. Μπροστά σε αυτό το τραγικό συμβάν και τα επακόλουθά του με την ιδιότητα του συμπολίτη, γιατρού αλλά και δημάρχου για χρόνια στη περιοχή μας, θα ήθελα να καταθέσω λίγες σκέψεις μου με ψυχραιμία και θάρρος στους συμπατριώτες μου αλλά και στην κοινή γνώμη:

 

1. Το τραγικό αυτό γεγονός, το έγκλημα, θα μπορούσε να έχει συμβεί σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας και του κόσμου, όπως άλλωστε γνωρίζουμε κατά καιρούς συμβαίνουν παρόμοια. Ο ίδιος ο τόπος και η γεωγραφία του είναι ο μόνος που δεν ευθύνεται. Ευθύνη ασφαλώς έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, ο τρόπος της ζωής μας που προκαλεί ανταγωνισμούς και εντάσεις που παίρνουν τραγικές καμιά φορά διαστάσεις, η κατάσταση της ψυχικής υγείας των ανθρώπων που εμπλέκονται και κυρίως, κατά την γνώμη μου οι κρατούσες και δεσπόζουσες ηθικές αξίες και αρχές σε μια μικρή η μεγαλύτερη κοινωνία, οι αντιστάσεις και οι άμυνές της αλλά και η ύπαρξη η όχι θεσμικών η εθελοντικών παρεμβάσεων προληπτικά και έγκαιρα.

 

2. Τα θύματα δεν περιορίζονται μόνον σε όποιον χάνει την ζωή του που ασφαλώς είναι και το τραγικότερο αλλά και μεταξύ των δραστών και του περιβάλλοντός των που υφίσταντε τις ύστερες συνέπειες, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε ένα παιδί βαριά ψυχικά τραυματισμένο για όλη την υπόλοιπη ζωή του, και ορφανό από την προστασία και ανατροφή και από τους δύο γονείς του,

 

3. Η επικράτηση του άκρατου υλισμού και ευδαιμονισμού, η επιδίωξη του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού, και η έναντι παντός τιμήματος κίνηση για ατομική ικανοποίηση και απόλαυση κάθε λογής διαλύουν την οικογένεια, την κοινωνία, και αδρανοποιούν και αχρηστεύουν τις αμυντικές της γραμμές .

Είναι αυτά τα πρότυπα της ζωής που επικρατούν και προβάλλονται στην εποχή μας, που αφοπλίζουν συνειδήσεις και οπλίζουν ανθρωποκτόνα χέρια.

 

4. Όπως και όλες οι ασθένειες έτσι και όλα τα νοσηρά φαινόμενα στη ζωή και την κοινωνία έχουν χρόνο και συνθήκες επώασης πριν από την εκδήλωσή τους. Το τραγικό αυτό γεγονός στην Κοιλάδα μας, δεν συνέβη εν αιθρία αλλά επωάσθηκε κάτω από ευνοϊκές για να συμβεί συνθήκες όπως και κάποια στιγμή συνέβη.

 

5. «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»

 

Η οργή, το μίσος η υβριστική και επιτιμητική «κατόπιν εορτής» κριτική απέναντι στον η τους δράστες ελάχιστα ωφελεί και παιδαγωγεί.

Αντίθετα η σιωπή και η περίσκεψη, ο αυστηρός επανέλεγχος των συμπεριφορών και των πράξεων από τον καθένα μας, η απόρριψη με θάρρος και γενναιότητα των καταστροφικών και ευδαιμονικών προτύπων που καθημερινά μας σερβίρονται με κάθε τρόπο, και η υιοθέτηση δημιουργικών και θετικών προτύπων κατανόησης ,συγχώρησης, αγάπης και αλληλεγγύης στην κοινωνία μας αλλά και η ειλικρινής μετάνοια και προσευχή μας, είναι απαραίτητες και ικανές συνθήκες να μας επαναφέρουν σε ένα δρόμο ζωής με λιγότερο πόνο και δυστυχία με περισσότερη χαρά, σε ένα δρόμο πιο κοντά στο Θεό, γιατί όχι.

Οι κατάρες και τα αναθέματα η αναπαραγωγή του μίσους και της εκδίκησης σε τίποτα δεν βοηθούν. Ας αφήσουμε την ανθρώπινη δικαιοσύνη και τον Θεό να κρίνουν να δικάσουν και να καταδικάσουν. Εμείς ας είμαστε έτοιμοι να προλαμβάνουμε.

Δημήτρης Καμιζής

11800495_1626822454261822_3122230036374483137_n

Συμφωνω

Το τέλος της επικοινωνιακής αθωότητας, του Γιώργου Νικολαϊδη

Είναι πλέον ολοφάνερο πως η λεγόμενη «αριστερή παρένθεση» έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 16.7.2015, όταν η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ εκβιάστηκε από τον πρωθυπουργό και υιοθέτησε προκαταβολικά μερικά από τα μέτρα του Μνημονίου Τσίπρα, που ο τελευταίος είχε συνομολογήσει τη Δευτέρα το πρωί με τους δανειστές. Διότι αυτή η κυβέρνηση κανένα περιθώριο άσκησης αριστερής πολιτικής δεν διαθέτει πια, ενώ αντιθέτως είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει (και μάλιστα επί του παρόντος χωρίς αξιόλογη αριστερή αντιπολίτευση να την εμποδίζει) νέα λαίλαπα σκληρών και αντικοινωνικών νεοφιλελεύθερων αντιλαϊκών μέτρων.

Είναι πλέον ολοφάνερο πως τα μέτρα του Μνημονίου Τσίπρα είναι ίδια και χειρότερα από εκείνα των μνημονίων Παπανδρέου και Σαμαρά-Βενιζέλου.1 Οι άμεσες και έμμεσες συνέπειες όλων αυτών θα φανούν αμέσως στο λαϊκό εισόδημα αλλά και στους όρους ζωής των λαϊκών τάξεων εν γένει.2

Είναι πλέον ολοφάνερο πως επιπροσθέτως το Μνημόνιο Τσίπρα συμπεριέλαβε και πολύ περισσότερο σε σχέση με τα προηγούμενα μνημόνια μέτρα πολιτικής ταπείνωσης και ένδειξης υποταγής.3 Τέτοια μέτρα μαζί με την υποχρέωση εκκαθάρισης της αριστερής διαφωνίας από τους κόλπους της κυβέρνησης, την καταπάτηση του αποτελέσματος του πρόσφατου δημοψηφίσματος και την αναγνώριση του δικαιώματος των «θεσμών» να καθορίζουν ακόμα και την ημερομηνία προκήρυξης εκλογών στη χώρα μας υποδηλώνουν πως ο πρωθυπουργός δεν παρέδωσε στους τελευταίους μόνο τον πλήρη έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας, των υποδομών και των εφαρμοζόμενων πολιτικών αλλά επίσης και του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας.4

Είναι πλέον ολοφάνερο ότι, παρά την πρωτοφανή σκληρότητα των μέτρων του Μνημονίου Τσίπρα, οι ονομαστικοί του στόχοι είναι μάλλον αδύνατο να επιτευχθούν.5 Μ’ αυτά και μ’ αυτά πρέπει να θεωρείται περίπου βέβαιο ότι σε κάποια από τις πρώτες κιόλας αξιολογήσεις θα διαπιστωθεί πως η εκτέλεση του εν λόγω μνημονίου δεν βαίνει ικανοποιητικά για τους δανειστές και χρειάζονται επιπρόσθετα, ακόμα πιο προκρούστεια για το λαό μας μέτρα. Ή, ακόμα χειρότερα, η χώρα θα οδηγηθεί σε μια επιβαλλόμενη πια από τους δανειστές έξοδο από την Ευρωζώνη, αφού όμως έχει ξετιναχτεί και ξεπουληθεί ολοκληρωτικά, πραγματοποιώντας τη λαϊκή παροιμία «και κερατάδες και δαρμένοι». Το δε γεγονός ότι οι βασικές πρώτες αξιολογήσεις της πορείας του μνημονίου συμπίπτουν χρονικά με το σημείο στο οποίο, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες εξπρές για την εκποίηση των τραπεζών, της ΔΕΗ, των λιμανιών και των αεροδρομίων και την παραχώρηση εκμετάλλευσης σημαντικού μέρους του ορυκτού πλούτου της χώρας, βάζει και τον πιο καλοπροαίρετο σε σκέψεις: αφού θα μας έχουν πάρει και τα τελευταία «ασημικά», τότε όλα τα σενάρια για τους «θεσμούς» θα είναι ανώδυνα – είτε Grexit με τις κλοτσιές είτε χρεοκοπία του Δημοσίου εντός του ευρώ είτε οτιδήποτε ανάλογο. Και τότε, η όποια κυβέρνηση θα βρίσκεται σε ακόμα δεινότερη θέση πιεζόμενη να αποδεχτεί οποιουσδήποτε εκβιασμούς έχοντας κιόλας απολέσει ακόμα περισσότερα εργαλεία άσκησης πολιτικής και με αποκλεισμένες πολύ περισσότερες δυνατότητες. 6

Είναι πλέον ολοφάνερο πως οι βασικές αφηγήσεις της κυβέρνησης Τσίπρα χρεοκόπησαν οριστικά: η Ευρώπη των λαών, η αλλαγή των συσχετισμών στην Ε.Ε., η κυβέρνηση ως το «ποντίκι που βρυχάται» που θα κάνει τους «θεσμούς» να υποχωρήσουν, η πιθανότητα να πειστούν οι δανειστές με ορθολογικά επιχειρήματα για το αδιέξοδο των περιοριστικών πολιτικών. Όπως επίσης διαλύεται στις μέρες μας και το ιδεολόγημα περί «αριστερής παρένθεσης» και ανάγκης τα σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα να εφαρμοστούν από ανθρώπους με αριστερό παρελθόν και όχι από τους Σαμαροβενιζέλους (παρά τη έντονη λαϊκή απέχθεια για τους τελευταίους): ο λαός αντιλαμβάνεται στην τσέπη του, στη ζωή του, πως το ποιος σου κλέβει τον ιδρώτα, ποιος σε βαράει, ποιος σε ξεπουλάει μικρή σημασία έχει.7 Ο ανορθολογισμός της ρητορικής της πρωθυπουργικής απολογίας για την 180 μοιρών στροφή είναι παραπάνω από προφανής για οποιονδήποτε επιχειρήσει μια ψύχραιμη αξιολόγησή της.8 Αυτό άλλωστε θα φαίνεται ολοένα και περισσότερο όσο τα μέτρα του Μνημονίου Τσίπρα θα υλοποιούνται στις πλάτες τους λαού (γι’ αυτό και η πρωθυπουργική σπουδή για εκλογές όσο το δυνατόν συντομότερα). Ταυτόχρονα όλα τούτα δείχνουν πως η κυβέρνηση Τσίπρα δεν εννοεί, παρά την επί της ουσίας συντριβή της βασικής πολιτικής της γραμμής (περί δυνατότητας «έντιμης συμφωνίας» εντός της ευρωζώνης), να αλλάξει ρότα κατανοώντας τα αδιέξοδα πρωτίστως σαν επικοινωνιακά προβλήματα και όχι ως εγγενείς αδυναμίες τής μέχρι τώρα γραμμής: υπουργοποιήσεις αμφιταλαντευόμενων για να «δεθούν» αλλά και να εκτεθούν, δαιμονοποίηση των διαφωνούντων, επίκληση σκοτεινών σχεδίων αποσταθεροποίησης με αφορμή τις πυρκαγιές, κήρυξη τάχαμου του πολέμου εναντίον της διαφθοράς και των ολιγαρχών των ΜΜΕ (άραγε γιατί δεν έγινε από τις 25 Γενάρη; Και πώς θα γίνει στο λίγο διάστημα ζωής ετούτης της μεταβατικής κυβέρνησης η οποία εκτός των άλλων είναι δεσμευμένη ό,τι κάνει να το υποβάλει πρώτα για προέγκριση στις Βρυξέλλες;), ενδεχόμενες εκλογές με προεκλογικές δεσμεύσεις οι οποίες θα αναιρεθούν αμέσως μετεκλογικά (π.χ. άρνηση μετά βδελυγμίας της συγκυβέρνησης με ποταμόψαρα και άλλα τινά παρόμοια, που θα λησμονηθεί την αμέσως επόμενη μέρα, όπως τόσες άλλες).

Είναι πλέον ολοφάνερο πως η κυβέρνηση αλλά και όλος ο ΣΥΡΙΖΑ σπατάλησαν εγκληματικά το χρόνο που διέθεταν το τελευταίο πεντάμηνο –και την προηγούμενη τριετία ως αξιωματική αντιπολίτευση–, καθώς όταν τα πράγματα έφτασαν στο κρίσιμο σημείο αναδείχτηκαν τελείως απαράσκευοι. Η εμμονή του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος στην έωλη βεβαιότητα ότι οι εταίροι στο τέλος θα υποχωρήσουν και θα μας δώσουν μια «έντιμη συμφωνία» ανέστειλε κάθε προετοιμασία για το ενδεχόμενο ρήξης. Και φυσικά αυτό λειτούργησε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία: αν κανείς δεν έχει προετοιμαστεί για τη ρήξη και την έξοδο, τότε το πρωί της Δευτέρας η άτακτη έξοδος φαντάζει ως μη ενδεχόμενο, άρα η όποια συμφωνία ως η μόνη ρεαλιστική επιλογή. Μόνο που δεν υποχώρησαν και ηττήθηκαν κατά κράτος οι εταίροι, αλλά ο Τσίπρας και το επιτελείο του. Και είναι φανερό πως με την κυβέρνηση Τσίπρα τέτοιο σχέδιο απεγκλωβισμού δεν πρόκειται να ετοιμαστεί καν (πόσο μάλλον να υλοποιηθεί ποτέ).9

Είναι πλέον ολοφάνερο πως, αν η κυβέρνηση εμμένοντας στα τυχοδιωκτικά επικοινωνιακά παιχνιδάκια αρνείται να λάβει το μήνυμα των καιρών, απαιτούνται γενναίες επί της ουσίας αποφάσεις και η στάση της αριστερής αντιπολίτευσης έχει επίσης να αναμετρηθεί με παρόμοιες προκλήσεις. Διότι η συγκυρία δεν αντέχει από όσους είχαν το θάρρος να εμμείνουν στο «Όχι» του ελληνικού λαού την απλή επιβεβαίωση της ιδεολογικής τους καθαρότητας ή της συνέπειας. Δεν αρκεί να πουν «Όχι» με την ασφάλεια ότι κάποιος άλλος θα πει «Ναι» και θα το υλοποιήσει, δίνοντάς τους την ευκαιρία να είναι η αριστερή αντιπολίτευση. Η συγκυρία τώρα απαιτεί κάτι πολύ παραπάνω. Απαιτεί να αναλάβουν την ευθύνη να προτείνουν τι θα πρέπει να γίνει. Σήμερα, τώρα, ανεξάρτητα από ό,τι έγινε ή δεν έγινε τους προηγούμενους μήνες, μέρες και βδομάδες. Απαιτεί να βγουν με παρρησία και να πουν στον ελληνικό λαό: «Ναι, εμείς λέμε πως πρέπει η όποια κυβέρνηση να φύγει από το ευρώ τώρα με δική μας πρωτοβουλία».

Είναι πλέον ολοφάνερο πως πρέπει να πάψουν από όλους, και πρωτίστως από όσους διαφωνούν με το νέο Μνημόνιο, τα επικοινωνιακά παιχνίδια της επίρριψης ευθυνών και του γνωστού παιδικού χαρτοπαιγνίου του Μουτζούρη, όπου όλοι οι παίκτες προσπαθούν να μην τους μείνει στο χέρι. Αλλιώς θα αποτελέσουν το κατοπτρικό ανάλογο της επικοινωνιακής διαχείρισης που επιχειρείται από το Μαξίμου: «Διαφωνώ, αλλά τα υπογράφω» θα λέει ο ένας, «διαφωνώ, αλλά στηρίζω την εφαρμογή τους», θα λέει στην πράξη ο άλλος. Ο λαός ετούτες τις ώρες χρειάζεται μια πολιτική δύναμη να πει το ακριβώς αντίθετο: «Διαφωνώ και προτείνω να γίνει το αντίθετο». Γιατί αν ο μόνος πολιτικός χώρος που θα εμφανιστεί να το λέει αυτό καταστεί στην πράξη η Χρυσή Αυγή (το ΚΚΕ με την αναχωρητική του στάση μάλλον έχασε κάθε ευκαιρία γι’ αυτό), τότε περιμένουν την κοινωνία μας όντως πολύ μαύρες μέρες. Αν συνεχιστεί ο παραλογισμός του «καταψηφίζω τα μέτρα, αλλά στηρίζω την κυβέρνηση», πόσο μάλλον αν ενταθεί το «κλίμα» τοποθετήσεων του τύπου «κάποιος έπρεπε να καταψηφίσει, για να διευκολυνθεί ο πρωθυπουργός», αν κυρίως ενόψει πρόωρων εκλογών σημειωθεί διεκδίκηση συμπερίληψης των διαφωνούντων στις ενιαίες (;) λίστες, το μήνυμα που θα καταλάβει ο λαός θα είναι το «όλοι ίδιοι είναι». Τότε αναπόδραστα θα στραφεί αντιδιαμετρικά προς το πολιτικό φάσμα. Είναι φυσικά θεμιτό για όποιον διαφωνεί στον ΣΥΡΙΖΑ να μη θέλει να χαρίσει το κόμμα του στο πρωθυπουργικό περιβάλλον, όταν μάλιστα η πλειοψηφία των οργανώσεών του καταδίκασε το Μνημόνιο Τσίπρα. Υπάρχουν και στιγμές όμως που πρέπει να θέτουμε προς κρίση στο λαό τη δική μας πρόταση: ολόκληρη, ατόφια, ακέραια, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από εσωκομματικές ισορροπίες και επικοινωνιακές καντρίλιες. Σε τέτοιες στιγμές, ρεύματα και τάσεις που υποστηρίζουν αντίθετα πράγματα για την πορεία της κοινωνίας εδώ και τώρα δεν μπορούν να βαδίζουν μαζί για καιρό. Κι αυτές οι στιγμές έχουν έρθει ήδη.

Είναι πλέον ολοφάνερο πως δεν αρκεί να λέμε απλώς και μόνο άρνηση του Μνημονίου Τσίπρα. Δεν αρκεί καν να λέει κανείς απλώς και μόνο το σύνθημα της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Απαιτείται και περαιτέρω περιγραφή πώς, με ποια συγκεκριμένα μέτρα κάτι τέτοιο είναι εφικτό σήμερα (σήμερα: όχι στον ανύπαρκτο σοσιαλισμό).10 Διότι χωρίς αυτά όντως ο λαός απειλείται από το ενδεχόμενο άτακτης χρεοκοπίας, ενώ με αυτά μπορεί πράγματι να βγει από τη μετάβαση επωφελούμενος από την αναδιανομή του εθνικού πλούτου που το προαναφερόμενο πακέτο μέτρων συνιστά. Λέγοντας όλα αυτά η Αριστερά του σήμερα, είτε ονομάζεται αριστερή διαφωνία στον ΣΥΡΙΖΑ είτε ΚΚΕ είτε ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οφείλει να πάρει οριστικό διαζύγιο με την ανευθυνότητα της εσαεί κριτικής αντιπολίτευσης και την πολιτική του «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά».11

Είναι πλέον ολοφάνερο πως εκτός από την τεχνική και πολιτική προετοιμασία της δυνατότητας άμεσης υλοποίησης της πρότασης ρήξης και της εξόδου από την ευρωζώνη απαιτείται από τη σημερινή Αριστερά κι ένα σαφές σχέδιο για την προετοιμασία και οργάνωση του λαού, ώστε να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις στην περίοδο της μετάβασης.12 Γιατί τα φαινόμενα κοινωνικής αναταραχής και πανικού δεν είναι καθόλου απίθανο να εμφανιστούν σε μια τέτοια περίοδο. Πώς επιχειρεί να τα αντιμετωπίσει μια δεξιά ή ακροδεξιά προσέγγιση είναι δεδομένο: με την ένταση της καταστολής στις διάφορες μορφές της. Η αριστερή απάντηση σε αυτό δεν μπορεί παρά να είναι η αυτοοργάνωση του λαού και η ανάληψη από τον ίδιο της συντεταγμένης πορείας της κοινωνίας προς μια κοινωνικά δικαιότερη πορεία και διέξοδο από την κρίση.

Είναι λοιπόν πλέον ολοφάνερη η ανάγκη μιας κοινωνικής συσπείρωσης αγώνα για την προάσπιση του «Όχι» του ελληνικού λαού, την αντίσταση στα μέτρα του Μνημονίου Τσίπρα, το συντονισμό των υπαρκτών ριζοσπαστικών δυνάμεων και την τεχνική και πολιτικοκοινωνική οργάνωση του λαού ώστε να επιβάλει τη ρήξη με τις πολιτικές υποταγής. Και μια τέτοια πλατιά λαϊκή συσπείρωση πρέπει να οικοδομηθεί από τη βάση της κοινωνίας ως την κορυφή και την οργανωμένη έκφρασή της. Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλουμε όλοι να κινηθούμε αφήνοντας παράμερα ιστορικές διαδρομές και αντιθέσεις του παρελθόντος, αποκλίσεις σε επιμέρους ζητήματα τακτικής, διλήμματα εγκατάλειψης της σημερινής κατάστασης πραγμάτων και ατομικά ή συλλογικά άλλα πολιτικά σχέδια. Πάνω από όλα όμως οφείλουμε να πάψουμε να τοποθετούμαστε και να σκεφτόμαστε για το πρόβλημα της κοινωνίας με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης και να θέσουμε και πάλι την πολιτική στο τιμόνι: μια πολιτική όμως που θα μιλάει για κοινωνικά συμφέροντα, θα αναλαμβάνει την ευθύνη της πρότασης «εδώ και τώρα» κατευθύνσεων ρήξης και ανατροπής χωρίς να χαϊδεύει αφτιά, χωρίς να καλλιεργεί αυταπάτες, σηκώνοντας το βάρος της δύσκολης αλλά ελπιδοφόρας σύγκρουσης με το ντόπιο και ξένο κατεστημένο και μιας άλλης πορείας για τη χώρα και την κοινωνία.

_______________________________

1. Τούτο είναι αυταπόδεικτο καθώς περιλαμβάνουν περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση της έμμεσης και άμεσης φορολόγησης ιδιαίτερα στις λαϊκές τάξεις, εκποίηση με διαδικασίες εξπρές και ευτελές τίμημα της δημόσιας περιουσίας, ολοκληρωτική πλέον εκχώρηση του ελέγχου του τραπεζικού συστήματος στο Διευθυντήριο των Βρυξελλών, κατάργηση κάθε πλαισίου ρύθμισης της αγοράς εργασίας και πολλά άλλα.

2. Π.χ. με την αλλαγή πολιτικής των τραπεζών για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια στην κατοικία, τις επιχειρήσεις και την αγροτική παραγωγή, με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, αεροδρομίων και λιμανιών, την απελευθέρωση του ωραρίου και των όρων λειτουργίας στο εμπόριο, το νέο μισθολόγιο και την επανεκκίνηση της αξιολόγησης και της κινητικότητας στο Δημόσιο κ.ο.κ.

3. Μόνο ενδεικτικά αναφέρουμε την προκαταβολική ψήφισή τους πριν από τη δανειακή συμφωνία, την αναίρεση των όποιων δειλών μέτρων αποκατάστασης ψήφισε η κυβέρνηση το τελευταίο πεντάμηνο, την επανεγκατάσταση της τρόικας ως τετραρχίας πλέον (με τη συμμετοχή δηλαδή και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης) στα υπουργεία, την αποδοχή των διαρκών αξιολογήσεων και την ανάληψη της υποχρέωσης προέγκρισης από τις Βρυξέλλες κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας τούτης της κυβέρνησης υπό επιτροπεία.

4. Και φυσικά «δρυός πεσούσης πάς ανήρ ξυλεύεται»: στην αναμπουμπούλα και με τη διακυβέρνηση της χώρας σε άτακτη υποχώρηση οι Αμερικάνοι ζήτησαν και πήραν την αναγνώριση του Κοσόβου που πραγματοποιήθηκε στα μουλωχτά αυτές τις ημέρες (γύρευε και τι άλλο, θα μάθουμε προσεχώς…), οι Ολλανδοί στοχεύουν να πάρουν και αυτοί μέσω της Maersk μερτικό από τα λιμάνια, για να κόψουν την επέκταση των Κινέζων και της COSCO, οι Γαλλογερμανοί έβαλαν στο μάτι το ξεκοκάλισμα του βαλκανικού δικτύου διείσδυσης των χρεοκοπημένων ελληνικών τραπεζών (ήδη από την επομένη της ψήφισης των μέτρων άρχισαν οι κινήσεις ενοποίησης των τραπεζικών δικτύων προς εκχώρηση) και πάει λέγοντας.

5. Όπως άλλωστε έχει δείξει η εμπειρία όλων των τελευταίων 5-6 χρόνων η υφεσιακή λειτουργία των νεοφιλελεύθερων μέτρων λιτότητας εξαφανίζει το όποιο αναμενόμενο δημοσιονομικό τους αντίκρισμα. Αυξάνεις το ΦΠΑ; Αυξάνονται οι μαύρες συναλλαγές και μειώνονται οι εισπράξεις. Αυξάνεις τη φορολόγηση των μικρομεσαίων; Αυξάνονται όσοι αδυνατούν να πληρώσουν οτιδήποτε και μειώνονται τα δημόσια έσοδα. Ξεπουλάς μπιρ παρά τις υποδομές και τον ορυκτό πλούτο της χώρας; Το αντίτιμο που εισπράττεται είναι υποπολλαπλάσιο του προϋπολογισμένου, καθώς οι περιβόητοι ξένοι επενδυτές περιμένουν περίπου να τους πληρώσεις για να σε αγοράσουν.

6. Υλοποιείται δηλαδή ένα σενάριο πολύ αναγνωρίσιμο στο χώρο της ουσιοεξάρτησης: εθισμένη πλέον η κοινωνία στην έγκαιρη λήψη των «δόσεων» που σιγά σιγά γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες για να μη βιωθεί επώδυνα η «στέρησή τους», καταντά εντελώς υποχείριο όσων τις χορηγούν. Κι ως γνωστόν οι έμποροι ναρκωτικών, μόλις ξετινάξουν οικονομικά τελείως ένα χρήστη, του πάρουν ό,τι έχει και δεν έχει και εκτιμήσουν πως δεν διαθέτει πια και πολλά να του αφαιμάξουν, τον «στέλνουν αδιάβαστο» οδηγώντας τον στο θάνατο.

7. Σαν τα γουρουνάκια της οργουελιανής Φάρμας των ζώων οι πολιτευτές της κυβέρνησης Τσίπρα μοιάζουν ολοένα και περισσότερο με εκείνα τα μέλη της κυβέρνησης του Γιωργάκη που λίγα χρόνια πριν έβριζαν και λοιδορούσαν: ο νυν πρωθυπουργός, όπως άλλοτε ο ΓΑΠ, μάς λέει πως «πονάει αλλά πρέπει να επιβάλει επώδυνα μέτρα», οι υπουργοί του κλαίνε μπροστά στις κάμερες για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, ενώ μερικοί έχουν ήδη προσχωρήσει στην πιο επιθετική γραμμή προβολής των μέτρων και κατακεραύνωσης όποιων διαφωνούν. Στην περίπτωση δε της κυβέρνησης Τσίπρα, καθώς η εσωκομματική διαφωνία είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη στο ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη, τα διάφορα εξαπτέρυγα φτάνουν σε σημεία πλήρους παραλογισμού για να στηρίξουν τη δική τους «κωλοτούμπα»: υποστηρίζουν π.χ. πως όσοι διαφωνούν παρεκκλίνουν από τις συλλογικές αποφάσεις, αδιαφορώντας για το ότι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα, μέσω της πλειοψηφίας των μελών της Κεντρικής του Επιτροπής, έχει αντιταχθεί στο Μνημόνιο Τσίπρα καλώντας τους βουλευτές να το καταψηφίσουν. Υποστηρίζουν ακόμα ανερυθρίαστα πως οι διαφωνούντες θα πρέπει να παραδώσουν τις έδρες τους, ενώ στην πραγματικότητα μάλλον το αντίστροφο ισχύει: οι συμφωνούντες θα έπρεπε να παραιτηθούν στο βαθμό που εξελέγησαν με την υπόσχεση πως θα καταργήσουν τα προηγούμενα μνημόνια την επόμενη μέρα της εκλογής τους ενώ αντ’ αυτού έφεραν προς ψήφιση ένα ακόμα θηριώδες μνημόνιο. Αντιθέτως οι διαφωνούντες τουλάχιστον δεν πρόδωσαν τη λαϊκή εντολή που τους εξέλεξε.

8. Εγείρονται κι άλλα αμείλικτα ερωτήματα, αν κανείς επιχειρήσει να σκεφτεί τα τεκταινόμενα με όρους λογικής κι όχι ρηχού συναισθηματισμού: γιατί να υπογράψει η χώρα μια τέτοια αποικιακή δανειακή σύμβαση, αφού είναι προφανές ότι δεν μπορεί να την τηρήσει; Γιατί να γίνει το δημοψήφισμα και να κληθεί ο λαός από τον πρωθυπουργό να πει το βροντερό του «Όχι», αφού ο τελευταίος δεν είχε κανένα εναλλακτικό σχέδιο για την περίπτωση της ενδεχόμενης ρήξης, πράγμα που τον οδήγησε να κάνει το «Όχι» του 62% μέσα σε λίγες μέρες ένα τραγικό «Ναι» σε ένα μνημόνιο τρισχειρότερο από τα σχέδιο Γιουνκέρ τα οποία απορρίφτηκαν από τους Έλληνες; Γιατί ένα τέτοιο δημοψήφισμα δεν προκηρύχτηκε νωρίτερα ώστε να μην είναι εκβιασμένος με το μαχαίρι στο λαιμό ο λαός; Κι αν σκεφτεί κανείς αναδρομικά: γιατί ο Τσίπρας ζήτησε και κατάφερε πρόωρες εκλογές εφόσον ήταν ανέτοιμος, όπως τώρα παραδέχεται, για το ενδεχόμενο ρήξης με τους δανειστές; Γιατί έγινε η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ, αφού τελικά ο Τσίπρας εφαρμόζει με τους ακολούθους του στην κυβέρνηση τη βασική πολιτική πρόταση του Κουβέλη, δηλαδή πάση θυσία στο ευρώ με αποδοχή των μνημονίων αλλά λίγη φιλολαϊκή ρητορική «ισοδύναμων μέτρων» προς μια μικρή ελάφρυνση του βάρους που επωμίζονται τα χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα; Η απάντηση σε όλα αυτά με τα δεδομένα του σήμερα δεν φαίνεται να μπορεί να είναι άλλη από τον «καυγά για το πάπλωμα», την επικοινωνιακή διαχείριση με τυχοδιωκτικό τρόπο τής εκάστοτε συγκυρίας προκειμένου να αναρριχηθεί στους θώκους της κυβερνητικής εξουσίας μια νέα ελίτ. Άλλη απάντηση δεν μοιάζει πιθανή ορθολογικά. Τα υπόλοιπα είναι φτηνοί επικοινωνιακοί χειρισμοί του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, χειρισμοί που όμως τέτοιες ώρες δεν φτουράνε καθόλου.

9. Αυτό αποδεικνύει και την αβασιμότητα των όσων οι κυβερνητικοί απολογητές προβάλλουν, για να δικαιολογήσουν το μεγάλο «Ναι»: η έξοδος δεν ήταν εφικτή τη Δευτέρα εκείνη, αλλά η κυβέρνηση θα ανασυνταχθεί έτσι ώστε να είναι σε θέση να το πει σε επόμενη φάση. Και ο πιο αφελής καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει σε καμία περίπτωση (γιατί ούτε η κυβέρνηση αυτή θα θέλει να το κάνει ούτε οι εταίροι-τοποτηρητές της θα το επέτρεπαν).

10. Γιατί σε αυτό το σημείο η κριτική του ΚΚΕ έχει βάση (άσχετα με το γεγονός ότι γι’ αυτό το κόμμα η ορθή ετούτη επισήμανση χρησιμοποιείται ουσιαστικά για να μην προτείνει τίποτα για την άμεση πορεία της χώρας). Εθνικοποίηση των τραπεζών, κρατικός έλεγχος των συναλλαγών με το εξωτερικό, ενδεχομένως κρατικοποίηση και λειτουργία με όρους κόστους βασικών υποδομών διαβίωσης, έλεγχος για κάποιο χρονικό διάστημα επί ορισμένων εισαγόμενων αλλά απαραίτητων προϊόντων, όπως τα καύσιμα, σχέδιο ταχείας υποκατάστασης αναγκαίων προϊόντων από την εγχώρια παραγωγή, όπως τα βασικά φάρμακα, χρονοδιάγραμμα υλοποίησης των παραπάνω.

11. Ο λόγος γίνεται εδώ για την υποστήριξη οποιουδήποτε αιτήματος διαμαρτυρόμενης κοινωνικής ομάδας χωρίς ιεράρχηση τι είναι πρωτίστως αναγκαίο για το λαό και την κοινωνία.

12. Η λαϊκή αυτοοργάνωση άλλωστε είναι και το μόνο που μπορεί να βάλει πραγματικά μόνιμο φρένο στον όποιο επόμενο «Τσίπρα» επιχειρήσει να πάρει τη λαϊκή οργή και να τη μετατρέψει σε νέα υποταγή (γιατί ακόμα κι αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί εκ προοιμίου).

Follow me on Twitter

Φεβρουαρίου 2017
Δ T Τ T Π S S
« Ιαν.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,045,585

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Το Βενετσιάνικο Καρναβάλι στο Ναύπλιο (pics) Φεβρουαρίου 26, 2017
    Με πολύ κόσμο, πολύ κέφι και το δικό του ξεχωριστό στυλ το  Βενετσιάνικο Καρναβάλι στο Ναύπλιο ενθουσίασε μικρούς και μεγάλους, ντόπιους και επισκέπτες για άλλη μια φορά. Οι θεατρικές ομάδες και οι καρναβαλιστές Δρόμου της πόλης υπό τους ήχους των Batuca ξεκίνησαν το καρναβαλικό τους παιχνίδι με το κοινό από την πλατεία Δημαρχείου και σκαρφάλωσαν στα μπαλκόν […]
  • Το ετήσιο μνημόσυνο στις Βίγλες για τους 212 εκτελεσθέντες πατριώτες (pics,vid) Φεβρουαρίου 26, 2017
    Ο Δήμος Μεγαλόπολης, σε συνεργασία με τις Οργανώσεις Εθνικής Αντίστασης, τέλεσαν σήμερα  Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017, το ετήσιο μνημόσυνο, για τους 212 Έλληνες πατριώτες που εκτελέσθηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 24-2-1944, στη θέση «Βίγλες» Μαλλωτά Μεγαλόπολης. Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο υφυπουργός Παιδείας Δημήτρης Μπαξεβανάκης, ο Περιφε […]
  • Ευφάνταστα άρματα και κέφι στο Αστρινό Καρναβάλι (pics) Φεβρουαρίου 26, 2017
    Με ευφάνταστα άρματα και με πολύ κέφι γιορτάζουν σε όλη την Ελλάδα οι κάτοικοι και οι επισκέπτες την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Το Αστρινό Καρναβάλι τα έχει όλα: άρματα εμπνευσμένα από την επικαιρότητα, αλλά και από τις τοπικές πολιτικές. Οι πρώτες φωτογραφίες από το astrosnews.gr μαρτυρούν το κέφι και τη σατιρική διάθεση των καρναβαλιστών. Σύλλογοι, το […]
  • Οι ευχές του Αντόνιο Ντοναρούμα στον αδερφό του «Τζίτζι» για τα γενέθλιά του Φεβρουαρίου 26, 2017
    Ο Τζιανλουίτζι Ντοναρούμα που αγωνίζεται στην Μίλαν έκλεισε τα 18 του χρόνια και ο αδερφός του Αντόνιο που αγωνίζεται στον Αστέρα Τρίπολης του έδωσε τις δικές ιδιαίτερες ευχές μέσω σελίδας κοινωνικής δικτύωσης με τον Τζίτζι να μην μπορεί να κρύψει την συγκίνηση του. Αναλυτικά οι ευχές του Αντόνιο στον Τζιανουλίτζι Ντοναρούμα: «Σήμερα επιτέλους συμπληρώνεις τ […]
  • Η ιεροτελεστία των χαρταετών Φεβρουαρίου 26, 2017
    Πόσο έχουν γίνει όλα τόσο σύντομης διάρκειας στη ζωή μας!!! Και όσοι εξακολουθούν να διατηρούν τη συνήθεια, συνήθως οι γονείς δηλ. που έχουν παιδιά 6-12 ετών, αγοράζουν έναν χαρταετό τελευταία στιγμή, το πρωϊ της καθαρής Δευτέρας, τρέχουν να βρουν ένα μέρος για να τον πετάξουν, γρήγορα - γρήγορα τον πετάνε για καμιά μισή ώρα (κι αν τα καταφέρουν γιατί μπορεί […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ελος Κοιλαδας Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση βαρεα μεταλλα στο νερο δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates