Ευχαριστω για την συμμετοχή σας, ευχαριστω οσους διαφωνουν με οσα γραφω που με τιμουν με την επισκεψιμότητα τους, ευχαριστω τους λιγους σταθερους φίλους και φίλες που ολα αυτα τα χρονια με διορθώνουν και επισημαίνουν τις αδυναμίες μου. Στο πολύχρονο αυτο ταξίδι  περασαν εποχες σκληρής δουλειάς και σοβαρα προβλήματα δικά μου και δικών μου που με κρατησαν καποτε  για μηνες μακρυα απο το διαδίκτυο, φουρτούνες μεγάλες .

Το ιστολογιο αυτο ομως παλεψε παντα με τους λιγους αλλα εκλεκτους φίλους και φιλες του, να αποτελει ενα ακομα εργαλειο προβληματισμου, δημοσιου  διαλογου και κυριως να βοηθα οσο μπορει στην δραση της  καθημερινοτητας.Απο τις 96 επισκεψεις τον Γεναρη του 2008 στις 42 χιλιαδες (7695 διαφορετικοι επισκεπτες)  τον Δεκεμβρη του 2014 κυλησε πολυ νερο στ αυλακι. Συνηθως υπηρχαν μεχρι και τους τελευταιους μηνες γυρω στους 400 διαφορετικους ανθρωπους που επισκεπτονταν καθημερινα (πανω απο μια φορα) αυτο εδω το ιστολογιο.Τελευταια και μετα την μηνυση του κ Δημαρχου εγιναν 500-600 και η επισκεψιμοτητα ανεβηκε πολλες φορες  σε πανω απο 1500 κλικ καθημερινα. Ξερω σε σχεση με αλλα ιστολογια δεν ειναι μεγαλη, αλλα εμενα με καλυπτει. Γιατι ουτε πινακας ανακοινωσεων ειναι το ιστολογιο μου , ουτε θεωρητικο συγγραμα. Ειναι εξ αλλου διαχρονικα σε μαυρη λιστα φορεων που κινουνται στον πολιτικο χωρο της συντηριτικης παραταξης και στα δελτια τυπου τους. Αυτη η διακριση σε βαρος μου με τιμα και προσβαλει τους πολιτικους αντιπάλους μου και την πολιτικη τους συμπεριφορα .Τελος τους λιγους επιμονους σχολιαστες υβριστεςτης ακρας δεξιας, τους προσπερνω.Και τα σχολια τους τα σβυνω χωρις να τα διαβασω. Χανουν τον καιρο τους.

Καθε αρθρο ανταποκρινεται σε μια συζητηση σε μια κινητοποιηση που εγινε η προσπαθησαμε  να γινει απο ενεργους πολιτες εδω που ζουμε στην Ερμιονιδα.Ειναι σημειο αναφορας συγκεκριμενων ανθρωπων μεσα και εξω απο την Ερμιονιδα.Εδω δεν ειμαστε ουδετεροι, δηθεν αντικειμενικοι, απολιτικοι, δεν αναζηταμε τα μπραβο και την αναγνωριση απο ολους. Εδω ψαχνουμε οδυνηρα την διεξοδο, ειναι χωρος αναμφιβολα σιγουρα και παντα προσωπικης εκφρασης, αλλα κυριως της αναζητησης, της εκφρασης, της δρασης του χωρου της πολιτικης οικολογιας και της ριζοσπαστικης αριστερας. Εδω ποτε δεν θα βρειτε δελτια τυπου νεοναζιστων ουτε υβριστικα και σεξιστικα κειμενα που προσελκυουν το ματι και την περιεργεια, που εξασφαλιζουν μεγαλες επισκεψιμοτητες. Αντιθετα κατηγορουμαι συχνα για τα σεντονια μου που στο διαδικτυο δεν εχουν περαση. Καθε πηγη που καταγραφω προσπαθω να τεκμηριωνει μια απο τις  5272 αναρτησεις μου.Ενιακοσιες εικοσι δυο αναρτησεις για τα απορριμματα/ανακυκλωση (οι μισες επι της Δημαρχιας του κ Καμιζη)περιπου το 20 % του συνολου των αρθρων, δειχνουν το ενδιαφερον μου για την διαχειριση των απορριμματων.Διακοσιες ογδοντα πεντε για εργατικα/ εργασιακα θεματα. Διακοσιες εξηντα για πολιτικη /κοινωνια των πολιτων.Πολλες αναρτησεις για τα δημοτικα μας, για ιστορια, για τεχνη ,για γυναικειο κινημα , για το νερο, για ενεργεια……

Συμπαθατε τα λαθη μου, κανω λαθη οπως ολοι, συμπαθατε με και οταν αδικω καποιους ανθρωπους με τα σχολια μου (δυστυχως το εχω κανει και αυτο καποτε αθελα μου)η συγνωμη δεν φτανει το ξερω, προσπαθω να μην το ξανακανω, αλλα ειναι το ρισκο οταν εκφραζεσαι και εκτιθεσαι δημοσια .Γιατι τετοια λαθη, προφανως εμενα στιγματιζουν αρνητικα κυριως και οχι αυτον που κατηγορησα αδικα με οσα εγραψα απο λαθος πληροφορηση. Απ την αλλη μερια καποτε υπερασπιστηκα ανθρωπους που στην συνεχεια φανηκαν διαφορετικοι απο οσα εδειχναν στην αρχη. Παλι το στιγμα του λαθους  δικο μου.Δεν κραταω καβαντζες. Γραφω οπως νιωθω και με οσα γνωριζω.Οπως σκεφτομαι.Και αυτο εχει κοστος.

Συνεχιζουμε αγαπητοι συμπολιτες.Και οσο και να διαφωνουμε καποτε πολιτικα , ας μην χασουμε την εκτιμηση ο ενας προς τον αλλο,τον σεβασμο, την ευγενεια, την λογικη, την τεκμηριωση της διαφωνιας μας. Εδω ειμαστε συμβιωνουμε και ερχονται στιγμες που οσο και να εχουμε διαφωνησει στο παρελθον εχουμε αναγκη ο ενας τον αλλο.

Και κατι ακομα. Οσοι ασχολουνται με τα κοινα για χρονια (και δεν ειναι πολλοι στην τοπικη κοινωνια) ειναι υποχρεωμενοι να βρισκονται στους ιδιους χωρους , να μην αγνοει ο ενας τον αλλο, και τελικα επιρεαζουν ο ενας τον αλλο οταν η αντιπαραθεση δεν γινεται με θυμο και φανατισμο. Πολεμαμε τις ιδεες που φερει ο αλλος.Οχι το φυσικο προσωπο που σε τελευταια αναλυση αγωνιζομαστε να πεισουμε πως η δικια μας γνωμη ειναι η σωστη.Η να πειστουμε πως η δικια μας ειναι λαθος.Οι σημερινοι αντιπαλοι στην πολιτικη αυριο μπορει να ειναι συμμαχοι.Ποτε δεν ξερεις.

Η πορεια σε αριθμους επισκεψιμοτητας.

Jan Feb Mar Apr May Jun
2008 96 590 1,488 2,035 2,202 2,095
2009 4,040 4,656 7,113 6,204 6,139 6,118
2010 6,792 7,658 9,912 10,582 10,475 8,417
2011 16,085 15,437 16,276 12,400 10,007 6,299
2012 10,894 11,122 14,406 13,005 14,827 8,030
2013 11,143 10,931 12,420 9,407 8,452 6,057
2014 12,751 12,615 15,749 14,361 18,560 8,659
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
Jul Aug Sep Oct Nov Dec Total
1,585 1,035 1,816 2,089 2,029 2,620 19,680
6,097 5,250 7,082 6,957 6,820 6,021 72,497
9,598 10,902 11,646 15,290 20,287 11,702 133,261
5,231 4,629 5,832 10,253 9,812 9,976 122,237
7,575 6,427 7,913 11,293 12,229 10,735 128,456
5,587 5,233 7,427 10,472 12,262 10,197 109,588
10,264 11,490 11,188 14,144 33,468 42,084 205,333

 

 

Ελπιζω ενα λεπτο πρωτοχρονιατικα πυροτεχνηματα στο Κρανιδι να προηλθε απο χορηγιες εφοπλιστων.Το φαινεσθαι αποκρυπτει παντα την πραγματικοτητα.Και οπως λενε στους κυκλους τους ο λαουτζικος εχει αναγκη απο θεαματα.

Εξ αλλου και η δεματοποιηση συμμεικτων απορριμματων ενα πυροτεχνημα ηταν. Κοστισε πολυ και ελαμψε για λιγους μηνες (αλλα δεν θα κρατησουν λιγο οι συνεπειες στο περιβαλλον).

Βεβαια οπου υπαρχει κοστος υπαρχει και κερδος. Και δεν νομιζω κανενας χορηγος (πλουσιος εξ ορισμου) να σπαταλα χωρις αντικρυσμα τα λεφτα του αλλιως δεν θα ηταν πλουσιος.

Μπορει παλι ολα αυτα να ειναι λαθος.Πως σπαγανε παλια πιατα στα μπουζουκια εργολαβοι και χουντικοι;Ε τωρα μπορει να πετανε πυροτεχνηματα .Μπας και ξορκισουν το αναποφευκτο.

http://www.cityportal.gr/articles_det1.asp?subcat_id=16&article_id=51826

piataa

Οι μονες σιγουρα χαμενες μαχες ειναι αυτες που ποτε δεν θα δωσουμε

ΣΥΡΙΖΑ χωρις αμφιβολια για να φυγει ενα καθεστως που μας εχει διαλυσει την ζωη εδω και χρονια που εχει διαφθειρει τις συνειδησεις εχει σκορπισει τον ατομισμο την αλληλοφαγωμαρα την φτωχια την ανεργια και τοσα αλλα.

ΣΥΡΙΖΑ για να ερθει η ριζοσπαστικη αριστερα (εγγυητης της δημοκρατιας ) στην εξουσια να ανοιξουν δρομοι, να δοθουν ευκαιριες διασωσης της αξιοπρεπειας, του κοινωνικου κρατους , της οικονομιας .

Αλλα ΣΥΡΙΖΑ την ιδια στιγμη ,με κριτικο ματι, με αμφισβητηση στα γλυστρηματα προς το πολιτικο και οικονομικο κατεστημενο , ψηφος ενεργων πολιτων και εργαζομενων, με διαδηλωσεις, απεργιες, διεκδικησεις, αγωνες, εναντια σε μια κοινωνια εκμεταλευσης ανθρωπου απο ανθρωπο που ο ΣΥΡΙΖΑ καθολου δεν ερχεται να καταργησει με αυτες τις εκλογες.

Εμεις να ειμαστε οι ποιο  αυστηροι κριτες της κυβερνησης που θα ψηφισουμε.

Ψηφο εδω στην Αργολιδα στον Δημητρη Κοδελα.Γιατι απο τα κινηματα μπηκε στο κοινοβουλιο.Και ετρεξε αυτα τα χρονια. Και για την ξεχασμενη Ερμιονιδα.Γιατι ο συναγωνιστης Δημητρης εφερε νεος ηθος στα πολιτικα πραγματα της Αργολιδας.Σεμνοτητα συμμετοχη αγωνιστικοτητα.

Καμμια ψηφος χαμενη λοιπον για τον Κοδελα

Καμμια ψηφος χαμενη για τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αργολιδα

Οχι στους μνημονιακους υπουργους Μανιατη και Αδριανο. Αρκετα παθαμε απο την συγκυβερνηση τους.

http://kodelasdimitris.blogspot.gr/2014/12/blog-post_31.html

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Δ. Κοδέλας: Έγινε το… απευκταίο, ο λόγος τώρα στους πολίτες!

Δ. Κοδέλας: Έγινε το… απευκταίο, ο λόγος τώρα στους πολίτες!
Για την κυβέρνηση, το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, έγινε το… απευκταίο· δίνεται ο λόγος σε αυτόν που συστηματικά εξαπατούν, περιφρονούν, φοβούνται και φοβερίζουν, στον ελληνικό λαό!
Όμως, όσο περισσότερο επιχειρούν να φοβίσουν τη δοκιμαζόμενη από τις πολιτικές τους κοινωνία τόσο αποκαλύπτεται πόσο απεχθάνονται τη δημοκρατική επιλογή και τη λαϊκή κυριαρχία, πόσο επικίνδυνοι γίνονται όταν κινδυνεύουν τα προκλητικά προνόμιά τους, πόσο αμετανόητα μνημονιακοί είναι.
Χρειάστηκε, μάλιστα, να φτάσουμε στην 29η Δεκέμβρη 2014 για να θυμηθούν το Σύνταγμα της Ελλάδας, αυτό που οι ίδιοι εξευτέλισαν στη θητεία τους, για να το ερμηνεύσουν και πάλι κατά το δοκούν!
Οι επόμενες μέρες, εκτός από τις γνωστές προεκλογικές αντιπαραθέσεις, είναι κυρίως ημέρες ολόπλευρης προετοιμασίας της κοινωνίας να δώσει έναν αγώνα απαλλαγής από ό,τι κρατά αυτόν τον τόπο καθηλωμένο και όμηρο των πιο ακραίων μνημονιακών πειραματισμών και των κάθε λογής συμφερόντων.
Έναν αγώνα υπεράσπισης της υπόστασης και της κυριαρχίας της χώρας, πραγματικής δημοκρατίας, δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.
Ο λαός μας μπορεί από πειραματόζωο να γίνει πρωταγωνιστής, μπορεί να φέρει την ελπίδα. Μπορούμε να τα καταφέρουμε! Τίποτα δεν θα μας χαριστεί, όλα θα τα κατακτήσουμε!

Ετσι και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ στη εξουσια θα αντιμετωπισει μια τρομακτικη επιθεση και προβοκατσιες  καθε ειδους φασιστοειδων, τραμπουκων που θα κανουν την νυχτα μερα. Το τι ψεμα θα ακουσουμε, τι κατσαρολες , τι προπαγανδα, μονο στην Λατινικη Αμερικη το εχουν ζησει οι αριστερες κυβερνησεις.

Ενα δειγμα μας εδωσε χτες ο πρωην(;) ηθοποιος (μαλλον κακος στο βαθμο που η προσποιηση , ο ρολος , φευγει απο τον ελεγχο του και τον κυριαρχει) τωρα αρχηγος κομματος (λεει) που επισκεφθεικε το Περιφερειακο Ιονιων σαν ετοιμος απο καιρο να δημιουργησει επεισοδιο για την προβολη του απο τα ΜΜΕ. Και τα καταφερε να προσελκυσει 132 χιλιαδες ανθρωπους. Δειτε το βιντεο απο το 10 λεπτο και μετα , χαρειτε τον και αν εχετε υπομονη δειτε αργοτερα τους ισχυρισμους του πως θιχθηκε για τελειως διαφορετικο θεμα απο αυτο που ηταν η αιτια της επιθεσης του . Δειτε ακομα ποσο συμφωνος ειναι με οσα λεει η Περιφερειαρχης για το ναυαγιο και πως μετα ισχυριζεται πως στην πραγματικοτητα η επιθεση του εγινε γιατι θιχθηκε σαν Ελληνας (με τις αποψεις που πριν λιγο τον ευρισκαν συμφωνο).

Τελικα η συγκλιση με τονσυνονοματο του  εγινε, απο δω και μπρος δεν θα τους μπερδευουμε.Οι περιφερομενοι,  ανανηψαντες ( ενώ αναφερόμενος στο πέρασμα του απ το ΚΚΕ τόνισε : ¨Το ΚΚΕ ήταν για μένα σχολείο….»)ειναι παντα στην προσπαθεια να πεισουν τους νεους πολιτικους τους χωρους.Να προσεχει λοιπον ο ΣΥΡΙΖΑ με ποιες ψηφοσυλεκτικες περσονες συνεργαζεται κατα καιρους.

Το θεμα δεν ειναι τι θα κανει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσια.Το θεμα ειναι τι θα κανουμε εμεις. Οποιος δεν θελει μια αριστερη κυβερνηση στην Ελλαδα και την Ευρωπη δεν εχει παρα να συνεχισει μα την σημερινη κατασταση.Αν μπορει δηλαδη….

Οι μονες μαχες που σιγουρα ειναι χαμενες

ειναι αυτες που ποτε δεν θα δωσουμε.

http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/287904,%E2%80%9CAyth_einai_h_Ellada%E2%80%9D.html

Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές η τελευταία ενημέρωση από το υπουργείο Ναυτιλίας μιλούσε για 266 Έλληνες επιβαίνοντες στο «Norman Atlantic», για 2 Έλληνες από τους 12 επιβεβαιωμένα νεκρούς και 28 Έλληνες αγνοούμενους. Συγκεχυμένη η εικόνα για την κατάσταση των υπολοίπων 200 περίπου ανθρώπων που επέβαιναν στο πλοίο.

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές – τρεις ολόκληρες μέρες μετά το ατύχημα – το αλαλούμ, το χάος, η απόλυτη σύγχυση των αρμόδιων υπηρεσιών όσον αφορά τη διασταύρωση στοιχείων αγνοούμενων και διασωθέντων συνεχιζόταν…

Η Ελλάδα, η μεγαλύτερη εφοπλιστική δύναμη στον κόσμο, η χώρα με τους «οικειοθελώς» φορολογούμενους εφοπλιστές, που η διασωστική της υποδομή σε ό,τι αφορά ναυτικά ατυχήματα εκείνο που κυρίως έχει να επιδείξει είναι η αυτοθυσία, ο αλτρουισμός και η γενναιότητα των παιδιών που συμμετέχουν ως πληρώματα και ως διασώστες σε τέτοιες επιχειρήσεις, παρακολουθεί με οδύνη μια ακόμα τραγωδία.

Μια τραγωδία με πολλά και αναπάντητα ερωτηματικά. Με πρώτα και αμείλικτα εκείνα τα ερωτήματα που αφορούν την αξιοπλοΐα του βαποριού. Τα ερωτήματα για τις ευθύνες της ιταλικής κυβέρνησης – που είχε το καθοριστικό πρόσταγμα – και της ελληνικής όσον αφορά την επιχείρηση διάσωσης. Τα ερωτήματα που άπτονται ζητημάτων ασφαλείας και υποδομών που διαπιστωμένα παρακάμπτονται στο όνομα του «κόστους» διαμορφώνοντας το περιβάλλον για ατυχήματα όπου το ανθρώπινο «λάθος» αποτελεί το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός ολοκληρωτικά «λάθους» συστήματος λειτουργίας.

Τα ερωτήματα αυτά γίνονται ακόμα πιο επίμονα αν σκεφτεί κανείς ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που στις θάλασσές της εκατομμύρια άνθρωποι διακινούνται κάθε χρόνο. Αλλά οι κυβερνώντες το υπόσχονται: Θα διεξαχθούν ενδελεχείς έρευνες για τα αίτια της τραγωδίας. Υποψιαζόμαστε, δε, ότι «το μαχαίρι θα μπει βαθιά στο κόκκαλο». Ειδικά μάλιστα για εκείνες τις ευθύνες που αφορούν το ίδιο το κράτος και έχουν να κάνουν με το πώς το κράτος ζυγίζει την ανθρώπινη ζωή όταν στην άλλη πλάστιγγα της ζυγαριάς βρίσκεται το κέρδος …

Υπάρχουν, άλλωστε, και τα αντίστοιχα προηγούμενα. Σε στεριά, αέρα και θάλασσα:

  • Πριν από δυο σχεδόν δεκαετίες, όταν το «Γιάκοβλεφ» πήρε μαζί του πάνω από 70 ανθρώπους εκδόθηκε πόρισμα. Ήταν φυσικά αθωωτικό για τους «από πάνω». Μόνο που το αεροδρόμιο δεν είχε ραντάρ προσέγγισης…
  • Όταν ναυάγησε το «Δύστος» έσπευσαν να αθωώσουν την ΑΓΕΤ για το σαπάκι της που τράβηξε στον τάφο 20 ανθρώπους. Πέντε μέρες αργότερα ο τότε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας υπέγραψε απόφαση που έδινε άδεια στα πλοία της εταιρείας να σαλπάρουν με μειωμένη σύνθεση του πληρώματος…
  • Το «Αϊρον Αντώνης» πήρε στον πάτο 24 ανθρώπους, στον Ατλαντικό, το ’94. Του είχαν δώσει πιστοποιητικά αξιοπλοΐας από τον «Ελληνικό Νηογνώμονα». Ο γαλλικός Νηογνώμονας το είχε βγάλει άχρηστο, αλλά εκείνοι το έκριναν αξιόπλοο! Μετά δήλωσαν αθώοι. Είναι ιδιωτικός, είπαν, ο «Νηογνώμονας» και συνεπώς τι φταίει το κράτος (τους) για τα πιστοποιητικά που δίνει! Η εταιρεία και ο υπεύθυνος του «Νηογνώμονα», 4 χρόνια μετά, αν και κρίθηκαν ένοχοι, πλήρωσαν 500.000 δραχμές και αφέθηκαν ελεύθεροι…
  • Όταν έπεσαν η «Ρικομέξ» και τα άλλα κτίρια που καταπλάκωσαν 140 ψυχές, είπαν ότι θα αποδοθούν οι ευθύνες. Δεκαπέντε χρόνια μετά ποιος δεν θυμάται εκείνον τον απίθανο ισχυρισμό του αρμόδιου υπουργού για τους «χαμένους» φακέλους με τις πολεοδομικές παραβάσεις; Συμβαίνει καμιά φορά να «χάνονται» οι φάκελοι όταν αφορούν πολυεθνικές, μονοπώλια, εργολάβους και εφοπλιστές…
  • Εφτά χρόνια πριν το κακό των εμπρησμών του 2007, είχαν προηγηθεί οι 12 καμένοι άνθρωποι στις πυρκαγιές του 2000. Η λαμπαδιασμένη γη είχε ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια στρέμματα. Αλλά αυτοί δεν έφταιγαν! Ένα χρόνο αργότερα, το 2001, με την Αναθεώρηση του Συντάγματος προώθησαν τον αποχαρακτηρισμό των δασικών εκτάσεων ανά την επικράτεια…
  • Κάθε τόσο χάνεται μια ολόκληρη πόλη από τα αυτοκινητικά δυστυχήματα. Πρώτη αιτία; Οι κακοτεχνίες στους δρόμους! Πόσοι εργολάβοι έχουν τιμωρηθεί; Κανένας. Ποτέ! Γιατί; Ρωτήστε τις «αθώες» κυβερνήσεις…
  • Οι 14 νεκροί της «Πετρόλα» ζητούν δικαίωση από το 1992. Ο Λάτσης 40 χρόνια πριν έλεγε στους κατοίκους της Ελευσίνας ότι «το καζάνι της «Πετρόλα» θα φτάσει και θα εγκατασταθεί μέσα στην πλατεία σας»! Ο μακαρίτης και οι επίγονοί του χαίρουν της εκτίμησης όλων των κυβερνώντων ως μεγάλοι ευεργέτες και ενίοτε ως «μοναδικοί μειοδότες»…
  • Στο κρεματόριο της Ναυπηγοεπισκευαστικής, στις οικοδομές, στα μεγάλα έργα, οι «σταυροί» είναι αμέτρητοι. Η «σφαγή» είναι ανείπωτη. Από το 1974 έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω από 5.000 εργάτες στα λεγόμενα εργατικά «ατυχήματα», σε στεριά και θάλασσα. Κηδεύονται στα μουγκά. Σπάνια θα βρει κανείς ενοχή βιομήχανου, εργολάβου, εφοπλιστή για ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας. Η κακιά η μοίρα φταίει συνήθως…
  • Όταν βυθίστηκε το «Σαμίνα», ο τότε εκπρόσωπος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είχε δηλώσει ότι δεν μπορεί να εγείρεται κατηγορία κατά ενός υπουργού όταν κάποια υπηρεσία δεν κάνει καλά τη δουλειά της! Σωστά… Πού ακούστηκε να ζητάμε ευθύνες από εκείνους που διοικούν το κράτος! Πού ακούστηκε να έχει ευθύνη ένας υπουργός όταν το υπουργείο του και οι υπό την ευθύνη του υπηρεσίες δίνουν πιστοποιητικά αξιοπλοΐας σε φέρετρα 80 και πλέον ανθρώπων όπως το «Σαμίνα»; Εδώ δεν είχε ευθύνη ο Σημίτης όταν παραδόθηκε ο Οτσαλάν…

Ήταν λίγες μέρες αργότερα από την τραγωδία του «Σαμίνα» που ο τότε πρωθυπουργός είχε κάνει εκείνη την εμβληματική δήλωση: «Αυτή είναι η Ελλάδα»…

Δεκαπέντε χρόνια – και δεκαπέντε δεκαετίες – μετά, ανεξαρτήτως του πως κάθε φορά το διατυπώνουν, βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο: «Αυτή είναι η Ελλάδα»…

Η τραγωδία είναι ακόμα σε εξέλιξη. Ο πόνος άφατος. Για αυτό σταματάμε – προς το παρόν – εδώ. Μία μόνο παρατήρηση. Πικρή: Με τόσα που γίνονται, κι αφού συνήθως δεν φταίει κανείς από τους διαχειριστές μας, είτε γαλάζιοι, είτε πράσινοι, είτε γαλαζοπράσινοι είναι αυτοί, τότε θα πρέπει να ψάξουμε αλλού να βρούμε «ποιος φταίει». Και που να ψάξουμε; Μήπως ανάμεσά μας; Και σε όσους από εμάς τους ανέχονται;

email: mpog@enikos.gr

http://argolikianaptiksi.blogspot.gr/2014/12/blog-post_24.html#more

………που οι  του ΣΥΡΙΖΑ (αληθεια που βρισκονται τοσα χρονια;) αποφασισαν πως οι συμπολιτες πρωτα η Μαρινα Κουτση και μετα ο Νικος Παππας θα εκπροσωπησουν την Ερμιονιδα σαν υποψηφιοι βουλευτες στο Ελληνικο κοινοβουλιο με το κομμα του ΣΥΡΙΖΑ  μπορουμε να μαθουμε και εμεις οι απλοι ψηφοφοροι τις θεσεις της τοπικης οργανωσης  αυτου του κομματος για την Ερμιονιδα; Ποιοι ειναι οι εκπροσωποι του σε τοπικο επιπεδο;  Μπορουμε να μαθουμε τις θεσεις εστω των υποψηφιων βουλευτων; Υπαρχουν καπου καταγεγραμενες; Σκοπευουν τωρα να μας τις παρουσιασουν εστω την τελευταια στιγμη;

Ο κ Παππας που βγηκε μετα την κ Κουτση σε ψηφους ειναι ιστορικο στελεχος της αριστερας στην Ερμιονιδα απο τα χρονια του ΚΚΕ και μετα. Ακομη ηταν υποψηφιος περιφερειακος συμβουλος με τον Βουδουρηκαι μαλιστα πηρε πολλους ψηφους (αν και αντιπεριφερειαρχης ειχε οριστει ο εκ του ΠΑΣΟΚ Γαβρηλος).Νίκος Παππάς
Δάσκαλος. Πρώην Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Ερμιόνης και Δημοτικού Σχολείου Κρανιδίου. Σχολικός Σύμβουλος Αργοσαρωνικού και Λακωνίας. Μέλος Συντονιστικής Επιτροπής της Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Δασκάλων, Αντιπρόεδρος των Συλλόγων Δασκάλων Νηπιαγωγών, αιρετό μέλος στο ΠΥΣΠΕ Αργολίδας. Νομαρχιακός Σύμβουλος Αργολίδας και Δημοτικός Σύμβουλος Ερμιονίδας.

Γιατι η κ Κουτση τον ξεπερασε σε ψηφους; Ειναι στην αριστερη ταση; Εχει θεσεις διαφορετικες απο τον κ Παππα που καλυψαν σε μεγαλυτερο βαθμο τα μελη του  ΣΥΡΙΖΑ;Μηπως  εχει καταγραψει την παρουσια της στην τοπικη κοινωνια σε μαγαλυτερο βαθμο σαν ενεργη πολιτης;Προσωπικα δεν την γνωριζω.

Απο οσο θυμαμαι ο συμπαθεστατος συμπολιτης και πολυ γνωστος σε ολους Νικος Παππας ειχε εκλεγει με την ΠΠΣΕ και στην περιφημη αντιπαραθεση εξω απο το Δημαρχειο με τους εργατες καθαριοτητας ηταν απεναντι στους εργαζομενους (και μελη του κομματος του) και αρα με την ιδιωτικοποιηση της αποκομμιδης. Μαλιστα στις περισσοτερες αντιμνημονιακες διαδηλωσεις στην πανω πλατεια στο Κρανιδι δεν θυμαμαι τον κ Παππα ουτε την κ Κουτση και ειμασταν ελαχιστοι για να με γελα η μνημη μου.

Μαλιστα δεν εχω ακουσει για  συμπολιτες του ΣΥΡΙΖΑ να δουλευουν για την ΡΙΚΕΣ απο τις εκλογες και μετα. Οσο παρουσιαστηκαν με θεσεις και δρασεις  πριν τις δημοτικες εκλογες τοσα χρονια, τοσο εμφανιζονται  και τωρα μετεκλογικα.

Χαιρομαι που ο ΣΥΡΙΖΑ εχει τουλαχιστον καποια οργανωμενα μελη εδω στην Ερμιονιδα που μαζευονται σε κλειστες διαδικασιες προεκλογικα και διαλεγουν ποιος απο αυτους ειναι ο καλυτερος για να μας τον προτεινουν και εμας.Καλο θα ηταν να τους γνωριζαμε κιολας μεσα απο τα κινηματα. Και καλα στην Ερμιονιδα δεν τους ξερουμε.Στο Ναυπλιο που πηγαινουμε σε τοσες πορειες και εκδηλωσεις (ακομα και του ΣΥΡΙΖΑ)δεν μπορουνε να ερθουν;

Το 2012 ομως δεν ψηφισαμε Κοδελα γιατι μας τον προτεινε το κομμα τους.Τον ψηφισαμε γιατι τον ξεραμε απο τα κινηματα.Και δεν μας διεψευσε αυτα τα χρονια .Το αντιθετο. Μπορει να εγινε βουλευτης (και μαλιστα που τρεχει μαζι με τους πολιτες για την προωθηση των αιτηματων τους )αλλα δεν επαψε ποτε να ειναι ενεργος πολιτης των κινηματων.

Στις εκλογες οι αριστεροι ριζοσπαστες δεν ψηφιζουμε καλα παιδια ουτε παιδια απο τον τοπο μας. Ψηφιζουμε κομματα πολιτικες θεσεις και ενεργους πολιτες. Με δημοσια κατατεθημενο λογο και πραξη.Αυτη ειναι η εγγυηση πως απο οποια θεση και αν βρεθουν θα συνεχισουν οσα ηδη κανουν. Καθε αλλη πρακτικη θυμιζει κλασσικα αστικα κομματα και πολιτικες.

Τρίπολη 30/12/2014

 

 ijvfihf

Δεν έχει όρια ο εκφυλισμός στο Περιφερειακού Συμβουλίου (Πε.Συ) Πελοποννήσου

 

Η πλειοψηφία του Πε.Συ Πελοποννήσου προκειμένου να υλοποιήσει την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου χρησιμοποιεί αδίστακτα κάθε μέσο και μεθόδευση.

Μέχρι τώρα έχει πάρει αποφάσεις μεταμεσονύκτια με ελάχιστους συμβούλους και σε αντίθεση με τις εισηγήσεις ακόμη και των υπηρεσιών της Περιφέρειας, για να υπηρετήσει τους μεγάλους του Τουρισμού.

Έχει παραποιήσει και πλαστογραφήσει εισηγήσεις των υπηρεσιών για να παραδώσει τη διαχείριση των απορριμμάτων στους μονοπωλιακούς ομίλους.

Συστηματικά, βρώμικα και ύποπτα θέματα τα εισάγει για συζήτηση στο Πε.Συ χωρίς καμιά υπογραφή των εισηγήσεων από υπηρεσιακό ή πολιτικό πρόσωπο (περιφερειάρχης, αντιπεριφερειάρχες, κλπ).

Το τελευταίο διάστημα το φαινόμενο αυτό έχει πάρει διαστάσεις. Πληθώρα θεμάτων μπαίνουν σε συζήτηση εκτός Ημερήσιας Διάταξης, ενώ μπορούσαν να είναι τακτικά, μόνο και μόνο για να υφαρπάζουν την ψήφο των συμβούλων. Η πλειοψηφία ξεπέρασε ακόμα και τον εαυτό της όταν στις 29/12/2014 (χθες) συγκάλεσε συνεδρίαση του Πε.Συ επιλέγοντας ποιοι Περιφερειακοί Σύμβουλοι θα συμμετέχουν, αποκλείοντας τους συμβούλους της Λαϊκής Συσπείρωσης, αφού δεν έστειλαν γραπτή πρόσκληση, όπως είναι υποχρεωμένοι, εισάγοντας νέα ήθη ότι πλέον θα λειτουργούμε με μέιλ.

Μπροστά σε αυτά φαίνονται πταίσματα φαινόμενα όπως η καθυστέρηση της έναρξης μιάμιση και δύο ώρες, Περιφερειακοί Σύμβουλοι της πλειοψηφίας να υπογράφουν για την απαρτία και να αποχωρούν ή να προσέρχονται μετά από ειδοποίηση για λίγα λεπτά σε κρίσιμες ψηφοφορίες και να αποχωρούν.

Έχουν ευθύνες οι παρατάξεις της μειοψηφίας που με τη σιωπή τους ανέχονται τέτοια εκφυλιστικά φαινόμενα και με τη συμμετοχή τους νομιμοποιούν αυτές τις αθλιότητες.

Οι σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης καταγγέλλουμε, για άλλη μια φορά, τα φαινόμενα αυτά και δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχτούμε τον εκφυλισμό πλέον ούτε στο ελάχιστο. Δεν διαπραγματευόμαστε τα δικαιώματα των μειοψηφιών όπως προκύπτουν από τον κανονισμό λειτουργίας και άλλες διατάξεις.

 

Οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης

 

Γόντικας Νικος

Γούργαρης Βαγγέλης

Σε ερευνα πριν απο λιγο καιρο εμφανιστηκε το 80% των Ελληνων να εμπιστευεται τον στρατο.

163647-pinakas1Και μαλιστα το ποσοστο ανεβηκε απο το 2010 (σελ 4 -67%) στα χρονια δηλαδη που εχουν αποκαλυφθει τοσα σκανδαλα μεσα και γυρω απο τον στρατο.

Φαινεται ειναι οι ιδιοι που δεν θελουν εκλογες αλλα εμπιστευονται τον ΣΥΡΙΖΑ περισσοτερο απο την σημερινη κυβερνηση, η  εκεινοι που θελουν πρωθυπουργο τον Σαμαρα σε κυβερνηση ΣΥΡΙΖΑ η οι αλλοι που βριζουν την ευρωπαικη ενωση και τα μνημονιακα κομματα αλλα θελουν το ευρω και ψηφιζουν μνημονιακους.Οι ιδιοι που εμπιστευονται την ιδιωτικη «Τραπεζα της Ελλαδας» ιδρυμα αδιαφανες που ευθυνεται σε μεγαλο ποσοστο για την σημερινη φτωχια. Ισως οι δυο λεξεις «Τραπεζα» και «της Ελλαδας» τους συγκινουν.Και ομως η Τραπεζα καθολου της Ελλαδας δεν ειναι με την εννοια του Ελληνικου κρατους σαν κυριο μετοχο που διαμορφωνει την πολιτικη της και αρα καθοδηγει και τις υπολοιπες τραπεζες.

Η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ) είναι ιδιωτική και μάλιστα το κράτος κατέχει ένα πολύ μικρό ποσοστό των μετοχών της. Πρόκειται για μία Ανώνυμη Εταιρία, η οποία βρίσκεται έξω από τον έλεγχο του ελληνικού κράτους.

Ποιοι ομως ανθρωποι ποια φυσικα προσωπα ηταν στο τιμονι του τραπεζικου συτηματος και εριξαν το καραβι της χωρας στα βραχια; Ριξτε μια ματια πισω στο 1998 και θυμηθειτε!

Πισω στη ερευνα . Αναλογα με τις ερωτησεις οτι θελεις ακους για απαντηση θαλεγα. Γιατι οι συμπολιτες μας που εμπιστευονται τον στρατο φαινετια δεν εχουν ακουσει για Τσοχατζοπουλο και αποστρατους με μιζες, υποβρυχεια που γερνουν και ομως τα πληρωνουμε και τοσα αλλα μην σπαταλω τον χρονο σας. Ουτε εχουν ακουσει για κοινες πολεμικες ασκησεις με τους φονιαδες ακροδεξιους Σιωνιστες στο ονομα των πετρελαιων και των κερδων των πολυεθνικων.

Μια αλλη αποψη βρηκα πιο κατω.Δεν απευθυνεται προφανως στο 80% αυτοι εχουν την γνωμη τους. Μαλλον στην μειοψηφια απευθυνεται αυτο το αρθρο.Που ψαχνει αναρωτιεται και αμφισβητει.

http://diktiospartakos.blogspot.gr/2014/12/blog-post_332.html

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Στυγνή προπαγάνδα υπέρ των πολεμικών βιομηχανιών-ο μιλιταριστικός κεϋνσιανισμός σημαίνει Πόλεμο και Κέρδη των Βιομήχανων-Εμπόρων του Ολέθρου!

Το παρακάτω κείμενο έρχεται να αποδείξει ότι «του Παραλόγου η Θητεία», απόρροια του ίδιου του αστικού κράτους, είναι απλό ανέκδοτο μπροστά στο Παράλογο του Καπιταλιστικού συστήματος. Αν και οι μιλιταριστές ανέκαθεν απαντούν κανόνια στο δίλημμα «κανόνια ή βούτυρο», οι απολογητές του καπιταλισμού δεν περιορίζονται μόνο να απαντήσουν ότι «θέλουμε κανόνια για να μας εξασφαλίσουν το βούτυρο», αλλά επιχειρούν να μας πείσουν για τις θετικές κοινωνικές συνέπειες της ανάπτυξης πολεμικής βιομηχανίας.

Είναι χαρακτηριστικό όμως ότι δεν έχουν βγάλει κανέναν συμπέρασμα από την ιστορία.

Μιλούν για τις θετικές επιδράσεις του πολεμικού επανεξοπλισμού του Χίτλερ αφαιρώντας το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο, την άνοδο του μιλιταρισμού-εθνικισμού-φασισμού και της ιδεολογίας του ρεβανσισμού,  τον επεκτατισμό των ΝΑΖΙ και την τελική ανυπέρβλητη καταστροφή που επέφεραν.

Παρουσιάζουν το παράδειγμα της Βρετανίας χωρίς να ενδιαφέρονται για την υπερεκμετάλλευση των αποικιών, τα δύο παγκόσμια πολεμικά σφαγεία που απαίτησε η διατήρηση της αυτοκρατορίας και η τελική κατάρρευση αυτής κάτω από το τεράστιο οικονομικό βάρος των αναμετρήσεων.

Δηλώνουν ικανοποιημένοι από την άνοδο της Αμερικανικής Υπερδύναμης ξεχνώντας τη διαπλοκή τους με το Ναζιστικό καθεστώς, τον Ψυχρό Πόλεμο, τις ατελείωτες επεμβάσεις και τα δικτατορικά πραξικοπήματα που ενίσχυσαν πολιτικά-οικονομικά-στρατιωτικά, μοιράζοντας και ξαναμοιράζοντας τον κόσμο.

Μιλούν για άνοδο της οικονομίας, επενδύσεις, θέσεις εργασίας, τεχνολογικές καινοτομίες…

Αυτό που δε λένε είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να στηθεί πολεμική βιομηχανία χωρίς κρατικά συμβόλαια και χωρίς διεκδίκηση από το παγκόσμιο εμπόριο του θανάτου. Για αυτό απαιτούν θυσίες από το φορολογούμενο εργαζόμενο λαό με ταυτόχρονες περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, εμπλοκή στους πολέμους της Νέας Τάξης, συμμετοχή σε ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ (αλήθεια υπολογίζεται και το κόστος της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ που μόνο την τελευταία τριετία έφτασε τα 16 δις δολάρια;). Φυσικά, αποκρύπτουν την συνεργασία δημοσίου-ιδιωτικού τομέα, όπου το κράτος βάζει τα εξοπλιστικά συμβόλαια-εγκαταστάσεις κλπ ενώ η ιδιώτης την εργολαβία! Έτσι λοιπόν μπορεί τα τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα να συνέβαλαν στην Χρεωκοπία που φόρτωσαν στον εργαζόμενο λαό μας, αλλά «στήθηκαν» οι Κόκκαλης-Μυτιληναίος- Χούμπαυλης κλπ. που τώρα κάνουν δουλειές με το ΝΑΤΟ και τεράστιες εξαγωγές.

Αλήθεια, που είναι το «Εθνικό Συμφέρον» σε όλα αυτά; Δεν κρύβονται αποκλειστικά ταξικά, αστικά συμφέροντα πίσω απ΄όλα αυτά;

Όσον αφορά τις θέσεις εργασίας να θυμίσουμε αφενός τους εργασιακούς όρους γαλέρας που επιβάλλει κάθε φορά ο ιδιώτης εργολάβος και την τραγική κατάσταση των εργαζόμενων  στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά-Ελευσίνας, όπου όχι μόνο τους χρωστούν μισθούς-αποζημιώσεις-ασφαλιστικές εισφορές, αλλά τώρα τους έχουν βάλει να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, μέχρι να ολοκληρωθεί η ναυπήγηση των πλοίων-υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού.  Και οι ευθύνες του εργοδοτικού-κρατικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι τεράστιες…

Τέλος, όσοι μιλούν για καινοτομίες και σύνδεση πολεμικής βιομηχανίας-πολεμικών βιομηχανιών θα πρέπει να μην αποκρύπτουν τις αιματοβαμμένες στοχεύσεις στους φοιτητές, των οποίων την άμισθη εργασία εκμεταλλεύονται στα διάφορα projects και την συνάφεια άμυνας-ασφάλειας, όπου τα διάφορα προϊόντα της πολεμικής βιομηχανίας αποτελούν μέσα παρακολούθησης-ελέγχου-καταστολής των κοινωνικών κινημάτων.

ΠΙΣΩ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ-ΠΙΣΩ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΩΝ ΕΜΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΩΝ ΤΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ!

Δείτε τι γράφουν και βγάλετε τα συμπεράσματα σας:

Στρατηγική επιλογή… μιλιταριστικός κεϋνσιανισμός

Η στρατιωτική εκβιομηχάνιση ως φάρμακο για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Σύντομη ιστορική αναδρομή.

Μετά και την πρόσφατη οικονομική κρίση ο ρόλος του κράτους επαναξιολογείται μέσα στη λειτουργία του οικονομικού συστήματος. Επανέρχεται το πρότυπο του κράτους επενδυτή και του κράτους που παρεμβαίνει θεσμικά για την εύρυθμη λειτουργία των αγορών. Μέσα στα πλαίσια αυτά αξίζει να αξιολογηθεί και το δόγμα του λεγόμενου και ως Μιλιταριστικού Κεϋνσιανισμού (Military Keynesianism).

Ας δούμε όμως πρώτα ορισμένα ιστορικά στοιχεία.

Του Ανδρέα Αττάλογλου (υποψήφιος Διδάκτωρ Καινοτομίας)

Η οικονομική κρίση του 1929 δημιούργησε ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τις δυτικές οικονομίες. Οι λύσεις της κρίσης αναζητήθηκαν και βρέθηκαν στις σκέψεις του Κέυνς ο οποίος στο βιβλίο του με τίτλο «The End of Laissez Faire» (1926) είχε εκφράσει τη σκέψη του ότι έπρεπε τα κράτη να αναλάβουν ενεργό οικονομικό ρόλο ώστε να καλύψουν τις αδυναμίες του συστήματος της αγοράς. Οι απανωτές κρίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, κατά τη δεκαετία 1920-1930, με το επακόλουθο οικονομικό κραχ του 1929 έφεραν στο προσκήνιο την ανάγκη για την αναθεώρηση των κυβερνητικών πολιτικών.

Η Αμερική βάσισε τις ελπίδες της στον φέρελπι απόφοιτο της νομικής του Χάρβαρντ Franklin Delano Roosvelt (1882 – 1945) που εκλέχθηκε το 1932 Πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο Ρούσβελτ εφάρμοσε πρωτοποριακές πολιτικές σε όλους τους τομείς και εγκαινίασε μια νέα πολιτική συμφωνία που έμεινε γνωστή ως «New Deal» και στηριζόταν σε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα οικονομικών παρεμβάσεων και κοινωνικών παροχών. Η συνταγή φάνηκε να λειτουργεί με επιτυχία και σύντομα μια σειρά από κρατικές επενδύσεις λειτούργησαν σαν μοχλός ανάπτυξης τόσο για την Αμερικανική όσο και για την διεθνή και κυρίως Ευρωπαϊκή οικονομία . Βέβαια στην Ευρώπη η ανταπόκριση στα καινούργια οικονομικά δεδομένα δεν ήταν ομοιόμορφη.

Από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες η Γερμανία επηρεάσθηκε με τον πλέον καταλυτικό τρόπο αφού η δεινή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει ο γερμανική οικονομία δεν επέτρεψε την επιβίωση της ονομαζόμενης και ως Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που ήταν αποτέλεσμα της γερμανικής επανάστασης του 1918. Αντίθετα οι Ναζί ανήλθαν στην εξουσία και με τη σειρά τους επιδόθηκαν σε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα κρατικών επενδύσεων που μεταξύ άλλων περιελάμβανε και σημαντικούς στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Οι εξοπλισμοί ξαφνικά αναδείχθηκαν σε κινητήριο δύναμη της Μεσοπολεμικής Ευρώπης. Ιδίως η Μεγάλη Βρετανία αντιδρώντας στον εξοπλιστικό πυρετό της Γερμανίας ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ναυπήγησης πολεμικών πλοίων που στην κυριολεξία έσωσε την προβληματική ναυπηγική υποδομή της χώρας.

Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η στρατιωτική βιομηχανία μετατράπηκε σε κινητήριο δύναμη της Αμερικανικής και παγκόσμιας οικονομίας. Η ύφεση και η ανεργία στην αμερικανική οικονομία τερματίσθηκε με εντυπωσιακό τρόπο αφού η ανεργία υποχώρησε από το 14% το 1940 στο 2 % το 1943 (παράλληλα με την επιστράτευση περίπου 12 εκατομμύρια νέων Αμερικανών) ενώ οδήγησε και στην περεταίρω εκβιομηχάνιση της αμερικανικής οικονομίας με εκατομμύρια αγρότες να αφήνουν την ύπαιθρο για να ενταχθούν ως εργάτες σε βιομηχανικά εργοστάσια. Το αποτέλεσμα της ανάπτυξης της αμερικανικής στρατιωτικής βιομηχανίας ήταν να μειωθούν σημαντικά οι οικονομικές ανισότητες δεδομένου ότι η αύξηση της απασχόλησης επέδρασε θετικά στην περισσότερο δίκαιη κατανομή του πλούτου.

Παράλληλα η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανέπτυξε ισχυρούς δεσμούς με την επιχειρηματική ελίτ της χώρας. Πρόκειται για μια σχέση που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ αποκάλεσε με δεικτικό τρόπο ως «στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» το οποίο και ενισχύθηκε από την μετακίνηση στελεχών μεταξύ των δύο πλευρών. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι η ανάγκη για εντατική στρατιωτική παραγωγή βοήθησε στη δημιουργία έξυπνων επιχειρηματικών δικτύων ανάμεσα σε προμηθευτές και μεταποιητές και στην απόκτηση δεξιοτήτων διοίκησης υψηλού επιπέδου από τις Αμερικανικές εταιρείες.

Μάλιστα η διοικητική αυτή γνώση μεταφέρθηκε από τους Αμερικανούς με επιτυχία και στην Ιαπωνία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και βοήθησε στη δραματική ανάπτυξη της ιαπωνικής βιομηχανίας. Επιπλέον αξίζει να αναφερθεί ότι αυτό το ευφυές βιομηχανικό σύμπλεγμα αποδείχθηκε ιδιαίτερα ανθεκτικό και αποδοτικό προσφέροντας υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στις δυτικές πολιτείες των ΗΠΑ (που δεν διέθεταν προηγούμενη σοβαρή βιομηχανική υποδομή), όπου και κυρίως εγκαταστάθηκε η νέα στρατιωτική βιομηχανική υποδομή , ακόμα και όταν από το 1970 και ύστερα πολλές αμερικανικές βιομηχανίες προτίμησαν να δημιουργήσουν παραγωγικές υποδομές σε χώρες με συγκριτικά φθηνότερο κόστος παραγωγής (Palat, 2004: 17).

Τα πλεονεκτήματα και οι επιπτώσεις από την εφαρμογή του μιλιταριστικού κεϋνσιανισμού

Το μοντέλο λοιπόν της οικονομικής ανάπτυξης μέσω δημόσιων επενδύσεων ακόμα και για εξοπλισμούς φαίνεται ότι λειτούργησε ως αντίβαρο για την οικονομική ύφεση της δεκαετίας του 1930. Οι δεσμοί αλληλεξάρτησης που δημιουργήθηκαν εκ τότε ανάμεσα στις κυβερνήσεις και τη βιομηχανία και οι ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες οδήγησαν στην επικράτηση της θεωρίας του μιλιταριστικού Κεϋνσιανισμού. Ας αναλύσουμε όμως λίγο καλύτερα τις ιδιαίτερες εκδοχές του μοντέλου αυτού.

Κατ’ αρχάς, η δημόσια δαπάνη για εξοπλισμούς θεωρείται ότι αποτελεί μια τονωτική ένεση για την οικονομία μιας χώρας μιας και βοηθάει στην αύξηση των επενδύσεων και της γενικής κατανάλωσης. Αρκεί βέβαια αυτή η συνθήκη να περιλαμβάνει την εγχώρια απασχόληση παραγωγικών συντελεστών. Παράλληλα η αύξηση των δαπανών για σύγχρονα όπλα περιλαμβάνει και σημαντικές επενδύσεις στον τομέα της έρευνας και της ανάπτυξης (R&D) που αποτελεί πολλαπλασιαστή ιδιαίτερης βαρύτητας για την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας. Στο βαθμό μάλιστα που αυτή η υποδομή επιτυγχάνεται να μεταφερθεί και στη μη στρατιωτική βιομηχανία τότε παρατηρείται μια σημαντική διάχυση γνώσης και καινοτομίας σε όλη την οικονομία που αποκτά κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Εκτός των άλλων η μεγέθυνση της στρατιωτικής υποδομής απαιτεί και περισσότερο προσωπικό για την εξυπηρέτηση της. Ως ακολούθως ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού εντάσσεται σε στρατιωτική υπηρεσία αποφεύγοντας την ανεργία και αποκτώντας αξιοπρεπή εισοδήματα που του επιτρέπουν να συνεισφέρει στην ιδιωτική κατανάλωση και να έχει πρόσβαση στις υποδομές της υγείας και της παιδείας . Αποτέλεσμα των παραπάνω αναφερόμενων επιλογών και του γενικότερου κρατικού παρεμβατισμού ήταν η μέση ανεργία δεκαεπτά ανεπτυγμένων δυτικών χωρών να κινείται το 1960 κατά μέσο όρο στο 3,4% ενώ το 1996 (δεκαετία σημαντικής μείωσης των δημοσίων και ιδιαίτερα των στρατιωτικών δαπανών) να εκτινάσσεται στο 9% (Schuknecht, 2000:81).

Από την άλλη ωστόσο, όπως παρατηρεί και ο Henry Hazlitt στο βιβλίο του “Economics in one Lesson” (1946), οι στρατιωτικές επενδύσεις περιλαμβάνουν μεγάλα κόστη ευκαιρίας (δαπάνες που θα μπορούσαν να κατευθυνθούν απευθείας στην παιδεία, στην υγεία και στην ανάπτυξη της ιδιωτικής οικονομίας) ενώ η οικονομία επιβαρύνεται με δημόσια ελλείμματα που πρέπει να καλυφθούν με πρόσθετη φορολόγηση. Επιπλέον δημιουργείται μια κρατικοδίαιτη βιομηχανία με μειωμένη ανταγωνιστικότητα που εμποδίζει την ανάπτυξη των υγιών ιδιωτικών επενδύσεων.

Οι κυβερνήσεις συμμετέχουν άμεσα στις επιχειρήσεις, ως αγοραστές ή πωλητές, ιδιαίτερα κατά τις περιόδους του πολέμου, όπου τα κρατικά συμβόλαια προσφέρουν έναν από τους πιο αποτελεσματικούς δρόμους ανάπτυξης στις επιχειρήσεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι αναπόφευκτη η δημιουργία ενός μεγεθυμένου κρατικού μηχανισμού που λειτουργεί αδρανειακά (μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου οι στρατιωτικές δαπάνες συνέχισαν να αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό της εθνικής δαπάνης των ΗΠΑ) συνεχίζοντας να παρέχει υποστήριξη σε ένα τεράστιο βιομηχανικό σύμπλεγμα η κατάρρευση του οποίου θα επιφέρει σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Παράλληλα η ανάπτυξη μιας πολιτικής μιλιταριστικού κεϋνσιανισμού δεν αποφέρει μόνο οικονομικά αποτελέσματα. Αντίθετα επιδρά με έμμεσο τρόπο σε θέματα πολιτικής και οικονομικής ανάπτυξης. Ένα πρώτο συμπέρασμα που απορρέει από την ιστορική παρατήρηση της ανάπτυξης των στρατιωτικών βιομηχανιών είναι ότι βοηθούν στη δημιουργία εξαιρετικά αποτελεσματικών επιχειρηματικών δικτύων. Η διαχείριση των δικτύων αυτών αλλά και της ίδιας της παραγωγικής διαδικασίας απαιτούν ανάπτυξη διοικητικών και τεχνικών δεξιοτήτων. Αυτό συμβαίνει γιατί οι απαιτήσεις της στρατιωτικής παραγωγής δεν είναι μονοσήμαντα εστιασμένες στην επίτευξη χαμηλού κόστους και υψηλής ποσότητας παραγωγής.

Αντίθετα η παραγωγή σύγχρονων οπλικών συστημάτων απαιτεί διατήρηση ποιοτικών στάνταρ υψηλού επιπέδου και ωθεί όλους τους συνεργάτες της παραγωγικής αλυσίδας να συμμορφώνονται σύμφωνα με αυτά. Η αποτελεσματικότητα αυτού του μοντέλου ανάπτυξης αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οπότε και οι Αμερικανοί μετέφεραν τη τεχνογνωσία τους σε συμμαχικές χώρες προκειμένου να ξεκινήσουν τη δική τους παραγωγή στρατιωτικού εξοπλισμού αλλά και προκειμένου να παραχθεί με μικρότερο κόστος αμερικανικός στρατιωτικός εξοπλισμός (κυρίως η περίπτωση των Ασιατικών κρατών). Ήταν μια επιλογή των ΗΠΑ στη βάση των γεωπολιτικών συσχετισμών της εποχής που σφράγισε όμως τη βιομηχανική ανάπτυξη των χωρών που «βοηθήθηκαν» από την αμερικανική τεχνογνωσία (Palat, 2004:36).

Είναι αλήθεια όμως ότι οι στρατιωτικές επενδύσεις σηματοδοτούν ένα μήνυμα κινδύνου προς τις χώρες που διαθέτουν συγκρουόμενα στρατηγικά συμφέροντα με την χώρα που εξοπλίζεται. Σύντομα μια κούρσα εξοπλισμών μπορεί να οδηγήσει σε κατάσταση ικανή να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ ανταγωνιζόμενων κρατών (ή να δημιουργήσει την αίσθηση αυτή) και να παράγει τις συνθήκες για πολεμική αναμέτρηση. Το ίδιο ισχύει και για το εσωτερικό της χώρας όπου και η παραγωγή των όπλων βασίζεται σε μια ρητορική φόβου του εχθρικού ξένου. Σε αυτήν την τραγική περίπτωση η διατύπωση της σκέψης του Mises ξεκαθαρίζει το τοπίο. «Η ευημερία που βασίζεται στη λογική του πολέμου είναι ταυτόσημη με την ευημερία που επέρχεται μετά από έναν σεισμό ή μια πανούκλα» .

Εκτός των άλλων η διαπλοκή μεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής εξουσίας είναι δεδομένη επιφέροντας συνέπειες στη διαφάνεια της λειτουργίας του οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Δίχως άλλο το τελικό βιομηχανικό προϊόν δεν είναι εύκολα εμπορεύσιμο καθώς για την προώθηση του απαιτεί μια συστηματική συνεργασία μεταξύ κρατικών υπηρεσιών και βιομηχανικών υποδομών. Ωστόσο μια τέτοια ενέργεια εμποδίζει την ανάπτυξη του ελεύθερου εμπορίου που αποτέλεσε και αποτελεί τη βάση του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος αλλά και τη βάση για την υγιή επέκταση και ανάπτυξη ενός σύγχρονου κράτους.

Μάλιστα, το εμπόριο επιφέρει τη δημιουργία σχέσεων αμοιβαίου οφέλους ανάμεσα σε διαφορετικές χώρες βοηθώντας την άμβλυνση των μεταξύ τους πιθανών διαφορών και την είσοδο τους σε μια σχέση που αποδίδει αμοιβαία οφέλη. Αντίθετα η πώληση όπλων αποτελεί μια κλειστή και ιδιαίτερη διαδικασία που συχνά συνδέεται με φαινόμενα αδιαφάνειας και διαφθοράς (ακόμα και σήμερα στις δημοκρατικές χώρες που προμηθεύονται σύγχρονα όπλα είναι παραπάνω από σύνηθες η προσφυγή στη δικαιοσύνη για ζητήματα διασπάθισης δημόσιου χρήματος και υπόγειων συναλλαγών).

Περεταίρω η παραγωγή σύγχρονων και απαιτητικών οπλικών συστημάτων δεν είναι πάντα επιτυχής καθώς εμπεριέχει τόσο υψηλό τεχνολογικό ρίσκο όσο και το ρίσκο της απαξίωσης του συστήματος σε σύντομο χρονικό διάστημα από μια καινούργια τεχνολογία. Το συμπέρασμα είναι σημαντικό τόσο όσον αφορά το δημόσιο κόστος από μια αποτυχημένη κρατική επένδυση όσο και από το γεγονός ότι δημιουργούνται επιχειρηματικά σχήματα που λειτουργούν στη βάση της ιδιοποίησης υψηλών κερδών και διάχυσης των υψηλών κοστών παραγωγής στο κοινωνικό σύνολο.

Σε αντίθετη λογική η συνεργασία ανάμεσα σε κράτη για την κοινή παραγωγή όπλων συνήθως αποτελεί ένα δείκτη αγαστής συνεργασίας και εμπιστοσύνης. Με αυτόν τον τρόπο ανταλλάσσονται σημαντικές συμφωνίες και μοιράζονται τα κόστη ανάπτυξης και παραγωγής σύγχρονου εξοπλισμού. Συνήθως τα κράτη συνδέονται από κοινά χαρακτηριστικά και επιδιώξεις (όπως για παράδειγμα με τις Σκανδιναβικές χώρες που συνεργάζονται για τις αμυντικές προμήθειες τους).

Συμπεραίνεται λοιπόν ότι κάθε χώρα που αναπτύσσει ή έχει αναπτύξει βιομηχανική υποδομή έχει στραφεί προς την παραγωγή σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού. Αυτό συμβαίνει ακόμα και αν πρόκειται για μια χώρα που δεν εμπλέκεται ή δεν έχει εμπλακεί τις τελευταίες δεκαετίες σε καμία πολεμική αναμέτρηση. Χαρακτηριστικά αναφέρεται το παράδειγμα της Σουηδίας. Η Σουηδία υπήρξε ένα φτωχό κράτος μέχρι και τις αρχές του 19ου αιώνα. Χωρίς να έχει πρόσβαση σε εκτενείς πλουτοπαραγωγικές πηγές στήριξε την ανάπτυξη της στη βιομηχανική επανάσταση του 19ου και του 20ου αιώνα. Πρόκειται για μια χώρα όπου έχει να αντιμετωπίσει πολεμική πρόκληση από το 1814.

Ωστόσο, διαθέτει μια ακμαία στρατιωτική βιομηχανία που παράγει όπλα για τη θεωρητικά δική της μικρή αγορά. Μάλιστα το γεγονός ότι οι Σουηδοί (και γενικά οι Σκανδιναβοί) διαθέτουν έντονα ανεπτυγμένο το εμπορικό πνεύμα έχει βοηθήσει στην επέκταση τους σε σημαντικές αγορές της αλλοδαπής ενώ ο μηχανισμός συνεργασίας μεταξύ της κυβέρνησης και του βιομηχανικού συστήματος είναι άψογος και διατηρεί μια αποτελεσματική σχέση για πάνω από έναν αιώνα.

Κατά πόσον όμως οι στρατιωτικές δαπάνες μπορούν και είναι σε θέση να αποτελέσουν εναρκτήρια αφορμή για την ανάπτυξη της βιομηχανικής υποδομής σε μια χώρα; Το ερώτημα είναι περισσότερο περίπλοκο από όσο φαίνεται. Μια αρχική απάντηση είναι ότι, όπως προαναφέρθηκε, η μεταφορά τεχνογνωσίας από τις ΗΠΑ σε χώρες χαμηλού κόστους του ειρηνικού (Ιαπωνία, Ταϊβάν, Νότια Κορέα, κ.λπ.) κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου λειτούργησε σαν καταλύτης για την ανάπτυξη της βιομηχανικής τους υποδομής. Ήταν μια σύνθετη επιλογή που βασίσθηκε σε γεωπολιτικά συμφέροντα αλλά και σε πραγματικές αμυντικές ανάγκες των κρατών αυτών.

Παράλληλα υπάρχει το παράδειγμα κρατών όπως το Ισραήλ και η Νότια Αφρική που αναγκάσθηκαν εκ των πραγμάτων (διεθνείς συνθήκες, αμυντικές ανάγκες, εμπάργκο) να αναπτύξουν δική τους ξεχωριστή βιομηχανική υποδομή και τεχνογνωσία προκειμένου να παράγουν τον οπλισμό που τους ήταν απαραίτητος. Τέλος υπάρχουν και τα κράτη σαν την Ελλάδα και την Τουρκία που για πολλές δεκαετίες προμηθεύονταν μεταχειρισμένο οπλισμό δυτικής ή ανατολικής προέλευσης καλύπτοντας με ιδιαίτερα χαμηλό κόστος τις αμυντικές τους ανάγκες. Ωστόσο από τη δεκαετία του 1970 και ύστερα αναγκάσθηκαν να προβούν σε προμήθειες σύγχρονων όπλων και ουσιαστικά έχουν βρεθεί σε έναν εξοπλιστικό ανταγωνισμό.

Ωστόσο, το σύγχρονο όπλο αποτελεί ένα σύνθετο βιομηχανικό προϊόν για την παραγωγή του οποίου δραστηριοποιείται μια ευρεία αλυσίδα εταίρων. Ως εκ τούτου όταν μια χώρα αγοράζει ένα όπλο ουσιαστικά δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να αναπτύσσει την οικονομία της παραγωγού χώρας και να επιδοτεί την ανάπτυξης της γνώση της (του ανθρώπινου κεφαλαίου) για την παραγωγή ακόμα πιο εξελιγμένων προϊόντων. Η στείρα αγορά σημαντικών ποσοτήτων οπλισμού για μεγάλα χρονικά διαστήματα δημιουργεί μια παθητική στάση απέναντι στην εξοπλιστική διαδικασία και απαξιώνει την παραγωγική υποδομή της αγοράστριας χώρας.

Αυτό συμβαίνει διότι το κόστος αγοράς, χρήσης και συντήρησης σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού είναι μια απολύτως δαπανηρή διαδικασία που επιβαρύνει σημαντικά τους οικονομικούς δείκτες μιας χώρας και απορροφά επενδυτικά κεφάλαια που θα μπορούσαν να στραφούν προς της βιομηχανική ανάπτυξη. Απαιτείται η ενεργοποίηση του εγχώριου παραγωγικού μηχανισμού προκειμένου τα οφέλη από την παραγωγική διαδικασία να διαχέονται και στην εσωτερική αγορά. Τα αντίθετα παραδείγματα στην ιστορία είναι πολλά ωστόσο αναφέρονται ενδεικτικά δύο παραδείγματα αυτοκρατοριών που κατέρρευσαν επειδή δεν επένδυσαν στην ανάπτυξη παραγωγικών υποδομών.

Το παράδειγμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 19ου αιώνα είναι ενδεικτικό. Οι Οθωμανοί ακολούθησαν μια απόλυτα οπισθοδρομική πολιτική σε θέματα παιδείας (αρνήθηκαν ακόμα και την τυπογραφία) ενώ η υστέρηση τους να ακολουθήσουν τις σύγχρονες τεχνικές εξελίξεις οδήγησε σε βιομηχανική εξάρτησή τους. Ακόμα και σε θέματα πολέμου η Οθωμανική Αυτοκρατορία χρησιμοποιούσε τον βρετανικό ή άλλο ξένο στρατιωτικό εξοπλισμό χωρίς να μπορεί να τον συντηρήσει ή αναπαράγει ή ακόμα και να τον χειρισθεί (καλούσαν ξένους ειδικούς).

Οι επιτελείς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν κινητοποίησαν κανέναν παραγωγικό μηχανισμό αλλά βασιζόμενοι στη λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πόρων της επικράτειας τους συνέχιζαν να πριμοδοτούν τις ξένες χώρες με δυσθεώρητα ποσά για να αγοράζουν όπλα αναγκαία για την αντιμετώπιση των εχθρών τους (Landes: 2005:494). Συνέπεια αυτού ήταν ότι όσο οι πολεμικές αναμετρήσεις αυξάνονταν σε ένταση και αριθμό τόσο οι ίδιοι αναγκάζονταν να καταφεύγουν σε σχεδόν ληστρικές επιδρομές στου υπηκόους της επικρατείας τους οποίους και ώθησαν σε σταδιακή εξαθλίωση ενώ δεν διέθεταν την γνώση προκειμένου να εξελίσσουν τις αμυντικές τακτικές τους.

Άλλο παράδειγμα μας έρχεται από την Ισπανική παντοκρατορία την εποχή των μεγάλων ανακαλύψεων των νέων χωρών. Η Ισπανία διέθετε αμύθητα πλούτη προερχόμενα από τις εκτενείς αποικίες της. Η διοικητή ελίτ του ισπανικού κράτους αναπαύτηκε στα πλούτη και επιδόθηκε σε σπάταλες ενέργειες επίδειξης πλούτου και σε πολεμικές αναμετρήσεις. Ωστόσο οι Ισπανοί δεν ασχολήθηκαν με την ανάπτυξη βιομηχανικής υποδομής αφού ότι επιθυμούσαν το αποκτούσαν εύκολα από τη διεθνή αγορά. Έτσι πολλές φορές βρέθηκαν να πολεμούν με τις χώρες από τις οποίες προμηθεύονταν όπλα και μεταποιητικά αγαθά. Η αυτοκτονική πολιτική αυτή της Ισπανίας την οδήγησε στην απαξίωση και στην απώλεια των προτερημάτων που με δυσκολία απέκτησε.

Εν Κατακλείδι

Ο Μιλιταριστικός Κεϋνσιανισμός αποτελεί μια συνειδητή επιλογή ανάπτυξης εθνικής βιομηχανικής υποδομής υψηλής τεχνολογίας. Έχει δε χρησιμοποιηθεί ουκ ολίγες φορές σε περιόδους κρίσης ως μια λύση διεξόδου. Οι επενδύσεις στην ανάπτυξη οπλικών συστημάτων προσφέρουν μια πλειάδα θετικών συνεργειών σε όλους τους κλάδους της οικονομίας και ιδιαίτερα σε αυτούς που συνδέονται με τομείς υψηλής τεχνολογίας και γνώσης. Αυτό συμβαίνει γιατί ένα σύγχρονο οπλικό σύστημα ωθεί όλους τους εταίρους – μέλη που συμμετέχουν στην αλυσίδας παραγωγής του να φθάσουν στα όρια των δυνατοτήτων τους.

Ως εκ τούτου η ανάπτυξη οποιοδήποτε σύγχρονου συστήματος προσφέρει πεδία διερεύνησης και πειραματισμού των συμμετεχόντων με νέες τεχνολογίες, συστήματα παραγωγής – οργάνωσης και υλικά που σαφώς σε ένα μεγάλο βαθμό μπορούν να μεταφερθούν σε άλλες εμπορικές εφαρμογές. Ωστόσο η ανάπτυξη εθνικής αμυντικής βιομηχανίας θα πρέπει να βασισθεί σε ρεαλιστικά οικονομικά πλάνα και στρατηγικές που θα στοχεύουν και στην εξαγωγή μέρους της παραγωγής προκειμένου να δημιουργηθούν εισροές στην οικονομία.

Σε κάθε περίπτωση η συνέργεια κράτους και επιχειρήσεων στον τομέα της άμυνας αποτελεί μονόδρομο και απαιτεί από την πλευρά του κράτους συνέπεια, δέσμευση και στρατηγική. Η σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα των αμυντικών βιομηχανιών συνδέεται άρρηκτα με τη σοβαρότητα και τις απαιτήσεις του κύριο πελάτη τους. Σε αντίθετη περίπτωση ένα αφερέγγυο κράτος απλά θα σκορπάει σημαντικούς πόρους σε πρότζεκτ με παραδοτέα αβέβαια και οπλικά συστήματα ανίκανα να σταθούν στην ιδιαίτερα ανταγωνιστική διεθνή αγορά.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. i)Το ΑΕΠ πολλών δυτικών χωρών το 1937 ήταν σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με το 1913 αποδεικνύοντας τον πυρετό των κρατικών επενδύσεων και των στρατιωτικών εξοπλισμών (Schuknecht – Tanzi, 2000:9).
  2. ii)Military-Industrial Complex Speech, Dwight D. Eisenhower, 1961 όπως ανακτήθηκε από http://coursesa.matrix.msu.edu/~hst306/documents/indust.html στις 09/03/2009.

iii) Αξίζει να αναφερθεί ότι σε ένα σύνολο δέκα επτά ανεπτυγμένων δυτικών χωρών (Αυστραλία, Αυστρία, Βέλγιο, Καναδά, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ) το ποσοστό του προσωπικού που απασχολείται στο δημόσιο τομέα αυξήθηκε από κατά μέσο όρο 2,4% το 1870 σε 18,4% το 1994 (Schuknecht – Tanzi, 2000:24). Κατ’ αυτόν τον τρόπο καταδεικνύεται η μεγέθυνση του κρατικού μηχανισμού κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα του στρατιωτικού προσωπικού που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του.

  1. iv) “War prosperity is like the prosperity that an earthquake or a plague brings.” (Mises, 1919) έγραψε Αυστριακός οικονομολόγος εννοώντας ότι και μετά από ένα σεισμό υπάρχει ανάπτυξη του κατασκευαστικού κλάδου αλλά αυτό δεν είναι ένα γεγονός για να μας χαροποιεί

Βιβλιογραφία

Higgs, Robert (2006), Depression, war, and cold war: studies in political economy, Oxford University Press
Keynes, John Maynard (1926), The End of Laissez-Faire: The Economic Consequences of the Peace, Hogarth Press
Landes, David S (1998), Ο Πλούτος και η Φτώχεια των Εθνών, εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη
Mises, Ludvig Von (1919), In Nation, State, and Economy, English edition, New York University Press, (1983)
Palat, Ravi Arvind (2004), Capitalist Restructuring and the Pacific Rim, Routledge
Schuknecht, Ludger, Tanzi Vito, (2000), Public Spending in the 20th Century: A Global Perspective, Cambridge University Press

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Αναρτήθηκε από Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων

Toυς βρηκα στο τουιτερ.

http://stekiargous.blogspot.gr/

Με το Νέο έτος ξεκινούν και δωρεάν μαθήματα Γερμανικών για απόρους
Ο χώρος βρίσκεται υπό αναδιαμόρφωση. Όσοι επιθυμούν να βοηθήσουν ευπρόσδεκτοι. Χρειαζόμαστε μια παλιά ξύλινη πόρτα για να την μετατρέψουμε σε ταμπέλα καθώς και βιβλία σχετικά με την αναρχία για την βιβλιοθήκη μας.

Δεν γνωριζα το ονομα Δημητρης ΜατσαληςHarbilas

Περισσοτερα για τον (πιθανα  Αργειτη ) Ματσαλη μπορειτε να βρειτε ΕΔΩ καθως επισης και στο πολυ καλο και τεκμηριωμενο βιβλιο του Χρ. Χαρμπίλα που κυκλοφορησε φετος απο την oportuna  Οι αναρχικοί της Πάτρας και του Πύργου Τέλη 19ου-αρχές 20ού αιώνα. Διασυνδέσεις, επιρροές, ο πολιτικός τους ρόλος.

Η αναφορα στον Ματσαλη ειναι στις σελιδες 139-144

Το αντεξουσιστικο κινημα κομματι του εργατικου κινηματος στην γεννεση του δεν επαψε ποτε να ειναι οργανικο κομματι της σκεψης και της δρασης της αριστερας. Αν και αβυσσος το χωριζει απο την εξουσιαστικη αριστερα και τον Σταλινισμο που την εξεφρασε για πολλα χρονια.

Και κατι ακομα .Στους Αναρχικους υπαρχουν ατομιστες ,συλλογικοι, βιαιοι, ειρηνιστες , διανοουμενοι , πρακτικιστες , αρνητες καθε ιδεολογιας και θεσμικης πολιτικης δρασης , εργατιστες, και καθε ομαδα που μπορειτε να σκεφτειτε.Το τσουβαλιασμα ολων αυτων με τους μπαχαλακηδες  και εκεινους που παραμυθιαζονται με την μασκα του Γκαυ Φωκς, ειναι τουλαχιστον αδικο και απλοικο.Ο Αναρχισμος μπορει να ειναι φιλοσοφια , πολιτικη δραση ,ιδεολογια, ολα μαζι , το καθενα χωρια η σε συνδιασμο με αλλα.

Η αποκεντρωση της εξουσιας η ομοσπονδιακη οργανωση της κοινωνιας , η διακριση των εξουσιων , η αμεση δημοκρατια και τοσα αλλα προταγματα των Αντεξουσιαστων εχουν επιρεασει τις κοινωνιες του σημερα υπαρχουν στα Συνταγματα και στην οργανωση των συγχρονων κρατων οπως των ΗΠΑ και της Ελβετιας για παραδειγμα και σιγουρα δεν ξεμπερδευουμε μαζι τους με απλοικα συθηματα οπως αυτα που εχουν κυριαρχησει εναντιον τους απο τους αντιπαλους τους εξουσιαστες.

Τωρα ποτε θα παρουμε συνταξη και ποσα λεφτα αυτο ειναι μια αλλη συζητηση. Αν συνεχισουμε να ψηφιζουμε τους γνωστους που μας εφεραν μεχρι εδω τρωγοντας τα λεφτα των κρατησεων μας μπορει στα 67 να μας πεταξουν και κανενα επιδομα θερμανσης αντι συνταξης

http://argolika.gr/index.php/2

Ανοιξε η εφαρμογή του «Ατλας» που δίνει τη δυνατότητα στους ασφαλισμένους του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ, του ΕΤΑΑ και του ΟΓΑ να δουν τα ενσημά τους από το 1994 και μετά online.

To μόνο που απαιτείται να κάνει κανείς μπαίνοντας στην ιστοσελίδα «www.atlas.gov.gr» είναι να συμπληρώσει στα ειδικά πεδία το ΑΜΚΑ του και τους κωδικούς του taxisnet

ΓΓΠΣ

ΑΤΛΑΣ

Follow me on Twitter

Δεκεμβρίου 2016
Δ T Τ T Π S S
« Νοέ.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,028,498

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Η αποστολή του Αστέρα για το ματς με τη Βέροια Δεκεμβρίου 9, 2016
    Από 18 ποδοσφαιριστές αποτελείται η αποστολή του ΑΣΤΕΡΑ για την αναμέτρηση της 14ης αγωνιστικής με τη Βέροια (10/12, 15:00) στο "Θεόδωρος Κολοκοτρώνης". Τερματοφύλακες 30. Αθανασιάδης, 90. Donnarumma Αμυντικοί 18. Γιαννούλης, 25. Μπέρτος, 35. Ευαγγέλου, 77. Κυριακόπουλος, 96. Igor Μεσοι 11. Nico Fernandez, 13. Τσουκαλάς, 17. Iglesias, 19. Τσιλιανίδ […]
  • Οι Τούρκοι δεν εμποδίζουν τη μεταφορά προσφύγων στα νησιά του Αιγαίου Δεκεμβρίου 9, 2016
    Φόβοι ότι έχουν αφεθεί αφύλακτες οι «κλειστές» δομές στην Τουρκία - Οι διακινητές έπιασαν δουλειά ανενόχλητοι Ανησυχία προκαλεί η άφιξη 200 προσφύγων στη Λέσβο, από τις 03.00 έως 06.00 τα ξημερώματα της Παρασκευής, σε τέσσερα περιστατικά ανοικτά της Συκαμνιάς στα βόρεια, στα Τσόνια στα βορειοανατολικά του νησιού και στην περιοχή του αεροδρομίου της Μυτιλήνης […]
  • Η IV Μεραρχία Πελοποννήσου απελευθερώνει το Αργυρόκαστρο, 8 Δεκεμβρίου 1940 Δεκεμβρίου 9, 2016
    Μία από τις πιο ένδοξες σελίδες της ελληνικής ιστορίας έγραψε στο Αργυρόκαστρο η IV Μεραρχία Πελοποννήσου το 1940 όταν, στις 8 Δεκεμβρίου, πήρε το Αργυρόκαστρο. Η IV Μεραρχία Πελοποννήσου ξεκίνησε από την Τρίπολη στις αρχές Νοεμβρίου 1940 και αφού ολοκλήρωσε την επιστράτευσή της, μετακινήθηκε στο Ναύπλιο στις 19 Νοεμβρίου 1940 και από εκεί στην Καλαμπάκα. Υπ […]
  • Αρκαδικός: Πρωινή προπόνηση και αναχώρηση για Λάρισα Δεκεμβρίου 9, 2016
    Με την πρωινή προπόνηση της Παρασκευής ολοκλήρωσε την προετοιμασία του για το παιχνίδι με τον Γ.Σ. Λάρισας  ο Αρκαδικός. Ο coach Γιάννης Διαμαντάκος δούλεψε εντατικά με τους παίκτες του όλη την εβδομάδα  χωρίς προβλήματα , έτσι ώστε να είναι έτοιμοι για τη σημαντική εκτός έδρας αναμέτρηση . Η αποστολή της ομάδας θα αναχωρήσει  το μεσημέρι για τη Λάρισα. Ειδή […]
  • Μαγεία από ψηλά: Φωτογραφίες της χριστουγεννιάτικης Τρίπολης με drone Δεκεμβρίου 9, 2016
    Ανεπανάληπτες μπορούν να χαρακτηριστούν οι φωτογραφίες του κ. Γιώργου Συμπόνη οι οποίες δείχνουν την πανοραμική άποψη από την πλατεία Πετρινού των ώρα της φωταγώγησης του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Τρίπολη. Όπως θα δείτε στις φωτογραφίες τις οποίες έχει αναρτήσει στον προσωπικό του λογαριασμό σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, τα πυροτεχνήματα και τα λαμπι […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ελος Κοιλαδας ΙΓΜΕ Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ βαρεα μεταλλα στο νερο δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο κατοχη καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates