You are currently browsing the category archive for the ‘Προσωπα’ category.

IN MEMORIAM ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΒΑΛΗ

Σήμερα Τρίτη 26 Μαρτίου, στις 3 μ.μ στο Πορτοκαλί Ραδιόφωνο η εκπομπή «ΛΙΜΠΡΟ ΝΤ’ ΟΡ…αντζ: οι άνθρωποι πίσω από τα βιβλία» είναι αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του ποιητή Γιώργου Ρούβαλη. Καλεσμένη του Πέτρου Κακολύρη η ποιήτρια και μεταφράστρια Αμαλία Ρούβαλη, αδελφή του ποιητή.

Συντονιστείτε στο Πορτοκαλί ραδιόφωνο ή ακούστε απευθείας από εδώ https://portokaliradio.gr...

Πορτοκαλλι ραδιο

Γιωργος Ρουβαλης

Βιογραφία

Γεννήθηκε το 8 Οκτωβρίου 1949 στην Αθήνα, με καταγωγή από το Ναύπλιο, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1967–1972) και Κοινωνιολογία (Université de Paris V – René Descartes), Ιστορία, Λατινοαμερικανικές Σπουδές (Université de Paris III – Institut des Hautes Etudes de l’Amerique Latine), Διεθνείς Σχέσεις (Université de Paris II – Institut des Hautes Etudes Internationales) και Δημόσιο Δίκαιο στο Παρίσι (Université de Paris II – Pantheon) (1972–1980), απ’ όπου πήρε διδακτορικό στην Ιστορία (Ecole de Haute Etudes en Science Sociales, Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre, 1985).[1][2]

Έχει διδάξει στο Μεξικό, στο Μητροπολιτικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο (Universidad Autónoma Metropolitana) και το Αυτόνομο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού (Universidad Nacional Autónoma de México) στην Πόλη του Μεξικού (1981–1985)· και στη Βενεζουέλα, στο Πανεπιστήμιο Σιμόν Μπολίβαρ (Universidad Simón Bolívar) και στο Ινστιτούτο Ανωτέρων Διπλωματικών Σπουδών του Υπουργείου Εξωτερικών της Βενεζουέλας (1996–2001). Έχει κάνει διαλέξεις και σεμινάρια σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής (Μεξικό, Περού, Εκουαδόρ, Βραζιλία).[3]

Υπήρξε στέλεχος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, μεταφραστής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και διοικητικός υπάλληλος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Από το 2004 είναι συνταξιούχος, μένει στην Αθήνα και παραδίδει μαθήματα Ιστορίας και Λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής στην Εταιρεία Φίλων του Λαού – Λαϊκό Πανεπιστήμιο.

Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού Μανδραγόρας, εκδότης του περιοδικού τόμου Ναυπλιακά ανάλεκτα του Δήμου Ναυπλιέων, σύμβουλος του αθηναϊκού ισπανόφωνου περιοδικού Vision Latinoamericana και του ηλεκτρονικού περιοδικού Amerikalatina. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών, γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Ισπανιστών από το 2005 και μέλος της Asociación Internacional de Hispanistas και της Εταιρείας Λατινοαμερικανικών Σπουδών (Latin American Studies Association, LASA).

Εργογραφία

Στο έργο του συμπεριλαμβάνονται ποιήματα και διηγήματα, δύο μυθιστορήματα, άρθρα, μεταφράσεις, βιβλιοκρισίες και συνεργασίες σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, έντυπα και ηλεκτρονικά — Πρίσμα, Το Δέντρο, Η Λέξη, Διαβάζω, (δε)κατα, Poetix, Γράμματα και Τέχνες, Μανδραγόρας, Κουκούτσι, Αντί, Το Ποντίκι, Ιστορία Εικονογραφημένη, Τα Αργολικά, Poeticanet, Οδός Πανός, Δρομολόγιο (Σέρρες), Μετάφραση, Παρέμβαση (Κοζάνη), Ναυπλιακά ανάλεκτα, Ναύδετο, Ένεκεν (Θεσσαλονίκη) κ.ά.

Ο Θανάσης Βαλτινός χαιρέτισε το πρώτο του βιβλίο Επιστροφή στ’ Ανάπλι και άλλα ποιήματα, γράφοντας στην Αυγή:

«[…] Είχα καιρό να συγκινηθώ έτσι από ποιήματα. Προσπαθώ να ελέγξω τη συγκίνησή μου, να εντοπίσω δηλαδή τις αρετές του ποιητή […] το χιούμορ του, η άφοβα ομολογημένη γλυκερή νοσταλγία του για την πατρίδα, η έλλειψη μεμψιμοιρίας για τη ζωή, η ποιητική, η υστεροφημική του ολιγάρκεια, η αγάπη του γι’ αυτούς που τον περιστοίχισαν — κυρίως στα νιάτα του — και έχουν πια στοιχειώσει. […] Είναι πειστικός».[4]

Σύμφωνα με τον ποιητή και δοκιμιογράφο Δημήτρη Ι. Καραμβάλη,

«Ο Γιώργος Ρούβαλης [στα πεζογραφήματά του] αυτοσαρκάζεται και οικτίρει, με μια πένα διεισδυτική και οξύτατη, με μαστοριά στην αφήγηση και τη στωικότητα των γεγονότων […]».[5]

Τέλος, ασχολείται με την τοπική ιστορία του Ναυπλίου, έχοντας παρουσιάσει τρία βιβλία που καλύπτουν τις δεκαετίες 1940–1970 και ανασυνθέτουν με βιογραφίες και πρωτότυπες φωτογραφίες την κοινωνία εκείνων των ετών, γράφοντας τη μικροϊστορία του τόπου.[6][7]

Ποίηση

Πεζογραφία

Τοπική ιστορία

  • Ναύπλιον, Σπηλιάδου 1, αφήγημα, Ναύδετο, Ναύπλιο, 2008.
  • Οι πέτρες και οι άνθρωποι: Μικροϊστορία του Ναυπλίου, Ναύδετο, Ναύπλιο 2008.
  • Ψαρομαχαλάς: Η ψυχή του Ναυπλίου, Ο κήπος με τις λέξεις, 2012.

Επιμελητής έκδοσης

  • Tάκης Ρούβαλης, Άρθρα και χρονογραφήματα στη «Μάχη» 1962–63, Εισαγωγή, επιμέλεια έκδοσης Γιώργος Ρούβαλης, ιδιωτική έκδοση, Ναύπλιο 2003.
  • Τερέζα Ρούβαλη, Τα αμαρτήματα της φυλής (Ποίηση και πεζά), Επιμέλεια έκδοσης Γιώργος Ρούβαλης, Εκδόσεις Βερέττας, Αθήνα 2010.
  • Θεοδόσης Δημόπουλος, Ιστορία του Ναυπλίου, Εισαγωγή, επιμέλεια έκδοσης Γιώργος Ρούβαλης, 2 τόμοι, Έκδοση Δήμου Ναυπλιέων, 2010.

Δημοσιεύσεις σε άλλες γλώσσες

  • «Λιλιάνα», διήγημα, Solar, Revista del Instituto Chihuahuense de la Cultura, τχ. 66 (Σεπτέμβριος 2009), σσ. 73–75.
  • «Πόλη του Μεξικού», ποιήματα, La Otra, Version impresa, τχ. 12 (Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2012), σσ. 16–19.

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

Μεταφράσεις λογοτεχνίας

  • Χούλιο Ραμόν Ριμπέυρο, Ο λόγος του μουγκού, διηγήματα, Κέδρος, Αθήνα 1981. (Με εισαγωγή του μεταφραστή για την περουάνικη λογοτεχνία.)
  • Eπιλογή, μετάφραση, Νέοι Πεζογράφοι της Λατινικής Αμερικής, ανθολογία διηγημάτων, Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1994.
  • José Emilio Pacheco, Μάχες στην έρημο, νουβέλα, Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1994. (Με εισαγωγή του μεταφραστή για τη λατινοαμερικάνικη και μεξικάνικη λογοτεχνία.)
  • Alfredo Bryce Echenique, Ένας κόσμος για τον Τζούλιους, μυθιστόρημα, Scripta, Αθήνα 2005.
  • Guillermo Cabrera Infante, Τρεις ταλαίπωροι τίγρεις, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Τόπος, Αθήνα 2009. (Με εισαγωγή του μεταφραστή για την κουβανική λογοτεχνία και τον συγγραφέα.)
  • Ricardo Pozas, Χουάν Πέρες Χολότε: Η ζωή ενός ινδιάνου Τσοτσίλ, ανθρωπολογικό αφήγημα, Ροές, Αθήνα 2008. (Με εισαγωγή του μεταφραστή για τους Ινδιάνους στη Λατινική Αμερική και το Μεξικό.)
  • José Emilio Pacheco, Έσχατη προδοσία: Ανθολογία ποίησης 1958–2000, Ηριδανός, Αθήνα 2010. (Με εισαγωγή του μεταφραστή για τον ποιητή και το έργο του.)
  • Graciliano Ramos, Άγονες ζωές (Vidas secas), μυθιστόρημα, Κοινωνία των (δε)κάτων, 2012. (Μετάφραση από τα πορτογαλικά, με εισαγωγή του μεταφραστή.)
  • Lêdo Ivo, Η θάλασσα και τα πλοία, ανθολογία ποίησης, δίγλωσση έκδοση πορτογαλικά/ελληνικά, Κοινωνία των (δε)κάτων, 2013. (Επιλογή, με εισαγωγή του μεταφραστή.)
  • Homero Aridjis, Ηλιακά και άλλα ποιήματα, Μετάφραση μαζί με την Έλσα Κορνέτη, Κοινωνία των (δε)κάτων, Αθήνα 2011.

Μεταφράσεις λογοτεχνίας σε περιοδικά

  • «Ποιήματα του Χοσέ Εμίλιο Πατσέκο και Οκτάβιο Πας», περιοδικό Μετάφραση τχ. 2 (Ιανουάριος 2003).
  • «Αφιέρωμα Λατινοαμερικάνοι συγγραφείς», περιοδικό Πνευματική Ζωή, τχ. 172 (Γενάρης – Φλεβάρης 2007).
  • «Σύγχρονη λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία», αφιέρωμα στο περιοδικό Διαβάζω, τχ. 487 (Ιούλιος – Αύγουστος 2008).
  • «Λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία» (ποίηση, πεζογραφία), ειδικό τεύχος του περιοδικού (δε)κατα αφιερωμένο στη λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία με Εισαγωγή και μετάφραση Γιώργου Ρούβαλη, τχ. 25 (άνοιξη 2011).

Κείμενα για τη λογοτεχνία σε περιοδικά

Κείμενα για την αναπλιώτικη ιστορία

  • «Τι έτρωγε ο παππούς μου: Μία οικογένεια αστών στο Ναύπλιο το 1920», Ναυπλιακά ανάλεκτα τχ. 6 (2007), σσ. 63–90.
  • «Το Ναύπλιο του 1500 στα βενετσιάνικα έγγραφα», Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη, 2015.[11]
  • «Ιστορία του Δικηγορικού Συλλόγου Ναυπλίου και ιστορικές αναφορές στη λειτουργία της Δικαιοσύνης στην πόλη του Ναυπλίου», Εφημερίς Νομική, ετήσια έκδοση του Δικηγορικού Συλλόγου Ναυπλίου, 2015, σσ. 25–29.
  • «Δικηγορικός Σύλλογος Ναυπλίου».[12]

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χαμογελάει, κοντινό πλάνο

Μακρινη θεια η κ Γουλανδρη (δευτερη ξαδερφη του πατερα μου) εφυγε απο την ζωη πληρης ημερων.Ενας ευγενης ανθρωπος μια αστη κυρια γεματη ενεργεια δρασεις και κοινωνικο περιβαλλοντικο εργο που  αφησε πλουσια παρακαταθηκη. Σαν μελος της Οικολογικης Κινησης Ερμιονιδας την ειχα επισκεφθει στο Μουσειο Φυσικης ιστοριας στην Κηφισια και μου εκανε την τιμη να μου δωσει ενα βιβλιο της με αφιερωση με σχεδια αγριολουλουδων της Ελλαδας που η ιδια ειχε ζωγραφισει.

Εξ αλλου σαν οικολογικη κινηση τοτε ειχαμε στενη συνεργασια με το μουσειο και το κεντρο υγροτοπων.

 

Μουσειο Φυσικης Ιστοριας

ANTIO ΚΥΡΙΑ NIKH…
Με λύπη σας ανακοινώνουμε ότι η Πρόεδρός μας Νίκη Γουλανδρή έφυγε από τη ζωή σήμερα Σάββατο, τα ξημερώματα.
Η κηδεία της θα γίνει την Τρίτη στις 12.00 το μεσημέρι στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Κηφισιάς.
Θα τη θυμόμαστε πάντα με αγάπη και σεβασμό. Η ανάμνησή της πάντα ας μας εμπνέει.
Φαλή Βογιατζάκη

Εφυγε πριν λιγες μερες η θεια μου (αδερφη του πατερα μου )Βιβη Κατσαΐτη Συκιωτη σε ηλικια 98 χρονων.Ερχομαι απο μια οικογενεια παλαιου τυπου απο κεινες που οι θειες ηταν και λιγο μαναδες μας.Μαλιστα η θεια μου η Βιβη (οπως και η Τερεζα απο την πλευρα της μανας μου) ηταν και κατα καποιο τροπο  υπευθυνη για την πολιτικη μου στρατευση που κρατα μια ζωη.

Με βιβλια κουβεντες παροτρυνση απο την εφηβικη ακομα ηλικια με εσπρωξε στην αριστερα. Αριστερη και η ιδια οπως και ο αντρας της ο Οδυσσεας που εφυγε σε σχετικα νεα ηλικια (φιλος και συντροφος του Λεκατσα προπολεμικα απο την Ιθακη)μελος της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ στην κατοχη και μετα(ειχε συλληφθει) με το ψευδωνυμο» Σοφια» ποτε δεν εφυγε απο την αριστερα.Μετα την διασπαση ακολουθησε σαν οργανωμενο μελος το ΚΚΕ εσ και κατεληξε (δυστυχως κατα τη γνωμη μου) στο τελος να ακολουθει το «εκσυγχρονιστικο»ΠΑΣΟΚ των Σημιτη και Βενιζελου.

Ηταν σε εκεινη την αστικη (μη προλεταριακη )αριστερα που διαβαζε βιβλια αγοραζε πινακες απο (ασημους τοτε) ζωγραφους που αργοτερα εγιναν γνωστα ονοματα της Ελληνικης τεχνης.Σε εκεινη την αριστερα που περιφρονουσε τα υλικα αγαθα αλλα ζουσε σε ομορφα σπιτια που αναζητουσε την αληθεια στο πνευμα αλλα δουλευε σκληρα.Που πιστευε σε εναν αλλο κοσμο δικαιοσυνης και αλληλεγγυης αλλα τελικα πανω απο ολα ηθελε μια Ελλαδα που θα ξεπερνουσε τον επαρχιωτισμο τον συντηρητισμο την υποτελεια που μας βασανιζαν και συνεχιζουν να μας βασανιζουν θα γινοταν ενα συγχρονο δημοκρατικο Ευρωπαικο ανεξαρτητο κρατος

Η ιδια απο οικογενεια ευκαταστατη της Κεφαλονιας (που ηρθε στην Αθηνα την δεκαετια του 1920 και κατοικησε σε ιδιοκτητο διορωφο σπιτι στα Εξαρχεια) ηταν κομματι αυτης της πρωτης αστικης ταξης του μεσοπολεμου μικρης και διακριτης οπου ολοι αυτοι που αργοτερα εγιναν διασημοι συγχρονοι πολιτικοι και καλλιτεχνες γνωριζονταν απο το σχολειο με τα μικρα τους ονοματα.Εξ αλλου μεγαλωσε σε ενα σπιτι βαθια θρησκευομενο (η ιδια εγινε αθεη) συντηρητικων αρχων (με πατερα μοναρχικο και πολυ αυστηρο με πολυχρονες σπουδες στο εξωτερικο)  και η δικη της επανασταση ηταν οχι μονο κοινωνικη αλλα και προσωπικη.Επιχειρηματιας στον χωρο της αισθητικης ανοιξε ενα απο τα πρωτα ινστιτουτα στην Αθηνα με πολυ δουλεια εφερε μηχανηματα και τεχνογνωσια απο το εξωτερικο ταξιδεψε και η ιδια αργοτερα σε ολο τον πλανητη (εγραψε μαλιστα και ενα μικρο βιβλιο με τις ταξιδιωτικες της εμπειριες)οχι μονο στην Ευρωπη αλλα και σε αλλα μερη.Κολυμβητρια μεχρι προχωρημενη ηλικια πανω απο τα 90, λατρης της Ιθακης τοπο καταγωγης του αντρα της.

Ενα πνευμα ανεξαρτητο ανυποτακτο σε καθε αυταρχισμο μια απο εκεινες της γυναικες που αλλαξαν την εικονα της γυναικας στην χωρα μας μετα τον πολεμο που αλλαξαν την χωρα μας.

Η θεια μου ηταν ενας απλος ανθρωπος.Γεματος αγαπη παντα ετοιμη να βοηθησει οπως μπορουσε αγωνιστρια στην ζωη, με υπεροχο ζεστο γαλαζιο βλεμμα που θα μεινει για παντα μεσα μου.Με αγαπουσε πολυ οπως λατρευε και τον πατερα μου τον αδερφο της  με μια αγαπη ξεχωριστη και βαθια.Το ιδιο την αγαπουσα την σεβομουν και την εκτιμουσα και εγω.

Δεν ηταν διασημη.Δεν ηταν πολιτικος καλλιτεχνης συγγραφεας δεν ειχε 150 χιλιαδες ακολουθους στα μεσα κοινωνικης δικτυωσης οπως διαβασα σημερα για ενα μοντελο.

Ηταν  ενας απλος ανθρωπος μια γυναικα δραστηρια ανεξαρτητη απο εκεινους τους ανθρωπους που ξαναεχτισαν την χωρα μετα τον εμφυλιο.Με δουλεια ονειρο καλοσυνη ευγενεια αλληλεγγυη ενα ηθος (που δεν εχει σχεση με την ηθικη)σταθερο σε ολη την ζωη .Ενας απλος καθημερινος ανθρωπος οπως τοσοι αλλοι αλλα και τοσο ξεχωριστος.

Βιβη Συκιωτη Κατσαΐτη.Ετσι για να υπαρχει το ονομα της στους ουρανους του διαδικτυου.

Aκολουθει κειμενο της Αμαλιας Ρουβαλη

Tην θεωρούσα πάντοτε «τρελλή κι αδέσποτη» την θεία Βιβή, είχε έναν τόνο φωνής επιτακτικό, τον κληρονόμησε στην μονοθυγατέρα της Έφη, το μέταλλο ήταν ωραίο. Είχαν όλοι, εκτός από την θεία Άννα, καταγάλανα μάτια, όλο το Κατσαϊταίικο, το πιο σκούρο γαλάζιο ήταν της Βιβής. Από παιδί, την θεωρούσα πολύ μπροστά από την εποχή της, είχε μιαν ανεμελιά και μια σοφία παράλληλα. Είχε παντρευτεί τον Οδυσσέα Συκιώτη, έναν καταμελάχρινο καλλονό, την καλλονή κληρονόμησε στην μονοθυγατέρα τους, επιχειρηματία, συλλέκτη γραμματοσήμων και σπαθιών. Ήταν μία γενιά που στις γυναίκες αρνιούνταν την πανεπιστημιακή μόρφωση, έτσι, η θεία Βιβή έγινε αισθητικός, για χρόνια είχαν ένα ινστιτούτο καλλονής στην Σόλωνος 45 μαζί με την μητέρα της Δήμητρας Γαλάνη. Αργότερα, επί Πατησίων και Κεφαλληνίας. Το σπίτι τους ήταν πάντα (από όσο εγώ θυμάμαι) στην αρχή της Δροσοπούλου, ένα πελώριο διαμέρισμα με διακόσμηση κλασσική, πίνακες αξίας και τα σπαθιά του Οδυσσέα. Τις προάλλες, που πήγαμε τον αδερφό κάπου εκεί, του έλεγα, «θυμάσαι?»-θυμάται. Είναι μία φωτογραφία από τον γάμο της θείας Ζωρζέττας, αδερφής της μάνας μας με τον Ντίνο Κατσαϊτη, αδερφό της θείας Βιβής, ο Γιώργος κρατάει μία πελώρια λαμπάδα και αργότερα έλεγε πως την είχε «σκάψει» με τα νύχια του, βλέποντας την ξαδέρφη Έφη. Αυτοί οι δυό υπήρξαν συμφοιτητές, φίλοι κι ο αδερφός μονίμως ερωτευμένος με την ξαδέρφη.
Η συγκυρία δεν είναι ποτέ θηριώδης, συμπίπτει, απλώς. Όταν ήρθαμε στην Αθήνα, μείναμε στην οδό Κωλέττη, δίπλα ακριβώς ήταν ένα μικρό κομψό νεοκλασσικό οίκημα. Εκεί είχε μείνει η οικογένεια Κατσαΐτη ως την δεκαετία του ’50, σώζεται ως σήμερα, ήταν μακαρονάδικο κάποτε, πηγαίναμε.

από αριστερά με το άσπρο ταγιέρ, η Βιβή, πάνω της με τα γυαλιά πεταλούδα η πάντα κομψή Άννα, η μόνη που απομένει, κάτω αριστερά με ύφος ¨δεν θέλω να με παίζετε» ο Μακουλιός, δίπλα του δεξιά η μάνα του Ζωρζέττα, σαν θεούσα, αυτή η πάντα υπέρκομψη,  του λόγου μου πάνω στο κράσπεδο με γυαλάκια, μετά την Άννα η Δέσποινα, η Κλυτώ, το κεφάλι του Ντίνου, το κεφάλι του αδερφού, εκδρομή στο Κεφαλάρι του Άργους, δεκαετία του ’60.
*είναι και μία αστεία ιστορία, της άγνοιας και της αφέλειας της νιότης: πήγαινα στο Παρίσι, λίγο μετά τα 18 ήμουν, μου ανέθεσε λοιπόν ο θείος Οδυσσέας να του φέρω καταλόγους με γραμματόσημα, μου έδωσε το ισόποσο σε γαλλικά φράγκα και τις διευθύνσεις, το χαζό κατάλαβε να του φέρω γραμματόσημα, γύρισα λοιπόν με κάτι φακέλλους από σπάνια γραμματόσημα, κεφαλές του Ερμή τα περισσότερα, από τα σπανιότερα, τα γνώριζα διότι η μάνα κι ο αδερφός περνούσαν ώρες να αγοράζουν και να τις τακτοποιούν σε άλμπουμ τις κεφαλές αυτές, θυμάμαι πως καθόμουν «ντούρα» στον φαρδύ καναπέ με ένα παλτό που αρνήθηκα να βγάλω, καρώ σε πράσινα και κόκκινα, ισιωμένα τα ατίθασα μαλλιά και, για πρώτη φορά με κάτι ματάκια τόσα δα, μόλις είχα αποφασίσει να πετάξω τα γυαλιά. Ο Οδυσσέας στενοχωρήθηκε μεν αλλά κατάλαβε την αμηχανία του παιδιού, ήθελα να ανοίξει το πάτωμα να με καταπιεί. Από τότε, κάθε φορά που έβλεπα τον θείο Οδυσσέα, δεν τολμούσα να τον κοιτάξω στα ωραία του κατάμαυρα μάτια, πάντα το καταλάβαινε και με έπιανε από το χέρι.άσχετο, υπήρξε μυθική η συλλογή του γραμματοσήμων, την δική μας έχω εγχειρήσει στον αδερφό, αγνοείται η τύχη τους*

 

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Αντώνης_Κοντογεωργίου

Tα φραγματα στην κοιλαδα του ποταμου Ελαν στην Ουαλια εγιναν προκειμενου να υδροδοτηθει η Αγγλικη πολη Μπερμπινχαμ (σημερα ενα εκατομμυριο κατοικοι )σε αποσταση 140 χιλιομετρων περιπου.

Το νερο φτανει στην πολη με φυσικη ροη λογω υψομετρικης διαφορας.Ο τοτε δημαρχος της πολης (βιομηχανος και ριζοσπαστης αργοτερα συντηρητικος υπεροπτης και μισητος υπευθυνος γα τον πολεμο των Μποερς στην Ν Αφρικη )Τσαμπερλαιν σχεδιασε και υλοποιησε το εργο για να σωθουν οι κατοικοι απο τις επιδημιες (χολερα τυφο κλπ) που μεχρι τοτε θεριζαν τον πληθυσμο.Βεβαια τοτε οι Αγγλοι εκλεβαν το νερο των Ουαλων πραγμα που δεν ηταν  καθολου αρεστο στον τοπικο πληθυσμο που διαδηλωσε στο Λονδινο εναντια στο σχεδιο αυτο.Σχετικα διαβαστε εδω. Να γραψω παντως πως στα τελη της δεκαετιας του 60 οταν τα ενοπλα κινηματα σε ολο τον κοσμο γνωρισαν ανθιση εγιναν και επιθεσεις στο εργο αυτο απο την παρανομη εθνικιστικη οργανωση τον Μαρτιο του 1967.Προσπαθησαν να ανατιναξουν τους αγωγους μεταφορας του νερου στην περιοχη Crossgates κοντα στο  Llandrindod Wells με σαραντα μασουρια δυναμιτη αλλα απετυχαν.Την επομενη χρονια νεα προσπαθεια στο West Hagley στην περιοχη  Worcestershire απο την αριστερη εθνικιστικη οργανωση Mudiad Amddiffyn Cymru.(κινημα για την υπερασπιση της Ουαλιας)Αυτη τη φορα η εκρηξη πετυχε και ηταν μεγαλη.Εξ αλλου η οργανωση ΜΑC (1963-1969) ειχε κανει και αλλες ενοπλες ενεργειες σχετικες με φραγματα και υδροδοτησεις αλλα οχι μονο.https://www.youtube.com/watch?v=pl7SQdsJ4So η συνεντευξη του ηγετη της John Jenkins στο BBC2 το 2009 μετα απο 10 χρονια φυλακιση.

Σημερα απο τα φραγματα υδροδοτειται και η νοτια Ουαλια αν χρειαστει και παραγεται μικρης ποσοτητας ηλεκτρικη ενεργεια.

Στην πανεμορφη Κοιλαδα που πλεον ειναι κατω απο το νερο υπηρχε ενας οικισμος 400 κατοικων με την εκκλησια που βλεπετε στην φωτογραφια.

Στην περιοχη αυτη (Νantgwyllt)στο φραγμα Garreg Ddu κτιστηκε αλλος ναος σε αναμνηση αυτου που χαθηκε με την καμπανα της παλιας εκκλησιας να εχει μπει στην νεα.

Εδω οταν κτιζοταν το φραγμα στο βαθος η νεα τοτε εκκλησια

Στην ιδια περιοχη ηταν η κατοικια του Γιουρδη οπου εξ αλλου εμεινε παλιοτερα για ενα διαστημα και ο ποιητης  Περσυ Σελλευ (συζυγου της Μαιρη Σελευ που εγραψε τον Φρανκεσταιν και φιλος του Λορδου Βυρωνα).Κατα την εκκενωση της περιοχης εγινε εκταφη των οστων των νεκρων απο το νεκροταφειο του χωριου και ταφη τους σε νεκροταφειο γειτονικης πολης.

George Nicholas Yourdi

Μετριου αναστηματος Ελληνικης κοψιας , παντα καλοξυρισμενος , με παχυ μουστακι πυκνα φρυδια μαυρα μαλλια και σπινθηροβολο βλεμμα εντυπωσιαζε οσους τον συναντουσαν . Ο πατερας του ηταν Ελληνας προξενος στο Κορκ (σημερα Ιρλανδικη Δημοκρατια) και η μητερα του Ιρλανδη ετσι συνδιαζε την ομορφια και τα χαρακτηριστικα των δυο λαων .Αποφοιτος του ξακουστου Τρινιτυ Κολετζ στο Δουβλινο πτυχιουχος της σχολης τεχνων και μηχανικων.Εθεωρειτο στο επαγγελμα του ειδικος.Ειχε σημαντικη  εμπειρια σε εργα υδρευσης και εξειδικευση στην χρηση του τσιμεντου στην κατασκευες.Eργενης οπως οι περισσοτεροι στον επαγγελματικο του τομεα.Αφοσιωθηκε στο εργο.Γραφεται πως για 8 χρονια δεν εφυγε ουτε μια νυχτα απο την Κοιλαδα.Πηγαινε πανω κατω εξεταζοντας δινοντας οδηγιες ελεγχοντας τις εργασιες.

Σκληρος με τους εργατες .Διαβαστε τον κανονισμο για την καντινα.

Και καλα για το αλκοολ και τα τυχερα παιχνιδια.Η μουσικη,το τραγουδι;Γιατι απαγορευονταν;Οι γυναικες (συζυγοι των εργατων) γιατι απαγορευοταν να πανε στο μπαρ;

Εξ αλλου εργατες απο την περιοχη υπεβαλλαν γραπτο αιτημα στον Γιουρδη να ερχονται στην δουλεια με το τρενο μεταφορας των υλικων μιας και ερχονταν με τα ποδια απο χωρια σε μεγαλη αποσταση απο τα εργοταξια.Το αιτημα εξεταστηκε και δεν εγινε δεκτο.

Ποιος ηταν ομως αυτος ο ΕλληνοΙρλανδος Γιουρδης; Ψαχνοντας το ονομα βρηκα μονο πληροφοριες για την οικογενεια Γιουρδη στην Υδρα.Τυχαιο που πιθανα  ενας απογονος της Υδρουσας  εγινε ο αρχιμηχανικος ενος απο τα σημαντικωτερα εργα υδρευσης στην αλλη ακρη του κοσμου;Οι οικογενεια Γιουρδη σαν εφοπλιστικη και πολιτικη οικογενεια της Υδρας ειχε πιθανοτατα οικονομικες δοσοληψειες και σχεσεις με την Αγγλια και ισως αυτο εξηγει την τοποθετηση του πατερα του σαν προξενου της Ελλαδας σε Αγγλικη (τοτε) επαρχια.Στην Υδρα εμφανιζεται το ονομα Αναγνωστης Νικολαου Γιουρδης ηταν προεστος και πατερας του Λάζαρου Αναγνώστη Γιουρδή σημαντικου πολιτικου που διετελεσε και προεδρος της Βουλης των Ελληνων με μεγαλη κτηματικη περιουσια.Εξ αλλου στον Πειραια υπηρχε η Βρυση Γιουρδη (αλλη συμπτωση με νερο)που ανηκε σε κτηματια με αυτο το ονομα και εμεινε σαν τοπωνυμιο.(ΒΡΥΣΗ ΓΙΟΥΡΔΗ: Ο Γιουρδής (1845) ήταν Υδραίος οικοπεδούχος και επειδή στα οικόπεδά του υπήρχε βρύση η θέση ονομάστηκε έτσι. Η θέση βρύση Γιουρδή βρίσκεται στην σημερινή Φίλωνος. Υπήρχε μιά άποψη ότι η βρύση του Γιουρδή ήταν η προγενέστερη ονομασία της θέσης Τρούμπας αλλά προσωπικά διαφωνώ γιατί το λοιμοκαθαρτήριο ορίζεται πλησίον στην Βρύση Γιουρδή (Φίλωνος προς Άγιο Νικόλαο δηλαδή).)

Κατα μεσο ορο στα φραγματα δουλευαν πεντε χιλιαδες εργατες τον χρονο για δεκατρια χρονια μεχρι να ολοκληρωθουν οι εργασιες.Πανω απο πενηντα χιλιαδες ανθρωποι εργαστηκαν εδω απο το 1895 μεχρι να ολοκληρωθει η πρωτη φαση.

Οι εργαζομενοι ηταν απο 11 χρονων και πανω.Ζουσαν σε ενα καταυλισμο απο ξυλινα σπιτια

ειχαν εκκλησια σχολειο νοσοκομειο πυροσβεστικο σταθμο και φυσικα αστυνομικο τμημα.Ειναι αγνωστος ο αριθμος των νεκρων και τραυματιων.Εχουν γινει καταγραφες ομως θανατων και ατυχηματων.Απο εκρηξεις δυναμιτη πτωσεις και αλλες αιτιες.

Εδω το νοσοκομειο

 

Yπηρχαν λουτρα οπου οι εργατες και οι οικογενειες τους μπορουσαν να κανουν ζεστο μπανιο.Οι αντρες μπορουσαν να κανουν χρηση τεσσερες φορες την βδομαδα οι γυναικες μονο μια καθε τεταρτη.Για την πετσετα και το σαπουνι υπηρχε αντιτιμο.Αν το μπανιο κρατουσε πανω απο τριαντα λεπτα πληρωνες επιπλεον.

 

Τα εξη φραγματα

Τα τεσσερα του ποταμου Ελαν (ξεκινωντας απο το ψηλοτερο)

Craig Goch (το φραγμα στο μεγαλυτερο υψομετρο)

Pen y Garreg

Garreg Ddu (το βυθισμενο φραγμα κατω απο την γεφυρα εχει σαν στοχο να κρατα την σταθμη του νερου ψηλα για να μπορει να υπαρχει ροη νερου προς το Μπερμπινχαμ)

Caban Coch

Και τα δυο του ποταμου  Claerwen

Claerwen dam (εγκαινια το 1952 μετα απο εξη χρονια εργασιων)

https://www.elanvalley.org.uk/sites/default/files/fileman/claerwen.png

Dol y Mynach

Dol-y-Mynach

Πηγες για φωτογραφιες και πληροφοριες για τους εργατες και τον Γιουρδη

Το βιβλιο της Ριτα Μορτον The building of the Elan Valley Dams 1997

https://www.thefreelibrary.com/Victorian+engineering+at+its+dammed+finest…+How+Birmingham+built+…-a0434305357

https://www.thefreelibrary.com/Lost+village+of+the+dammed%3B+It%27s+100+years+since+the+Elan+valley+was…-a0121215117

Αντιφασιστικό Μέτωπο Αργολίδας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΡΩΤΟΝΟΤΑΡΙΟΥ ΔΕΙΛΑΚΗ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΛΩΒΗΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΗΣ ΄΄ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ΄΄ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΙΑΣ ΚΑΚΙΑΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥ
Η παλιά πόλη του Ναυπλίου, όπως την γνωρίζουν σήμερα τόσο οι κάτοικοι όσο και τα εκατομμύρια των επισκεπτών της, αποτελεί από το 1962 ένα «ιστορικό διατηρητέο μνημείο» που κατάφερε να διασωθεί από την τσιμεντοποίηση, την αντιπαροχή και την ανεξέλεγκτη “ανάπτυξη” χάρη στον Νόμο και τους αγώνες μιας αρχαιολόγου. Πρόκειται για την Ευαγγελία Πρωτονοτάριου Δεϊλάκη, την προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων, που δεν δίστασε να συγκρουσθεί με τοπικά, επιχειρηματικά αλλά και πολιτικά συμφέροντα της εποχής προκειμένου να προστατεύσει αυτόν τον μικρό πολιτιστικό και αρχιτεκτονικό θησαυρό από τη στρεβλή οικονομική και τουριστική ανάπτυξη που σάρωνε τη χώρα. Εφαρμόζοντας με περισσή αυστηρότητα τον Αρχαιολογικό Νόμο και τη “Χάρτα της Βενετίας”, επέβαλε κανόνες και περιορισμούς σε κάθε μορφή επιχειρηματικής δραστηριότητας στην προστατευόμενη πόλη και συγκρούστηκε με εργολάβους και επιχειρηματίες που στα χρόνια της δικτατορίας θέλησαν να “εκσυγχρονίσουν” το Ναύπλιο με πολυκατοικίες και τσιμεντένια ξενοδοχεία. Στη μάχη της αυτή η Δεϊλάκη βρέθηκε απελπιστικά μόνη.

Οι κάτοικοι της πόλης την θεωρούσαν εχθρό της ανάπτυξης και των συμφερόντων τους, ο εμπορικός σύλλογος οργάνωνε απεργίες εναντίον της και οι παράγοντες του τόπου έστελναν παράπονα και καταγγελίες εις βάρος της στο καθεστώς των συνταγματαρχών. Όταν τελικά το 1973 κατάφεραν να πετύχουν την πολυπόθητη μετάθεση της αρχαιολόγου από το Ναύπλιο στον Βόλο ήταν πια γι’ αυτούς αργά. Ώς την πτώση της χούντας τρία τσιμεντένια κτήρια προλαβαίνουν να σηκωθούν στο Ναύπλιο και η πόλη περνά σχεδόν αλώβητη από τη λαίλαπα της “ανάπτυξης”. Το Ναύπλιο, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, είναι ό,τι ο Νόμος και η απαρέγκλιτη τήρησή του κατάφεραν να διατηρήσουν αναλλοίωτο. Αυτός ο μικρός αλλά ιστορικός πόλος έλξης εκατομμυρίων επισκεπτών είναι ό,τι σώθηκε από την τυφλή και αλόγιστη επιχειρηματικότητα που κάποτε ήθελε να ρίξει τη Δεϊλάκη στην πυρά και σήμερα απολαμβάνει τα τεράστια οφέλη της τότε αυστηρής εφαρμογής του Νόμου.

Η προσήλωση της αρχαιολόγου στη νομιμότητα έδωσε καρπούς ανεκτίμητης αξίας για τους σημερινούς κατοίκους της πόλης που οφείλουν ένα τεράστιο ευχαριστώ σε αυτή την επιστήμονα που κόντρα σε κάθε μορφή συμφερόντων και οπλισμένη με τον Αρχαιολογικό Νόμο έσωσε το Ναύπλιο από την “ανάπτυξη”.

Είναι ο ίδιος Νόμος που σήμερα τίθεται υπό αίρεση και μια κερκόπορτα ανοίγει στις ορέξεις όσων θεωρούν περιττή την άποψη των αρχαιολόγων για τη μορφή των δραστηριοτήτων που συνάδουν σε προστατευόμενες πόλεις και περιοχές. Και την κερκόπορτα αυτή την ανοίγει το σχέδιο νόμου που κατατέθηκε στη Βουλή από το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης με τίτλο «Νέο θεσμικό πλαίσιο για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και άλλες διατάξεις» και προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, που σήμερα πραγματοποιούν 24ωρη απεργία ζητώντας την ανάκληση των σχετικών άρθρων.

Πόλεις όπως, για παράδειγμα, το Ναύπλιο αλλά και γενικότερα χώροι αρχαιολογικής και ιστορικής κληρονομιάς, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν και πάλι τους ίδιους κινδύνους και ό,τι έσωσε τότε η δικαιωμένη τελικά από τον χρόνο και τα αποτελέσματα Δεϊλάκη μπορεί να χαθεί μισόν αιώνα μετά, αν εκλείψει η σχετική νομοθετική προστασία από τις “οικονομικές δραστηριότητες”.

Η “κακιά” αρχαιολόγος, που τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 δεν άφηνε τους Ναυπλιώτες να αλλάξουν ούτε παντζούρι στο σπίτι τους και αγωνίστηκε ώστε να μην γεμίσει η πόλη με τα ξενοδοχειακά τερατουργήματα που ο ΕΟΤ κατάφερε τελικά να σηκώσει πάνω στα τείχη της Ακροναυπλίας, κατάφερε ό,τι κατάφερε έχοντας στα χέρια της έναν νόμο. Χωρίς αυτόν τον νόμο καμία και κανένας αρχαιολόγος δεν θα μπορέσουν να σώσουν το Ναύπλιο και το κάθε Ναύπλιο.
σ.σ.: Η Ευαγγελία Πρωτονοτάριου Δεϊλάκη απεβίωσε στις 24 Ιουλίου 2002, σε ηλικία 71 χρονών
πηγή: Αυγή

Πέμπτη 25 Ιούλη 2002
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 25
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Απώλεια για την αρχαιολογία

Πέθανε την Τετάρτη η Ευαγγελία Πρωτονοταρίου – Δεϊλάκη, επίτιμος έφορος Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού. Υπηρέτησε αρχικά ως επιμελήτρια και αργότερα ως έφορος στη Δ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Αργολιδο-Κορινθίας, διευθύντρια της Δ/νσης Αρχείων Μνημείων και τέλος, έφορος στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας – Σπηλαιολογίας, μέχρι το 1991, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.

Η Ευαγγελία Πρωτονοταρίου – Δεϊλάκη διενήργησε μεγάλο αριθμό ανασκαφών στην Αργολιδο-Κορινθία με σημαντικότερες αυτές του μυκηναϊκού νεκροταφείου της Ναυπλίας, του Θολωτού μυκηναϊκού τάφου στην Καζάρμα, του νεολιθικού οικισμού στα Δενδρά, των μεσσοελλαδικών τύμβων του Αργους και του Ασκληπιείου Φενεού. Σε αυτήν οφείλεται επίσης η ανακάλυψη και η ανασκαφή του μικρού θεάτρου στην Παλαιά Επίδαυρο.

Ποια ηταν

Ευαγγελία Πρωτονοτάριος-Δειλάκη

Η αρχαιολόγος Ευαγγελία Πρωτονοτάριος-Δειλάκη συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σπουδαιότερους Έλληνες αρχαιολόγους. Στην αξία του επιστημονικού της έργου θα πρέπει να συνεκτιμηθεί το πλούσιο ανασκαφικό της έργο και τα ευρήματα που η αρχαιολογική της σκαπάνη έφερε στο φως , το σύνολο των επιστημονικών δημοσιευμάτων και ερευνών της και το αποτέλεσμα της δραστηριότητας της από τις διάφορες υπεύθυνες θέσεις που βρέθηκε. Το τελευταίο ίσως αποτελεί και το σημαντικότερο, μιας και το μεγάλο πλήθος αρχαιολογικών και ιστορικών ευρημάτων που ανέδειξε , φαντάζει ελάχιστο μπροστά στο πλήθος εκείνων που μερίμνησε να διασωθούν μέσα από τις θέσεις που υπηρέτησε.Μια βόλτα στην παλιά πόλη του Ναυπλίου αρκεί για να το επιβεβαιώσει.

Υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα αρχικά επιμελήτρια και αργότερα έφορος στην Δ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Αργολιδο-Κορινθίας. Στη συνέχεια υπήρξε διευθύντρια της Διεύθυνσης Αρχείου Μνημείων και τέλος προϊσταμένη στη νεοσυσταθείσα το 1979 Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας – Σπηλαιολογίας, με αρμοδιότητες τότε σε όλη την επικράτεια .Έχοντας μακρά και πολύτιμη εμπειρία, κυρίως από την Αργολίδα, την αντιμετώπισε εξ αρχής σοβαρά και χρόνο με το χρόνο αυτή μεγάλωσε τόσο σε προσωπικό ποικίλων ειδικοτήτων, όπως απαιτείται από το αντικείμενό της, όσο και σε ερευνητικές δραστηριότητες (αρχαιολογικές και παλαιοντολογικές ανασκαφές σε σπήλαια) υποστηρίζοντας σθεναρά τους νέους επιστήμονες και τα προγράμματά τους και καθιστώντας αυτή την Εφορεία ουσιαστικά ένα ερευνητικό κέντρο, έτσι ώστε σήμερα να είναι περιζήτητη από πάρα πολλούς νέους επιστήμονες..Από την εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας – Σπηλαιολογίας αποχώρησε το 1991 οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Χρήστηκε ,επίσης επίτιμος έφορος Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού.

 

Μερικά από τα ανασκαφικά της ευρήματα είναι :

  • η ανακάλυψη και ανασκαφή του μικρού θεάτρου στην Παλαιά Επίδαυρο
  • ανασκαφές του του Θολωτού μυκηναϊκού τάφου στην Kαζάρμα

 

  • ανασκαφές του του μυκηναϊκού νεκροταφείου της Ναυπλίας

 

  • ανασκαφές του του νεολιθικού οικισμού στα Δενδρά των μεσοελλαδικών τύμβων του Άργους και του Ασκληπιείου Φενεού.

 

Σημαντικό είναι και το πλήθος των δημοσιεύσεων της , μερικά εκ των οποίων είναι:

  • Πρωτονοτάριου- Δεϊλάκη Ε., «Ανασκαφή Φενεού 1958, 1959, 1961», ΑΔ 17 (1961/62), Χρονικά Β’, Αθήνα 1963, 57-61.

 

  • Πρωτονοτάριου- Δεϊλάκη Ε., «Καταστροφές από σεισμούς και πλημμύρες στην αρχαία Φενεό»,στο Καλλίστευμα, Μελέτες προς τιμήν της Όλγας Τζάχου-Αλεξανδρή, Αθήνα 2001, 433-438.

 

  • Πρωτονοταρίου-Δεϊλάκη Ε., «Από το Άργος του 8ου και 7ου αι.π.Χ.», from journal Annuario della Scuola Archeologica di Atene e delle Missioni Italiane in Oriente 60 (1982)

• Πρωτονοταρίου-Δεϊλάκη Ε., «Κτιστός πυραμιδοειδής τάφος εκ του νεκροταφείου Κραννώνος», Θεσσαλικά Γ΄ (1960), 29-43

.  Ευ. Πρωτονοταρίου-Δεϊλάκη, Οι Τύμβοι του Άργους, Αθήναι 1980

Αντίστοιχο του επιστημονικού της έργου ήταν το ήθος της και το σθένος της να προασπίζεται την διάσωση της αρχαιολογικής και ιστορικής κληρονομιάς μας. Παρόλο που αδυνατούμε να γνωρίζουμε τα προβλήματα , τις αντιδικίες και το έλλειμμα της κρατικής μέριμνας που πιθανώς να αντιμετωπίζει ο χώρος , γνωρίζουμε ότι στην επιμονή και το πείσμα της αρχαιολόγου Ευαγγελία Πρωτονοτάριου-Δειλάλη αποδίδεται η διάσωση της φυσιογνωμίας της παλιάς πόλης του Ναυπλίου. Ως προϊσταμένη της Εφορείας κλασσικών αρχαιοτήτων Αργολιδοκορινθίας ,έδωσε σκληρούς αγώνες για να μην αλλοιωθεί η παλιά πόλη από νεωτερισμούς και πολλές φορές ήρθε σε αντιπαράθεση με επαγγελματίες του Ναυπλίου, των οποίων, υποτίθεται ,θίγονταν κάποια μικρό-συμφέροντα. Μαζί με υποψιασμένους αρχιτέκτονες, οδήγησαν σε βασιλικό διάταγμα που προβλέπει τον αρχιτεκτονικό έλεγχο της παλιάς πόλης. Οποιαδήποτε νέα οικοδομή ή επισκευή έπρεπε να συμμορφώνεται με το τριγύρω αρχιτεκτονικό χρώμα. Βέβαια παρατυπίες και παρασπονδίες έγιναν, με κακό γουστα κτίρια-κουτιά, ιδίως στην περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Αλλά το μοναδικό αυτό σύνολο που αποτελεί τη πόλη του Ναυπλίου βασικά διαφυλάχθηκε, πράγμα σπανιότατο, αν όχι μοναδικό, πανελλαδικά. Η «Αρχαιολογία» παρακολουθούσε στενά κάθε διαμόρφωση, κάθε επισκευή, κάθε πανωσήκωμα Μάλιστα την εμμονή της στην προάσπιση της φυσιογνωμίας του παλιού Ναυπλίου την ..πλήρωσε με δυσμενή μετάθεση στη Μαγνησία ,για να επανέλθει αργότερα και μέχρι το 1978 , όταν μετατέθηκε στις κεντρικές υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού.

Το ίδιο ακριβώς σθένος διατήρησε σε όλη την διαδρομή της (όπως στην περίπτωση της εκμετάλευσης της μικρής Επιδαύρου). Σε αυτό οφείλεται το κύρος και ο σεβασμός που εμπνέει η προσωπικότητα της. Όταν το 2002 απεβίωσε , τόσο ο τοπικός όσο και ο πανελλήνιος τύπος αναφέρθηκε στο θλιβερό γεγονός και το έργο της. Χρόνια αργότερα.,Το 2008 , σε εκδήλωση απονομής φόρου τιμής στο Πρόσωπό της από την κοινότητα των Ναυπλιωτών εκφράστηκε η επιθυμία να αποδοθεί το όνομά της σε δρόμο της πόλης του Ναυπλίου.

Κάποια ενδεικτικά δημοσιεύματα για τη ζωή και το έργο της είναι:

– εισαγωγή του Γιώργου Ρούβαλη «Παλιά Αρχοντικά του Ναυπλίου – Περίπατος στην ομορφιά».
Μνήμη Ευαγγελίας Δεϊλάκη
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_11/07/2010_407241=========================================================

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=384844

http://www.nafplio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=138%3A2011-06-04-07-22-36&catid=36&Itemid=44
http://archive.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=31.10.2006

http://www.hellinon.net/PELOPONISOS/Peloponisos4.htm

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22784&subid=2&pubid=51386948

http://www.aegeussociety.org/gr/index.php/new-books/details/the-tumuli-of-argos/

Καταλαβαινω  πως το να εισαι ηλικιωμενος σημαινει να βλεπεις να πυκνωνουν οι γραμμες αυτων που γνωριζες και  φευγουν απ τη ζωη.

Τασος Κατιντσάρος



Έφυγε από την ζωή το ιστορικό στέλεχος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς Ο Tάσος Κατιντσάρος, ιστορικό στέλεχος της  Αριστεράς από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Image may contain: 2 people, people standing and outdoor

Κατά τα πρώτα μεταδιδακτορικά χρόνια εντάχθηκε στην οργάνωση της Κ.Ο Μαχητής ενώ από το 1989  εντάχθηκε στο ΝΑΡ.Υπήρξε στέλεχος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΠΕ του ΝΑΡ για τη Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Γεννήθηκε, μεγάλωσε, έζησε και ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση στο Περιστέρι της Αττικής.

Image may contain: 1 person, text

27.9.2018

Ανακοίνωση της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποχαιρετά τον Τάσο Κατιντσάρο

Έφυγε σήμερα Δευτέρα 27/09/2018, σε ηλικία 63 χρονών ο σύντροφος Τάσος Κατιντσάρος, στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέλος της ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ (Τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και της Πολιτικής Κίνησης «Σύγχρονο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ», μετά από γενναία και μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Γεννήθηκε και έζησε στο Περιστέρι, και εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα από τα μαθητικά του χρόνια, μέσα στη χούντα, μέσα από τις γραμμές της Κομμουνιστικής Οργάνωση «Μαχητής». Από τότε, έζησε σαν μαχητής, πάλεψε σαν μαχητής και έφυγε σαν μαχητής.

Ήταν από τους συνδημιουργούς της συντονιστικής επιτροπής εργαζομένων και μαθητών στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, το Νοέμβρη του 1973. Συμμετείχε σε όλα τα μεγάλα γεγονότα της ριζοσπαστικής μεταπολίτευσης, μέσα από σχηματισμούς της επαναστατικής Αριστεράς.

Στα πέτρινα χρόνια της μεγάλης υποχώρησης του ‘90, αρχικά βοήθησε στη συγκρότηση της Εναλλακτικής Αντικαπιταλιστικής Συσπείρωσης και το 1990 προσχώρησε στο Νέο Αριστερό Ρεύμα, του οποίου υπήρξε αδιάλειπτα μέλος της Συντονιστικής και μετέπειτα, Πολιτικής Επιτροπής του, μέχρι το 2017.

Πίστεψε και πάλεψε με ανιδιοτέλεια για την ενότητα της επαναστατικής Αριστεράς. Συνέβαλλε αποφασιστικά  στην ίδρυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία εξελέγη για χρόνια μέλος της ΚΣΕ και του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου. Τον Ιούνιο του 2018 συμμετείχε στην ίδρυση της Πολιτικής Κίνησης Σύγχρονο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

Μέχρι την τελευταία στιγμή αγωνίστηκε σταθερά και αισιόδοξα για την προγραμματική και μετωπική ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος.

Η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκφράζει τα βαθύτατα συλλυπητήριά της στην οικογένειά του και τους οικείους του.

Σύντροφε Τάσο, σε αποχαιρετούμε, μαζί με όλους τους συντρόφους και συναγωνιστές σου της δικτατορίας, της μεταπολίτευσης, των μετωπικών εγχειρημάτων, των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων στους οποίους έδωσες το «παρών».

Στους αγώνες αυτούς που θα δικαιωθούν αργά ή γρήγορα, θα πρωταγωνιστήσει μια σύγχρονη κομμουνιστική ελπίδα.

Η κηδεία θα γίνει  τη Δευτέρα 1/10 στις 4μμ, κοιμητήριο Περιστερίου.

Πώς περιμένουμε να επικρατήσει η δικαιοσύνη, όταν δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να προσφέρει τον εαυτό του για ένα δίκαιο σκοπό; Μια τόσο ωραία και ηλιόλουστη μέρα και πρέπει να φύγω, άλλα τι πειράζει ο θάνατος μου, αν μέσω εμάς ξυπνήσουν και κινητοποιηθούν χιλιάδες;

Προσωπικη ευθυνη. Σημαινει οταν ο ανθρωπος βγει εξω απο την γραμμη του καθε φανατισμου της μαζας και υπερασπιστει την αλληλεγγυη την ειρηνη τον διωκομενο συνανθρωπο.

 

Sophia Magdalena Scholl, 9 Μαΐου 1921 – 22 Φεβρουαρίου 1943

 

Η Σόφι Μαγδαληνή Σολ (Sophia Magdalena Scholl, 9 Μαΐου 1921 – 22 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Γερμανίδα φοιτήτρια και επαναστάτρια, ενεργό μέλος της μη βίαιης αντιστασιακής οργάνωσης Λευκό Ρόδο στη Ναζιστική Γερμανία. Καταδικάστηκε για προδοσία, αφού εντοπίστηκε να μοιράζει αντιπολεμικά φυλλάδια στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου με τον αδερφό της Χανς. Ως αποτέλεσμα,εκτελέστηκαν και οι δύο στη γκιλοτίνα. Από τη δεκαετία του 1970, η Σολ τιμάται ως μια από τις μεγαλύτερες ηρωίδες της Γερμανίας, για την αντίστασή της στο Τρίτο Ράιχ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο πατέρας της Σολ, ο Ρόμπερτ, ήταν δήμαρχος του βόρειου Baden, όταν γεννήθηκε η Σόφι. Ήταν η 4η από 6 παιδιά.Η Σολ ανατράφηκε ως Λουθηρανή. Πήγε σχολείο στην ηλικία των 7 ετών, μάθαινε πολύ εύκολα, και έζησε ανέμελα παιδικά χρόνια. Το 1930, η οικογένεια μετακόμισε στο Λούντβισμπουργκ και δύο χρόνια αργότερα στο Ουλμ, όπου ο πατέρας της εργαζόταν ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
Το 1932, η Σολ άρχισε να παρακολουθεί ένα σχολείο θηλέων. Στην ηλικία των 12 ετών, επέλεξε να ενταχθεί στην οργάνωση Bund Deutscher Madel (Ομάδα Γερμανών κοριτσιών), όπως έκαναν οι περισσότερες από τις συμμαθήτριες της, αλλά ο αρχικός ενθουσιασμός της αντικαταστάθηκε από σκεπτικισμό. Είχε επίγνωση των αντικρουόμενων πολιτικών ιδεολογιών του πατέρα της, των φίλων της και, επίσης, μερικών από τους δασκάλους της. Η πολιτική συμπεριφορά είχε γίνει απαραίτητο κριτήριο στην επιλογή των φίλων της. Η σύλληψη των αδερφών και φίλων της το 1937 για συμμετοχή στο Γερμανικό Κίνημα Νεολαίας την επηρέασε βαθύτατα.
Είχε ταλέντο στο σχεδιασμό και τη ζωγραφική και για πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με μερικούς «περιθωριακούς» καλλιτέχνες. Όντας φανατική αναγνώστρια,ανέπτυξε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Η πίστη της στον Θεό και στην απαραίτητη αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου διαμόρφωσε τη βάση για την αντι-ναζιστική της ιδεολογία.
Την άνοιξη του 1940, αποφοίτησε από το σχολείο θηλέων, όπου το αντικείμενο του δοκιμίου της ήταν » Το χέρι που κούνησε την Κούνια,κούνησε ολόκληρο τον Κόσμο «. Καθώς είχε μεγάλη αδυναμία στα παιδιά, έγινε δάσκαλος σε νηπιαγωγείο στο Ινστιτούτο Frobel στο Ουλμ. Επέλεξε αυτή την εργασία ελπίζοντας ότι θα αναγνωριστεί ως εναλλακτική υπηρεσία στο Reichsarbeitsdienst (Εθνική Υπηρεσία Εργασίας), κάτι το οποίο ήταν προαπαιτούμενο ώστε να εισαχθεί σε πανεπιστήμιο. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε, και την άνοιξη του 1941 ξεκίνησε μια εξάμηνη θητεία στη βοηθητική υπηρεσία πολέμου ως καθηγήτρια σε παιδικό σταθμό στο Μπλούμπεργκ. Το καθεστώς της Εθνικής Υπηρεσίας Εργασίας θύμιζε στρατιωτικό και αυτό προβλημάτισε τη Σολ και την οδήγησε στο να αρχίσει να εφαρμόζει παθητική αντίσταση.
Μετά την 6μηνη θητεία της, το Μάιο του 1942, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου ως φοιτήτρια φιλοσοφίας και βιολογίας. Ο αδερφός της, Χανς, ο οποίος σπούδαζε ιατρική εκεί, την σύστησε στους φίλους του. Παρόλο που αυτή η ομάδα φίλων έγινε αργότερα γνωστή για τις πολιτικές της πεποιθήσεις, αρχικά συγκροτήθηκε λόγω της κοινής αγάπης για τις τέχνες, τη μουσική ,τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Ορειβασία, σκι και κολύμβηση έπαιζαν επίσης σημαντικό ρόλο για αυτούς. Παρακολουθούσαν συχνά συναυλίες,θεατρικές παραστάσεις και λογοτεχνικές διαλέξεις μαζί.
Στο Μόναχο, η Σολ γνώρισε ένα μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών, συγγραφέων και φιλοσόφων, συγκεκριμένα τους Carl Muth και Theodor Haecker, οι οποίοι αποτέλεσαν σημαντικές γνωριμίες για εκείνη. Το ερώτημα, το οποίο ανέλυαν, ήταν το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ένα άτομο που ζει σε δικτατορικά καθεστώτα. Στη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών του 1942, η Σολ έπρεπε να υπηρετήσει σε ένα μεταλλουργικό εργοστάσιο στο Ουλμ. Την ίδια περίοδο, ο πατέρας της ήταν στη φυλακή, καθώς είχε μιλήσει αρνητικά σε έναν υπάλληλο του για τον Χίτλερ.

Προέλευση του Λευκού Ρόδου

Με βάση την αλληλογραφία μεταξύ εκείνης και του δεσμού της, Fritz Hartnagel (η οποία αναλύθηκε από τους Gunter Biemer και Jakob Knab του περιοδικού Newman Studien), έδωσε 2 τόμους από τις ομιλίες του Καρδινάλιου John Henry Newman στον Hartnagel, όταν τον έστειλαν στο ανατολικό μέτωπο, το Μάιο του 1942. Η ανακάλυψη από τον Jakob Knab δείχνει τη σημασία που έπαιζε η θρησκεία στη ζωή της Σολ και τονίστηκε σε ένα άρθρο στο Catholic Herald της Αγγλίας. Το Λευκό Ρόδο ιδρύθηκε, αφού η Σολ και οι άλλοι διάβασαν μια αντιναζιστική ομιλία από τον Clemens August Graf von Galen (Το λιοντάρι του Munster), τον Ρωμαιοκαθολικό Επίσκοπο του Munster. Παρόλο που ήταν Λουθηρανή η Σολ συγκινήθηκε.
Αυτή και οι υπόλοιποι είχαν τρομοκρατηθεί από τις αναφορές του Hartnagel για τη συμπεριφορά των Γερμανών στο ανατολικό μέτωπο όπου ο Hartnagel είδε σοβιετικούς στρατιώτες να εκτελούνται μέσα σε λάκκους και έμαθε για τις μαζικές δολοφονίες των Εβραίων. Η αλληλογραφία της με τον Hartnagel ανέλυε σε βάθος την «θεολογία της συνείδησης» η οποία αναπτύχθηκε στα γραπτά του Newman. Αυτό παρουσιάζεται ως η κύρια γραμμή άμυνας της στα πρακτικά των ανακρίσεών της, οι οποίες οδήγησαν στη «δίκη» και την εκτέλεση της. Αυτά τα πρακτικά έγιναν η βάση για την ταινία του 2005 «Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ».

Δραστηριότητες του Λευκού Ρόδου

Τα κύρια μέλη, αρχικά, ήταν ο Hans Scholl (ο αδερφός της Σόφι), ο Will Graf και ο Christoph Probst. Στις αρχές του καλοκαιριού του 1942, αυτή η ομάδα νεαρών συνέταξε 6 αντιναζιστικά, πολιτικά φυλλάδια. Αντίθετα με την κοινή αντίληψη, η Σόφι Σολ δε συμμετείχε στη συγγραφή αυτών των άρθρων. Αρχικά, ο αδερφός της, δεν την ενημέρωνε για τις δραστηριότητες του, αλλά, όταν τις ανακάλυψε, τον ακολούθησε και αποδείχθηκε πολύτιμη για την ομάδα καθώς, επειδή ήταν γυναίκα, η πιθανότητα να τη σταματήσουν τα SS ήταν πολύ μικρότερη. Αυτοαποκαλούμενοι το Λευκό Ρόδο, καλούσαν τους Γερμανούς να εφαρμόσουν παθητική αντίσταση εναντίον των Ναζί. Αυτή και τα υπόλοιπα μέλη του Λευκού Ρόδου συνελήφθησαν όταν διαμοίραζαν το 6ο φυλλάδιο, στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, στις 18 Φεβρουαρίου του 1943.
Στο Λαϊκό Δικαστήριο, μπροστά στον Δικαστή Rolan Freisler, στις 22 Φεβρουαρίου του 1943, καταγράφηκαν τα ακόλουθα λόγια της Σολ:

Κάποιος, τέλος πάντων, έπρεπε να κάνει την αρχή. Όσα γράψαμε και είπαμε τα πιστεύουν και άλλοι. Απλά δε τολμούν να εκφραστούν όπως εμείς.

Τάφοι των Hans Scholl, Sophie Scholl, και Christoph Probst, στο Perlacher Friedhof 48.097344°N 11.59949°E, δίπλα στη φυλακή Stadelheim του Μονάχου
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1943, η Σολ, ο αδερφός της, Hans, και ο φίλος τους Christoph Probst κρίθηκαν ένοχοι για προδοσία, και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αποκεφαλίστηκαν όλοι στη γκιλοτίνα από τον εκτελεστή Johann Reichhart στη φυλακή Stadelheim του Μονάχου, μερικές ώρες αργότερα, στις 17:00. Την εκτέλεση επέβλεψε ο Walter Roemer, ο επικεφαλής του δικαστηρίου του Μονάχου. Οι αξιωματικοί της φυλακής, όταν περιέγραφαν αργότερα τη σκηνή, τόνισαν την τόλμη της Σολ, όταν περπατούσε προς την εκτέλεση της. Οι τελευταίες της λέξεις ήταν:

Πώς περιμένουμε να επικρατήσει η δικαιοσύνη, όταν δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να προσφέρει τον εαυτό του για ένα δίκαιο σκοπό; Μια τόσο ωραία και ηλιόλουστη μέρα και πρέπει να φύγω, άλλα τι πειράζει ο θάνατος μου, αν μέσω εμάς ξυπνήσουν και κινητοποιηθούν χιλιάδες;

Ο Fritz Hartnagel απομακρύνθηκε από το Στάλινγκραντ τον Ιανουάριο του 1943, αλλά δεν επέστρεψε στη Γερμανία πριν την εκτέλεση της Σόφι. Αργότερα παντρεύτηκε την αδερφή της Σόφι, την Ελίζαμπεθ.
Μετά το θάνατο της, ένα αντίγραφο του 6ου φυλλαδίου βγήκε κρυφά από τη Γερμανία μέσω της Σκανδιναβίας και κατέληξε στην Αγγλία από τον Γερμανό νομικό Helmuth James Graf von Moltke, όπου χρησιμοποιήθηκε από τους Συμμάχους. Στα μέσα του 1943, έριξαν αεροπορικώς στη Γερμανία εκατομμύρια αντίγραφα προπαγάνδας της προκήρυξης, η οποία τώρα είχε μετονομαστεί σε Το Μανιφέστο των φοιτητών του Μονάχου.
Σε ιστορικό πλαίσιο, η κληρονομιά του Λευκού Ρόδου, έχει τεράστια σημασία για πολλούς μελετητές, τόσο για την επίδειξη τρομερού πνευματικού θάρρους, όσο κι ως μια καταγεγραμμένη περίπτωση εναντίωσης σε μια περίοδο έντονης καταστολής, λογοκρισίας και κομφορμιστικής πίεσης.
Η θεατρική συγγραφέας Lillian Garrett-Groag δήλωσε στο Newsday στις 22 Φεβρουαρίου του 1993 ότι » Είναι πιθανότατα η πιο αξιοθαύμαστη περίπτωση αντίστασης του 20ου αιώνα που μπορώ να σκεφτώ…το γεγονός ότι 5 μικρά παιδιά, μέσα στο στόμα του λύκου, που πραγματικά είχε σημασία, είχαν το απίστευτο θάρρος να κάνουν όλα όσα έκαναν, είναι ειλικρινά απίστευτο για μένα. Γνωρίζω ότι ο κόσμος είναι καλύτερος λόγω του ότι υπήρξαν αυτά τα άτομα, αλλά δε ξέρω γιατί. «
Στο ίδιο τεύχος του Newsday, ο ιστορικός του Ολοκαυτώματος Jud Newborn δήλωσε ότι » Δε μπορεί κάποιος να μετρήσει την επίδραση αυτού του είδους αντίστασης με βάση το ότι ανατινάχτηκε ένας Χ αριθμός από γέφυρες ή ότι έπεσε ένα καθεστώς….το Λευκό Ρόδο είχε περισσότερο μια συμβολική αξία, αλλά πρόκειται για μια πολύ σημαντική αξία. «
  • Στις 9 Μαΐου του 2014,η Google επέλεξε τη Σολ για το Google Doodle την ημέρα που θα ήταν τα 93α γενέθλιά της.

Προτομή της Σόφι Σολ 

Στις 22 Φεβρουαρίου του 2003, μια προτομή της Σολ τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση της Βαυαρίας στο μνημείο Walhalla προς τιμήν της.
Το Ινστιτούτο Geschwister-Scholl για τις Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου πήρε αυτό το όνομα προς τιμήν της Σοφι Σολ και του αδερφού της Hans. Το Ινστιτούτο φιλοξενεί τα τμήματα πολιτικών επιστημών και επικοινωνιών του πανεπιστημίου και στεγάζεται στο κτήριο του Radio Free Europe κοντά στο Englischer Garten (Αγγλικός Κήπος) της πόλης. Γίνεται επίσης μια προσπάθεια από την επιτροπή φοιτητών του πανεπιστημίου, ώστε να μετονομαστεί το πανεπιστήμιο σε Πανεπιστήμιο Geschwister Scholl του Μονάχου.
Πολλά τοπικά σχολεία, όπως επίσης και αμέτρητοι δρόμοι και πλατείες στη Γερμανία, έχουν πάρει το όνομα της Σολ και του αδερφού της.
Το 2004, Γερμανοί προσκλήθηκαν από το γερμανικό δίκτυο ZDF να συμμετάσχουν στο Unsere Besten (Το καλύτερο μας) ένα εθνικό διαγωνισμό για να επιλεχθούν οι 10 σημαντικότεροι Γερμανοί όλων των εποχών. Οι ψηφοφόροι κάτω των 40 βοήθησαν τη Σολ και τον αδερφό της να τερματίσουν 4οι, πάνω από τους Μπαχ, Γκαίτε, Γουτεμβέργιος, Μπίσμαρκ, Βίλλυ Μπραντ και Άλμπερτ Άινσταϊν. Αν καταμετρούνταν μόνο οι ψήφοι των νεαρών ατόμων, η Σόφι και ο Hans θα τερμάτιζαν πρώτοι. Μερικά χρόνια νωρίτερα, οι αναγνώστες του Briditte, ένα γερμανικό περιοδικό για γυναίκες, ψήφισαν τη Σολ ως τη » Σημαντικότερη γυναίκα του 20ου αιώνα «.

Ταινίες, βιβλία και θεατρικά έργα

Το Φεβρουάριο του 2005, μια ταινία για τις τελευταίες μέρες της Σολ, Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ με τη Γιούλια Γιεντς στο ρόλο της Σολ κυκλοφόρησε. Περιέχοντας συνεντεύξεις και μαρτυρίες από επιζώντες, οι οποίες είχαν μείνει κρυμμένες στα αρχεία της Ανατολικής Γερμανίας μέχρι το 1990. Προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας τον Ιανουάριο του 2006. Για την ερμηνεία της ως Σολ, η Γιεντς κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου (Lolas) καθώς επίσης και την Αργυρή Άρκτο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Το βιβλίο των Jud Newborn και Annette Dumbach του 1986 για το Λευκό Ρόδο Shattering the German Night (Little,Brown) επανεκδόθηκε σε μια εκτενή, ενημερωμένη και εικονογραφημένη έκδοση το 2006 με τίτλο Η Σόφι Σολ και το Λευκό Ρόδο, ώστε να συνοδεύσει την κυκλοφορία της νέας ταινίας και να προσφέρει μια μελέτη σχετικά με την ιστορία του Λευκού Ρόδου.
Το Φεβρουάριο του 2009, το History Press εξέδωσε το Σόφι Σολ : Η αληθινή ιστορία της γυναίκας που αψήφισε το Χίτλερ του Frank McDonough.
Το Φεβρουάριο του 2010, ο Carl Hanser Verlag εξέδωσε το Σόφι Σολ : Μια Βιογραφία (στα Γερμανικά), από την Barbara Beuys.
Υπήρχαν 3 παλαιότερες ταινίες σχετικά με την αντίσταση του Λευκού Ρόδου. Η πρώτη ταινία χρηματοδοτήθηκε από την κυβέρνηση του ομόσπονδου κρατιδίου της Βαυαρίας και κυκλοφόρησε στη δεκαετία του 1970 με τίτλο Das Versprechen (Η υπόσχεση). Το 1982, η ταινία Fünf letzte Tage (Οι πέντε τελευταίες μέρες) του Percy Adion παρουσίασε την Lena Stolze ως Σολ τις τελευταίες μέρες της από την οπτική γωνία της συγκρατούμενής της Else Gebel. Το ίδιο έτος, η Stolze επανέλαβε το ρόλο στην ταινία Το Λευκό Ρόδο του Michael Verhoeven. Σε μια συνέντευξη, η Stolze δήλωσε ότι ο ρόλος που έπαιξε ήταν «τιμή για εκείνη».
Το έργο της Αμερικανίδας θεατρικής συγγραφέως Lillian Garrett-Groag Το Λευκό Ρόδο παρουσιάζει τη Σολ ως πρωταγωνιστικό χαρακτήρα.

 

Χωρις αλλα σχολια

Ηριανα

Αθώοι κρίθηκαν ομόφωνα σήμερα από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας η Ηριάννα και ο Περικλής. Το δικαστήριο του δεύτερου βαθμού εκφώνησε σήμερα Πέμπτη την απόφασή του που έγινε δεκτή από τους πανηγυρισμούς του κατάμεστου ακροατηρίου.

Το δικαστήριο με την απόφασή του δικαιώνει τους δύο νεαρούς πρώην πλέον κατηγορούμενους που όμως παρέμειναν έγκλειστοι περισσότερο από ένα χρόνο καθώς το πρωτόδικο δικαστήριο όχι μόνο τους φόρτωσε στην πλάτη 13 χρόνια κάθειρξη αλλά δεν ανέστειλε και την ποινή τους.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του Δικαστηρίου, που απέρριψε την καταδικαστική εισαγγελική εισήγηση, το μείγμα DNA που εξετάστηκε είναι επισφαλές αποδεικτικό μέσον.

Ακόμα όμως κι αν ήταν ασφαλής ένδειξη δε θα αρκούσε για να αχθεί το δικαστήριο σε καταδικαστική απόφαση, γιατί θα απαιτούνταν και άλλες αποδείξεις.

Στα αξιοσημείωτα του περιληπτικού σκεπτικού που ανακοίνωσε ο πρόεδρος είναι ακόμα ότι ο υποτιθέμενος αυτόπτης μάρτυρας (που δήθεν είχε αντιληφθεί την μεταφορά των όπλων και στη συνέχεια τα είχε και… ξεθάψει ) κρίθηκε αναξιόπιστος.

Παράλληλα ο πρόεδρος του δικαστηρίου τόνισε πως οι κοινωνικές συναναστροφές δεν ποινικοποιούνται.

Ακολουθεί ολόκληρο το περιληπτικό σκεπτικό που εκφώνησε ο πρόεδρος του δικαστηρίου Βασίλειος Κωστόπουλος (τα κενά αφορούν σημεία που δεν γράφηκαν καλά στο κασετόφωνο):

«Πρώτον. Η κατάθεση του Παπαλάμπρου ελέγχεται σοβαρά για την αξιοπιστία της.

Δεύτερον. Η άρση του τηλεφωνικού απορρήτου, οι κατ΄ οίκον έρευνες, η έρευνα αυτοκινήτου, η άρση τηλεφωνικού απορρήτου, δεν έδειξαν καμία εμπλοκή των κατηγορουμένων με την οργάνωση. Ειδικότερα, όσον αφορά την άρση τηλεφωνικών απορρήτων, δεν χρησιμοποίησαν στις τηλεφωνικές τους επικοινωνίες κωδικοποιημένη φρασεολογία, χρησιμοποιώντας είτε προκαθορισμένο κώδικα επικοινωνίας είτε συνθηματικές εκφράσεις, υπονοούμενα και ανεπαρκείς συντομογραφίες για την κατανοητή λειτουργία των συνδιαλεγόμενων.

Τρίτον. Δεν αποδείχθηκε ότι η μίσθωση της κατοικίας η οποία ήταν (…) λειτούργησε ως προκάλυμμα παράνομων δραστηριοτήτων.

Τέταρτον. Οι κοινωνικές συναναστροφές και η ιδεολογία δεν ποινικοποιούνται, είναι γνωστό. Το αποτύπωμα όσον αφορά (…) ήταν σε κινητό αντικείμενο (…). Οσον αφορά το DNA τώρα. Τo DNA, είναι γνωστό, είναι ένα πληροφοριακό εργαλείο για να το αξιοποιήσουμε για τις ανακριτικές έρευνες. Και πρόκειται για ένα εντόνως αμφισβητούμενο και επισφαλές δείγμα DNA, το οποίο το ένα είναι μεικτό και το άλλο μερικό. Πρόκειται για (…) ποσότητας και ποιότητας, το οποίο εξαντλήθηκε και δεν έχουμε τη δυνατότητα (…). Αλλά, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι το γενετικό υλικό από την ανάλυση του DNA ήταν επαρκές, απλώς δείχνει την επαφή των κατηγορουμένων με το αντικείμενο του εγκλήματος. Η παρουσία αυτή όμως, δεν συνεπάγεται κατά πραγματολογική αναγκαιότητα ότι οι κατηγορούμενοι διέπραξαν τα εγκλήματα που τους αποδίδονται. Η όποια ευθύνη σύνδεσης των κατηγορουμένων με τις αξιόποινες πράξεις αποτελούν ένα μόνο ειδικό ενδεχόμενο. (…)».

Follow me on Twitter

Απρίλιος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.242.282

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Οι στολισμένοι επιτάφιοι της Τρίπολης (pics) Απρίλιος 26, 2019
    Ανανεώνεται Όπως και  κάθε χρόνο έτσι και φέτος το Arcadia Portal δίνει τη δυνατότητα σε όλους να δουν τους στολισμένους Επιτάφιους των Ενοριών του Δήμου Τρίπολης. 1. Νεομάρτυρας Δημήτριος Μερκοβούνι  2. Άγιος Βασίλειος 3. Παναγία Γιάτρισσα στο Συνοικισμό 4. Επιτάφιος στον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας 5. Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Τρίπολης Ειδήσεις: ΑρκαδίαΠολιτισμό […]
  • Τα έθιμα της Μεγάλης Παρασκευής σε όλη την Ελλάδα Απρίλιος 26, 2019
    H Μεγάλη Παρασκευή, είναι ημέρα απόλυτης αργίας και νηστείας. Σχεδόν ολόκληρη η μέρα, αφιερώνεται στην Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου και στην Ακολουθία του Επιταφίου. Ο λαός ζει με κατάνυξη το θείο δράμα. Η έντονη του επιθυμία να συμμετάσχει στο πάθος του Κυρίου, διαφαίνεται και από κάποιες απλές, ωστόσο χαρακτηριστικές του πράξεις, τη Μεγάλη Εβδομάδα. Στα χω […]
  • Αυτοδιοικητικές: Λειτουργία ΔΟΥ Τρίπολης για την εξυπηρέτηση των υποψηφίων Απρίλιος 26, 2019
    Σύμφωνα με έγγραφο της ΑΑΔΕ, ανοιχτές όλη τη μέρα θα μείνουν αρκετές ΔΟΥ της χώρας, για τον εφοδιασμό των υποψηφίων στις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές της 26 ης Μαΐου 2019, με τα απαραίτητα παράβολα ή αποδεικτικά είσπραξης. Οι ημερομηνίες που το ωράριο τους θα διαρκέσει μέχρι τα μεσάνυχτα είναι οι εξής: – Σάββατο, 4 Μαΐου 2019, – Κυριακή, 5 Μαΐου 2019, […]
  • Μείωση εργοδοτικών εισφορών κατά 5% ζητούν οι ξενοδόχοι Απρίλιος 26, 2019
    Μείωση εργοδοτικών εισφορών κατά 5% ζητά η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων με νέα επιστολή προς την υπουργό Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, την οποία κοινοιεί και στην υπουργό Τουρισμού Έλενα Κουντουρά. Ακολουθεί η επιστολή: Αξιότιμη Κυρία Υπουργέ, Επ΄ευκαιρία του προωθούμενου από το Υπουργείο σας νομοσχεδίου, για το οποίο ενημερωθήκαμε μέσω δημοσιευμάτων, θέλουμε […]
  • Μεγάλη Παρασκευή με ηλιοφάνεια στην Τρίπολη Απρίλιος 26, 2019
    Ηλιοφάνεια, επιτέλους, θα απολαύσουν οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της Τρίπολης σήμερα Μεγάλη Παρασκευή, ύστερα από μια εβδομάδα συννεφιάς και αφρικανικής σκόνης. Η τελευταία, πάντως, δεν αναμένεται να μας εγκαταλείψει σήμερα, καθώς, σύμφωνα με το meteo.gr, η συγκέντρωσή της θα παραμείνει υψηλή ως και την Κυριακή του Πάσχα. Για σήμερα, η θερμοκρασία αναμένετ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΕΗ ΔΕΣΦΑΚ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Δρομοι πεζοδρομια Ηλεκτροφωτισμος Θεσεις καδων απορριμματων Καραβασιλη Καταφυκι Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Μαρινα Πορτο Χελιου Μεταρυθμιση στην Αυτοδιοικηση 2018 Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Οδος Παντανασσης Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολιτιστικο μονοπατι Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ ΤΕΡΝΑ Τατουλης Τσιρωνης Φαναρι Διογενη ΧΑΔΑ Νο3 Καμπου Κρανιδιου ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates