Μολις με ενημερωσε ο γειτονας Σταματης Δαμαλιτης πως ουτε αυτος εχει λαβει μεχρι σημερα το δελτιο τυπου του Δημου.Να σημειωθει πως ο γειτονας ειχε δημοσιευσει πολλα αρθρα του Βασιλη Λαδα και ειχε προσωπικη σχεση μαζι του .Μαλιστα εκανε και μεγαλη αναφορα  στην κηδεια του που αναδημοσιευσα  μονος απο τα τοπικα ιστολογια.Απο διαχειριστες ιστολογιων ειμασταν τρεις μονο στην κηδεια.Ο τριτος ηταν ο κ Καμιζης.Επισης ηταν οι επικεφαλης των δημοτικων παραταξεων , της ΝΕΔΥΠΕΡ (και διαχειριστης του παραταξιακου ιστολογιου της )κ Τοκας και ο κ Γεωργοπουλος της Δυνατης Ερμιονιδας που επισης εχει παραταξιακο ιστολογιο.

Κατι  μου λεει πως υπαρχουν και αλλα ιστολογια που δεν αναγνωριζονται σαν τοπικα απο τους (;) τον υπευθυνο που ανελαβε την υλοποιηση της αποφασης του προεδρου του Δημοτικου συμβουλιου που υπογραφει το σχετικο εγγραφο.

Να ελπιζουμε  ηταν ενα λαθος ,κατι που δεν θα επαναληφθει.

Το δελτιο τυπου της Πελοποννησος Οικολογικη.Τα λεει ολα.

http://peloponissosoikologikiargolida.wordpress.com/2014/10/23/

viewer1viewer

Το βρηκα στο face book απο την Βασω και το σηκωνω.Υπαρχουν αυτη τη στιγμη παρα πολλες οραγνωσεις, κινησεις, πολιτικα κομματα, αυτοδιοικητικες παραταξεις,εκκλησια και μεμονωμενοι ανθρωποι  που δρουν για την εφαρμογη των νομων (εθνικων και διεθνων )σε σχεση με τους Ρομα.Που ανακουφιζουν τα προβληματα  και αναδεικνυουν τα αδιεξοδα τους.Μπορει η πλειοψηφια σημερα να μην ειναι θετικη απεναντι στους Ρομα αλλα ο στοχος ειναι παντα εκει.Να μην υπαρχουν ανθρωποι απορριμματα.Να μην κατηγορειται συλλογικα μια κοινωνικη ομαδα για την παραβατικοτητα καποιων απο τα μελη της.

http://kamenasoutien.com/2014/03/17/gramma-apo-mia-gynaika-roma/

Γράμμα από μια γυναίκα Ρομά

Posted on 17/03/2014 από 

9

 

Γνωρίσαμε τη Φανή, η οποία θέλησε να μιλήσει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες Ρομά. Αρχικά της προτείναμε να της πάρουμε συνέντευξη και μας απάντησε “κι αν εσείς δε με ρωτήσετε αυτά που έχω σκοπό να πω;”. Προτίμησε λοιπόν να γράψει μόνη της ένα κείμενο και μας φάνηκε εξαιρετική η ιδέα.
_____________________________________________________________

Το όνομα μου είναι Φανή και είμαι μια γυναίκα Ρομά. Η περίπτωση μου είναι μάλλον εξαίρεση, γιατί είχα την τύχη να τελειώσω το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, να μάθω οδήγηση, ακόμα και λίγα Αγγλικά, κάτι που οι περισσότερες γυναίκες Ρομά δεν έχουν την ευκαιρία να πετύχουν στη ζωή τους. Υπάρχουν πολλές καταστάσεις που περιορίζουν τις επιλογές μας και που μας καταπιέζουν.

Πολλές φορές με ρωτάνε αν οι Τσιγγάνες θεωρούνται κατώτερες από τους άντρες τους και αν καταπιεζόμαστε από την κουλτούρα ή τον τρόπο ζωής μας. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι: άραγε οι μη Τσιγγάνες έχουν πλήρη ελευθερία στο τι θα κάνουν στη ζωή τους ή στον τρόπο που σκέφτονται; Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα και συνήθειες που μας καταπιέζουν, αλλά είναι δική μας υπόθεση να δούμε ποια είναι αυτά και πώς μπορούμε να τα αλλάξουμε.

Όμως δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα γίνει αυτό, αν δεν αλλάξουν πρώτα οι βασικές συνθήκες της ζωής μας. Όποιοι πιστεύουν ότι για τα προβλήματα μας ευθύνεται η κουλτούρα μας, δε βλέπουν ή δε θέλουν να δουν ότι υπάρχει κάτι που λέγεται κοινωνικός αποκλεισμός. Το ότι στην περιοχή που μένουμε δεν περνάει ούτε λεωφορείο για το κέντρο της πόλης και πρέπει να περπατήσω μιάμιση ώρα αν χρειαστεί να πάω τα παιδιά μου στο νοσοκομείο, είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας μου ή του κοινωνικού αποκλεισμού;

Επίσημα το κράτος λέει ότι προσπαθεί να «μας βοηθήσει» μέσα από διάφορα προγράμματα όπου μας μαθαίνουν γράμματα ή μας βοηθάνε να βρούμε δουλειά. Αυτό λέγεται “κοινωνική ένταξη”, αλλά είναι κάτι που ο καθένας καταλαβαίνει με πολύ διαφορετικό τρόπο. Στην πραγματικότητα, δε θα έπρεπε η προετοιμασία να αφορά και τις δύο πλευρές; δηλαδή αυτήν που ετοιμάζεται να ενταχθεί και αυτήν που θα υποδεχτεί την άλλη; Όμως εγώ νιώθω σα να μας λένε ότι όλη η προσπάθεια πρέπει να είναι δική μας, ότι πέφτει όλο το βάρος αποκλειστικά σε εμάς, σα να πρέπει εμείς να αποδείξουμε πρώτα ότι “το αξίζουμε” και μετά να μας αποδεχτεί η κοινωνία. Για παράδειγμα, γιατί να μην έχω το δικαίωμα να με προσλάβουν σε μια δουλειά με τις τσιγγάνικες φούστες μου, χωρίς να πρέπει να τις αλλάξω; Είναι σα να υπάρχει ένας κρυφός εκβιασμός: “σε δέχομαι μόνο αν καταφέρεις να μου μοιάσεις”. Μπροστά σε αυτό, νομίζω ότι εμείς έχουμε μόνο δύο επιλογές: ή να “κλειστούμε στον εαυτό μας” για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας ή να αντιγράψουμε κάποιες ξένες για μας συμπεριφορές. Το πρώτο σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε στο περιθώριο και το δεύτερο ότι θα εξαφανιστεί η κουλτούρα μας.

Αλλά ακόμα κι αν κάνουμε μερικά βήματα προς την ένταξη, πού ακριβώς θα ενταχθούμε; Στις κατώτερες κοινωνικές ομάδες. Όταν δεν απασχολούνται στο εμπόριο με την οικογένεια τους, ποιες δουλειές κάνουν οι γυναίκες Ρομά; Ή είναι άνεργες ή κάνουν τις χειρότερες δουλειές και με το μικρότερο μισθό. Γιατί; Σίγουρα επειδή πολλές είμαστε αγράμματες, άρα τι επιλογές έχουμε; Στην καθαριότητα, σε λαϊκή, σε κουζίνα. Μας λείπουν οι γνώσεις, “τα εφόδια”, όπως λένε και αυτό ισχύει μέχρι κάποιο σημείο, όμως η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι η διαφορετική κουλτούρα μας είναι σαν δικαιολογία για την εκμετάλλευση μας. Θα μπορούσαμε, ας πούμε, να δουλεύουμε προσέχοντας παιδιά, αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε καλά, μιας και έχουμε μεγαλώσει πολλά δικά μας, ποιος όμως θα έπαιρνε μια Τσιγγάνα για να μεγαλώσει το παιδί του;

Θα ήθελα επίσης να πω ότι ο ρατσισμός δεν ξεκινάει από τους απλούς ανθρώπους, αλλά προέρχεται από το ίδιο το κράτος, και εμείς αυτό το βιώνουμε καθημερινά: από την Αστυνομία, τις υπηρεσίες, την τηλεόραση που επαναλαμβάνει ότι “οι Τσιγγάνοι αρπάζουν παιδιά”. Αλλά νομίζω και ότι ο καθένας έχει ευθύνη: ο υπάλληλος του ΙΚΑ που θα μας μιλήσει άσχημα, κάποιοι διευθυντές σχολείων που λένε “μέχρι 5 τσιγγανόπουλα σε ένα τμήμα μπορώ να δεχτώ”, λες και είναι δικό τους το σχολείο, κάποιοι γονείς που ζητάνε να τους δείξουμε βιβλιάρια ότι τα παιδιά μας έχουν κάνει εμβόλια, ενώ δε θα ζητούσαν κάτι τέτοιο από τα παιδιά μη Ρομά. Οι ίδιοι γονείς που λένε ότι δε στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο, ενοχλούνται αν το παιδί τους καθίσει στο διπλανό θρανίο με ένα τσιγγανόπουλο. Οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι δε θέλουμε “να γίνουμε άνθρωποι”, θέλουν να είμαστε στο περιθώριο. Αν πάμε σε μια ταβέρνα ή σε μία καφετέρια όπως όλοι οι άνθρωποι, το πιο πιθανό είναι ότι θα έρθει ο ιδιοκτήτης και θα μας διώξει όχι για κάτι που κάναμε, αλλά γι’ αυτό που είμαστε. Και το πιο πιθανό, επίσης, είναι ότι κανένας πελάτης από τα διπλανά τραπέζια δε θα μας υποστηρίξει.

Δεν είναι όλοι ίδιοι, ευτυχώς. Καλοί άνθρωποι και κακοί υπάρχουν παντού, τίμιοι ή ανέντιμοι, όμως νιώθω ότι εμάς μας κρίνουν πιο αυστηρά, δε μας επιτρέπεται ούτε ένα λάθος: αν εγώ κάνω μια ζημιά στη δουλειά μου, θα πούνε “τσιγγάνα είναι, τι περιμένεις;”, θα το συνδέσουν με την κουλτούρα μου. Και αν χαθεί κάποιο αντικείμενο, θα είμαι η πρώτη που θα κατηγορηθώ ότι το έκλεψα. Πολλές γνωστές μου μη Ρομά πιστεύουν ότι τα παραλέω, τις καταλαβαίνω, είναι επειδή δεν έχουν ανάλογες εμπειρίες. Σίγουρα δεν τους έχει τύχει ποτέ να τις δείχνει στο δρόμο μια μητέρα στο παιδί της και να του λέει “αν δεν καθίσεις φρόνιμα θα σε κλέψει η γύφτισσα”.

Νομίζω θα ήταν καλό, πριν φέρει ο καθένας στο μυαλό του την έτοιμη εικόνα που έχει για εμάς τις Τσιγγάνες, να σκεφτεί ποια είναι η δική του στάση. Όσοι νομίζουν ότι μας ξέρουν, αλήθεια πόσα γνωρίζουν για τη ζωή μας ή για τα προβλήματα μας; Κυρίως ζητάω να με καταλάβουν οι γυναίκες και να αναρωτηθούν αν θα τις ενδιέφερε μια πραγματική επαφή μαζί μας, χωρίς να έχουν μια πρόχειρη εντύπωση, αν θα θέλανε ακόμα και να έχουν φίλες Ρομά χωρίς όμως να μας βλέπουν σαν κατώτερες, αλλά να πιστεύουν ότι μπορούν κι εκείνες να μάθουν πράγματα από εμάς.

 

Περιμενω ακομα  επτα μερες μετα ,το δελτιο τυπου του Δημου σε σχεση με τον Βασιλη Λαδα.Δεν γνωριζω ποια αλλα τοπικα ιστολογια δεν το εχουν λαβει εκτος απο εμενα .Οπως διαβαζω η δεσμευση ειναι να σταλει το δελτιο τυπου στα τοπικα ιστολογια.Οχι στα τοπικα ιστολογια με εξαιρεση το δικο μου.

topika istologia

Θυμιζω πως τα τελευταια χρονια ελαμβανα ολα τα δελτια τυπου της ΔΗΣΥΕΡ μιας και η κριτικη μου απεναντι στην ΠΠΣΕ σε ορισμενα θεματα με εκανε πιθανα υποψηφιο φιλο της παραταξης τους .Τωρα που ειναι πλειοψηφια γυρισαμε παλι στο παρελθον.

Ο Δημος δεν μπορει να κανει διακρισεις στα ιστολογια της περιοχης.Και μαλιστα σε ενα ιστολογιο που ο διαχειριστης του ηταν οχι μονο προσωπικος φιλος του Βασιλη Λαδα αλλα τον βοηθησε κιολας να στησει δυο δικα του ιστολογια.

Η αγνοηση ενος ιστολογιου απο τα παλιοτερα στην Ερμιονιδα με μεγαλη επισκεψιμοτητα και εξισου μεγαλη και ποικιλη αρθρογραφια δεν απομονωνει ουτε προσβαλλει τον διαχειριστη.Η υπαρξη του ιστολογιου μου της επισκεψιμοτητας και των αναγνωστων του δεν εξαρταται ποτε δεν εξαρτηθηκε απο τα δελτια τυπου του Δημου.

Ενας ιστολογος μπορει να επιλεγει σε ποια αλλα ιστολογια αναφερεται.Δικαιωμα του.Και εμφανως τα φιλο ΔΗΣΥΕΡ ιστολογια με εχουν σβυσει απο την λιστα με τις συνδεσεις τους.Το ιδιο κανω και εγω με οσα ιστολογια θεωρω χωρις ενδιαφερον.

Ο Δημος ομως σαν θεσμος και τα δελτια τυπου του, ειναι ολων των δημοτων.Και αυτων που συμφωνουν με την εκαστοτε πλειοψηφια (των οπαδων της πλειοψηφουσας δημοτικης παραταξης της ΔΗΣΥΕΡ σημερα) που εχει μαλιστα δικο της ιστολογιο και δικαιωμα να στελνει οπου επιλεγει τα δελτια τυπου της και οσων δημοτων ανοικουν σε αλλες παραταξεις η και σε καμμια.

Η θα στελνει δελτια τυπου σε ολα ανεξαιρετως τα τοπικα ιστολογια η σε κανενα.

Επιλεκτικη αποστολη δελτιων τυπου του Δημου σε καποια φιλικα της πλειοψηφουσας παραταξης  ιστολογια ειναι επιστροφη στα χρονια της πριν τον κ Καμιζη εποχης.

Τελος ο φιλος μου Βασιλης Λαδας ηταν και θα συνεχισει να ειναι σε αυτο εδω το ιστολογιο.Με διαφορες αφορμες.

Εδω και πανω απο ενα χρονο ο Δημος Ερμιονιδας συνεργαζεται με την ΕΕΑΑ και στελνει τα ανακυκλωσιμα ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΤΕΣ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΝ στους μπλε καδους πλεον στο ΚΔΑΥ της Τριπολης.

DSCF3630anakyklosh

Το φορτηγο της ανακυλωσης οποτε περνουσε επαιρνε ΜΟΝΟ το περιεχομενο του μπλε καδου που το ειχα εξακριβωσει με καθημερινο ελεγχο ειχε ΜΟΝΟ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΙΜΑ μεσα.Τωρα και σε αυτο το σημειο δεν υπαρχουν καθολου καδοι.Ουτε για συμμεικτα ουτε για ανακυλωσιμα

Κουβαλαμε τα απορριμματα μας και ψαχνουμε να βρουμε που υπαρχει χωρος.Ομως και εμεις οπως πολλες αλλες οικογενειες συνεχιζουμε την ανακυκλωση συνεχιζουμε τον διαχωρισμο στην πηγη και να βαζουμε τα ανακυκλωσιμα σε μπλε καδους οταν τους βρουμε.

Ο μονος χωρος οπου μπορουν να πανε τα ανακυκλωσιμα της Ερμιονιδας αυτη τη στιγμη ειναι το ΚΔΑΥ της Τριπολης εκτος και αν ο Δημος η καποια συμμετοχικη εταιρεια λαικης βασης με διαχωρισμο στην πηγη των διαφορετικων  ρευματων ανακυκλωσιμων γινει εμπορος χαρτιου πλαστικου γυαλιου και αλουμινιου.Βγει δηλαδη στην αγορα και αναζητησει εμπορους που θα αγορασουν τα διαφορετικα αυτα ανακυκλωσιμα υλικα ο καθενας αυτο που αγοραζει.

Αν λοιπον ακολουθησουμε τον μονοδρομο της ΕΕΑΑ (εχω διατυπωμενες αντιρρησεις )πρεπει να θυμισω καποια πραγματα και να ενημερωσω για καποια αλλα.Και φυσικα ολοι να ενημερωθουμε για κατι σημαντικο.Μια λιστα που φανταζομαι μπορει να τυπωθει σε πεντε λεπτα απο το κομπιουτερ του ΚΔΑΥ.

Ποσες φορες περασε σε αυτο το διαστημα το φορτηγο της Ερμιονιδας την πυλη του ΚΔΑΥΤριπολης και τι βαρος ανακυκλωσιμων μετεφερε απο την Ερμιονιδα στην Τριπολη.

Αλλα και βγαινοντας απο το ΚΔΑΥ τι βαρος μετεφερε πισω στην Ερμιονιδα απο υλικα που δεν αναλαμβανει η ΕΕΑΑ οπως συμμεικτα σκουπιδια (που πιθανα καποιοι εριχναν στον μπλε καδο) αλλα και χαρτι (εντυπο υλικο πχ) και πλαστικο που δεν ειναι συσκευασιες.

1.Η ΕΕΑΑ διαχειριζεται τα χρηματα που ολοι οι καταναλωτες πληρωνουμε οταν αγοραζουμε ενα προιον που εχει συσκευασια απο χαρτι και πλαστικο.

2.Λογικα οποιο βαρος επεστρεψε πισω στην Ερμιονιδα ηταν υλικα που δεν ειναι ευθυνη της ΕΕΑΑ.Κυριως συμμεικτα .Και σιγουρα το συνολικο βαρος οσων στειλαμε δεν μπορει να ειναι ιδιο με αυτο που μας επεστρεψαν.Το γραφω αυτο γιατι εχω πολλες φωτογραφιες που αποδειχνουν πως η συντριπτικη πλειοψηφια των δημοτων εβαζε και βαζει μονο ανακυκλωσιμα στους μπλε καδους. Αλλα και απο την εμπειρια στην διαλογη στο Πλατυ Πηγαδι οπου σε καθε φορτηγο ανακυκλωσιμων φτασαμε να εχουμε εναν καδο συμμεικτων .

My beautiful picture

3. Οπως παρατηρησα σε επισκεψη μου στο ΚΔΑΥ Τριπολης πριν απο λιγες μερες οι μπαλες των ανακυκλωσιμων κυριως στην δεξια πλευρα φτανουν σχεδον μεχρι την μπροστινη περιφραξη.Καλο θα ηταν να ενημερωθουμε ελλειψη εργοστασιου παραγωγης χαρτιου απο ανακυκλωσιμα στην Πελοπονησσο που πηγαινει για ανακυκλωση το χαρτι που μαζευουμε (εστω το χαρτι συσκευασιων)και ποσο απο αυτο εχει επιστρεψει στην αγορα σαν ανακυκλωμενο.Για παραδειγμα θα μπορουσαν ολα τα σουπερ μαρκετ να αντικαταστησουν την πλαστικη σακουλα με χαρτοσακουλες απο ανακυκλωμενο χαρτι οπως γινεται στην Αμερικη.

4.Ομως στην επισκεψη μου στο ΚΔΑΥ (που εγινε στις τεσσερες το απογευμα και ηταν κλειστο) ειδα και το παρακατω πανο.

pano

Αναζητησα πληροφοριες στο διαδικτυο και βρηκα αυτο

http://www.arcadiaportal.gr/news/aplirotoi-oi-ergazomenoi-sto-kday-tripolis-video

Απλήρωτοι οι εργαζόμενοι στο ΚΔΑΥ Τρίπολης (video)

Οκτώβριος 14, 2014 – 13:10
1 σχόλια

Οι 9 εργαζόμενοι ζουν με δανεικά 

Αγανακτισμένοι είναι οι εργαζόμενοι του Κέντρου Διαλογής Ανακυκλώσιμων υλικών στην Τρίπολη γιατί όπως αναφέρουν είναι απλήρωτοι για τους μήνες Αύγουστο –Σεπτέμβριο. Παρά τις βεβαιώσεις των υπευθύνων ότι θα καταβληθούν τα οφειλόμενα οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται καθώς πέραν από τους μισθούς οι οποίοι δεν τους έχουν καταβληθεί, εργάζονται κάτω από άσχημες συνθήκες όπως αναφέρει και ο κ. Παπακώστας χειριστής ανυψωτικού μηχανήματος.

Το Σάββατο η εταιρεία έδωσε κάποια μικρά ποσά των 100 ευρώ όπως αναφέρουν για να τους καθησυχάσουν. Ο εργαζόμενος ανέφερε ότι καθαρίστριες δεν υπάρχουν και δεν υπάρχει καμία ασφάλεια σε τίποτα και ο ίδιος έχει κατέβει από το μηχάνημα γιατί είναι παράνομο και χωρίς πινακίδες. Οι εργαζόμενοι έχουν κουραστεί από αυτή την κατάσταση που επικρατεί τους τελευταίους μήνες,  δύο μήνες τώρα οι 9 εργαζόμενοι ζουν με δανεικά  όπως μας είπε ο κ. Παπακώστας.

Ο πρόεδρος του ΕΚΑ κ. Μπρουμάς βρίσκεται εκεί και στηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων. Όπως ο ίδιος δήλωσε οι εργαζόμενοι δουλεύουν κάτω απαράδεκτες συνθήκες δίπλα από τα ποντίκια και με σκισμένα γάντια ανακατεύουν τα απορρίμματα που είναι για πάρα πολύ καιρό στοιβαγμένα.

Θέλοντας να επικοινωνήσουμε με τους υπεύθυνους της επιχείρησης πληροφορηθήκαμε από εργαζόμενο ότι η υπεύθυνη απουσιάζει στην Αθήνα και δεν ήταν εφικτό να ακουστεί η άποψη της.

Μιας λοιπον και η ανακυκλωση εχει σχεση με τα εργατικα δικαιωματα μιας και η Οικολογια εχει σχεση με την αριστερα ας σκεφτουμε σφαιρικα .

Ολοι δεχονται σημερα την ανακυκλωση σαν λυση στην διαχειριση των απορριμματων.Και στον Δημο μας πλειοψηφια και παραταξεις της μειοψηφιας μιλανε για ανακυκλωση.Που πανε ομως τα ανακυκλωσιμα;Ποιος τα διαχειριζεται ;Ποιος εργατης ποιος εμπορος ποια βιομηχανια;

Σε καποια χρονια  αν περασει ο σχεδιασμος Τατουλη το εργοστασιο της ΤΕΡΝΑ θα ειναι ο χωρος που θα γινεται η αποσυρση καποιων ανακυκλωσιμων μεσα απο τα συμμεικτα που θα φτανουν εκει.Αν σημερα στο ΚΔΑΥ που φτανουν ανακυκλωσιμα επικρατει η κατασταση που περιγραφουν οι εργαζομενοι σκεφτειτε τι θα γινεται στο εργοστασιο που θα φτανουν τα συμμεικτα.

Το χαρτι το πλαστικο το γυαλι και το σιδερο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Σκουπιδια .Δεν βρωμανε δεν μολυνουν το περιβαλλον δεν ειναι τοξικα απο μονα τους μπορουν να ξαναχρησιμοποιηθουν. Αυτο σημαινει ΔΙΑΛΟΓΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ στον καδο σε πρασινα σημεια μεσα στις πολεις μας.

green point

Το χαρτι και το πλαστικο εχουν μικρο βαρος σε σχεση με τον ογκο τους.Το αντιθετο ισχυει για το γυαλι και το μεταλλο.

Το βιοαποδομησιμο (φυτικο και οικιακο φορτιο) ειναι το πιο δυσκολο στην διαχειριση.Ειναι βαρυ βγαζει ζουμια αλλα μορει να γινει ξανα χωμα.Σε καμμια περιπτωση δεν πρεπει να το ανακατευουμε με τα αλλα υλικα. Τελος υπαρχουν και αλλα ρευματα (νοσοκομειακο υλικο, μπαζα, μπαταριες, φυτοφαρμακα, ελαια και λιπη,  τοξικες ουσιες ) που απαιτουν ξεχωριστη διαχειριση.

Η ενεργειακη αξιοποιηση (καυση)των απορριμματων η τουλαχιστον καποιων απο αυτα κατω απο συγκεκριμενες συνθηκες και περιορισμους ειναι μια επιλογη που υπαρχει.Το περιβαλλοντικο κινημα ειναι αντιθετο σε αυτη την επιλογη.Ομως και αυτοι που την εχουν στο πισω μερος του σχεδιασμου τους αντι να κρυβονται καλο θα ηταν να παρουσιασουν τα στοιχεια και εκει επανω να γινει συζητηση.

Οσο για το περιφημο εργοστασιο της Βιεννης…. Στον Αγ Αιμιλιανο κυριοι. Αν η καυση σκουπιδιων ειναι αρωμα λουλουδιων να κανετε το εργοστασιο διπλα στις βιλες των εφοπλιστων και να τους δινεται και τζαμπα ρευμα.Εξ αλλου δικο τους θα ειναι ετσι κι αλλιως.

Αρθρα του Βασιλη Λαδα θα βρειτε στο διαδικτυο.

http://vasilisladas.wordpress.com/

http://ladasvasilis.wordpress.com/

Nα θυμισω απλα πως οταν δημιουργηθηκε το ΝΑΡ (συνιστωσα σημερα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ο Λαδας το ακολουθησε για καποιο καιρο  .Και αυτο γιατι η διαφωνια του με τις τοτε επιλογες της ηγεσιας τον εφεραν σε συγκρουση με  την τοπικη οργανωση του ΚΚΕ στην οποια ηταν οργανωμενος ολη του τη ζωη.Στην συνεχεια ο Βασιλης επεστρεψε ιδεολογικα στο ΚΚΕ αν και με πολλες ενστασεις σε θεσεις και προσωπα.

Στην κηδεια του υπηρχαν τρια στεφανια.Του Δημου, του ΚΚΕ (εκπροσωπος του οποιου εβγαλε λογο στην εκκλησια )και του ΣΥΡΙΖΑ. Και οσον αφορα τον ΣΥΡΙΖΑ τον οποιο ειχε παρακολουθησει σε τοπικο επιπεδο ο συντροφος Λαδας πηγαινοντας σε μια απο τις συγκεντρωσεις στην Ερμιονη τον ΣΥΡΙΖΑ του οποιου τα βασικα στελεχη εδω στην περιοχη μας προερχονται απο το παλιο ΚΚΕ και ηταν συντροφοι και συναγωνιστες του Λαδα πιστευω πως μια κεντρικη  ανακοινωση εκτος απο το στεφανι θα ηταν εκδηλωση τμης για αυτο το ιστορικο στελεχος της αριστερας που εφυγε προσφατα.

Παντως απο τον ΣΥΡΙΖΑ στην κηδεια του παραυρεθηκε ενας μονο ανθρωπος.Ο Νικος Παπας μελος του Νομαρχιακου.Δεν ειναι τυχαιο εξ αλλου πως στο στεφανι που φροντισε να σταλει εγραφε. Στον αγωνιστη Βασιλη Λαδα ΣΥΡΙΖΑ Αργολιδας με αγαπη.

syriza

O Bασιλης Λαδας δεν ηταν του ΚΚΕ του ΝΑΡ του ΣΥΡΙΖΑ.Ηταν της αριστερας. Με ολη την ιστορια της την εξελιξη και τα προβληματα της.Και ηταν Κρανιδιωτης.Με φιλους απο ολο το πολιτικο φασμα.Λατρης της μουσικης του βιβλιου ενεργος πολιτης μεχρι τα βαθια γεραματα του.

Δεν θα τον ξεχασουμε!

http://argolidalife.gr/%

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αργολίδας για το θάνατο του Βασίλη Λαδά

 

ladas

Ανακοίνωση με την οποία εκφράζει εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στους συγγενείς, τους φίλους και τους συντρόφους του Βασίλη Λαδά εξέδωσε η ΤΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αργολίδας.

Στην ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:

Πριν λίγες μέρες, στις 15 Οκτώβρη, έφυγε απ’ τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ο κομμουνιστής Βασίλης Λαδάς. Μέλος της Εθνικής Αντίστασης της περιοχής μας, οργανωμένο στέλεχος τού ΚΚΕ, Μακρονησιώτης, υποψήφιος το 1963 με την ΕΔΑ στην Αργολίδα, συγγραφέας των βιβλίων «Αντάρτες της Θάλασσας», «Σαν παραμύθι» και το «Το Κρανίδι και οι Αλήθειες του».

Τα βιβλία του αποτελούν αφιερώματα μνήμης σε όλους τους συντρόφους και συναγωνιστές που έπεσαν θύματα των κατακτητών και των ντόπιων προδοτών και πλήρωσαν με διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες αλλά και με την ίδια τους τη ζωή, την πίστη τους στην Πατρίδα και την Λευτεριά.

Ο Βασίλης Λαδάς, όπως έλεγε ο ίδιος, επιθυμούσε μέσα από τα γραπτά του να αποκαταστήσει τα πραγματικά γεγονότα, να αναδείξει τους πραγματικούς αγωνιστές και με βάση τις βιωματικές εμπειρίες του, τόσο στην Εθνική Αντίσταση όσο και ως πολίτικος εξόριστος, να διδάξει τις νεωτέρες γενιές ώστε να είναι σε θέση να δημιουργούν και να οργανώνουν τους αγώνες του σήμερα.

Η Τ.Ε. ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αργολίδας εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στους συγγενείς, τους φίλους και τους συντρόφους του Β. Λαδά.

lispector

Βρεθηκαμε την περασμενη Κυριακη καποιοι ανθρωποι βιβλιοφιλοι ,συγγραφεις ,μεταφραστες, στην παρουσιαση του βιβλιου της Κλαρισε Λισπεκτορ απο την μεταφραστρια του στα Ελληνικα ,Αμαλια Ρουβαλη.Την αγαπημενη μου ξαδερφη.

Η παρουσιαση εγινε στα Εξαρχεια σε ενα ζεστο και φιλικο χωρο το Ρηβολτ ενα καφε απεναντι απο το ιστορικο 5ο γυμνασιο στην οδο Κωλετη.

Ανθρωποι των γραμματων οι συμμετεχοντες αναλυτικη και διεξοδικη η παρουσιαση και η συζητηση που ακολουθησε.Αφηνω αλλους να μιλησουν για το θεμα μην βιαστειτε να δειτε σεντονι, καποια πραγματα δεν καταγραφονται σε λιγες γραμμες .Και μαλιστα ολα αυτα δεν μπορουν να αντικαταστησουν το ιδιο το βιβλιο, το εργο της Λισπεκτορ .

Χαλαρα λοιπον αφεθειτε στον κοσμο της Chaya ( «ζωη»η  «ζωο » οπως ηταν το πρωτο εβραικο της ονομα) Ισως αυτηη αναρτηση γινει η αφορμη σας κινησει την περιεργεια να την γνωρισετε μεσα απο το εργο της.

http://www.claricelispector.com.br/fotos.aspx

http://www.telegraph.co.uk/culture/books/10607727/Clarice-Lispector-Morbidly-insensitive.html

and a worshipful but fascinating biography by her most indefatigable champion Benjamin Moser

She was born to a syphilitic mother in minus 20 degrees in the Ukrainian village of Chechelnik, a region famous for its Jewish mystics. Her elegant, intellectual mother had been raped and infected by a gang of Russian soldiers in one of the pogroms that killed 250,000 Jews that year in Ukraine. “According to the folk superstitions of the remote area where they lived,” writes Moser, “a woman with syphilis could be cured by pregnancy. And so that is what her parents did.” Lispector was created to save her mother, but for her first nine years she was forced to watch her exiled parent dying painfully before her eyes. On their balcony in Recife, Brazil, where the family had fled in 1922, she enacted little plays to keep her paralysed mother awake – and to generate a miracle.

The cure failed, but Lispector never lost the habit of telling stories that might repair a traumatised world through the mystic means of her ancestors, even though the horrors of her childhood would alienate her from the world of others, making it always difficult for her to connect – most notably during her stifling years of marriage to a Brazilian diplomat, living in Naples, Bern, Torquay and Washington.

She had been christened Chaya, the Hebrew word for “life” and also for “animal”. It was with animals that she most identified herself, once boasting that she came straight from the zoological gardens. Given a choice, she would have been born a horse. A dog was her closest friend. She was profoundly unliterary – the most non-literary writer I’ve ever met,” reckoned Bishop, “like a primitive painter”. Lispector’s belief that “any cat, any dog is worth more than literature” is an echo of Borges’s assertion that five minutes of anyone’s life is worth more than all of Shakespeare.

http://pandoxeio.com/2011/12/07/lispector/

Κλαρίσε Λισπέκτορ – Κοντά στην άγρια καρδιά

Όταν με συλλαμβάνω εξ απήνης στο βάθος του καθρέφτη, τρομάζω. Δεν μπορώ να πιστέψω πως έχω όρια, ότι είμαι περιχαρακωμένη και ορισμένη. Νιώθω διασκορπισμένη στον αέρα, σκέφτομαι στο εσωτερικό των ανθρώπων, ζώντας στα πράγματα που βρίσκονται πιο πέρα από μένα την ίδια.

Είναι αδύνατο να ξεχάσεις μια λογοτεχνική ηρωίδα όπως η Ζουάνα, ακόμα και μέρες μετά την ανάγνωση του λόγου της. Πώς να μη σκέφτεσαι τις απερίγραπτες στιγμές όπου κάθε εξωτερικό ερέθισμα, κάθε γεγονός και κάθε εικόνα προτού φτάσει στον εγκέφαλό της και τη λογική του επεξεργασία περνάει πρώτα από το σώμα της, τα σπλάχνα και τις φλέβες της και διαχέεται στον χαώδη άυλο κόσμο που ενοικεί εκεί, κόσμο που άλλοι ονομάζουν συνείδηση, άλλοι ψυχή, βγαίνοντας χρωματισμένο και ξεζουμισμένο, προτού καταλήξει στη μνήμη σε μια ακόμα ατέλευτη άλεση; Μια γυναίκα που τη μια στιγμή αισθάνεται ενωμένη με τα πάντα, κάτοικος αγαπημένων σωμάτων, βιοδιασπασμένη σ’ ολόκληρο το σύμπαν και την άλλη στιγμή απέραντα ερημωμένη, αποκομμένη, απομόνη; Η ελευθερία που ένιωθε πότε – πότε δεν προερχόταν από ξεκάθαρες σκέψεις, μα από μια κατάσταση δημιουργημένη από πράγματα που αντιλαμβανόταν υπερβολικά σωματικά για να διατυπωθούν σε σκέψη.

Η Ζουάνα μας κάνει κοινωνούς της ζωής της ήδη από την εποχή που είναι μικρή, «τόσο λεπτούλα και τόσο πρωιμάδι», τότε που διαρκώς αναλογιζόταν «τι θα συμβεί, τώρα, τώρα, τώρα;», κι όταν τίποτε δεν συνέβαινε εκείνη συνέχιζε να περιμένει εκείνο που θα συνέβαινε. Το πρώτο μάθημα το παίρνει μόνη της, απ’ την σιωπή του λατρευτού της πατέρα: Αποδεικνύεται δύσκολο ν’ απορροφήσεις τους ανθρώπους καθώς η ηλεκτρική σκούπα τη σκόνη. Κι εδώ αρχίζουν τα πρώτα της διλήμματα: αισθάνεται μέσα της ένα τέλειο ζώο, γεμάτο εγωισμό και ζωτικότητα, φοβάται όμως να το ελευθερώσει, μήπως συμβεί κάποια αποκάλυψη… Διακατέχεται άλλωστε ακόμα από την επιθυμία ν’ αρέσει και ν’ αγαπιέται.

Η αναγκαστική μετακόμιση στο σπίτι της θείας της την φέρνει αντιμέτωπη με τις πρώτες αντιδράσεις για την διαφορετικότητά της. Η θεία λυπάται το καημένο ορφανό, αναρωτιέται γιατί στο σπίτι είναι πάντα σιωπηλή, σαν να μην χρειάζεται κανέναν… «κι όταν σε κοιτάζει καλά – καλά στα μάτια λες και σε συνθλίβει…,σαν να γνωρίζει τι σκέφτεσαι…». Αλλά και η μικρή αναρωτιέται για τη θεία (μαγειρεύει, δέχεται επισκέψεις) και τον θείο της (δουλεύει, διαβάζει εφημερίδα, παίζει σκάκι): αυτό είναι η ζωή; Πότε – πότε απασχολημένοι με τα παιχνίδια τους, αντάλλασαν ανήσυχες ματιές, για να σιγουρευτούν ότι εξακολουθούν να υπάρχουν. Ύστερα, διατηρούσαν και πάλι τη βαρετή απόσταση που μειωνόταν με την ευκαιρία κάποιου κρυολογήματος ή κάποιας επετείου. Αιχμάλωτη στους τέσσερις συμπαγείς τοίχους, θα ακούσει κάποτε τον χαρακτηρισμό «οχιά», που έκτοτε θα της μαυρίζει αμέτρητες σκέψεις. Ο μόνος που φαίνεται πως δεν γνωρίζει ότι είναι οχιά είναι ο καθηγητής της, που της προσφέρει ουσιαστικές λέξεις: Το ιδανικό δεν είναι να έχουμε αξία για τους άλλους. Το ιδανικό είναι να αξίζουμε για μας τους ίδιους. Ποτέ να μην υποφέρεις για το ότι είσαι κάτι και δεν είσαι κάτι άλλο.

Η Ζουάνα μάς παίρνει μαζί της στην πορεία της ζωής της από την παιδικότητα στην ωριμότητα κι από την απόλυτη μοναξιά και στην απόλυτη ένωση με τον Οτάβιου και ξανά πίσω στην μοναξιά. Κινούμαστε συνεχώς ανάμεσα σ’ όλες τις περιόδους της ζωής της, διαβάζουμε τις σκέψεις της – αν υπήρχε Θεός, θα είχε λιποτακτήσει απ’ αυτόν τον κόσμο, τις επιθυμίες της να τρέξει στην παραλία, να ριχτεί μπρούμυτα πάνω στην άμμο, να κρύψει το πρόσωπό της, τις διαπιστώσεις της – όταν την αγγίζουν νιώθει, όταν δεν την αγγίζουν και πάλι νιώθει, τις ερωτήσεις που την βασανίζουν διαρκώς – Τι συμβαίνει αφού γίνουμε ευτυχισμένοι; Τι γίνεται μετά;

Ακόμα και ως ώριμη γυναίκα πλέον δεν παύει να αναρωτιέται: Που ήταν η συνέχεια αυτού που είχε ξεκινήσει παιδί; Κάθε φορά που φεύγει ο Οτάβιου εκείνη μεταμορφώνεται, ακολουθώντας το νήμα της παιδικής της ηλικίας, κινούμενη ανάμεσα στα δωμάτια βαθύτατα μόνη. Θα αναζητήσει την ύπαρξη στις λέξεις, όπως όταν ήταν μικρή και μπορούσε να παίζει ολόκληρα απογεύματα με μία λέξη ξαναγαπώντας κάποιον που της είχε τότε ζητήσει να επινοήσει καινούργιες λέξεις. Αλλά ούτε κι αυτές μπορούν πια να «μιλήσουν» για τις θυελλώδεις της σκέψεις. Είναι περίεργο που δεν μπορώ να πω ποια είμαι. Δηλαδή, το ξέρω πολύ καλά αλλά δεν μπορώ να το πω. Φοβάμαι ιδίως να το πω, διότι τη στιγμή που προσπαθώ να μιλήσω δεν μπορώ να εκφραστώ, σημειώνω πώς μετατρέπεται αργά αυτό που νιώθω σ’ αυτό που λέω. Οι σκέψεις της αμέσως μόλις συλλαμβάνονται γίνονται αγάλματα σ’ έναν κήπο απ’ όπου περνούσε κοιτάζοντας και συνέχιζε την πορεία της. Και άλλωστε υπάρχει πάντα το μετά: Μια μέρα, αφού μιλήσω επιτέλους, θα ’χω ακόμα με τι να ζήσω;

Η ένωσή της με τον Οτάβιου την ωθεί να βουτήξει ακόμα πιο βαθειά στην άβυσσό της, ανάμεσα στον ερωτισμό, την τελειοποίηση ή την ακύρωση του εαυτού. Από τη μία: Η εγγύτητα ήταν μαγικό άγγιγμα, τη μεταμόρφωνε σ’ ένα ον πράγματι ζωντανό, που η κάθε του ίνα ανάσαινε γεμάτη αίμα. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν την τάραζε. Την αποκοίμιζε σαν να ’χε έρθει απλώς και σιωπηλά για να την τελειοποιήσει. Από την άλλη: Έτσι καθώς ο χώρος που περιβάλλεται από τέσσερις τοίχους έχει ιδιάζουσα αξία, όχι τόσο γιατί είναι χώρος, αλλά γιατί περιβάλλεται από τοίχους, ο Οτάβιου τη μεταμόρφωνε σε κάτι που δεν ήταν εκείνη παρά αυτός ο ίδιος και που η Ζουάνα αποδεχόταν από συμπόνια και για τους δυο· στο βαθμό που και οι δύο ήσαν ανίκανοι να λευτερωθούν από την αγάπη, δεχόταν νικημένη τον δικό της φόβο να υποφέρει, την ανικανότητά της να πράξει πέρα από τα σύνορα της εξέγερσης. Κι ακόμα: πώς να συνδεθεί μ’ έναν άντρα αν δεν του επιτρέψει να τη δέσει; πώς να εμποδίσει να ξεδιπλώσει εκείνος πάνω στο σώμα και την ψυχή της τους τέσσερις τοίχους του; Υπήρχε κάποιος τρόπος να έχει τα πράγματα χωρίς να την κατέχουν τα πράγματα; (σ. 35)

Πολυεκτιμημένη για το έργο της και πολυθαυμασμένη για την προσωπικότητά της, η Κλαρίσε Λισπέκτορ (1920-1977) υπήρξε μια από τις κύριες εκπροσώπους του μοντερνισμού – και για ορισμένους του μεταμοντερνισμού – στην βραζιλιάνικη λογοτεχνία και μία από τις μεγαλύτερες συγγραφείς του εικοστού αιώνα. Δεν δημιούργησε σχολή, δεν απέκτησε επιγόνους παρά μόνο χαρακτηρισμούς: θηλυκός Κάφκα, γυναίκα Τζόις, συγγένισσα Γουλφ, ώριμη Ρεμπώ, alter Προυστ, λογοτεχνικός Κίρκεργκαρντ – κανέναν τους δεν πάντως ακόμα διαβάσει! Το βιβλίο της Κοντά στην άγρια καρδιά, γραμμένο στην ηλικία των 24, διατάραξε παντοιοτρόπως την λογοτεχνία της χώρας της. Η δεινή γλωσσοπλαστική, το χωροχρονικό θρυμμάτισμα και η ανελέητη ενδοσκοπία καταχωρούσαν την γραφή της ως «ερμητική και δυσνόητη» και το έργο της ως «μη κατατάξιμο».

Μιλάμε για μια γραφή που ενδοσκοπεί και ψυχογραφεί, προσκολλάται στις λεπτομέρειες και τα ασήμαντα περιστατικά της καθημερινής ζωής, δεν ενδιαφέρεται για τα γεγονότα αλλά για τον αισθηματικό τους αντίκτυπο, σωματοποιεί τα άψυχα και πλημμυρίζει με φως τις σκέψεις και τις αισθήσεις. Στην Λισπέκτορ οι αισθήσεις αλλάζουν τις διαστάσεις του περίγυρου, τον φαντασιολογούν, τον μαγεύουν, τον μεταλλάσσουν. Η ίδια είπε κάποτε πως δεν είναι συγγραφέας αλλά κάποια που διαισθάνεται και μεταφέρει στο χαρτί «αισθήσεις». Αγνοούσε πως αυτή η αυθόρμητη κατακύκλωση των γεγονότων μέσω των αισθήσεών της οδηγούσε σε κορυφαία πρόζα.

Στο εξαιρετικό της επίμετρο (βλ. παρακάτω) η μεταφράστρια εντοπίζει, μεταξύ άλλων, τρία βασικά στοιχεία που ανιχνεύονται σε όλο της το έργο: την διάθεση για παραβατικότητα ή παραβίαση όλων των κανόνων ύπαρξης, φέρεσθαι και αισθάνεσθαι, και βέβαια και, (φυσιολογικά και συνακόλουθα!) κάθε λεκτικής φόρμας και νόρμας β) το θέμα της ανθρώπινης ταυτότητας και γ) την εξώθηση της γλώσσας στα όρια της. Αυτή η σωματοποιημένη, εξπρεσιονιστική, μεταστρουκτουραλιστική, υπερρεαλιστική ή μετα-υπερρεαλιστική γραφή, αυτός ο «αυτοσχεδιαστικός λόγος σε στυλ καλειδοσκοπίου» υπήρξε ο μόνος δίαυλος ζωής για την συγγραφέα της. Από τη μια: Γράφω για να σωθώ, όταν γράφω ζω, όταν έχω κενές περιόδους τότε φυτοζωώ και ρίχνομαι πάλι σε νέα περιπέτεια, αρχίζω κάτι νέο για να σώσω τον εαυτό μου. Από την άλλη: Το να γράφω σημαίνει να προσπαθώ να καταλάβω, σημαίνει να προσπαθώ να αναπαράγω το μη αναπαραγόμενο.

Μόνιμα έκπληκτη για τα πάντα, συνεχώς υποψιασμένη και διαρκώς αθώα, σαν μια Αμελί μιας άλλης εποχής, διαρκώς σ’ ένα τρίστρατο αποκαλύψεων, απογοητεύσεων και εκστάσεων, η Ζουάνα αδυνατεί να ζήσει σαν συνηθισμένος άνθρωπος. Αν ο κόσμος δεν είναι δικός της, τότε πρέπει να μάθει τίνος είναι. Αν δεν τον ερμηνεύσει με την δικό της τρόπο τότε ποιος θα το κάνει; Αν για να μείνει μέσω κι έξω ζωντανή πρέπει να αποτραβηχτεί ακόμα κι από τους πλέον αγαπημένους της και να αγνοήσει την ούτως ή άλλως ανύπαρκτη ευτυχία, τότε ας γίνει!

…άπλωσε τα χέρια δίχως να ξέρει τι να τα κάνει, από τη στιγμή που γνώριζε. Να χαϊδευτεί, ίσως, να φιλήσει τον εαυτό της, όλο περιέργεια και ευγνωμοσύνη ου αναγνώριζε τον ίδιο της τον εαυτό..

Στο τέλος της γραφής τι μετράει περισσότερο: να ζεις ή να ξέρεις ότι ζεις αυτή τη στιγμή;

Εκδ. Τυπωθήτω, 2008, επίμετρο – σχόλια – σημειώσεις – μετάφραση από τα πορτογαλικά: Αμαλία Ρούβαλη, σελ. 285 (Clarise Lispector, Perto do Coração Selvagem, 1944).

Το 40σέλιδο επίμετρο της μεταφράστριας περιλαμβάνει τα εξής κείμενα: Η Κλαρίσε Λισπέκτορ και το έργο της, Εργογραφία, Ένταξη του έργου της Λισπέκτορ στη σύγχρονη βραζιλιάνικη λογοτεχνία και Για το Κοντά στην άγρα καρδιά και όλο της το έργο καθώς και Σημειώσεις και Πηγές. Η υποδειγματική αυτή παρουσίαση μιας άγνωστης λογοτέχνιδος μας ώθησε να ζητήσουμε από την μεταφράστρια να μας γράψει για τη δική της σχέση με την Λισπέκτορ. Την ευχαριστούμε ιδιαίτερα και από εδώ.

Αμαλία Ρούβαλη: Η σχέση μου με την Κλαρίσε Λισπέκτορ.

Ήταν Γενάρης του 1977 κι ήμουν ήδη κάποια χρόνια στο Παρίσι, σπουδάζoντας διάφορα. Κυρίως, όμως, είχα ανοίξει κάτι μάτια να, κάτι αυτιά να, κι είχα απλώσει όσες κεραίες διέθετα, όσα κύτταρα διέθετα, για ν’ απορροφήσω γνώση από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα από τα τεκταινόμενα εις Παρισίους και ουχί μόνον. Ήμουν ήδη μέλος του Φεμινιστικού Κινήματος εν πλήρει ανθήσει τω όντι τότε, ετοίμαζα μια διατριβή γι’ αυτό και κινούμουν σε πολλά μέρη της Πόλης των Φώτων, ιδιαίτερα στο κέντρο του, το Καρτιέ Λατέν, έτσι κι αλλιώς καθημερινά για τον άρτον ημών τον επιούσιον στο Φοιτητικό εστιατόριο του Μαμπιγιόν, μεταξύ άλλων. Το Φεμινιστικό Κίνημα, λοιπόν, ήταν στις δόξες του εκείνη την εποχή. Στις δόξες τους ήσαν τότε οι «Εκδόσεις των Γυναικών», αρκετά αριστερίστικες, πλην εμβληματικές. Ως εκ τούτου, ήταν «συνειδησιακό» καθήκον ν’ αγοράζουμε το περιοδικό τους με τον ομώνυμο τίτλο και να περνάμε απ’ την έδρα τους – ήδη από το 1977 – στην οδό Σαιν Πέρ, δίπλα στο Οντεόν, μεσούντος του Καρτιέ Λατέν.

Αρχές Γενάρη, λοιπόν, διάβασα ότι στο τέλος του μήνα οι «Εκδόσεις των Γυναικών» είχαν καλεσμένη «τη μεγαλύτερη, ανατρεπτική και μεταμοντέρνα» συγγραφέα της Βραζιλίας, την Κλαρίσε Λισπέκτορ». Οι «Εκδόσεις» καλούσαν ανά καιρούς διάφορες γυναίκες – σημαντικές προσωπικότητες από όλο το φάσμα της τέχνης και απ’ όλα τα μέρη του κόσμου. –Σήμερα, σ’ αυτές τις εκδόσεις είναι μεταφρασμένο στα γαλλικά το σύνολο σχεδόν του έργου της Λισπέκτορ –. Εκτός του ότι ήταν ήδη μεταφρασμένη γαλλικά και γνωστή σε φεμινιστικούς κύκλους, υπήρχε και ο ενθουσιασμός για το έργο της Λισπέκτορ της φεμινίστριας συγγραφέα Ελέν Σιξούς -{βλ. Επίμετρο: «Υπάρχει μία λογοτεχνία π.Κ (προ Κλαρίσε) και μ.Κ (μετά Κλαρίσε)», Ελέν Σιξούς, γαλλίδα φιλόσοφος, πανεπιστημιακή και συγγραφέας. Hélėne Cixous, Le rire sur la méduse. Essais sur l´éctriture, Paris, 1977}–. Το 1978, παρακολούθησα ένα σεμινάριό της στο πανεπιστήμιο των Βενσέν για το έργο της Λισπέκτορ.

Εννοείται ότι τότε δεν υπήρχε διαδίκτυο για να αναζητήσω την επίμαχη συγγραφέα. Υπήρχαν όμως φιλικά βιβλιοπωλεία όπου περνάγαμε μέρος του χρόνου μας για να συναντηθούμε με νέες ιδέες, νέα βιβλία. Πήγα στον φίλο μου τον Μαροκινό Σερζ δίπλα από τη Σορβόννη. «Αυτή, είναι ένα από τα ιερά τέρατα του αιώνα», μου είπε ο φιλότεχνος και καλά πληροφορημένος βιβλιοπώλης. Και με φόρτωσε με όσα βιβλία είχε η βιβλιοθήκη του, άλλα μεταφρασμένα στα γαλλικά, άλλα στα ισπανικά κι άλλα στα πορτογαλικά. Πορτογαλικά τότε δεν ήξερα καλά, τα έβγαζα πέρα μεταξύ ισπανικών και γαλλικών, με τα οποία ήμουν τρίγλωσση, μαζί με τα ελληνικά. Όταν διάβασα το «Κοντά στην άγρια καρδιά» τα τότε λίγα χρόνια ζωής μου άλλαξαν άρδην πορεία θεώρησης των πραγμάτων και κατεύθυνση, ομολογώ ίσαμε τώρα, που οι δεκαετίες έχουν, φευ! αυγατίσει….

Περίμενα με αγωνία την ημερομηνία της εκδήλωσης για να γνωρίσω έστω κι από μακριά τη συγγραφέα.

Δεν ήρθε, η κατάσταση της υγείας της δεν το επέτρεψε. Με τη νεανική τόλμη της άγνοιας, βρήκα τη διεύθυνση της Λισπέκτορ, της έγραψα και της υποσχέθηκα ότι το «Κοντά στην άγρια καρδιά» θα το μεταφράσω στη γλώσσα μου, μόλις μάθω καλά Πορτογαλικά. Τον Ιούλιο, έλαβα στη διεύθυνσή μου στο Παρίσι ένα πολύ ευγενικό γράμμα με ευχαριστείες, παρότρυνση να το κάνω, συμβουλές για την μελλοντική πορεία μου και δύο φωτογραφίες της με την ένδειξη: «όταν το εκδόσεις και εγώ δεν θα ζω, διαλέγεις και παίρνεις…». Η Κλαρίσε Λισπέκτορ πέθανε το ίδιο εκείνο χρόνο του 1977, στις 9 Δεκεμβρίου, παραμονή των 57ων γενεθλίων της. Η Λισπέκτορ είναι ο λόγος που έμαθα Πορτογαλικά. Το συγκεκριμένο βιβλίο πέρασε διάφορες περιπέτειες σε διάστημα δέκα περίπου ετών μέχρι να βρει εκδότη. Παραθέτουμε εδώ φωτογραφίες της συγγραφέως, καθ’ ότι η ελληνική έκδοση εφείσθη αυτών… Δυστυχώς, οι φωτογραφίες που μου είχε στείλει με τα χεράκια της χαθήκανε στη δίνη τόσων και τόσων μετακομίσεων έδρας…

Η Κλαρίσε Λισπέκτορ δεν είναι ένα ή περισσότερα από τα μυθιστορήματά της ή τις συλλογές διηγημάτων της: είναι ένα ολόκληρο σύμπαν, μια θεώρηση πραγμάτων. Όπως σημειώνεται στο Επίμετρο, η Λισπέκτορ δημιουργεί την απόλυτη ανατροπή στο γλώσσα, ωθώντας την στα όριά της. Και ως τέτοια αξίζει να διαβαστεί και να καταγραφεί στο υποσυνείδητο των αναγνωστών της.

Υ.Γ.1. Oφείλω να αναφέρω εδώ την πολύ δημιουργική μου σχέση με τον Ισπανό Basilio Losada, επίτιμο – πλέον – Καθηγητή Πορτογαλικών σπουδών, ο οποίος μετέφρασε πρώτος στα ισπανικά πολλά από τα βιβλία της Λισπέκτορ. Τη σκυτάλη πήρε η κόρη του Ελένα Λοσάδα Σολέρ. Το δε «Κοντά στην άγρια καρδιά» ο Losada το ξαναμετέφρασε εξαρχής το 2003, αναθεωρώντας άρδην την πρώτη του μετάφραση του 1977, την οποία είχα διαβάσει την ίδια εκείνη χρονιά και η οποία έπασχε, πράγματι, σε πολλά σημεία της….

Τα Πορτογαλικά είναι μία «εύκολη» γλώσσα, για όσους γνωρίζουν πολύ καλά ισπανικά και γαλλικά. Η Λισπέκτορ, εντούτοις, παρουσιάζει απίστευτα πολλές δυσκολίες για έναν επαρκή μεταφραστή, καθ’ ότι βασίζει τα γραφτά της στις συν και παρ-ηχήσεις…

Υ.Γ. 2. Το τελευταίο μυθιστόρημα της Κλαρίσε Λισπέκτορ εν ζωή είναι το «Η ώρα της Σταρ – A hora da estrela», 1977. Γνώρισε ανέλπιστα μεγάλη δημοσιότητα, έκανε τουλάχιστον 65 ανατυπώσεις ως σήμερα και υπήρξε αφετηρία για πολλές θεατρικές και κινηματογραφικές μεταφορές. Η πιο επιτυχημένη ήταν εκείνη της Suzana Amaral το 1985 σε ταινία μεγάλου μήκους. Το 1986 έλαβε την Αργυρή ‘Αρκτο για τη σκηνοθεσία και βραβείο Α’ ρόλου για την πρωταγωνίστριά του Marcelia Cartaxou, στο Φεστιβάλ Βερολίνου και το Μέγα Βραβείο της Μπραζίλιας , στο ομώνυμο Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Η ταινία αυτή θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα στα πορτογαλικά με αγγλικούς υποτίτλους, το Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011, στο Κέντρο Ισπανικών και Πορτογαλικών σπουδών, Abanico, Κολοκοτρώνη 12, Αθήνα, 19.30 μ.μ.

Ταχύτατες και λαμπερές σκέψεις, σαν εκλάμψεις που διασταυρώνονταν ηλεκτρισμένα, συγχωνευμένες πιότερο σε αισθήσεις παρά σε σκέψεις. Άλλαζε χωρίς μετάβαση, με αργόσυρτους πήδους, από μέρος σε μέρος, ολοένα και ψηλότερους, ξάστερους και έντονους. Και από στιγμή σε στιγμή βυθιζόταν ολοένα και βαθύτερα εντός της, σε σπηλιές με γαλακτόχρωμο φως, με ανάσα πάλλουσα, γεμάτη φόβο κι ευτυχία, όπως, ίσως, στη βύθιση όταν αποκοιμιέται κάποιος. Η διαίσθηση ότι εκείνες οι στιγμές ήταν εύθραυστες την έκανε να κινείται ανάλαφρα, από φόβο μήπως φθείρει, κουνήσει βίαια και διαλύσει εκείνο το θαύμα, την τρυφερή ύπαρξη από φως και αέρα που προσπαθούσε να επιβιώσει μέσα της. (σ. 232)

 

 

 

 

 

http://www.efsyn.gr/?p=216389

13/07/14ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΤΗΣ ΚΛΑΡΙΣΕ ΛΙΣΠΕΚΤΟΡ

Από το Μινεϊράο στον Μινεϊρίνιο

Το Μουντιάλ που τελειώνει σφραγίστηκε την περασμένη Τρίτη με το βραζιλιάνικο δράμα στο στάδιο Μινεϊράο. Ενα άλλο δράμα που παίχτηκε πριν από μισό αιώνα στη Βραζιλία φέρει το όνομα Μινεϊρίνιο. Και το έχει περιγράψει έξοχα η Κλαρίσε Λισπέκτορ.

Κλαρίσε ΛισπέκτορΗ συντριπτική ήττα της Σελεσάο από τη Γερμανία στο μεγαλειώδες γήπεδο Μινεϊράο του Μπέλο Οριζόντε, πρωτεύουσας της πολιτείας Μίνας Ζεράις, γκρέμισε απότομα το λαμπερό πέπλο με τις ψευδαισθήσεις της επίσημης Βραζιλίας. Μετά τον τελικό της Κυριακής οι ειδήσεις από τη Βραζιλία θα είναι δυστυχώς το ίδιο, αν όχι περισσότερο, δραματικές, όπως όλο το διάστημα πριν από τη διεξαγωγή του Μουντιάλ. Τα βαθιά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα της χώρας εκβάλλουν με τραγικό τρόπο στην κοινωνική εξαθλίωση και την απίστευτη αστυνομική αυθαιρεσία στις φαβέλες. Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι καινούργιο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο βραζιλιάνικος Τύπος δεν είχε στα πρωτοσέλιδά του το Μινεϊράο, αλλά τον Μινεϊρίνιο, έναν σεσημασμένο εγκληματία που είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Ρίο ντε Ζανέιρο.

Με το όνομα αυτό (σ.σ.: πρόκειται για υποκοριστικό του «Μινέιρο», του κατοίκου δηλαδή της πολιτείας Μίνας Ζεράις) ήταν γνωστός ο Ζουζέ Μιράντα Ρόζα, που είχε δραπετεύσει από το Δικαστικό Φρενοκομείο όπου εξέτινε ποινή 104 ετών. Μετά από περιπετειώδη διωγμό, την Πρωτομαγιά του 1962, η αστυνομία κατόρθωσε να τον εντοπίσει και τον περικύκλωσε με δύναμη δεκάδων αστυνομικών, οι οποίοι τον σκότωσαν πυροβολώντας ακατάσχετα, για να μεταφέρουν στη συνέχεια το πτώμα του σε άλλο σημείο και να το εγκαταλείψουν στην άκρη ενός δρόμου του Ρίο ντε Ζανέιρο.

Το κείμενο «Μινεϊρίνιο» που δημοσιεύουμε στις επόμενες σελίδες είναι χρονογράφημα της Κλαρίσε Λισπέκτορ για το περιοδικό «Senhor» (1962). Πολλά χρόνια αργότερα, η Κλαρίσε Λισπέκτορ είχε δηλώσει πως ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα της κείμενα, εκφράζοντας παράλληλα την απέχθειά της για τη δυσανάλογα υπέρμετρη αστυνομική βία στο συγκεκριμένο περιστατικό: «Μια σφαίρα θα ήταν αρκετή. Τα υπόλοιπα μαρτυρούν απλώς τη θέλησή τους να σκοτώσουν».

Η Κλαρίσε Λισπέκτορ (Clarice Lispector) γεννήθηκε το 1920 ως Χάγια Πινχάσοβνα Λισπέκτορ (Хая Пинхасовна Лиспектор) στο Τσετσέλνικ της Ουκρανίας, σε μια στιγμή που οι Εβραίοι γονείς της αναζητούσαν τρόπο για να μεταναστεύσουν κακήν κακώς από τον τόπο τους, αλλάζοντας συνέχεια χωριά, στην προσπάθειά τους να γλιτώσουν από τα αλλεπάλληλα πογκρόμ και τις δραματικές συνέπειες του Ρωσικού Εμφυλίου. Το 1922 η οικογένεια (οι γονείς, οι δύο μεγαλύτερες αδελφές της και η ίδια) φτάνουν ύστερα από περιπετειώδη περίπλου στη Βραζιλία. Με πρωτοβουλία του πατέρα αλλάζουν τα ονόματα σε βραζιλιάνικα και η μικρή Χάγια γίνεται Κλαρίσε.

Μητρική της γλώσσα ήταν τα γίντις και τη στοιχειώδη εκπαίδευσή της την κάνει σε εβραιοβραζιλιάνικο σχολείο. Το 1930 πεθαίνει η μητέρα της έπειτα από πολύχρονη οδυνηρή αρρώστια που την κρατούσε παράλυτη στο κρεβάτι.

Σε ηλικία δεκατριών ετών διαβάζει τον «Λύκο της στέπας» του Ερμαν Εσε και το «Εγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφκι. Αποφασίζει ότι θέλει να γίνει συγγραφέας.

Σπουδάζει νομικά στο Πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Ζανέιρο. Το 1940 πεθαίνει ο πατέρας της κατά τη διάρκεια μιας εγχείρησης ρουτίνας. Η Κλαρίσε απομακρύνεται από την εβραϊκή θρησκεία και αρχίζει να εργάζεται ως δημοσιογράφος, πρώτα στο Εθνικό Πρακτορείο Ειδήσεων και στη συνέχεια σε περιοδικά (ιδίως γυναικεία) και εφημερίδες, άλλοτε με ψευδώνυμο και άλλοτε με το όνομά της. Αποκτά τη βραζιλιάνικη υπηκοότητα το 1943, οπότε παντρεύεται με ένα συμφοιτητή της που γίνεται διπλωμάτης. Ακολουθεί τον άντρα της σε Ιταλία, Ελβετία, Αγγλία, ΗΠΑ, αποκτά δύο γιους (από τους οποίους ο ένας πάσχει από σχιζοφρένεια). Παίρνει διαζύγιο το 1959 και επιστρέφει οριστικά στο Ρίο.

Το 1966 αποκοιμιέται με αναμμένο τσιγάρο, με αποτέλεσμα να πάρει φωτιά το διαμέρισμά της, να απανθρακωθεί το δωμάτιό της και να βρεθεί στο νοσοκομείο μεταξύ ζωής και θανάτου για τρεις ημέρες. Το δεξί της χέρι σχεδόν ακρωτηριάζεται και η νοσηλεία θα διαρκέσει δύο μήνες.

Το 1968 στρατεύεται στον αγώνα κατά της στρατιωτικής δικτατορίας.

Από το 1974 ασχολείται συστηματικά με τη μετάφραση.

Το 1977 πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 57 ετών.

Το ιδιόμορφο έργο, η ζωή και η προσωπικότητα της Κλαρίσε Λισπέκτορ σημάδεψαν ανεξίτηλα τα γράμματα της Βραζιλίας. Η Γαλλίδα συγγραφέας και φιλόσοφος Ελέν Σιξούς φτάνει στο σημείο να πει ότι η βραζιλιάνικη λογοτεχνία χωρίζεται σε δύο περιόδους, την π.Κ. (προ Κλαρίσε) και την μ.Κ. (μετά Κλαρίσε), συγκρίνοντάς την με τον Κάφκα («αν αυτός ήταν γυναίκα»), τον Ρίλκε («αν αυτός ήταν Βραζιλιάνος Εβραίος γεννημένος στην Ουκρανία»), τον Ρεμπό («αν αυτός ήταν μάνα») και με τον Χάιντεγκερ («αν αυτός είχε μπορέσει να σταματήσει να είναι Γερμανός»). Πολλοί επίσης είναι εκείνοι που τη θεωρούν συγγενή του Τζέιμς Τζόις και της Βιρτζίνια Γουλφ.

Το έργο της Κλαρίσε Λισπέκτορ διακρίνεται για το ελλειπτικό και αποσπασματικό ύφος του, φανερό ήδη στο πρώτο μυθιστόρημά της «Κοντά στην άγρια καρδιά» (το μόνο που κυκλοφορεί στα ελληνικά, σε μετάφραση Αμαλίας Ρούβαλη, εκδόσεις Τυπωθήτω, 2008), που εκδόθηκε το 1943. Η ιδιαιτερότητα της γραφής της δεν επιτρέπει την ένταξή του σε κάποιο λογοτεχνικό κίνημα ή κάτι παρόμοιο. Η ίδια, άλλωστε, είχε εκφράσει την απομόνωση που ένιωθε στα βραζιλιάνικα γράμματα. Τα κείμενά της δεν είναι δυνατό να ερμηνευτούν μόνο από μία οπτική γωνία, είτε αυτή είναι υπαρξιακή και μεταφυσική, όπως γίνεται συνήθως με το έργο της, είτε κοινωνική και ιστορική, όπως κάνουν πιο πρόσφατες προσεγγίσεις.

Εκδόθηκαν 8 μυθιστορήματά της, μία νουβέλα και πολλές συλλογές διηγημάτων και χρονογραφημάτων. Επίσης μια σειρά έργων για παιδιά που άρχισε να γράφει μετά τη γέννηση των γιων της.

Μόνο μέσα μου… νομίζω πως μόνο αν ψάξω βαθιά μέσα μου θεωρώντας τον εαυτό μου ως έναν από τους εκπροσώπους όλων μας, μόνο τότε ίσως μπορέσω να καταλάβω γιατί με πονάει τόσο ο θάνατος ενός κοινού εγκληματία. Και γιατί νιώθω μεγαλύτερη ανάγκη να μετρήσω τους δεκατρείς πυροβολισμούς που σκότωσαν τον Μινεϊρίνιο παρά τα δικά του εγκλήματα. Ρώτησα τη μαγείρισσά μου τι γνώμη είχε για το θέμα και είδα το πρόσωπό της να συσπάται ακούσια προδίδοντας την εσωτερική διαπάλη που τη βασάνιζε, την αδυναμία της να καταλάβει τι ακριβώς ένιωθε, την ανησυχία της μήπως φανερώσει τα αντιφατικά συναισθήματα που της ήταν αδύνατο να συμβιβάσει μέσα της. Γεγονότα αμείλικτα, αμείλικτο όμως και το βίαιο συναίσθημα οργισμένης θλίψης. Μια βασανιστική εσωτερική διαπάλη την παρέλυε: ναι, ο Μινεϊρίνιο ήταν ένας επικίνδυνος κακοποιός και είχε σκοτώσει ένα σωρό κόσμο… εμείς όμως τον θέλαμε ζωντανό. Η μαγείρισσα με κοίταξε με επιφύλαξη μοιάζοντας να με κοιτάζει σαν την προσωποποίηση της δικαιοσύνης που είχε πάρει την εκδίκησή της. Εμφανώς θυμωμένη μαζί μου, επειδή της είχα ανασκαλέψει τα εσώψυχα, είπε ψυχρά: «Η γνώμη μου εμένα δεν έχει σημασία. Ποιος δεν το ξέρει πως ο Μινεϊρίνιο ήταν εγκληματίας; Για μένα πάντως την ψυχούλα του την έσωσε και τώρα είναι σίγουρα στον Παράδεισο». «Ναι, της απάντησα, πιο σίγουρα από πολλούς άλλους που δεν σκότωσαν ποτέ κανένα».

Γιατί; Ο πρώτος νόμος, ο νόμος που προστατεύει το αναντικατάστατο σώμα και την αναντικατάστατη ζωή λέει ου φονεύσεις. Ο νόμος αυτός αποτελεί για μένα τη μεγαλύτερη εγγύηση: χάρη σ’ αυτόν δεν με σκοτώνουν -και ομολογώ ότι δεν θέλω να πεθάνω- και χάρη σ’ αυτόν δεν με αφήνουν να σκοτώσω, γιατί αν σκότωνα, αυτό θα ήταν για μένα το απόλυτο σκοτάδι.

Αυτός είναι ο νόμος. Υπάρχει όμως και κάτι που, αν και με έκανε να ακούσω τον πρώτο πυροβολισμό με ανακούφιση, στον τρίτο με βάζει σε κατάσταση εγρήγορσης, στον τέταρτο με αναστατώνει, ο πέμπτος και ο έκτος με γεμίζουν ντροπή, με τον έβδομο και τον όγδοο ακούω την καρδιά μου να καλπάζει από φρίκη, στον ένατο και τον δέκατο το στόμα μου τρεμουλιάζει, στον ενδέκατο ψελλίζω τρομοκρατημένη το όνομα του Θεού, στον δωδέκατο φωνάζω αδελφέ μου. Ο δέκατος τρίτος πυροβολισμός με δολοφονεί – γιατί εγώ είμαι ο άλλος. Γιατί θέλω να είμαι ο άλλος.

Παρόμοια δικαιοσύνη να ξαγρυπνά τον ύπνο μου, εγώ την απεχθάνομαι και ντρέπομαι που έχω την ανάγκη της. Στο μεταξύ κοιμάμαι και δήθεν σώζομαι. Εμείς, οι απαραίτητοι κουτοπόνηροι. Για να μπορεί το σπίτι μου να συνεχίσει να υπάρχει, το πρώτο καθήκον που επιβάλλω στον εαυτό μου είναι να είμαι κουτοπόνηρη, να μην εκφράζω την οργή και την αγάπη μου, να τις κρατώ μέσα μου. Αν σταματήσω να είμαι κουτοπόνηρη, το σπίτι μου θα αρχίσει να κλονίζεται. Ξεχνώ πως κάτω από το σπίτι υπάρχει ένα οικόπεδο, το έδαφος στο οποίο θα μπορούσε να χτιστεί ένα καινούργιο σπίτι. Στο μεταξύ κοιμόμαστε και δήθεν σωζόμαστε. Μέχρι που μας ξυπνούν δεκατρείς πυροβολισμοί, και μόνο τότε λέω με φρίκη και με μεγάλη καθυστέρηση -εικοσιοκτώ χρόνια μετά τη γέννηση του Μινεϊρίνιο- ότι μαζί με τον περικυκλωμένο άντρα, μαζί του δεν μας σκοτώνετε. Γιατί ξέρω πως αυτός είναι το λάθος μου. Πολύ συχνά όμως, μα τον Θεό, από μια ολόκληρη ζωή το μόνο που μένει είναι ένα λάθος, και ξέρω ότι δεν γίνεται να σωθούμε αν δεν καταλάβουμε το λάθος μας. Το λάθος μου εμένα είναι ο καθρέφτης μου, ο καθρέφτης που μου δείχνει σε τι κατάντια οδήγησα σιωπηλά έναν άνθρωπο. Το λάθος μου είναι ο τρόπος με τον οποίο είδα τη ζωή να ανοίγεται στη σάρκα του, και τρόμαξα μπροστά στο υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένη η ζωή -τον πλακούντα και το αίμα- και σάστισα στη θέα της ζωντανής λάσπης. Μαζί με τον Μινεϊρίνιο τινάχτηκε στον αέρα και ο δικός μου τρόπος ζωής. Πώς γίνεται, λοιπόν, να μην αγαπήσω τον άνθρωπο που μέχρι τον δέκατο τρίτο πυροβολισμό έζησε όσα εγώ κοιμόμουν; Η τρομαγμένη βία του. Η αθώα βία του – αθώα όχι ως προς τις συνέπειες, αλλά αθώα από μόνη της, αγνή σαν τη βία ενός παιδιού που δεν το φρόντισε πατέρας. Ολα όσα σ’ εκείνον είναι βία, για εμάς είναι απωθημένα, και αποφεύγουμε να κοιταζόμαστε μεταξύ μας για να μην κινδυνέψουμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο. Για να μην κλονιστεί το σπίτι. Η βία που ξέσπασε στα σωθικά του Μινεϊρίνιο και που μόνο αν ένα ανθρώπινο χέρι, το χέρι της ελπίδας, ακουμπούσε στο θολωμένο και άρρωστο κεφάλι του θα μπορούσε να την καταλαγιάσει κάνοντας τα έκπληκτα μάτια του να σηκωθούν ψηλά και να πλημμυρίσουν επιτέλους με δάκρυα. Κι εγώ, μόνο όταν βρέθηκε σωριασμένο το ακίνητο σώμα του χωρίς σκούφο και χωρίς παπούτσια, μόνο τότε συνειδητοποιώ πως είχα ξεχάσει να του πω: κι εγώ επίσης.

Οχι, παρόμοιο σπίτι δεν το θέλω. Θέλω μια δικαιοσύνη που αν υπήρχε θα είχε δώσει μια ευκαιρία σ’ εκείνο το αγνό πράγμα που είναι γεμάτο εγκατάλειψη και Μινεϊρίνιο – αυτό το πράγμα που κινεί βουνά και είναι το ίδιο μ’ εκείνο που τον έκανε να επιθυμεί μια γυναίκα «σαν τρελός», το ίδιο που τον έκανε να περάσει από μια πόρτα τόσο στενή που του ξέσκισε τη γύμνια. Είναι ένα πράγμα βαθιά φωλιασμένο μέσα μας που είναι τόσο έντονο και καθαρό σαν ένα επικίνδυνο γραμμάριο ραδίου, ένας σπόρος ζωής που αν στον ποδοπατήσουν μετατρέπεται σε κάτι απειλητικό: μια ποδοπατημένη αγάπη. Αυτό το πράγμα που για τον Μινεϊρίνιο έγινε μαχαίρι είναι το ίδιο που εμένα με κάνει να δίνω νερό στον διπλανό μου, όχι επειδή μου περισσεύει το νερό, αλλά επειδή κι εγώ επίσης ξέρω τι θα πει δίψα, κι εγώ επίσης δοκίμασα στο πετσί μου τι θα πει χαμός, παρόλο που δεν χάθηκα. Η αυθεντική δικαιοσύνη, αυτή δεν θα με έκανε να ντρέπομαι. Εφτασε πια ο καιρός να γίνουμε, ειρωνικά ή όχι, περισσότερο θεϊκοί. Αν έχουμε την ικανότητα να μαντεύουμε πώς ίσως μοιάζει η καλοσύνη του Θεού, αυτό οφείλεται στο ότι ξέρουμε από εμάς τους ίδιους τι είναι καλοσύνη: αυτό που νιώθει ένας άνθρωπος πριν κολλήσει την αρρώστια του εγκλήματος. Εξακολουθώ, ωστόσο, να ελπίζω πως ο Θεός είναι πατέρας, επειδή ξέρω πως ένας άντρας μπορεί να είναι ο πατέρας ενός άλλου άντρα. Και εξακολουθώ να μένω στο ετοιμόρροπο σπίτι. Ομως αυτό το σπίτι που διπλοκλειδώνω προσεχτικά δεν αντέχει, με την πρώτη θύελλα η κλειδαμπαρωμένη πόρτα του θα τιναχτεί στον αέρα. Στέκεται όμως ακόμη όρθιο, και ο Μινεϊρίνιο έζησε στο πόδι μου την οργή του, όσο εγώ ήμουν ήσυχη. Μέχρι που τον σκότωσαν μαζί με την αποπροσανατολισμένη ενέργειά του, την ίδια ώρα που ένας επινοημένος βιαστικά θεός ευλογεί την οργανωμένη αχρειότητά μου και τη σαστισμένη δικαιοσύνη μου: οι τοίχοι του σπιτιού μου στέκουν όρθιοι χάρη στη βεβαιότητα ότι πάντα θα βρίσκω την κατάλληλη δικαιολογία, οι πραγματικοί μου φίλοι όμως δεν θα με δικαιολογήσουν, ενώ οι εχθροί μου που είναι οι συνένοχοί μου, αυτοί θα με χαιρετήσουν ικανοποιημένοι. Εμένα με κρατάει όρθια η πεποίθηση ότι πάντα θα μπορώ να κατασκευάζω έναν θεό κατ’ εικόνα και ομοίωση όσων χρειάζομαι για να κοιμάμαι ήσυχη, ενώ οι άλλοι θα παριστάνουν ότι δήθεν είμαστε όλοι βέβαιοι και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Ολα τούτα επειδή εμείς είμαστε οι απαραίτητοι κουτοπόνηροι, στυλοβάτες ενός κάποιου πράγματος. Και πάνω απ’ όλα προσπαθούμε να μην καταλάβουμε.

Γιατί όποιος καταλαβαίνει χαλάει. Υπάρχει κάτι μέσα μας που θα μπορούσε να ξεχαρβαλώσει τα πάντα – κάτι που καταλαβαίνει. Αυτό το κάτι βουβαίνεται μπροστά στον άντρα χωρίς το σκούφο και τα παπούτσια, που για να τα αποκτήσει έκανε ληστεία μετά φόνου, και βουβαίνεται μπροστά στον χρυσό Αϊ-Γιώργη με τα διαμάντια. Αυτό το πολύ σοβαρό κάτι που φωλιάζει μέσα μου γίνεται ακόμη πιο σοβαρό μπροστά στον διάτρητο από σφαίρες άντρα. Αυτό το κάτι είναι άραγε ο δολοφόνος που κουβαλάω μέσα μου; Οχι, είναι η απόγνωση που κουβαλάμε όλοι μας. Και σαν τρελοί το συνειδητοποιούμε αντικρίζοντας το σώμα του νεκρού άντρα που μέσα του είχε πάρει φωτιά το γραμμάριο του ραδίου. Το συνειδητοποιούμε όμως σαν τρελοί, όχι ως απαραίτητοι κουτοπόνηροι. Ετσι κι εγώ, σαν τρελός μπουκάρω στη ζωή που συχνά δεν έχει πόρτα, σαν τρελός καταλαβαίνω αυτό που είναι επικίνδυνο να καταλάβεις, και σαν τρελός συγκλονίζομαι από μια βαθιά αγάπη, την αγάπη που νιώθω όταν συνειδητοποιώ πως το ράδιο θα εκπέμψει έτσι κι αλλιώς την ακτινοβολία του, αν όχι με την εμπιστοσύνη, την ελπίδα ή την αγάπη, με το μίζερο και αρρωστημένο κουράγιο της καταστροφής. Αν δεν ήμουν τρελός, θα ήμουν οκτακόσιοι αστυνομικοί με οκτακόσια μυδράλια και θα ήμουν περήφανος γι’ αυτό.

Μέχρι να έρθει μια δικαιοσύνη λίγο πιο τρελή. Μια δικαιοσύνη που αποδέχεται πως ο καθένας μας μπορεί να μιλήσει για λογαριασμό ενός απελπισμένου ανθρώπου που στερήθηκε το λόγο, ενός ανθρώπου που συνεννοείται μόνο με απαίσιες άναρθρες κραυγές. Μια αυθεντική δικαιοσύνη που δεν ξεχνά πως τη μεγάλη μάχη τη δίνουμε ενάντια στο φόβο και πως όταν ένας άνθρωπος σκοτώνει τόσο πολύ, το κάνει επειδή φοβάται πολύ. Πάνω απ’ όλα, μια δικαιοσύνη με αυτογνωσία που να μπορεί να δει πως όλοι εμείς, η ζωντανή λάσπη, έχουμε τη σκοτεινή πλευρά μας, και για το λόγο αυτόν η κακία του ενός ανθρώπου δεν μπορεί να παραδίδεται στην κακία του άλλου: για να μην μπορεί κανείς να δολοφονεί ελεύθερα και νόμιμα. Μια δικαιοσύνη που δεν ξεχνά ότι είμαστε όλοι επικίνδυνοι και ότι την ώρα που ο τιμητής σκοτώνει, δεν το κάνει για να μας προστατεύσει ούτε θέλει απλώς να εξουδετερώσει έναν εγκληματία, αλλά στην πραγματικότητα διαπράττει το δικό του ιδιόμορφο και από καιρό προμελετημένο έγκλημα. Την ώρα που ο τιμητής σκοτώνει έναν εγκληματία, την ίδια στιγμή δολοφονείται ένας αθώος. Οχι, δεν θέλω να εξιδανικεύσω τίποτα, ούτε θέλω να μεταμορφώσω τα πράγματα σε λέξεις, σε ένα μείγμα συγγνώμης και αμφίβολης φιλανθρωπίας, ώστε να μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη, εγώ και όλοι εμείς που βρίσκουμε καταφύγιο στην αφαίρεση.

Αυτό που θέλω εγώ είναι πολύ πιο τραχύ και δύσκολο: θέλω το οικόπεδο.

Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Σπύρος Παντελάκης

…………………………………………………………………………………………………………………………

Διαβάστε

*Yodith Rosenbaun

«Ethics in literature: reading Clarice Lispector’s “Mineirinho”»

(Estudos Avancados 24, 69, 2010)

Μελέτη για το χρονογράφημα της Λισπέκτορ από την καθηγήτρια Βραζιλιάνικης Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάουλο Ιουντίτ Ροζενμπάουμ.

*Benjamin Moser

«Why This World: A Biography of Clarice Lispector». Oxford University Press, ΗΠΑ 2009

Βιογραφικά στοιχεία για την Κλαρίσε Λισπέκτορ.

Συνδεθείτε

*http://www.claricelispector.com.br

Ιστότοπος αφιερωμένος στην Κλαρίσε Λισπέκτορ, τη ζωή και το έργο της

Δείτε

*«Mineirinho, Vivo ou Morto»

(του Aurelio Teixeira, 1967)

Η ιστορία του Μινεϊρίνιο σε μια ταινία για λαϊκή κατανάλωση. Δείγμα της μεγάλης αίσθησης που είχε προκαλέσει η ζωή και κυρίως ο θάνατος του κυνηγημένου κακοποιού.

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς ios@efsyn.gr

 

Ελαβα με μαιλ καταπληκτικη ομιλια του κ Γοντικα

Τρίπολη 20-10-2014

 

Παρέμβαση του επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Νίκου Γόντικα στη συνεδρίαση του ΠεΣυ με θέμα τη διαχείριση των απορριμμάτων.

 

Συρθήκατε στη σημερινή συνεδρίαση κάτω από το βάρος της οξυμένης και ανεξέλεγκτης κατάστασης που έχει διαμορφωθεί και της συγκέντρωσης των απαιτούμενων υπογραφών από τη μειοψηφία.

Παραδώστε το μνημόνιο συνεργασίας Περιφέρειας-ΕΥΔΑΠ για τη διαχείριση των υδάτων στην Πελοπόννησο για να μη γίνει τι ίδιο και γι’ αυτό το θέμα.

Δεν μπορείτε κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, να επικαλείστε την απαράδεκτη κατάσταση που υπάρχει στην Πελοπόννησο με τα σκουπίδια, γιατί εσείς τη δημιουργήσατε. Κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είχαμε, εσείς ελέγχατε τις διορισμένες ή αιρετές νομαρχίες και περιφέρειες, εσείς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με τη συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ διοικούσατε τους Δήμους και με τον Καποδίστρια και με τον Καλλικράτη.

Πατάτε στα αποκαϊδια της δική σας πολιτικής, για να πάτε ένα βήμα παραπέρα, να παραδώσετε την τόσο χρυσοφόρα για το κεφάλαιο διαχείριση των απορριμμάτων στους καπιταλιστικούς ομίλους.

Δεν μπορείτε να μιλάτε εσείς για μαφία των σκουπιδιών, γιατί δεν πρέπει να είστε αχάριστοι, οι μικροί και μεγάλοι εργολάβοι εσάς στήριζαν, δικοί σας άνθρωποι είναι. Γιατί αν βρωμάει μια φορά η δράση τους και βρωμάει, βρωμάει στην νιοστή η δράση των μετρημένων στα δάχτυλα καπιταλιστικών ομίλων, που μοιράζονται τις δουλειές στα μεγάλα έργα, στην ενέργεια, στην διαχείριση των απορριμμάτων, και μάλιστα με εγγυημένη κερδοφορία με τις ρήτρες ποσότητας και άλλα τέτοια.

Είναι μικρός ο τόπος και γνωριζόμαστε, όσο και να εξορκίζετε το παρελθόν σας, για να κρύβετε τις σημερινές στοχεύσεις σας, δεν θα τα καταφέρετε.

Ήρθατε σαν άσπονδοι, αμόλυντοι και ανεξάρτητοι, αλλά υπάρχουν και οι τωρινές σας επιλογές, που αποδεικνύουν ότι εξυπηρετείτε τα μεγάλα συμφέροντα.

Το 2012 κλείσατε στα χαρτιά όλους τους ΧΑΔΑ στη Πελοπόννησο. Που πάνε τα σκουπίδια; Δεν ξέρετε; Προκαλεί ο κ. Τζαβάρας υπουργός της κυβέρνησης με αυτά που λέει στα κανάλια.

Ποιος κυβερνούσε αυτόν τον τόπο όταν γίνονταν αυτά που λέει στα κανάλια; Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ, το ΛΑΟΣ, ο Καμένος.

Ποιος έδινε εντολή και πλήρωνε τους εργολάβους; Οι εκλεκτοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και λοιπών διαθέσιμων του ΣΥΡΙΖΑ που σε μια σειρά Δήμους συνδιοικούσαν.

Ποιος δεν άφησε ούτε ένα νόμιμο χώρο διάθεσης απορριμμάτων στην Πελοπόννησο; Εσείς κύριοι της πλειοψηφίας και κάποιοι από τη μειοψηφία.

Το 2011 εσείς με απόφασή σας αναθέσατε τα πάντα στο ανάδοχο που θα έπαιρνε τη δουλειά, δηλαδή στην ΤΕΡΝΑ. Κι όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα. Μελέτες, χωροθέτηση, δηλαδή που θα φτιάξουν τα σκουπιδοεργοστάσιά τους, που θα φτιάξουν τους ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ, την κατασκευή και τη λειτουργία των εγκαταστάσεων, ακόμα και τον έλεγχο και την τιμολόγηση.

Κάποιοι λένε ότι δεν ήξεραν πχ ότι η χωροθέτηση παραδίδεται στους ιδιώτες, στην ΤΕΡΝΑ. Τώρα δεν μπορεί να λέτε δεν ξέραμε ή δεν ξέρουμε τι έρχεται. Δέκα μήνες, 60 στελέχη των πέντε καπιταλιστικών ομίλων συνδιαλέγονται εν κρυπτό για τους όρους και τις προϋποθέσεις για το μεγάλο φαγοπότι, για την εγγυημένη κερδοφορία τους, με διαιτητή το αστικό κράτος, την Περιφέρεια, το ΥΠΕΚΑ, τη γραμματεία ΣΔΙΤ. Αυτό για εμάς είναι διαπλοκή του αστικού κράτους με τους επιχειρηματίες.

Θέλετε και την πρακτική του έκφραση;

Ο πριν από δέκα χρόνια Γενικός Γραμματέας του ΥΠΕΚΑ είναι τώρα εκπρόσωπος της ΤΕΡΝΑ, ο τεχνικός σύμβουλος της Περιφέρειας για την διαχείριση των απορριμμάτων που μανατζάριζε τη δουλειά, μόλις τελείωσε το έργο και παραδόθηκε η διαχείριση των απορριμμάτων στην ΤΕΡΝΑ, πήρε ένα εκατομμύριο για τη μελέτη αποκατάστασης των ενεργών ΧΑΔΑ στην Πελοπόννησο. Αλήθεια τι μελετάει; Αφού δουλεύουν οι ΧΑΔΑ πηγαίνουν σκουπίδια οι εργολάβοι τώρα που μιλάμε και το ξέρετε κι εσείς και ας καμώνεστε ότι δεν το γνωρίζετε. Είναι σαν τα 150 εκατομμύρια που έχουν δοθεί για μελέτες τις προηγούμενες δεκαετίες από Δημοτικές και Νομαρχιακές Αρχές για την διαχείριση των απορριμμάτων στη Πελοπόννησο. Ζητήσαμε στοιχεία, δεν μας τα δώσατε.

Και κατέληξαν οι εν κρυπτώ συζητήσεις σε 65€ τον τόνο να πληρώνει ο λαός στην πόρτα της ΤΕΡΝΑ, που μαζί με το ΦΠΑ, την αποκομιδή, τη μεταφορά, τις ρήτρες ποσότητας και ποιότητας, να ξεπεράσει το συνολικό κόστος τα 150€ ο τόνος, δηλαδή να πληρώνουμε το σκουπίδι χρυσάφι.

Χωροθέτησαν τα εργοστάσιά τους, τους χώρους ταφής και τους σταθμούς μεταφόρτωσης σε κατοικημένες περιοχές, δίπλα σε σπίτια και χωριά, σε γη υψηλής παραγωγικότητας, σε αναδασωτέες εκτάσεις, πάνω σε υδροφόρους ορίζοντες, δίπλα στη θάλασσα.

Αντιτείνετε ότι θα είναι τα πλέον σύγχρονα σκουπιδοεργοστάσια. Λέτε ψέματα. Παρωχημένη τεχνολογία έχουν και μόνο το ότι θα θάβεται το 45% αρκεί για απόδειξη.

Θα ελέγχονται οι αυστηροί περιβαλλοντικοί όροι λέτε. Κοροϊδεύεται, ιδιώτης ελεγκτής θα ελέγχει και θα βγάζει πορίσματα που θα συμφέρουν την ΤΕΡΝΑ που θα πληρώνει τον ιδιώτη μελετητή. Και μόνο το γεγονός ότι η ίδια μελετητική εταιρεία το 2010 χωροθετούσε κάπου στα όρια Αργολίδας-Κορινθίας τα εργοστάσια και τις εγκαταστάσεις για τα σκουπίδι της Κορινθίας, Αργολίδας, Κυνουρίας και Μαντινείας και το 2013 χωροθέτησε για τα σκουπίδια των ίδιων περιοχών στην Παλιόχουνη στην άλλη άκρη αρκεί σαν αποδειχτικό.

Αρνηθήκατε να δώσετε στο ΠεΣυ και στην οικονομική επιτροπή επίσημα έγγραφα αλληλογραφίας Περιφέρειας-καπιταλιστικών ομίλων που αποδεικνύουν τα παραπάνω και ιδιαίτερα όσα έχουν σχέση με την κοστολόγηση. Όμως διέρρευσαν κι εκτίθεστε.

Φτάσατε στο σημείο να παραποιήσατε, να παραχαράξετε ουσιαστικά να πλαστογραφήσετε την εισήγηση για την ΜΠΕ της αρμόδιας Διεύθυνσης Περιβάλλοντος της Περιφέρειας και αντί για τις δέκα σελίδες που αυτή ήταν, να παρουσιάσετε τις 6. Και δεν έλειπαν κυρίες και κύριοι συνάδελφοι 4 σελίδες στην αρχή, ενδιάμεσα ή στο τέλος. Έλειπαν σημεία φωτιά για την ΤΕΡΝΑ και την Περιφέρεια.

Να δυο τρία σημεία που έλειπαν:

  • Ότι οι σταθμοί μεταβατικής διαχείρισης θα κάνουν υπαίθρια κομποστοποίηση
  • Ότι το εργοστάσιο και ο χώρος ταφής στην Καλλιρόη είναι πάνω σε σεισμογενές ρήγμα, δίπλα σε ποτάμι
  • Ότι οι εναλλακτικές θέσεις που προτάθηκαν ήταν απορριπτέες εξ αρχής και τέθηκαν για να καλύψουν τυπικά, ναι έτσι λέει η πραγματική εισήγηση, να καλύψουν τυπικά την ανάγκη εναλλακτικών προτάσεων
  • Ότι η επιλογή της Τρίπολης ως κέντρο βάρους παραγωγής απορριμμάτων άρα και η Παλιόχουνη για τις εγκαταστάσεις της πρώτης υποενότητας δηλαδή των νομών Κορινθίας, Αργολίδας και των επαρχιών Μαντινείας και Κυνουρίας, είναι εντελώς λανθασμένη θεώρηση λέει η αποκρυβείσα εισήγηση κ.α.

Και τα κάνατε όλα αυτά με την πλήρη κάλυψη της κυβέρνησης, αφού σε σχετική ερώτηση βουλευτών στη Βουλή για παραχάραξη εισήγησης υπουργός απαντά ότι με «ευθύνη του προέδρου και της γραμματείας του ΠεΣυ διαβιβάστηκε στα μέλη μια και μόνο εισήγηση» δηλαδή από την πόλη έρχομαι και στην κορυφή κανέλλα.

Ποιος είπε ότι διαβιβάστηκαν πολλές εισηγήσεις; Μια διαβιβάστηκε και μάλιστα ανυπόγραφη 6 σελίδων, η οποία όμως είναι παραποιημένη, παραχαραγμένη, πλαστογραφημένη, διαλέξτε εσείς χαρακτηρισμό, αφού έχουμε στα χέρια μας και είναι στη διάθεση των μελών του ΠεΣυ η 10σελιδη εισήγηση μα τις υπογραφές των υπαλλήλων και μάλιστα μονογραφημένη σε κάθε σελίδα. Έλεος ο εμπαιγμός έχει και όρια.

Μας είπαν κάτοικοι της Καλλιρόης ότι έχει γίνει μηνυτήρια αναφορά στον Άρειο Πάγο, αν δεν μπει στο αρχείο, ας περιμένουμε μέχρι το 2020 ή το 2030 να κινηθούν οι διαδικασίες αφού πρώτα η ΤΕΡΝΑ φτιάξει τις εγκαταστάσεις της. Έτσι δεν έγινε και με τις παρανομίες και αυθαιρεσίες στο Βασιλίτσι, στη Μπέρμερη κι αλλού;

Έχουμε λοιπόν συνάδελφοι μπροστά μας ένα νόμιμο κι αμαρτωλό έργο στη Πελοπόννησο, δίπλα σε δεκάδες άλλα, όπου δρόμοι βυθίζονται, γεφύρια γκρεμίζονται, λιμενοβραχίονες και προβλήτες λιμανιών σπάνε και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αστοχίες βαφτίζονται.

Αμαρτωλό και όχι μόνο, για την εγγυημένη κερδοφορία της ΤΕΡΝΑ, αλλά αμαρτωλό και για το έγκλημα που θα συντελεστεί στο περιβάλλων, στον υδροφόρο ορίζοντα, στην υγεία των κατοίκων και των επόμενων γενεών.

Αμαρτωλό όχι μόνο γιατί δίνεται νόμιμα με τα ΣΔΙΤ σαν πρώτη δόση προίκα στην ΤΕΡΝΑ πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ, και τα όποια ίδια κεφάλαια θα είναι δάνεια με την εγγύηση του Δημοσίου, αλλά και γιατί στην πορεία θα είναι κι άλλα τα πανωπροίκια.

Ας δούμε τώρα μετά τις εκλογές τι μεθοδεύετε:

Ο ΠΕΣΔΑ που συνεχώς επικαλείστε προβλέπει 11 σταθμούς μεταφόρτωσης. Και είναι λογικό. Δεν γίνετε το απορριμματοφόρο να κάνει εκατοντάδες χιλιόμετρα την ημέρα.

Πέρα από τα κόστη που θα είναι τεράστια, θα μένουν στο δρόμο τα σαράβαλα που πολλοί Δήμοι διαθέτουν.

Θα υπογράψετε η ΤΕΡΝΑ να κατασκευάσει και να λειτουργεί δυο σταθμούς μεταφόρτωσης, ένα στην Κιο και ένα στο Σπαθοβούνι που θα γίνουν ανοιχτοί σκουπιδότοποι να το θυμάστε.

Και τα σκουπίδια από το Λεωνίδιο στην Παλιοχούνη, από την Πύλο, τη Μάνη, τα Τρόπαια και την Κοντοβάζαινα, στην Καλλιρόη από τη Νεάπολη και την Αρεόπολη στη Σκάλα πως θα μεταφερθούν με τα απορριμματοφόρα των δήμων;

Ήδη αδειοδοτήθηκε στη Βόρεια Κυνουρία και θα αδειοδοτηθούν κι άλλα στην πορεία εγκαταστάσεις προσωρινής διαχείρισης Δήμων όπου θα έχουν ΚΔΑΥ-κομποστοποιητή-δεματοποιητή. Κάποιοι θα το παρουσιάσουν μάλιστα και σαν αντίσταση στις επιλογές της ΤΕΡΝΑ και της Περιφέρειας. Είναι όμως κάλπικη αυτή η αντίσταση, όπως δευτερεύουσες είναι οι αντιρρήσεις και οι διαφωνίες Δημάρχων με την Περιφέρεια για τη διαχείριση των απορριμμάτων, το ΕΣΠΑ και άλλα τέτοια μεγάλα έργα.

Τσακώνονται για το ποιος θα έχει τη διαχείριση, τη νομή των κονδυλίων γι’ αυτά τα έργα. Και ο κ. Τατούλης, η Περιφέρεια, δεν είναι διατεθειμένοι να εκχωρήσουν σε άλλους τη διαχείριση των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ με το διαγωνισμό που τελειώνει ή τα 32 εκατομμύρια ευρώ για την αποκατάσταση των ενεργών ΧΑΔΑ, που από το 2012 υποτίθεται ότι έχουν γίνει ανενεργοί, αφού με απόφαση του κ. Περιφερειάρχη έχουν κλείσει.

Κάποιοι δήμαρχοι θα διαχειριστούν τα πιο κάτω έργα:

Θα κατασκευαστούν από κάποιους Δήμους χώροι προσωρινής τάχα διαχείρισης, αξίας 5-7-10 εκατομμύρια ευρώ ο καθένας, με πόρους κοινοτικούς, εθνικούς ή και του Δήμου ακόμα, δηλαδή χρήματα του λαού κι όταν σε 3-5 χρόνια η ΤΕΡΝΑ θα έχει κατασκευάσει τις εγκαταστάσεις της, και θα είναι σε πλήρη εφαρμογή οι όροι της σύμβασης της ΣΔΙΤ, πχ οι ρήτρες ποσότητας και ποιότητας οι Δημοτικές αρχές θα παρακαλάνε την ΤΕΡΝΑ να πάρει αυτές τις επιμέρους μονάδες γιατί δεν θα αντέχουν τα βάρη από την λειτουργία των μονάδων και τις ρήτρες.

Και θα μας λέτε τότε ότι, αυτό το κάνετε και για περιβαντολογικούς λόγους, γιατί θα έχουν διαμορφωθεί καμιά δεκαριά ανοιχτοί σκουπιδότοποι τύπου Διδύμων και Πύλου, όπου έγιναν αυτές οι προσωρινές μονάδες. Είναι τα πανωπροίκια δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που θα δώσετε στην ΤΕΡΝΑ, σαν αυτά που δίνεται τώρα για ολοκλήρωση οδικών αξόνων, λιμανιών κι άλλων έργων υποδομής.

Να γιατί σας λέμε ότι δουλέψατε και θα υπογράψετε εγγυημένη κερδοφορία εκατομμυρίων ευρώ για την ΤΕΡΝΑ σε μια περίοδο καπιταλιστικής κρίσης όπου κόβονται μισθοί, συντάξεις, δαπάνες για παιδεία, υγεία, πρόνοια.

Γιατί υπάρχουν δυο Ελλάδες συνάδελφοι. Η Ελλάδα των εργαζομένων, των αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας, των γυναικών που πλήττεται από την κρίση και η Ελλάδα των καπιταλιστών που επωφελείται από την κρίση. Μόνο η ΤΕΡΝΑ το τελευταίο εξάμηνο του 2013 παρουσίασε κέρδη ύψους 34,9 εκατομμυρίων ευρώ από 27 εκατομμύρια το αντίστοιχο διάστημα του 2012.

Αυτή είναι η ανάπτυξη που ευαγγελίζεστε ‘όλες οι δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, κίνητρα, δάνεια, επιχορηγήσεις, διαμόρφωση των υποδομών για την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Συνάδελφοι η επιστήμη η τεχνική έχει κάνει άλματα και μπορούν να αντιμετωπιστούν οι αρνητικές επιπτώσεις από τέτοιες δραστηριότητες αυτό δεν γίνετε, γιατί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής χρειάζεται την επιστήμη και την τεχνική για να ανοίγει δρόμους κυρίως για την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Συγκρούονται σήμερα αντικειμενικά δύο διαφορετικοί δρόμοι ανάπτυξης. Ο δρόμος που υπηρετεί την διέξοδο από την κρίση σε όφελος των συμφερόντων του κεφαλαίου και σε βάρους του λαού, αυτόν υπηρετεί το αστικό κράτος, κρίκος του οποίου είναι και η Περιφέρεια.

Υπάρχει όμως κι ο άλλος δρόμος που υπηρετεί το λαό και τις πραγματικές διευρυνόμενες ανάγκες του. Μόνο σ αυτό το δρόμο η επιστήμη και η τεχνική μπορεί να συνεισφέρει με τα επιτεύγματά της «στην απαλλαγή του ανθρώπου από τα βάσανα και το μόχθο» όπως έλεγε και ο Μπρεχτ.

Στον αντίποδα της πολιτικής που ακολουθήτε χρόνια τώρα, επανειλημμένα στο ΠεΣυ έχουμε καταθέσει τη δική μας πρόταση.

Η διαχείριση των απορριμμάτων να γίνεται μέσα από ένα ενιαίο δημόσιο κρατικό φορέα, χωρίς καμιά ανάμειξη ιδιωτών, χωρίς καμιά επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων, που πληρώνουν ήδη πολλά με την υπέρογκη φορολογία, τα χαράτσια και τα λεγόμενα ανταποδοτικά τέλη.

Ο φορέας αυτός θα κάνει τις χωροθετήσεις με επιστημονικά κριτήρια, θα επιλέγει τις μεθόδους διαχείρισης με προτεραιότητα με πολιτικές μείωσης της παραγωγής απορριμμάτων, τη διαλογή στην πηγή, την ανακύκλωση και τη κομποστοποίηση.

Θα παίρνει μέτρα περιορισμού των επιπτώσεων από την εγκατάσταση των μονάδων στις περιοχές που θα χωροθετηθούν, και για τους εργαζόμενους σε αυτούς τους χώρους. Θα παίρνονται ειδικά μέτρα για τα επικίνδυνα ιατρικά και βιομηχανικά απόβλητα.

perifereia 045sfiris

Ζητησε τον λογο να τοποθετηθει.Και κατηγορησε την αντιπολιτευση του Δημου του πως δεν ενεκρινε τους καφε καδους που ζητησε να εγκριθουν για κομποστοποιηση .Δεν ενδιεφερε τους περιφερειακους συμβουλους και δεν μπορουσε να υπαρχει αντιλογος.

Για παραδειγμα η Δυνατη Ερμιονιδα και ο κ Γεωργοπουλος θα μπορουσαν να πουνε ΑΥΤΑ και AYTA

Ο κ Τοκας και η ΝΕΔΥΠΕΡ ΑΥΤΑ

Ο κ Λαμπρου και η ΠΡΟΣΥΕΡ ΑΥΤΑ

Ο κ Λυμπεροπουλος και η ΡΙΚΕΣ δεν λειτουργουν το ιστολογιο τους. Η Λαικη Συσπειρωση απαντησε μεσα απο τον κ Γοντικα κεντρικα.

Δηλωσε υπερ της Οικολογιας και κατα των Οικολογων.Ρωτησε ξανα και ξανα αν υπηρχε αλλη προταση ποτε απο κανενα.Οχι μονο προτασεις αλλα και δρασεις υπηρξαν .Απο το 1990 γινωνται προσπαθειες στην Ερμιονιδα  για διαχωρισμο στην πηγη να μην φτανουν ποτε δηλαδη τα απορριμματα στον καδο σαν συμμεικτα.Παλι δεν μπορουσε να υπαρχει αντιλογος απο τους Οικολογους εκεινη τη στιγμη .Ετοιμαζεται ομως και πολυ συντομα Θα ερθει η απαντηση στον κ Δημαρχο απο την πλευρα της Πελοπονησσος Οικολογικη

Δεν εκανε κουβεντα για τους δεματοποιητες σαν επιλογη διαχειρισης των συμμεικτων απορριμματων.Μαλιστα υπερασπιστηκε τον δεματοποιητη στα Διδυμα και κατηγορησε την ΠΠΣΕ για το σημερινο χαλι..Την  ιδια στιγμη ομως που υπερασπιζοταν την δεματοποιηση συμμεικτων απορριμματων δηλωσε πως ολοι μεσα στην αιθουσα συμφωνουν στην ανακυκλωση κομποστοποιηση μη εξηγωντας πως γινεται αυτο οταν δεν υπαρχει διαχωρισμος στην πηγη.Οταν δηλαδη στην βαρελα του σκουπιδιαρικου μαζευουμε και συμπιεζουμε χαρτι πλαστικο γυαλι αλουμινιο και βιοαποδομησιμα.

Στο τελος  ζητησε με επιμονη ξανα  και ξανα απο την αντιπολιτευση να του υποδειξει χωρους ΧΥΤΥ στην Αργολιδα.

Ελαβε την απαντηση απο ομιλητη πως δεν ειναι δουλεια της αντιπολιτευσης η χωροθετηση ΧΥΤΥ αλλα επιστημονων και του κρατους που λαμβανει αποφασεις μαζι με τους πολιτες.

Μια μικρη παρατηρηση.Δεν ειναι δυνατον και σε επιπεδο Δημου και σε επιπεδο Περιφερειας ο κ Δημαρχος να βλεπει παντου αντιπαλους στο συνολο της αντιπολιτευσης.Το να κατεχεις την εξουσια σημαινει πανω απο ολα να πειθεις τους περισσοτερους πως η δικια σου αποψη πραξη ιδεολογια ειναι η καλυτερη.Οταν το πετυχαινει μονο με τους δικους σου τοτε κατι δεν παει καλα στην διαχειριση της εξουσιας.

Ας μην ειναι σιγουροι οι σημερινοι διαχειριστες της εξουσιας πως οι δικες τους επιλογες θα ειναι και αυριο οι κρατουσες.Αν στις εκλογες βγει μια κυβερνηση της Αριστερας με συμμετοχη και του χωρου της πολιτικης Οικολογιας να ειναι σιγουροι οπως και η περιφερειαρχης Αττικης κ Δουρου δηλωνει πως ολοι αυτοι οι σχεδιασμοι θα αναθεωρηθουν.Ασε που δεν υπαρχουν και λεφτα για επιδοτησεις πανακριβων εργοστασιων τυπου ΕΜΑΚ.

Χτες το συνολο της αντιπολιτευσης στο Περιφερειακο Συμβουλιο , ολες οι παραταξεις, συμφωνησαν με τις αποχρωσεις της η καθε μια πως ο μονος τροπος διαχειρισης των απορριμματων ειναι μειωση του ογκου, διαχωρισμος στην πηγη, ανακυκλωση /κομποστοποιηση υγειονομικη ταφη του υπολοιπου σε διαδημοτικους ΧΥΤΥ.

Εχει μεγαλη σημασια αυτη η συμφωνια. Δειχνει μια αλλαγη νοοτροπιας φιλοσοφιας μεγαλου μερους των πολιτων στην διαχειριση των απορριμματων.Οι Οικολογοι μπορει να ειμαστε λιγοι αλλα τα επιχειρηματα μας επεισαν τελικα παρα  πολλους.

Η παραταξη Τατουλη και η ΔΗΣΥΕΡ που υλοποιει σε τοπικο επιπεδο αυτες τις επιλογες βλεπουν ολα αυτα τα χρονια τα σκουπιδια κατ αρχην σαν εναν σωρο.Σαν συμμεικτα. Και λενε πως αυτος ο σωρος τα χαρτια υγειας οι καρπουζοφλουδες  τα αλουμινενια κουτακια τα πλαστικα μπουκαλια οι συσκευασιες φυτοφαρμακων ολα μαζι πιεσμενα και ανακατεμενα θα ταξιδευουν με ενδιαμεσους σταθμους σε ολη την Πελοπονησσο μεχρι τα εργοστασια χωματερες της ΤΕΡΝΑ.

Ετσι απο την δεματοποιηση των συμμεικτων περασαμε στα κοντεινερ των συμμεικτων.Και παντα διπλα σε καθε επιλογη υπαρχει και μια μεγαλυτερη η μικροτερη ανοιχτη χωματερη συμμεικτων.

Οκτωβρης 2014 Κοντεινερ

perifereia 047kados

26 Σεπτεμβριου 2010 χωματερη διπλα στον δεματοποιητη μαζι με δεματα λιγο μετα την εναρξη λειτουργιας.

My beautiful picture

Εκει η εταιρεια θα τραβα οτι ανακυκλωσιμο μπορει  και τα υπολοιπα μετα απο ενεργειακη αξιοποιηση (του βιοαποδομησιμου που επισης υθα ανασυρεται απο τα συμπιεσμενα σκουπιδια  ) θα θαβωνται.Αλλα και το βιοαποδομησιμο μετα την «ενεργειακη του αξιοποιηση» θα σκεπαζει την χωματερη η θα κλεινει νταμαρια θα ειναι δηλαδη μπαζα.Οχι κομποστ.

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=26/09/2010&id=206934

Τι είναι η βιοξήρανση

Κατά τη διαδικασία της βιολογικής ξήρανσης τα σκουπίδια μπαίνουν μέσα σε κλειστούς βιοαντιδραστήρες και απομακρύνεται η υγρασία τους. Βασικός σκοπός είναι η προεπεξεργασία τους για μετατροπή τους σε SRF (Στερεό Ανακτηθέν Καύσιμο). «Κύριος σκοπός της όλης επεξεργασίας (του συνδυασμού βιολογικής ξήρανσης των απορριμμάτων και καύσης του SRF) είναι η χρήση των απορριμμάτων ως καυσίμου για παραγωγή ενέργειας», διαβάζουμε σε εισήγηση του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σπ. Δανέλλη. Συμπληρώνει μάλιστα πως αποτελεί «παγκόσμια πρωτοτυπία η προώθηση μονάδων βιολογικής ξήρανσης, των οποίων η παραγωγή SRF είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την ποσότητα που μπορεί η αγορά (τσιμεντοβιομηχανία, πρωτογενής παραγωγή σιδήρου) να απορροφήσει. Καθίσταται άρα αυτονόητο πως η βιολογική ξήρανση αποτελεί τον προπομπό και αρχικό στάδιο επεξεργασίας των απορριμμάτων πριν την τροφοδοσία τους στη μονάδα καύσης».

Δεν μας λενε τα ανακυκλωσιμα χαρτι/πλαστικο που θα τραβανε απο τα συμμεικτα που θα πηγαινουν.Μεχρι σημερα οι μπαλες απο RDF (κυριως χαρτι και πλαστικο ) επισης θαβωνται οπου εχει ακολουθηθει αυτη η μεθοδος.Προβλεπωνταν επισης για καψιμο σε τσιμεντοβιομηχανιες αλλα για πολλους λογους αυτο δεν εγινε ποτε.

http://www.ecocrete.gr/index.php?option=content&task=view&id=4227

Η ιστορία του RDF

Έτσι λοιπόν όταν στη δεκαετία του 90’ τέθηκε το θέμα των στρατηγικών επιλογών, μεταξύ των οποίων και της δημιουργίας τριών ΕΜΑΚ, για την αντιμετώπιση του προβλήματος των απορριμμάτων στην Αττική, ως Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης (ΟΕΑ) ήμασταν αρνητικοί στην μηχανική ανακύκλωση μέσω ΕΜΑΚ για τους εξής λόγους:

Ήταν και είναι ακριβή μονάδα, τόσο από άποψη επένδυσης όσο και στο λειτουργικό κόστος.

Η καθαρότητα των παραγόμενων ανακυκλώσιμων υλικών είναι πολύ μικρή, συγκρινόμενη με την Διαλογή στην Πηγή (ΔσΠ). Πρακτικά το ΕΜΑΚ παράγει σίδερο και κακής ποιότητας αλουμίνιο (ελπίζουμε να έχει βελτιωθεί σήμερα) και γυαλί, ενώ τα χαρτιά, τα πλαστικά και άλλα υλικά δεν διαχωρίζονται όπως είναι αναμειγμένα με τα υπόλοιπα σκουπίδια.

Το παραγόμενο κομπόστ αποτελεί τη χειρότερη δυνατή ποιότητα που μπορεί να παραχθεί από μονάδες κομποστοποίησης, αφού μπορεί να περιέχει ξένες ύλες ή και επικίνδυνες ουσίες π.χ. βαρέα μέταλλα, καρκινογόνες ενώσεις κ.α., και γι’ αυτό το λόγο μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για αποκατάσταση ΧΥΤΑ, χωματερών ή λατομείων, ενώ θα πρέπει να ελεγχθεί πολύ προσεκτικά κάποια άλλη πιθανή χρήση του και το πιο πιθανό να αποκλειστεί.

Μεταθέτοντας το πρόβλημα σε μια μονάδα που κάνει διαλογή των σκουπιδιών, που μαζεύονται όλα μαζί στις μαύρες σακούλες, χωρίς διαλογή από τους ίδιους τους πολίτες, διαιωνίζουμε το πρόβλημα με άλλη μορφή. Βασικό μειονέκτημα της μηχανικής ανακύκλωσης είναι ότι αφήνει τους πολίτες απέξω και δεν τους εκπαιδεύει για την ανακύκλωση και μείωση των απορριμμάτων, που είναι το ζητούμενο σήμερα των σύγχρονων πολιτικών διαχείρισης των απορριμμάτων. Ενώ με προγράμματα ενημέρωσης, συστήματα πληρωμής των τελών καθαριότητας με βάση την αρχή «πληρώνω όπως πετάω τα σκουπίδια μου» επιδιώκεται η ενεργοποίηση του πολίτη. Με την μηχανική ανακύκλωση εφησυχάζονται οι πολίτες, ότι ένα «μαγικό κουτί» θα μας «ανακυκλώσει» τα απορρίμματά μας και εμείς δεν χρειάζεται θα κάνουμε τίποτε.

Παράγει σημαντική ποσότητα υπολειμμάτων (περίπου το 25-40% των εισερχομένων κ.β.), τα οποία θα πρέπει να οδηγηθούν στο ΧΥΤΑ ή σε κάποια άλλη λύση τελικής διάθεσης.

Μεταξύ άλλων παράγεται σημαντική ποσότητα RDF (πλαστικό, χαρτί και άλλα καύσιμα υλικά), που δεν είχε προβλεφθεί τι θα γίνει (!!!), παρά τις επισημάνσεις και άλλων φορέων όχι μόνο της ΟΕΑ.

Τελος Πρασινα σημεια προβλεπωνται απο τον ΠΕΣΔΑ.Ειναι αυτα που στην αρχη της θητειας της εφτιαξε η ΠΠΣΕ.Σημεια δηλαδη οπου οι πολιτες τοποθετουν διαχωρισμενα τα ανακυκλωσιμα απορριμματα τους αναλογα με το ρευμα.Πρασινο σημειο και συμμεικτα ειναι εννοιες αντιθετες.Τον ΠΕΣΔΑ βρηκε ανελυσε και παρουσιασε προς τιμην του ο κ Σταματακης πρωην προεδρος της ΠΑΠΟΕΡ στην ιστοσελιδα της οργανωσης.

ΣΕΛ 4

Η δημιουργία δικτύου συλλογής ανακυκλώσιμων υλικών και ειδικών αποβλήτων  (Πράσινα Σημεία – Green Points). Πρόκειται για μια παρέμβαση που θα βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής της τοπικής κοινωνίας. Το δίκτυο θα δέχεται ανακυκλώσιμα υλικά και απόβλητα που δε συλλέγονται με τον κλασικό τρόπο αποκομιδής

Επειδη ολα αυτα που σχεδιαζωνται αν γινουν ποτε θα περασουν χρονια.

Και επειδη το πιθανοτερο ειναι πως οι κυβερνησεις θα αλλαξουν και οι σχεδιασμοι και αυτοι θα αλλαξουν ξανα και ξανα.

Επειδη ομως καθε μερα καθε ενας απο μας παραγει τα απορριμματα που του αναλογουν.

Και επειδη το πολιτικο και οικονομικο τοπιο ειναι ρευστο

ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΣΥΜΜΕΙΚΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ

Καμμια καινουργια χωματερη ιδιως στην εισοδο της πολης

Το μονο συμμεικτο που μπορει να συγκεντρωθει να ειναι το υπολοιπο μετα τον σχολαστικο διαχωρισμο στην πηγη και αποσυρση των ανακυκλωσιμων και βιοαποδομησιμων απο τους καδους.Και αυτο το υπολοιπο οπως οριζει η εθνικη και ευρωπαικη νομοθεσια μπορει και πρεπει να οδηγειται σε ΧΥΤΥ χωρους υγειονομικης ταφης υπολοιπου.

Καθε αλλος σχεδιασμος καθε διαχειριση των απορριμματων σαν συμμεικτα οδηγει στα σημερινα αδιεξοδα η στην καλυτερη περιπτωση στις υπερ χωματερες της ΤΕΡΝΑ στην αλλη ακρη της Πελοπονησου.Με βλαβη στο περιβαλλον και την τσεπη μας.

Ελαβα μαιλ και το σηκωνω. Χωρις πολλα σχολια.Η πολιτικη αντιπαραθεση δεν μπορει να λυθει στις δικαστικες αιθουσες.Ο χωρος της πολιτικης Οικολογιας εχει ιστορια και θεσεις για την προστασια του περιβαλλοντος και των κοινωνικων δικαιωματων .Οι διωξεις εναντιον μελων και στελεχων αυτου του χωρου το μονο που πετυχαινουν ειναι το δυναμωμα μας και τελικα την δημοσιοποιηση των θεσεων μας.

 

20/10/2014

Οι κυνηγοί δικάζουν τους Οικολόγους!
Δίκη την Τετάρτη στην Κοζάνη γιατί έκαναν κριτική στη Θηροφυλακή

Την Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2014 εκδικάζεται στο Πρωτοδικείο Κοζάνης η μήνυση εναντίον δύο στελεχών των Οικολόγων Πράσινων, της Βασιλικής Νάκου και του Λάζαρου Τσικριτζή, που το 2012 συνυπέγραψαν ανακοίνωση του κόμματος για περιστατικό λαθροθηρίας στην προστατευόμενη περιοχή των Πρεσπών.

Η μήνυση έχει κατατεθεί από τον Πρόεδρο της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας-Θράκης (ΚΟΜΑΘ) κ. Ι. Πολυχρόνη και δύο ομοσπονδιακούς θηροφύλακες της ΚΟΜΑΘ από την περιοχή της Φλώρινας.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι κατηγορούνται για συκοφαντική δυσφήμηση από κοινού κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, διότι ισχυρίζονται ότι οι οικολόγοι έβλαψαν την τιμή και την υπόληψη τους, ζητώντας -μεταξύ άλλων- «-Να ελεγχθεί η απουσία της Θηροφυλακής, η οποία αν και ειδοποιήθηκε, δεν επενέβη. Έχουμε επανειλημμένα θέσει το πρόβλημα της δομής αυτής της υπηρεσίας, που συχνά συγκαλύπτει αντί να ελέγχει τους παράνομους κυνηγούς».

Οι Οικολόγοι Πράσινοι εκτιμούν πως πρόκειται για μια προσπάθεια των κυνηγών να φιμώσουν όσους διατυπώνουν αρνητική ή έστω κριτική γνώμη απέναντι στη δομή της θηροφυλακής και στον τρόπο με τον οποίο ασκείται η θηροφύλαξη στη χώρα μας. Μην έχοντας, λοιπόν, πολλά να πουν για το ίδιο το περιστατικό, στο οποίο εμπλέκονταν γνωστή ομάδα κυνηγών του κυνηγετικού συλλόγου Φλώρινας, καθώς και ο Δήμαρχος Πρεσπών και έχει ασκηθεί δίωξη από την εισαγγελία Φλώρινας, επιδίδονται σε επίθεση κατά των Οικολόγων Πράσινων, που ζήτησαν με την ανακοίνωσή τους την παρέμβαση της Δικαιοσύνης, τον έλεγχο της απουσίας της θηροφυλακής από το συμβάν και την αναθεώρηση του πλαισίου λειτουργίας των Φορέων Διαχείρισης των προστατευόμενων περιοχών με αρμοδιότητες δημόσιας αρχής, ώστε να είναι πιο αποτελεσματική η φύλαξη που παρέχουν οι φύλακές τους.

«Προφανώς για τους κυνηγούς είναι καταδικαστέο ένα πολιτικό κόμμα να ζητά να αποδοθεί δικαιοσύνη και να παρεμβαίνει στο δημόσιο διάλογο προτείνοντας τρόπους βελτίωσης της περιβαλλοντικής προστασίας» δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων Μιχάλης Τρεμόπουλος. «Παρόλα αυτά, οι Οικολόγοι Πράσινοι επιμένουμε να διεκδικούμε τη δημόσια φύλαξη του φυσικού πλούτου, από αρχές και υπηρεσίες που θα εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και όχι τα συμφέροντα ομάδων, όσο ισχυρές και να είναι αυτές, και όπου δεν θα είναι δυνατόν ο ελεγχόμενος να ελέγχει τον ελεγκτή του! Δηλώνουμε δε ότι σε καμία περίπτωση δεν πτοούμαστε και θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε την άγρια φύση, ανεξαρτήτως κόστους».

Για περισσότερες πληροφορίες: 6976 448442

Follow me on Twitter

Σεπτεμβρίου 2016
Δ T Τ T Π S S
« Αυγ.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,010,071

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Αντήχησε στην Τρίπολη ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν (pics,vid) Σεπτεμβρίου 25, 2016
    Το βράδυ της Κυριακής 25 Σεπτεμβρίου συνεχιστήκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την 195ης επέτειο της άλωσης της Τριπολιτσάς στην πλατεία Άρεως κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Αρχιστράτηγου των Ελλήνων Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο Δήμος Τρίπολης διοργάνωσε μια εκδήλωση ιστορικής μνήμης με τίτλο «Χαίρε, Ω! Χαίρε,Ελευθέρια» εμπνευσμένη από τον Ύμνον εις την Ελευθερί […]
  • Υπερθέαμα πυροτεχνημάτων στον ουρανό της Τρίπολης (pics,vid) Σεπτεμβρίου 25, 2016
    Τα φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα που με δύναμη έσκασαν στον ουρανό πάνω από την πλατεία Άρεως το βράδυ της Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 195η Επέτειο της Άλωσης της Τριπολιτσάς έκλεψαν την παράσταση. Τα δεκάδες πυροτεχνήματα που γέμισαν τον αρκαδικό ουρανό με πολλά χρώματα καθήλωσαν όλα τα βλέμματα. Όσοι βρέθηκαν εκεί απόλαυσαν ένα […]
  • Η ήττα του Αστέρα στο Περιστέρι (vid) Σεπτεμβρίου 25, 2016
    Ο Αστέρας Τρίπολης έμεινε χωρίς βαθμούς για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι στο πρωτάθλημα της Super League γνωρίζοντας την ήττα από τον Ατρόμητο με 1-0 στο πλαίσο της 5ης αγωνιστικής της Super League. Η αρκαδική ομάδα μπορεί να τα βάζει και με την τύχη της καθώς είχε μεγάλες ευκαιρίες με τους Καλτσά και Μάσα με την αστοχία να πληρώνεται στο 42’ με το γκολ του Ουμ […]
  • Μάκης Χάβος: «Αυτό το αποτέλεσμα είναι κρίμα και άδικο» Σεπτεμβρίου 25, 2016
    Ο Μάκης Χάβος στις πρώτες του δηλώσεις αμέσως μετά το τέλος του αγώνα και την ήττα από τον Ατρόμητο στο Περιστέρι στην κάμερα του συνδρομητικού καναλιού της Nova τόνισε πως το αποτέλεσμα αυτό είναι κρίμα και άδικο για την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών του. Επίσης ο Έλληνας τεχνικός είπε χαρακτηριστικά "Όλοι είδαν ότι έπρεπε να κερδίσουμε σήμερα’’ σχετικ […]
  • Τρεις και που είναι ο… Αστέρας Σεπτεμβρίου 25, 2016
    Ατρόμητος-Αστέρας Τρίπολης 1-0 Ο Αστέρας Τρίπολης έμεινε για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι δίχως βαθμό στο πρωτάθλημα γνωρίζοντας την ήττα στο Περιστέρι από τον Ατρόμητο με 1-0 για την 5η αγωνιστική της Super League. Η Αρκαδική ομάδα παρότι είχε ευκαιρίες φθάνοντας πολύ κοντά στο γκολ σε τέσσερις τουλάχιστον περιπτώσεις δεν μπόρεσε να βρει στόχο και τιμωρήθηκε α […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Απεργια 4 Φλεβαρη 2016 Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δεματοποιητης Δημαρακης Θανασης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ελος Κοιλαδας Ευπλοια Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ βαρεα μεταλλα στο νερο δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates