Μετα την αποφαση του κ Δημαρχου να περασει στα δικαστηρια και τους δικηγορους η πολιτικη μας διαφορα και την υποβολη μηνυσης εναντιον μου για τις καταγγελιες που εγιναν εναντιον του απο δυο οικογενειες Ρομα και αναρτησα στο ιστολογιο μου δηλαδη την καταγγελομενη επισκεψη του στον καταυλισμο στο Πορτο Χελι θεωρω σκοπιμο για πρωτη φορα στην ιστορια αυτου του ιστολογιου να αποσυρω τις δυο αναρτησεις που καταγραφουν αυτες τις καταγγελιες και  ο κ Δημαρχος θεωρει ψευδεις και πως θιγουν την τιμη και υποληψη του.

Διευκρινιζω για αλλη μια φορα πως καμια προσωπικη διαφορα δεν εχω με τον κ Σφυρη.Ο αγωνας μου ολα αυτα τα χρονια ειναι η υπερασπιση των ανθρωπινων δικαιωματων των Ρομα και η εφαρμογη της Ελληνικης και Ευρωπαικης νομοθεσιας απο τις αρχες.Επιμενω σε οσα εγραψα εδω και πεντε χρονια και διεκδικησα σαν πολιτης και μεσα απο τοπικους φορεις.

Τα παιδια πρεπει να εμβολιαστουν και να πηγαινουν σχολειο

Οι Ρομα δικαιουνται χωρο εγκαταστασης με νερο στεγη ηλεκτρισμο εργασια κοινωνικη ασφαλιση εργασια.

Το αδειασμα του καταυλισμου στο Πορτο Χελι δεν λυνει το προβλημα της εγκαταστασης των Ρομα.

Γερασιμος Κατσαΐτης

Mε ειδοποιησαν για το παρακατω κειμενο στην σελιδα της ΔΗΣΥΕΡ

1.Ο κ Δημαρχος γνωριζει το τηλεφωνο μου το σπιτι μου και σημερα ημουν ολο το πρωι στο  Κρανιδι και ολο το απογευμα στο σπιτι μου.

Το ιστολογιο μου δεν ειναι ανενεργο ουτε και εγω εξ αλλου ανενεργος πολιτης. Το ιστολογιο μου λεγεται

Οικολογική Εναλλακτική Πρωτοβουλία Ερμιονίδας

και το url ειναι sikam.wordpress.com Δεν ειναι τυχαιο που δεν αναφερεται ο τιτλος του ιστολογιου μου αλλα το url

2.Την καταγγελια την εκαναν δυο  συγκεκριμενες  οικογενειες  Ρομα που φυσικα δεν θα αποκαλυψω εδω γιατι θα υποστουν συνεπειες.

3.Με μηνυσεις και απειλες δεν λυνεται το προβλημα.Στην παλαιοτερη θητεια του ο κ Σφυρης ειχε προσπαθησει να διωξει με την αστυνομια τους Ρομα.Ειχαν μηνυθει μαλιστα ανθρωποι που στο δικαστηριο αθωωθηκαν με την συμπαρασταση εκπροσωπων τοπικων φορεων .

4.Τα παιδια Ρομα εχουν μεινει χωρις εμβολια και αρα δυνατοτητα εγγραφης στο σχολειο

5.Οι Ρομα ζητουν εδω και χρονια εγγραφως και ενυπογραφα να τους πουν που μπορουν να εγκατασταθουν.

6.Μολις τωρα με πληροφορησαν για την αναρτηση πηρα στο αστυνομικο τμημα και απο εκει μου ειπαν να καλεσω την εισαγγελια αυριο το πρωΐ γιατι στο ΑΤ Κρανιδιου δεν εχει υποβληθει καμια μηνυση

7.Θεωρω την αναρτηση αυτη εκφοβιστικη και την μηνυση (αν εχει υποβληθει στ αληθεια) προσπαθεια πολιτικης  διωξης.Γιατι δηλωμενα αντιτιθεμαι στις πολιτικες της ΔΗΣΥΕΡ εδω και χρονια και οχι μονο για την διαχειριση των απορριμματων.Γιατι ειμαι σε διαφορετικο πολιτικο χωρο απο αυτον του κ Σφυρη και του κ Τατουλη.

Απο την επομενη των εκλογων ο κ Σφυρης με δηλωσεις του εκτοξευσε απειλες κατα οσων τον αμφισβητουν και μαλιστα με βαρυτατους χαρακτηρισμους.Δηλωνεται εξ αλλου πως η τιμωρια μου θα ειναι παραδειγματικη.Για ποιον;

Ειμαι ετοιμος.

Και ελπιζω αυτη η ιστορια να φερει στην επιφανεια με στοιχεια  τους διωγμους και το δραμα που ζουν οι Ρομα συμπολιτες μας.

Γερασιμος Κατσαΐτης

http://hermionida.blogspot.gr/2014/10/blog-post_14.html

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

ΜΗΝΥΣΗ ΓΙΑ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΦΥΡΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΚΑΤΣΑΪΤΗ

Άμεση ήταν η αντίδραση του Δημάρχου Ερμιονίδας κ. Δημήτρη Σφυρή κατά του Γεράσιμου Κατσαϊτη, διαχειριστή του ιστολογίου (blog) με την ονομασία sikam.wordpress.com, ο οποίος την Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2014 ανήρτησε στο εν λόγω ιστολόγιο ως ενημέρωση, ένα ψευδέστατο και συκοφαντικό άρθρο, σύμφωνα με το οποίο ο Δήμαρχος Ερμιονίδας είχε μεταβεί την Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2014 σε καταυλισμό Ρομά στο Πορτοχέλι, όπου έβγαλε φωτογραφίες και είπε σε μια οικογένεια Ρομά να φύγουν γιατί θα δουν τι έχουν να πάθουν.

Σήμερα Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2014, ο Δήμαρχος Ερμιονίδας μετέβη στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ναυπλίου και υπέβαλε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση κατά του συκοφάντη και λασπολόγου Γεράσιμου Κατσαϊτη, διαχειριστή του ιστολογίου με την ονομασία sikam.wordpress.com.

Μάλιστα άμεσα, η Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Ναυπλίου διέταξε με κατεπείγουσα παραγγελία προκαταρκτική εξέταση του εγκαλουμένου και των μαρτύρων της υπόθεσης.

Να σημειωθεί πως στην συγκεκριμένη ανάρτηση ο Γεράσιμος Κατσαϊτης, πέρα από τα ψευδή γεγονότα που ανέφερε, έκανε αυθαίρετες κρίσεις προσπαθώντας να εμπλέξει τον Δήμαρχο Ερμιονίδας με συμπεριφορές και νοοτροπίες ρατσισμού και ναζισμού, αναρτώντας και ένα ιστορικό βίντεο με τις θηριωδίες των ναζί στους τσιγγάνους.

Πιο συγκεκριμένα η ανάρτηση είχε ως εξής:

«Και νέα φωτογράφηση του καταυλισμού Ρομά στο Πορτο Χελι.

Και χτες ο κ.Δήμαρχος συνοδευόμενος από κυρία πήγε στον σχεδόν άδειο καταυλισμό και πήρε φωτογραφίες και είπε σε μια οικογένεια να φύγουν γιατί θα δουν τι έχουν να πάθουν.

Σημειώστε πως οι περισσότερες οικογένειες φύγανε και πήγαν στην Ν.Κίο όπου τα παιδιά μπορούν να πάνε σχολείο ακόμα και χωρίς να έχουν κάνει όλα τα εμβόλια που τους ζητούσαν εδώ για να εγγραφούν.

Η ειρωνεία είναι πως το πρόγραμμα δια βίου μάθησης ενηλίκων του Δήμου μας προσπαθεί να βρει 12-15 Ρομά για να ενταχθούν στην ενότητα.

Με το ένα χέρι λοιπόν ο Δήμος θέλει να βοηθήσει την κοινωνική ένταξη των Ρομά (κάποιοι απ’αυτούς ζουν 20 χρόνια στην Ερμιονίδα) με το άλλο τους κουνά το δάχτυλο να τα μαζέψουν και να φύγουν. Από πού; Από την υπό ιδιωτικοποίηση έκταση μέσω ΤΑΙΠΕΔ της δημόσιας γης.

Θέλοντας λοιπόν να φρεσκάρω την μνήμη της εξουσίας και μιας και η υπό εκόλαψη δημιουργία ενός μεγάλου γκέτο Ρομά της ευρύτερης Αργολίδας στην Ν. Κίο θα έχει σίγουρα τραγικά αποτελέσματα σηκώνω το παρακάτω ιστορικό βίντεο.

(εδώ υπάρχει το βίντεο με τις θηριωδές των ναζί ενάντια στους τσιγγάνους)

Η περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων,το σπρώξιμο κοινωνικών ομάδων στο αδιέξοδο και την απελπισία, η υλοποίηση από πλευράς Τατούλη και του πολιτι- κού του χώρου μιας Παμπελοποννησιακής πολιτικής διωγμού των Ρομά από τους σημερινούς τόπους εγκατάστασης χωρίς να δημιουργούνται νέοι χώροι υποδοχής είναι αδιέξοδη πολιτική.

Και όπως και με τα σύμμεικτα σκουπίδια (τα αστικά απορρίμματα), έτσι και με τους ανθρώπους, (τα κοινωνικά απορρίμματα για κάποιους), το να βάζεις όλους τους ξεχωριστούς ανθρώπους σε ένα δοχείο με βάση την φυλή, την θρησκεία, το φύλλο ή όποια άλλη ιδιότητά τους, το να είσαι δηλαδή ρατσιστής οδηγεί αργά ή γρήγορα την κοινωνία στην γενικευμένη βία όπου όλοι ανάλογα με τη δύναμή τους σφάζουν όλους τους «άλλους».

Ας λύσει λοιπόν πρώτα ο κ.Δήμαρχος το πρόβλημα των απορριμμάτων εδώ και τώρα όπως λένε τα προεκλογικά πανό των κινήσεων πολιτών στον κάμπο και μετά να πάρει φωτογραφίες των εξαθλιωμένων συνανθρώπων μας».

Να σημειωθεί επίσης, πως το Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2014 υπήρξε στο εν λόγω ιστολόγιο παρόμοιου περιεχομένου ψευδέστατη και συκοφαντική ανάρτηση, σύμφωνα με την οποία ο Δήμαρχος Ερμιονίδας είχε μεταβεί και φωτογράφιζε καταυλισμό των Ρομά στο Πορτοχέλι.

Επειδή την στιγμή που γράφεται το παρών δελτίο τύπου, το ιστολόγιο με την ονομασία sikam.wordpress.com δεν βρίσκεται σε λειτουργία, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν οι συγκεκριμένες συκοφαντικές αναρτήσεις θα συνεχίσουν να υφίστανται όταν αυτό επανέλθει σε λειτουργία.

Ένα είναι όμως σίγουρο.

Η υπόθεση πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης και εκεί ο κοινός ψεύτης και συκοφάντης Γεράσιμος Κατσαϊτης, θα τιμωρηθεί παραδειγματικά.

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ στις 10:47 π.μ. Δε

 

Ο ιδεολογος του ακροδεξιου Ελληνοκεντρικου  Εθνικισμου (ο ορος συντηρητικη παραταξη που χρησιμοποιει ειναι καταχρηστικος ) «Ο άνθρωπος που έκανε βίωμα τον Εθνικισμό στην Ελλάδα» παλιος αρχηγος του ΕΝΕΚ   διαπιστευμενος «δημοσιογραφος» της χουντας στους τοπους εξοριας της  και εκδοτης της ενημερωσης σε ενα πολιτικο αρθρο του που καλο θα ηταν να διαβαστει ετσι για να μην υπαρχουν αμφιβολιες σε οσους δινουν συνεντευξεις στην εφημεριδα του για το πολιτικο της πλαισιο, αφου κατακεραυνωνει το αντιπαλο  δεος χρησιμοποιει ενα γνωστο συνθημα των Αναρχικων στο ιδελογικο του οπλοστασιο.(Το οπλοστασιο του εθνικισμου που ειναι κατα των πολιτικων κομματων και της δημοκρατιας.Οπως γραφει που πολύ σωστά οι Εθνικιστές τους αποκαλούσαν (την δεκαετία του ’80), «κόμμα των πολιτικών κομμάτων».)

Τα ονειρα μας εφιαλτες σας

Ελλειψη φαντασιας; Συνθηματο κλοπη;Βλεπουν οι εθνικιστες ονειρα;Και αν ναι τι ειδους;

Γιατι το συνθημα αυτο των αναρχικων  παραπεμπει στα ονειρα των ανθρωπων για μια καλυτερη ζωη χωρις πολεμους βια και εκμεταλευση.Αυτος ο ονειρικος κοσμος που μας εμπνεει τους αριστερους στους αγωνες μας ειναι ο εφιαλτης οσων εκμεταλευονται την κοινωνια και την φυση για να βγαλουν υπεραξια. Για να κανουν την ζωη πισινες και κοτερα.Φοβουνται πως αν τα ονειρα μας γινουν πραξη θα χασουν τα προνομια τους.Τον συσωρευμενο πλουτο τους.Αυτος ειναι ο εφιαλτης τους.

Και ομως οι εθνικο/σοσιαλιστες  Ναζι, απο την γεννεση τους εκλεψαν πολλα απο τα συνθηματα των σοσιαλιστων.Δηθεν κατα του κεφαλαιου τα τσιρακια των εφοπλιστων απο τοτε χρηματοδοτηθηκαν απο τις μεγαλες Γερμανικες βιομηχανιες εναντια στο συνδικαλιστικο κινημα (γιατι αραγε ο Κρουπ οδηγηθηκε στην Νυρεμβεργη-Χρηματοδότησε το Κόμμα, ωστόσο ο ίδιος δεν έγινε μέλος του παρά μόνο το 1940, όταν ο Χίτλερ του απένειμε το χρυσό παράσημο του Κόμματος).

Αλλα και οι Φασιστες της Ιταλιας εχουν τους δικους τους δεσμους με το μεγαλο κεφαλαιο και υπηρετησαν πιστα τις μυστικες υπηρεσιες της Αμερικης στους Ευρωπαικους σχεδιασμους τους (ενας απο αυτους οδηγησε στην Ελληνικη δικτατορια ενας αλλος στην κατοχη της μισης Κυπρου)

http://ilesxi.wordpress.com/2012/06/10/

Η έκθεση του γενικού επιθεωρητή της αστυνομίας προς το υπουργείο Εσωτερικών στις 4 Ιουνίου 1919 για τα Fasci di combattimento του Μουσολίνι ανέφερε μεταξύ των πηγών χρηματοδότησής τους την εταιρεία Pirelli και την Ansaldo, εταιρεία πυρομαχικών.

Μεταξύ των σημαντικών χρηματοδοτών του Μουσολίνι περιλαμβάνονταν ο Τζιοβάνι Ανιέλι της Fiat, ο οποίος έγινε γερουσιαστής λίγο μετά την άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσία και του οποίου τη συμβολή στην άνοδο του φασισμού αναγνώρισε δημοσίως ο Ντούτσε.

Εδω εκλεψαν τον τιτλο ordine nuovo του εντυπου του Αντωνιο Γκραμσι για να φτιαξουν την νεοφασιστικη οργανωση με το ονομα Nuova Ordine την δεκαετια του 1970.

https://barikat.gr/content/i-stratigiki-tis-entasis-tromokratika-htypimata-kai-enohopoiisi-tis-aristeras-stin-italia

Επίσης, Τον Μάρτιο του 2001, ο στρατηγός Μαλέτι, διοικητής της ιταλικής κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών, δήλωσε στη δίκη μελών της Nuova Ordine (Νέα Τάξη) , για τη τοποθέτηση βόμβας στην Αγροτική Τράπεζα στο Μιλάνο ότι «η CIA, ακολουθώντας τις οδηγίες της κυβέρνησής της, επιδίωκε να δημιουργήσει έναν ιταλικό εθνικισμό ικανό να μπλοκάρει αυτό που θεωρούσε ως “παρέκκλιση προς τα Αριστερά”, και για τον σκοπό αυτό πιθανό να έκανε χρήση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας. Θεωρώ πως αυτό συνέβη και σε άλλες χώρες».

Γραφει λοιπον αναμεσα στα αλλα ο κ Δακογλου και μας ενημερωνει πως την Ελλαδα κυβερνησαν οι κομμουνιστες και οι φιλελευθεροι τοσα χρονια.Οχι η ΝΔΠΑΣΟΚ με υπουργους σαν τον γεφυροποιο με την Χουντα ( φωτια και τσακουρι) Αβερωφ η τον αρχηγο της Ελληνικης κοκκινης προβιας Δροσογιαννη.

http://enimerosipeloponnisou.blogspot.gr/2014/10/blog-post_67.html

Έτσι, οι ξεπερασμένες και αντιανθρώπινες κοσμοθεωρίες του Κομμουνισμού και του Φιλελευθερισμού, μέσω των εκφραστών τους, διοικούν την Ελλάδα επισήμως ή ανεπισήμως, έχοντας δημιουργήσει ένα σύστημα εξουσίας, που πολύ σωστά οι Εθνικιστές τους αποκαλούσαν (την δεκαετία του ’80), «κόμμα των πολιτικών κομμάτων».

Εκεί θα δει μια άλλη όψη της αυριανής πραγματικότητας. Αυτή που, τόσο παραστατικά, διάβασα πριν από χρόνια, γραμμένη σε ένα τοίχο των Αθηνών.

«Τα όνειρά μας, οι εφιάλτες σας».

http://netakias.com/2012/11/06/%C

ΟΤΑΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΣΑΣ…

…ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΠΑΤΣΟΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΑΤΣΙ…

…ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΙΧΟΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΡΙΧΝΟΥΜΕ…

…ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ ΘΑ ΤΙΣ ΓΕΥΟΜΑΣΤΕ…

…ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΑΜΕ…ΚΑΙ…

…ΟΤΑΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΣΑΣ…

…ΤΟΤΕ ΠΙΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΤΥΧΕΙ…

…ΕΠΕΙΔΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ..

…ΟΥΤΕ Η ΣΚΕΨΗ ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ…

…ΤΡΕΜΕΤΕ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΖΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ…

από την φίλη Jo

 

Διαβαστε πιο κατω το αρθρο που αναδημοσιευω.Ετσι για να δουμε ποιος πολιτικος χωρος κυβερνησε την Ελλαδα απο τον εμφυλιο και μετα.Ποιος πολιτικος χωρος ειχε και εχει θυλακες και πυρηνες στον στρατο την αστυνομια στον ιδιο τον συμβουλο του πρωθυπουργου

Ποιος εθνικιστης κ Βορριδης ειναι υπουργος σημερα της κυβερνησης .

Και αναρωτηθειτε ποιον πολιτικο χωρο χρηματοδοτουν οι εφοπλιστες και τραπεζιτες στην χωρα μας ακομα και σημερα.Με ποιους τεως συνομιλουν και συνδιασκεδαζουν σημερα  και τι ρολο επαιξε διαχρονικα η ξενοφερτη Βασιλεια  στην Ελλαδα.

Ο εθνικιστικος χωρος στην Ελλαδα ειναι μικρος σε αριθμο και ανθρωπους αλλα πλουσιος σε οργανωσεις.Το ΕΝΕΚ διαγραμμενο παιδι της ΕΝΕΠ ηταν μια απο αυτες.Δεν συμφωνουν μεταξυ τους σε καποια πραγματα. Για παραδειγμα καποιοι εθνικιστες δεν ειναι συμφωνοι ανοιχτα με τον Ναζισμο ουτε χτυπανε τατουαζ με αγκυλωτους σταυρους οπως οι ΧΑ . Τσακωνονται κιολας καποτε και παιζουν και ξυλο οπως αυτο που εφαγε ο μπουμπουκος στον Αγ Παντελεημονα για το ποιοι ειναι πιο εθνικιστες .Στελεχη μιας οργανωσης κατηγορουνται σαν προδοτες απο την αλλη και στοχοποιουνται.

Στην κατεύθυνση αυτή συνέβαλαν και οι δικαστικές διώξεις κατά φασιστών τρομοκρατών, με συνέπεια την πολυετή φυλάκιση του Αριστοτέλη Καλέντζη. Η υπόθεση αυτή προκάλεσε σοβαρές εντάσεις και διενέξεις μέσα στον φασιστικό χώρο, καθώς ο Καλέντζης κατήγγειλε σαν όργανα της ΚΥΠ και καταδότες του τους Κ. Πλεύρη, Νίκο Μιχαλολιάκο κ.ά., που ενώ πιάστηκαν μαζί του απαλλάχθηκαν από το δικαστήριο.

Τα ιδια εγινα τα τελευταια χρονια και με τον Περιανδρο τα ιδια και με καποιους βουλευτες και στελεχη της ΧΑ που αποχωρησαν απο την οργανωση.

http://ardin-rixi.gr/archives/10172

Το Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα (ΕΝΕΚ) εξαρχής έθεσε ζήτημα επανίδρυσης του ακροδεξιού χώρου και χαλάρωσης των δεσμών με τους χουντικούς. Το κίνημα είχε μακροπρόθεσμους στόχους και δήλωνε ότι θα ήταν έτοιμο να κατεβεί στις εκλογές το 2000, ύστερα από 21 χρόνια. Και στην ΕΝΕΚ όμως αναπτύχθηκαν διασπαστικές τάσεις. Η ομάδα γύρω από τον θεωρητικό Ανδρέα Δενδρινό και το περιοδικό Κίνημα άρχισε να προπαγανδίζει ανοιχτά εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες, οι οποίες όμως, δεν γίνονταν αποδεκτές από τον πρόεδρο της ΕΝΕΚ, τον Πολύδωρο Δάκογλου. Γρήγορα η ομάδα Δενδρινού απομακρύνθηκε και συνέχισε εκδίδοντας το περιοδικό Κίνημα. Στη συνέχεια δημιούργησε το βιβλιοπωλείο Ελεύθερη Σκέψις και ήρθε πιο κοντά με την ομάδα του Πλεύρη. Η ομάδα Δάκογλου διατηρήθηκε αρκετά χρόνια και, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, απορροφήθηκε από τον ΛΑΟΣ.

Υπαρχουν ομως και πραγματα που τους ενωνουν.

Και αυτες οι αντιανθρωπινες θεωριες του ρατσισμου, τους αντισημιτισμου ,του αντικομμουνισμου,του Ελληνικου  εθνους υπερανω αλλων λαων,της βιας,του ατομισμου, που χρονια προπαγανδιζει αυτος ο πολιτικος χωρος  δυστυχως σημερα ειναι μεσα στα μυαλα πολλων συμπολιτων μας.Παρα πολλων .Ανεξαρτητα με το τι ψηφιζουν.

Διαβαστε και κρινετε.

http://www.efsyn.gr/?p=42906

21/04/13 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οι «δικές μας» τυφλές βόμβες

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

 

Η δικτατορία των συνταγματαρχών μάς κληροδότησε μια οργάνωση-«φάντασμα», τη Νέα Τάξη. Η δράση της ξεκινά από την περίοδο της χούντας, περνά στη μεταπολίτευση και φτάνει, χωρίς κανείς να το καταλάβει, μέχρι σήμερα

 

Γράφει ο ΙΟΣ 

 

getFile (46)Σύμφωνα με τα ευρήματα του FBI, οι βομβιστικοί μηχανισμοί που προκάλεσαν το αιματηρό τυφλό χτύπημα τη Δευτέρα στον Μαραθώνιο της Βοστόνης περιείχαν καρφιά και μπίλιες από ρουλεμάν. Αυτός είναι ο λόγος που υπήρξε τόσο φονικός ο απολογισμός των εκρήξεων. Τα ατσάλινα κομμάτια πετάχθηκαν σαν θραύσματα όλμων και προκάλεσαν όχι μόνο νεκρούς αλλά και πολλούς τραυματίες, από τους οποίους αρκετοί υπέστησαν ακρωτηριασμό.

 

Δεν μας είναι άγνωστες αυτού του είδους οι βόμβες. Παρόμοιοι βομβιστικοί μηχανισμοί είχαν τοποθετηθεί σε δύο κινηματογράφους της Αθήνας που έπαιζαν σοβιετικές ταινίες το 1978. Η πρώτη βόμβα είχε τοποθετηθεί στον κινηματογράφο «Ελλη», το Σάββατο 11.3.1978. Το σημείο όπου είχαν επιλέξει οι δράστες να τοποθετήσουν τη βόμβα και η ώρα που είχε ρυθμιστεί να εκραγεί ο μηχανισμός δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τους σκοπούς τους. Ηθελαν ασφαλώς να προκαλέσουν πολλά θύματα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση των αρχών, η βόμβα ήταν πολύ μεγάλης ισχύος, ενώ στο εσωτερικό της υπήρξαν μεταλλικά κομμάτια για να προκληθεί μεγαλύτερη βλάβη στα θύματα. Η δεύτερη βόμβα εξερράγη στον κινηματογράφο «Ρεξ», στις 20.6.1978. Ο μηχανισμός ήταν παρόμοιος, μόνο που αυτή τη φορά είχαν τοποθετηθεί στο εσωτερικό της μπίλιες από ρουλεμάν. Ο απολογισμός των τραυματιών έφτασε τους δεκαπέντε.

 

Οι δύο αυτές βόμβες δεν ήταν οι μοναδικές. Δεκάδες εκρήξεις καταγράφονται τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με στόχους γραφεία κομμάτων της Αριστεράς, έντυπα, βιβλιοπωλεία. Η σκοπιμότητα του μπαράζ των βομβών ήταν διάφανη, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε άμεση ανάληψη ευθύνης από τους δράστες. Αλλωστε δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιθεωρητής Κλουζό για να κατανοήσει το κίνητρο κάποιων που έβαλαν 13 βόμβες στην Αθήνα κατά την επέτειο της πτώσης της χούντας (23.7.1978) ή άλλες 39 για να τιμήσουν τη μνήμη του βασανιστή της Ασφάλειας Μάλλιου (17.12.1978).

 

Αυτές όλες οι ενέργειες έχουν μείνει μέχρι σήμερα σχεδόν ανεξιχνίαστες. Μπορεί να βρέθηκαν και να συνελήφθησαν κάποιοι ως αυτουργοί ή συνεργοί τους, αλλά ποτέ δεν αποκαλύφτηκε το κεντρικό δίκτυο που οργάνωνε όλο αυτό το σκηνικό του τρόμου επί τέσσερα χρόνια, με προφανή σκοπό να αποτρέψει τη σταθεροποίηση της δημοκρατίας στη χώρα και να παραλύσει κάθε σκέψη για ριζοσπαστικότερες λύσεις σε μια περίοδο ιδιαίτερης πολιτικής ρευστότητας.

 

Και το σημαντικότερο: Ποτέ δεν δόθηκαν ικανοποιητικές εξηγήσεις για την αδράνεια των αρχών μπροστά στην προκλητική παρουσία στη χώρα μας ενός διεθνούς νεοφασιστικού παρακρατικού δικτύου, το οποίο βαρύνεται με σωρεία ανατρεπτικών ενεργειών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

 

Το γνωστότερο πλοκάμι αυτού του δικτύου έχει όνομα. Λέγεται Ordine Nuovo, ελληνιστί Νέα Τάξη, και κάποιοι οπαδοί του βρίσκονται σήμερα στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

 

Ποια είναι η Ordine Nuovo

 

Η Ordine Nuovo ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από μια ομάδα σκληροπυρηνικών στελεχών που αποσχίστηκαν από το νεοφασιστικό Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI). Ιδρυτής της υπήρξε ο Πίνο Ράουτι και η αρχική της μορφή είχε το προκάλυμμα ενός «Κέντρου Μελετών» (Centro Studi Ordine Nuovo). To 1959, ένα από τα στελέχη της οργάνωσης που επιθυμούσε πιο ενεργό πολιτική δράση, ο Στέφανο ντελε Κιάε, αποχώρησε και ίδρυσε την Εθνική Πρωτοπορία (Avanguardia Nazionale). Το 1969, λίγο πριν από το μακελειό με την τυφλή βόμβα στην Πιάτσα Φοντάνα του Μιλάνου (12.12.1969, 16 νεκροί, 90 τραυματίες), η πλειονότητα της οργάνωσης επέστρεψε στο MSI. Σ’ αυτούς δεν περιλαμβάνονται τα ηγετικά στελέχη της Ordine Nuovo Κλεμέντε Γκρατσιάνι, Ελιο Μασαγκράντε και Σαλβατόρε Φράντσια, οι οποίο συνελήφθησαν το 1971 ύστερα από μια αστυνομική επιδρομή που ανακάλυψε στο κρησφύγετό τους όπλα και σχέδια ανατρεπτικών ενεργειών. Εβδομήντα τρία μέλη της Ordine Nuovo οδηγήθηκαν σε δίκη στη Ρώμη με την κατηγορία της ανασύστασης του απαγορευμένου Εθνικού Φασιστικού Κόμματος (Partito Nazionale Fascista). Τριάντα από τους κατηγορουμένους καταδικάστηκαν σε ποινές από ένα έως πέντε χρόνια και στα τέλη του 1973 η οργάνωση διαλύθηκε από τις αρχές. Εκείνη την εποχή τα μέλη της υπολογίζονταν σε 2.500.

 

Ενα μικρό μέρος μελών της Ordine Nuovo επέλεξε την παρανομία, με την ονομασία Ordine Nero, που είχε το προσόν να είναι πιο ακριβής και ταυτόχρονα να διατηρεί τα ίδια αρχικά (ΟΝ). Μεταξύ 1974 και 1978 η νέα ON προκάλεσε έναν θάνατο και οκτώ τραυματισμούς με βομβιστικές επιθέσεις, αλλά ευθύνεται και για τη δολοφονία στη Ρώμη, στις 10.7.1976, του εισαγγελέα Βιτόριο Οκόρσιο, ο οποίος ήταν κατήγορος στη δίκη για το μακελειό της Πιάτσα Φοντάνα και εκείνος επέβαλε να τεθεί εκτός νόμου η Ordine Nuovo.

 

Επειτα από μια σύντομη παρουσία στην Ελλάδα την περίοδο 1974-1975, στην οποία θα αναφερθούμε λίγο παρακάτω, τα στελέχη της Ordine Nuovo κάνουν αισθητή την παρουσία τους στην Ισπανία. Αυτός που συντονίζει την παρουσία των αλλοδαπών ακροδεξιών στη χώρα εκείνα τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο είναι μια φαινομενικά μικρή νεοναζιστική και σκληρά αντισημιτική ομάδα, το CEDADE. Πρόκειται πάλι για έναν «κύκλο μελετών», με τον ανώδυνο τίτλο «Círculo Español de Amigos de Europa» (Ισπανικός Κύκλος των Φίλων της Ευρώπης), ο οποίος, όμως έχει μια ειδίκευση. Από το 1969 άρχισε να φιλοξενεί στη Βαρκελώνη τις ετήσιες συγκεντρώσεις της Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης (Nouvel Ordre Européen), μιας άτυπης ευρωπαϊκής συμμαχίας νεοφασιστικών και νεοναζιστικών οργανώσεων. Οπως διαπιστώνει κάποιος από τον τίτλο αυτών των συγκεντρώσεων, η Ordine Nuovo δεν είναι απλώς ευπρόσδεκτη, αλλά κυριολεκτικά συνδιοργανώνει αυτές τις συναντήσεις.

 

Ενα γαλλικό περιοδικό περιγράφει ως εξής την ιδιότυπη αυτή ισπανική οργάνωση: «Οι δημόσιες δραστηριότητες του CEDADE είναι σχεδόν σίγουρα μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Μήπως το CEDADE λειτουργεί ως κέντρο συντονισμού και τεκμηρίωσης για όλο το ευρωπαϊκό ναζιστικό κίνημα; Ποια είναι η επιχειρησιακή του υποστήριξη προς τη «μαύρη» τρομοκρατία;» («Article 31», τχ. 7, 1985).

 

Πολύ γρήγορα αυτά τα ερωτήματα θα απαντηθούν καταφατικά. Τον Μάρτιο του 1977 συλλαμβάνεται στη Μαδρίτη το ιδρυτικό στέλεχος της οργάνωσης Ελιο Μασαγκράντε και ανακαλύπτεται ολόκληρο εργοστάσιο όπλων στο κέντρο της ισπανικής πρωτεύουσας. Μαζί του συλλαμβάνεται και ο Στέφανο ντελε Κιάε.

 

Το CEDADE στην Ισπανία διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις με τον Οτο Σκορτσένι, τον άνθρωπο του Χίτλερ για τις ειδικές αποστολές και τον Βέλγο στρατηγό των Waffen SS Λεόν Ντεγκρέλ, στον οποίο ο Χίτλερ είχε απονείμει την ανώτατη τιμή, λέγοντάς του πως «αν είχα γιο, θα ήθελα να είναι ακριβώς όπως εσείς». Ο Ντεγκρέλ έπαιξε επί χρόνια κεντρικό ρόλο στον συντονισμό του ευρωπαϊκού νεοναζιστικού κινήματος.

 

Η οργάνωση-φάντασμα

 

Ποια είναι τελικά η σχέση της Ordine Nuovo με την Ελλάδα; Παρά την έντονη εμφάνισή της με συνθήματα στους τοίχους την περίοδο των τυφλών βομβών της μεταπολίτευσης, ουδέποτε οι αρχές παραδέχτηκαν τη δράση της στη χώρα μας. Σε μια συνέντευξη Τύπου που έμεινε στην Ιστορία, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης Αναστάσιος Μπάλκος δήλωνε στις 13.6.1975 ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα «Νέα Τάξις», ούτε άλλη φασιστική ομάδα. Ο κυβερνητικός αξιωματούχος πρόσθεσε ότι δεν είχε επισημανθεί κρυμμένος οπλισμός και υποστήριξε ότι είναι υπερβολικός ο θόρυβος των εφημερίδων για την ύπαρξη φασιστικών οργανώσεων. «Ο θόρυβος αυτός», συνέχισε ο Μπάλκος, «προέρχεται από τον αυτόν πολιτικόν χώρον, τον ίδιον πάντοτε και στρέφεται κατ’ οργανώσεων της αυτής πάντοτε πολιτικής τοποθετήσεως, ενώ αι οργανώσεις του άλλου άκρου, καίτοι πολύ περισσότεραι και λίαν δραστήριοι, αποσιωπούνται».

 

Πρόκειται για την πολύ επίκαιρη θεωρία των «δύο άκρων» που είχε εφαρμοστεί και την περίοδο της μεταπολίτευσης προκειμένου να εξομοιωθούν οι δολοφονικές τυφλές επιθέσεις των νεοφασιστών με τις δυναμικές εκφράσεις των κοινωνικών αγώνων που είχαν ξεσπάσει μετά την πτώση της χούντας.

 

Το αναλύει κυνικά ο Μπάλκος: «Δίδεται ούτως η εντύπωσις, ότι κατά κανόνα ο όλος θόρυβος σκοπεί εις την στροφήν της προσοχής του κοινού εις οργανώσεις ανυπάρκτους ή μικράς δραστηριότητος (αρχικώς εις την «Νέαν Τάξιν» και, όταν ο επ’ αυτής θόρυβος εκόπασε, εις τας φιλοβασιλικάς οργανώσεις), ενώ αι πράγματι δημιουργούσαι, σχεδόν καθημερινώς, ζητήματα τάξεως αγνοούνται, ως εάν ήσαν ανύπαρκτοι». Και το συμπέρασμά του είναι ατράνταχτο: «Παρά τον σχετικόν θόρυβον, το υπουργείον Δημοσίας Τάξεως επιμένει ότι δεν έχει διαπιστωθεί η ύπαρξις οργανώσεως. Υπό του Τύπου, ημερησίου και περιοδικού, πάσα εν γένει δραστηριότης, μη κομμουνιστική, αποδίδεται εις αυτήν την οργάνωσιν. Ο φερόμενος ως αρχηγός της Δ. Ναστούλης, έχει καταθέσει εις τον Αρειον Πάγον δήλωσιν ιδρύσεως κόμματος υπό τον τίτλον «Εθνική Σοσιαλιστική Ενωσις Ελλάδος». Διά την εξακρίβωσιν τυχόν υφισταμένης σχέσεως τούτου μετά της «οργανώσεως» «Νέα Τάξις», από πολλού χρόνου έχει επιληφθεί η δικαιοσύνη. Εξ άλλου αι κατά καιρούς καταγγελθείσαι περιπτώσεις δήθεν κακοποιήσεων υπό οπαδών της «Νέας Τάξεως» και αι συλλήψεις απολιτικών ή αριστερών ατόμων, αναγραφόντων φασιστικά κ.λπ. συνθήματα και σήματα ενισχύουν την εντύπωσιν του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως ότι ο σχετικός θόρυβος δεν έχει βάσιν».

 

Για να αποδείξει, μάλιστα, του λόγου το αληθές ο Μπάλκος παρέθεσε έναν κατάλογο οργανώσεων των «δύο άκρων» προκειμένου να αποδείξει ότι δεν είναι η άκρα Δεξιά, αλλά η «άκρα Αριστερά» ο πραγματικός κίνδυνος. Και σ’ αυτόν τον κατάλογο υπήρχε από τη μια πλευρά το «κόμμα» του εθνικοσοσιαλιστή Πλεύρη («πρόκειται περί νομίμου κόμματος, διά την λειτουργίαν του οποίου έχει κατατεθή υπό του Κ. Πλεύρη σχετική δήλωσις εις Αρειον Πάγον») και από την άλλη οργανώσεις της Αριστεράς, όπως η ΚΝΕ και ο Ρήγας Φεραίος (οι οποίες «παρουσιάζουν εντυπωσιακήν ανάπτυξιν, με αξιοσημείωτη πολιτική δραστηριότητα, έκδοσιν εντύπων, έντονον προπαγάνδαν εις όλους τους τομείς, ακόμη και εις τα γυμνάσια, έναντι των δέκα γενικώς ασημάντων και υποτονικών οργανώσεων της Δεξιάς»).

 

Η πραγματικότητα διέψευσε την αισιοδοξία του Μπάλκου. Οπως είδαμε πιο πάνω, λίγους μήνες μετά τις καθησυχαστικές του δηλώσεις, η βομβιστική δραστηριότητα των φασιστών πολύ γρήγορα πολλαπλασιάστηκε με αλλεπάλληλα μπαράζ τυφλών επιθέσεων. Οσο για την Ordine Nuovo, τα ίχνη της παρουσίας της στην Ελλάδα είναι μέχρι σήμερα ανεξίτηλα.

 

Η Ordine Nuovo στην Ελλάδα

 

Η δικτατορία των συνταγματαρχών –όπως εξάλλου και η Ισπανία του Φράνκο- αποτέλεσε τον πολιτικό φάρο για το ιταλικό νεοφασιστικό κίνημα. Αλλά και η χούντα από την πλευρά της αναζητούσε στον χώρο των Ιταλών νεοφασιστών τους πιθανούς συμμάχους για να σπάσει την απομόνωση που της είχε επιβληθεί από πολλές χώρες και να αποτρέψει τη διαφαινόμενη αποπομπή της από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Τη μεσολάβηση ανέλαβε ο ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας), ο οποίος είχε ιδρυθεί από τη χούντα την επαύριο του πραξικοπήματος.

 

Αντιγράφουμε από τα επίσημα πορίσματα για τη σκοτεινή εκείνη περίοδο που έχει καταγράψει η ιταλική Γερουσία: «Την άνοιξη του 1968 οργανώθηκε από τον ΕΣΕΣΙ, μια «εκδρομή» στην Ελλάδα των συνταγματαρχών. Στην περιοδεία ήταν επικεφαλής ο Πίνο Ράουτι, ο Στέφανο ντελε Κιάε και ο Λόρις Φακινέτι και μερικές δεκάδες μέλη, καθώς και οι ηγέτες της Ordine Nuovo και της Avanguardia Nazionale. Οι συμμετέχοντες έγιναν δεκτοί από την ηγεσία του φιλικού καθεστώτος και στη συνέχεια παρακολούθησαν ένα είδος ταχύρρυθμου μαθήματος για τεχνικές διείσδυσης με σκοπούς ανατρεπτικούς, κάτι που είχε εφαρμοστεί με επιτυχία στην Ελλάδα τον προηγούμενο χρόνο. Επιστρέφοντας στην Ιταλία, οι «σπουδαστές» αφιερώθηκαν με τη σειρά τους στην εφαρμογή αυτών των τεχνικών, επιδιώκοντας να διεισδύσουν σε ομάδες της άκρας Αριστεράς».

 

Το αποτέλεσμα αυτών των «μαθημάτων» το είδαμε στην Ιταλία εκείνης της δραματικής περιόδου της «στρατηγικής της έντασης», με την κλιμάκωση της βίας και την ανάμιξη των μυστικών υπηρεσιών σε ένα βρόμικο κουβάρι αλληλοδιαπλοκής παράνομων οργανώσεων.

 

Εδώ μας αρκεί να σημειώσουμε την παρουσία όλων αυτών των στελεχών της Ordine Nuovo στην Ελλάδα ήδη από τον πρώτο χρόνο της δικτατορίας. Ομως λίγα χρόνια αργότερα, αμέσως μετά την τυπική διάλυση της οργάνωσης τον Νοέμβριο του 1973, φαίνεται ότι η Ελλάδα της χούντας πρόσφερε κάτι παραπάνω: τη φιλοξενία και την κάλυψή της. Από τις αρχές του 1974 βρίσκονται στην Ελλάδα ηγετικά στελέχη της Ordine Nuovo, τα οποία μάλιστα αναπτύσσουν προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις με στελέχη των εγχώριων ακροδεξιών οργανώσεων. Πιο εντυπωσιακή είναι η περίπτωση του Ελιο Μασαγκράντε, ο οποίος ενώ τον καταζητούσαν οι ιταλικές αρχές, ανέπτυξε ιδιαίτερη «επιχειρηματική» δράση στην Αθήνα με «συνεταίρο» τον νεαρό τότε εθνικοσοσιαλιστή Αριστοτέλη Καλέντζη. Ενα εστιατόριο (το «Βερόνα» στην Πλάκα) και ένα τουριστικό γραφείο («Νόστος» στην οδό Μητροπόλεως) αποτέλεσαν το κέντρο συγκέντρωσης και συντονισμού πολλών Ιταλών της Ordine Nuovo μέχρι τις αρχές του 1975. Στο εστιατόριο αυτό σύχναζε και ο τότε αρχηγός της Ordine Nuovo Κλεμέντε Γκρατσιάνι. Μόνο μετά τις αποκαλύψεις του Τύπου (ειδικά του περιοδικού «Αντί») οι ελληνικές αρχές επενέβησαν και συνέλαβαν τον Μασαγκράντε και τον «μάγειρα» του εστιατορίου, δηλαδή τον επίσης καταζητούμενο από τους Ιταλούς Κλαούντιο Μπιτζάρι. Αλλά και τότε τους παρέδωσαν στις ιταλικές αρχές χωρίς να τους ανακρίνουν για τη δράση τους στην Ελλάδα.

 

Η Νέα Τάξη του 2013

 

Ολα αυτά θα είχαν μόνο ιστορική σημασία αν δεν μας βοηθούσαν να κατανοήσουμε ορισμένες πολύ σύγχρονες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας και ειδικά τη διατήρηση της Χρυσής Αυγής επί τόσες δεκαετίες στο καλά προστατευμένο αυγό της, έως ότου προκύψουν οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που όλοι γνωρίζουμε ότι επέτρεψαν τη γιγάντωσή της.

 

Αρκούμαστε να απαριθμήσουμε ορισμένα δεδομένα:

 

– Ενας από τους συλληφθέντες για το μπαράζ των αιματηρών βομβιστικών επιθέσεων του 1978 ήταν και ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος. Αρχικά κατηγορήθηκε κι αυτός και οι συνεργοί του με τον αντιτρομοκρατικό νόμο της εποχής (774/1978), ως μέλος «τρομοκρατικής ομάδας», τελικά όμως έπεσε στα μαλακά ως απλός κάτοχος και προμηθευτής εκρηκτικών προς άλλους.

 

– Ο «συνεταίρος» του υπαρχηγού της Ordine Nuovo Ελιο Μασαγκράντε, ο εθνικοσοσιαλιστής Αριστοτέλης Καλέντζης, υπήρξε συγκατηγορούμενος του Μιχαλολιάκου στην ίδια υπόθεση και συνοδοιπόρος του κατά την ίδρυση της Χρυσής Αυγής, ενώ αρθρογραφούσε στο περιοδικό της οργάνωσης ακόμα και από τη φυλακή.

 

– Η αρχική οργανωτική μορφή της Χρυσής Αυγής είναι «κύκλος μελέτης του εθνικοσοσιαλισμού». Αλλά αυτή είναι ακριβώς η μορφή που όπως είδαμε έπαιρναν τα παρόμοια μορφώματα σε όλη την Ευρώπη για να αποφύγουν την άμεση αντιπαράθεση με τις αρχές. Η επιλογή των «πολιτιστικών κύκλων» και των «κέντρων μελετών» ήταν υποχρεωτική κατά την περίοδο που το διεθνές νεοφασιστικό κίνημα είχε μπει στο στόχαστρο κάποιων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

 

– Η πρώτη διεθνής επαφή της Χρυσής Αυγής είναι με αυτή την ισπανική νεοναζιστική ομάδα CEDADE, αυτή που περιέθαλψε τον Μασαγκράντε και τον Ντελε Κιάε, μετά την ανακάλυψη των στελεχών της Ordine Nuovo στην Ελλάδα. Από τα πρώτα τεύχη του περιοδικού «Χρυσή Αυγή» (1981-1982) προβάλλεται η δραστηριότητα του CEDADE, ενώ διαφημίζεται και η παρουσία της ελληνικής οργάνωσης στις διεθνείς συνάξεις της Νέας Τάξης. Για τις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με το CEDADE ενδιαφέρον έχει και η πρόσφατη αποκάλυψη του Κλέωνα Ιωαννίδη για τη συμμετοχή της ελληνικής οργάνωσης στο συνέδριο της Νέας Τάξης στη Βαρκελώνη το 1981 («Αυγή της Κυριακής», 31.3.2013).

 

– Στην Ισπανία υποδέχεται τους εκπροσώπους της Ordine Nuovo και της Χρυσής Αυγής ο ίδιος άνθρωπος, ο διαβόητος Λεόν Ντεγκρέλ.

 

– Πέρα από τους κλασικούς του εθνικοσοσιαλισμού (Χίτλερ, Ρόζενμπεργκ κ.λπ.) κοινός ιδεολογικός πρόγονος της Ordine Nuovo και της Χρυσής Αυγής είναι ο Ιταλός φασίστας διανοούμενος Τζούλιους Εβολα.

 

– Η πρώτη προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να βγάλει εφημερίδα έφερε τον τίτλο «Ετος Μηδέν» και υπότιτλο «Λαϊκή Πατριωτική Επιθεώρηση». Κατά σύμπτωση, τον ίδιο τίτλο (Anno Zero) έφερε και το περιοδικό που κυκλοφόρησε μετά τη δικαστική απαγόρευση της Ordine Nuovo για πέντε τεύχη, τον χειμώνα και την άνοιξη του 1974, από στελέχη της οργάνωσης με εκδότη τον Σαλβατόρε Φράντσια.

 

– Και αν δεν θεωρούνται όλα αυτά αρκετά, υπάρχει το νέο ιδεολογικό έντυπο της Χρυσής Αυγής, το οποίο πολύ πρόσφατα, τον περασμένο Φεβρουάριο, είχε πολυσέλιδο αφιέρωμα στον διαβόητο ιδρυτή της Ordine Nuovo: «Πίνο Ράουτι: παρών! Απεβίωσε ο ιδρυτής της Ordine Nuovo» (περιοδικό «Μαίανδρος», τχ. 2). «Ο ίδιος ο Ράουτι», γράφει το άρθρο του Παύλου Γκάστη στο χρυσαυγίτικο έντυπο, «κατηγορήθηκε ότι αποτελούσε σύνδεσμο μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών νεοφασιστών. Οι κατηγορίες αυτές θα οδηγήσουν τον Ράουτι σε δικαστικές περιπέτειες, χωρίς τελικά να αποδειχθεί τίποτε».

 

Το συμπέρασμά μας είναι σαφές. Η Νέα Τάξη ή Ordine Nuovo δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στη χώρα μας. Μόνο που σήμερα φέρει ένα άλλο όνομα.

 

————————————–

 

Η Ordine Nuovo και οι ΗΠΑ

 

Χάρη στα Wikileaks και την αποδέσμευση των επίσημων εγγράφων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (με τον νόμο για την ελευθερία της πληροφόρησης, FOIA) είναι προσβάσιμα ορισμένα τηλεγραφήματα διπλωματικών αξιωματούχων των ΗΠΑ σχετικά με τη δράση της Ordine Nuovo. Δυστυχώς μέχρι στιγμής η δημοσιοποίηση των τηλεγραφημάτων φτάνει μόνο μέχρι το 1976.

 

Στις 23.11.1973 η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Ρώμη ανακοινώνει την είδηση ότι η ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε τη διάλυση της Ordine Nuovo με το εξής σχόλιο: «Το βασικό στοιχείο της κυβερνητικής απόφασης έγκειται στο γεγονός ότι δημιουργεί ένα προηγούμενο για μελλοντικές ενέργειες εναντίον άλλων εξωκοινοβουλευτικών ακροδεξιών δυνάμεων και απειλεί ακόμα και το ίδιο το MSI. Υπάρχουν πληροφορίες ότι σειρά έχει η νεοφασιστική Avanguardia Nazionale» (σ.σ. πράγμα το οποίο συνέβη).

 

Στις 14.1.1975 το προξενείο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη αναφέρεται σε «τοπική έρευνα για τη φασιστική οργάνωση Νέα Τάξις», ύστερα από έκρηξη βόμβας σε εστιατόριο της πόλης. Το σχόλιο του προξένου είναι πως «παρά το γεγονός ότι ορισμένοι μάρτυρες αμφισβητούν καν την ύπαρξη βόμβας, η αστυνομία διερευνά την υπόθεση, εξαιτίας των προκηρύξεων που βρέθηκαν». Οι προκηρύξεις αυτές με την υπογραφή Νέα Τάξις είχαν τα συνθήματα: «Η Νέα Τάξις χτυπά όποιον θέλει, όπου θέλει και όποτε θέλει» και «Ευρώπη Ενωμένη, Οργανωμένη και Οπλισμένη». Σύμφωνα με το τηλεγράφημα, «η αστυνομία πιστεύει ότι ίσως αυτά τα συνθήματα είναι έργο αριστερών προβοκατόρων».

 

Στις 15.1.1975 η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, σε τηλεγράφημα που υπογράφει ο πρεσβευτής Τζακ Κιούμπις, αναφέρει την είδηση ότι οι ελληνικές αρχές αποφάσισαν να εκδώσουν στην Ιταλία τα «μέλη της νεοφασιστικής οργάνωσης Ordine Nuovo Ελιο Μασαγκράντε και Κλαούντιο Μπιτζάρι», τους οποίους «είχαν υπό παρακολούθηση για πολλούς μήνες». Ενδιαφέρον έχει και η παρατήρηση ότι οι ελληνικές αρχές «δεν ανέφεραν τους νομικούς λόγους στους οποίους στηρίζεται η απόφαση της απέλασης», ενώ εκτιμάται ότι «η περαιτέρω έρευνα η οποία διατάχθηκε από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Γκίκα αναμένεται να αποκαλύψει και άλλες πτυχές της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής εμπλοκής Ελλήνων πολιτών στην οργάνωση». Στις διπλανές στήλες εξηγούμε ότι η στάση των ελληνικών αρχών ήταν ακριβώς αντίθετη: λίγους μήνες αργότερα, το ίδιο υπουργείο διέψευδε ακόμα και την ύπαρξη της οργάνωσης.

 

Στις 13.7.1976 η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Ρώμη αναφέρεται στη δολοφονία του εισαγγελέα Βιτόριο Οκόρσιο και διαπιστώνει πως «παρά το γεγονός ότι υπάρχουν προκηρύξεις και τηλεφωνήματα που την αποδίδουν στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες ότι υπεύθυνη είναι η Ordine Nuovo, της οποίας την υπόθεση χειρίστηκε ο εισαγγελέας», ενώ «σήμερα έχουν καταδικαστεί ή δικάζονται ακόμα πολλά μέλη της».

 

Στις 22.7.1976 το προξενείο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη αναφέρεται σε βομβιστικές ενέργειες των νεοφασιστών με χαμηλούς τόνους: «Υπήρξε πριν από τρεις μήνες μια μικρή βόμβα σε ένα αριστερό βιβλιοπωλείο, με ασήμαντες ζημιές και κανένα τραυματισμό. Μια χειροβομβίδα είχε τοποθετηθεί στην αίθουσα της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής τη μέρα των φοιτητικών εκλογών. Ανακαλύφτηκε μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα που προειδοποιούσε για έκρηξη». «Η αστυνομία διενεργεί έρευνες για τις τοπικές παρακρατικές οργανώσεις, αλλά η αντίδραση των πολιτών σε σχέση μ’ αυτές τις έρευνες υπήρξε κυνική και ελάχιστα αποτελέσματα αναμένονται, διότι οι οργανώσεις είναι μικρές και πολλοί πιστεύουν ότι έχουν επαφή αν όχι ενθάρρυνση από την αστυνομία».

 

Πάντως, σύμφωνα με τον πρόξενο, «τα δύο βομβιστικά περιστατικά δεν ήταν ασήμαντα και μπορεί να προκαλούσαν σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμα και θανάτους». Το συμπέρασμα είναι πάντως μάλλον αθωωτικό: «Δεν φαίνεται να ήταν αυτός ο στόχος των βομβιστών».

 

——————————-

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

 

Senato della Repubblica, Camera dei Deputati

«Commissione Parlamentare d’Inchiesta sul Terrorismo in Italia e sulle Cause della Mancata Individuazione dei Responsabili delle Stragi»

(26.4.2001)

Οι εκθέσεις της ερευνητικής επιτροπής της ιταλικής Γερουσίας για τα αιματηρά γεγονότα της περιόδου της «στρατηγικής της έντασης» και ο ρόλος της Ordine Nuovo.

Προσβάσιμες στον επίσημο ιστότοπο της Γερουσίας: http://goo.gl/D7Mwg

 

Sheelagh Ellwood

«The extreme right in Spain: a dying species?»

Στο Luciano Cheles et al. (επιμ.), «The Far Right in Western and Eastern Europe».

(Longman, Νέα Υόρκη 1991)

Η διαπλοκή των στελεχών της Ordine Nuovo με την ισπανική CEDADE, αδελφή οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

 

Vittorfanco S. Pisano

«The Dynamics of Subversion and Violence in Contemporary Italy»

(Hoover Institution Press, Στάνφορντ 1987)

 

Franco Ferraresi

Minacce alla Democrazia. La Destra radicale e la strategia della tensione in Italia nel dopoguerra

(Feltrinelli, Μιλάνο 1995)

 

Νίκος Κλειτσίκας, Andrea Speranzoni

«Φαινόμενα Τρομοκρατίας»

(εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα 2003)

 

…………………………………………………………………

 

ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ

 

https://www.wikileaks.org/plusd/

Τα έγγραφα των Wikileaks της περιόδου 1973-1976.

 

……………………………………………..

 

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς     ios@efsyn.gr

http://ektosgrammis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1693:-3&catid=107:istoria&Itemid=492

Οι φασιστικές οργανώσεις στην πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο (1974-1990)

Η κατάρρευση της δικτατορίας, λίγους μήνες μετά την αιματηρή καταστολή της Εξέγερσης του Νοέμβρη 1973 και υπό το βάρος του εθνικού εγκλήματος της Κύπρου, διαμορφώνει εξαιρετικά δυσχερείς συνθήκες για την ανάπτυξη της δραστηριότητας των φασιστών και του συνόλου της άκρας Δεξιάς. Περισσότερο παρά ποτέ άλλοτε, η συντηρητική Δεξιά επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από την άκρα Δεξιά, πόσο μάλλον από τη φασιστική της έκφραση.

Ο εθνικιστικός-αντικομμουνιστικός μεταπολεμικός ιδεολογικός λόγος έχει απονομιμοποποιηθεί πλήρως, σε μια περίοδο που η κυριαρχία του λαϊκού αντιιμπεριαλιστικού πατριωτισμού, τον οποίο προβάλλει η Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ, ακυρώνει κάθε απόπειρα των φασιστών να εμφανιστούν με πατριωτικό προσωπείο. Οι κομμουνιστές, μέλη και στελέχη των δυο ΚΚΕ και των άλλων μικρότερων κομμουνιστικών οργανώσεων, βγαίνουν στη νομιμότητα, με την αίγλη αυτών που πρωτοστάτησαν στον αγώνα ενάντια σε ένα καθεστώς που, αφού στέρησε επί εφτά χρόνια τον ελληνικό λαό από τις ελευθερίες του, κατέληξε στην εθνική προδοσία.

Στον κυρίαρχο πολιτικό λόγο, η εθνικοφροσύνη και η αναφορά στον ελληνο-χριστιανικό πολιτισμό δίνει τη θέση της στην ιδεολογία της δημοκρατικής και οικονομικά αναπτυγμένης Ελλάδας στο πλαίσιο του δυτικού κόσμου και μάλιστα σ’ αυτό της Ευρώπης και ακόμα πιο συγκεκριμένα της ΕΟΚ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η αντίθεση στην παραμονή στο ΝΑΤΟ (από το στρατιωτικό σκέλος του οποίου είχε αποχωρήσει η Ελλάδα στα 1974-80) και στην ένταξη στην ΕΟΚ αποτελεί τη βάση του αντιπολιτευτικού λόγου του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του συνόλου των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» εκφράζει την αντίθεση της μεγάλης πλειονότητας του ελληνικού λαού στην πολιτική εξάρτησης από τα δυτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, με την οποία χρεωνόταν η Δεξιά. Αντιστοίχως, στον βαθμό που οι κυβερνήσεις της ΝΔ επιδιώκουν την αναζήτηση λύσεων στις διαφορές με την Τουρκία σε νατοϊκό πλαίσιο, η εξωτερική τους πολιτική καταγγέλλεται σαν ενδοτική και υπαγορευόμενη από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, η πρώτη απόπειρα εκλογικής καταγραφής της άκρας Δεξιάς, τον Νοέμβριο 1974, με την Εθνική Δημοκρατική Ένωση (ΕΔΕ) του Πέτρου Γαρουφαλιά (αποστάτη της Ένωσης Κέντρου, που διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στα γεγονότα του 1965), καταλήγει σε φιάσκο. Όχι μόνο λόγω του πενιχρού εκλογικού αποτελέσματος (1,08%), αλλά και εξαιτίας της μετατροπής των προεκλογικών της συγκεντρώσεων σε εκδηλώσεις γελοιοποίησής της από χιλιάδες νέους, που πλημμυρίζουν τους δρόμους οπουδήποτε εμφανίζονται για να μιλήσουν οι νοσταλγοί της Χούντας.

Την ίδια περίοδο ανασυστήνεται το Κόμμα 4ης Αυγούστου του Κ. Πλεύρη, ως αυθεντική έκφραση της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, αν και πολύ σύντομα θα αυτοδιαλυθεί. Παράλληλα, με πρωτοβουλία του Πολύδωρου Δάκογλου και με επικεφαλής τον παλιό βασικό συνεργάτη του Κ. Πλεύρη Ανδρέα Δενδρινό, ιδρύεται και η Πνευματική Αναμορφωτική Κίνησις, που εκδίδει το περιοδικό «Το Κίνημα». Η κίνηση αυτή αποφεύγει να αναφέρεται ανοιχτά στον φασισμό ή τον ναζισμό, επιδιώκοντας να εμφανιστεί σαν ελληνοκεντρική-εθνικιστική.

Στα 1975-77 δρουν και παράνομες φασιστικές οργανώσεις, με κυριότερη τη Νέα Τάξη του Δημήτρη Ναστούλη, που επιχειρούν τρομοκρατικές ενέργειες. Η εμφάνισή τους δεν είναι άσχετη με την επιστροφή από την Ιταλία εγκάθετων της Χούντας στον φοιτητικό χώρο, που είχαν συνδεθεί με ιταλικές φασιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων και η Ordine Nuovo (Νέα Τάξη).

Μετά από κάποιες επιθέσεις και μαχαιρώματα μελών αριστερών οργανώσεων, τοποθετήσεις βομβών σε γραφεία του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσ., αλλά και σε κινηματογράφους όπου προβάλλονταν σοβιετικά έργα κ.λπ., οι οργανώσεις αυτές διαλύθηκαν, υπό το βάρος της παλλαϊκής κατακραυγής και με τη συνειδητοποίηση από τους κύκλους των μυστικών υπηρεσιών που τις χρησιμοποιούσαν ότι η δράση τους συνέβαλε στην περαιτέρω ισχυροποίηση των δημοκρατικών, αντιφασιστικών και αντιιμπεριαλιστικών αισθημάτων του ελληνικού λαού.

Στην κατεύθυνση αυτή συνέβαλαν και οι δικαστικές διώξεις κατά φασιστών τρομοκρατών, με συνέπεια την πολυετή φυλάκιση του Αριστοτέλη Καλέντζη. Η υπόθεση αυτή προκάλεσε σοβαρές εντάσεις και διενέξεις μέσα στον φασιστικό χώρο, καθώς ο Καλέντζης κατήγγειλε σαν όργανα της ΚΥΠ και καταδότες του τους Κ. Πλεύρη, Νίκο Μιχαλολιάκο κ.ά., που ενώ πιάστηκαν μαζί του απαλλάχθηκαν από το δικαστήριο.

Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια κομματικής συγκρότησης του ακροδεξιού χώρου, στον οποίο εντάσσονται βασιλόφρονες, χουντικοί και φασίστες, γίνεται ενόψει των εκλογών του Οκτωβρίου 1977, με την ίδρυση της Εθνικής Παράταξης. Αν και συγκέντρωσε το 6,82% των ψήφων, εκλέγοντας πέντε βουλευτές (όχι όμως και τον ηγέτη της Στέφανο Στεφανόπουλο, επίσης αποστάτη του 1965 και πρωθυπουργό κυβέρνησης αποστατών), η Εθνική Παράταξη δεν θα επιβιώσει για πολύ. Σύντομα, οι τέσσερις από τους πέντε βουλευτές της θα ενταχθούν στη Νέα Δημοκρατία, για να ακολουθήσει και ο πέμπτος, ο διάδοχος του Στεφανόπουλου στην ηγεσία του κόμματος Σπύρος Θεοτόκης, λίγο πριν τις εκλογές του 1981.

Εντούτοις, σημαντικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της ακροδεξιάς και στην ανάδειξη μιας νέας γενιάς στελεχών, διαδραμάτισε η Ελληνική Νεολαία Εθνικής Παράταξης (ΕΝΕΠ). Την πρωτοβουλία ίδρυσής της ανέλαβε η ομάδα που εξέδιδε το «Κίνημα» και πρόεδρός της αναδείχθηκε ο Π. Δάκογλου. Στις γραμμές της ΕΝΕΠ συνυπήρχαν τάσεις που επί χρόνια κατόπιν θα συνεχίσουν να ανταγωνίζονται στον χώρο της ακροδεξιάς.

Η τάση των νοσταλγών της Χούντας, με ηγέτη τον Θεόδωρο Περρωτή, αρθρώνει έναν παραδοσιακά ακροδεξιό λόγο. Το 1981, μετά τη διάλυση της ΕΝΕΠ, στην οποία είχε απομείνει μόνη μετά την αποχώρηση των άλλων τάσεων το 1979, θα ανασυγκροτηθεί ως Νεολαία Προοδευτικών (ΝΕΠ), στο πλαίσιο του κόμματος που ανασύστησε, ως κόμμα της άκρας Δεξιάς πλέον, ο δοτός πρωθυπουργός της Χούντας Σπύρος Μαρκεζίνης, και αργότερα θα ενταχθεί στην Εθνική Πολιτική Ένωση (ΕΠΕΝ).

Το Κόμμα των Προοδευτικών κατεβαίνει στις εκλογές του Οκτωβρίου 1981, καταγράφοντας μικρό ποσοστό (1,68%), αν και κατορθώνει να εκπροσωπηθεί στην Ευρωβουλή με το 1,91%.

Η τάση των ελληνοκεντρικών εθνικιστών, με επικεφαλής τον Π. Δάκογλου, συγκροτεί το 1979 το Ελληνικό Εθνικιστικό Κίνημα (ΕΝΕΚ) και αναπτύσσει έντονη εκδοτική δραστηριότητα, μέσω των εκδόσεων «Νέα Θέσις» και της ομώνυμης εφημερίδας.

Από την τάση αυτή θα προέλθει η κίνηση που θα συνεχίσει την έκδοση του περιοδικού «Το Κίνημα» και τη λειτουργία του εκδοτικού οίκου «Ελεύθερη Σκέψις», με επικεφαλής τον Α. Δενδρινό. Ιδεολογικά κινείται μεταξύ του ελληνοκεντρικού εθνικισμού και του εθνικοσοσιαλισμού.
Σε απροκάλυπτη εθνικοσοσιαλιστική κατεύθυνση κινείται η κίνηση που συγκροτείται γύρω από το περιοδικό «Χρυσή Αυγή», που εκδίδει από τα τέλη του 1980 ο Ν. Μιχαλολιάκος.

Η έντονη εκδοτική δραστηριότητα των φασιστών εκείνης της περιόδου αποβλέπει στην ιδεολογική συγκρότηση του χώρου, για την αντιμετώπιση της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς στη νεολαία. Η παρέμβαση σ’ αυτό το πεδίο γίνεται και με την ίδρυση της κίνησης Ελεύθεροι Μαθητές, με επικεφαλής τον Μάκη Βορίδη και επίκεντρο το Κολλέγιο Αθηνών, καθώς και με την ανασύσταση της προδικτατορικής Φοιτητικής Εθνικής Πρωτοπορίας (ΦΕΠ), με πρωτοβουλία του Κ. Πλεύρη. Στην ίδια κατεύθυνση επιχειρείται η διείσδυση σε συνδέσμους φιλάθλων, που στην περίπτωση του Παναθηναϊκού αποδίδει, με την εμφάνιση της Ναζιστικής Οργάνωσης Παναθηναϊκών Οπαδών (ΝΟΠΟ). Ανάλογες απόπειρες στην ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό αποτυγχάνουν, ενώ και η ΝΟΠΟ υποχρεώνεται να διαλυθεί μετά από παρέμβαση της Διοίκησης του ΠΑΟ.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το Κίνημα Ελλήνων Μεταρρυθμιστών (ΚΕΜΕ), του χουντικού υπουργού Κωνσταντίνου Θάνου, το οποίο επιχειρεί να εκφράσει μια πιο σύγχρονη ακροξεδιά αντίληψη, προβάλλοντας την κυρίαρχη αστική στρατηγική της ευρωπαϊκής προοπτικής στο πλαίσιο της ΕΟΚ. Τον Οκτώβριο 1981 συμμετείχε στις ευρωεκλογές, παίρνοντας το διόλου ευκαταφρόνητο 0,89%.
Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 1981, συνοδεύεται και από δεξιά στροφή της ΝΔ, με ηγέτη τον Ευάγγελο Αβέρωφ, που εκδηλώνεται και με απόπειρα αναπαλαίωσης του ιδεολογικού της λόγου. Δίνεται, έτσι, η δυνατότητα έκφρασης της ακροδεξιάς τάσης του κόμματος, ιδιαίτερα στη νεολαία της, την ΟΝΝΕΔ, όπου δρουν συγκροτημένα ομάδες τραμπούκων, όπως οι Ρέιντζερς και οι Κένταυροι. Μέσα σ’ αυτό το ιδεολογικό κλίμα θα εκτραφεί και ο Γιάννης Καλαμπόκας, που το 1991 θα δολοφονήσει τον αγωνιστή Νίκο Τεμπονέρα.

Παρά την κυριαρχία της δημοκρατικής-ευρωπαϊστικής ιδεολογίας, η άκρα Δεξιά ουδέποτε έπαψε να εκφράζεται και στο εσωτερικό της ΝΔ. Άλλωστε, το μεγάλο κόμμα της Δεξιάς (ή της Κεντροδεξιάς, όπως αυτοπροσδιορίζεται) προσφέρει πάντα φιλόξενη πολιτική στέγη στα στελέχη που αναδεικνύει ο ακροδεξιός, ακόμα και ο φασιστικός χώρος.

Ενόψει των ευρωεκλογών του 1984 ιδρύεται η Εθνική Πολιτική Ένωση (ΕΠΕΝ), με πρωτοβουλία του φυλακισμένου πρώην δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου. Κύριος στόχος του νέου κόμματος της ακροδεξιάς είναι η άσκηση πίεσης για την αποφυλάκιση των κρατούμενων πραξικοπηματιών. Στις γραμμές της εντάσσονται τόσο οι φιλοχουντικοί του Περρωτή όσο και ελληνοκεντρικοί εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές. Επικεφαλής μάλιστα της νεολαίας της αναλαμβάνει ο Ν. Μιχαλολιάκος, που έχει ήδη διακόψει την έκδοση της «Χρυσής Αυγής».

Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 1984 η ΕΠΕΝ κερδίζει 2,29% των ψήφων και ο ηγέτης της Χρύσανθος Δημητριάδης εκλέγεται ευρωβουλευτής. Στις εκλογές συμμετέχει και το Κόμμα των Προοδευτικών, που περιορίζεται στο 0,17%, αλλά και το ΕΝΕΚ, που παίρνει μόλις 0,09%.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 1985 συμμετέχει μόνο η ΕΠΕΝ, που δεν κερδίζει παρά το 0,60% των ψήφων. Τον ίδιο χρόνο ο Ν. Μιχαλολιάκος αποχωρεί, επανεκδίδοντας τη «Χρυσή Αυγή», ως όργανο του ομώνυμου Λαϊκού Συνδέσμου, και στην ηγεσία της Νεολαίας της ΕΠΕΝ προωθείται ο Μ. Βορίδης.
Πενιχρά είναι τα εκλογικά ποσοστά και στις εκλογές του Ιουνίου 1989. Η ΕΠΕΝ περιορίζεται στο 0,32%, ενώ 0,23% παίρνει το ΕΝΕΚ. Η ΕΠΕΝ, απέχοντας από τις εκλογές του Νοεμβρίου 1989 (λέγεται πως η μη συμμετοχή ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας με τη Νέα Δημοκρατία, που υποσχέθηκε την αποφυλάκιση των χουντικών), στις εκλογές του Απριλίου 1990 βλέπει την εκλογική της επιρροή να συρρικνώνεται στο 0,13%.

Στην περίοδο από το 1974 έως το 1990 ο χώρος της άκρας Δεξιάς κυριαρχείται από τους νοσταλγούς της Χούντας. Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στο νεολαιίστικο κίνημα, οι νωπές μνήμες από τη δικτατορία, την Εξέγερση του Πολυτεχνείου και την προδοσία της Κύπρου, αλλά και η αναγνώριση της εαμικής Εθνικής Αντίστασης από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1983, καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη κάθε προσπάθεια των φασιστών να αποκτήσουν μαζικό ακροατήριο.

Αυτή η πρώτη περίοδος της Μεταπολίτευσης χαρακτηρίζεται από την τάση μιας ολόκληρης κοινωνίας να έρθει σε ρήξη με παραδοσιακές συντηρητικές δομές και συμπεριφορές. Έχοντας πάψει, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, να είναι κυρίως αγροτική, η ελληνική κοινωνία, με πρωτοστατούσα τη νεολαία, αμφισβητεί τον παραδοσιακό κοινωνικό συντηρητισμό στις ερωτικές και οικογενειακές σχέσεις, την αυθεντία του διδάσκοντα στις εκπαιδευτικές διαδικασίες, την κοινωνική αίγλη του οικονομικά επιτυχημένου, την απόλυτη εξουσία του εργοδότη κ.λπ. Αν μαζί με όλα αυτά συνυπολογιστεί και η ιδεολογική απαξίωση του μηχανισμού καταστολής, του στρατού και της αστυνομίας, που επέφερε η λειτουργία τους ως βασικών πυλώνων στήριξης του δικτατορικού καθεστώτος, είναι ευνόητη η αναποτελεσματικότητα των φασιστικών κινήσεων της περιόδου.

Ακροδεξιοί και φασίστες στα 1990-2004

Το ιδεολογικό κλίμα της Μεταπολίτευσης αρχίζει να μεταβάλλεται από τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1980, για να ανατραπεί μετά τα διεθνή κοσμοϊστορικά γεγονότα και τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στα 1989-91.
Σε μια εποχή που για τη μεγάλη πλειονότητα του εργαζόμενου λαϊκού κόσμου οι συνθήκες ζωής δεν έχουν πλέον καμιά σχέση με αυτές των προηγούμενων δεκαετιών, ενώ και η αστική δημοκρατία λειτουργεί για πρώτη φορά ομαλά, η συντηρητική αναδίπλωση του ΠΑΣΟΚ, που ως κυβερνητικό κόμμα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις παλιότερες ριζοσπαστικές διακηρύξεις του, συμπληρώνεται με την αποκάλυψη σκανδάλων που αμαυρώνουν συνολικά την εικόνα του ως δύναμης, αν όχι κοινωνικής αλλαγής, τουλάχιστον εγγύησης μιας εύρυθμης λειτουργίας του αστικού κράτους.

Η συμμετοχή του Συνασπισμού της Αριστεράς (του ΚΚΕ, της ΕΑΡ κ.λπ.) στην κυβέρνηση Τζανετάκη, σε συνεργασία με τη ΝΔ, και στη συνέχεια ο σχηματισμός της Οικουμενικής Κυβέρνησης Ζολώτα, με τη συμμετοχή ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού, συμβάλλουν καθοριστικά στην υποχώρηση της διαχωριστικής γραμμής με τη Δεξιά, η οποία εμφανίζεται πλέον απαλλαγμένη από το βάρος των αμαρτιών του παρελθόντος. Επιπλέον, η συμμετοχή της Αριστεράς σ’ αυτές τις κυβερνήσεις σηματοδοτεί την προσχώρησή της στη στρατηγική επιδίωξη του αστισμού, για την προετοιμασία της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (το περίφημο «όραμα του 1992»), ως πανεθνικού στόχου υπεράνω ταξικών αντιθέσεων.

Οι καταρρεύσεις των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και η διάλυση της ΕΣΣΔ συμβάλλουν καθοριστικά στην ιδεολογική ήττα της Αριστεράς, καθώς οι ιδέες του μαρξισμού, του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού εμφανίζονται σαν αδιέξοδες, και όσοι επιμένουν να αναφέρονται σ’ αυτές φαντάζουν προσηλωμένοι στο παρελθόν.

Η δυναμική επέλαση του νεοφιλελευθερισμού συντελείται σε συνθήκες υποχώρησης του συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων, που ευνοείται από την κυριαρχία της ιδεολογίας του ατομισμού, σημαιοφόροι της οποίας αναδεικνύονται οι ποικίλοι μηχανισμοί προώθησης ενός life style που βρίσκεται στον αντίποδα του ριζοσπαστισμού της προηγούμενης περιόδου. Ενσωματώνοντας βασικά του στοιχεία και μετασχηματίζοντάς τα σε μια κατεύθυνση κυριαρχίας του ατομικού έναντι του συλλογικού, η ιδεολογία του life style αναγνωρίζει ως κύρια αξία την προσωπική επιτυχία, με κριτήριο την κοινωνική ανέλιξη. Στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1990 η ένταξη στην εργατική τάξη με όρους χειρωνακτικής εργασίας αντιμετωπίζεται σαν απόδειξη προσωπικής αποτυχίας. Άλλωστε, όλο και μεγαλύτερο τμήμα της εργατικής τάξης της χώρας αποτελείται πλέον από αλλοδαπούς μετανάστες, που οι συνθήκες ζωής και εργασίας τους καθίστανται μέτρο για την επιβεβαίωση της επιτυχίας των άλλων.

Για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλές δεκαετίες, η χειρωνακτική εργασία και η φτώχεια στιγματίζονται και οι φορείς τους περιθωριοποιούνται, ακόμα και από εργαζόμενα λαϊκά στρώματα που εντάσσονται τόσο στην παραδοσιακή μικροαστική τάξη (μεγάλα τμήματά της οποίας συμμετέχουν άμεσα στην εκμετάλλευση της εργασίας του μεταναστευτικού προλεταριάτου) όσο και στη νέα μικροαστική τάξη, στην οποία εντάσσεται ένα σημαντικό τμήμα των διανοητικά εργαζομένων.

Η ιδεολογική αυτή στάση κυριαρχεί και στη νεολαία της εποχής, για την οποία οι ιδεολογικές αξίες παλιότερων εποχών φαντάζουν ξένες και απόμακρες. Είναι η εποχή της κυριαρχίας της «γαλάζιας γενιάς» στα ΑΕΙ, με την εκτόξευση της ΔΑΠ, της φοιτητικής παράταξης της Δεξιάς, σε ποσοστά αδιανόητα μόλις λίγα χρόνια πριν. Οι αντιλήψεις αυτές κυριαρχούν και ευρύτερα, σφραγίζοντας την ιδεολογία του τμήματος της νεολαίας που εκφράζεται από το πλήρως μεταλλαγμένο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ της εποχής Σημίτη, αλλά και της μεγάλης πλειονότητα των νέων που χαρακτηρίζονται «απολίτικοι».

Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αργότερα στην Ευρωζώνη, η σύγκριση της «ισχυρής Ελλάδας» (κατά τον επίσημο λόγο των εκσυγχρονιστικών κυβερνήσεων Σημίτη) με τις γειτονικές βαλκανικές χώρες, η ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων, η δυνατότητα χρησιμοποίησης εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών για δουλειές που οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούσαν πλέον υποτιμητικές για τους ίδιους (βαριές χειρωνακτικές, αγροτικές, φροντίδα του σπιτιού και των ανήμπορων μελών της οικογένειας κ.λπ.), διαμορφώνουν μια νέας μορφής ιδεολογία του «κυρίαρχου», που προσλαμβάνει χαρακτηριστικά μιας εκσυγχρονισμένης εθνικοφροσύνης, τροφοδοτούμενης και από την επανεμφάνιση του Μακεδονικού ζητήματος, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είναι χαρακτηριστικός ο υποτιμητικός όρος «Γυφτοσκοπιανοί», με τον οποίο στιγματίζονται ως φυλετικά και οικονομικο-κοινωνικά κατώτεροι οι κάτοικοι της γειτονικής χώρας.

Μέσα σ’ αυτό το ιδεολογικό κλίμα διαμορφώνονται νέοι όροι για την ανάπτυξη της δραστηριότητας της άκρας Δεξιάς και των φασιστικών κινήσεων. Καθώς η δικτατορία των συνταγματαρχών φαντάζει μακρινό παρελθόν που ελάχιστα απασχολεί τη νεότερη γενιά, ξεθωριάζουν και οι όποιες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του ακροδεξιού χώρου σχετικά με τη στάση απέναντί της και προς τους φυλακισμένους πραξικοπηματίες. Ο χώρος επικεντρώνει πλέον σε δυο ζητήματα, χάρη στα οποία μπορεί να αποκτήσει δυνατότητες μαζικής απεύθυνσης: στο εθνικό και στο μεταναστευτικό.

Στα 1972-73 οι ακροδεξιοί και οι φασίστες αξιοποιούν το ευνοϊκό ζήτημα της Μακεδονίας. Όσο κι αν για τον πολύ κόσμο, για την τεράστια πλειονότητά του, η αντίθεση στην χρήση του όρου «Μακεδονία» από το νεοσύστατο ανεξάρτητο κράτος ήταν συνέπεια του φόβου εμπλοκής σε πολεμικές περιπέτειες, λόγω πιθανών εδαφικών αξιώσεων σε βάρος της Ελλάδας, οι ακροδεξιοί και οι φασίστες μπορούν να εμφανίζονται σαν οι πιο αδιάλλακτοι υπερασπιστές της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, χωρίς να αποφεύγουν και την προβολή επεκτατικών διαθέσεων, που κι αυτές βρίσκουν ευήκοα ώτα, στη φάση που κυριαρχεί ο υστερικός φανατισμός.

Είναι η περίοδος που η μέχρι τότε περιθωριακή ακροδεξιά εφημερίδα «Στόχος» αυξάνει κατακόρυφα την κυκλοφορία της, ενώ η Χρυσή Αυγή αποτολμά τη δημόσια εμφάνισή της στα μαζικά συλλαλητήρια για τη Μακεδονία και για πρώτη φορά κατορθώνει να αποκτήσει μια σχετική μαζικότητα, στρατολογώντας έφηβους που δεν είχαν οπωσδήποτε ακροδεξιά οικογενειακή προέλευση, όπως συνέβαινε με το σύνολο σχεδόν όσων εντάσσονταν μέχρι τότε σε ακροδεξιές και φασιστικές οργανώσεις.
Καθώς οι κυρίαρχες αστικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) επιλέγουν την αντιμετώπιση του Μακεδονικού μέσω της διπλωματικής οδού και στο πλαίσιο των σχέσεων της Ελλάδας με το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., , ο εθνικιστικός λόγος παρουσιάζεται σαν λόγος αντισυστημικός. Η εθνικιστική ρητορική εμφανίζει σαν μέρος του συστήματος που υπονομεύει τα εθνικά συμφέροντα και την Αριστερά, η οποία επιμένει, ως όφειλε άλλωστε, στην ειρηνική συνύπαρξη και την ανάπτυξη σχέσεων φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών των Βαλκανίων.
Ανάλογη είναι και η αντιμετώπιση του ζητήματος που προκύπτει με την Κρίση στα Ίμια, τον Ιανουάριο 1996. Όσο κι αν ο ελληνικός λαός δεν έδειχνε διάθεση εμπλοκής σε μια πολεμική περιπέτεια με την Τουρκία, ο χειρισμός από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με πιο χαρακτηριστική τη δουλοπρεπή στάση του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον, παρέχει στην άκρα Δεξιά μια ακόμα ευκαιρία πατριδοκαπηλείας.

Ανάλογες ευκαιρίες δίνονται και με την υπόθεση Οτσαλάν και με τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία το 1999, καθώς και με το Σχέδιο Ανάν το 2004. Η ευθυγράμμιση των ελληνικών κυβερνήσεων με την πολιτική των ιμπεριαλιστών, που ξεσηκώνει τον ελληνικό λαό, ο οποίος εξακολουθεί να διατηρεί ισχυρά αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά, δίνει και σ’ αυτές τις περιπτώσεις δυνατότητες στην άκρα Δεξιά για μαζική απεύθυνση. Καθώς η Αριστερά αντιδρά επίσης, οι επιθέσεις των ακροδεξιών στρέφονται κατά εκείνων των προσώπων και τάσεων που είτε συμπορεύονται με την κυρίαρχη αστική πολιτική (στον χώρο του Συνασπισμού, που στη συνέχεια αποσπάστηκαν και εντάχθηκαν στο ΠΑΣΟΚ ή βρέθηκαν πολύ αργότερα στη ΔΗΜΑΡ) είτε αδυνατούν να διακρίνουν μεταξύ προλεταριακού διεθνισμού και αστικού-ιμπεριαλιστικού κοσμοπολιτισμού (αντιεξουσιαστές και τμήμα του χώρου της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς).

Το πλέον ευνοϊκό πεδίο για την ανάπτυξη της ιδεολογικής επίθεσης της άκρας Δεξιάς αποτελεί το μεταναστευτικό. Η ελληνική άκρα Δεξιά και οι Έλληνες φασίστες αξιοποιούν όλα αυτά τα χρόνια την εμπειρία των Ευρωπαίων ομοϊδεατών τους, που αποφεύγουν την αναφορά στις φυλετικές θεωρίες του εθνικοσοσιαλισμού. Απευθυνόμενοι στο αίσθημα ανασφάλειας που προκαλεί η παρουσία αλλοεθνών, η ανεργία και η αύξηση της εγκληματικότητας, που συνδέεται με την πύκνωση των γραμμών του κοινωνικού περιθωρίου, μεγάλο μέρος του οποίου αποτελούν πλέον μετανάστες, προβάλλουν το αίτημα των κλειστών συνόρων και της ενίσχυσης των κατασταλτικών μέτρων. Η ρητορική τους δεν αναφέρεται τόσο στη φυλετική κατωτερότητα των αλλοεθνών, όσο στην πολιτισμική διαφορά, που υποστηρίζουν ότι δεν επιτρέπει τη συνύπαρξη Ελλήνων και ξένων και διαρρηγνύει την κοινωνική συνοχή.

Η άκρα Δεξιά ανοίγει, έτσι, διάλογο με μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, ακριβώς στη φάση που κυριαρχεί το ιδεολογικό κλίμα που σε γενικές γραμμές έχει περιγραφεί πιο πάνω. Ποντάρει στην ξενοφοβία μιας κοινωνίας που χαρακτηριζόταν από την εθνική ομοιογένεια, στην αναπτυσσόμενη ιδεολογία της απαξίωσης εκείνων των εργασιών που προορίζονται για κοινωνικά αποτυχημένους, αλλά και στην αύξηση της ανεργίας σε επαγγέλματα που εξακολουθούν να ενδιαφέρουν τμήματα της ελληνικής εργατικής τάξης.

Εντούτοις, δεν απουσιάζει εντελώς και ο ρατσισμός. Η αίσθηση της υπεροχής του Έλληνα της «ισχυρής Ελλάδας», που έχει εγγεγραμμένη την επιτυχία στο DNA του, θα εκφραστεί με την έπαρση με την οποία εκφωνείται το σύνθημα «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ!».

Μέσα σ’ αυτό το ιδεολογικό κλίμα η Αριστερά αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες να πείσει, εκφέροντας έναν λόγο διεθνιστικό, αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό. Όσο κι αν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του αντιρατσιστικού κινήματος πετυχαίνουν να δημιουργήσουν αναχώματα στην επέκταση της επιρροής της άκρας Δεξιάς και των φασιστών, δεν κατορθώνουν να μεταστρέψουν την ξενοφοβική τάση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας σε αποδοχή μιας νέας πολυπολιτισμικής πραγματικότητας. Οι δυσκολίες αυτές δεν είναι άσχετες και με την ιδεολογική ήττα που έχει υποστεί, αλλά ούτε και με την αποσύνδεσή της από μεγάλα τμήματα της λαϊκής νεολαίας, που αποτελούν προνομιακό ακροατήριο της ακροδεξιάς εθνικιστικής και ρατσιστικής ρητορείας. Τόσο λόγω της απουσίας ιστορικής μνήμης όσο και εξαιτίας της εργασιακής ανασφάλειας που αρχίζει να βιώνει, με το πέρασμα στη δεκαετία του 2000.

Σε μια περίοδο αποδιοργάνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στον ιδιωτικό τομέα, με τη διάλυση ή συρρίκνωση παραγωγικών μονάδων και κλάδων, και με κυρίαρχη τη συναίνεση των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, η συνδικαλιστική ένταξη δεν φαίνεται να προσφέρει λύσεις διεξόδου ούτε στη λαϊκή εργαζόμενη, υποαπασχολούμενη ή άνεργη νεολαία, αλλά ούτε και στους μετανάστες. Δεν δίνεται, έτσι, η δυνατότητα συνεύρεσής τους με όρους αγωνιστικής συμπόρευσης και διαμόρφωσης συνείδησης κοινών ταξικών συμφερόντων.

Καθόλου άνευ σημασίας δεν είναι και η υποχώρηση της Αριστεράς στο μέτωπο του πολιτισμού. Αντιμέτωπη με το κυρίαρχο ρεύμα του ατομισμού, της προσωπικής επιτυχίας και του life style, που εκφραζόταν μέσα από συγκεκριμένες καθημερινές συμπεριφορές, σε κλίμα ξέφρενου διονυσιασμού, που λειτουργούσε σαν καρικατούρα της συλλογικής διασκέδασης και του ερωτισμού, οι αριστεροί δεν μπόρεσαν να αντιπαρατάξουν παρά αναφορές στο πολιτιστικό παρελθόν, όταν δεν υπέκυπταν στις σειρήνες της άκριτης συγχώνευσης στον συρμό.

Στην κατεύθυνση ενίσχυσης της επιρροής ακροδεξιών και φασιστικών ιδεολογικών τάσεων συμβάλλει, σε σημαντικό βαθμό, η διάδοση ιδεών που βασίζονται στον ανορθολογισμό, στον ιδεολογικό μύθο, στη συνωμοσιολογία. Πληθώρα εντύπων, αλλά και εκπομπές σε τηλεοπτικά κανάλια με διόλου ευκαταφρόνητη θεαματικότητα, προωθούν έναν λόγο που φαντάζει αντισυστημικός, καθώς εμφανίζεται να στρέφεται ενάντια στους ισχυρούς της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων που επιβάλλουν «σκοτεινές δυνάμεις», οι οποίες, αν και δεν κατονομάζονται πάντα, δεν είναι άλλες από τον σιωνισμό, «προαιώνιο εχθρό του ελληνισμού».

Στο έδαφος αυτό φυτρώνουν τα αγκάθια του νεοπαγανισμού των δωδεκαθεϊστών, που συνυπάρχουν με μια τάση «επιστροφής στην Εκκλησία», ιδιαίτερα μετά την ανάρρηση στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο του ακροδεξιού Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη. Ο ξέφρενος διονυσιασμός της παραλιακής και της Μυκόνου, που έχει ως κέντρο την κατανάλωση του σεξ και την εμπορευματοποίηση κάθε κοινωνικής σχέσης, συμβαδίζει με μια στροφή στον κοινωνικό συντηρητισμό, με την επανεπιβεβαίωση της Εκκλησίας και της οικογένειας ως πυλώνων της κοινωνικής συνοχής, την απόρριψη του φεμινισμού από μεγάλο μέρος της νεότερης γενιάς των γυναικών και την αποδοχή των κοινωνικών ρόλων των δυο φύλων, με την πρόταξη των αξιών του οικονομικά επιτυχημένου άντρα, ενώ για τη γυναίκα ως κύριο στοιχείο επιτυχίας προβάλλει η αξιοποίηση της σεξουαλικότητάς της.

Η άκρα Δεξιά και οι φασίστες δεν είχαν άμεσα αποτελέσματα από τις δυνατότητες αυτής της ευνοϊκής κατάστασης. Η εκλογική τους καταγραφή σε όλη τη δεκαετία του 1990 δείχνει ότι οι συνθήκες δεν ήταν ακόμα ώριμες για τον αποχαρακτηρισμό της άκρας Δεξιάς ως παράταξης επικίνδυνης για την ομαλή πολιτική και κοινωνική ζωή. Στην κατεύθυνση αυτή λειτουργούν και τρομοκρατικές ενέργειες, όπως η απόπειρα δολοφονίας του νεαρού αγωνιστή της Αριστεράς Δημήτρη Κουσουρή, από το ηγετικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής Αντώνη Ανδρουτσόπουλο («Περίανδρο»), το 1998.

Το 1993 η ΕΠΕΝ πήρε και πάλι 0,13%, όπως και το 1990. Στις ευρωεκλογές του επόμενου χρόνου θα συγκεντρώσει 0,78%, ενώ στον εκλογικό στίβο θα κάνει και την εμφάνισή της η Χρυσή Αυγή, παίρνοντας κάτι παραπάνω από 7.000 ψήφους και ποσοστό 0,11%. Οι ψήφοι της θα περιοριστούν στις 4.500 (0,07%) στις βουλευτικές εκλογές του 1996, όταν η ΕΠΕΝ θα πάρει 0,24% και το Κόμμα Ελληνισμού (προσωποπαγές σχήμα του ακροδεξιού επιχειρηματία Σωτήρη Σοφιανόπουλου) 0,18%. Το συνολικό 0,49%, λίγους μήνες μετά την Κρίση στα Ίμια και του θορύβου που είχε προκαλέσει η άκρα Δεξιά, φανερώνει και την αδυναμία εκλογικής αποκρυστάλλωσης της επιρροής της.

Αποτυχία συνιστά και το αποτέλεσμα τόσο των ευρωεκλογών του 1999 όσο και των βουλευτικών εκλογών του 2000. Στις πρώτες, 0,75% παίρνει η Πρώτη Γραμμή, με επικεφαλής τον Κ. Πλεύρη και με συμμετοχή και της Χρυσής Αυγής, 0,26% το Κόμμα Ελληνισμού και 0,12% το Ελληνικό Μέτωπο του Μ. Βορίδη, παρά τη στήριξή του από το είδωλο της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, τον Ζαν Μαρί Λεπέν. Στις εκλογές του 2000 0,21% κερδίζει η Εθνική Συμμαχία του βασιλο-χουντικού εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα» και ιδιοκτήτη του καναλιού «Τηλε-Τώρα» Γρηγόρη Μιχαλόπουλου (θα καταδικαστεί αργότερα για εκβιασμούς πολιτικών και επιχειρηματιών), μόλις 0,18% η Πρώτη Γραμμή και 0,09% το Κόμμα Ελληνισμού.

Οι επόμενες εκλογές, του 2004, που διεξάγονται ταυτόχρονα και για το ευρωπαϊκό και για το ελληνικό κοινοβούλιο, σηματοδοτούν τομή για την ιστορία της ελληνικής άκρας Δεξιάς, λόγω της εμφάνισης ενός νέου κόμματος, του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού (ΛΑΟΣ). Το 2,1% για την ελληνική Βουλή, ανεβαίνει στο 4,12% στέλνοντας τον ηγέτη του ΛΑΟΣ, τον Γιώργο Καρατζαφέρη, στην Ευρωβουλή.

Η επιτυχημένη εκλογική καταγραφή ενός κόμματος στις γραμμές του οποίου συσπειρώνεται όλο σχεδόν το στελεχικό δυναμικό των ακροδεξιών και φασιστικών οργανώσεων, με εξαίρεση αυτό της Χρυσής Αυγής (που έχει αναστείλει προσωρινά τη λειτουργία της, ιδρύοντας την Πατριωτική Συμμαχία) και κάποιους μεμονωμένους παράγοντες του χώρου, στέλνει απειλητικό το μήνυμα: Το αυγό, που επί χρόνια εκκολαπτόταν, όπου να ‘ναι θα σκάσει. Το φίδι σύντομα θα σέρνεται και θα κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Όπως και έγινε λίγα χρόνια αργότερα, δηλαδή τώρα, στις μέρες που ζούμε.

Η αναφορά στο φαινόμενο αυτό δεν είναι πλέον υπόθεση του ιστορικού, αλλά του πολιτικού αναλυτή, του κοινωνιολόγου, του ψυχολόγου. Και η αντιμετώπισή του υπόθεση του εργατικού, του λαϊκού και του νεολαιίστικου κινήματος, του γυναικείου κινήματος, του κόσμου του πολιτισμού, του μικρού εκείνου τμήματος της διανόησης που εξακολουθεί να ανησυχεί και δεν έχει συμβιβαστεί με τους ισχυρούς. Πάνω απ’ όλα, είναι υπόθεση της Αριστεράς, στο σύνολό της.

 

Η δημοκρατια δεν ειναι ξεφραγο αμπελι να μπαινει οποιος θελει και να κανει οτι θελει προκειμενου να την διαλυσει.

Οι Ναζιστες και φασιστες ειναι δηλωμενοι εχθροι του διαλογου των εκλογων της ισσοτητας αναμεσα στους ανθρωπους ειναι και εμπρακτα υπερ της βιας και της εξαφανισης του διαφορετικου.Αυτοι θελουν τον Καιαδα. Στο δικο τους σχολειο δεν εχουν θεση η επιστημονικη ερευνα τα παιδια των μεταναστων και των αριστερων.Αυτοι δεν εχουν θεση στο τραπεζι που με τοσους αγωνες χτισαμε.Και στο κατω κατω αυτοι που χτυπανε τατουαζ με τον αγκυλωτο σταυρο των Γερμανων κατακτητων της χωρας οι απογονοι των γερμανοντυμενων  ταγματασφαλητων πως μιλανε για εθνος και πατριδα.

http://www.alfavita.gr/arthron/%

Ψηφοδέλτιο με στελέχη της Χρυσής Αυγής στις εκλογές των δασκάλων – Σφοδρές αντιδράσεις

Comments
Σάβ, 11/10/2014 – 07:38 —

Παρεμβάσεις ΠΕ: Eνημέρωση για δράσεις ενάντια στη συμμετοχή φασιστικού ψηφοδελτίου στο ΠΥΣΠΕ Δυτ. Θεσ/νίκης

 

Eνημέρωση για δράσεις ενάντια στη συμμετοχή φασιστικού ψηφοδελτίου στο ΠΥΣΠΕ Δυτ. Θεσ/νίκης

 
Την Παρασκευή 10 Οκτώβρη εκπαιδευτικοί Π.Ε. και Δ.Ε. της Δυτικής Θεσ/νίκης, μέλη των Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε., Συλλόγων Π.Ε. και ΕΛΜΕ και αιρετοί του ΠΥΣΠΕ και του ΑΠΥΣΠΕ και άλλοι εκπαιδευτικοί έκαναν παράσταση στη Δ/νση Π.Ε. Δυτ. Θεσ/νίκης απαιτώντας την ακύρωση ψηφοδελτίου με τον τίτλο «Εθνικιστικό Μέτωπο Εκπαιδευτικών» και τη συμμετοχή υψηλόβαθμων στελεχών της εγκληματικής συμμορίας, του ναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής στις εκλογές αιρετών για το ΠΥΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης.
Οι συγκεντρωμένοι καταγγείλαμε τη Δ/νση Π.Ε. για την αποδοχή του συγκεκριμένου ψηφοδελτίου η οποία
α) έγινε κατά παράβαση της εγκυκλίου με την οποία προκηρύχθηκαν οι εκλογές αφού το συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο και οι αιτήσεις των υποψηφίων του ούτε κατατέθηκαν στους Συλλόγους Π.Ε., ούτε ενημερώθηκαν οι Σύλλογοι γι αυτό ούτε ενέκριναν τη συμμετοχή του στις εκλογές, πράγμα που δεν θα μπορούσαν άλλωστε να κάνουν με δεδομένο ότι τα καταστατικά της Δ.Ο.Ε. και των Συλλόγων δεν επιτρέπουν τη φασιστική δράση
β) όπως φαίνεται ακόμη και από τον τίτλο του, πολύ δε περισσότερο από τις γνωστές αντιλήψεις και τη δράση της Χ.Α., ένα τέτοιο ψηφοδέλτιο αντιβαίνει τους σκοπούς της εκπαίδευσης, τις αρχές της παιδαγωγικής επιστήμης τους στόχους και τις αρχές  λειτουργίας του συνδικαλιστικού κινήματος
Από την πλευρά της Δ/νσης αναφέρθηκε ότι σε σχετικό ερώτημα που κατατέθηκε στο Υ.ΠΑΙ.Θ. (στις 9/10 και κατόπιν της πρώτης παρέμβασης από την πλευρά μας και απαίτησης μη αποδοχής του συγκεκριμένου ψηφοδελτίου) και αφορούσε τη δυνατότητα συμμετοχής στις εκλογές ψηφοδελτίου με τον όρο «Εθνικιστικό» στον τίτλο του, η απάντηση του Υ.ΠΑΙ.Θ. ήταν ότι «δεν τίθεται οποιοσδήποτε περιορισμός ως προς την ονοματολογία των συνδυασμών» και με βάση αυτή την απάντηση η Δ/νση ανακήρυξε τελικά την υποψηφιότητα και του συγκεκριμένου ψηφοδελτίου.
Οι συγκεντρωμένοι εκπαιδευτικοί καταγγείλαμε τόσο τη Δ/νση Π.Ε. Δυτικής Θες/νίκης όσο και τις υπερκείμενες υπηρεσίες (Περιφερ. Δ/νση Π.Ε. και Δ.Ε. Κεντρ. Μακεδονίας, στην οποία επίσης απευθύνθηκαν εκπρόσωποί μας, καθώς και το Υ.ΠΑΙ.Θ.) και καταθέσαμε την παρακάτω ένσταση κατά της συμμετοχής του ψηφοδελτίου στις εκλογές. Κοινοποιώντας δε την ένσταση στη ΔΟΕ και τους Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε., καλούμε τα Δ.Σ. τους να πάρουν θέση και να αποτρέψουμε όλοι μαζί τους φασίστες να ποτίσουν με το δηλητήριο τους την εκπαίδευση και το συνδικαλιστικό μας κίνημα.
ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ!

—————————-

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ανεξάρτητες  αυτόνομες  αγωνιστικές  ριζοσπαστικές

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.

www.paremvasis.gr

10 Οκτώβρη  2014

«Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον,

δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!»

Έξω οι φασίστες της Χρυσής Αυγής από την εκπαίδευση

και το συνδικαλιστικό κίνημα!

Την ίδια ώρα που χιλιάδες διδακτικές ώρες χάνονται καθημερινά λόγω των ελλείψεων  εκπαιδευτικών, που οι μαθητές συνωστίζονται σε υπεράριθμα τμήματα λόγω των συγχωνεύσεων, που τα σχολεία είναι άδεια και από τη στοιχειώδη ακόμη υλικοτεχνική υποδομή λόγω της υποχρηματοδότησης της παιδείας, που χιλιάδες παιδιά σε κάθε γωνιά της χώρας δεν πηγαίνουν στο σχολειό τους λόγω της μη κάλυψης των κονδυλίων για τη μετακίνηση των μαθητών, την ώρα που τόσα και τόσα προβλήματα μετατρέπουν το δικαίωμα στη μόρφωση σε προνόμιο “λίγων κι εκλεκτών”, η ναζιστική συμμορία, το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής επιχειρεί να κάνει την εμφάνισή του στο συνδικαλιστικό κίνημα των εκπ/κών της Π.Ε.

Ψηφοδέλτιο με τον απροκάλυπτο και προκλητικό τίτλο «Εθνικιστικό Μέτωπο Εκπαιδευτικών» και με υποψήφιους δυο γνωστά στελέχη της Χρυσής Αυγής κατατέθηκε στη Διεύθυνση Π.Ε. Δυτικής Θεσ/νίκης για τις εκλογές ανάδειξης των αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας Εκπ/σης (Π.Υ.Σ.Π.Ε.) της περιοχής. Όχι βέβαια για να καταγγείλει αυτή την αντιεκπαιδευική-αντιλαϊκή πολιτική, να παλέψει για την ανατροπή της, αλλά για να τη στηρίξει και να βοηθήσει στην επιβολή της (όπως κάνει η Χρυσή Αυγή σε κάθε εργασιακό χώρο) και να την “διανθίσει” με το δηλητήριο των ρατσιστικών και ναζιστικών αντιλήψεων.

Ο εθνικισμός, λεκτική παραλλαγή, “μάσκα” των φασιστικών, ρατσιστικών, ναζιστικών ιδεών, δεν έχει καμιά θέση στην εκπαίδευση. Αυτοί που προκαλούν διώξεις εκπαιδευτικών επειδή επιτρέπουν στους μαθητές τους να ζωγραφίσουν τη σημαία της πατρίδας τους (όπως τη νηπιαγωγό στη Λευκάδα) ή επειδή κράτησαν ενός λεπτού σιγή τη μέρα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα (όπως πριν λίγες μέρες στην Κέρκυρα), αυτοί που απειλούν να διώξουν με τη βία τα παιδιά των μεταναστών από τα νηπιαγωγεία και τους παιδικούς σταθμούς, αυτοί που θεωρούν την κοινωνική ανισότητα φυσικό φαινόμενο και δικαιολογούν την ύπαρξη προνομίων των λίγων στη βάση της “αξίας” (συνδεμένης βέβαια με τη φυλετική καταγωγή), αυτοί που ζητούν την απαγόρευση της διακίνησης των ιδεών, της διεκδίκησης των δικαιωμάτων και της συνδικαλιστικής δράσης, δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τους εκπαιδευτικούς. Οι απόψεις κι η δράση τους είναι ξένο σώμα στην εκπαίδευση και πρέπει να το αποβάλλουμε!

Στις εργατικές γειτονιές και τα ξεκληρισμένα χωριά της Δυτικής Θεσ/νίκης, εκεί που χιλιάδες παιδιά Ελλήνων και μεταναστών πηγαίνουν καθημερινά νηστικά στο σχολειό τους, χρειάζονται εκπαιδευτικοί που να στηρίξουν αυτά τα παιδιά και μαζί με την τοπική κοινωνία και όλους τους εργαζόμενους να παλέψουν για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας κι όχι εκφραστές αντιλήψεων κοινωνικού αποκλεισμού κι υπηρέτες-μαντρόσκυλα του μεγάλου κεφαλαίου στην επιβολή αυτής ακριβώς της πολιτικής.

Αυτοί που αποδέχτηκαν την κατάθεση του συγκεκριμένου ψηφοδελτίου είναι υπόλογοι απέναντι στους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές μας κι όλη την κοινωνία κι οφείλουν άμεσα να το αποκλείσουν από τις εκλογές για την ανάδειξη των αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας Εκπ/σης (Π.Υ.Σ.Π.Ε.) της Δυτικής Θεσ/νίκης.

Καλούμε τα Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και των τοπικών Συλλόγων Εκπ/κών Π.Ε. να πάρουν θέση, να απαντήσουν στο ερώτημα αν τα καταστατικά μας επιτρέπουν τη συμμετοχή και τη δράση φασιστικών μορφωμάτων και να απαιτήσουν, μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών της περιοχής, τον αποκλεισμό του ναζιστικού ψηφοδελτίου από τις εκλογές.

http://www.paremvasis.gr/

Πολυ νερο στην λιμνη της δευτερης σπηλιας.Το Χελι δεν τι ειδαμε εμεις αυτη τη φορα αλλα μας ειπαν πως πριν λιγες μερες καποιος το φωτογραφισε.

Ο Νικος απο τους Φουρνους που φροντιζει τον χωρο μας ενημερωσε πως ο μεσος ορος των επισκεπτων ειναι περιπου 40 ανθρωποι την ημερα.Πολλες φορες ερχονται και δυο οργανωμενα γκρουπ των σαραντα ανθρωπων εκτος απο τους μεμονωμενους.Λιγοι οι επισκεπτες μονιμοι κατοικοι  Ερμιονιδας.Σημερα απο το μεσημερι με το απογευματακι που εφυγε η συντροφια μας μετρησαμε 25 επισκεπτες.

IMG_0121

 

Και οχι δεν ειναι η σπηλια του Κυκλωπα οπως ισχυριζονται καποιοι «που ξερουν» ουτε βρηκαν οι αρχαιολογοι σκελετο τριων μετρων και το κρυβουν.Οι θεωριες συνομωσιας παντου και παντα.Υπεροχος ο χωρος ευκολα προσβασιμος το μονοπατι ευκολο για ολες τις ηλικιες , μια καταπληκτικη φθινοπωρινη βολτα κυκλαμινα και κιτρινοι κροκοι η φυση στο μεγαλειο της.IMG_0123

Για τους πιο γυμνασμενους τα βελακια οριζουν την διαδρομη για την δευτερη σπηλια πανω απο τα βραχια της πεσμενης οροφης.

Παντου πινακιδες κατατοπιστικες σιγουρα εχει γινει πολυ καλη δουλεια.

To σπηλαιο Φραγχθι ειναι μια πολυ καλη ημερησια εκδρομη για τους κατοικους της Αργολιδας αλλα και τους Αθηναιους οσους εχουν ακομα λεφτα για ημερησιες εκδρομες. Αν δεν σας αρεσει να φατε το κολατσο που φερατε απο το σπιτι οπως καναμε εμεις στην προβλητα διπλα στη θαλασσα, υπαρχει και η πανεμορφη Κοιλαδα ( με λογικες τιμες στα εστιατορια της και ευγενικους ανθρωπους) να σας φιλοξενησει  .

kali4kali3kali1kali2

Αναδημοσιευω απο την εφημ συντακτων την  συνεντευξη του Σερζ Λατους σε σχεση με τις δυο διαλεξεις που θα δωσει στην χωρα μας στις 14 Οκτωβρη στην Θεσσαλονικη και 17Οκτωβρη στην Αθηνα .

Στην  συνεντευξη του αυτη ο Λατους επισημαινει αναμεσα στα αλλα πως δεν αρκει να αμφισβητησουμε την καπιταλιστικη κοινωνια μονο, θα πρεπει να το κανουμε για καθε κοινωνια  οικονομικης μεγενθυσης και αυτης του παραγωγιστικου σοσιαλισμου (ενα μεγαλο κομματι της παραδοσιακης αριστερας ευαγγελιζεται την  αναπτυξη κατω απο κρατικο ελεγχο) .

http://www.efsyn.gr/?p=242856

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου – Μετάφραση: Βασίλης Παπακριβόπουλος

 


– Πώς σχολιάζετε τις πρόσφατες μεγάλες πορείες διαμαρτυρίας για το κλίμα σε όλο τον κόσμο; Το να χαρακτηρίζουμε την κλιματική αλλαγή ως ένα καθαρό και επείγοντα κίνδυνο δεν αποτελεί λύση από μόνο του, αλλά, κατά τη γνώμη σας, αποτελεί ένα κρίσιμο πρώτο βήμα;

 

Στις μέρες μας, γινόμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης του πολιτισμού της οικονομικής μεγέθυνσης. Η έκβαση της σημερινής ανθρωπολογικής κρίσης δεν μπορεί να είναι άλλη από το δίλημμα «αποανάπτυξη ή βαρβαρότητα», την παραλλαγή του «(οικο)σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Σήμερα, οι κοινωνίες κλονίζονται από πάσης φύσεως καταστροφές (οικονομικές, οικολογικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και, τελικά, καταστροφές ολόκληρων πολιτισμών), ενώ στο μέλλον θα βιώσουν την απειλή ακόμα σοβαρότερων καταστροφών.

 

Γι’ αυτόν τον λόγο, είτε θα κατορθώσουν να βρουν στο εσωτερικό τους τις δυνάμεις που είναι αναγκαίες για να επανεφεύρουν τον εαυτό τους ως οικολογικές και συμβιωτικές δημοκρατίες, είτε θα ξεπηδήσουν από το χάος που θα προκληθεί οι χειρότερες μορφές ολοκληρωτισμού, εάν βέβαια υποθέσουμε ότι η ανθρωπότητα θα επιβιώσει από αυτές τις καταστροφές. Ο αγώνας ενάντια στην απορρύθμιση του κλίματος του πλανήτη –και συνεπώς ο περιορισμός των υψηλών εκπομπών αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου- είναι μονάχα ένα μέρος του προβλήματος• ωστόσο, τελικά, σε αυτή τη μάχη, αυτό που αμφισβητείται είναι η κοινωνία της οικονομικής μεγέθυνσης.

 

Κι είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε ανθρώπους να διαδηλώνουν μαζικά για ένα οικολογικό ζήτημα, κι όχι για να διεκδικήσουν την ικανοποίηση οικονομικών, πολιτικών ή κοινωνικών αιτημάτων. Θα πρέπει λοιπόν να χαιρετίσουμε αυτό το γεγονός ως το πρώτο βήμα προς τη συνειδητοποίηση της σοβαρότητας όλων όσα διακυβεύονται σήμερα.

 

– Φαίνεται πως, παρά τα τρικ που χρησιμοποιεί το σύστημα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη σχέση ανάμεσα στην καπιταλιστική «οικονομική ανάπτυξη», την εξουσία των επιχειρήσεων και τους κινδύνους για το κλίμα. Πόσο εύκολο είναι να καταπολεμήσουμε την επικρατούσα «κλιματική απελπισία»;

 

Πρόκειται λίγο-πολύ για τη συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης. Στην πράξη, δεν είναι εύκολο για το σύστημα να δώσει μιαν απάντηση στην πρόκληση της κλιματικής αλλαγής. Η τεχνολογική φυγή προς τα εμπρός μάς παρασύρει περισσότερο προς την επιστημονική φαντασία και λιγότερο σε ρεαλιστικές λύσεις, ακόμα κι αν δεν χρειαστεί να καταφύγουμε στην εγκατάλειψη του πλανήτη και στην αναζήτηση σωτηρίας στο Διάστημα ή στη δημιουργία βιονικών ανθρώπων.

 

Είτε πρόκειται για τις «παγίδες άνθρακα», είτε για τη διασπορά στους ωκεανούς μεγάλων ποσοτήτων ρινισμάτων σιδήρου για να αυξηθεί η απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα, είτε για τη δημιουργία μιας κοσμικής οθόνης ή για την ανάπτυξη γιγάντιων κατόπτρων στον ουρανό που θα αντανακλούν την ηλιακή ακτινοβολία, όλες αυτές οι λύσεις εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους και έχουν υπέρογκο κόστος.

 

Σε κάθε περίπτωση, έχουν μονάχα προσωρινό χαρακτήρα, δεδομένου ότι η πρόθεσή τους είναι η παράταση της απεριόριστης χρήσης ενέργειας και όχι ο περιορισμός της. Ολες οι προτάσεις που έχουν κατατεθεί ώς τώρα ανήκουν περισσότερο στο πεδίο του «πράσινου ξεπλύματος» για την απόκτηση μιας περιβαλλοντικής εικόνας και λιγότερο σε εκείνο των πραγματικών λύσεων, οι οποίες προϋποθέτουν την αμφισβήτηση της υπερβολής, που είναι συνυφασμένη με τον παραγωγισμό και τον καπιταλισμό.

 

latouche2

 

– Το τελευταίο σας βιβλίο («Κορνήλιος Καστοριάδης: η ριζοσπαστική αυτονομία» – Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων) αφορά τον μεγάλο Ελληνα φιλόσοφο. Ποια είναι η σπουδαιότητα και η εγκυρότητα της σκέψης του σήμερα;

 

Η σκέψη του Κορνήλιου Καστοριάδη συμβαδίζει σε μεγάλο βαθμό με το πρόγραμμα για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας η οποία θα αποτελέσει την εναλλακτική λύση στην παραγωγικίστικη κοινωνία, τόσο στο επίπεδο της θεωρητικής της σύλληψης –της χειροπιαστής ουτοπίας της άμεσης δημοκρατίας-, όσο και στο επίπεδο της υλοποίησής της, δηλαδή της «αποαποικιοποίησης του φαντασιακού» και της «εξόδου από την οικονομία». Από αυτήν την άποψη, είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρη.

 

Στον Καστοριάδη, η αυτονομία, η δημοκρατία και η φιλοσοφία στηρίζονται σε ένα κοινό θεμέλιο: την αμφισβήτηση της ετερονομίας. Και οι τρεις συνδέονται στενά και αποτελούν η μια προϋπόθεση της άλλης. Δεν μπορεί να υπάρξει φιλοσοφική σκέψη σε μια κοινωνία στην οποία απουσιάζει η έννοια της αυτονομίας και το παραμικρό ψήγμα δημοκρατίας. Συνεπώς, η φιλοσοφία είναι αναγκαστικά πολιτική, και μάλιστα με τη βαθύτερη έννοια του όρου.

 

Εύκολα καταλαβαίνει κάποιος πως, δεδομένου ότι η δημοκρατία στηρίζεται στην αυτονομία, δεν μπορεί παρά να μιλάμε για την άμεση δημοκρατία, ενώ μπορεί να λειτουργήσει μονάχα εάν τα μέλη της κοινότητας έχουν εκπαιδευτεί για να είναι πολίτες. «Η αντιπροσώπευση είναι μια αρχή ξένη προς τη δημοκρατία. Κι αυτό δεν σηκώνει την παραμικρή συζήτηση. Από τη στιγμή που θα υπάρξουν μόνιμοι εκπρόσωποι, η πολιτική εξουσία, δραστηριότητα και πρωτοβουλία αφαιρούνται από το σώμα των πολιτών για να ανατεθούν στο περιορισμένο σώμα των εκπροσώπων, οι οποίοι και τις χρησιμοποιούν κατά τρόπο ώστε να εδραιώσουν τη θέση τους και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις οι οποίες θα επηρεάσουν καθοριστικά –μέσα από πλήθος τρόπων- την έκβαση των επόμενων εκλογών (1)».

 

Ολοι οι «αρνητές της οικονομικής μεγέθυνσης» δεν έχουν υποχρεωτικά απόψεις εξίσου ριζοσπαστικές με εκείνες του Καστοριάδη• για την ακρίβεια, η δημοκρατία αποτελεί κατά τη γνώμη τους έναν ορίζοντα νοημάτων ο οποίος δεν αποκλείει ορισμένες περισσότερο ευέλικτες θέσεις για την επίτευξη της μετάβασης από τη σημερινή κατάσταση στη χειροπιαστή ουτοπία. Στην πραγματικότητα, η ανάθεση της εξουσίας σε εντεταλμένους εκπροσώπους αποτελεί μικρότερο πρόβλημα από την περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζεται ο λαός: μια κάστα επαγγελματιών πολιτικών που εκλέγεται χάρη στη χειραγώγηση του εκλογικού σώματος, τον θεωρεί ανίκανο να αυτοκυβερνηθεί. Μια λιγότερο ριζοσπαστική αντίληψη για την άμεση δημοκρατία επιτρέπει την αναζήτηση γεφυρών επικοινωνίας με την άποψη περί μεταδημοκρατίας που διατύπωσε ο πολιτικός επιστήμονας Colin Crouch, καθώς και με τις νεοζαπατίστικες πρακτικές (2).

 

-Υπάρχει τρόπος να λύσουμε την αντίφαση μεταξύ του κοινωνικού φαντασιακού για την αυτονομία και του φαντασιακού για την ανάπτυξη;

 

Σύμφωνα με τον Καστοριάδη, στις ρίζες της νεωτερικότητας βρίσκονται δύο έννοιες του κοινωνικού φαντασιακού: «αφενός της απεριόριστης επέκτασης μιας –υποτιθέμενης- “ορθολογικής” κυριαρχίας πάνω στα πάντα (τόσο πάνω στη φύση, όσο και πάνω στα ανθρώπινα όντα): πρόκειται για ένα πρόγραμμα που αντιστοιχεί στην καπιταλιστική διάσταση των νεωτερικών κοινωνιών • αφετέρου, της ατομικής και της κοινωνικής αυτονομίας (…) η οποία αντιστοιχεί στο δημοκρατικό, χειραφετικό και επαναστατικό πρόγραμμα (3)».

 

Η πρώτη οδηγεί τη Δύση στην κατάρρευση, ενώ η δεύτερη, προδομένη από τον καπιταλισμό, αποτελεί την πηγή του προγράμματος της αποανάπτυξης. Συνεπώς, η κριτική της τεχνικής, της οικονομικής μεγέθυνσης και της ανάπτυξης προκύπτει από το ξεγύμνωμα της Δυτικής φαντασίωσης περί ορθολογικής κυριαρχίας πάνω στον κόσμο. Ετσι, η οικοδόμηση μιας κοινωνίας της αποανάπτυξης προϋποθέτει την αποαποικιοποίηση του φαντασιακού μας για να αλλάξουμε εμείς πραγματικά τον κόσμο, προτού η δική του αλλαγή μάς καταδικάσει να ζούμε μέσα στην οδύνη.

 

Για την υπονόμευση της ετερονομίας, το πρώτο βήμα μας θα πρέπει να συνίσταται στην αποκάλυψη των εννοιών του κοινωνικού φαντασιακού στις οποίες στηρίζεται η υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων. Πρόκειται για τη μοναδική δυνατότητα που διαθέτουμε σε μια περίοδο ύφεσης του επαναστατικού κινήματος. Βέβαια, η πορεία προς την κατάκτηση της αυτονομίας δεν είναι αυτονόητη• ωστόσο, δεν εξαρτάται από την ύπαρξη ενός πολιτικού κόμματος κι ενός πολιτικού κινήματος, στα οποία υπάρχει πάντα η πιθανότητα να προκύψει μια γραφειοκρατική εκτροπή.

 

-Είναι η ιδέα της «αποανάπτυξης» συμβατή με τον καπιταλισμό και σε τι είδους κοινωνία οδηγεί αυτή;

 

Δεδομένου ότι η οικονομική μεγέθυνση και η ανάπτυξη αποτελούν αντίστοιχα μεγέθυνση της συσσώρευσης κεφαλαίου και ανάπτυξη του καπιταλισμού, και συνεπώς απεριόριστη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και απεριόριστη καταστροφή της φύσης, η αποανάπτυξη δεν είναι δυνατόν να συνίσταται απλώς σε μείωση του ρυθμού με τον οποίο πραγματοποιείται η συσσώρευση, η εκμετάλλευση και η άγρια καταστροφή, σε μείωση της ταχύτητας με την οποία τρέχει ο καπιταλισμός. Η έξοδος από τον καπιταλισμό είναι αναγκαία μεν, αλλά ανεπαρκής.

 

Οφείλουμε να τσακίσουμε την παραγωγικίστικη και καταναλωτική κοινωνία. Με λίγα λόγια, οφείλουμε να καταστρέψουμε τη βιομηχανική κοινωνία. Δεν αρκεί να αμφισβητήσουμε την καπιταλιστική κοινωνία, θα πρέπει να το κάνουμε και για κάθε κοινωνία της οικονομικής μεγέθυνσης. Κι εδώ, ο Μαρξ συλλαμβάνεται να έχει άδικο.

 

Οπως γράφει πολύ εύστοχα ο Τάκης Φωτόπουλος, «όσο κι αν η οικονομία της οικονομικής μεγέθυνσης είναι η κόρη της δυναμικής τής αγοράς, μπορούμε να έχουμε μια οικονομία της οικονομικής μεγέθυνσης η οποία να μην είναι οικονομία της αγοράς, πράγμα το οποίο συνέβη κατά κύριο λόγο στην περίπτωση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” (4)». Συνεπώς, ενώ η αμφισβήτηση της κοινωνίας της οικονομικής μεγέθυνσης προϋποθέτει την αμφισβήτηση του καπιταλισμού, το αντίθετο δεν είναι αυτονόητο. Ο λιγότερο ή περισσότερο φιλελεύθερος καπιταλισμός και ο παραγωγικίστικος σοσιαλισμός είναι δύο παραλλαγές ενός και μόνου κοινωνικού προγράμματος που στηρίζεται στην οικονομική μεγέθυνση που θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, οι οποίες υποτίθεται ότι θα ευνοήσουν την πορεία της ανθρωπότητας προς την πρόοδο.

 

Η παραδοσιακή θέση μιας ορισμένης άκρας Αριστεράς συνίσταται στο να αποδίδεται σε μια οντότητα, στον «καπιταλισμό», οποιοδήποτε μπλοκάρισμα, οποιαδήποτε αδυναμία, με αποτέλεσμα αυτή η οντότητα να μετατρέπεται στον εχθρό που θα πρέπει να καταστραφεί. Στην πραγματικότητα, σήμερα, από τη στιγμή που θα ορίσουμε ως εχθρό μας τη λέξη «καπιταλισμός», καθίσταται προβληματικό να του προσδώσουμε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, δεδομένου ότι οικονομικές οντότητες όπως οι υπερεθνικές εταιρείες, οι οποίες στην πραγματικότητα κατέχουν την εξουσία, δεν είναι -από τη φύση τους- σε θέση να την ασκήσουν άμεσα. Από την άλλη πλευρά, ο «Μεγάλος Αδελφός» είναι ανώνυμος και η υποδούλωση των υπηκόων του είναι περισσότερο απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη εποχή εθελοντική: πράγματι, η χειραγώγηση της εμπορικής διαφήμισης είναι απείρως πιο ύπουλη από εκείνη της πολιτικής προπαγάνδας…

 

Συνεπώς, η αποανάπτυξη στρέφεται υποχρεωτικά εναντίον του καπιταλισμού. Οχι τόσο επειδή καταγγέλλει τις αντιφάσεις του καθώς επίσης και τα οικολογικά και τα κοινωνικά του όρια, αλλά προπάντων επειδή αμφισβητεί το «πνεύμα» του, το κατά Μαξ Βέμπερ «πνεύμα του καπιταλισμού» ως προϋπόθεση για την υλοποίησή του. Η βολική ατάκα για «έξοδο από τον καπιταλισμό» υποδηλώνει μια ιστορική διαδικασία, η οποία κάθε άλλο παρά απλή θα είναι… Η εξόντωση των καπιταλιστών, η απαγόρευση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και η κατάργηση της μισθωτής εργασίας και του νομίσματος θα βύθιζαν την κοινωνία μέσα στο χάος, ενώ από την άλλη πλευρά κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό μονάχα με τίμημα μια μαζική τρομοκρατία. Φυσικά, όλα αυτά δεν θα αποδεικνύονταν αρκετά για την εξάλειψη του καπιταλιστικού φαντασιακού. Το αντίθετο θα συνέβαινε.

 

-Εννοιες όπως η «αποανάπτυξη», η «άμεση δημοκρατία» και η «αυτονομία» αποτελούν στοιχεία του ίδιου πολιτικού και διανοητικού πλαισίου, το οποίο στοχεύει στην κοινωνική αλλαγή;

 

Φυσικά, αυτό εξαρτάται από το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος αυτές τις έννοιες. Ωστόσο, θεωρώ –και νομίζω ότι το ίδιο ίσχυε και για τον Καστοριάδη και δίχως αμφιβολία ίσχυε απόλυτα για τον Ιβάν Ιλιτς- πως αυτές οι τρεις έννοιες συνδέονται. Η αυτονομία προϋποθέτει την άμεση δημοκρατία –τουλάχιστον ως ορίζοντα- και είναι εφικτή μονάχα μέσα σε μια κοινωνία η οποία έχει ξαναβρεί την αίσθηση του μέτρου, δηλαδή είναι ενταγμένη μέσα στη βιόσφαιρα και βρίσκεται σε ισορροπία με τα υπόλοιπα είδη και με το σύμπαν. Και στις τρεις περιπτώσεις, το ζητούμενο είναι να αποφευχθεί η ύβρις με την αρχαιοελληνική έννοια, η έλλειψη περιορισμού.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. La polis grecque et la création de la démocratie, ici in Domaines de l’homme, Les carrefours du labyrinthe 2, Seuil/Points essais, Paris 1999, p. 361. 2. Βλέπε: Colin Crouch, Post-démocratie. Diaphanes, Paris, 2013, et mon compte-rendu de cet ouvrage dans la Revue du MAUSS, second semestre 2013. 3. La crise du processus identificatoire, in Carrefour IV, La montée de l’insignifiance, Seuil, 1996, p. 129/130.  4. Fotopoulos Takis, Vers une démocratie generale. Une démocratie directe, économique, écologique et sociale. Seuil, 2001. p. 39.

 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ

Ο Σερζ Λατούς γεννήθηκε το 1940 στη Βαν. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Φιλοσοφία και Οικονομικά. Είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Paris-Sud (Ορσέ) και ειδικός στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις Βορρά-Νότου. Από το 2002 έχει αφιερωθεί στη μελέτη του φαινομένου της αποανάπτυξης. Στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων τα βιβλία του: «Κορνήλιος Καστοριάδης: η ριζοσπαστική αυτονομία» (2014), «Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας» (2013), «Καστοριάδης» (2011) και από τις εκδόσεις Βάνιας «Το στοίχημα της αποανάπτυξης» (2008).  Στη χώρα μας θα δώσει δύο διαλέξεις σε Θεσσαλονίκη (14/10/14) και Αθήνα (17/10/14), με θέμα «Επανιδρύοντας την κοινωνία: αποανάπτυξη, άμεση δημοκρατία, αυτοδιαχείριση».

Και μια παλιοτερη συνεντευξη του Καρλος Ταιμπο σετικα με το θεμα

Το θεμα με εχει απασχολησει σε πολλες αναρτησεις γνωριζετε την θεση μου υπερ της αποαναπτυξης και στην επαρχια μας (Μαρινες , Ξενοδοχεια, μεταφορες ποταμιων, ενεργειακα βιομηχανικα παρκα,μοναδες αφαλατωσης, γηπεδα γκολφ κλπ)

Ηπια αειφορα οικονομια, συνεταιριστικη, τοπικοτητα στην παραγωγη και καταναλωση προιοντων, ενεργειας, υπηρεσιων,ποιοτητα αντι για ποσοτητα.Να σταθουμε και να δουμε πως θα αξιοποισουμε σε πλατος οσα γνωριζουμε.Να προλαβει το μυαλο μας να αφομειωσει τα τεχνολογικα επιτευγματα και να τα αξιοποιησει σε οφελος του ανθρωπου και οχι με στοχο το μεγαλυτερο χρηματικο κερδος των λιγων.

http://www.european-village.org/eventsview.asp?id_newsdata=519&ekdosi=events&katigoria=blog

Κάρλος Τάιμπο, Αποανάπτυξη σημαίνει ρήξη με τη λογική του καπιταλισμού

Κάρλος Τάιμπο, Αποανάπτυξη σημαίνει ρήξη με τη λογική του καπιταλισμού

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου Τον συναντήσαμε στα Εξάρχεια, καθώς βρέθηκε στην Αθήνα, καλεσμένος από τρία συνεταιριστικά εγχειρήματα («Εφημερίδα των Συντακτών», «Συν Αλλοις» και «Εκδόσεις των Συναδέλφων») για μια εκδήλωση στην οποία παρουσιάστηκε η ιδέα της αποανάπτυξης.

Προσηνής και φιλικός, μας μίλησε για τα όρια της Προόδου και της Ανάπτυξης, δύο εννοιών που έχουν οδηγήσει τον πλανήτη και τους κατοίκους του στο χείλος της καταστροφής.

«Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα με λιγότερα». Πώς μπορεί αυτή η αρχή της αποανάπτυξης να γίνει κατανοητή από ανθρώπους που σήμερα δέχονται τη νεοφιλελεύθερη επίθεση και στερούνται πολλά από τα βασικά για τη ζωή;

Το βασικό θέμα της αποανάπτυξης δεν είναι τεχνικό, αλλά αλλαγής στη νοοτροπία. Το να έρθουμε σε ρήξη με τη λογική του καπιταλισμού. Πρέπει να τονίσουμε ότι η αποανάπτυξη δεν είναι απλώς ότι μπορούμε να ζήσουμε με λιγότερα, αλλά πρέπει να βγούμε από τη λογική του καπιταλισμού. Αυτό συνεπάγεται αναδιανομή της εργασίας και ταυτόχρονα αναδιανομή του πλούτου. Και πιστεύω ότι σ΄ αυτό το πλαίσιο ο κόσμος που σήμερα έχει πολλά οικονομικά προβλήματα, μ΄ αυτόν τον τρόπο θα καλυτέρευε τη ζωή του. Από την άλλη, τα προνομιούχα στρώματα της κοινωνίας θα έχαναν.

Γράφετε: «Δύσκολα θα μπορούσαμε να αξιώσουμε ριζοσπαστικές αλλαγές, εάν δεν είμαστε ικανοί να τις εντάξουμε στην καθημερινότητά μας». Πόσο εύκολο είναι αυτό σήμερα;

Η αποανάπτυξη είναι μια διαδικασία ατομική και συλλογική ταυτόχρονα. Εάν ήταν μόνο μια ατομική επιλογή, μειώνοντας τις ανάγκες, τότε ο καπιταλισμός δεν θα μπορούσε να κάνει καμία επίθεση. Από την άλλη θα ήταν παράλογο να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε συλλογικά την αποανάπτυξη, εάν σε ατομικό επίπεδο δεν γίνει κάτι στις σχέσεις μας με τα πράγματα και τους ανθρώπους. Πιστεύω ότι αυτό εξηγεί το γιατί ο ελευθεριακός κόσμος βρίσκεται κοντά και στηρίζει την αποανάπτυξη. Μιλάμε την ίδια στιγμή για το συλλογικό και για την ατομική αυτονομία.

Σ΄ αυτό το επίπεδο, τι ρόλο μπορεί να διαδραματίσει μια ριζοσπαστική εκπαίδευση για την αλλαγή της ατομικής συνείδησης;

Είναι εξαιρετικά σημαντική η εκπαίδευση, αλλά φοβάμαι ότι δεν έχουμε χρόνο. Διότι τα υγιή αποτελέσματα της εκπαίδευσης θα αργήσουν πάρα πολύ να φανούν, την ώρα που η κατάρρευση βρίσκεται πολύ κοντά. Η εκπαίδευση είναι κάτι που έχει κάποια όρια. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να στηρίξουμε μια κριτική εκπαίδευση και μια εκπαίδευση αργών ρυθμών. Ισως αυτό έρχεται σε αντίφαση μ΄ αυτό που ήδη είπα, αλλά έτσι είναι.

Η σημερινή κρίση, σε συνδυασμό με την έλλειψη ενός ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης, γεννά νέες αυταπάτες ότι ο καπιταλισμός μπορεί να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή, χωρίς την παρέμβαση ενός πολιτικού υποκειμένου. Πόσο κοντά στην αλήθεια είναι αυτό;

Πιστεύω ότι είναι ένα πολύ σοβαρό επιχείρημα. Δεν είναι καταστροφολογικό. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας καταστροφής. Δεν μιλάω για μια κρίση οικονομική ή μια κρίση του κράτους Πρόνοιας. Αναφέρομαι στην οικολογική κρίση, στην κλιματική αλλαγή, στην έλλειψη πετρελαίου. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που ιστορικά έχει επιδείξει μια τρομερή ικανότητα προσαρμογής στις διάφορες προκλήσεις. Το μεγάλο ερώτημα σήμερα είναι το εάν έχει χάσει τους μηχανισμούς αναχαίτισης [των προβλημάτων] που τον βοηθούσαν στο παρελθόν να προχωρά μπροστά.

Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο έλεγε στη δεκαετία του 1990 ότι ο Τρίτος Κόσμος υποφέρει από το σύνδρομο «Να γίνουμε σαν εσάς», δηλαδή τη Δύση. Πόσο έχει απελευθερωθεί το φαντασιακό των μη δυτικών λαών απ΄ αυτό το σύνδρομο;

Ενα βασικό ζήτημα που έχει να κάνει με την αποανάπτυξη είναι ότι πρέπει να δούμε πώς λειτουργούν οι λαοί του Τρίτου Κόσμου. Γιατί; Διότι πολλοί από τους κατοίκους του Τρίτου Κόσμου, παραδόξως, βρίσκονται σε πολύ καλύτερη μοίρα αυτή τη στιγμή από εμάς που βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας κατάρρευσης. Ζουν σε μικρές ανθρώπινες κοινότητες, έχουν πολύ πιο πλούσιες κοινωνικές σχέσεις, διατηρούν μια πιο ισορροπημένη σχέση με τη φύση. Σε τελική ανάλυση είναι πολύ πιο ανεξάρτητοι απ΄ ό,τι εμείς. Αρκεί να φανταστούμε τι θα γινόταν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, εάν σταματούσαν οι εισαγωγές πετρελαίου. Ολη η κοινωνία θα πήγαινε κατά διαόλου.

Καταναλώνοντας πόρους πάνω από τις δυνατότητές μας, υπονομεύουμε το φυσικό κεφάλαιο, και άρα, ζούμε σε βάρος του μέλλοντος. Το ίδιο κάνουμε με το Ασφαλιστικό και τα Εργασιακά, μεταθέτοντας όλα τα βάρη στις επόμενες γενιές. Εχει πεθάνει η αλληλεγγύη των γενεών;

Εάν δεν έχει πεθάνει, είναι βαριά τραυματισμένη. Στη Μεσόγειο οι αγρότες φύτευαν δέντρα και ήξεραν ότι τους καρπούς τους δεν πρόκειται να τους φάνε οι ίδιοι, αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Η οπτική μας είναι πλέον εγωιστική και βραχυπρόθεσμη. Πάντως πιστεύω ότι στο μυαλό του καθενός εξακολουθεί να υπάρχει ένα μικρό κομμάτι αλληλεγγύης. Η κρίση διεγείρει τόσο τον εγωισμό όσο και την αλληλεγγύη.

Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην «ανάπτυξη», την ταχύτητα και τελικά στη σκλαβιά που επιβάλλει ένα σύστημα που καταβροχθίζει τον χρόνο μας;

Τα κινήματα που μιλούν για αργές διαδικασίες βρίσκονται πολύ κοντά στην αποανάπτυξη. Το γνωστότερο είναι το κίνημα «αργής τροφής» (slow food). Στο επίκεντρο αυτών των κινημάτων βρίσκεται η λογική ότι πρέπει να επανακτήσουμε την κοινωνική ζωή και να βγούμε από τη λογική της κατανάλωσης και της ανταγωνιστικότητας. Να δώσουμε μεγαλύτερο βάρος στα αγαθά που έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις και λιγότερο στα υλικά αγαθά.

Ο Μίλαν Κούντερα λέει ότι υπάρχει ένας μυστικός δεσμός ανάμεσα στην ταχύτητα και τη λήθη, ανάμεσα στη βραδύτητα και τη μνήμη. Συμφωνείτε;

Ναι, συμφωνώ απολύτως.

Με τα προβλήματα της φτώχειας και το Περιβαλλοντικό σε όξυνση, αναβιώνουν νεομαλθουσιανές απόψεις, οι οποίες ζητούν μείωση του πληθυσμού, ακόμα και «από τα πάνω». Τι απαντάτε;

Οχι, η ιδέα της αποανάπτυξης δεν είναι αυτή. Ισως σε κάποια περίπτωση να υπάρχει πρόταση για τον έλεγχο των γεννήσεων, αλλά σε καμία περίπτωση η λογική της εξολόθρευσης. Πρέπει να δούμε τις πρακτικές των Ναζί στη Γερμανία πριν από ογδόντα χρόνια. Οι σημερινές πολιτικές φτιάχνουν ένα σκηνικό, το οποίο έπειτα από τόσα χρόνια μπορεί να επανέλθει. Γι΄ αυτό οι απαντήσεις που είχε πάντα το εργατικό κίνημα πρέπει να ξαναέρθουν στο προσκήνιο. Δεν αντιλαμβάνομαι την αποανάπτυξη ως κάποιους ανθρώπους που παίρνουν τα βουνά για να εκτρέφουν κάποιες αγελάδες. Βλέπω ανθρώπους που ζουν εδώ και παλεύουν για την απλότητα της καθημερινής ζωής.

Για την αναβίωση του φασισμού: στην Ελλάδα έχουμε ένα ναζιστικό κόμμα, αλλά το πιο επικίνδυνο είναι ότι οι ιδέες του διαχέονται στην κοινωνία. Πόσο επικίνδυνο είναι αυτό;

Είναι ένα πολύ επικίνδυνο φαινόμενο. Οι κρίσεις είναι κατάλληλες στιγμές για την ανάπτυξη τέτοιων φαινομένων. Και όχι μόνο αυτό. Σε εργασιακό και κοινωνικό επίπεδο, στη Δυτική Ευρώπη επιστρέφουμε στα πρότυπα του 19ου αιώνα. Αυτό σημαίνει ότι ο σύγχρονος συνδικαλισμός δεν προσφέρει πλέον απαντήσεις. Εγώ πιστεύω σε ελευθεριακού τύπου πρακτικές που θα έρθουν σε όλες τις χώρες. Εννοώ αυθόρμητα ελευθεριακές και όχι ιδεολογικά.

Τελικά, μπορούμε να ελπίζουμε;

Ναι, υπάρχει ελπίδα. Στην Ισπανία τα τελευταία χρόνια έχουν αναδυθεί ριζοσπαστικά κινήματα. Πιστεύω ότι οι πολύ απλοί άνθρωποι φτάνουν στα ίδια συμπεράσματα και στα ίδια πράγματα που λέμε εμείς, χωρίς να περάσουν μέσα από τις ίδιες ιδεολογικές ατραπούς. Από την άλλη, εάν το ερώτημα είναι εάν μπορούμε να αποφύγουμε την κατάρρευση, πιστεύω πως όχι. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να την καθυστερήσουμε και να μειώσουμε τα αρνητικά της αποτελέσματα.

Μετάφραση από τα ισπανικά: Νίκος Κοκκάλας

Ποιος είναι

Γεννημένος στην Ισπανία το 1956, είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Ενταγμένος ιδεολογικά στο ελευθεριακό ρεύμα, συμμετείχε στα κινήματα της αντιπαγκοσμιοποίησης και της αποανάπτυξης. Ανάμεσα στα τελευταία του έργα περιλαμβάνονται τα «Δεν είναι όπως μας τα λένε -Μια κριτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης» (2004), «Μια αναρχική-ελευθεριακή ανθολογία για χρήση των νέων γενιών» (2010), «Το κίνημα 15 Μάη σε εξήντα ερωτήσεις» (2011). Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων το βιβλίο του «Η πρόταση της αποανάπτυξης: καπιταλισμός, κρίση και βαρβαρότητα» (2012).

 

Το αποσπασμα «ο χορος των Iπποτων» απο την οπερα του Προκοφιεφ «Ρωμαιος και Ιουλιετα» .

Ο Μερκούτιος ενθαρρύνει το Ρωμαίο να πάει μαζί του στο χορό της εχθρικής οικογένειας μασκαρεμένος, για να μην τον αναγνωρίσουν. Στο μεταξύ, ο Κόμης Καπουλέτος και η σύζυγός του δίνουν το σήμα για να αρχίσει ο Χορός των Ιπποτών.
Ακολουθεί η συνάντηση του μασκαρεμένου Ρωμαίου με την Ιουλιέτα. Ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος. Όταν ξεκινά εκ νέου ο Χορός των Ιπποτών, χάνει ο ένας τον άλλο. Η Ιουλιέτα, χαρούμενη κιαι ερωτευμένη πλέον, χορεύει με τον Κόμη Πάρη. Ο έρωτάς της όμως έχει το πρόσωπο ενός άλλου.

Μεσα στην χαρα του καπιταλισμου για την εξοντωση καθε αμφισβητησης στις αξιες του, μεσα στους χορους και τα γλεντια, οι μασκαραδες κρυβουν το αληθινο προσωπο τους πισω απο μια μασκα ευημεριας και αειφορας κερδοφοριας και αφηνονται στον ερωτα τους για ολο και περισσοτερες ιδιωτικοποιησεις. Ομως η τραγωδια πλησιαζει

Μισο δισ δολλαρια μεσα σε δυο χρονια εγινε παλιοσιδερα.Και μιλαμε για λεφτα και λαμαρινες.Που στηθηκαν για το euro 2012 για μπαλλα δηλαδη.

Δεν μιλαμε για τους 3660 νεκρους και τους 8756 τραυματιες απο τον Απριλιο μεχρι σημερα δηλαδη σε 7 μηνες.Δεν ειναι νουμερα .Ανθρωποι ειναι.

Αυτο σημαινει φασισμος και ακροδεξια σε μια χωρα.Καταστροφη

http://rt.com/news/195172-ukraine-donetsk-airport-war/

These are the images of the new terminal named after great modernist composer Sergey Prokofiev which was built just two years ago for the Euro 2012 and cost an estimated 6 billion hryvnia (almost $500 million).

RIA Novosti / Natalia Seliverstova,Donetsk International Airport. Image from Facebook by Vyacheslav Gumennuy
Με αφορμη αυτη την ειδηση και την ονομασια του αεροδρομιου θυμιζω ποιος ηταν ο Προκοφιεφ αλλα τι σημαινει Σταλινισμος (Προκοφιεφ και Σταλιν πεθαναν την ιδια μερα 5 Μαρτιου 1953)μιας και ολο και περισσοτεροι αριστεροι σημερα με ηγετικο ρολο της  ηγεσιας του ΚΚΕ σε αυτη την παλινορθωση κοιτανε το παρελθον με νοσταλγια.
Ο Προκοφιεφ δεν  καταδικασε ποτε τον Σταλινισμο που σκοτωσε τον φιλο και συνεργατη του Μεγιερχολντ και στα τελευταια καταδικασε και το εργο του .Ο Σταλινισμος ηταν ενα απανθρωπο καθεστως.Ενα καθεστως βιας που εξοντωσε τα πιο επαναστατικα στοιχεια της εξεγερμενης Ρωσσιας.Ο Σταλινισμος ηταν εχθρος του σοσιαλισμου της δημοκρατιας της επαναστασης.Ενα αυταρχικο εξουσιαστικο καθεστως που κατεστρεφε την φυση την ελευθερια την δημιουργια.Εξ αλλου αυτο το ομολογησαν οι ιδιοι οι Σοβιετικοι μετα τον θανατο του Σταλιν.Και λιγα γραφω λοιπον.
Οσο για τον Ζαχαριαδη και τους οπαδους τους….τι να πω.Η Τασκενδη και ο εμφυλιος πολεμος για την καρεκλα αναμεσα στους εξοριστους Ελληνες ανταρτες οδηγησαν ενα ολοκληρο κινημα στην απελπισια και την πλειοψηφια των αριστερων να κρατα απο τοτε μια αποσταση στο οργανωμενο κινημα.
Ύστερα από λίγες μέρες ο Ζαχαριάδης συγκάλεσε σύσκεψη των στελεχών στη 13η πολιτεία. Ο ίδιος όμως το πρωί πήρε το αεροπλάνο κι έφυγε στη Μόσχα. Ανυποψίαστοι οι σύντροφοι ξεκίνησαν για τη σύσκεψη κι αντί για αυτήν τους περίμεναν τα παλικάρια του Ζαχαριάδη με ρόπαλα και παλούκια και τους τσάκισαν στο ξύλο. Έριξαν το προβοκατόρικο σύνθημα ότι δήθεν οι αντίπαλοι σκότωσαν το γιο του Ζαχαριάδη στην 7η πολιτεία που ήταν και η έδρα της ΚΕΤ του ΚΚΕ. Έξαλλοι για εκδίκηση οι κομμουνιστές έφτασαν στην 7η πολιτεία, έσυραν από τα γραφεία την ΚΕ και άρχισαν άγριο ξυλοδαρμό. Ο Πάνος Δημητρίου θύμα τους που του έκοψαν με τα δόντια το αφτί. Τα επεισόδια πήραν έκταση τόση που γέμισαν το νοσοκομείο από τραυματίες που, κατά σύμπτωση, ήταν όλοι αντίπαλοι του Ζαχαριάδη.
Αυτο το αποσπασμα δεν σημαινει πως ταυτιζομαι με τους αντιζαχαριαδικους νεοσταλινικους Χρουτσωφικους τοτε ηγετες του μετεπειτα ΚΚΕεσ σημερινη ΔΗΜΑΡ.Και αυτοι με την σειρα τους διεγραφαν οσους διαφωνουσαν με την ηγεσια, ηταν παντα ετοιμοι (μεχρι και σημερα) να συνεργαστουν με την εξουσια για να παρουν μια θεση υπουργου.Η κριτικη μου αυτη για τις ηγεσιες  δεν περιλαμβανει τους  απλους   αγωνιστες της αριστερας που εδωσαν την ζωη τους για ελευθερια και δημοκρατια οποια και ναταν η ηγεσια τους οποια λαθη και να εκανε .Αν και πολλοι απο αυτους τους απλους αγωνιστες με τις αποφασεις τους την αποδοχη και την συμμετοχη τους στους αδικους διωγμους και διαγραφες συναγωνιστων τους για πολιτικους λογους (και στην Ερμιονιδα με τον ΣΥΝ και την συγκυβερνηση με τον Μητσοτακη) φερουν βαρυ μεριδιο ευθυνης.ΝΑΡ
Κριτικο πνευμα λοιπον, οχι υποταγη με κλειστα ματια και αυτια στο αλανθαστο της καθοδηγησης, αμεση δημοκρατια, πολυφωνια,και κυριως ποτε πια Σταλινισμος στην αριστερα. Ουτε δικτατοριες ( δηθεν του προλεταριατου), ουτε «δημοκρατικος» συγκεντρωτισμος (ποιος αραγε δημιουργησε αυτο το αντιφατικο εννοιολογικο τερατουργημα;) ουτε φωτισμενες ηγεσιες.
Ριζοσπαστικη Αριστερα  μπορει να υπαρχει μονο με ελευθερια, αμεση δημοκρατια και συμφωνια αναμεσα στα μεσα και τους στοχους.

mathisi 001

Οι παραταξεις αλλαζουν στην πλειοψηφια του Δημοτικου συμβουλιου αλλα η αγαπη μενει ( που λεει και το ασμα)οι εθελοντριες και οι λιγοι εθελοντες αντρες   του Λαογραφικου εργαστηριου μενουν και επανερχονται τον φετεινο χειμωνα με πολυ ορεξη για δουλεια. Ξεκιναμε λοιπον η μαλλον συνεχιζουμε τις δρασεις της φετεινης χρονιας

http://oikofrontida.blogspot.gr/2014/10/21-530_11.html

Η  ομάδα μας απέκτησε καινούρια στέγη  μετά   απο αίτημά μας προς το Νομικό Πρόσωπο Πολιτισμού τον Μάρτιο του 2014 .
 Ξεκίνησε η διαδικασία μετεγκατάστασης μας και ολοκληρώθηκε πρόσφατα με την ενοικίαση , μετά απο διαγωνισμό, καταστήματος  απέναντι από τον Ι. Ν. της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Την Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2014 ξεκινάμε τις δράσεις μας  με  παρουσίαση παραδοσιακών συνταγών για  μαρμελάδα σύκο και μουσταλευριά!!!!!!!!
Γεύσεις  με άρωμα φθινοπώρου , νόστιμες και θρεπτικές!

Τρια θεματα  παρουσιαζει η ΠΡΟΣΥΕΡ με την ανακοινωση της και την αποψη της πανω σε αυτα.

Μαρινες,Σκουπιδια ,Λιμενικο ταμειο.

Οπως παντα προηγηθηκε η αναρτηση τους στο διαδικτυο σε αλλα ιστολογια και ακολουθησε στο επισημο της παραταξης.Ειναι μια σχεση εμπιστοσυνης  και συνεργασιας με καποιους διαχειριστες των ΜΜΕ στον βαθμο που λειτουργουν σαν πινακας ανακοινωσεων και οχι κριτικοι αναλυτες των θεσεων της παραταξης.

Ναι σωστα καταλαβατε δεν περιλαμβανομαι σε αυτη τη κατηγορια.Περιμενα λοιπον υπομονετικα να αναρτηθει η αποψη της παραταξης στον ιστοτοπο της για να την αναδημοσιευσω.Για να δουμε λοιπον τι λεει ο κ Λαμπρου μιας και σαν επικεφαλης ειναι και ο μονος που μιλα στο ονομα της παραταξης.

Η ΠΡΟΣΥΕΡ επιμενει να αγνοει (δεν ειναι η μονη δημοτικη παραταξη)την εκποιηση δημοσιας γης απο το ΤΑΙΠΕΔ και συγκεκριμενα αυτη (την μια απο τις τεσσερες στην Ερμιονιδα)που προχωρα μεχρι το τελος του Νοεμβρη στα Πηγαδια Θερμησιας.Ακομα δεν παιρνει θεση για την αποφαση του διακστηριου περι της ιδιοκτησιας στο Μετοχι που διεκδικει απο το Δημοσιο η εκκλησια.Μονο το ΚΚΕ και η Λαικη Συσπειρωση εχουν τοποθετηθει και προσφατα πανω στο θεμα.

Α Μαρινα Πορτο Χελιου

Μεσα στα πλαισια του να χτιζει το Ελληνικο κρατος μαρινες και μετα να τις πουλα (με μερος των λιμανιων του οπως αυτο της Υδρας) σε ιδιωτες για να τις εκμεταλευτουν (οπως τους δρομους ,τη ΔΕΗ ,το νερο ,τα απορριμματα)εντασεται και η Μαρινα στο Πορτο Χελι.

Μια Μαρινα που εξυπηρετει σαφως τα συμφεροντα τουριστικων μοναδων που αναπτυσονται στην περιοχη( εξ αλλου για αυτο αγορασε  το Γιουλη πριν απο χρονια ο εφοπλιστης ιστιοπλοικων κ Βερνικος) αλλα και των μεγαλο ιδιοκτητων και επισκεπτων τους που αναζητουν καταφυγιο για τα υπερπολυτελη σκαφη τους (συνηθως καταχωρημενα στις υπερακτιες εταιρειες τους)

Εχω σοβαρες ενστασεις για τον αν ενας κλειστος κολπος που χρησιμοποιειται εδω και δεκαετιες απο σκαφη μπορει να γινει χωρος σταθμευσης περισσοτερων σκαφων χωρις επιπτωσεις στο φυσικο περιβαλλον και τον βυθο του.

Φυσικα ειναι φτηνο να εκμεταλευομαστε την φυσικη διαμορφωση της περιοχης  για να ριξουμε το κοστος μιας κερδοφορας  επενδυσης αλλα δεν ειναι  αειφορα αναπτυξη να αφησουμε ενα βουρκο με δηλητηρια στα παιδια μας.

Εχει γινει μια ερευνα στη λασπη του κλειστου κολπου του Πορτο Χελιου για το αν μπορει να σηκωσει αλλες ανθρωπινες δραστηριοτητες;Υπαρχει μελετη για το αν θα γινει εκβανθυση και τι συνεπειες θα εχει αυτο;

[PPT]4 PPP-ΚΥΠΡΟΣ(ΕΛ)-ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΕΣ ΜΑΡΙΝΕΣ

Υπαρχουν λιμενικες  αρχες με αρκετο προσωπικο αλλα και πολιτικη βουληση απο το κρατος και τον Δημο  για να ελεγχονται τα σκαφη των εταιρειων και των μεγαλο καπιταλιστων της περιοχης  που θα σταθμευουν και θα πηγαινοερχονται στην Μαρινα;

Εχει προβλεφτει η περιπτωση ατυχηματος;

Γιατι οπως φαινεται η Ελλαδα δεν ειναι ικανη να αντιμετωπισει ενα ατυχημα στον κολπο και τις επιπτωσεις του στο Πορτο Χελι απο τον Ιουλιο του 2011 μεχρι σημερα.Παρ ολα τα πενταστερα που χτιζει η ιδωτικη πρωτοβουλια ακριβως απεναντι

ploio-2

 

Να καποια ερωτηματα στα οποια πρεπει να δωσουν απαντηση οι μνημονιακοι που ξεπουλανε το καθε τι στον βωμο του κερδους των λιγων.

Θελουν Μαρινα οι επενδυτες;Να την κανουν με δικα τους λεφτα ΕΞΩ απο τον κολπο Πορτο Χελιου.Εκει που υπαρχουν θαλασσια ρευματα.Θα τους κοστισει πιο ακριβα αλλα θα κανουν αποσβεση κεφαλαιου σε καποια χρονια αν πιστευουν πως ο «Τιτανικος» του  θαλασσιου τουρισμου θα ειναι απο δω και μπρος κερδοφορος.Και φυσικα να την κανουν ΕΞΩ απο τον κολπο Πορτο Χελιου τηρωντας την περιβαλλοντικη νομοθεσια της ΕΕ (η δικη μας εχει γινει κουρελοχαρτο)και κατω απομ τον ελεγχο της τοπικης κοινωνιας.Μιας τοπικης κοινωνιας που θα ψηφιζει παραταξεις χωρις κομματικη βουλα και ελεγχο, με μελη ενεργα χωρις προσωπικο συμφερον απο την ενασχοληση τους με τα κοινα,παραταξεις που δεν θα στηριζονται σε αρχηγους και εκδουλευσεις που θα εχουν προγραμμα και σχεδιο με πρωταγωνιστες την κοινωνια τον πολιτισμο την φυση και οχι τα φραγκα πανω απ ολα (και μαλιστα τα κερδη των λιγων σε βαρος των πολλων).

Η αναπτυξη που ευαγγελιζονται  οι μνημονιακοι σημερα ειναι απο την φυση της συνδεδεμενη με την διαφθορα, τις κομπινες ,τις εταιρειες μαιμου που αρμεγουν το δημοσιο και μετα την κοπανανε,την καταστροφη του περιβαλλοντος.Ποιος θα τους σταματησει; Οι αδειες απο λαο πλατειες;Αυτοι που ψηφιζουν ΠΑΣΟΚΝΔ στους Δημους και τις Περιφερειες;Αυτοι που εκλεγουν στα συνδικαλιστικα οργανα επαγγελματιες γραφειοκρατες των μνημονιακων κομματων;Μηπως θα τους ελεγξει η ανυπαρκτη τοπικη οργανωση του ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας που παρατηρει απο τις κερκιδες το παιχνιδι;Η μηπως η Συμμετοχικη δημοτικη τους παραταξη που εχει απο τις εκλογες να εμφανιστει;

Μεχρι τοτε ολες οι δυναμεις μας οσων πολιτων διαφωνουμε πρεπει να ειναι στο να μπει ενα φρενο στα αναπτυξιακα σχεδια τους.Η αποαναπτυξη το σταματημα αυτης της καταστροφικης πορειας να ειναι η μονη μας πυξιδα.Και μακαρι καποτε να γινει μια αγωνιστικη δημοτικη παραταξη στην Ερμιονιδα.Με προγραμμα θεσεις δραση.Χωρις αρχηγους αλλα με μελη. Αριστερη οικολογικη δημοκρατικη.Ριζοσπαστικη!

Β Ασπρα κοκκινα κιτρινα μπλε και καφε

Τι να ξανα γραψω.Η μονη λυση στο αδιεξοδο που εχει προβλεφτει καταγραφει και περιγραφει εδω και χρονια ειναι μια ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΑΠΛΑ ΣΗΜΕΙΑ.

ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΟΓΚΟΥ

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΜΕ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΙΜΩΝ ΣΤΟΥΣ ΚΑΔΟΥΣ ΣΕ ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ

ΚΟΜΠΟΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΒΙΟΑΠΟΔΟΜΗΣΙΜΩΝ  ΟΙΚΙΑΚΗ/ ΣΥΝΟΙΚΙΑΚΗ/ ΔΗΜΟΤΙΚΗ

ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ ΣΕ ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΟΥΣ ΧΥΤΥ.ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ

ΟΧΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΣΑΝ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗς ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ

Τωρα οσα γραφει ο αγαπητος κ Λαμπρου (το εννοω το αγαπητος παρ ολη την πολιτικη μας διαφωνια)περι μαφιας με βρισκουν συμφωνο.Ποιος ομως νομοθετει συνεργαζεται πασαρει διαχρονικα με σχεδιο τα απορριμματα στα ιδιωτικα συμφεροντα με κρυφες συμφωνιες και συναντησεις στα υπουργεια;

Που βρισκεται σημερα η κ Μπιρμπιλη που συναντιωταν Φλεβαρη του 2011 με τους μεγαλο καπιταλιστες (Σύνδεσμο Βιομηχανιών και Επιχειρήσεων Ανακύκλωσης και Ενεργειακής Αξιοποίησης –ΣΕΠΑΝ)που θελουν τα σκουπιδια και τα δημοτικα μας τελη στο ΥΠΕΚΑ;

Που βρισκεται σημερα ο τοτε συνομιλητης της και διεκδικητης της διαχειρισης των απορριμματων κ Βγενοπουλος   και που η τραπεζα του MIG που ειχε καταπιει την Ελληνικη και Κυπριακη οικονομια;Γιατι εμεις εδω ειμαστε με τα σκουπιδια μας και τα οικονομικα μας χρεη.

Ειναι ανεργοι; Τους κυνηγανε για χρεη; Τους πηρανε το σπιτι;Εχουν εξω απο την πορτα τους βουνα απο χυμα σκουπιδια;κ. Αγγελοπουλε,κ Χατζημιχαλη, κ Μανιατη που τα σχεδιασατε ολα αυτα  ;κ Αδριανε και κ Μανιατη βουλευτες και υπουργοι της κυβερνησης ΠΑΣΟΚΝΔ που σε λιγο θα ζητατε την ψηφο μας;
Γ.Λιμενικο ταμειο

Η δικια μου θεση νομιζω σαφης.Του κ Λαμπρου δεν την καταλαβα.Εχει διατυπωθει πανεξυπνα με πολιτικη γλωσσα.Δεν ειναι διχασμος της κοινωνιας να λες την γνωμη σου.Αντιθετα οι οποιες συμφωνιες και συμβιβασμοι αναμεσα σε αντιτιθεμενες αποψεις ειναι στοιχειο διαφανειας ειλικρινιας και δημοκρατιας   .Σε ενα πολιτικο οργανο οπως ειναι ο Δημος η ομοφωνια αν ειναι δυνατη ειναι το ζητουμενο.Οχι η επιβολη της πλειοψηφιας πανω στην μειοψηφια.Λεω αν ειναι δυνατη η ομοφωνια.Και ομοφωνια (οχι ταυτιση) προκυπτει με αναγκαιες υποχωρησεις και συμβιβασμους (χωρις πεισματα και εγωισμους).Αν φυσικα αυτοι οι συμβιβασμοι δεν ακυρωνουν τον πυρηνα της πολιτικης αποψης και ιδαιτεροτητας της καθε παραταξης .

Στο θεμα με τον κ Γανωση μπορουσαν  να γινουν υποχωρησεις απο τον ιδιο και απο οσους ζητησαν την συμμετοχη του στο Λιμενικο ταμειο.Αφου υπηρχαν ενδιασμοι απο καποιους μπορουσε να προταθει για καποια αλλη θεση του Δημου απο την παραταξη του.

Το θεμα εχει παρει διαστασεις που δεν χρειαζοταν.

http://prosyer.com/2014/10/09/371/

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ Τετάρτη 08/10/2014
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Α. Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΠΟΡΤΟΧΕΛΙΟΥ

Μετά την έναρξη της νέας δημοτικής περιόδου συνεδρίασε το νέο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ερμιονίδας σε δύο τακτικές συνεδριάσεις, μέσα στην ημερήσια διάταξη και των δύο, υπήρχε θέμα σχετικά με το «Τουριστικό καταφύγιο Πορτοχελίου». Στην πρώτη συνεδρίαση συζητήθηκε η εισήγηση της αρμόδιας επιτροπής για την αξιολόγηση των τεχνικών φακέλων και ευρύτερα η αξιολόγηση όλης της διαγωνιστικής διαδικασίας. Στη δεύτερη πραγματοποιήθηκε το άνοιγμα της οικονομικής προσφοράς από τη μοναδική εταιρεία που παρέμεινε στη διαγωνιστική διαδικασία και συγκεκριμένα από τη «Μαρίνα Ερμιόνης Α.Ε».
Και στις δύο συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου η παράταξή μας ψήφισε «παρών», δηλαδή έδωσε αρνητική ψήφο για τους εξής λόγους:
Α) Γιατί και οι δύο εταιρείες που συμμετείχαν στη διαγωνιστική διαδικασία είχαν ελλιπείς φακέλους, δεν κάλυπταν όλους τους όρους της προκήρυξης. Υπήρχε το δίλημμα της επανάληψης της διαδικασίας με το φόβο της ακύρωσης του έργου ή να προχωρήσουμε με την εταιρεία που είχε τα λιγότερα προβλήματα με το φόβο της παραβίασης της νομιμότητας. Ως δημοτικοί σύμβουλοι κρίναμε ότι προέχει η αρχή της νομιμότητας χωρίς καμία έκπτωση ανεξάρτητα ποιός είναι αυτός, ποιοί είναι αυτοί.
Β) Η εταιρεία που έμεινε στην διαγωνιστική διαδικασία είναι «η γνωστή-άγνωστη» μαρίνα Ερμιόνης Α.Ε. Είναι λοιπόν ή ίδια που έχει αναλάβει να κατασκευάσει και τη μαρίνα Ερμιόνης από το 2006-2007 και μέχρι στιγμής δεν έχει πραγματοποιήσει το παραμικρό. Τζάμπα τα εγκαίνια, οι δεξιώσεις, οι αγιασμοί που έγιναν από την εταιρεία και από τον πρώην Δήμο Ερμιόνης. Τώρα η ίδια εταιρεία ανέλαβε να κατασκευάσει το τουριστικό καταφύγιο Πορτοχελίου.
Φυσικά και υπάρχει σοβαρή έλλειψη αξιοπιστίας για την υλοποίηση αυτής της επένδυσης. Πάντως με την στάση μας και την «κατά πλειοψηφία» λήψη απόφασης από το Δ.Σ. διευκολύνουμε τη διοίκηση του Δήμου να τους μεταβιβάσει το μεγάλο κενό αξιοπιστίας που έχει η παρούσα εταιρεία στην κοινή γνώμη όλης της Ερμιονίδας και να πιέσει την άμεση υλοποίηση του επενδυτικού σχεδίου.
Γ) Επίσης γνωρίζουμε , κυρίως γνωρίζω με την παλιά ιδιότητα του Προέδρου του Δ.Σ. της δημοτικής περιόδου 2011-2014 ότι στην εταιρεία «Μαρίνα Ερμιόνης Α.Ε» υπάρχει μία μεγάλη δικαστική διαμάχη μετόχων στην οποία συμμετείχε ο Δήμος μας, η οποία ακόμα βρίσκεται στις αίθουσες των δικαστηρίων και δεν ξέρουμε αυτή η διαμάχη που θα καταλήξει, άλλο ένα σημείο αναξιοπιστίας.
Συμπερασματικά
1) Ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο απαραίτητο για την τουριστική εικόνα της περιοχής βρίσκεται σε μία δύσκολη φάση. Αναμένουμε από την εταιρεία να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της και στις υποχρεώσεις της, να μας διαψεύσει για το καλό του τόπου. Εμείς ασκήσαμε το θεσμικό μας ρόλο, της άσκησης ελέγχου, τη διατύπωση μιας διαφορετικής φωνής για να υπάρχει ο φόβος των συνεπειών από συγκεκριμένες ενέργειες ή παραλείψεις της.
2) Δυστυχώς ο τουριστικός επιχειρηματικός κόσμος της ευρύτατης περιοχής μας δεν ανταποκρίθηκε στους όρους της προκήρυξης, στην πρόσκληση για την υλοποίηση του συγκεκριμένου επενδυτικού σχεδίου. Και κάποιο άλλοι που είχαν την ευθύνη για την υλοποίηση αυτού του σχεδίου δεν προετοίμασαν το έδαφος, δεν αναζήτησαν συμμάχους, δεν έπεισαν επενδυτές για να ανταποκριθούν στην υλοποίηση αυτού του μεγάλου αναπτυξιακού στόχου.
3) Και απαντώντας σε προσωπικές «επιθέσεις» το τι θα πω στο Πορτοχέλι και ποιά είναι η σχέση του Λάμπρου ως Προέδρου με την υλοποίηση του σχεδίου έχω να πω ότι ένα χρόνο δουλέψαμε σκληρά με ομόφωνες αποφάσεις του Δ.Σ. και υλοποιήθηκε έγκυρα και έγκαιρα όλη η διαγωνιστική διαδικασία και τονίσαμε σε όλες τις κατευθύνσεις την αναγκαιότητα υλοποίησης αυτού του έργου. Αξίζει όμως να είμαστε εγγυητές της νομιμότητας και του αυστηρού ελέγχου.

Β) ΟΙ ΚΑΦΕ ΚΑΔΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ

Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο ως δημοτική παράταξη καταψηφίσαμε τν αναμόρφωση προϋπολογισμού σχετικά με την προμήθεια καφέ κάδων απορριμμάτων συνολικού προϋπολογισμού 7.000 ευρώ. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη, ζητούμε από την νέα δημοτική αρχή να μας παρουσιάσει το συνολικό της σχέδιο για τη διαχείριση των απορριμμάτων. Δεν ψηφίζουμε μεμονωμένες δαπάνες που σχετίζονται με την υλοποίηση του προϋπολογισμού στον κωδικό των ανταποδοτικών υπηρεσιών. Δεν εγκρίνουμε μέτρα και ευκαιριακές αναθέσεις και επειδή ακούμε για μυστικά σχέδια καλό είναι αυτά να γίνουν φανερά, να ενημερωθούν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και ευρύτερα οι δημότες του Δήμου μας. Και επειδή κάποιοι επιμένουν σε ημίμετρα και σε προσωρινές λύσεις «τύπου δεματοποιητή» ας προσέξουν μην ξανακοροϊδευτούν από επικίνδυνους επιχειρηματίες τυχοδιώκτες της μεγάλης μαφίας των απορριμμάτων.

Γ) ΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΚΟΝΤΡΕΣ ΚΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ

Κάποιοι προσπαθούν να συνεχίσουν την προεκλογική περίοδο στον πρώτο μήνα της νέας δημοτικής περιόδου. Οι άγονες προσωπικές αντιπαραθέσεις, η έλλειψη σεβασμού απέναντι στο δημοτικό συμβούλιο, η ομηρία επιχειρηματιών-Δημοτικών Συμβούλων, η παρανομία των αιρετών, η μη τήρηση του κώδικα τοπικής αυτοδιοίκησης και του προγράμματος «Καλλικράτης» εκφράζουν τις ίδιες παλαιοκομματικές συντηρητικές πολιτικές του χθες. Είναι αποτέλεσμα της ίδιας πολιτικής λογικής και εμφανίστηκαν στη δεύτερη τακτική συνεδρίαση του Δ.Σ.
Εμείς θα αγωνιστούμε για μία νέα σελίδα στον τόπο μας και θα υπηρετήσουμε τις εξής αρχές και αυτές θα καθορίσουν την στάση μας τόσο στην κοινωνία όσο και σε όλα τα όργανα διοίκησης του Δήμου.

1) Η αρχή της νομιμότητας από όλους (αιρετούς και δημότες) όχι όμως με άλλα μέτρα και σταθμά ανάλογα αν μας ψήφισαν ή όχι στις τελευταίες δημοτικές εκλογές.
2) Η αρχή της τήρησης του κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων και Ν.3832/2010. Ποιές είναι οι αρμοδιότητες της μειοψηφίας, ποια τα κωλύματα για την ανάδειξη αιρετών και δημοτών στα συλλογικά όργανα του Δήμου
3) Η αρχή του σεβασμού της προσωπικότητας και ηθικής τάξης. Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με προσωπικές επιθέσεις που δεν αφορούν τις πολιτικές μας θέσεις για τα δημοτικά πράγματα αλλά σχετίζονται με την προσωπική – οικογενειακή ζωή.
4) Όλοι απαιτείται να συμβάλουμε και να τηρήσουμε αυτές τις αρχές, έχουμε την ανάγκη να ενώσουμε την κοινωνία. Και γνωρίζουμε ότι οι διχαστικές λογικές εξυπηρετούν αυτούς που θέλουν να κρύψουν την αδιαφορία τους και την ανικανότητά τους.

Για την Προοδευτική Συμμαχία Ερμιονίδας
Ο επικεφαλής
Τάσος Γ. Λάμπρου
Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Ερμιονίδας

Follow me on Twitter

Απριλίου 2016
Δ T Τ T Π S S
« Mar    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 972,822

Αρχείο

RSS Περιφερεια Πελοποννησου Αποφασεις

RSS arcadia portal

  • Η Σταύρωση του Θεανθρώπου στον Ι.Ν. Αγίου Βασιλείου Τρίπολης (pics,vid) Απριλίου 28, 2016
    Η κορύφωση του Θείου δράματος. Η Σταύρωση του Θεανθρώπου. Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα σε όλη τη χώρα. Σε κάθε ορθόδοξη εκκλησία. Ανάμεσα στο 5ο και στο 6ο Ευαγγέλιο, ψάλλεται το αντίφωνο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…» και ο Εσταυρωμένος λιτανεύεται στην εκκλησία. Μέσα σε κλίμα κατάνυξης χιλιάδες πιστοί, άνθρωποι κάθε ηλικίας, συρρέουν στους ναούς για να προσκ […]
  • Άνοιξη στη Αγία Σοφία Κυνουρίας Απριλίου 28, 2016
    " Άνοιξη στη Αγία Σοφία Κυνουρίας, Στιγμές ξενοιασιάς και περισυλλογής....!" Κατασκευή: Γ. Δ. Καραζάνος Φωτογραφία: Κ. Ι. Φαρμασώνης Μπορείτε να συμμετέχετε και εσείς στην στήλη "Η φωτογραφία της ημέρας". Στείλτε με email: info@arcadiaportal.gr, την φωτογραφία από κάθε περιοχή της Αρκαδίας. Ειδήσεις: Διασκέδαση […]
  • Οι Πασχαλινές προτάσεις του Arcadia Portal Απριλίου 28, 2016
    Οι προτάσεις είναι οι εξής: Μεγάλη Παρασκευή -Τελετή της Αποκαθήλωσης στην Ιερά μονή Επάνω Χρέπας στις 12:00. -Περιφορά των Επιταφίων στο θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων στις 15:30. -Περιφορά των Επιταφίων στο Γηροκομείο Τρίπολης στις 16:30. -Περιφορά των Επιταφίων στο Άλσος Αγίου Γεωργίου Τρίπολης στις 17:30. -Λιτάνευση και συνάντηση των Επιταφίων στην Πλατεί […]
  • Τζιούμης: Οι αγρότες της περιοχής μας χρειάζονται στήριξη για να επιβιώσουν Απριλίου 28, 2016
    Μεγάλες καταστροφές προκάλεσε ο παγετός της Τετάρτης στην περιοχή της Μαντινείας του Δήμου Τρίπολης. Δυστυχώς για άλλη μία φορά οι καιρικές συνθήκες προκάλεσαν σημαντικότατη ζημιά στους αγρότες της περιοχής μας. Χιλιάδες στρέμματα αμπέλια,αχλάδια,κεράσια και μήλα υπέστησαν σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή. Μετά το περσινό χαλάζι, ο πρωτογενής τομέας του δήμου […]
  • Με καλοκαιρία το Πάσχα στην Αρκαδία Απριλίου 28, 2016
    Με θερμοκρασίες κοντά στους 25 βαθμούς Κελσίου η Αρκαδία ετοιμάζεται να υποδεχθεί την πιο λαμπρή γιορτή της χριστιανοσύνης. Βέβαια, τα σύννεφα δεν θα λείψουν, ωστόσο ο καιρός ευνοεί τις μεγαλύτερες ή μικρότερες αποδράσεις ενώ η βροχή αναμένεται να επισκεφθεί τον Νομό μας τη Δευτέρα του Πάσχα, ενώ την Τρίτη του Πάσχα η θερμοκρασία θα σημειώσει αισθητή πτώση. […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Απεργια 4 Φλεβαρη 2016 Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δεματοποιητης Δημαρακης Θανασης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ελος Κοιλαδας Ευπλοια Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ βαρεα μεταλλα στο νερο δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 25 ακόμα followers