Εγω τα εγραφα απο τοτε.Ο Καλλικρατης δεν ειναι καλος.Και οχι μονο γιατι εκοβε λεφτα απο τους Δημους.Γιατι ο Καλλικρατης του εκσυγχρονισμου ηταν μια αλλη πλευρα των μνημονιων και του αντιδημοκρατικου τους πλαισιου πριν ακομα αυτα εμφανιστουν στον οριζοντα

Ενημερωση

Αυτοδιοικητικές Εκλογές 2019: Το σύστημα – Η εκλογή των αιρετών – Οι αλλαγές
03.03.17 | 06:35

Αυτοδιοικητικές Εκλογές 2019: Το σύστημα - Η εκλογή των αιρετών - Οι αλλαγές

Σημαντικές αλλαγές από τις επερχόμενες Δημοτικές & Περιφερειακές Εκλογές προτείνει το πόρισμα της αρμόδιας Επιτροπής του Υπ. Εσωτερικών, για τις αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.Ειδικότερα, οι σημαντικότερες εξ’ αυτών είναι:

1. Χρόνος διεξαγωγής των αυτοδιοικητικών εκλογών – Διάρκεια της αυτοδιοικητικής περιόδου

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές προτείνεται να αποσυνδεθούν από τις ευρωεκλογές.

Προτείνεται να διεξάγονται κάθε τέσσερα (4) – ή κάθε πέντε (5), αν επιλεγεί αυτή η λύση – χρόνια στο τέλος Οκτωβρίου ή αρχές Νοεμβρίου, όπως στο προηγούμενο καθεστώς (προ «Καλλικράτη»), και οι νέες δημοτικές και περιφερειακές αρχές θα αναλαμβάνουν καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου του επόμενου της διεξαγωγής των εκλογών έτους.

2. Δικαίωμα εκλέγειν

α. Σε ό,τι αφορά την ιθαγένεια των δικαιούμενων να ψηφίσουν:

Το δικαίωμα εκλέγειν προτείνεται να δοθεί στους πολίτες κρατών – μελών της Ε.Ε. και στις περιφερειακές εκλογές.

β. Σε ό,τι αφορά το ηλικιακό όριο κτήσης του δικαιώματος του εκλέγειν:

Το όριο εκλογικής ενηλικότητας προτείνεται να μειωθεί στα 17 έτη και για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, σε εναρμόνιση προς τη ρύθμιση που υιοθετήθηκε πρόσφατα και για τις εθνικές εκλογές, με το ν. 4406/2016.

3. Δικαίωμα εκλέγεσθαι

α. Σε ό,τι αφορά την ιθαγένεια των δικαιούμενων να εκλεγούν σε αυτοδιοικητικό αξίωμα:

Αντίστοιχα προς ό,τι προαναφέρθηκε για το δικαίωμα του εκλέγειν, προτείνεται το δικαίωμα του εκλέγεσθαι για τους πολίτες των κρατών – μελών της Ε.Ε. θα επεκταθεί και στο αξίωμα του περιφερειακού συμβούλου.

β. Σε ό,τι αφορά το ηλικιακό όριο κτήσης του δικαιώματος του εκλέγεσθαι:

Προτείνεται η διατήρηση του ηλικιακού ορίου κτήσης του δικαιώματος του εκλέγεσθαι ως έχει, ήτοι στα 18 έτη για τους Δημοτικούς/Περιφερειακούς Συμβούλους και στα 21 έτη για τον Δήμαρχο/Περιφερειάρχη.

4. Εδαφική διάρθρωση της εκλογής – Εκλογικές περιφέρειες

α. Για τις δημοτικές εκλογές:

Προτείνεται η πλήρης κατάργηση της εσωτερικής διαίρεσης των Δήμων σε εκλογικές περιφέρειες και ενιαία εκλογή των δημοτικών συμβούλων σε όλη την έκταση του Δήμου.

β. Για τις περιφερειακές εκλογές:

Προτείνεται η διατήρηση της ισχύουσας ρύθμισης για την εκλογή των περιφερειακών συμβούλων ανά νομό.

5. Υποψηφιότητες – Κατάρτιση συνδυασμών

Προτείνεται να διατηρηθεί η απαγόρευση κατάθεσης μεμονωμένων υποψηφιοτήτων, ταυτόχρονα όμως με εκτεταμένη αλλαγή και άμβλυνση των προϋποθέσεων έγκυρης κατάρτισης συνδυασμού, που σήμερα είναι απαγορευτικές.

Ειδικότερα, ως προς την κατάρτιση των συνδυασμών, προτείνονται τα ακόλουθα:

α. Για τις δημοτικές εκλογές:

Για τις δημοτικές εκλογές προτείνεται:

  • Κατάρτιση ενιαίου ψηφοδελτίου για όλο το Δήμο για κάθε συνδυασμό, χωρίς προϋποθέσεις υποψηφίων κ.λπ. ανά Δημοτική Ενότητα.
  • Καθιέρωση ελάχιστου αριθμού υποψηφίων Δημοτικών Συμβούλων ίσου με τον αριθμό των εδρών του Δημοτικού Συμβουλίου και μέγιστου αριθμού ίσου με τον αριθμό των εδρών +10%.
  • Αποσύνδεση των συνδυασμών που μετέχουν στις εκλογές για το (κεντρικό) Δημοτικό Συμβούλιο από τους συνδυασμούς που καταρτίζονται σε κάθε Δημοτική Ενότητα για το οικείο Συμβούλιο.
  • Αυτόνομη κατάρτιση συνδυασμών για κάθε Συμβούλιο Δημοτικής Ενότητας.

β. Για τις περιφερειακές εκλογές:

Αντίστοιχα, για τις περιφερειακές εκλογές, προτείνεται:

  • Κατάργηση του θεσμού των άμεσα εκλεγόμενων χωρικών Αντιπεριφερειαρχών.
  • Καθιέρωση ελάχιστου αριθμού υποψήφιων Περιφερειακών Συμβούλων ίσου με τον αριθμό των εδρών που αντιστοιχούν στην οικεία Περιφερειακή Ενότητα και μέγιστου αριθμού ίσου με τον αριθμό των εδρών +10%.

6. Εκλογικό σύστημα

Προτείνεται η κατανομή του συνόλου των εδρών του Δημοτικού/Περιφερειακού Συμβουλίου από τον πρώτο γύρο με το σύστημα της απλής αναλογικής μεταξύ των συνδυασμών, με βάση την «κλασική» μέθοδο της αναλογικής των υπολοίπων, όπως συμβαίνει σήμερα για τον 1ο γύρο.

7. Εκλογή Δημάρχου / Περιφερειάρχη

Προτείνεται η διατήρηση του θεσμού του Δημάρχου / Περιφερειάρχη, ως επικεφαλής συνδυασμού.

8. Εκλογή οργάνων ενδοδημοτικής αποκέντρωσης

Προτείνεται:

  • Η αποσύνδεση της εκλογής των οργάνων της Δημοτικής Ενότητας από την εκλογή του δημοτικού συμβουλίου, τόσο ως προς την κατάρτιση των συνδυασμών (δηλ. ένας συνδυασμός να μπορεί να κατέλθει έγκυρα μόνο στο «κεντρικό» Δημοτικό Συμβούλιο ή μόνο σε μία Δ.Ε.), όσο και ως προς την ανάδειξη των επιτυχόντων (δηλ. δεν θα υπάρχει εξάρτηση των τοπικά επιτυχόντων από τον κεντρικά επιτυχόντα συνδυασμό).
  • Η καθιέρωση μόνο συλλογικών οργάνων και κατανομή των εδρών τους με απλή αναλογική μεταξύ των συνδυασμών, με βάση τα αποτελέσματα κάθε Δημοτικής Ενότητας.
  • Η έμμεση εκλογή του Προέδρου του συλλογικού οργάνου.

 

Απο τις πρωτες μερες που ηρθαν οι προσφυγες στην επαρχια μας και φιλοξενηθηκαν στο ξενοδοχειο Γαλαξιας (τωρα πια τους εχουν παρει απο το τελος του προηγουμενου χρονου) διατυπωσα την θεση πως τα χρηματα του ΟΗΕ επρεπε να δοθουν στο Ελληνικο κρατος και στην συνεχεια στην Περιφερεια και απο εκει στους Δημους.

Στον Δημο μας.Ο οποιος επρεπε να προσλαβει απο την περιοχη ανθρωπους, πρωτες υλες για την τροφοδοσια, να καλυψει τις εκπαιδευτικες ιατρικες και αλλες αναγκες των προσφυγων.Να πληρωσει το ξενοδοχειο.

Σημειωστε πως παρ ολο που σαν οικογενεια και γειτονες αφησαμε το τηλεφωνο μας για καθε βοηθεια στους υπευθυνους της οργανωσης στο Ξενοδοχειο, ποτε δεν μας καλεσαν .Δεν θελαν ερασιτεχνες μεσα στα ποδια τους φαινεται.

Το κρατος επρεπε να αναλαβει την ευθυνη και να παρει τα χρηματα. Ομως με την εμμονη των νεοφιλελε (παγκοσμια)πως τα κρατη ειναι σπαταλα γραφειοκρατικα αναποτελεσματικα και διευθαρμενα  γινεται αποδεκτο απο την κοινωνια να αναλαμβανουν κοινωνικο ρολο αδιαφανεις ιδιωτικες εταιρειες λες και οι ιδιωτες αποκλειεται να ειναι διευθαρμενοι αναποτελεσματικοι και σπαταλοι.Ολο αυτο  το συστημα των ανεξελεγκτων ΜΚΟ που σε διαφορες περιπτωσεις χρηματοδοτειται και απο μυστικες υπηρεσιες για να κανει πολυχρωμες επαναστασεις τυπου Ουκρανιας ειναι για μενα πολυ πιο επικινδυνο απο τα γραφειοκρατικα κρατη και μηχανισμους. Και κατι ακομα. Ποιος διοικει εναν μηχανισμο που διακινει δισεκατομμυρια; Ποσο πληρωνεται αυτος ο καποιος; Πως διοριζεται .Πως ελεγχεται και απο ποιον;Για διαβαστε λοιπον.

Πραξις

PRAKSIS: Μια απάτη που στήνεται στις πλάτες των προσφύγων

Λάβαμε το παρακάτω κείμενο στο email μας από εργαζόμενη στη ΜΚΟ Praksis. Μας ζήτησε να μη δημοσιευτεί το όνομά της για ευνόητους λόγους. Με τα όσα περιγράφει δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Για την PRAKSIS αλλά και γενικά για το συνολικό πλαίσιο δράσης των διάφορων ΜΚΟ γύρω από την προσφυγική κρίση, έχουν καταγγελθεί επανειλημμένως ρατσιστικές συμπεριφορές απέναντι σε πρόσφυγες, διαμονή αυτών σε ακατάλληλες συνθήκες και άθλια σίτιση γιατί χρήματα που προοριζόνται για τους πρόσφυγες χρησιμοποιούνται για προσωπικό πλουτισμό λαμογιών εντός – εκτός και πέριξ των ΜΚΟ. Στήνονται παροχές “βιτρίνα” για τα μίντια και τους γραφειοκρατικούς απολογισμούς ενώ στελέχη των ΜΚΟ αγοράζουν αυτοκίνητα και διαμένουν σε πολυτελή ξενοδοχεία Ωστόσο είναι η πρώτη φορά που δίνεται εικόνα «από μέσα».
Τα στοιχεία της εργαζόμενης έχουν διασταυρωθεί και για αυτό προχωράμε στη δημοσίευση της επιστολής.

”Τους τελευταίους μήνες εργάζομαι ως κοινωνικός επιστήμονας στο πρόγραμμα Relocation της ΜΚΟ PRAKSIS, η οποία ως γνωστόν έχει λάβει τη μερίδα του λέοντος  από τη χρηματοδότηση της Ύπατης Αρμοστείας για να στεγάσει προσωρινά πρόσφυγες που πρόκειται να μετεγκατασταθούν σε άλλες  χώρες της Ε.Ε..

Ωστόσο παρά την υψηλή χρηματοδότηση η κατάσταση έχει ως εξής : οι άνθρωποι στοιβάζονται σαν τα ποντίκια σε σπίτια με μαύρους τοίχους από την υγρασία, σε αρκετά δεν υπάρχουν καν κρεβάτια αλλά στρώματα στο πάτωμα, και σε κανένα δεν υπάρχει θέρμανση παρόλο που η Ύπατη Αρμοστεία παρέχει χρήματα γι’ αυτήν. Συγκεκριμένα από τα 1.200 σπίτια που η PRAKSIS ενοικιάζει, δόθηκαν θερμοπομποί σε 200 σπίτια, οι οποίοι όμως χάλασαν την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας τους. Να επισημανθεί εδώ ότι το πρόγραμμα είναι για ευάλωτες περιπτώσεις οπότε έχουμε νεογέννητα και ανθρώπους με σοβαρές παθήσεις να ζουν χωρίς θέρμανση σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το πιο εξωφρενικό είναι ότι οι άνθρωποι αναγκάζονται να αγοράσουν σόμπες  με τα κουπόνια των 45 ευρώ ανά άτομο για 15 μέρες που τους παρέχονται αυστηρά μόνο για σίτιση, με αποτέλεσμα να επιπλήττονται από τους κοινωνικούς επιστήμονες που είναι υπεύθυνοι για τα διαμερίσματα και οι οποίοι λειτουργούν σα μπάτσοι , ελέγχοντας τις αποδείξεις από τα σούπερ μάρκετ. Επίσης ελέγχουν τα σπίτια για ζημιές που ενδεχομένως  έχουν προκαλέσει οι πρόσφυγες απειλώντας τους ότι θα τις πληρώσουν οι ίδιοι ή θα μείνουν στο δρόμο αν δε συμμορφωθούν. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφυγες έχουν καταγγείλει στην Ύπατη Αρμοστεία πολυάριθμες ρατσιστικές συμπεριφορές  εργαζομένων της εν λόγω ΜΚΟ. Οι πρόσφυγες χαρακτηρίζονται βρωμιάρηδες, επικίνδυνοι, κακοί γονείς ενώ συχνά αποκαλούνται «ζώα».

Ο τρόπος υλοποίησης του προγράμματος είναι καθόλα ταπεινωτικός για τους ίδιους τους πρόσφυγες καθώς σε ένα project  που είναι υποτίθεται σχεδιασμένο για την εξυπηρέτηση και την ανακούφισή τους  δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο, δεν ερωτώνται ποτέ για τίποτα και υφίστανται μια ατελείωτη ταλαιπωρία, η οποία βέβαια έρχεται

να προστεθεί στο δράμα του ξεριζωμού που έχουν βιώσει. Μεταφέρονται συχνά από σπίτι σε σπίτι σα να πρόκειται για αντικείμενα,  και πολλές φορές ακόμη και  τα νέα σπίτια δεν πληρούν τις στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης, υγιεινής και ασφάλειας .  Σπασμένα τζάμια στα οποία έχουν κοπεί παιδιά, κατσαρίδες, μούχλα, στρώματα με κοριούς που προκαλούν δερματικές ασθένειες, ξεχαρβαλωμένες πρίζες, ταβάνια που πέφτουν στα κεφάλια των ανθρώπων, βουλωμένα σιφώνια που πλημμυρίζουν όλο το σπίτι, αυτές οι απάνθρωπες συνθήκες είναι η καθημερινότητα των προσφύγων στα σπίτια της ΜΚΟ PRAKSIS.

Ο δήθεν ανθρωπιστικός χαρακτήρας της ΜΚΟ PRAKSIS λοιπόν είναι μια τεράστια απάτη και μόνα θύματά της οι πρόσφυγες. Πρόκειται για μια επιχείρηση που βγάζει χρήμα πάνω στην απελπισία και τη δυστυχία ανθρώπων που έρχονται από πόλεμο. Η σήψη και η παρακμή διαπερνά το συγκεκριμένο πρόγραμμα στέγασης.  Υπεύθυνοι για την απαράδεκτη πολιτική που εφαρμόζεται, είναι το ανθρώπινο δυναμικό που εμπλέκεται, από τους διευθυντές μέχρι και την πλειοψηφία των αναλώσιμων  κοινωνικών επιστημόνων, που είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης, ωστόσο προτιμούν να παραμένουν και να εφαρμόζουν τις  ρατσιστικές και εξευτελιστικές για την ανθρώπινη ζωή τακτικές γιατί «πού αλλού θα βρεις μισθό 900 ευρώ καθαρά;». Αυτό το ερώτημα είναι πραγματικό, κάποιοι όμως θα επιλέγουν πάντα να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους και την ανθρωπιά τους, γι’ αυτό και οι παραιτήσεις-ανάμεσά τους και η δική μου σύντομα-δε λείπουν. Γράφω αυτό το κείμενο για να δώσω μια εικόνα «από μέσα» αλλά και για να δώσω φωνή στους πρόσφυγες που στην PRAKSIS αποκαλούνται «ωφελούμενοι» και αυτό λέει αφοπλιστικά πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσα ακόμη να γράψω για να καταγγείλω το καθεστώς της συγκεκριμένης ΜΚΟ”.

Αναδημοσιευω ενα παλιοτερο αρθρο της συναγωνιστριας Δεσποινας Σπανουδη που πολυ μου αρεσε

Dec

14

Η αναγκαιότητα της ριζοσπαστικής οικολογίας στην αντιπαράθεση με τον καπιταλισμό των μνημονίων

Εισήγηση σε εκδήλωση

Πριν λίγες ημέρες σε μια άλλη εκδήλωση, με θέμα το προς τα πού αλλάζει ο κόσμος, ο ομιλητής έκλεισε λέγοντας ότι απέναντι σε ένα σύστημα που έχουν εμφανιστεί τόσες ρωγμές, δεν αρκεί μόνο η αντίσταση και τα κινήματα δικαιωμάτων. Υπάρχει ανάγκη για απαντήσεις : με ποιο παραγωγικό μοντέλο, από ποιους, με ποιες συμμαχίες, με ποια διεθνή θέση της χώρας.  Αυτές δηλαδή τις απαντήσεις που δεν έχουμε και κυρίως αυτές τις απαντήσεις που γνωρίζουμε ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να βρούμε. Μέσα από την ανάπτυξη κινημάτων αντίστασης που όσο δυναμώνουν και εξελίσσονται, παράγουν απαντήσεις που παλεύουν να διαδώσουν και αν είναι δυνατό να εφαρμόσουν.

Παράγουν όλα τα κινήματα αντίστασης καθολικές απαντήσεις;  Προφανώς όχι. Ωστόσο σε τόσο ταραγμένους καιρούς, όσο πιο δυναμικά και μαζικά είναι, τόσο πιο πιθανό είναι να επικοινωνήσουν και τόσο πιο εύκολο να γίνουν οι αναγωγές από το μερικό στο συνολικό. Πρόσφατες είναι οι μνήμες από τα αυθόρμητα κινήματα των ελληνικών πλατειών, που σε λίγες ημέρες από την διαμαρτυρία για το μνημόνιο, πέρασαν στο αίτημα της πραγματικής δημοκρατίας και ακόμη πιο πρόσφατα τα nuit debout στη Γαλλία. Τέτοια αυθόρμητα μαζικά ξεσπάσματα εμψυχώνουν και τροφοδοτούν κοινωνικές δυνάμεις αντίστασης, ανιχνεύουν καθολικές απαντήσεις, αλλά συναντούν μεγάλη δυσκολία στην στρατηγική εφαρμογής ενός εναλλακτικού προτάγματος.

Από την άλλη πλευρά, κινήματα που οργανωμένα απαντούν σε προβλήματα που βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος του καπιταλισμού, μπορεί να είναι εξίσου ανατρεπτικά και να παράγουν συνεκτικές απαντήσεις που να φαίνονται εφαρμόσιμες ενώ στην πραγματικότητα προϋποθέτουν το ξήλωμα του κουβαριού.
Τέτοια κινήματα ή σπέρματα τέτοιων κινημάτων, είναι στο επίπεδο της χώρας, όσοι ασχολήθηκαν και ασχολούνται με τα θέματα της ενέργειας, των εξορύξεων, της διαχείρισης των απορριμμάτων, του νερού, των δασών, της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων υποδομών, της βιομηχανικής ρύπανσης, αλλά και της βιοποικιλότητας, της χωροταξίας, της αγροτικής παραγωγής. Και παρά το γεγονός ότι η οικολογία, η αριστερά και τα κινήματα κακοποιήθηκαν από την κυβερνητική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ που επιχείρησε και κατάφερε να τα εκφράσει πολιτικά και να τα μεταφράσει σε εκλογική νίκη, η ίδια η πραγματικότητα τα επαναφέρει στο προσκήνιο.

Διεθνή θέματα όπως η κλιματική αλλαγή και οι παγκόσμιες εμπορικές συμφωνίες όπ παράγουν διεθνείς κινητοποιήσεις. 3,5 εκατ. ευρωπαίοι έχουν υπογράψει κατά της ΤΤΙP και της CETA και 2100 αυτοδιοικήσεις έχουν δηλωθεί ως ζώνες ελεύθερες. Αν και στη χώρα μας το θέμα έχει πάρει περιορισμένες διαστάσεις, ωστόσο πολίτες και ομάδες συντονίζονται και κινητοποιούνται ενόψει και της ψήφισης της CETA  από το ευρωκοινοβούλιο.

Αυτά τα θέματα δεν θίγουν άμεσα τον μέσο άνθρωπο που ζει με το φρενήρες άγχος της δυτικής επιβίωσης ή στις ακραίες συνθήκες της πείνας και του πολέμου. Είναι όμως στον πυρήνα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και ταυτόχρονα της κοινωνικής αντεπίθεσης. Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις μπορούν σε κάποια χρονική στιγμή να ακυρώσουν τη μείωση μισθών- συντάξεων. Μπορεί όμως κανείς να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή σε ένα κατεστραμμένο χώρο και όπου όλα τα υλικά μέσα για την επιβίωση τα ορίζουν οι πολυεθνικές σε ρόλο μεγάλου αδερφού;

Είμαστε στο κατώφλι μιας τέτοιας εποχής. Τα πέντε τελευταία χρόνια ήταν τα θερμότερα που έχουν καταγραφεί ποτέ, με το 2015 να ήταν το θερμότερο έτος και το 2016 είναι ακόμη θερμότερο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της IPCC, (διακυβερνητική επιτροπή για την αλλαγή του κλίματος), υπάρχει ένα κρίσιμο όριο -η άνοδος της θερμοκρασίας της επιφάνειας κατά 2 βαθμούς- πέρα από το οποίο η κατάσταση θα είναι μη αντιστρέψιμη, η απορρύθμιση θα είναι βιβλική και η υπερθέρμανση της γης ανεξέλεγκτη, γιατί οι φυσικοί ρυθμιστές θα έχουν καταρρεύσει. Είμαστε δυστυχώς πολύ κοντά στο σημείο αυτό ενώ ήδη τα αποτελέσματα για τις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη είναι εφιαλτικά.
Στην Ινδία, το Μπαγκλαντες, στην υποσαχάρια Αφρική, εκατομμύρια αναγκάζονται να μεταναστεύσουν λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας και της ξηρασίας, που προκαλούν τα πλουσιότερα κράτη του πλανήτη, αυτά που τους ονομάζουν λαθρομετανάστες.  Η περσινή συνδιάσκεψη στο Παρίσι με τα λόγια των εκπρόσωπων της Via Campesina: «Ήταν ουσιαστικά ένα επικοινωνιακό τσίρκο. Τα κράτη ξέρουν πώς να παίρνουν δεσμεύσεις μόνο όταν πρόκειται για την υπογραφή συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα και τα συμφέροντα των λαών. Για άλλη μια φορά, έγινε σαφές ότι το χρήμα υπαγορεύει το νόμο έχοντας προβάδισμα ακόμη και από το μέλλον της ανθρωπότητας.»
Σε μεγάλο μέρος του κόσμου, πολυεθνικές εταιρείες κατέχουν ή διαχειρίζονται τους φυσικούς πόρους, παρέχουν τις βασικές υπηρεσίες και υποδομές, αποφασίζουν για την τροφή, την έρευνα, την εκπαίδευση, την κουλτούρα, την άποψη. Η NAFTA, που υπογράφηκε το 1992 ανάμεσα στον Καναδά, τις ΗΠΑ και το Μεξικό, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την κατάργηση της περιβαλλοντικής προστασίας, αύξησε τον συνολικό αριθμό των ανέργων, συμπίεσε τους μισθούς και αύξησε τη μετανάστευση. Η CETA είναι προ των πυλών (περνάει από το ευρωκοινοβούλιο ίσως και μέσα στο Δεκέμβρη) ανοίγει την πόρτα διάπλατα όχι μόνο στον Καναδά αλλά και στις ΗΠΑ.

Η ιδιωτικοποίηση και ο έλεγχος των κοινών συνδυάζεται με την ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωση του πληθυσμού σε αστικά κέντρα και μητροπόλεις. Με τον τρόπο αυτό το κεφάλαιο πετυχαίνει :

  • o ευκολότερη οργάνωση της μαζικής πώλησης και κατανάλωσης
  • o ανεμπόδιστη εκμετάλλευση της γης και των πόρων και ελαχιστοποίηση των αντιδράσεων στην περιβαλλοντική υποβάθμιση

Θα ήταν πολύ πιο εύκολο να διέλθει ο πετρελαϊκός αγωγός από την Ντακότα, αν έλειπαν οι Ινδιάνοι Σιού και πιο γρήγορα θα είχε προχωρήσει η εξόρυξη στις Σκουριές αν έλειπαν οι δικοί μας ιθαγενείς. Ταυτόχρονα οι πολεμικές συρράξεις, ανακατανέμουν δραστικά τον πλούτο υπέρ των πολυεθνικών και των ισχυρών κρατών που κατά κύριο λόγο τις εκπροσωπούν: στρατιωτικές δαπάνες και δαπάνες ανοικοδόμησης ταυτόχρονα με προσεταιρισμό των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των εμπόλεμων χωρών και διεύρυνση της επιρροής στο παγκόσμιο πεδίο των ανταγωνισμών. Οι νεκροί, οι πρόσφυγες και η ανθρωπιστική κρίση αποτελούν την μια όψη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η αθέατη συχνά όψη είναι η όψη της τεράστιας περιβαλλοντικής καταστροφής που υπονομεύει το μέλλον των εμπόλεμων τόπων και της πλανητικής ισορροπίας.
Παρόλαυτά, τα τελευταία χρόνια,  η συνεχής τρομοκρατία και κινδυνολογία των οικονομικών ελίτ και των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης, έχει επιβάλλει τον εγκλεισμό σε μια οικονομίστικη λογική. Ως αποτέλεσμα εμφανίζεται «η αδυναμία της κοινωνίας να οραματιστεί συλλογικά ένα επιθυμητό μέλλον» και να προσηλώνεται σε αμυντικές τακτικές και στην νοσταλγία της επιστροφής στην προ της κρίσης οικονομική κατάσταση. Η επικρατούσα ιδεολογία είναι η επιστροφή στην ανάπτυξη. Ο παραγωγισμός και η επιδίωξη της οικονομικής μεγέθυνσης κυριαρχούν στον πολιτικό λόγο σχεδόν σε όλο το πολιτικό φάσμα, συνεργώντας έστω και ακούσια με τον ολοκληρωτισμό και τον συγκεντρωτισμό των ολιγοπωλίων. Έτσι εντέλει, επιβάλλουν μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, με αυταρχισμό, αυθαιρεσία και αυξανόμενη αποπολιτικοποίηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Στην άλλη όχθη, βρίσκονται  κοινωνικά -οικολογικά κινήματα, στα οποία η αυξανόμενη επίγνωση των ορίων της ανάπτυξης συνδέθηκε με τα αιτήματα της συμμετοχικής δημοκρατίας, της αποκέντρωσης και της κοινωνικής δικαιοσύνης όσο και με το πρόταγμα της αυτοδιαχείρισης και  της οικονομίας των πραγματικών αναγκών.

Μετά από τα ναυάγια του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ενσωμάτωση των μεγάλων κινημάτων αμφισβήτησης του 20ου αλλά και του 21ου αιώνα, κεντρικό μας πρόβλημα είναι πώς να αποκτηθεί η εμπιστοσύνη ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός.

Η ευημερία που μετριέται με την  ποιότητα ζωής, τον ελεύθερο χρόνο, την καθαρή τροφή, την πρόσβαση σε ελεύθερους χώρους, μεταφορές και επικοινωνίες, παιδεία, υγεία και πολιτισμό, την κοινωνική συμμετοχή είναι το εναλλακτικό υπόδειγμα σε ένα κόσμο ολοένα και πιο καταναλωτικό, ολοένα και πιο ανασφαλή, ολοένα και πιο χειραγωγημένο.
Ο θάνατος του Φιντέλ αναζωπύρωσε τη συζήτηση για το αντιπαράδειγμα της Κούβας, μιας μικρής χώρας που επί πολλά χρόνια ξέφυγε από τον παγκόσμιο μινώταυρο, στάθηκε όρθια και έδωσε ένα υπόδειγμα αυτάρκειας ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Από πολλές απόψεις η Κούβα καλλιέργησε εναλλακτικές κοινωνικές αξίες με εντυπωσιακούς δείκτες στο επίπεδο του προσδόκιμου ζωής, της εκπαίδευσης, της χαμηλής εγκληματικότητας, της μείωσης των ανισοτήτων. Μαζί με το πολύ γνωστό επίτευγμα της εξαγωγής γιατρών υπάρχει και  το επίτευγμα της εξαγωγής κοινωνικών εργατών που διδάσκουν εξοικονόμηση ενέργειας. Ωστόσο η Κούβα απέχει πολύ από τον οικοσοσιαλισμό, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η πολιτική ελευθερία και η συμμετοχική δημοκρατία.

Είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε τις απαντήσεις. Μπορούμε όμως να ιχνογραφήσουμε τι χρειαζόμαστε και να συσπειρωθούμε γύρω από αυτά:

  •  χρειαζόμαστε να κρατήσουμε τη δημόσια περιουσία, τα κοινά αγαθά και υπηρεσίες και να παλέψουμε για να ανακτήσουμε ότι έχει δοθεί
  •  αλλά από την άλλη πλευρά χρειαζόμαστε ένα ριζικό δημοκρατικό μετασχηματισμό του κράτους και της δημόσιας διοίκησης ,
  • δεν χρειαζόμαστε γενικά μια παραγωγική ανασυγκρότηση αλλά μετασχηματισμό της παραγωγής αφού προσδιορίσουμε και ιεραρχήσουμε τις κοινωνικές ανάγκες και αφού υιοθετήσουμε ως βασικές αρχές την εξοικονόμηση σε όλα τα επίπεδα και τη διαφύλαξη των φυσικών πόρων και τον σεβασμό στην φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων.
  • Δεν χρειαζόμαστε αέναες εξορύξεις για να παράγουμε εκατομμύρια σφαίρες που καταλήγουν στον πάτο του Αιγαίου.
  • Δεν χρειαζόμαστε γενικά τεχνολογική πρόοδο χρειαζόμαστε έρευνα προσανατολισμένη και ελεγχόμενη από την κοινωνία και όχι από τις επιχειρήσεις
  • Χρειαζόμαστε εκδημοκρατισμό στις σχέσεις παραγωγής, την  προώθηση κοινωνικοποιημένης ιδιοκτησίας σε πόρους και μέσα παραγωγής, συνεργατική, αλληλέγγυα και συνεταιριστική παραγωγή καθώς και μορφές αυτοδιαχείρισης, που να αμφισβητούν και όχι να αναπαράγουν το εμπορευματικό μοντέλο.
  • Χρειαζόμαστε αποκέντρωση των δραστηριοτήτων και λήψης αποφάσεων, πραγματική αυτοδιοίκηση των τοπικών κοινωνιών. Χρειαζόμαστε ενιαίο δημοκρατικό χωρικό σχεδιασμό, στον αντίποδα των τάσεων συγκέντρωσης και ιδιαίτερα στο υπόδειγμα των μεγάλων μητροπολιτικών κέντρων. Δεν χρειαζόμαστε να κουβαλάμε τον Μόρνο και τον Εύηνο για να ποτίσουμε την Αττική, δεν χρειαζόμαστε να καταστρέφουμε τις περιοχές που την περιβάλουν με εντατικές οικονομικές δραστηριότητες από την Ελευσίνα και το Θριάσιο μέχρι τον Ασωπό, την Θήβα και τη Χαλκίδα.

Προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω αποτελεί η δράση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Οι αντιστάσεις ιδιαίτερα αυτές που έχουν αποτέλεσμα, βάζουν φρένο στην ολοένα και μεγαλύτερη ισχυροποίηση των λίγων και κερδίζουν την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις των πολλών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το νερό.
Την περίοδο 1980 – 2000, υπήρξε ένα κύμα ιδιωτικοποιήσεων που κατέληξε στο σημείο 5 πολυεθνικές να διαχειρίζονται το 70% της παγκόσμιας αγοράς νερού. Λόγω όμως των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν και των αντιστάσεων που πυροδότησαν, σήμερα το ποσοστό αυτό υποχώρησε στο 10%. Στην χώρα μας παρότι η ιδιωτικοποίηση ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ ήταν στις προτεραιότητες της τρόικας, οι αντιδράσεις οδήγησαν σε δυο σημαντικές νίκες: την απόφαση του ΣΤΕ το 2014 και το δημοψήφισμα στη Θες/νικη. Το περασμένο Σάββατο, οργανώθηκε πανελλαδική συνάντηση της συμμαχίας για το νερό με 40 οργανώσεις απόλη την Ελλάδα.
Οι σχέσεις, οι απόψεις και οι ιδέες που γεννιούνται στα πεδία των κινημάτων, είναι αυτές που αντιστοιχούν πιο κοντά στην πραγματικότητα και δίνουν το μέτρο και το πολιτικό κριτήριο που συχνά λείπει από ανθρώπους που θεωρούνται ως οι διανοούμενοι της αριστεράς.
Πολλά τα παραδείγματα, ακόμη και πολύ πρόσφατα. Χαρακτηριστική από αυτή την άποψη ήταν η εμπειρία του τμήματος περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι αποχωρήσαμε και άλλοι με τους οποίους μοιραζόμασταν κινηματικές σχέσεις δεν χαθήκαμε. Βρισκόμαστε και ξεκινάμε μια νέα συλλογικότητα που λέγεται Κόκκοι ή αλλιώς Κόκκινη Κινηματική Οικολογία.

Για εμάς η οικολογία δεν είναι ένα συμπληρωματικό κεφάλαιο στο αφήγημα της αριστεράς. Κατά τη γνώμη μας η οικολογία είναι το ίδιο το αριστερό αφήγημα.

Δέσποινα Σπανούδη

 

Επειδη η 8 Μαρτη δεν ειναι μερα των λουλουδιων της μητερας και ολα αυτα που συνηθως μας πλασαρουν (οπως η πρωτομαγια δεν ειναι μερα που παμε στην εξοχη αλλα απεργια)και επειδη παραδοσιακα αντιπαθω τις διαφορες ημερες που  συγκαλυπτουν την καθημερινοτητα σηκωνω απο σημερα ενα ενδιαφερον αρθρο που βρηκα στο διαδικτυο.

Πού πήγαν οι ελληνίδες φεμινίστριες;

Η δεκαετία του ’80 ήταν η μεγάλη στιγμή του ελληνικού φεμινιστικού κινήματος. Οι γυναίκες που έδρασαν τότε άλλαξαν και τις δικές μας ζωές. Δεν τις γνωρίσαμε, αλλά συνομιλούμε μαζί τους κάθε φορά που ακούμε ένα προσβλητικό σχόλιο στο δρόμο, που λαχανιάζουμε τη νύχτα στα σκοτάδια, που μας ρωτούν αν θέλουμε παιδί στη συνέντευξη για δουλειά. Σήμερα ζούμε το τέλος της ιστορίας του φεμινισμού, ή μια νέα αρχή;
Χρόνος ανάγνωσης:
14

Αυτές τις ημέρες η Αθήνα αναπολεί τα ’80s. Η έκθεση στην ΤεχνόποληΗ ιστοσελίδα της έκθεσης είναι μόνο η αφορμή. Στην πραγματικότητα, η Αθήνα είχε ανάγκη μια μηχανή του χρόνου που να αντιπαραβάλει ένα παρελθόν –φασαριόζικο, ανέμελο, θολό, αγνό, χρωματιστό και από πολλές απόψεις γοητευτικά αντιφατικό και μεταιχμιακό– στο μουντό και απρόσμενα χειμωνιάτικο παρόν της. Αν μπορούσε θα το σκέπαζε κιόλας, θα το κλείδωνε κάπου και θα πέταγε το κλειδί για να μην το ξαναβρεί.

Βλέπεις, τα ’80s αντιπροσωπεύουν για αρκετούς και αρκετές από εμάς σε ατομικό επίπεδο τη δεκαετία που γεννηθήκαμε ή μεγαλώσαμε και είναι αναπόφευκτα συνυφασμένα με τη μυρωδιά της παιδικής πούδρας, τα χαρούμενα παιχνίδια και τα εφηβικά σκιρτήματα. Σε συλλογικό επίπεδο αντιπροσωπεύουν κάτι πολύ περισσότερο: την βαθιά επιθυμία και την ημιτελή προσπάθεια της ελληνικής κοινωνίας, που εγκαινιάστηκε με την πτώση της χούντας, να συγκροτηθεί σε όλα τα πεδία της πιο δημοκρατικά και ελεύθερα. Ήταν η εποχή της πολιτικοποίησης και των κινημάτων. Και ήταν η μεγάλη, πρωτότυπη στη μορφή και το περιεχόμενo, μαζική, σχεδόν αποκαλυπτική στιγμή του ελληνικού φεμινιστικού κινήματος.

Ήταν οι γυναίκες που έδρασαν για τους εαυτούς τους και τις ζωές τους, αλλά βελτίωσαν μαζί και τις δικές μας ζωές. Αυτές που μάθαμε στα πανεπιστήμια και στην (περιορισμένη) ιστοριογραφία του ελληνικού φεμινισμού, αυτές για τις οποίες μας μίλησαν οι μανάδες μας, αυτές που αργότερα το life style προσπάθησε να εκμηδενίσει, αναπαριστώντας παραμορφωτικά την παρουσία τους ως καρικατούρα της «αξύριστης» και «ανέραστης» φεμινίστριας.

Για πολλές από μας, όμως, οι γυναίκες αυτές παραμένουν οι ιδεώδεις φίλες και συντρόφισσες. Αυτές που λείπουν, αλλά είναι εδώ. Αυτές που δεν γνωρίσαμε αλλά συνομιλούμε μαζί τους κάθε φορά που παρατηρούμε την έμφυλη στατιστικοποίηση της ανεργίας και της επισφάλειας, που βλέπουμε τον Τραμπ στην τηλεόραση ή ακούμε τον Πέτρο Κωστόπουλο στο ραδιόφωνο, που θυμόμαστε με οργή την ψηφοθηρική και μισογυνική διαπόμπευση «ΚΕΕΛΠΝΟ: Συγγνώμη για τις πρακτικές διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών», tanea.grτων οροθετικών γυναικών. Σε όλες αυτές τις στιγμές, που ο σεξισμός και η έμφυλη ανισότητα κατακλύζουν την καθημερινότητά μας και τη δημόσια σφαίρα, νοσταλγούμε τον φεμινισμό της Μεταπολίτευσης.

Η καθυστερημένη άφιξη του φεμινισμού στην Ελλάδα

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 ο δυτικός κόσμος στροβιλιζόταν από τη δυναμική που προκάλεσε ο Μάης του ΄68Μάης του ΄68 και τα μεγάλα αντιπολεμικά κινήματα. Οι σουφραζέτες“Nine inspiring lessons the suffragettes can teach feminists today”, theguardian.com έδιναν μια νοητή σκυτάλη στη Σιμόν ντε ΜποβουάρSimone de Beauvoir, που ήδη από το 1949 με το βιβλίο της «Δεύτερο Φύλο«Ξαναδιαβάζοντας το “Δεύτερο Φύλο”», kathimerini.gr» άνοιγε ένα νέο πεδίο προβληματισμού για το γυναικείο ζήτημα. Ένα νέο ρεύμα φεμινισμού ξεπηδούσε, που δεν αρκούνταν πλέον στην αναγνώριση αστικών δικαιωμάτων αλλά αξίωνε τη συνολική απελευθέρωση των γυναικών. Η Ελλάδα τότε βρισκόταν στον γύψο. Έτσι, το δεύτερο κύμα του φεμινισμού –όπως κωδικοποιήθηκε– έφτασε σε μας με μία δεκαετία καθυστέρηση. Γρήγορα όμως έγινε το πολυτιμότερο εργαλείο για να συνειδητοποιήσουν οι γυναίκες τις συνθήκες στις οποίες ζούσαν και να παλέψουν για την ανατροπή τους.

femin1.jpg

Η Σίσσυ Βωβού. [Δημήτρης Μιχαλάκης]

«Θέλαμε να βγούμε στο δημόσιο χώρο», λέει η Σίσσυ Βωβού, αεικίνητη φεμινίστρια μέχρι σήμερα, ανάμεσα σε ένα βουνό από χαρτιά και κάτω από το επιβλητικό πορτρέτο της Ρόζας ΛούξεμπουργκΡόζα Λούξεμπουργκ. «Οι συνθήκες που αντιμετωπίζαμε ήταν αληθινά δύσκολες. Εγώ έφυγα στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της χούντας γιατί ήμουν διωκόμενη. Θυμάμαι, όμως, πριν φύγω, το μεγαλύτερό μου πρόβλημα ήταν τα χουφτώματα και οι προσβολές στο δρόμο. Μιλάμε για αισχρή κατάσταση. Ειδικά το στρίμωγμα στο λεωφορείο. Έμπαινα 15 χρονών στο λεωφορείο και το άγχος μου ήταν αυτό. Μια φορά αντέδρασα δημόσια και άρχισα να φωνάζω. Όλο το λεωφορείο έπεσε πάνω μου και μου έκανε παρατηρήσεις ότι δεν έχω τρόπους και είμαι ανάγωγη. Πήρα μία καρφίτσα μετά, την έβαλα στο γιακά μου κι όποτε με πλησίαζε κανείς, τη γύριζα και τον τρυπούσε. Πήγα στην Αγγλία κι ένιωσα άνθρωπος. Όταν γύρισα, το φαινόμενο είχε καλμάρει. Και πάλι όμως, ο άνδρας ήταν ο αφέντης της οικογένειας. Στα δύσκολα ζητήματα, αν για παράδειγμα η κόρη του είχε σχέση σε νεαρή ηλικία, παρενέβαινε ασκώντας επιβολή ή και βία. Το διαζύγιο νοούνταν ως αμαρτία. Οι γυναίκες εγκλωβίζονταν σε γάμους που δεν τις ικανοποιούσαν. Ο βιασμός πριν το 1982 θεωρούνταν έγκλημα κατά των ηθών και πολύ δύσκολα θα μίλαγε ένα θύμα. Αν μια γυναίκα μιλούσε ήταν δακτυλοδεικτούμενη. Οι αμβλώσεις απαγορεύονταν. Γίνονταν παράνομα από γιατρούς με αδρή αμοιβή. Αν μια γυναίκα δεν είχε λεφτά, έκανε μόνη της έκτρωση με βελόνες και μαντζούνια επιβαρύνοντας την υγεία της», λέει η κα Βωβού, σκιαγραφώντας το περίγραμμα μιας βαθιά σεμνότυφης και συντηρητικής εποχής, που αποτέλεσε το έδαφος για να αναδυθεί ο μεταπολιτευτικός φεμινισμός.

Νέοι δρόμοι σε παλιά μονοπάτια

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά ιστορικά που ανιχνεύεται η γυναικεία διεκδίκηση στο ελληνικό κράτος. Υπάρχει ένας μικρός αλλά σαφής χώρος γυναικών ήδη από το 1888, με δεσπόζουσα φυσιογνωμία την Καλλιρόη Παρρέν«Λύκειο των Ελληνίδων: Η “επανάσταση” της Καλλιρρόης Παρρέν», tovima.gr και βασικό μέσο έκφρασης το έντυπό της «Η Εφημερίς των Κυριών», που προβάλλει το αίτημα της εκπαίδευσης και στηρίζεται στις αρχές της παράδοσης και της φιλανθρωπίας. Το 1920 ιδρύεται ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της ΓυναίκαςΗ ιστοσελίδα του συνδέσμου και σταδιακά σχηματοποιείται ο μεσοπολεμικός φιλελεύθερος φεμινισμός, που επιδιώκει τη βελτίωση της θέσης της γυναίκας με την επίκληση των φιλελεύθερων αστικών αρχών της ισονομίας. Τα πρώτα αποτελέσματα είναι ορατά με τη θεσμοθέτηση το 1929 της υποχρεωτικής φοίτησης των κοριτσιών στα σχολεία και το 1952 του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. (Είχε προηγηθεί το 1930 η απόδοση του δικαιώματος του εκλέγειν μόνο στις εγγράμματες γυναίκες άνω των 30 ετών στις δημοτικές εκλογές. Επίσης το 1944 ψήφισαν για πρώτη φορά οι γυναίκες της Αντίστασης για την ανάδειξη Εθνικού Συμβουλίου στην Ελεύθερη Ελλάδα).Ωστόσο, αυτό το κίνημα εκδηλώθηκε κυρίως από τις γυναίκες της αστικής ή μεσοαστικής τάξης, περιορίστηκε κατά βάση στην Αθήνα και δεν άγγιξε τον πυρήνα της έμφυλης αντίθεσης. Αυτό που συνέβη μετά την πτώση της δικτατορίας, από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 έως τα τέλη της δεκαετίας του ’80, ήταν κάτι ριζικά διαφορετικό και πηγαία ανατρεπτικό.

«Η προβληματική και τα αιτήματα του προηγούμενου κύματος βασίζονταν στην ισονομία και την κοινή ανθρώπινη υπόσταση. Το (δικό μας) κίνημα για την απελευθέρωση των γυναικών –έτσι το λέγαμε τότε, μετά ονομάστηκε φεμινιστικό– έλεγε ότι υπάρχει ένα σύστημα ανάμεσα στα δύο φύλα που καθιστά τους άνδρες κυρίαρχους και τις γυναίκες κατώτερες. Στηρίζεται και αναπαράγεται με βάση την επίκληση της βιολογικής διαφοράς και διαπερνά όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Ο στόχος μας, λοιπόν, ήταν η ανατροπή αυτού του συστήματος, η ανατροπή της πατριαρχίας. Είναι νομίζω σαφής η διαφορά των δύο περιόδων. Όταν πρωτοεκδηλώθηκε το κίνημα, δεν υπήρχε αναφορά στο παρελθόν. Αυτό έγινε στην πορεία, γιατί αναδομώντας ένα παρελθόν δίνεις βάθος και υπόσταση στην κίνησή σου», υποστηρίζει η Έφη Αβδελά, καθηγήτρια Σύγχρονης Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κρήτης και ενεργό μέλος τότε του φεμινιστικού κινήματος.

Οι γυναίκες που σπούδαζαν, που είχαν φύγει στο εξωτερικό και επέστρεφαν, που ήξεραν ξένες γλώσσες και μπορούσαν εύκολα να μελετήσουν τις διεθνείς τάσεις, άρχισαν να συζητούν για τα κοινά τους προβλήματα, να μελετούν την ιστορία τους, να μεταφράζουν τα κείμενα ξένων φεμινιστριών, να δυσανασχετούν με τη νομοτέλεια ενός αθόρυβου νοικοκυριού και με τη μονοδιάστατη σημασιοδότηση του σώματός τους ως μηχανής αναπαραγωγής, να αμφισβητούν την εγκατεστημένη έμφυλη ανισότητα και τον διαχωρισμό ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας. «Το προσωπικό είναι πολιτικό», διατράνωναν. Αυτό το σύνθημα, που πρωτοεμφανίστηκε ως τίτλος ενός κειμένου της Carol Hanisch Carol Hanischστην ανθολογία “Notes from the second year: Women’s LiberationΤα γραπτά της διάσημης αμερικανής φεμινίστριας”, σφράγισε το ριζοσπαστικό φεμινισμό αναδεικνύοντας ότι δεν υπήρχε τόπος της υποκειμενικότητας που να μην διέπεται από τις έμφυλες σχέσεις εξουσίας και καταπίεσης. Γενικότερα, όμως, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα –ως συνέχεια των αγώνων για την πτώση της χούντας– ευνοούσε τη συλλογική συζήτηση και διεκδίκηση.

Η ίδρυση των γυναικείων ομάδων

Σε αυτό το πλαίσιο επανιδρύθηκε το 1974 ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, με πρόεδρο την Αλίκη Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου, ενώ συγκροτήθηκαν γυναικεία τμήματα εντός των πολιτικών κομμάτων με σκοπό την παρέμβαση στον γυναικείο πληθυσμό. Το 1974 ιδρύθηκε επίσης η Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών με πρόεδρο την Ηρώ ΛάμπρουΗρώ Λάμπρου και επιφανή μέλη, μεταξύ των οποίων η Αμαλία ΦλέμινγκΑμαλία Φλέμινγκ και η Μελίνα Μερκούρη. Η Κίνηση ήταν κοντά στο ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά μετά το 1978 εμφάνισε σημάδια μεγάλης αυτονόμησης και ριζοσπαστικοποίησης. Το 1976 ιδρύεται η Ομοσπονδία Γυναικών ΕλλάδοςΗ ιστοσελίδα, που διάκειται θετικά προς το ΚΚΕ και απαριθμεί σταδιακά 45 οργανώσεις σε όλην την Ελλάδα. Την ίδια χρονιά ιδρύεται η Ένωση Γυναικών ΕλλάδαςΗ ιστοσελίδα (ΕΓΕ) ως γυναικείος βραχίονας του ΠΑΣΟΚ, με πρόεδρο τη Μαργαρίτα Παπανδρέου. Τη δεκαετία του ’80 η ΕΓΕ εξελίσσεται σε πολύ μαζική οργάνωση, με πάνω από 10.000 μέλη.

Ωστόσο, αυτό που θα χαρακτηρίσει τον φεμινισμό της εποχής είναι το αυτόνομο γυναικείο κίνημα, ένα μωσαϊκό από πολλές αυτόνομες γυναικείες ομάδες, απαγκιστρωμένες από την επιρροή των μεγάλων πολιτικών κομμάτων και συγκροτημένες στα πρότυπα του δυτικού φεμινιστικού μοντέλου. Η πρώτη έκφανση του αυτόνομου γυναικείου κινήματος ήταν η Κίνηση για την Απελευθέρωση της Γυναίκας το 1975. Από το 1979 και σε όλη τη δεκαετία του ΄80 ξεπηδούσαν ομάδες σε πανεπιστήμια, γειτονιές, εργασιακούς χώρους.

«Η αυτονομία ήταν σημαντικό και όχι τυχαίο χαρακτηριστικό. Είχε ένα θεωρητικό υπόβαθρο από πίσω: ότι η συνειδητοποίηση του συστήματος καταπίεσης γίνεται με το να κάτσουμε εμείς οι γυναίκες μεταξύ μας να μιλήσουμε και να κατανοήσουμε ότι πιο πολλά μοιραζόμαστε, παρά μας χωρίζουν. Κι αυτή ήταν μια πολιτική διαδικασία. Δεν είχαμε στο μυαλό μας να κατηχήσουμε τις γυναίκες, να πάμε σε αυτές που δεν ξέρουν, να τους τα πούμε. Αυτό ήταν εντελώς έξω από τη λογική μας. Στόχος ήταν η αυτοσυνείδηση. Υπήρχαν, βέβαια, διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του φεμινιστικού κινήματος. Κάποιες γυναίκες ζητούσαν τη διπλή ένταξη σε μιαν ομάδα και σε ένα κόμμα, κάποιες ασπάζονταν τον σοσιαλιστικό φεμινισμό, κάποιες τον ριζοσπαστικό φεμινισμό, κάποιες στη συνέχεια τάχθηκαν υπέρ ενός ροζ φεμινισμού. Εγώ ήμουν ενταγμένη στον Ρήγα Φεραίο κι έφυγα, γιατί διαπίστωσα ότι ως φεμινίστρια δεν είχα καμία θέση εκεί. Συμμετείχα σε γυναικείες ομάδες που έβγαζαν περιοδικά, στην αρχή τη Σκούπα και μετά τη Δίνη. Κι αυτό από μόνο του τότε ήταν ακτιβισμός. Εμείς φτιάχναμε τη Σκούπα μόνες μας, από την αρχή μέχρι το τέλος, με τα χέρια μας», εξηγεί η Έφη Αβδελά.

Ναι, εκείνην την εποχή στα περίπτερα και τα βιβλιοπωλεία της χώρας δεν έβλεπες γυαλιστερά εξώφυλλα με ηδονοβλεπτικές και εμπορευματικοποιημένες απεικονίσεις του γυναικείου σώματος. Έβρισκες τίτλους όπως η Σκούπα για το γυναικείο ζήτημα, η Κατίνα, η Δίνη. Περιοδικά γραμμένα και στημένα από γυναίκες, που μιλούσαν για τη γυναικεία σεξουαλικότητα, για την ενδοοικογενειακή βία, για την αντισύλληψη, για όλα αυτά που μέχρι τότε παρέμεναν αθέατα πίσω από τις “καθαγιασμένες” πόρτες του οικογενειακού θεσμού.

Στην πόλη γινόταν φασαρία, υπήρχε μια δημιουργική αναταραχή. Οι τοίχοι διαλαλούσαν «Δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, είμαι ο εαυτός μου» και «Ίδια είναι τα αρσενικά, δεξιά κι αριστερά». Ένα συλλογικό υποκείμενο, που βρισκόταν πάντα στην παραγκωνισμένη πλευρά της ιστορίας, ξύπναγε και έψαχνε τον χώρο του. Οι φεμινιστικές ομάδες οργάνωναν συγκεντρώσεις ενάντια στα Καλλιστεία, διαδήλωναν για το δικαίωμά τους στη νύχτα, έκαναν καμπάνιες ενάντια στη βία, ζητούσαν επιτακτικά την αλλαγή του αναχρονιστικού οικογενειακού δικαίου.

«Ακόμα και οι γυναίκες λεσβίες είχαν διαχωριστεί από τους άνδρες ομοφυλόφιλους»

Η Ρούλα Σκούταρη, εκπαιδευτικός σήμερα, την τετραετία 1982-1986 δραστηριοποιήθηκε στην Ομάδα Γυναικών Παντείου. Τη συνάντησα στο σπίτι που ζει μαζί με τη σύντροφό της Ειρήνη Πετροπούλου και τον πελώριο γάτο τους. «Μόνο γυναίκες;», τη ρώτησα. «Μόνο γυναίκες. Αποκλειστικά γυναίκες», απάντησε. «Το στοιχείο του σεπαρατισμού ήταν έντονο. Ακόμα και οι γυναίκες λεσβίες είχαν διαχωριστεί από τους άνδρες ομοφυλόφιλους. Βγάζανε ένα δικό τους περιοδικό, τη Λάβρυ. Ήταν πολιτική στάση. Θέλαμε να αγωνιστούμε μόνες μας. Οι άνδρες δεν μπορούν να αντιληφθούν τα βαθύτερα ζητήματα των γυναικών», προσθέτει.

feminduo.jpg

Η Ρούλα Σκούταρη με την Ειρήνη Πετροπούλου. [Δημήτρης Μιχαλάκης]

Η κα Σκουτάρη θυμάται με γλυκιά νοσταλγία τη λειτουργία των βιβλιοπωλείων φεμινιστικού προσανατολισμού: «Υπήρχε το Βιβλιοπωλείο των Γυναικών και το Βιβλιοπωλείο Σελάνα της Ελένης Παμπούκη. Έπαιξαν σπουδαίο ρόλο. Βοήθησαν εμάς τις νεότερες να συνειδητοποιηθούμε. Μας πρότειναν βιβλία, οργάνωναν συζητήσεις και εκδηλώσεις. Είχα πάρει μέρος σχεδόν σε όλες τις συζητήσεις. Υπήρχε ωραίο κλίμα, ζεστασιά, μπορούσες να ρωτήσεις, να πεις την άποψή σου. Είχαμε ανάγκη να μιλήσουμε και να ακούσουμε άλλες γυναίκες. Αποκτήσαμε γνώση και αυτοπεποίθηση. Ο πρώτος μας στόχος ήταν η αλλαγή του οικογενειακού δικαίου, που έδινε απόλυτες εξουσίες στον άνδρα του σπιτιού. Εγώ θυμάμαι ότι όταν ήμουν μαθήτρια, η μητέρα μου για να πάρει τους βαθμούς μου χωρίς να συνοδεύεται από τον πατέρα μου έπρεπε να τσακωθεί», λέει.

Την τριετία 1979-1982 υπάρχουν πολλές κινητοποιήσεις των γυναικείων τμημάτων και των φεμινιστικών οργανώσεων, με αίτημα την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου. Προβάλλεται τόσο η ανάγκη θεσμικής άρσης της ανισότητας, όσο και ο ρόλος του σπιτιού ως κατεξοχήν πεδίου που ασκείται η ανδρική κυριαρχία. Η συγκέντρωση στις 8 Μαρτίου του 1980 πολλών νέων γυναικών με ομπρέλες στα Προπύλαια είναι από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του κινήματος.

Τελικά, το 1983 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προχωρά στην αναμόρφωση Με τον νόμο 1329/83του οικογενειακού δικαίου. Η έννοια της πατριαρχικής οικογένειας αντικαθίσταται με την οικογένεια της ισότητας, ο θεσμός της προίκας καταργείται, θεσμοθετείται το συναινετικό διαζύγιο και γενικά εκσυγχρονίζονται οι διατάξεις διαζυγίου, ορίζεται η δυνατότητας αξίωσης των συζύγων στην περιουσία που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου, προβλέπεται ότι η γυναίκα διατηρεί το επώνυμό της και μετά τον γάμο. Αυτές οι αλλαγές σε έναν βαθμό υπαγορεύτηκαν από την αναγκαιότητα να εναρμονιστεί η χώρα με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά πρότυπα, αλλά δεν θα δρομολογούνταν με τους ίδιους ρυθμούς και την ίδια ένταση, αν δεν υπήρχε η ισχυρή γυναικεία δραστηριότητα. Η αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου ήταν, επί της ουσίας, η πρώτη μεγάλη και απτή νίκη του φεμινιστικού κινήματος.

Αγώνας για τον έλεγχο του γυναικείου σώματος

Ωστόσο, τα προβλήματα δεν τελείωσαν για τις γυναίκες. Ποτέ δεν τελειώνουν άλλωστε τα προβλήματα για τις γυναίκες. Η δεκαετία του ’80 ήταν μια περίοδος ανείπωτης και σφοδρής βίας ενάντια στις γυναίκες, κατά την οποίαν έδρασαν μια σειρά από διαβόητοι «δράκοι»«Οι διάσημοι “δράκοι” που σόκαραν την ελληνική κοινωνία με τα αποτρόπαια εγκλήματά τους», huffingtonpost.gr –μια κωδικοποίηση που συσκοτίζει την έμφυλη παράμετρο της βίας– όπως ο Κυριάκος Παπαχρόνης και ο Σπύρος Μπέσκος, σκορπώντας τον θάνατο σε μια σειρά από γυναίκες και τον τρόμο σε πολύ περισσότερες. Οι γυναίκες διαδήλωναν για να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους να κυκλοφορούν στους δρόμους χωρίς να φοβούνται και να κινδυνεύουν, έδειχναν έμπρακτη αλληλεγγύη στα θύματα βίας και βιασμού, πάλευαν ενάντια στον στιγματισμό του θύματος, ζητούσαν την αυστηροποίηση της νομοθεσίας και αποδομούσαν με τον λόγο τους τη βολική ρητορική του «μεμονωμένου περιστατικού» ή την πάντα προσφιλή ψυχιατρικοποίηση που επεδίωκαν οι δράστες.

Ένα ζήτημα που επίσης συσπείρωνε το φεμινιστικό κίνημα και αναδείχθηκε σε βασική στρατηγική για ορισμένα χρόνια ήταν η άμβλωση και η αντισύλληψη. Έγιναν πολλές δράσεις, με κορύφωση την καμπάνια συλλογής υπογραφών, όταν πάνω από 500 γυναίκες υπέγραψαν δηλώνοντας ότι είχαν κάνει έκτρωση. Κάποιες από αυτές συνελήφθησαν, αλλά ήταν τόσο μεγάλη η πίεση, που αφέθηκαν γρήγορα ελεύθερες. Οι γυναίκες διαδήλωναν με σύνθημα «Έξω οι νόμοι από το κορμί μας», απέναντι σε μια χούφτα θρησκευτικές και παραθρησκευτικές οργανώσεις που υπερασπίζονταν την προσκόλληση στον Μεσαίωνα.

Η Ευτυχία Λεοντίδου, εργαζόμενη γυναικολόγος τότε, που συμμετείχε στην Αυτόνομη Κίνηση Γυναικών, αναβιώνει μέσα από τις διηγήσεις της εκείνες τις μέρες που το γυναικείο σώμα πάλεψε για να ξεφύγει από τον έλεγχο του κράτους, της Εκκλησίας, του άνδρα: «Οι αμβλώσεις, παρότι παράνομες, γίνονταν σε ιδιώτη γιατρό με αμοιβή. Το θέμα, όμως δεν ήταν μόνο να το κάνεις, αλλά και να το λες. Εμείς θέλαμε η άμβλωση να γίνεται νόμιμα και δωρεάν, χωρίς προϋποθέσεις ψυχιατρικής γνωμάτευσης, άδειας συζύγου ή γονέων. Ήταν ένα ζήτημα αλληλένδετο με τη σεξουαλικότητα, που εδραζόταν στην αυτοδιάθεση του σώματος. Η γυναίκα είχε δικαίωμα στη σεξουαλική απόλαυση, είχε δικαίωμα να μην γίνει μητέρα μετά τη σεξουαλική πράξη. Εμείς κατορθώσαμε να πολιτικοποιήσουμε το ζήτημα και το 1986 ήρθε ο νόμος για την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων».

femin3library.jpg

Η Ευτυχία Λεοντίδου. [Δημήτρης Μιχαλάκης]

Η Ευτυχία Λεοντίδου κομίζει και άλλη μία εμπειρία από τον φεμινισμό των ’80s, που δείχνει το ρηξικέλευθο παρότι διαφωτιστικό και χρηστικό πνεύμα της εποχής. Είναι οι ομάδες αυτογνωσίας και αυτοεξέτασης, ένα πρωτοποριακό πείραμα που αναπτύχθηκε για να γνωρίσουν οι γυναίκες το σώμα τους. «Είχα πάει σ’ ένα συνέδριο για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα στην Ολλανδία. Εκεί, μια κοπέλα δίδασκε αυτοεξέταση. Όταν γύρισα στην Ελλάδα ενημέρωσα ότι είχα διδαχτεί αυτές τις πρακτικές και υπήρξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Έτσι φτιάχτηκε η πρώτη ομάδα, μετά η δεύτερη, η τρίτη κ.λπ. Ο στόχος ήταν οι γυναίκες να μάθουν το σώμα τους, να συζητήσουν για το πώς βιώνουν αυτό το σώμα, να μάθουν να αυτοεξετάζονται στον μαστό και τα γεννητικά όργανα, να ξέρουν τι θα ζητούν από τον γιατρό, να μην αισθάνονται αδαείς και εκμηδενισμένες απέναντι σε κάποιον που ξέρει τα πάντα για το σώμα τους που αυτές δεν ξέρουν. Ξέρετε, οι γυναίκες έχουν πολλά γεγονότα στη βιολογία τους που είναι ιατρικοποιημένα, χωρίς να χρειάζεται να είναι. Η εμμηνόπαυση δεν είναι πάθηση, η περίοδος δεν είναι πάθηση. Αυτά προσπαθούσαμε να ξεπεράσουμε. Οι γυναίκες που συμμετείχαν άλλαξαν. Σταμάτησαν να αισθάνονται ντροπή για το σώμα τους, ανακάλυπταν την ξεχωριστή ομορφιά του, έξω από τις επιταγές της μόδας», σημειώνει η κα Λεοντίδου.

Οι ομάδες αυτές, πέρα από όλα τα άλλα, είχαν έναν χαρακτήρα αποκαλυπτικό και αναγεννησιακό. Οι γυναίκες που εντάχθηκαν σε αυτές έμαθαν πράγματα για τον εαυτό τους, δημιούργησαν μια δική τους αφήγηση απαλλαγμένη από το πατριαρχικό βλέμμα, απέκτησαν αυτοπεποίθηση που καθρεφτιζόταν ταυτόχρονα στην ιδιωτική τους ζωή και τη συλλογική τους εξωστρέφεια. Μέσα από μια τέτοια διαδικασία διαμορφώθηκε ένα αυθεντικό πρόπλασμα γυναικείου κοινοτισμού χωρίς ιεραρχήσεις και καταναγκασμούς, σφυρηλατήθηκαν σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης που υπερέβαιναν τον χρόνο ζωής της κάθε ομάδας, σχέσεις που ενδεχομένως επιβίωσαν και αργότερα.

Τα δύσκολα χρόνια της βασανιστικής νηνεμίας

Σταδιακά, προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄80, το φεμινιστικό κίνημα άρχισε να μαραζώνει. Οι γυναικείες ομάδες απομαζικοποιήθηκαν, τα βιβλιοπωλεία έκλεισαν, όπως επίσης το Σπίτι και το Καφενείο των Γυναικών, οι εκδόσεις σταμάτησαν, οι κινητοποιήσεις αραίωσαν. Καμία δεν ξέρει ακριβώς γιατί και πώς έγινε αυτό. Κάποιες γυναίκες θεώρησαν ότι με την ψήφιση μιας πιο προοδευτικής νομοθεσίας είχαν επιτευχθεί οι υλικοί στόχοι του κινήματος, κάποιες ενδεχομένως στράφηκαν σε μορφές κρατικού-θεσμικού φεμινισμού, κάποιες ακολούθησαν ακαδημαϊκή καριέρα φέρνοντας έναν φεμινιστικό αέρα στα αμφιθέατρα, κάποιες απλά μεγάλωσαν. Ούτως ή άλλως ο φεμινισμός βρισκόταν σε ύφεση σε όλη τη Δύση. Η δεκαετία του ’90 έφερε τα πάνω-κάτω. Ενσωμάτωσε και αποριζοσπαστικοποίησε τα κινήματα των προηγούμενων ετών, εγκαινίασε μιαν εποχή ξέφρενου καταναλωτισμού και ανήγαγε το lifestyle σε ρυθμιστή της δημόσιας σφαίρας. Οι θεσμικές κατοχυρώσεις παρέμειναν, αλλά το γυναικείο σώμα που το ’80 ήταν αφετηρία χειραφέτησης, το ’90 φυσικοποιήθηκε και αντικειμενοποιήθηκε. Έγινε το συμβολικό λάφυρο του life style.

«Εγώ είμαι από αυτές που λένε ότι υπάρχουν ορατές βελτιώσεις, ότι ο αγώνας μας δεν πήγε χαμένος, έχει πιάσει τόπο», λέει η Σίσσυ Βωβού. «Δεν πετύχαμε όλα αυτά που θέλαμε. Επίσης, υπάρχουν και αντεπιθέσεις. Αυτό που γίνεται σήμερα με τον Τραμπ είναι να τρελαίνεσαι. Προέκυψαν καινούργια προβλήματα, π.χ. το τράφικινγκ, που ξεκίνησε με μεγάλη ένταση στις αρχές του ’90 με τα πρώτα μεταναστευτικά κύματα. Είναι κομβικό ζήτημα. Άλλαξε πολύ τη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας ως προς την αξία της γυναίκας, ειδικά στα χωριά, όπου υπήρχαν οι πιο άγριες μέθοδοι σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Οι άνδρες θεώρησαν ότι αυτές οι γυναίκες δεν άξιζαν τίποτα και τις χρησιμοποίησαν ως σεξουαλικά αντικείμενα και οι γυναίκες στράφηκαν ενάντια στα ίδια τα θύματα. Έπειτα, οι γυναίκες εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της εργασιακής ανασφάλειας και να θέλουν, δεν μπορούν να γίνουν μητέρες. Τα κόμματα δεν έχουν αποδεχτεί την ισότητα με πρακτικούς τρόπους. Στις θέσεις ευθύνης κυριαρχούν ακόμα οι άνδρες», προσθέτει η κα Βωβού.

Προς έναν νέο φεμινισμό;

Ο κύκλος του μεταπολιτευτικού φεμινισμού έχει κλείσει με νίκες και απωθημένα. Παλιά προβλήματα δεν λύθηκαν ποτέ, καινούργια εμφανίστηκαν. Η ιστορία, όμως, του φεμινισμού δεν τελειώνει. Το τρίτο κύμαThird Wave Feminism του, στην άνυδρη και αποστεωμένη ιδεολογικά δεκαετία του ΄90, φύσηξε μια νέα πνοή, μετατοπίζοντας και καθολικοποιώντας τον προβληματισμό από τις γυναίκες στο φύλο και διαπλέκοντας το φύλο με άλλες διαστάσεις, όπως η φυλή και η τάξη. Σε αυτό το θεωρητικό έδαφος ζωντάνεψαν το κίνημα των μαύρων γυναικών, τα riot girls, ένα ισχυρό lgbtqi κίνημα, διακηρύσσοντας τη ρευστότητα της σεξουαλικότητας και την πολλαπλότητα των έμφυλων ρόλων.

Ωστόσο, οι γυναίκες δεν ανέκτησαν ακόμα τη δυναμική ενός νέου μαζικού φεμινισμού στην πράξη. Η πρόσφατη μεγαλειώδης πορεία γυναικών“The Women’s March is more than an anti-Trump protest. Here’s what participants want”, vox.com δημιούργησε προσδοκίες μιας νέας ανάτασης, τώρα που οι επίδοξοι ρεβανσιστές των φεμινιστικών κατοχυρώσεων είναι έτοιμοι να φορέσουν το πιο αποκρουστικό τους χαμόγελο και να ξεχαρβαλώσουν το ρολόι της προόδου.

Τα κορίτσια του ’80 μεγάλωσαν. Κάποιες παρακολουθούν με ζωηρό ενδιαφέρον αυτές τις εξελίξεις, κάποιες με σκεπτικισμό. Κάποιες είναι καταχωνιασμένες στα αρχεία τους και γράφουν την ιστορία που έφτιαξαν, κάποιες τριγυρνούν με την ίδια και απαράλλακτη ενέργεια στις σύγχρονες δειλές προσπάθειες ανασυγκρότησης ενός φεμινιστικού χώρου στην Ελλάδα. Το σίγουρο είναι ότι άφησαν ένα χνάρι σε αυτήν την τόσο παλιά και πάντα τόσο επιτακτική υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης. Μας κληροδότησαν μιαν ιστορία για να εγγράψουμε ως συνέχεια τη δική μας παρουσία, μας έδωσαν μια πυξίδα για να βρίσκουμε το δρόμο μας σε έναν κόσμο που παραμένει αφόρητα σεξιστικός και άνισος κι ένα διαρκές κίνητρο να επανοικειοποιηθούμε τον φεμινισμό ως ταυτοτικό στοιχείο της ύπαρξης μας.

*Το ιστορικό υλικό του θέματος αντλήθηκε από τα προσωπικά αρχεία της Σίσσυς Βωβού, της Ευτυχίας Λεοντίδου και της Ρούλας Σκούταρη.

Έχει συνεργαστεί με το VICE, το Έψιλον της Ελευθεροτυπίας, το protagon.gr και από το 2012 με το ΒΗΜΑgazino. Συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα για τα ντοκιμαντέρ Φυλές της Αθήνας (ΕΡΤ) και Beyond Gender Greece (ANT1). Τιμήθηκε με το Δημοσιογραφικό Βραβείο «Ελένη Βλάχου» 2013.

 

Δυστυχως η φυλλαδα ειναι αυτη που παντα μας προσφερει πληροφορηση για τετοια θεματα.Οι αντιστασεις της τοπικης κοινωνιας; Ισχνες.Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι ειπατε;

Βασιλιαδες

Ο βασιλιάς της Ολλανδίας Βίλεμ-Αλεξάντερ και μέλη της οικογενείας του αγόρασαν από βοσκό 20 στρέμματα αντί 7 εκατ. ευρώ στη μαγευτική περιοχή της Κοιλάδας στο Πόρτο Χέλι για να οικοδομήσουν βίλες 800 τ.μ.

Ενας γιδοβοσκός, γύρω στα 60-65, γνωστός στην περιοχή για τις καλοαναθρεμμένες κατσίκες του και τη φέτα α’ ποιότητας που παράγει σε περιορισμένες ποσότητες, για τις μεγάλες εκτάσεις γης που διαθέτει, καθώς και για τις «υψηλές διασυνδέσεις» του, επιβιβάζεται στο παλιό και ταλαιπωρημένο αγροτικό Nissan Navara των 155 ίππων. 

Πατά το γκάζι ελαφρά χωρίς να επιταχύνει, όχι γιατί φοβάται μην τυχόν το σπάσει στους κακοτράχαλους χωμάτινους δρόμους -άλλωστε αυτό το αρχαίο γιαπωνέζικο θηρίο δεν καταλαβαίνει από πέτρες και λακκούβες-, αλλά επειδή ανησυχεί μήπως τον χάσουν τα συμβατικά οχήματα που τον ακολουθούν και χαθούν με τη σειρά τους στον χωμάτινο λαβύρινθο.

Δεν είναι δα και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, ακόμα και για τους πιο περπατημένους μεσίτες, να εντοπίσουν τη «Γη της Επαγγελίας», τα κτήματα-φιλέτα της Κοιλάδας, που ανήκει στην ευρύτερη περιοχή του Πόρτο Χελίου. Εκεί όπου κάθε στρέμμα γης αποτιμάται σε ατόφιο χρυσάφι.
Εδώ οι κάτοικοι δεν ενδιαφέρονται για τους έξι αριθμούς του Τζόκερ, τις κληρώσεις και τα αναρίθμητα τζακ πότ. Ο λόγος; Καταφέρνουν να πλουτίζουν από τη μια στιγμή στην άλλη με έναν απλούστατο τρόπο: πουλώντας τα χωράφια τους.

«Φίλε, εδώ η κρίση δεν μας άγγιξε ποτέ», ομολογεί με περίσσια δόση ειλικρίνειας ο συμπαθής γαιοκτήμονας με τις γαλότσες και τη βρώμικη από το χώμα φόρμα εργασίας. Και πώς να τον αγγίξει όταν πριν από μερικούς μήνες πούλησε μια λωρίδα γης αντί 7 εκατ. ευρώ.
Η εν λόγω λωρίδα αντιστοιχεί σε έκταση 20 στρεμμάτων, μέρος της οποίας βλέπει στο απέραντο γαλάζιο, ενώ προσφέρει και πρόσβαση σε πριβέ παραλία.

Μια έκταση που χρησιμοποιούσε κυρίως για τη φύλαξη των γιδοπροβάτων του, εξ ου και η μέχρι πρότινος παρουσία μιας ξελότζας (στάνη) στην αρχή του οικοπέδου.
Βέβαια τώρα θα αναρωτηθείτε -και δικαίως- ποιος έχει στις μέρες μας τόσα λεφτά για να τα ρίξει στην αγορά μερικών στρεμμάτων γης όταν, για παράδειγμα, με το ίδιο ποσό μπορείς κάλλιστα να κάνεις δική σου μια νεόκτιστη βίλα σε οποιοδήποτε νησί του Αιγαίου.
Εκτός και αν ο υποψήφιος αγοραστής όχι μόνο δεν φείδεται χρημάτων, αλλά έχει και συγκεκριμένο λόγο που επιθυμεί να αγοράσει γη στη συγκεκριμένη περιοχή.

Στην προκειμένη περίπτωση υφίσταται και η ανάλογη οικονομική επιφάνεια εκ μέρους του αγοραστή, αλλά και η αιτία, που δεν είναι άλλη από την παρουσία του Ολλανδού βασιλιά Γουλιέλμου-Αλέξανδρου και της όμορφης εξ Αργεντινής συζύγου του Μάξιμα Σορεγιέτα.
Το βασιλικό ζεύγος έχει αγοράσει μια πολυτελή κατοικία μέσα σε οικόπεδο 4 στρεμμάτων, μια ανάσα από το θαλασσινό νερό, σε σημείο που προσφέρει απόλυτη ιδιωτικότητα. Είναι ένα πολυτελές συγκρότημα τριών κατοικιών με πισίνα, αξίας 4,5 εκατ. ευρώ. Την είδηση είχε αποκαλύψει πρώτη η ισπανική εφημερίδα «El Pais», σε δημοσίευμα της οποίας αναφερόταν ότι ο πρωτότοκος γιος της βασίλισσας Βεατρίκης και η σύζυγός του γνώρισαν την περιοχή το 2010, όταν βρέθηκαν στον γάμο του πρίγκιπα Νικόλαου και της Τατιάνα Μπλάτνικ στις Σπέτσες. Τότε ζήτησαν να ενημερωθούν από μεσίτες για τις διαθέσιμες κατοικίες και κατέληξαν σε αυτό το συγκρότημα. Το τίμημα ήταν υψηλό αλλά, όπως αναφέρει η ισπανική εφημερίδα, οι κληρονόμοι της δυναστείας της Ολλανδίας δεν έκαναν παζάρια, αφού έτσι κι αλλιώς αυτός που θα πλήρωνε ήταν το Ολλανδικό Δημόσιο.

Ας σημειωθεί ότι το πριγκιπικό ζεύγος αναζήτησε τη θερινή του έπαυλη πρώτα στη νότια Μοζαμβίκη, στο Ματσανγκούλο, αλλά το σπίτι που αγόρασε εκεί σχετιζόταν με ένα σκάνδαλο και αναγκάστηκε να το πουλήσει.
Σε σκάνδαλο εξελίχθηκε και η κατασκευή ενός αυθαίρετου λιμανιού μπροστά ακριβώς από τη βίλα «με τη δικαιολογία της εύκολης διαφυγής του βασιλιά σε περίπτωση κινδύνου», με αποτέλεσμα το βασιλικό ζεύγος να γίνει αντικείμενο αρνητικού σχολιασμού και σε ολλανδικά μέσα ενημέρωσης. Το ίδιο συνέβη και με αφορμή την εκμίσθωση δύο παρακείμενων οικοπέδων αντί 500.000 ευρώ προκειμένου να κατασκευαστεί φράχτης ασφαλείας.

Σε αυτή τη βίλα έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Εκείνη όμως που ενθουσιάστηκε με την τοποθεσία ήταν μία από τις τέσσερις αδελφές της συζύγου του Ολλανδού βασιλιά, η οποία μάλιστα φέρεται να εκδήλωσε ζωηρό ενδιαφέρον για την αγορά διαθέσιμης έκτασης που να συνορεύει με τη βίλα του βασιλικού ζεύγους.
Μια πρώτη σκέψη ήταν η αγορά μέρους του παραθαλάσσιου οικοπέδου που βρίσκεται δίπλα ακριβώς στη βίλα. Ωστόσο, ο ιδιοκτήτης της γης φέρεται να ζήτησε 60 εκατ. ευρώ για την πώληση και των περίπου 40 στρεμμάτων που του ανήκουν, τιμή απαγορευτική ακόμα και για βασιλιάδες. Τότε οι εκπρόσωποι της υποψήφιας αγοράστριας προσέγγισαν τον ιδιοκτήτη της έκτασης των 20 στρεμμάτων που βρίσκεται ανατολικά της βασιλικής εξοχικής κατοικίας.

Η ξελότζα (στάνη κατά την τοπική διάλεκτο) μεταμορφώνεται σε υπερπολυτελή ξενώνα
για τους βασιλικούς προσκεκλημένους



Δώρο αξίας 60.000 ευρώ στον γαμπρό


Κάπως έτσι, ο γαιοκτήμονας με την ξελότζα (μαζί με τα υπόλοιπα πέντε αδέλφια του είναι κάτοχοι περίπου 100 στρεμμάτων στην περιοχή) φέρεται να έγινε από τη μία μέρα στην άλλη πλουσιότερος κατά 7 εκατ. ευρώ. Και φυσικά talk of the town στα καφενεία της Κοιλάδας.
Ακούγεται, δε, ότι στον γάμο της κόρης του ήταν πολύ χαρούμενος τόσο γιατί πάντρευε το παιδί του όσο και γιατί από την πώληση του χωραφιού του μπόρεσε να κάνει δώρο στον γαμπρό του ένα πολυτελές I.X αξίας 60.000 ευρώ.

Ο τυχερός γαιοκτήμονας, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είχε παραχωρήσει ένα δασικό κομμάτι δικής του ιδιοκτησίας στον βασιλιά της Ολλανδίας, ο οποίος το περίφραξε ξεριζώνοντας τα δένδρα με ειδική άδεια και με την υπόσχεση να κάνει δενδροφύτευση σε άλλο σημείο. Ο γαιοκτήμονας, πάντως, διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις και με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη της παραθαλάσσιας βίλας. Πρόκειται για τον Μάνφρεντ Ρίκερ, έναν Γερμανοεβραίο φωτογράφο που έφερνε στο Πόρτο Χέλι κορυφαία μοντέλα αυτοκινήτων για να τα φωτογραφίσει – ως επί το πλείστον Mercedes.

Μάλιστα πριν από μερικά χρόνια σε κάποια από τις συναντήσεις τους ο γαιοκτήμονας είχε εκφράσει τον ενθουσιασμό του για ένα μοντέλο Slk 200 που είχε φέρει ο φωτογράφος, λέγοντάς του ότι «αυτό είναι το αυτοκίνητο που θα ήθελα να κάνω κάποτε δώρο στην κόρη μου». Τότε ο Ρίκερ του πρότεινε να μεσολαβήσει ώστε να το αγοράσει στη μισή τιμή και από 60.000 ευρώ που ήταν η αξία του να πληρώσει μόλις 30.000 ευρώ, όπως και έγινε.

Η έκταση των 20 στρεμμάτων στην περιοχή Κοιλάδα, που αγοράστηκε αντί 7 εκατ. ευρώ. Εκτός από τον ξενώνα, θα χτιστεί και πολυτελής βίλα που θα βλέπει στη θάλασσα και στην ήδη υπάρχουσα βασιλική κατοικία 


Η ξελότζα που γίνεται υπερπολυτελής ξενώνας 


Τα τελευταία 24ωρα στο παραθαλάσσιο ησυχαστήριο της Κοιλάδας, στο χωράφι των 7 εκατ. ευρώ, παρατηρούνται εντατικές εργασίες. Οι νέοι αγοραστές έχουν γκρεμίσει την ξελότζα και στη θέση της χτίζεται ξενώνας πολυτελείας που θα χρησιμοποιηθεί ως συμπληρωματικός χώρος στην βίλα που πρόκειται να χτιστεί σύντομα στο καλύτερο κομμάτι του χωραφιού, το οποίο βλέπει προς τη θάλασσα και προς την κατοικία του βασιλικού ζεύγους. Οι σκελετοί έχουν τελειώσει, οι στέγες έχουν μπει, οι τοίχοι έχουν ολοκληρωθεί και τα μόνα που απομένουν είναι τα βαψίματα και τα κουφώματα. Οι εργάτες δουλεύουν σε καθημερινή βάση στο μικρό εργοτάξιο που έχει στηθεί, καθώς η εντολή που έχει δοθεί είναι να έχει ολοκληρωθεί η κατασκευή του ξενώνα πριν από το ξεκίνημα του φετινού καλοκαιριού.

Ασχετα αν έξω διαρρέεται το όνομα της κουνιάδας του ως αγοράστριας του εν λόγω οικοπέδου, στην Κοιλάδα κάποιοι επιμένουν ότι ο αγοραστής του χωραφιού με την ξελότζα δεν είναι η αδελφή της βασίλισσας της Ολλανδίας, αλλά το ίδιο το βασιλικό ζεύγος. Μάλιστα ακούγεται ότι ο Βίλεμ-Αλεξάντερ είχε αποφασίσει προ πολλού να πουλήσει την παραθαλάσσια βίλα του και να χτίσει τη δική του στην προαναφερόμενη έκταση που υποτίθεται ότι έχει περάσει στα χέρια της κουνιάδας του. Ωστόσο, υπό τον φόβο ενός νέου σκανδάλου τηρείται μυστικότητα σε όλες τις κινήσεις.

Τα θερινά ανάκτορα του βασιλικού ζεύγους της Ολλανδίας αγοράστηκαν αντί του ποσού των 4,5 εκατ. ευρώ από το Ολλανδικό Δημόσιο, το οποίο εκμίσθωσε και δύο παρακείμενα οικόπεδα έναντι 500.000 ευρώ

Με τη δικαιολογία περί εύκολου τρόπου διαφυγής του βασιλιά σε περίπτωση κινδύνου χτίστηκε χωρίς άδεια το λιμάνι μπροστά από τη βίλα, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων

Παρά τα 7 εκατ. ευρώ, ο γαιοκτήμονας συνεχίζει να διασχίζει τους χωματόδρομους της Κοιλάδας με το ταπεινό αγροτικής χρήσης όχημά του 

 

11-flevari2015-005 16998757_1614774845216620_3622290709614123788_n

Τα εργα στην Μαρινα Πορτο Χελιου σταματησαν εδω και λιγο καιρο.Καποια ανακοινωση;

1

Και στο μεταξυ αν δεν μπορουμε σαν κοινωνια να διαχειρισθουμε ενα προβλημα εδω και 6 χρονια πως θα διαχειρισθουμε μια πιθανη μεγαλη περιβαλλοντικη καταστροφη απο ενα λιμανι σε εναν κλειστο φυσικο κολπο;

2011

Η Σιβυλλα τι απαντηση θα εδινε;

Αναδημοσιευω το βρισκω σημαντικο για ενημερωση

Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΠΑΡΙΔΗ Το Χαλέπι αποτελεί ιστορικά μία από τις αρχαιότερες πόλεις που κατοικούνται. Μέχρι που ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, o oποίος διέλυσε τα πάντα, ήταν μια πανέμορφη, ήρεμη πόλη, με μεγάλες πλατείες, σιντριβάνια, εντυπωσιακά τζαμιά, διάσημη παραγωγή σαπουνιών, το αρχαιότερο κλειστό σουκ (αγορά) στη Μέση Ανατολή, ενσωματωμένο στην καθημερινότητα των ντόπιων, την παλιά περιοχή Τζντάιντε με τις χριστιανικές εκκλησίες και τα αρμένικα μαγαζιά – πόλος έλξης επισκεπτών. Αυτός ο υπέροχος τόπος και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας σήμερα έχει μετατραπεί, σε μεγάλο ποσοστό, σε συντρίμμια. Συγχρόνως, σημαντικό μέρος του πληθυσμού έχει αφανιστεί από τρομοκρατικά «τυφλά» χτυπήματα, πείνα, αρρώστιες, καθώς τα νοσοκομεία υπολειτουργούν, και από βάναυσες δολοφονίες των τζιχαντιστών, ενώ εκατομμύρια το έχουν εγκαταλείψει, αναζητώντας μια νέα ζωή εκτός συνόρων. Πρόκειται για έναν λαό που μέχρι πρότινος ζούσε ειρηνικά, παρ’ όλες τις θρησκευτικές διαφορές που προέκυπταν μεταξύ των κατοίκων. Η Πένυ (το πλήρες όνομά της είναι στη διάθεση του περιοδικού) είναι μια δυναμική Ελληνίδα που πριν από 28 χρόνια εγκατέλειψε τη σιγουριά της Ελλάδας για να παντρευτεί εκεί έναν μουσουλμάνο Σύριο, τον οποίο ερωτεύτηκε, ξεκινώντας μια ολότελα νέα, πολιτισμικά διαφορετική ζωή. Ως εκ τούτου, βρισκόταν εκεί όταν ξεκίνησαν όλα όσα εμείς παρακολουθούμε μέσα από την τηλεόραση. Η ζωή η δική της όσο και της οικογένειάς της απειλήθηκε επανειλημμένως, είδε την πόλη της να γίνεται αποκαΐδια, αγαπημένους φίλους να χάνουν τα πάντα, ενίοτε και τη ζωή τους. Τα τελευταία δύο χρόνια έχει επιστρέψει, μαζί με τον γιο της, στην Αθήνα. Ο σύζυγός της αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει τον τόπο του, φυλάσσοντας τις Θερμοπύλες. Η ίδια αναγκάζεται να επισκέπτεται τακτικά το σπιτικό τους, επιστρέφοντας στην κόλαση που αποτελεί πια ο αλλοτινός αυτός παράδεισος, αψηφώντας κάθε φορά τρομερούς κινδύνους. Συνάντησα τη θαρραλέα αυτή γυναίκα, η οποία εξακολουθεί να εκφράζει την εμπιστοσύνη της στον Πρόεδρο Άσαντ, θεωρώντας ότι δεν είναι εκείνος ο αποκλειστικός υπεύθυνος για τις φρικαλεότητες που συμβαίνουν στην πολύπαθη δεύτερη πατρίδα της. Θυμάμαι να με παίρνουν τηλέφωνο φίλοι από την Ελλάδα και να μου μιλάνε για πόλεμο κι εγώ να τους λέω ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Υπήρχε μια αναταραχή, αλλά πίστευα ότι θα διευθετηθεί. Μέχρι που μια μέρα, το καλοκαίρι, ακούσαμε πυροβολισμούς. Είχαν εισβάλει σε μια συνοικία στο Χαλέπι. — Φέτος τον Μάρτιο ο πόλεμος στη Συρία κλείνει 7 χρόνια. Θυμάσαι πόσο καιρό πριν διαφαινόταν ότι τα πράγματα θα πήγαιναν προς τα εκεί; Μας κατέλαβε εξαπίνης! Δεν διαφαινόταν τέτοιου είδους πρόβλημα και η Αραβική Άνοιξη ήταν πολύ μακριά. Μαθαίναμε όλα όσα συνέβαιναν στην Αίγυπτο και λέγαμε ότι θα σταματούσε εκεί, ότι δεν θα έφτανε μέχρι εμάς. Για ποιον λόγο, άλλωστε; Το βιοτικό επίπεδο στη Συρία ήταν σε πολύ υψηλότερο επίπεδο, οι βιομηχανίες και οι βιοτεχνίες έδιναν εργασία, ο λαός ζούσε με ομόνοια και κατανόηση. Όλοι ήμασταν απόλυτα ασφαλείς στην καθημερινότητά μας. Όταν ξέσπασαν τα επεισόδια στην κωμόπολη της Νταράα πιστέψαμε πως η κατάσταση θα διευθετούνταν εκεί. Οι φίλοι μας έχουν φύγει, έχουν σκοτωθεί, έχουν ακρωτηριαστεί, έχουν τυφλωθεί, έχουν μισοτρελαθεί. Πριν από τρεις μήνες το σπίτι ενός συναδέλφου του άντρα μου δέχτηκε τυφλό χτύπημα. Σκοτώθηκαν η γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του. Δείτε το slideshow Οι φίλοι μας έχουν φύγει, έχουν σκοτωθεί, έχουν ακρωτηριαστεί, έχουν τυφλωθεί, έχουν μισοτρελαθεί. Πριν από τρεις μήνες το σπίτι ενός συναδέλφου του άντρα μου δέχτηκε τυφλό χτύπημα. Σκοτώθηκαν η γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του. — Κι όμως, η Συρία κυβερνιέται από ένα καταπιεστικό καθεστώς, το κόμμα Μπάαθ και την οικογένεια Άσαντ εδώ και δεκαετίες… Όσον αφορά το κόμμα Μπάαθ, την εποχή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση θεωρήθηκε επαναστατικό. Η προηγούμενη κατάσταση χαρακτηριζόταν από μεγάλη διαφθορά. Το Μπάαθ ξεκίνησε από νασεριστές και αλεβίτες μαζί με χριστιανούς και σουνίτες, που αποτέλεσαν και τα ιδρυτικά μέλη. Σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το κόμμα που ήταν τότε. Ανέλαβε ουσιαστικά το 1973, μετά τον πόλεμο με το Ισραήλ, όταν η Συρία αποτελούσε, μαζί με την Αίγυπτο, κοινό κράτος. Υπάρχει διαφθορά, πάντα υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει. Δεν νομίζω ότι δεν θα υπήρχε αν είχαμε άλλη κυβέρνηση, γιατί έτσι είναι ο τρόπος ζωής εκεί. Το να δώσεις μπαξίσι δεν είναι επιλήψιμο, είναι τρόπος να κάνεις τη δουλειά σου. Βέβαια, είναι η άκρη του νήματος, αλλά, επαναλαμβάνω, είναι τρόπος ζωής. Σήμερα κυβερνά ένας άνθρωπος που δεν ήταν στη σειρά διαδοχής, ανέλαβε λόγω του θανάτου του αδελφού του. Το κόμμα, όμως, δεν είναι αυτός, είναι αυτό που υπήρχε προ της διακυβέρνησης Μπασάρ και θα υπάρχει και μετά από αυτόν. Το κόμμα δεν είναι πρόσωπο αλλά σύστημα εξουσίας μέσα στο οποίο οι σουνίτες είναι πλειονότητα. Προσωπικά, ανήκω στους συμπαθούντες. Ανέλαβε το 2000, μετά τον θάνατο του πατέρα του, και θεωρώ ότι βελτίωσε κατά πολύ τη θέση της Συρίας. Στην πραγματικότητα, την έβγαλε από τη σκιά του σοβιετικού τύπου κράτους στην καπιταλιστική Δύση. — Παράξενο να τα ακούω αυτά από μια απελευθερωμένη Δυτική γυναίκα, με αριστερές καταβολές. Δεν εκθειάζω τον Μπασάρ. Δεν έχω συμφέροντα από αυτό. Αρνούμαι όμως να αποκρύπτω την αλήθεια για να είμαι αρεστή. Δεν σήκωσε ξαφνικά ο ηγέτης αεροπλάνα για να βομβαρδίσει τον λαό του. Δεν βιαιοπράγησε εναντίον μας. Το ότι προσπάθησε να λύσει το θέμα στη γένεσή του με ήπιο τρόπο ήταν το λάθος του. Έδωσε χρόνο στους εχθρούς να συνταχτούν. Πέραν αυτού, όμως, δεν βλέπω αυτήν τη στιγμή στο πολιτικό στερέωμα της χώρας κάποιον ικανότερο. Τα χαρτιά του Μπασάρ είναι ανοιχτά. Γνωρίζουμε ποιος είναι, οι άλλοι δεν ξέρουμε ποιοι είναι, δεν έχουν ταυτότητα. Εμφανίζονται σαν διάττοντες αστέρες της δικαιοσύνης και της ελευθερίας, δημιουργούν γκρουπ, αυτό της Ιστανμπούλ, της Τζέντα, του Κατάρ, και εξαφανίζονται. Δεν έχουν σοβαρή πολιτική ταυτότητα. Κάποιοι είναι παντελώς άγνωστοι. Τα συντρίμμια του ξενοδοχείου Carlton και άλλων κτιρίων στη γύρω περιοχή, Ιανουάριος 2017. © UNESCO Τα συντρίμμια του ξενοδοχείου Carlton και άλλων κτιρίων στη γύρω περιοχή, Ιανουάριος 2017. © UNESCO — Πότε συνειδητοποιήσατε, λοιπόν, ότι είχατε μπλέξει άσχημα; Θυμάμαι να με παίρνουν τηλέφωνο φίλοι από την Ελλάδα και να μου μιλάνε για πόλεμο κι εγώ να τους λέω ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Υπήρχε μια αναταραχή, αλλά πίστευα ότι θα διευθετηθεί. Μέχρι που μια μέρα, το καλοκαίρι, ακούσαμε πυροβολισμούς. Είχαν εισβάλει σε μια συνοικία στο Χαλέπι. — Ποιοι; Ακροδεξιοί σουνίτες που κατέβηκαν από την Ιντλέμπ της βόρειας Συρίας. Επιτέθηκαν με σκοπό να καταλάβουν το Χαλέπι. Ήταν στρατιωτικοί που εγκατέλειψαν το στράτευμα με αφορμή τη διαφθορά. Αυτοί που με χρήματα του Κατάρ συγκρότησαν αρχικά τον FSA. Επαναστάτες που κράτησαν, παρ’ όλες τις ενστάσεις τους, τα χρήματα που για χρόνια προσπορίζονταν, που δεν ντράπηκαν να πάρουν από ξένη χώρα χρήματα και να στραφούν ενάντια στην πατρίδα τους, να ανοίξουν την κερκόπορτα στους εισβολείς της Αλ Κάιντα. Μαζί τους ήταν αδελφοί μουσουλμάνοι και δυσαρεστημένοι, που τα ξένα χρήματα ξέπλυναν τις όποιες αναστολές τους. Ο σκοπός διαφαινόταν πως θα ήταν η εγκαθίδρυση ακραιφνώς σουνιτικής διακυβέρνησης, σύμφωνα με το ορθόδοξο Ισλάμ και τον νόμο της Σαρία. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Σηκώθηκαν ελικόπτερα εναντίον τους, γιατί το Χαλέπι δεν διέθετε στρατό ικανό. Οι σχέσεις με την Τουρκία βρίσκονταν στο καλύτερο δυνατό επίπεδο, ο Ερντογάν πηγαινοερχόταν και εγκαινίαζε γήπεδα στο Χαλέπι με τον «αδελφό» Μπασάρ. Αυτά συνέβησαν τον Ιούνιο του 2012 λίγο πριν από το Ραμαζάνι. Ήμασταν όλοι στις ταράτσες και στα μπαλκόνια και κοιτάζαμε τα ελικόπτερα που πλησίαζαν να τους αναχαιτίσουν. Τότε ακόμα οι εισβολείς δεν είχαν οπλισμό τελευταίας τεχνολογίας. Μετά κατέφθασαν τα αεροπλάνα, και μετά στήθηκαν τα οδοφράγματα και η πολιτοφυλακή ανέλαβε την επιτήρηση των δρόμων. Κάθε γειτονιά προστατευόταν από τους δικούς της: τους Αρμένιους, τους Κούρδους, τους χριστιανούς και ούτως καθεξής. Το ίδιο διάστημα επανεμφανίστηκαν οι Σαμπίχα, ομάδες πολιτοφυλακής αλαουιτών, στους οποίους είχαν προσχωρήσει και σουνίτες. Επρόκειτο για ομάδες διεφθαρμένες που δρούσαν ποικιλοτρόπως την προ του 2000 εποχή και τους οποίους είχε δραστικότατα περιορίσει ο Μπασάρ. Στην παρούσα περίπτωση, όμως, τα «χέρια» ήταν απαραίτητα. Οι ομάδες αυτές, ιδιαιτέρως αντιπαθείς στους κατοίκους του Χαλεπίου, δημιούργησαν διάφορα προβλήματα – ακούστηκαν απαγωγές έναντι λύτρων, κλοπές και άλλα. Ύστερα, όμως, από τις έντονες διαμαρτυρίες των πολιτών και την ανασύνταξη του στρατού, μαζεύτηκαν. — Πότε άρχισαν οι ελλείψεις τροφίμων; Λίγο αργότερα. Σιγά-σιγά, οι τζιχαντιστές άρχισαν να καταλαμβάνουν συνοικίες στο Ανατολικό Χαλέπι. Η Αλ Κάιντα ως Νόσρα, συνεπικουρούμενη από μικρότερες ομάδες ισλαμιστών, άρχισε να καταλαμβάνει τη μία συνοικία μετά την άλλη στο Ανατολικό Χαλέπι, με αποτέλεσμα να πολιορκείται το δυτικό κομμάτι της πόλης. Τότε άρχισαν οι ελλείψεις. Υπήρχε περίοδος που δεν μπορούσε να μπει στην πόλη τίποτα. Δεν είχαμε τίποτα. Ούτε πετρέλαιο, ούτε νερό, ούτε υγραέριο ή ηλεκτρική ενέργεια. Γίνονταν δολιοφθορές, ξεκίνησαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις με καταστροφές κτιρίων, κλάπηκαν λεωφορεία, ασθενοφόρα, βαρέα μηχανήματα, ολόκληρα εργοστάσια που ξηλώθηκαν και πουλήθηκαν στην Τουρκία. Οι εισβολείς κατέλαβαν το Σέιχ Μακσούντ από τους Κούρδους και τη συνοικία της Μπουστάν Αλ Πασά και από κει άρχισαν να βάλλουν, αρχικά με φιάλες υγραερίου που εκτόξευαν με αυτοσχέδιους εκτοξευτήρες, με παλιούς θερμοσίφωνες γεμάτους εκρηκτικά και όλμους κατά των χριστιανικών συνοικιών της Μιντάν και της Αζίζιε. Εκείνο το διάστημα απήγαγαν τον ελληνορθόδοξο μητροπολίτη Χαλεπίου Παύλο και τον συροϊακωβίτη μητροπολίτη Χαλεπίου Γιοχάνα, των οποίων η τύχη, μέχρι σήμερα, αγνοείται. Κούρδοι, χριστιανοί και σουνίτες πολίτες έχαναν τη ζωή τους και άρχισε η μετακίνηση, αρχικά εντός της πόλης, για να ακολουθήσει η προσφυγιά. Το 2013 οι αντάρτες ισλαμιστές έκαψαν την Μεντίνε, δηλαδή το σουκ. Αυτό είναι ό,τι απέμεινε… ©UNESCO Το 2013 οι αντάρτες ισλαμιστές έκαψαν την Μεντίνε, δηλαδή το σουκ. Αυτό είναι ό,τι απέμεινε… ©UNESCO Το σουκ την εποχή της δόξας του Το σουκ την εποχή της δόξας του — Το ISIS πότε εμφανίστηκε; ISIS και DAESH είναι η ίδια τρομοκρατική οργάνωση. Στη Δύση αναφέρεται με τα γνωστά αρχικά. Αρχικά, εμφανίστηκε μάλλον το 2003, στο Ιράκ, και τον Ιούνιο του 2006 νομίζω ότι εμφανίστηκε στη Μοσούλη. Αποτελούνται από 200 περίπου ομάδες. Υπάρχει αναρχία ακόμα και μέσα στις δικές τους τάξεις, που προκαλεί αιματηρές συγκρούσεις τελευταία και στο Ιράκ και στη Συρία, όπου οπισθοχωρούν. — Αυτοί είναι Σύριοι ή άλλες εθνικότητες; Βασικά, το ISIS είναι μόρφωμα που «ανατράφηκε» στο Ιράκ. Στις τάξεις του συμπεριλαμβάνονται μουσουλμάνοι σουνίτες διαφόρων εθνικοτήτων, μεταξύ αυτών και πολλοί Δυτικοί. Είναι, κατά τη δική τους ομολογία, χαλιφάτο και ο χαλίφης αυτών ο Ιμπραχήμ Αλ Μπαγκντάτι. — Ο επίσημος στρατός έφτασε; Ο συριακός στρατός ήταν προετοιμασμένος και εκπαιδευμένος στην αντιμετώπιση εξωτερικού εχθρού στα χαρακώματα, λόγω της μακρόχρονης κατάστασης πολέμου με το Ισραήλ. Δεν ήταν εκπαιδευμένος σε αντάρτικο πόλεων κι αυτή ήταν η πραγματικότητα. Στην αρχή είχε ήττες που τις διαδέχτηκαν νίκες και όσο περνούσε ο καιρός, οι νίκες γίνονταν περισσότερες. Το Δυτικό Χαλέπι, όπου και η καρδιά της πόλης, άντεξε, κι αυτό γιατί ο λαός υπέμεινε τη δυστυχία, την ανέχεια, τον τρόμο που φέρνει η βία και όλα τα άλλα που δεν θέλω καν να θυμάμαι, μέχρι να επιστρέψει ο στρατός, ετοιμοπόλεμος κι οργανωμένος. Δέχτηκα απειλές για τη ζωή μου, αναγκάστηκα να εγκαταλείψω την οικογένειά μου και να έρθω μόνη στην Ελλάδα. Το παιδί μου με ακολούθησε πολύ αργότερα κι αφού εμφανίστηκαν σοβαρά προβλήματα υγείας από τη στενοχώρια και την πίεση που είχα υποστεί. Δεν θα εγκατέλειπε την πατρίδα του διαφορετικά. Είχαμε αξίες εκεί και, εν τέλει, δεν έφυγε ως λιποτάκτης. — Το μεγάλο σουκ πότε καταστράφηκε; Το 2013 οι αντάρτες ισλαμιστές έκαψαν τη Μεντίνε, δηλαδή το σουκ. Την ίδια περίοδο τίναξαν τρεις φορές στον αέρα το ξενοδοχείο Κάρλτον κάτω από το κάστρο και κατέστρεψαν το τζάμι του Σινάν, το Χαν Σουνέ, το διοικητήριο και τον περιβάλλοντα χώρο του κάστρου. — Εν τέλει, τι θέλουν οι τζιχαντιστές, τι επιδιώκουν; Να δημιουργήσουν μια ακραιφνώς ισλαμική θεοκρατική κυβέρνηση. Δεν τους ενδιαφέρουν οι εθνικές ταυτότητες, τους ενδιαφέρει να φτάσει παντού το κατά τη σουνιτική, ουαχαμπιτική εκδοχή, Ισλάμ και να καταλάβει τα πάντα. Οι ίδιοι, βεβαίως, στην πραγματικότητα είναι μισθοφόροι. — Η καταστροφή που βλέπουμε στα βίντεο αντανακλά την πραγματικότητα; Οι πρώτοι που ανέβασαν βίντεο στο Διαδίκτυο ήταν οι τζιχαντιστές, υπερήφανοι για τις καταστροφές που προκαλούσαν, τους αποκεφαλισμούς και τις λοιπές βιαιοπραγίες. Αυτά τα βίντεο δεν λογοκρίθηκαν και στο Χαλέπι είχαμε πρόσβαση με σύνδεση μέσω μπαταριών ή ηλιακών πάνελ. Έτσι παρακολουθούσαμε τα τεκταινόμενα σε γειτονιές και περιοχές που αδυνατούσαμε να προσεγγίσουμε. Ο κήπος του Μεγάλου Τζαμιού ©UNESCO Ο κήπος του Μεγάλου Τζαμιού ©UNESCO — Δεχτήκατε απειλές ως οικογένεια επειδή ήσουν χριστιανή και ξένη; Ως οικογένεια, όπως όλοι. Δέχτηκα απειλές τηλεφωνικά. Δεν ξέρω αν τους ενοχλούσε η θρησκευτική μου ταυτότητα, ο μεικτός γάμος με μουσουλμάνο ή η απόφαση του συζύγου μου, εν μέσω τέτοιας καταστροφής, να συνεχίσει, περπατώντας μια ώρα κάθε μέρα και με κίνδυνο της ζωής του, να πηγαίνει στο γραφείο όπου εργαζόταν επί σειρά ετών ως δημόσιος υπάλληλος. Στην αρχή μόνος, για να ακολουθήσουν κι άλλοι συνάδελφοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Αυτή ήταν η μόνη αντίσταση που μπορούσαν να φέρουν απέναντι στη λαίλαπα που προσπαθούσε να καταστρέψει τη ζωή μας, κρατώντας ζωντανό τον δημόσιο τομέα. Σας διαβεβαιώ ότι το κατόρθωσαν, έντιμοι δημόσιοι υπάλληλοι όλοι, με κίνδυνο της ζωής τους. Ο δημόσιος τομέας συνεχίζει να λειτουργεί ανελλιπώς, μισθοί και συντάξεις πληρώνονται κάθε μήνα κι αυτό είναι ένα μεγάλο κέρδος. Γιατί στο Χαλέπι, παρ’ όλη την καταστροφή, το χρήμα ανακινούσε το όποιας μορφής εμπόριο, ακόμα κι αν οι έμποροι είχαν να πουλήσουν το στοκ εμπόρευμά τους, παρουσιάζοντάς το σε έναν πάγκο, οπουδήποτε έβρισκαν ελεύθερο χώρο. Δέχτηκα, λοιπόν, απειλές για τη ζωή μου, αναγκάστηκα να εγκαταλείψω την οικογένειά μου και να έρθω μόνη στην Ελλάδα. Το παιδί μου με ακολούθησε πολύ αργότερα κι αφού εμφανίστηκαν σοβαρά προβλήματα υγείας από τη στενοχώρια και την πίεση που είχα υποστεί. Δεν θα εγκατέλειπε την πατρίδα του διαφορετικά. Είχαμε αξίες εκεί και, εν τέλει, δεν έφυγε ως λιποτάκτης. — Μου έχεις πει πως κάποια στιγμή ο άντρας σου ήταν έτοιμος να τινάξει στον αέρα το σπίτι σας, αν μπουκάρανε οι τζιχαντιστές. Τις περισσότερες φορές οι επιθέσεις των τζιχαντιστών ήταν σφοδρότατες και τέτοιες ώρες ο σύζυγός μου έλεγε ότι αν καταλάβαινε πως έφτασαν στην πολυκατοικία μας, θα έβαζε φωτιά στις φιάλες υγραερίου που έχουμε και όποιον πάρει ο Χάρος! Δεν θα ανεχόταν να βασανιστούμε ή να αποκεφαλίσουν εμάς, τις αδελφές του και την υπόλοιπη οικογένεια που φιλοξενούσαμε μετά την καταστροφή των σπιτιών τους. Ο δρόμος προς το σχολείο στο Χαλέπι 20.12.2016 Ο δρόμος προς το σχολείο στο Χαλέπι Αυτό που με συντάραξε ήταν το τελευταίο μου ταξίδι, πριν από δύο εβδομάδες, όταν περπάτησα πάνω στον μιναρέ του τζαμιού των ουμαγιάδων. ©UNESCO Αυτό που με συντάραξε ήταν το τελευταίο μου ταξίδι, πριν από δύο εβδομάδες, όταν περπάτησα πάνω στον μιναρέ του τζαμιού των ουμαγιάδων. ©UNESCO — Πότε αντικρίσατε την πρώτη μεγάλη καταστροφή στο κέντρο; Η πρώτη μεγάλη τρομοκρατική επίθεση έγινε νωρίς ένα πρωί Παρασκευής, νομίζω, στην πλατεία Σαντάλα Τζάμπρι, με δύο αυτοκίνητα γεμάτα εκρηκτικά και τους αντίστοιχους καμικάζι. Τινάχτηκε στον αέρα η Λέσχη Αξιωματικών, καταστράφηκε το ξενοδοχείο Σιάχι και άλλα κτίρια. Είχαμε νεκρούς. Παντού στην πλατεία βρίσκονταν σωροί από γυαλιά και άλλα αντικείμενα. — Δεν τρόμαξες; Όχι. Ήταν τέτοια η οργή που είχα μέσα μου –και έχω ακόμα–, που δεν τρόμαξα! Αυτό που με συντάραξε ήταν το τελευταίο μου ταξίδι, πριν από δύο εβδομάδες, όταν περπάτησα πάνω στον μιναρέ του τζαμιού των ουμαγιάδων. Περπάτησα επάνω στην πλατεία Χατάμπ στην Τζντάιντε και λέω «επάνω», γιατί η πλατεία έγινε λόφος, με τους φοίνικες να προεξέχουν από τα ερείπια και όλα τα μπουτίκ ξενοδοχεία αλλά και τα ωραιότατα αρχοντικά αραβικού ρυθμού ρημάδια. Διακόσια τετραγωνικά χιλιόμετρα διαλυμένα, όλο το ιστορικό κομμάτι της πόλης, που επί 3.000 έτη κατοικούνταν αδιαλείπτως, πέτρα πάνω στην πέτρα! Αισθάνθηκα ότι δεν είμαι καλά. Άντεξα τον πόλεμο, έζησα την προσφυγιά στην πρώτη μου πατρίδα, αλλά αυτό με αποσταθεροποίησε. Όλες εκείνες οι εικόνες, των προηγούμενων καταστροφών, των νεκρών, των τραυματιών στο νοσοκομείο στους οποίους πρόσφερα τη βοήθειά μου δεν με είχαν αποσταθεροποιήσει όσο αυτό το «μετά». Δεν είχε καμία σχέση με τις εικόνες που έβλεπα μέχρι να φτάσω και να έχω πρόσβαση σε αυτό το κομμάτι. Η υγρασία, οι αρουραίοι, τα ξέφτια, μια πόλη-δεσμώτης. — Οι φωτογραφίες που φτάνουν σ’ εμάς αποτυπώνουν τη φρίκη που περιγράφεις; Αυτές και πολλές άλλες, που ακόμα δεν μπορείτε να δείτε. Τράβηξα μερικές αφού ζήτησα άδεια, από τα σημεία που είχαν καθαρίσει Ρώσοι ναρκαλιευτές, διότι οι τζιχαντιστές, αποχωρώντας, ναρκοθέτησαν τα σπίτια, τα πάντα. Άνθρωποι, παιδιά ως επί το πλείστον, αγγίζουν πράγματα παγιδευμένα με μηχανισμούς, τινάζονται στον αέρα, ακρωτηριάζονται… Δεν θέλω πια να τα σκέφτομαι. — Πόσες φορές έχεις επιστρέψει έκτοτε στο Χαλέπι; Έχω πάει 4 φορές. Πετάω μέχρι τη Βηρυτό και μετά παίρνω ταξί ναυλωμένο. — Απίστευτα επικίνδυνο. Το τελευταίο ταξίδι ήταν πολύ λιγότερο από τα προηγούμενα. Μόνο 30 χιλιόμετρα ήταν πραγματικά επικίνδυνα. Ταξιδεύαμε στα όρια της Νόσρα. Στα προηγούμενα, ο κίνδυνος κάποιες φορές άγγιζε και το 90%, αλλά όφειλα να επιστρέφω στην πόλη που με δέχτηκε, στην οικογένειά μου! — Κι όλο αυτό το ταξίδι με το ISIS να συνορεύει με τη διαδρομή Βηρυτό – Χαλέπι. Έφτασαν μέχρι την Παλμύρα. Κατέστρεψαν την Παλμύρα. Δεν καταστρέφεις μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Μόνο και μόνο αυτό μου αρκεί για να πιστεύω τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα περί ελευθερίας και δημοκρατίας. Οι αρχαιολογικοί χώροι στη Συρία –νομίζω το γνωρίζεις από προσωπική πείρα– προστατευτήκαν από τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις, όποιες κι αν ήταν. Έρχεται, λοιπόν, ο φονταμενταλισμός των ουαχαμπιτών να καταστρέψει την Ιστορία, γιατί γι’ αυτούς, ό,τι δημιουργήθηκε προ Ισλάμ, ανήκει στις «μέρες της απιστίας» και πρέπει να καταστρέφεται. Ενοχλήθηκαν κάποιοι με την παρουσία της Ρωσικής Χορωδίας στο ρωμαϊκό αμφιθέατρο και όχι με την καταστροφή του αργότερα… — Οι πρόσφυγες που φτάνουν μέχρι εδώ είναι από το Χαλέπι; Είναι και από το Χαλέπι. Είναι από πολλές περιοχές της Συρίας, οι περισσότεροι από τη Βόρεια Συρία. Φυσικά, το εκμεταλλευτήκαν αυτό κι άλλοι αραβόφωνοι και μουσουλμάνοι που προσποιούνται τους Σύριους πρόσφυγες. — Πάντως, ένα κομμάτι εξακολουθεί να στέκει όρθιο στο Χαλέπι. Το Δυτικό Χαλέπι έχει υποστεί μεγάλες καταστροφές από τις ρουκέτες και τους πυραύλους των τζιχαντιστών, αλλά σε γενικές γραμμές στέκει πολύ καλά. — Οι καλές συνοικίες, όλες εκείνες με τους κήπους και τις επαύλεις, σε τι κατάσταση βρίσκονται; Μέχρι πρότινος, στις περιοχές αυτές όλα ήταν όπως πριν, σχεδόν. Τελευταία, προς το τέλος του 2016 και στις αρχές του 2017, οι συνοικίες αυτές δέχτηκαν σημαντικά πλήγματα από πυραύλους που εκτοξεύονταν προς την πόλη από απόσταση έως και 25 χιλιομέτρων. Άποψη του Χαλεπιού πριν τον πόλεμο Άποψη του Χαλεπιού πριν τον πόλεμο Άποψη του Χαλεπιού πριν τον πόλεμο Άποψη του Χαλεπιού πριν τον πόλεμο — Οι φίλοι σας έχουν φύγει; Έχουν φύγει, έχουν σκοτωθεί, έχουν ακρωτηριαστεί, έχουν τυφλωθεί, έχουν μισοτρελαθεί. Πριν από τρεις μήνες το σπίτι ενός συναδέλφου του άντρα μου δέχτηκε τυφλό χτύπημα. Σκοτώθηκαν η γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του. — Ξέρω ότι μέσα σε όλα χρειάστηκε να θάψεις τη μητέρα σου, η οποία ζούσε μαζί σου στο Χαλέπι. Ήρθε το 2007 να ζήσει μαζί μου και με την οικογένεια του συζύγου μου, η οποία την περιέθαλψε με πολλή αγάπη και φροντίδα. Οι μετριοπαθείς σουνίτες, βλέπεις, δεν έκαναν κανέναν διαχωρισμό. Όταν πέθανε, έπρεπε να βρω γραφείο τελετών. Ήταν 6 το πρωί και έψαχνα να βρω κάποιο. Ήταν πολύ επικίνδυνο να πάω μέχρι εκεί, γιατί υπήρχαν ελεύθεροι σκοπευτές των τζιχαντιστών και είχαν βάλει και μια μεγάλη κουρτίνα για να εμποδίζουν την καλή οπτική στον δρόμο. Θυμάμαι πως έλεγα στον γιο μου: «Κάνε τον σταυρό σου και φύγαμε». Την έθαψα στον κήπο ενός μοναστηριού. Καθώς δεν υπήρχε πρόσβαση στον κήπο, πέρασαν το φέρετρο πάνω από τα σιδερένια κάγκελα και το κατέβασαν από τη μέσα μεριά, όπου περίμενε ο νεκροθάφτης, ενώ εμείς παρακολουθούσαμε απ’ έξω. Την εξόδιο ακολουθία που είχα παρακαλέσει να γίνει στα ελληνικά περίμενα ότι θα την παρακολουθούσα μόνο με τον σύζυγό μου – οι καιροί ήταν εξόχως τρομακτικοί! Όταν μπήκα στην εκκλησία, με περίμεναν εκατό άνθρωποι, γνωστοί μου που ήρθαν να μου συμπαρασταθούν, παρά τον πόλεμο και την καταστροφή, παρά τους τρομερούς κινδύνους. Συνάδελφοι του συζύγου μου, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, κυρίες γνωστές από την Εκκλησία, γείτονες. Αυτό ίσως μετρίασε τη λύπη μου. Το είδα και είπα «αυτή η πόλη μού ανταποδίδει την αγάπη που της έχω». Στο σαλόνι της εκκλησίας με περίμεναν ιερείς, καλόγριες και όλοι οι υπόλοιποι για την παρηγοριά. Δεν αισθάνθηκα αποξενωμένη ούτε μια μέρα στο Χαλέπι. Συνέντευξη με έναν Έλληνα που πολέμησε εθελοντικά εναντίον τoυ ISIS 21.11.2016 Συνέντευξη με έναν Έλληνα που πολέμησε εθελοντικά εναντίον τoυ ISIS — Αυτό σημαίνει ότι αφομοιώθηκες πλήρως, ότι ανήκεις στη Συρία; Όχι, δεν αφομοιώθηκα, ενσωματώθηκα. Ακόμα καλυτέρα, θα σου έλεγα ότι συνέπλευσα με το Χαλέπι. Ζούσα στον μουσουλμανικό τομέα και η ευρύτερη οικογένεια είναι σουνίτες, όπως και οι γείτονες, οι επαγγελματίες με τους οποίους είχα εμπορικές συναλλαγές. Τα πρώτα χρόνια δεν ήμουν αποδεκτή από τον χριστιανικό τομέα λόγω του μεικτού γάμου. Βεβαίως, δεν με ενδιάφερε να γίνω αποδεκτή. Αργότερα, και μετά την ενθρόνιση του κ. Παύλου στον μητροπολιτικό θρόνο, βρήκα χώρο και ενεργοποιήθηκα στον χριστιανικό τομέα. Έγινα «αποδεκτή». Συνέπλευσα και με εκείνους. Διαπίστωσα ότι επί της ουσίας ελάχιστα διέφεραν από τους μουσουλμάνους συμπολίτες τους, κάτι που καμία πλευρά δεν γνώριζε. Χαίρομαι που τα κατάφερα. Έμαθα από τους συμπολίτες μου πράγματα χρήσιμα, αφομοίωσα πληροφορίες, κώδικες συμπεριφοράς, έμαθα Ιστορία, έμαθα να ζω ξένη, ανάμεσα στους ξένους, χωρίς να γίνομαι παράταιρη. Έγινα αγαπητή! Έμαθαν κι εκείνοι πολλά από μένα. Η στάση ζωής μου, η προσωπικότητά μου, αν θέλεις, η ελληνική μουσική που κατέκλυζε τη γειτονιά, τα βιβλία που έρχονταν τακτικά από την Ελλάδα, η ελληνική τηλεόραση από τη δορυφορική κεραία, οι δικές μου εξηγήσεις για πολλά που δεν καταλάβαιναν, τα ελληνικά φαγητά που επί δεκαετία μαγείρευα, ήταν κάποια από αυτά που άφησα παρακαταθήκη και επηρέασαν περισσότερο τα πολλά ανίψια που απέκτησα με τον γάμο μου. — Έκανες έναν μικρόκοσμο γύρω σου να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα… Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα του άλλου είναι μία από τις αρχές μου. Είτε αφορά το κάλυμμα της κεφαλής, τις λατρευτικές τακτικές της άλλης θρησκείας, τον διαφορετικό τρόπο σκέψης και έκφρασης, τη σεξουαλική ταυτότητα, είτε, τέλος πάντων, κάτι διαφορετικό από τις δικές μου θέσεις και απόψεις, το σέβομαι. Αυτό, σε διαβεβαιώ, εκτιμήθηκε απ’ όλους, αν και δήλωνα πάντα ότι Ελληνίδα με αριστερές καταβολές γεννήθηκα και έτσι θα πεθάνω. Εδώ θέλω να σου πω πως όση κατανόηση και ανοχή έδειχναν στη θρησκευτική μου ταυτότητα, τόσο ακατανόητο τους φαινόταν όταν μιλούσαμε για ό,τι σημαίνει Αριστερά. Για εκείνους ο αριστερός είναι άπιστος, καθ’ ότι κουμουνιστής. Αργότερα, μετά την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ, ξέφτισε και ο θαυμασμός για τη Δύση. Παρ’ όλα αυτά, σου εξομολογούμαι πως ένα κομμάτι της καρδιάς μου χτυπά δυνατά στον ρυθμό της Συρίας, του Χαλεπίου. Κι αυτός είναι ο λόγος που βρίσκομαι διχασμένη ανάμεσα στις δύο πατρίδες. Η Συρία είναι πατρίδα για μένα. Ήταν και είναι ευτυχής η σύμπλευση. Δεν θεωρώ ότι γύρισα την πλάτη μου στην πόλη που αγαπώ. Το σπίτι μου είναι ακόμα εκεί. Με περιμένει. Πηγή: www.lifo.gr

 

Παραιτηθηκε δημοτικος συμβουλος της παραταξης ΠΡΟΣΥΕΡ στα πλαισια της εναλλαγης εκπροσωπων που ειχε υποσχεθει η παραταξη και αυτο ειναι πολυ σημαντικο.Μακαρι ολες οι δημοτικες και περιφερειακες παραταξεις να εφαρμοζαν αυτη την αρχη.

Ομως η παρουσια του συμπολιτη για χρονια στα Δημοτικα συμβουλια σαν εκλεγμενου δεν εγραψε την δικη της ιστορια .Οι παρεμβασεις του οι προβληματισμοι του η παρουσια του σε κινητοποιησεις εχουν ενα δεικτη γυρω στο μηδεν.Και μαλιστα η παραιτηση του που δηλωνεται (παρεπιπτοντως)στο τελος ενος  δυσνοητου (με λογοτεχνικες φιλοδοξιες ) κειμενου   καταγγελιων για το αποχετευτικο οπου απουσιαζουν τα ονοματα Σφυρης- Καμιζης παρουσιαζει και μια μεγαλη (για ανθρωπο που ασχολειται με τα κοινα για χρονια )πολιτικη γκαφα.

Την δεύτερη φορά ο κύριος του έργου η πρώην διοίκηση της ΔΕΥΑΕΡ  (και ο πρώην  Δήμαρχος), αποφάσισαν  να αναθέσουν  την διοίκηση και επίβλεψη του έργου στην  Τεχνική Υπηρεσία της Π.Ε. Αργολίδας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Το ανέθεσαν  και μετά  έχασαν τις εκλογές. Ο λαός αποφάσισε και έφερε στην  Δημοτική εξουσία την σημερινή διοίκηση

Η παραταξη του κ Καμιζη δεν εχασε τις εκλογες γιατι αυτοδιαλυθηκε.Και τα στελεχη της η πηγαν σπιτι τους η μοιραστηκαν σε αλλες παραταξεις του συντηρητικου  η του λεγομενου προοδευτικου χωρου. Αν θεωρησουμε πως ενα απο τα βασικα ιστορικα  στελεχη της παραταξης και εκπροσωπος οτι απεμεινε απο το παλιο ΠΑΣΟΚ (που στηριξε για χρονια τον κ Καμιζη) ειναι ο ηγετης της ΠΡΟΣΥΕΡ, με την οποια  εκλεχτηκε ο κ Δημοτικος Συμβουλος, τοτε μαλλον η δικη του παραταξη απετυχε να αποκτησει την πλειοψηφια στο Δημοτικο Συμβουλιο.Αλλα αυτο ειναι παγκοσμιο φαινομενο.Οπου οι σοσιαλδημοκρατες συνεργαστηκαν με την Δεξια εξαφανιστηκαν απο το πολιτικο τοπιο.Ο κοσμος προτιμα τον αυθεντικο συντηρητικο τελικα.Τωρα και στην Ελλαδα μαζευουν τα κομματια τους και αφηνουν τον ΝΕΟΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχει στον χωρο τους.

Αλλα θα μου πειτε υπαρχει ενα γενικωτερο μπερδεμα πλεον αναμεσα στις παραταξεις τα πολιτικα κομματα και τα στελεχη τους.Μια συστημικη οσμωση θαλεγα των πολιτικων χωρων ΠΑΣΟΚ ΝΔ που ξεκινησε πριν απο χρονια και αποκρυσταλωθηκε με την παραταξη (λυκοσυμμαχια ) Τατουλη.Οσμωση που αντανακλαται και στις πολιτικες επιλογες πανω στα τοπικα μας θεματα. Ιδιωτικοποιηση του νερου η οχι. Ποια η σχεση με την εταιρια γκολφ. Τι ρολο θα παιξει η αιτουμενη μεταφορα του Αναβαλου (ιδιωτικοποιημενου) στην Ερμιονιδα. Αφαλατωση για ποιον και που. Τι ειδους διαχειριση των απορριμματων αλλα και ποιος την κανει (ιδιωτης η Δημος).ΤΕΡΝΑ η τοπικη διαχειριση.Και πολλα αλλα μην σας κουραζω.Πραγματι το μονο σημειο στην επιστολη του τεως κ Δημοτικου συμβουλου που διαβαζουμε ονοματα ειναι το παραφρασμενο τραγουδι του Κηλαηδονη οπου βλεπετε ολα τα σημαντικα πολιτικα προσωπα με τα οποια συνεργαστηκε στο παρελθον η συνεργαζεται ακομα ο κ πρωην Δημοτικος Συμβουλος (χωρις να καταλαβαινουμε ποιος κρυβεται πισω απο τον Χατζηπετρη).

΄΄ Δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι άλλοι, φταίει ο Λάμπρου , φταίει ο Τατούλης,φταίει ο Μανιάτης , φταίει ο Καμιζής,
φταίει και  ο Χατζηπετρής΄΄

Λεει ο κ Καμιζης για τον παλιο συνεργατη του.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΙΖΗΣ Πολύ καλά τα λέει ο κ Αντωνόπουλος ,ως διαπρεπής Μηχανικός και γνώστης των θεμάτων, τον οποίο ευτύχησα να τον έχω δημοτικό σύμβουλο της παράταξης μου και συνεργάτη μου στις δύο πρώτες τετραετίες (1999-2006).¨΄Ομως πολιτικά με τα λεγόμενα του δημιουργεί μεγάλη σύγχυση όταν αναφέρει ότι την δεύτερη φορά αυτοί που είχαν την ευθύνη της διοίκησης του Δήμου και της ΔΕΥΑΕΡ, δηλαδή εγώ ως δήμαρχος και η δημοτική μας παράταξη «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ» και επανένταξαν το έργο της αποχέτευσης, έχασαν τις εκλογές!!! Γνωρίζουν ασφαλώς όλοι οι δημότες μας ότι τόσο εγώ οσο και η παράταξη της οποίας ήμουν επικεφαλής δεν πήραμε καν μέρος στίς τελευταίες δημοτικές εκλογές και κατά συνέπεια δεν τις χάσαμε!!! Είναι γνωστό λοιπόν σε όλους ποιοί κατέβηκαν στις εκλογές και ποιοι τις έχασαν, κάποιοι μάλιστα εκ των οποίων είχαν και ως προεκλογικό τους σύνθημα » να αλλάξουν σελίδα στον δήμο μας»εννοώντας τη δική μας ,κι ας είχαν συμβάλλει στην συγγραφή της!!! Αυτά τα λέω «πρός γνώσιν και συμμόρφωσιν» για το μέλλον . Τέτοιες ανακολουθείες που μπερδεύουν και διαιρούν το λαό δεν τις συγχωρεί η ιστορία και η πολιτική .

Και κατι ακομα .Ο κ πρωην Δημοτικος Συμβουλος (διαπρεπης μηχανικος και γνωστης θεματων κατα τον κ Καμιζη) δειχνει να ξεχνα το σκανδαλο του αποχετευτικου σαν μια απο τις αιτιες αναστολης των εργασιων.Και αυτος.

0

 

To βρηκα στο ΦΜ και το σηκωνω γιατι μου εκανε εντυπωση.Και γιατι πιστευω πως εκφραζει τον τροπο σκεψης καποιων αγοριων που κινουνται στον αντεξουσιαστικο χωρο και πιστευουν πως ειναι «Αναρχικοι».Βρισκω το κειμενο σουρεαλιστικο ,σχεδον τεχνη.Η καποιο ειδος τεχνης τελος παντων.Σταματω εδω λοιπον και αφηνω σε εσας να νιωσετε τις εικονες που περιγραφονται.Μην νομιζετε παντως πως εμεις οι λογικοι και μεγαλοι αντιδρουμε διαφορετικα οταν διαφωνουμε.Παιδια μας ειναι και μας αντιγραφουν αλλαζοντας λιγο την αμφιεση.Για σκεφτειτε λιγο!Υπαρχουν στην τοπικη μας κοινωνια το βδελυγμα ο οχετος και το μιασμα;

ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΦΙΛΕ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΔΕΡΝΟΥΜΕ

Μεγάλη γλώσσα ενάντια σε κοκάλινα γάντια :: (Για τον ξυλοδαρμό στη Νομική)
Μεγάλη γλώσσα ενάντια σε κοκάλινα γάντια

Την Παρασκευή 24 του Φλεβάρη στη Νομική γινόταν μια (κυρίως) πανκ συναυλία. Περίπου στις 12 έφτασαν το Βδέλυγμα και ο Δ. Π. Με το που μπήκαν στο προαύλιο το Βδέλυγμα δέχθηκε επίθεση από το Μίασμα. Χτυπήθηκε από το Μίασμα που φορούσε κοκάλινα γάντια και φώναζε “όπου σε βρίσκω θα σε χτυπάω, είσαι επικηρυγμένος” και απείλησε τον Δ.Π. Η περιφρούρηση της συναυλίας αδιαφόρησε αρνούμενη να διαχωρίσει θύμα και θύτη ζητώντας απλά να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στη διοργάνωση. Λίγο μετά τη 1 φτάνει ο Renegade Instruments και ο Ρ. χωρίς να ξέρουν τι έχει συμβεί. Όταν έμαθαν τα γεγονότα, αποφάσισαν μετά από λίγο οι τέσσερεις τους να φύγουν από τη συναυλία και τελικώς στις 2 βγήκαν από το προαύλιο. Εκεί τους πλησίασε το Μίασμα ακολουθούμενο από μια ομάδα περίπου 15 ατόμων η οποία επιτέθηκε εναντίον τους μετά από παράγγελμα του Μιάσματος. Η τραμπούκικη επίθεση της ομάδας που αυτοαποκαλείται “Οχετός” έφτασε μέχρι την Ακαδημίας. Κύριος στόχος ήταν το Βδέλυγμα που γρονθοκοπήθηκε ενώ το τάγμα τους περιφρουρούσε την επίθεση, με ομάδες των 2, 3 ατόμων να προσπαθούν να κρατήσουν τους άλλους από το να επέμβουν. Αυτό που ακολούθησε βέβαια ήταν να χτυπούν όπως μπορούσαν (γροθιές, πλάγια λακτίσματα σε γόνατα, πάντα από πίσω και ύπουλα) και τους άλλους τρεις για να μεγαλώσουν κι άλλο τη ζημιά.

Δεν ήταν και πολύ πρωτότυπη βέβαια μια τέτοια χουλιγκανίστικη δράση από τον Οχετό. Λίγα 24ωρα πριν, βράδυ στη Δερβενίων, στα Εξάρχεια, το Μίασμα, επικεφαλής ομάδας τεσσάρων ατόμων γρονθοκόπησε πισώπλατα το Βδέλυγμα, ενώ περπατούσε με τους Α. και Δ.Π. Ακολούθησε λεκτική διαμάχη, κυρίως από την πλευρά του Βδελύγματος.

Η αιτιολόγηση του Μιάσματος, για την συμπεριφορά του, είναι πως το Βδέλυγμα έχει προσβάλει δημόσια την οικογένεια του και συγκεκριμένα τον πατέρα του (το 2014 σε κάποιο live στον Άγιο Δημήτριο). Αυτή η κατηγορία δεν ευσταθεί και το ξεκαθαρίζουμε. Αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιες συμπεριφορές μπορεί να παρερμηνευτούν, να θεωρηθούν ή και να είναι προκλητικές. Ωστόσο ακόμα και στο φανταστικό σενάριο όπου υπήρχε προσβολή του πατέρα του Μιάσματος από το Βδέλυγμα, τίποτα δεν δικαιολογεί έναν άνθρωπο να παίρνει σβάρνα πάνω κάτω το κέντρο κινούμενος με πρακτικές κοινού συμμορίτη λόγω κάποιας λεκτικής προσβολής στην προσωπική του τιμή. Δεν γνωρίζουμε αναρχικούς που επικηρύσσουν άτομα, περιφρουρούν περιοχές και πραγματοποιούν μαφιόζικες επιθέσεις στο όνομα της οικογένειας ή/και της πατριαρχίας. Την επόμενη φορά παρακαλούμε να μας σπάσετε κάνα κεφάλι γιατί σας μετέφεραν με χαλασμένο τηλέφωνο ότι σας βρίσαμε την Παναγία.

Όσο για την πολιτική πλευρά του θέματος που είναι και η πιο σημαντική. Θεωρούμε ότι οι πρακτικές και η ρητορική που παράγει ο Οχετός και τα άτομα γύρω από αυτόν ξεκινάνε στην καλύτερη από το “προβληματική” και καταλήγουν στο “μαφιόζικη”. Ο αντισεξιστικός χαρακτήρας ενός εγχειρήματος δεν κρίνεται από το αν υπάρχει η λέξη αντισεξισμός στο μανιφέστο του αλλά απ’ τον καθημερινό του λόγο και τις πρακτικές του. Ένα ενδιαφέρον στιγμιότυπο απ’ τη συναυλία στη νομική λοιπόν:
-Αυτό που λες δεν ισχύει επειδή…
– ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΦΙΛΕ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΔΕΡΝΟΥΜΕ

Και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα. Όταν μια ομάδα θεωρεί ότι με τις σωστές δημόσιες σχέσεις και με τις σωστές ώρες στα γυμναστήρια μπορεί να κάνει ότι θέλει, να απειλεί, να δέρνει, να διαδίδει οποιοδήποτε άρρωστο κουτσομπολιό χωρίς να υπάρχουν συνέπειες, απλά επιδεικνύοντας τη ματσίλα της (τη ματσίλα του σκοτεινού και άγριου ψυχοπαθή όχι του δαπίτη, έστω) υπάρχει θέμα. “Είσαι επικηρυγμένος” φωνάζει ο Οχετός ζητώντας να ορίσει τους αποδεχτούς και τους ανεπιθύμητους μιας ολόκληρης περιοχής με το έτσι θέλω. Μια απειλή που δε δηλώνει τίποτα παραπάνω από τη μανία της ιδιοκτησίας και της αρσενικής επίδειξης.

Όσο για εμάς, ως ένα βαθμό είμαστε όπως μας περιγράφει το Μίασμα, δηλαδή διαφορετικοί από αυτόν, δεν κάνουμε κομμάτια στα οποία λέμε ότι θα σκοτώσουμε ανθρώπους (παραπέμπουμε στο “Γαζί”) απλά επειδή είμαστε εγωπαθείς νάρκισσοι, δεν μισούμε όλη την ανθρωπότητα παρά μόνο τους φασίστες και τους καπιταλιστές. Η πολιτική μας ταυτότητα δεν ορίζεται μόνο από το αν παίζουμε και από το που παίζουμε συναυλίες . Έχουμε, καθένας ξεχωριστά τη δικιά του πολιτική και συνδικαλιστική δράση και παράλληλα σχέσεις με οτιδήποτε άλλο θεωρούμε γόνιμο πολιτικά κι ας μη συμφωνούμε μαζί του 100%. Είμαστε καλλιτέχνες που εκθέτουμε την τέχνη μας με τα τραγούδια, τις συνθέσεις, τα γραπτά μας και όχι με γάντια μπράβων, βοναπαρτίστικες ομάδες κρούσης και απειλές θανάτου. Επειδή δυστυχώς ή ευτυχώς μας φοβίζει περισσότερο η απειλή της πείνας των από κάτω στο σύστημα παρά μια ομάδα τραμπούκων που κρύβεται πίσω από ένα βανάκι στη Μασσαλίας. Δεν εκφραστήκαμε ποτέ εναντίον του βιοπορισμού μέσω της τέχνης αλλά και ποτέ δεν κάναμε καμία παραχώρηση στην έκφραση μας για να τον πετύχουμε. Άλλωστε, χρωστάμε περισσότερα νοίκια και περισσότερα χρήματα σε φίλους και συγγενείς από άλλους, που μπορεί να μην παίζουν σε μαγαζιά αλλά έχουν κάνει μαγαζάκι τους την πολιτική. Εργαλειοποίησαν το πιο σημαντικό και όμορφο, την πάλη για έναν καλύτερο κόσμο, και την κάναν απλά ένα μέσο για ό,τι άρρωστο έχουν μέσα στο κεφάλι τους.

Με την έκθεση των παραπάνω γεγονότων και την αποτίμηση που τους κάνουμε, δεν καταδικάζουμε ούτε τη βία, που τη θεωρούμε εργαλείο επαναστατικών αλλαγών, ούτε ζητάμε την καταδίκη του περιστατικού λόγω της ωμότητας του. Πολύ απλά θεωρούμε πως, η ομάδα αυτή και το ίδιο το Μίασμα δρουν αντιδραστικά, δεν εκφράζουν τίποτα το σημαντικό ούτε πολιτικά, ούτε κοινωνικά και ούτε πρόκειται ποτέ να εκφράσουν και πιθανότατα δεν θέλουν και οι ίδιοι να το κάνουν. Παράλληλα όμως υπάρχουν ατομικές και συλλογικές ευθύνες για πράξεις που έγιναν και για πράξεις που έχει διακηρύξει η εν’ λόγω ομάδα. Κρίνουμε πως, κάθε άτομο και κάθε συλλογικότητα που θέλει να ισχυρίζεται πως αντιτίθεται στην κτηνωδία της σημερινής κοινωνίας και στις αξίες της πρέπει να διαχωρίσει τη θέση της από την εν λόγω “συλλογικότητα” και τον αρχηγό της, Μίασμα. Αυτό προτείνουμε ανοιχτά, ταυτόχρονα όχι με τον εγκλεισμό του σε φυλακή, όπως ο ίδιος δηλώνει πως επιθυμεί σε κομμάτια του σε μια απελπισμένη προσπάθεια να ταυτίσει τις κοινού λωποδύτη πράξεις του με τη δράση των πολιτικών κρατουμένων, αλλά παρέα με τη νοσηλεία του σε ψυχιατρική κλινική όπου θα λάβει όλη τη φροντίδα που χρειάζεται.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλες και όλους που ασχέτως αν συμφωνούμε, διαφωνούμε ή κι αντιπαθιόμαστε ακόμα, έχουμε τουλάχιστον κρατήσει μεταξύ μας τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Βδέλυγμα // Renegade Instruments // Δ.Π.

http://bdelygma.blogspot.gr/2017/02/blog-post.html
http://renegadeinstruments.blogspot.gr/2017/…/blog-post.html

http://webtv.ert.gr/katigories/enimerosi/01mar2017-stasi-ert/

Τρεχοντας σε 12 λεπτα λογω τηλεοπτικου χρονου ο δικος μας συγγραφεας μιλα για το βιβλιο του

mpo%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b6%ce%b9%ce%b4%ce%b7%cf%82

 

 

Follow me on Twitter

Νοέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,104,181

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Ηλίας Σιώρας: Σφίγγει η θηλιά του προϋπολογισμού Νοέμβριος 22, 2017
    "Μείωση κατά 68,15% (!) τη στιγμή που η κυβέρνηση βαυκαλίζεται ότι οργανώνει την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας" Η κοινή δράση εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία και των χρηστών των υπηρεσιών υγείας γίνεται ακόμα πιο αναγκαία ,καθώς ο κρατικόςπροϋπολογισμός που κατατέθηκε το βράδι της Τρίτης, 21.11.2017 σφίγγει ακόμα περισσότερο τη θηλιά της λιτότητας […]
  • Νέος Πρόεδρος της Αδελφότητας Δημητσανιτών ο Αθανάσιος Β. Μαγουλιανίτης Νοέμβριος 22, 2017
    Το Δ.Σ της Αδελφότητας Δημητσανιτών, συνεδρίασε εκτάκτως στις 15 Νοεμβρίου 2017, μετά το θάνατο του Προέδρου Γεωργ. Κανδηλώρου, (31-10-17), για την ανάδειξη του ΝΕΟΥ Δ.Σ, του οποίου η θητεία λήγει στις 17-1-2019. Την κενή θέση στο Δ.Σ μετά τον θάνατο του Προέδρου κατέλαβε το αναπληρωματικό Μέλος Ευάγγελος Χαραλαμπόπουλος. Μετά από μυστική ψηφοφορία εξελέγει […]
  • Αστέρας - Λεβαδειακός με διαιτητή τον Ευαγγέλου Νοέμβριος 22, 2017
    Ορίσθηκαν οι διαιτητές για την 12η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Super League στους αγώνες που θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 25, την Κυριακή 26 και την Δευτέρα 27 Νοεμβρίου. Αναλυτικά οι διαιτητές της 12ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Super League Σάββατο 25 Νοεμβρίου 15:00 ΠΑΣ Γιάννινα - Ξάνθη Διαιτητής: Καραντώνης (Ημαθίας) Βοηθοί: Καραγκιζόπουλος […]
  • «Παράταση ζωής» σε Αμύνταιο και Καρδιά ως αντιστάθμισμα για τις μονάδες της Μεγαλόπολης Νοέμβριος 22, 2017
    Η Κυβέρνηση θυσιάζει την Μεγαλόπολη και τους  εργαζόμενους, στον βωμό των συμφερόντων! Των ιδιωτών ντόπιων και ξένων, των πολιτικών και συνδικαλιστικών παιχνιδιών που γίνονται σε βάρος της περιοχής μας! Τρανή απόδειξη ακόμα μια είδηση η οποία μας δείχνει τι συμβαίνει…. Διαβάζουμε στα σχετικά δημοσιεύματα: «Την παράταση της λειτουργίας των ΑΗΣ Αμυνταίου και Κ […]
  • Εύκολη νίκη με καλό μπάσκετ για τον Πήγασο Νοέμβριος 22, 2017
    Στην 5η αγωνιστική βρίσκεται το πρωτάθλημα της Α1’ ΕΣΚΑΚ με τον εκπρόσωπο της Αρκαδίας Πήγασο Άστρους επικρατεί την περασμένη αγωνιστική του Αργοναύτη Νέας Κίου στην Βόρεια Κυνουρία με 80-66. Η ομάδα του Άστρους πανηγύρισε την δεύτερη εφετινή της νίκη μετά από 5 αγωνιστικές στο πρωτάθλημα φθάνοντας στο 2-3 με μια μεγάλη νίκη αλλά και με πολύ καλό μπάσκετ δεί […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα