You are currently browsing the category archive for the ‘Προσωπα’ category.

Πώς περιμένουμε να επικρατήσει η δικαιοσύνη, όταν δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να προσφέρει τον εαυτό του για ένα δίκαιο σκοπό; Μια τόσο ωραία και ηλιόλουστη μέρα και πρέπει να φύγω, άλλα τι πειράζει ο θάνατος μου, αν μέσω εμάς ξυπνήσουν και κινητοποιηθούν χιλιάδες;

Προσωπικη ευθυνη. Σημαινει οταν ο ανθρωπος βγει εξω απο την γραμμη του καθε φανατισμου της μαζας και υπερασπιστει την αλληλεγγυη την ειρηνη τον διωκομενο συνανθρωπο.

 

Sophia Magdalena Scholl, 9 Μαΐου 1921 – 22 Φεβρουαρίου 1943

 

Η Σόφι Μαγδαληνή Σολ (Sophia Magdalena Scholl, 9 Μαΐου 1921 – 22 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Γερμανίδα φοιτήτρια και επαναστάτρια, ενεργό μέλος της μη βίαιης αντιστασιακής οργάνωσης Λευκό Ρόδο στη Ναζιστική Γερμανία. Καταδικάστηκε για προδοσία, αφού εντοπίστηκε να μοιράζει αντιπολεμικά φυλλάδια στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου με τον αδερφό της Χανς. Ως αποτέλεσμα,εκτελέστηκαν και οι δύο στη γκιλοτίνα. Από τη δεκαετία του 1970, η Σολ τιμάται ως μια από τις μεγαλύτερες ηρωίδες της Γερμανίας, για την αντίστασή της στο Τρίτο Ράιχ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο πατέρας της Σολ, ο Ρόμπερτ, ήταν δήμαρχος του βόρειου Baden, όταν γεννήθηκε η Σόφι. Ήταν η 4η από 6 παιδιά.Η Σολ ανατράφηκε ως Λουθηρανή. Πήγε σχολείο στην ηλικία των 7 ετών, μάθαινε πολύ εύκολα, και έζησε ανέμελα παιδικά χρόνια. Το 1930, η οικογένεια μετακόμισε στο Λούντβισμπουργκ και δύο χρόνια αργότερα στο Ουλμ, όπου ο πατέρας της εργαζόταν ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
Το 1932, η Σολ άρχισε να παρακολουθεί ένα σχολείο θηλέων. Στην ηλικία των 12 ετών, επέλεξε να ενταχθεί στην οργάνωση Bund Deutscher Madel (Ομάδα Γερμανών κοριτσιών), όπως έκαναν οι περισσότερες από τις συμμαθήτριες της, αλλά ο αρχικός ενθουσιασμός της αντικαταστάθηκε από σκεπτικισμό. Είχε επίγνωση των αντικρουόμενων πολιτικών ιδεολογιών του πατέρα της, των φίλων της και, επίσης, μερικών από τους δασκάλους της. Η πολιτική συμπεριφορά είχε γίνει απαραίτητο κριτήριο στην επιλογή των φίλων της. Η σύλληψη των αδερφών και φίλων της το 1937 για συμμετοχή στο Γερμανικό Κίνημα Νεολαίας την επηρέασε βαθύτατα.
Είχε ταλέντο στο σχεδιασμό και τη ζωγραφική και για πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με μερικούς «περιθωριακούς» καλλιτέχνες. Όντας φανατική αναγνώστρια,ανέπτυξε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Η πίστη της στον Θεό και στην απαραίτητη αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου διαμόρφωσε τη βάση για την αντι-ναζιστική της ιδεολογία.
Την άνοιξη του 1940, αποφοίτησε από το σχολείο θηλέων, όπου το αντικείμενο του δοκιμίου της ήταν » Το χέρι που κούνησε την Κούνια,κούνησε ολόκληρο τον Κόσμο «. Καθώς είχε μεγάλη αδυναμία στα παιδιά, έγινε δάσκαλος σε νηπιαγωγείο στο Ινστιτούτο Frobel στο Ουλμ. Επέλεξε αυτή την εργασία ελπίζοντας ότι θα αναγνωριστεί ως εναλλακτική υπηρεσία στο Reichsarbeitsdienst (Εθνική Υπηρεσία Εργασίας), κάτι το οποίο ήταν προαπαιτούμενο ώστε να εισαχθεί σε πανεπιστήμιο. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε, και την άνοιξη του 1941 ξεκίνησε μια εξάμηνη θητεία στη βοηθητική υπηρεσία πολέμου ως καθηγήτρια σε παιδικό σταθμό στο Μπλούμπεργκ. Το καθεστώς της Εθνικής Υπηρεσίας Εργασίας θύμιζε στρατιωτικό και αυτό προβλημάτισε τη Σολ και την οδήγησε στο να αρχίσει να εφαρμόζει παθητική αντίσταση.
Μετά την 6μηνη θητεία της, το Μάιο του 1942, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου ως φοιτήτρια φιλοσοφίας και βιολογίας. Ο αδερφός της, Χανς, ο οποίος σπούδαζε ιατρική εκεί, την σύστησε στους φίλους του. Παρόλο που αυτή η ομάδα φίλων έγινε αργότερα γνωστή για τις πολιτικές της πεποιθήσεις, αρχικά συγκροτήθηκε λόγω της κοινής αγάπης για τις τέχνες, τη μουσική ,τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Ορειβασία, σκι και κολύμβηση έπαιζαν επίσης σημαντικό ρόλο για αυτούς. Παρακολουθούσαν συχνά συναυλίες,θεατρικές παραστάσεις και λογοτεχνικές διαλέξεις μαζί.
Στο Μόναχο, η Σολ γνώρισε ένα μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών, συγγραφέων και φιλοσόφων, συγκεκριμένα τους Carl Muth και Theodor Haecker, οι οποίοι αποτέλεσαν σημαντικές γνωριμίες για εκείνη. Το ερώτημα, το οποίο ανέλυαν, ήταν το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ένα άτομο που ζει σε δικτατορικά καθεστώτα. Στη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών του 1942, η Σολ έπρεπε να υπηρετήσει σε ένα μεταλλουργικό εργοστάσιο στο Ουλμ. Την ίδια περίοδο, ο πατέρας της ήταν στη φυλακή, καθώς είχε μιλήσει αρνητικά σε έναν υπάλληλο του για τον Χίτλερ.

Προέλευση του Λευκού Ρόδου

Με βάση την αλληλογραφία μεταξύ εκείνης και του δεσμού της, Fritz Hartnagel (η οποία αναλύθηκε από τους Gunter Biemer και Jakob Knab του περιοδικού Newman Studien), έδωσε 2 τόμους από τις ομιλίες του Καρδινάλιου John Henry Newman στον Hartnagel, όταν τον έστειλαν στο ανατολικό μέτωπο, το Μάιο του 1942. Η ανακάλυψη από τον Jakob Knab δείχνει τη σημασία που έπαιζε η θρησκεία στη ζωή της Σολ και τονίστηκε σε ένα άρθρο στο Catholic Herald της Αγγλίας. Το Λευκό Ρόδο ιδρύθηκε, αφού η Σολ και οι άλλοι διάβασαν μια αντιναζιστική ομιλία από τον Clemens August Graf von Galen (Το λιοντάρι του Munster), τον Ρωμαιοκαθολικό Επίσκοπο του Munster. Παρόλο που ήταν Λουθηρανή η Σολ συγκινήθηκε.
Αυτή και οι υπόλοιποι είχαν τρομοκρατηθεί από τις αναφορές του Hartnagel για τη συμπεριφορά των Γερμανών στο ανατολικό μέτωπο όπου ο Hartnagel είδε σοβιετικούς στρατιώτες να εκτελούνται μέσα σε λάκκους και έμαθε για τις μαζικές δολοφονίες των Εβραίων. Η αλληλογραφία της με τον Hartnagel ανέλυε σε βάθος την «θεολογία της συνείδησης» η οποία αναπτύχθηκε στα γραπτά του Newman. Αυτό παρουσιάζεται ως η κύρια γραμμή άμυνας της στα πρακτικά των ανακρίσεών της, οι οποίες οδήγησαν στη «δίκη» και την εκτέλεση της. Αυτά τα πρακτικά έγιναν η βάση για την ταινία του 2005 «Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ».

Δραστηριότητες του Λευκού Ρόδου

Τα κύρια μέλη, αρχικά, ήταν ο Hans Scholl (ο αδερφός της Σόφι), ο Will Graf και ο Christoph Probst. Στις αρχές του καλοκαιριού του 1942, αυτή η ομάδα νεαρών συνέταξε 6 αντιναζιστικά, πολιτικά φυλλάδια. Αντίθετα με την κοινή αντίληψη, η Σόφι Σολ δε συμμετείχε στη συγγραφή αυτών των άρθρων. Αρχικά, ο αδερφός της, δεν την ενημέρωνε για τις δραστηριότητες του, αλλά, όταν τις ανακάλυψε, τον ακολούθησε και αποδείχθηκε πολύτιμη για την ομάδα καθώς, επειδή ήταν γυναίκα, η πιθανότητα να τη σταματήσουν τα SS ήταν πολύ μικρότερη. Αυτοαποκαλούμενοι το Λευκό Ρόδο, καλούσαν τους Γερμανούς να εφαρμόσουν παθητική αντίσταση εναντίον των Ναζί. Αυτή και τα υπόλοιπα μέλη του Λευκού Ρόδου συνελήφθησαν όταν διαμοίραζαν το 6ο φυλλάδιο, στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, στις 18 Φεβρουαρίου του 1943.
Στο Λαϊκό Δικαστήριο, μπροστά στον Δικαστή Rolan Freisler, στις 22 Φεβρουαρίου του 1943, καταγράφηκαν τα ακόλουθα λόγια της Σολ:

Κάποιος, τέλος πάντων, έπρεπε να κάνει την αρχή. Όσα γράψαμε και είπαμε τα πιστεύουν και άλλοι. Απλά δε τολμούν να εκφραστούν όπως εμείς.

Τάφοι των Hans Scholl, Sophie Scholl, και Christoph Probst, στο Perlacher Friedhof 48.097344°N 11.59949°E, δίπλα στη φυλακή Stadelheim του Μονάχου
Στις 22 Φεβρουαρίου του 1943, η Σολ, ο αδερφός της, Hans, και ο φίλος τους Christoph Probst κρίθηκαν ένοχοι για προδοσία, και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αποκεφαλίστηκαν όλοι στη γκιλοτίνα από τον εκτελεστή Johann Reichhart στη φυλακή Stadelheim του Μονάχου, μερικές ώρες αργότερα, στις 17:00. Την εκτέλεση επέβλεψε ο Walter Roemer, ο επικεφαλής του δικαστηρίου του Μονάχου. Οι αξιωματικοί της φυλακής, όταν περιέγραφαν αργότερα τη σκηνή, τόνισαν την τόλμη της Σολ, όταν περπατούσε προς την εκτέλεση της. Οι τελευταίες της λέξεις ήταν:

Πώς περιμένουμε να επικρατήσει η δικαιοσύνη, όταν δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να προσφέρει τον εαυτό του για ένα δίκαιο σκοπό; Μια τόσο ωραία και ηλιόλουστη μέρα και πρέπει να φύγω, άλλα τι πειράζει ο θάνατος μου, αν μέσω εμάς ξυπνήσουν και κινητοποιηθούν χιλιάδες;

Ο Fritz Hartnagel απομακρύνθηκε από το Στάλινγκραντ τον Ιανουάριο του 1943, αλλά δεν επέστρεψε στη Γερμανία πριν την εκτέλεση της Σόφι. Αργότερα παντρεύτηκε την αδερφή της Σόφι, την Ελίζαμπεθ.
Μετά το θάνατο της, ένα αντίγραφο του 6ου φυλλαδίου βγήκε κρυφά από τη Γερμανία μέσω της Σκανδιναβίας και κατέληξε στην Αγγλία από τον Γερμανό νομικό Helmuth James Graf von Moltke, όπου χρησιμοποιήθηκε από τους Συμμάχους. Στα μέσα του 1943, έριξαν αεροπορικώς στη Γερμανία εκατομμύρια αντίγραφα προπαγάνδας της προκήρυξης, η οποία τώρα είχε μετονομαστεί σε Το Μανιφέστο των φοιτητών του Μονάχου.
Σε ιστορικό πλαίσιο, η κληρονομιά του Λευκού Ρόδου, έχει τεράστια σημασία για πολλούς μελετητές, τόσο για την επίδειξη τρομερού πνευματικού θάρρους, όσο κι ως μια καταγεγραμμένη περίπτωση εναντίωσης σε μια περίοδο έντονης καταστολής, λογοκρισίας και κομφορμιστικής πίεσης.
Η θεατρική συγγραφέας Lillian Garrett-Groag δήλωσε στο Newsday στις 22 Φεβρουαρίου του 1993 ότι » Είναι πιθανότατα η πιο αξιοθαύμαστη περίπτωση αντίστασης του 20ου αιώνα που μπορώ να σκεφτώ…το γεγονός ότι 5 μικρά παιδιά, μέσα στο στόμα του λύκου, που πραγματικά είχε σημασία, είχαν το απίστευτο θάρρος να κάνουν όλα όσα έκαναν, είναι ειλικρινά απίστευτο για μένα. Γνωρίζω ότι ο κόσμος είναι καλύτερος λόγω του ότι υπήρξαν αυτά τα άτομα, αλλά δε ξέρω γιατί. «
Στο ίδιο τεύχος του Newsday, ο ιστορικός του Ολοκαυτώματος Jud Newborn δήλωσε ότι » Δε μπορεί κάποιος να μετρήσει την επίδραση αυτού του είδους αντίστασης με βάση το ότι ανατινάχτηκε ένας Χ αριθμός από γέφυρες ή ότι έπεσε ένα καθεστώς….το Λευκό Ρόδο είχε περισσότερο μια συμβολική αξία, αλλά πρόκειται για μια πολύ σημαντική αξία. «
  • Στις 9 Μαΐου του 2014,η Google επέλεξε τη Σολ για το Google Doodle την ημέρα που θα ήταν τα 93α γενέθλιά της.

Προτομή της Σόφι Σολ 

Στις 22 Φεβρουαρίου του 2003, μια προτομή της Σολ τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση της Βαυαρίας στο μνημείο Walhalla προς τιμήν της.
Το Ινστιτούτο Geschwister-Scholl για τις Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου πήρε αυτό το όνομα προς τιμήν της Σοφι Σολ και του αδερφού της Hans. Το Ινστιτούτο φιλοξενεί τα τμήματα πολιτικών επιστημών και επικοινωνιών του πανεπιστημίου και στεγάζεται στο κτήριο του Radio Free Europe κοντά στο Englischer Garten (Αγγλικός Κήπος) της πόλης. Γίνεται επίσης μια προσπάθεια από την επιτροπή φοιτητών του πανεπιστημίου, ώστε να μετονομαστεί το πανεπιστήμιο σε Πανεπιστήμιο Geschwister Scholl του Μονάχου.
Πολλά τοπικά σχολεία, όπως επίσης και αμέτρητοι δρόμοι και πλατείες στη Γερμανία, έχουν πάρει το όνομα της Σολ και του αδερφού της.
Το 2004, Γερμανοί προσκλήθηκαν από το γερμανικό δίκτυο ZDF να συμμετάσχουν στο Unsere Besten (Το καλύτερο μας) ένα εθνικό διαγωνισμό για να επιλεχθούν οι 10 σημαντικότεροι Γερμανοί όλων των εποχών. Οι ψηφοφόροι κάτω των 40 βοήθησαν τη Σολ και τον αδερφό της να τερματίσουν 4οι, πάνω από τους Μπαχ, Γκαίτε, Γουτεμβέργιος, Μπίσμαρκ, Βίλλυ Μπραντ και Άλμπερτ Άινσταϊν. Αν καταμετρούνταν μόνο οι ψήφοι των νεαρών ατόμων, η Σόφι και ο Hans θα τερμάτιζαν πρώτοι. Μερικά χρόνια νωρίτερα, οι αναγνώστες του Briditte, ένα γερμανικό περιοδικό για γυναίκες, ψήφισαν τη Σολ ως τη » Σημαντικότερη γυναίκα του 20ου αιώνα «.

Ταινίες, βιβλία και θεατρικά έργα

Το Φεβρουάριο του 2005, μια ταινία για τις τελευταίες μέρες της Σολ, Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ με τη Γιούλια Γιεντς στο ρόλο της Σολ κυκλοφόρησε. Περιέχοντας συνεντεύξεις και μαρτυρίες από επιζώντες, οι οποίες είχαν μείνει κρυμμένες στα αρχεία της Ανατολικής Γερμανίας μέχρι το 1990. Προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας τον Ιανουάριο του 2006. Για την ερμηνεία της ως Σολ, η Γιεντς κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου (Lolas) καθώς επίσης και την Αργυρή Άρκτο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Το βιβλίο των Jud Newborn και Annette Dumbach του 1986 για το Λευκό Ρόδο Shattering the German Night (Little,Brown) επανεκδόθηκε σε μια εκτενή, ενημερωμένη και εικονογραφημένη έκδοση το 2006 με τίτλο Η Σόφι Σολ και το Λευκό Ρόδο, ώστε να συνοδεύσει την κυκλοφορία της νέας ταινίας και να προσφέρει μια μελέτη σχετικά με την ιστορία του Λευκού Ρόδου.
Το Φεβρουάριο του 2009, το History Press εξέδωσε το Σόφι Σολ : Η αληθινή ιστορία της γυναίκας που αψήφισε το Χίτλερ του Frank McDonough.
Το Φεβρουάριο του 2010, ο Carl Hanser Verlag εξέδωσε το Σόφι Σολ : Μια Βιογραφία (στα Γερμανικά), από την Barbara Beuys.
Υπήρχαν 3 παλαιότερες ταινίες σχετικά με την αντίσταση του Λευκού Ρόδου. Η πρώτη ταινία χρηματοδοτήθηκε από την κυβέρνηση του ομόσπονδου κρατιδίου της Βαυαρίας και κυκλοφόρησε στη δεκαετία του 1970 με τίτλο Das Versprechen (Η υπόσχεση). Το 1982, η ταινία Fünf letzte Tage (Οι πέντε τελευταίες μέρες) του Percy Adion παρουσίασε την Lena Stolze ως Σολ τις τελευταίες μέρες της από την οπτική γωνία της συγκρατούμενής της Else Gebel. Το ίδιο έτος, η Stolze επανέλαβε το ρόλο στην ταινία Το Λευκό Ρόδο του Michael Verhoeven. Σε μια συνέντευξη, η Stolze δήλωσε ότι ο ρόλος που έπαιξε ήταν «τιμή για εκείνη».
Το έργο της Αμερικανίδας θεατρικής συγγραφέως Lillian Garrett-Groag Το Λευκό Ρόδο παρουσιάζει τη Σολ ως πρωταγωνιστικό χαρακτήρα.

 

Χωρις αλλα σχολια

Ηριανα

Αθώοι κρίθηκαν ομόφωνα σήμερα από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας η Ηριάννα και ο Περικλής. Το δικαστήριο του δεύτερου βαθμού εκφώνησε σήμερα Πέμπτη την απόφασή του που έγινε δεκτή από τους πανηγυρισμούς του κατάμεστου ακροατηρίου.

Το δικαστήριο με την απόφασή του δικαιώνει τους δύο νεαρούς πρώην πλέον κατηγορούμενους που όμως παρέμειναν έγκλειστοι περισσότερο από ένα χρόνο καθώς το πρωτόδικο δικαστήριο όχι μόνο τους φόρτωσε στην πλάτη 13 χρόνια κάθειρξη αλλά δεν ανέστειλε και την ποινή τους.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του Δικαστηρίου, που απέρριψε την καταδικαστική εισαγγελική εισήγηση, το μείγμα DNA που εξετάστηκε είναι επισφαλές αποδεικτικό μέσον.

Ακόμα όμως κι αν ήταν ασφαλής ένδειξη δε θα αρκούσε για να αχθεί το δικαστήριο σε καταδικαστική απόφαση, γιατί θα απαιτούνταν και άλλες αποδείξεις.

Στα αξιοσημείωτα του περιληπτικού σκεπτικού που ανακοίνωσε ο πρόεδρος είναι ακόμα ότι ο υποτιθέμενος αυτόπτης μάρτυρας (που δήθεν είχε αντιληφθεί την μεταφορά των όπλων και στη συνέχεια τα είχε και… ξεθάψει ) κρίθηκε αναξιόπιστος.

Παράλληλα ο πρόεδρος του δικαστηρίου τόνισε πως οι κοινωνικές συναναστροφές δεν ποινικοποιούνται.

Ακολουθεί ολόκληρο το περιληπτικό σκεπτικό που εκφώνησε ο πρόεδρος του δικαστηρίου Βασίλειος Κωστόπουλος (τα κενά αφορούν σημεία που δεν γράφηκαν καλά στο κασετόφωνο):

«Πρώτον. Η κατάθεση του Παπαλάμπρου ελέγχεται σοβαρά για την αξιοπιστία της.

Δεύτερον. Η άρση του τηλεφωνικού απορρήτου, οι κατ΄ οίκον έρευνες, η έρευνα αυτοκινήτου, η άρση τηλεφωνικού απορρήτου, δεν έδειξαν καμία εμπλοκή των κατηγορουμένων με την οργάνωση. Ειδικότερα, όσον αφορά την άρση τηλεφωνικών απορρήτων, δεν χρησιμοποίησαν στις τηλεφωνικές τους επικοινωνίες κωδικοποιημένη φρασεολογία, χρησιμοποιώντας είτε προκαθορισμένο κώδικα επικοινωνίας είτε συνθηματικές εκφράσεις, υπονοούμενα και ανεπαρκείς συντομογραφίες για την κατανοητή λειτουργία των συνδιαλεγόμενων.

Τρίτον. Δεν αποδείχθηκε ότι η μίσθωση της κατοικίας η οποία ήταν (…) λειτούργησε ως προκάλυμμα παράνομων δραστηριοτήτων.

Τέταρτον. Οι κοινωνικές συναναστροφές και η ιδεολογία δεν ποινικοποιούνται, είναι γνωστό. Το αποτύπωμα όσον αφορά (…) ήταν σε κινητό αντικείμενο (…). Οσον αφορά το DNA τώρα. Τo DNA, είναι γνωστό, είναι ένα πληροφοριακό εργαλείο για να το αξιοποιήσουμε για τις ανακριτικές έρευνες. Και πρόκειται για ένα εντόνως αμφισβητούμενο και επισφαλές δείγμα DNA, το οποίο το ένα είναι μεικτό και το άλλο μερικό. Πρόκειται για (…) ποσότητας και ποιότητας, το οποίο εξαντλήθηκε και δεν έχουμε τη δυνατότητα (…). Αλλά, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι το γενετικό υλικό από την ανάλυση του DNA ήταν επαρκές, απλώς δείχνει την επαφή των κατηγορουμένων με το αντικείμενο του εγκλήματος. Η παρουσία αυτή όμως, δεν συνεπάγεται κατά πραγματολογική αναγκαιότητα ότι οι κατηγορούμενοι διέπραξαν τα εγκλήματα που τους αποδίδονται. Η όποια ευθύνη σύνδεσης των κατηγορουμένων με τις αξιόποινες πράξεις αποτελούν ένα μόνο ειδικό ενδεχόμενο. (…)».

Oχι στην εκδοση του Τουρκου κομμουνιστη αγωνιστη στην φασιστικη Τουρκια.

Η Τουρκία των στρατηγών, των μυστικών υπηρεσιών, των βασανιστηρίων. Η Τουρκία που η κυβέρνηση των Ισλαμιστών ισχυρίζεται ότι «εκδημοκρατίζεται», ελέω ΕΕ, την ώρα που σε φυλακές όπου κάθε κελί είναι κελί απομόνωσης, σαπίζουν χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι. Η Τουρκία που πολεμά την κουρδική μειονότητα, τον ίδιο της το λαό, εδώ και 21 χρόνια. Η Τουρκία που θα δικάσει μια δημοσιογράφο της «Junge Welt» γιατί κατήγγειλε το φρικτό πρόσωπο των κρατικών της δομών, που συνέλαβε τον Τεκίν Τανγκούν, τον πρόεδρο του TAYAD, του Συλλόγου Οικογενειών των Πολιτικών Κρατουμένων για τη Συμπαράσταση και την Αλληλοβοήθεια, γιατί μίλησε για το καθεστώς πλήρους λογοκρισίας των Μέσων για τα βασανιστήρια και τους 118 νεκρούς στις φυλακές. Η Τουρκία που φυλακίζει φοιτητές γιατί χειροκροτούν ειρωνικά τους ασφαλίτες που παρακολουθούν τις συγκεντρώσεις τους

 

Turgut Kaya

Λάβαμε την παρακάτω δήλωση με την ευγενική παράκληση να την δημοσιεύσουμε. Πρόκειται για τη δήλωση του Τούρκου κομμουνιστή Turgut Kaya που κινδυνεύει με απέλαση στη Τουρκία, ύστερα από απόφαση του ελληνικού κράτους. Επομένως,αν γίνει κάτι τέτοιο, η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Η αλληλεγγύη σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη.

“Φίλοι, σύντροφοι

Σήμερα, ο Άρειος Πάγος αποφάσισε την έκδοσή μου στο φασιστικό τουρκικό κράτος. Η σημασία της απόφασης είναι ενδεικτική το πώς αντιδραστικά κράτη συνεργάζονται όταν χρειάζεται. Διότι το ίδιο δικαστήριο αποφάσισε τη μη έκδοση των Τούρκων αξιωματικών που οργάνωσαν το φασιστικό πραξικόπημα. Αυτό δείχνει ότι τα αντιδραστικά κράτη συνεργάζονται όταν πρόκειται για επαναστάτες και κομμουνιστές. Δύο τάξεις, δύο εχθρικά στρατόπεδα συνεχίζουν την πάλη.

Συνελήφθηκα στην Ελλάδα ως επαναστάτης. Οποιαδήποτε άλλη πληροφορία που κυκλοφορεί εξυπηρετεί την αντίδραση και τον εχθρό. Δεν εξυπηρετεί την τάξη μας και τον λαό μας.

Αυτή τη στιγμή είμαι στην επικίνδυνη θέση να εκδοθώ από το ελληνικό κράτος στο φασιστικό τουρκικό κράτος. Η διεθνής συμπαράσταση που έχει ξεκινήσει είναι πολύ σημαντική και πολύτιμη.

Στέλνω σε όλους τους επαναστατικούς μου χαιρετισμούς. Ο αγώνας συνεχίζεται.

Τώρα, η διαδικασία έκδοσης είναι στα χέρια του υπουργού Δικαιοσύνης. Πληροφορώ τους πάντες ότι αύριο θα αρχίσω απεργία πείνας ενάντια στην συνεργασία των δύο αντιδραστικών κρατών για να σταματήσει η διαδικασία έκδοσης και να αφεθώ αμέσως ελεύθερος.
Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη

Με επαναστατικούς χαιρετισμούς
Turgut Kaya
30-05-2018″

Αλληλεγγυη

Στα χέρια του υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή βρίσκεται το μέλλον του 45χρονου Τούρκου αγωνιστή Τουργκούτ Καγιά μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου υπέρ της έκδοσής του στην Τουρκία, απόφαση που θέτει ανοιχτά τη ζωή του σε κίνδυνο.

Από σήμερα ο Καγιά ξεκινά απεργία πείνας ζητώντας να αφεθεί ελεύθερος. «Φίλοι, σύντροφοι. Η δικαστική απόφαση είναι ενδεικτική για το πώς αντιδραστικά κράτη συνεργάζονται όταν χρειάζεται. Το ίδιο δικαστήριο αποφάσισε τη μη έκδοση των Τούρκων αξιωματικών που οργάνωσαν το φασιστικό πραξικόπημα. Αυτό δείχνει ότι τα αντιδραστικά κράτη συνεργάζονται όταν πρόκειται για επαναστάτες και κομμουνιστές. Δύο τάξεις, δύο εχθρικά στρατόπεδα συνεχίζουν την πάλη. Συνελήφθην στην Ελλάδα ως επαναστάτης. Οποιαδήποτε άλλη πληροφορία που κυκλοφορεί εξυπηρετεί την αντίδραση και τον εχθρό. Δεν εξυπηρετεί την τάξη μας και τον λαό μας» δήλωσε χθες από τη φυλακή ο Καγιά.

Αιτών πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα, δημοσιογράφος και ιστορικός στο επάγγελμα στη γειτονική χώρα, ο Καγιά έχει υποστεί επανειλημμένα σοβαρά βασανιστήρια από τις τουρκικές αρχές και έχει περάσει χρόνια στην απομόνωση (6 χρόνια σε κελιά τύπου F) εξαιτίας των αγώνων του για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Συνελήφθη αρχικά στα μέσα Απριλίου του 2015 μαζί με άλλους τρεις Τούρκους σε μια συντονισμένη πανευρωπαϊκή επιχείρηση κατά μελών της ΑΤΙΚ, της Συνομοσπονδίας Τούρκων Εργατών στην Ευρώπη.

Απελευθερώθηκε και συνελήφθη εκ νέου τον περασμένο Φεβρουάριο από τις ελληνικές αρχές ύστερα από ερυθρά αγγελία της Ιντερπόλ.

Σε προηγούμενη καταγγελία του Τουργκούτ Καγιά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά της κυβέρνησης της Τουρκίας για κακομεταχείριση, η τουρκική κυβέρνηση αναγκάστηκε να δεχτεί εξωδικαστικό συμβιβασμό λόγω των συντριπτικών αποδεικτικών στοιχείων εναντίον της.

«Η απόφαση του Αρείου Πάγου είναι άδικη και υποκρύπτει πολιτική συμφωνία ή συμπαιγνία με την καταπιεστική κυβέρνηση της Τουρκίας υπό την ηγεσία του Ερντογάν και του ΑΚΡ. Καλούμε κάθε προοδευτικό και δημοκράτη, κάθε οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο να συσπειρωθούν και να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους για την υπόθεση του Τουργκούτ Καγιά» αναφέρει η Επιτροπή Αλληλεγγύης που συστάθηκε με στόχο την άμεση απελευθέρωσή του.

Για τον σκοπό αυτό ανοιχτή σύσκεψη προγραμματίζεται σήμερα στις 16.00 στα γραφεία του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου στα Εξάρχεια (Λόντου 6 και Μεσολογγίου).

Ποιος ειναι

Ο 45χρονος Τουργκούτ Καγιά κατάγεται από την Τραπεζούντα του Πόντου/Μαύρη Θάλασσα και βρίσκονταν στη λίστα των ‘τρομοκρατών’ του τουρκικού υπουργείου Εσωτερικών που έχουν διαφύγει και αναζητούνται στο εξωτερικό. Για τον Τουργκούτ Καγιά είχε εκδοθεί ακόμη και ερυθρό δελτίο από την Ιντερπόλ για αδικήματα που είχε διαπράξει, τα οποία ωστόσο δεν αναφέρονται επ’ ακριβώς, αλλά και για εκκρεμή ποινή φυλάκισης στην Τουρκία.

Είναι μέλος του ‘εκτός νόμου’, όπως χαρακτηρίζεται, Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος/Μαρξιστικού Λενινιστικού, TKP/ML – TİKKO (δηλ. προφέρεται ως Τε-Κα-Με-Λε – Τίκο). Πρόκειται για μία αριστερή οργάνωση, η οποία χαρακτηρίζεται ‘τρομοκρατική’ από τις τουρκικές αρχές και μερίδα του τουρκικού τύπου.

Ο Τουργκούτ Καγιά είχε εισέλθει στην Ελλάδα τον περασμένο Φεβρουάριο, αλλά συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού. Αμέσως έκανε αίτηση για χορήγηση πολιτικού ασύλου, η οποία απορρίφθηκε με την απόφαση του Αρείου Πάγου στις 30 Μαίου 2018.

O Τουργκούτ Καγιά είχε συλληφθεί ξανά στην Ελλάδα το 2015, ωστόσο 40 ημέρες μετά είχε αφεθεί ελεύθερος από τις ελληνικές αρχές.

Κάποιες αριστερές οργανώσεις στην Τουρκία κάνουν λόγο για ‘απόφαση – όνειδος’ και ότι αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα του ‘παζαριού’ που διεξάγει η Ελλάδα με το τουρκικό κράτος για την απελευθέρωση φυλακισμένων στις δύο χώρες. Και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη ζωή του Τουργκούτ Καγιά άμα τη επιστροφή του στην Τουρκία.

Τουρκικο Κομμουνιστικο Κομμα Μαρξιστικο/ Λενινιστικο και το ενοπλο σκελος του ΤΙΚΚΟ (Τουρκικός Εργατο-Αγροτικός Απελευθερωτικός Στρατός)

What is TiKKO and what are its aims ?

TiKKO is a Maoist guerrilla organisation, the armed wing of the TKP/ML [2], engaged in People’s War in Turkey and the part of Kurdistan under Turkish control with the aim of bringing down the Fascist Turkish state. The TKP/ML was founded in 1972 in order to take over the role of guiding the Turkish proletariat previously led by the TKP [3], which had become Revisionist and no longer accepted Marxism-Leninism, falling prey to national-chauvism and failing to criticise the Kemalist brand of Fascism [4] that forms the bedrock of the Republic of Turkey, splitting especially due differences over the Kurdish national question.

TKP/ML is known for being the first party to have recognised the existence of the Kurdish nation and to fight for its rights. In a country where history is written in the blood of massacres, genocide, coups and an ultra-jingoistic education system, the Party is also renowned for its criticisms of Kemalism which it sees as a form of Fascism, as well as its support for the struggles waged by the Armenian people and the Alevis with whom it maintains strong ties.
TKP/ML was the first organisation to set up a guerrilla, initially mainly in the Alevi and Kurdish regions in the East of the country.

Ο ιδρυτης του κομματος  ΙΜΠΡΑΗΜ ΚΑΪΠΑΚΚΑΓΙΑ (ΙΜΠΟ) (1949-1973)

Τούρκος επαναστάτης, ιδρυτής του TKP/M-L (Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας/Μαρξιστικό – Λενινιστικό) και του T.I.K.K.O. (Τουρκικός Εργατο-Αγροτικός Απελευθερωτικός Στρατός). Δολοφονήθηκε ύστερα από φριχτά βασανιστήρια, στις φυλακές του Ντιγιαρμπακίρ, στις 18 Μάη 1973, σε ηλικία 24 χρονών, και έγινε σύμβολο του επαναστατικού κινήματος στην Τουρκία. Ο Καϋπάκκαγια, άφησε επίσης, σημαντικό θεωρητικό έργο, αντιτάχθηκε έμπρακτα στο ρεφορμισμό και στο ρεβιζιονισμό, υπεράσπισε τη γραμμή του ένοπλου λαϊκού αγώνα, ενώ είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ της εθνικής αυτοδιάθεσης του Κουρδικού λαού.

Ο Ιμπραήμ Καϊπάκκαγια (Ίμπο) γεννήθηκε το 1949 κάτω από πολύ φτωχικές συνθήκες στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας (στη περιοχή Çorum). Παρά τις δυσκολίες, όντας γιός μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας, κατάφερε με σκληρή δουλειά να τελειώσει το σχολείο και να σπουδάσει δάσκαλος.
Μόλις ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του, συνέχισε τις σπουδές του στη Φυσική. Λόγω της καταγωγής του ένιωσε για τα καλά τι σημαίνει η εκμετάλλευση και καταπίεση του Τουρκικού και Κουρδικού λαού, κάτι που δεν τον άφησε ανεπηρέαστο. Από νωρίς εντάχθηκε στο «Επαναστατικό Εργατικό και Αγροτικό Κόμμα της Τουρκίας» (TIIKP). Κατά τη διάρκεια της ένταξής του στο κόμμα αυτό ο Ίμπο και αρκετοί άλλοι σύντροφοί του επηρεάστηκαν της επαναστατικές – προλεταριακές ιδέες του Μάο Τσετούνγκ, και ήρθε σε ρήξη με την πλειοψηφία του κόμματος. Το 1972 σε ηλικία 23 χρόνων μαζί με μια χούφτα συντρόφους, και αφού δεν επικράτησαν κατά τη διάρκεια της διαπάλης των δύο γραμμών στο κόμμα, αποφάσισαν να ιδρύσουν το TKP/ML, το Τούρκικο Κομμουνιστικό Κόμμα/ Μαρξιστικό-Λενινιστικό, και αμέσως μετά το ένοπλο τμήμα του, τον Εργατοαγροτικό Απελευθερωτικό Στρατό της Τουρκίας (TIKKO).
Κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης σύγκρουσης το 1973 τον συνέλαβαν. Για εβδομάδες και αφού είχε υποστεί φρικτά βασανιστήρια, τελικά στις 18 Μαΐου του ίδιου έτους, δολοφονήθηκε από τους μπράβους του τουρκικού κράτους.
Ο Ίμπο ήταν μόλις 24 χρόνων, έδωσε τη ζωή του για τους σκοπούς της επανάστασης. Η προσωπική του ιστορία, η ζωή του και ο πολιτικός του αγώνας, είναι καταγεγραμμένη στο βιβλίο «Ματωμένος Μάης», που μέχρι και σήμερα είναι απαγορευμένο στην Τουρκία.
Ο Ιμπραήμ Καϊπάκκαγια, αν και πολύ νέος όταν δολοφονήθηκε από το Τουρκικό κράτος, πρόλαβε να αφήσει σημαντικό θεωρητικό έργο. Ένα θεωρητικό έργο που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της ιδεολογικοπολιτικής διαμάχης και στάθηκε πολύτιμη συμβολή στην ίδρυση του TKP/ML. Το θεωρητικό του έργο στηρίχτηκε και ήταν στενά συνδεδεμένο με τη πράξη, θεμέλιό του ήταν ο Μαρξισμός Λενινισμός Μαοϊσμός και η αναζήτηση της προσαρμογής του στις Τούρκικες συνθήκες. Η ίδρυση του TKP/ML θα ήταν αδύνατη αν δεν υπήρχε η κάθετη αντίθεση με τον ρεφορμισμό και το ρεβιζιονισμό στο θεωρητικό και πρακτικό έργο του Καϊπάκκαγια και των συντρόφων του. Θα ήταν αδύνατη αν, παράλληλα με τη διαμάχη ενάντια σε αυτά τα ρεύματα και την υπεράσπιση του επαναστατικού κομμουνισμού, οι ιδρυτές του TKP/ML δεν μελετούσαν και δεν πατούσαν γερά στη Τουρκική πραγματικότητα. Ο Ιμπραήμ Καϊπάκκαγια αποτελεί πρότυπο για όλους τους νέους επαναστάτες. Πρότυπο και γι’ αυτά που έκανε αλλά και για το θεωρητικό του έργο που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής.

Εκδηλωση πριν πεντε χρονια τον Ιουνιο 2013 στην πλατεια Τακσιμ στην Πολη

 

Αντιγραφω απο το διαδικτυο.
Lukas Koutras
1 min ·

Γνωριζοντας τα πραγματα ζωντας τα και οχι ακούγοντας αφηγήσεις, οι μητέρες που μεγαλωνουν διαφορετικά παιδια (διαφορετικά και οχι λιγοτερο παιδια) εχουν τον αμεριστο θαυμασμο μου.

Την μαμα της φωτογραφίας την θαυμαζω λιγο παραπανω για τους δικους μου λόγους.
Το αποσπασμα που ακολουθει, ειναι απο ομιλία της στα πλαισια εκδήλωσης της εθελοντικής ομάδας αλληλεγγύης του Δήμου Ερμιονιδας.

Η αντιγραφή του κειμενου εγινε απο τον τοιχο του Μίλτος Ιωαννίδης που καλυψε δημοσιογραφικα την εκδήλωση.

Μαρία Μπουκουβάλα
«…Υπάρχουν, όμως, και κάποιες μανούλες, που έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες.
Μανούλες, που τα παιδιά τους έχουν κινητικά, διανοητικά ή ψυχολογικά προβλήματα.
Μανούλες, που δεν έχουν ακούσει ούτε μια φορά τη λέξη «μαμά» από τα χείλη των παιδιών τους και ενδεχομένως να μην την ακούσουν ποτέ.
Μανούλες, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με απεριόριστη αγάπη και αξιοπρέπεια σε μια χώρα που, ας μη γελιόμαστε, δεν στέκεται καθόλου στο πλευρό τους.
Σε αυτές τις μαμάδες αξίζει λίγη περισσότερη κατανόηση, αποδοχή και σεβασμός.
Επειδή άκουσαν τα χειρότερα από το στόμα των γιατρών. Αλλά κατάφεραν να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να συνεχίσουν.
Επειδή αντιμετωπίζουν καθημερινά τα βλέμματα, τις κακίες και τα αρνητικά σχόλια με αξιοπρέπεια και στωϊκοτητα.
Επειδή είναι δυνατές, τόσο δυνατές που και οι ίδιες απορούν με τη δύναμη τους.
Επειδή, εκτός από μαμάδες, είναι και γιατροί και φυσιοθεραπευτές και λογοθεραπευτές και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται το παιδί τους.
Επειδή κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες από τις άλλες, όμως αυτές δεν το βάζουν κάτω.
Επειδή πάντα ελπίζουν, ακόμα κι όταν φαινομενικά δεν υπάρχει ελπίδα.
Επειδή έχουν ανεξάντλητη υπομονή.
Επειδή γνωρίζουν πως το παιδί τους τις χρειάζεται όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.
Επειδή θα έδιναν και τη ζωή τους, για να κάνουν τα παιδιά τους όλα αυτά τα μικρά….δήθεν ενοχλητικά πράγματα, που κάνουν τα άλλα παιδιά.
Επειδή τελικά, όταν κοιτάζουν τα παιδιά τους, δεν βλέπουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά μονάχα τα αγγελούδια τους και που δεν θα τα άλλαζαν για τίποτα στον κόσμο.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΚΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΑΝΕΣ….ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΑΝΕΣ….».

Συνεχιζεται σημερα η δικη.Φυσικα η Καφκικη υποθεση της Ηριαννας ειναι μοναδικη οπως καθε περιπτωση ανθρωπου που μπλεκει στα γραναζια της εξουσιας .

Ομως αν ειδωθει μεσα στο γενικωτερο πλαισιο οπου μελη της ελιτ οικονομικης πολιτικης δημοσιογραφικης κα συλλαμβανονται με τη γιδα στη πλατη για εγκληματα τρομακτικα που επιρεαζουν την ζωη μας καταδικαζονται με πολυχρονες ποινες και αφηνονται  ελευθεροι με αναστολη (και τα λεφτα στη τσεπη)τοτε η καταδικη και φυλακιση της Ηραννας σε 13 χρονια μας γεμιζει οργη .

Εδω ειναι βαπορια με ηρωινη, σκανδαλα και κομπινες σε φαρμακα για τον καρκινο, οικονομικα εγκληματα σε εξοπλιστικα στο χρηματιστηριο στο ποδοσφαιρο φονιαδες του Φυσσα και μεταναστων με μαρτυρες αποδειξεις συμμετοχη σε μαφιοζικου τυπου οργανωσεις και η κοινωνια εσυ και εγω απειλειται απο την Ηριαννα;Πλακα μας κανουν;Να αφησουν την κοπελα ελευθερη.Το DNA (το «εξαντλημενο χαμενο» δειγμα κακης ποιοτητας «μερικως μερους της παλαμης» ) οι ανωνυμοι αφαντοι μαρτυρες καταδοτες και τα σεντουκια του Αλαντιν με οπλα που δεν ταυτιζονται με καμμια πραξη ενοπλης οργανωσης δεν μπορουν  να γινουν  αλλοθι στους σχεδιασμους τους.

Ενα βιντεο που σηκωσαν φιλοι της για την περιπτωση.

Στις 10 Μαΐου στο Εφετείο Αθηνών συνεχίζεται η εκδίκαση της υπόθεσης της Ηριάννας.
Θα είμαστε όλοι εκεί-δίπλα στην Ηριάννα.
Για την Ηριάννα. Για το δίκιο. Για όλους μας.

Αυτη ειναι η προιστορια του ανθρωπου που παραδοθηκε αφου για δυο χρονια ηταν καταζητουμενος. Το θεμα λοιπον οταν συλλαμβανεται απο το κρατος ενας αντιπαλος του (το οποιο κρατος, στην οποια εποχη , την οποια εξουσια) αν οι αρχες εχουν ηθικο και νομικο δικαιωμα να τον βασανισουν.

Με  δεδομενο το στοιχειο πως ολοι ειναι αθωοι μεχρι να αποδειχθει το αντιθετο Αλλα και  οταν, αν, καταδικαστει στην συνεχεια απο καποιο δικαστηριο αν οι αρχες εχουν δικαιωμα να τον βασανισουν εξευτελισουν σκοτωσουν τελικα, για παραδειγματισμο/ εκδικηση /προληψη.Και η απαντηση πρεπει να παρει υπ οψιν της δυο σκελη.

Το πρωτο ειναι η περιπτωση λαθους.Οπως αυτα που βλεπουμε να γινωνται στους δρομους της Αμερικης οπου μαυροι εκτελουνται στην μεση του δρομου επειδη το οργανο «νομιζε πως».Η ακομα ανθρωποι περασαν χρονια στη φυλακη για να αποδειχθει μετα πως ηταν αθωοι.Σε αυτη την περιπτωση ολοι μπορει να βρεθουμε μπλεγμενοι σε μια Καφκικη περιπετεια οπου προσπαθουμε να αποδειξουμε πως δεν ειμαστε ελεφαντες τυλιγμενοι σε μια κολα χαρτι.

Το δευτερο ειναι η περιπτωση σκευωριας.«Ναι ειμαι ενεργος πολιτης ναι ειχα ερωτικη σχεση με καποιον που κατηγορηθηκε πως ειναι μπλεγμενος σε παρανομες πραξεις και στην συνεχεια αθωωθηκε « αλλα στην προσπαθεια τους οι μηχανισμοι να στησουν μια υποθεση «με εμπλεκουν σε πραξεις τις οποιες δεν γνωριζα και δεν συμμετειχα πολυ περισσοτερο που ο κατηγορουμενος φιλος μου μεσω του οποιου με ενεπλεξαν τελικα αποδειχτηκε αθωος.»

Εκει στοχος ειναι φυσικα να δημιουργηθει μεσω του φοβου μια ζωνη υγειονομικου ελεγχου γυρω απο τους παρανομους τους ενοπλους τους αμφισβητιες γενικωτερα και ετσι να οδηγηθουν σε κοινωνικη απομονωση και ασφυξια.Και το τραγικο ειναι πως οι μηχανισμοι εχουν συμπαραστατες  καποιους στα ΜΜΕ που στιγματιζουν ανθρωπους με βαση εικασιες και πληροφοριες απο ανωνυμες πηγες.

Ομως ο καθε ανθρωπος που βρισκεται σε αυτη τη θεση ειναι θυμα.Αθωο για οσα κατηγορειται.

Δεν γνωριζουμε αν ο Π Ασπιωτης ηταν μελος ενοπλης οργανωσης και συνεργατης του Μαζιωτη οπως τον κατηγορει η αστυνομια ,παντως τα οπλα δεν ειχαν χρησιμοποιηθει.Ομως η οργανωμενη κοινωνια δεν βασανιζει πολιτες.Στην δημοκρατια δεν χωρανε Γκουανταναμο.

Να θυμισω πως πολλοι απο οσους κυβερνησαν κρατη σε καποια στιγμη της ζωης τους συνελληφθησαν βασανιστηκαν φυλακιστηκαν για πολλα χρονια.Θεωρηθηκαν τρομοκρατες παρανομοι αυτοι που αργοτερα τιμηθηκαν απο την κοινωνια και την ιστορια οπως ο Μαντελα για παραδειγμα.Το τι ειναι παρανομο και τι νομιμο  τι δικαιωνεται ιστορικα και τι οχι ειναι μια μεγαλη συζητηση που φανταζομαι απασχολησε και τον Κολοκοτρωνη στο κελι του στο Παλαμιδι.

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν:

1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944.

2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.

Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Έλληνες εθελονταί (σσ: ταγματασφαλίτες) εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.

Ο στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος

Παναγιωτης Ασπιωτης

Στις 6 Φλεβάρη του 2016 κλιμάκιο αστυνομικών της «αντιτρομοκρατικής» βασανίζει τον Παναγιώτη Ασπιώτη στη Διεύθυνση Μεταγωγών στην Πέτρου Ράλλη προκειμένου να του αποσπάσει γενετικό υλικό. Τι κι αν η τελευταία τροποποίηση του σχετικού νόμου προβλέπει πως η διαδικασία λήψης DNA πρέπει να γίνεται με σεβασμό στην προσωπικότητα του κατηγορούμενου, ο Παναγιώτης Ασπιώτης τελικά όχι μόνο βασανίστηκε αλλά επιπλέον βρέθηκε να κατηγορείται για αντίσταση κατά τη αρχής με συνέπεια να καταδικαστεί πρωτόδικα σε ποινή φυλάκισης ενός έτους.

Στις 2 Μάη ο Παναγιώτης Ασπιώτης θα δικαστεί ξανά, μετά από την έφεση που υπέβαλε κατά της πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης.

Το χρονικό του ενορχηστρωμένου βασανισμού του από διάφορους φορείς εξουσίας μάς περιγράφει ο ίδιος σε συνέντευξη που παραχώρησε αποκλειστικά στο The Case / οmniatv.

– Πότε και πού πραγματοποιήθηκε το περιστατικό του βασανισμού σου; Ένα σύντομο χρονικό.

Οι κλούβες από Ναύπλιο προς Κορυδαλλό φεύγουν κάθε Πέμπτη, προκείμενου να μεταγάγουν όσους έχουν δικαστικές υποχρεώσεις. Ενώ λοιπόν είχα ετοιμαστεί από την Πέμπτη, δεν με βάλανε μαζί με τους άλλους και μου είπαν ότι θα φύγω την Παρασκευή. Τελικά έφυγα το Σάββατο μόνος μου, χωρίς άλλους κρατούμενους, με ένα μικρό κλουβάκι. Μου είχε κάνει εντύπωση που έφευγα μόνος μου και για να βεβαιωθώ ρώτησα τους αστυνομικούς στην κλούβα πού πηγαίνουμε και μου απάντησαν ότι πηγαίνουμε Κορυδαλλό. Κατά τις 12 το μεσημέρι ξεκινήσαμε και δυο ώρες μετά, αντί να πάμε στις φυλακές Κορυδαλλού, σταματήσαμε στη Διεύθυνση Μεταγωγών στην Πέτρου Ράλλη. Τους ρώτησα γιατί σταματήσαμε εδώ και μου απάντησαν ότι θα συνεχίσει άλλη κλούβα μέχρι τη φυλακή μαζί με άλλους κρατούμενους. Με πήγαν πάνω και μόλις φτάνουμε στον όροφο μου λένε ότι θα μπω στην απομόνωση. Τους ρωτάω γιατί και μου απαντάνε ότι έχουν εντολές. Θα μείνεις εδώ μου λένε γιατί δεν δέχεται ο Κορυδαλλός μεταγωγές το Σάββατο. Στις 14.05 είχα φτάσει στον όροφο και στις 14.15 έκλεισαν όλα τα καρτοτηλέφωνα από όλους τους θαλάμους.

Στις 14.20 έρχονται δύο ασφαλίτες της «αντιτρομοκρατικής» και μου λένε ότι έχουν εισαγγελική εντολή να μου πάρουν DNA με κάθε τρόπο. Τους λέω πως δεν υπάρχει περίπτωση να δώσω και μου λένε ή με το καλό ή με το άσχημο θα σου πάρουμε γιατί έχει δώσει εντολή ο Νικόπουλος -ο Ειδικός Εφέτης Ανακριτής που με κάλεσε για τη συμπληρωματική δίωξη- και μου δείχνουν ένα χαρτί εκεί και μου λένε θα σου πάρουμε με κάθε μέσο. Στην αρχή μου έλεγαν να μπω μέσα στο κελί να το συζητήσουμε. Εγώ δεν έμπαινα γιατί ήξερα ότι εκεί δεν μας παίρνουν οι κάμερες. Αφού είδαν ότι δεν έμπαινα έφυγαν. Μετά από λίγο με φωνάζουν οι μπάτσοι του Μεταγωγών και καθώς πλησιάζω μου λένε να μου φορέσουν χειροπέδες. Τους λέω ότι δεν βάζω γιατί απαγορεύεται μέσα στην πτέρυγα. Βλέπω τότε από μια γωνία να ξεπροβάλει διακριτικά το κεφάλι ενός ασφαλίτη που φορούσε φουλφέις. Μου ξαναζητήσανε να μου περάσουν χειροπέδες και εγώ αρνήθηκα πάλι και έρχονται κατά πάνω μου έξι-εφτά κουκουλωμένοι. Γαντζώνομαι τότε από την κιγκλίδα, γιατί σκέφτηκα ότι είναι να γίνει να γίνει εδώ τουλάχιστον που έχει κάμερες και είναι ελεγχόμενο. Με λαβές τελικά καταφέρνουν να με βγάλουν από τα κάγκελα και να με ρίξουν κάτω. Προσπαθούν να μου βάλουν χειροπέδες πισθάγκωνα και με χτυπάνε. Κάποια στιγμή τα καταφέρνουν. Κάποιος μου χτυπάει το κεφάλι στο πάτωμα. Σε κάποια φάση μου βάζουν χειροπέδες και με σέρνουν καμιά εικοσαριά μέτρα στην άλλη άκρη. Μέχρι εδώ τα έχουν καταγράψει οι κάμερες. Εκεί όμως που με έσυραν σε ένα δωμάτιο, όχι κελί, είναι τελείως τυφλό από κάμερες. Δεν φαίνεται ούτε ποιος βγαίνει ούτε ποιος μπαίνει. Δεν φαίνεται εκεί ποιος έχει μπει ούτε ότι έχω μπει εγώ.

Μόλις με βάλανε στο δωμάτιο ζήτησαν βοήθεια από τους μπάτσους του Μεταγωγών. Με είχαν κάτω στο πάτωμα δεμένο πισθάγκωνα και προσπαθούσαν να μου ανοίξουν το στόμα, εγώ δεν το άνοιγα, και αρχίζουν να μου πιάνουν τα πόδια. Παρότι δεν κλώτσαγα, το πρώτο πράγμα ήταν να με πιάσουν και να μπλοκάρουν τα πόδια μου. Οι μπάτσοι της «αντιτρομοκρατικής» προσπαθούσαν να μου ανοίξουν το στόμα. Άρχισαν να πατάνε πάνω στα πόδια μου, στον αστράγαλο, με δύναμη και ένας άλλος με το γόνατο με πίεζε στα πλευρά, από όπου έπαθα και αποκόλληση. Η αποκόλληση στα πλευρά πονάει πολύ και για μέρες, αλλά δεν φαίνεται από τον ιατροδικαστή. Με πίεζαν με τα γόνατα στα πλευρά. Όσο πέρναγε η ώρα και εγώ δεν άνοιγα άρχισαν να με χτυπάνε στο στομάχι με μπουνιές. Ο επικεφαλής, ο Ράπτης, έβλεπε ότι δεν έβγαινε άκρη και τους έλεγε να με βάλουν σε καρέκλα για πιο εύκολα. Με βάραγαν μπουνιές. Σε εκείνη τη φάση δεν θυμάμαι αν έφαγα και κλωτσιές.

Με βάζουν τελικά σε μια καρέκλα, μου κάνουν κάποιες λαβές και αρχίζουν να με πνίγουν. Ο ένας με έπιασε από το λαιμό και το σβέρκο, ο άλλος μου έκλεισε τη μύτη και ένας τρίτος μου γύρισε το πιγούνι προς τα πάνω. Αυτός ο πνιγμός κράτησε κανένα τρίλεπτο περίπου. Κάποια στιγμή άρχισε να ακούγεται μια κραυγή, ένας βρόγχος, από μένα που δεν μπορούσα να το ελέγξω. Έβγαινε μόνο του. Κάτι σαν γρύλισμα, δεν μπορώ να στο περιγράψω. Εγώ προσπαθούσα να μην ανοίξω το στόμα μου αλλά με τόση πίεση άνοιξε τελικά μόνο του. Βάζουν μέσα μια μπατονέτα άλλα έσπασε και την κατάπια. Μετά μου έβαλαν δεύτερη και μου το πήραν.

Στο μεταξύ επειδή αυτοί φώναζαν -εγώ δεν φώναζα για να μην ανοίξω το στόμα μου- οι κρατούμενοι νόμιζαν ότι φωνάζω εγώ και ξεσηκωθήκαν. Κυρίως οι Αλβανοί γιατί νόμιζαν ότι ήταν ένας δικός τους. Αυτό το είπε στο δικαστήριο και ένας αξιωματικός του Μεταγωγών που ήρθε να καταθέσει. Είπε ότι αυτός σε κάποια φάση έφυγε για να ηρεμήσει τους κρατούμενους. Η φασαρία που άκουγαν όμως ήταν από τους μπάτσους που έβριζαν και γκάριζαν.

Με το που πήραν το DNA, φεύγει ο επικεφαλής τους έξω από το δωμάτιο για να πάρει στο κινητό και να δώσει συνοπτική αναφορά στην υπηρεσία του. Και όταν έφυγε αυτός οι υπόλοιποι άρχισαν να χτυπάνε και με κλωτσιές και με μπουνιές, χωρίς λόγο πια αφού μου είχαν πάρει το DNA. Εκδικητικά.

– Και αφού σου πήραν το DNA τι έγινε;

Μετά με πήγαν στο νοσοκομείο, στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, με τρία χτυπήματα και επειδή είχα κάνει πολλούς εμετούς με μετέφεραν για αξονική τομογραφία στο ΚΑΤ μήπως έχω πάθει διάσειση αλλά δεν είχα κάτι. Στον ανακριτή Νικόπουλο πήγα Δευτέρα 8 του μήνα. Αυτός έκανε ότι δεν είδε τίποτα από τα χτυπήματά μου. Πήρα αναβολή και όταν ξαναπήγα μου είπε ο Ασπρογέρακας, ο εισαγγελέας, ότι θα ζητήσει το βίντεο αλλά δεν ασχολήθηκε ποτέ και αυτό είναι ενδεικτικό της συγκάλυψης που επιχειρούν.

– Για ποιο λόγο θεωρείς ότι επιχειρούν να συγκαλύψουν το γεγονός;

Καταρχήν πιστεύω ότι ο λόγος που οι δικαστές καλύπτουν την αστυνομία έχει να κάνει με τον νόμο Παρασκευόπουλου που λέει ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να γίνεται με σεβασμό στην αξιοπρέπεια του κατηγορούμενου, οπότε τους βάζει περιορισμούς στην ασυδοσία και κάπως πρέπει να τους ξεπεράσουν. Έτσι πλέον απλά οι δικαστές καλύπτουν τους αστυνομικούς, προκειμένου να ξεπεράσουν τους περιορισμούς που προβλέπει ο νόμος. Αν δεν είχαν την κάλυψη του ανακριτή δεν θα μπορούσαν να το κάνουν.

Υπάρχουν και δεδομένα όμως που δείχνουν ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν την υπόθεση. Καταρχήν όταν τελικά έφτασα στη φυλακή του Κορυδαλλού, εμφανώς χτυπημένος, έκαναν αναφορά ότι με παρέλαβαν τραυματισμένο για να είναι καλυμμένοι. Μάλιστα λίγες μέρες μετά με κάλεσε η επόπτης εισαγγελέας της φυλακής για να δώσω κατάθεση και της είπα τι ακριβώς έγινε. Ό,τι σου έχω πει υπάρχει και στην κατάθεση μου.

Επίσης έκανα και μήνυση. Μήνυση όμως μου έκαναν και αυτοί. Αυτό είναι πάγια τακτική της αστυνομίας. Και στις διαδηλώσεις όταν έχουν κάποιον χτυπημένο και αποδεικνύεται και από ιατρικά έγγραφα, κάνουν μήνυση για αντίσταση κατά της αρχής. Είναι η άμυνά τους για να καλυφθούν. Το περιστατικό έγινε το Σάββατο και αυτοί έκαναν αναφορά ότι δήθεν τους χτύπησα την Κυριακή. Είχε πάρει διαστάσεις το θέμα και σκέφτηκαν να είναι καλυμμένοι. Την Κυριακή θυμήθηκαν ότι τους χτύπησα. Και ενώ η δική τους μήνυση δεν μου κοινοποιήθηκε εγκαίρως αλλά μου ήρθε ξαφνικά κλήση για να δικαστώ, η δική μου ταξιδεύει από εισαγγελικό γραφείο σε εισαγγελικό γραφείο και από πόλη σε πόλη. Από την εισαγγελία Πειραιά πήγε στην εισαγγελία Αθηνών και από εκεί χωρίς κανέναν λόγο στην εισαγγελία Ναυπλίου. Σκοπός τους είναι να ξεχαστεί σε κάποιο συρτάρι μέχρι να παραγραφεί.

– Στις 2 Μάη είναι το εφετείο της συγκεκριμένης υπόθεσης. Στο πρωτόδικο τι είχε γίνει;

Το πρωτόδικο έγινε στις 14 Απρίλη του 2017. Στο δικαστήριο κάναμε το αίτημα να έρθει το βίντεο από τις κάμερες της Διεύθυνσης Μεταγωγών, όμως για κάποιον ανεξήγητο λόγο απορρίφθηκε.

Στο πρωτόδικο ο επικεφαλής της «αντιτρομοκρατικής» είπε ότι ήρθε μόνος του με έναν μόνο συνάδελφό του αστυνομικό και μετά –για να καταλάβεις τι ψέματα λένε και σε τι αντιφάσεις πέφτουν- τραυμάτισα, λέει, τρεις συναδέλφους του. Επίσης κατέθεσε ότι χτυπούσα μόνος μου το κεφάλι μου στον τοίχο. Ο αξιωματικός του Μεταγωγών κάνει λόγο για εφτά με οκτώ αστυνομικούς της «αντιτρομοκρατικής», δηλαδή αυτό που λέω εγώ. Μάλιστα κατέθεσε ότι σε κάποια φάση έφυγε γιατί δεν ήθελε να βλέπει, όποτε δεν ξέρει τι έγινε από ένα σημείο και ύστερα.

Ο εισαγγελέας πρότεινε την αθώωσή μου, καθώς έλαβε υπόψην του την κατάθεση του αξιωματικού του Μεταγωγών που είπε ότι δεν με είδε να χτυπάω παρά μόνο ότι αρνήθηκα να βάλω χειροπέδες και γαντζώθηκα στα κάγκελα. Έκρινε ότι αυτό δεν είναι αντίσταση αλλά απείθεια, που λόγω της μικρής ποινής που επισύρει είχε τότε παραγραφεί, και κατέληξε ότι πρέπει να κηρυχθώ αθώος. Ωστόσο, και παρά την αθωωτική πρόταση του εισαγγελέα, το δικαστήριο μου επέβαλε ποινή 12 μηνών φυλάκισης για την αρχική κατηγορία της αντίστασης κατά της αρχής.

Θεωρείς ότι με κάποιον τρόπο εκτός της «αντιτρομοκρατικής» συνεργάστηκαν περισσότεροι παράγοντες;

Έγινε ενορχηστρωμένη κοροϊδία που πήραν μέρος η φυλακή Ναύπλιου, η Διεύθυνση Μεταγωγών και ο Ειδικός Εφέτης Ανακριτής, που έδωσε και την εντολή του βασανισμού μου. Η ιστορία όμως συνεχίζεται με την ενορχηστρωμένη προσπάθεια συγκάλυψης, στην οποία συμμετέχουν οι δικαστές που μετακινούν τη μήνυσή μου από πόλη σε πόλη και οι δικαστές που δεν δέχονται να προσκομιστεί το βίντεο στη διαδικασία. Μιλάμε για πλήρη συγκάλυψη. Είχε γίνει μάλιστα και σχετική επερώτηση στη Βουλή από τη βουλευτή του Σύριζα Κατριβάνου, με τον υπουργό Προστασίας του ΠολίτηΤόσκα να δεσμεύεται ότι θα διατάξει ΕΔΕ που δεν έγινε ποτέ. Μιλάμε για πλήρη συγκάλυψη. Τώρα έχει ξεκινήσει έρευνα ο Συνήγορος του Πολίτη, η οποία βρίσκεται σε αρχικό στάδιο

http://sthenos.blogspot.co.uk/

Σε λιγες μερες θα κλεισουν τρια χρονια απο τον θανατο του φιλου και συντροφου Αντωνη.Του ποιητη του αριστερου του αντεξουσιαστη του ενεργου πολιτη.Του φιλου πανω απ ολα. Αναζητειστε τις εξη ποιητικες του συλλογες

Εκπέμπουμε Αναρίθμητους Σκλάβους ανά Δευτερόλεπτο, ανεξάρτητη έκδοση, Πάτρα, 1983.
Των Ονείρων τα Χρώματα, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, Αθήνα, 2004.
Σπορά, Εκδόσεις Γιάννη Πικραμένου, Πάτρα, Α΄ έκδοση Μάρτιος 2007, Β΄ έκδοση Οκτώβριος 2007.
Μαζί, εκδόσεις Πανός, Αθήνα, 2009.
Φεγγάρι Ολόγιομο, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, Αθήνα, 2010.
Το Βρέφος, εκδόσεις Opportuna, 2014.

Αγαπουσε τους ανθρωπους τα ζωα τη φυση.

Ο Αντώνης Στασινόπουλος, είχε πάρει μέρος σαν αλληλέγγυος, σε όλους τους εργατικούς αγώνες από το 1970, και στη πρώτη γραμμή στις μεγάλες κινητοποιήσεις της Πειραϊκής Πατραϊκής, της Μίσκο και της Πιρέλλι τη δεκαετία του ’90. Εργάτης ο ίδιος, είχε περάσει από πολλές δουλειές. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Αναρχικής Ομάδας Πάτρας το 1984, η οποία είχε δημιουργήσει και το πρώτο αναρχικό στέκι σε ένα διώροφο νεοκλασικό στην οδό Γεροκωστοπούλου πάνω από τη πλατεία Γεωργίου. Ιδρυτικό μέλος επίσης του σωματίου ανέργων Πάτρας το 1992, μέλος του κοινωνικού κέντρου Πάτρας από τα τέλη της δεκαετίας του ’80. και άλλων αναρχικών και όχι μόνο πρωτοβουλιών.

Στα χρονια της εφαρμογης των μνημονιων παντα παρων ενας απο τους λιγους η περισσοτερους στις διαμαρτυριες στην πανω πλατεια στο Κρανιδι.

Στην επιθεση κατα της Κουνεβα ενας απο τους ανθρωπους που συγκεντρωσαν και εστειλαν λεφτα για τις πρωτες αναγκες εκεινων των ημερων.

Αναδημοσιευω αρθρο που αναρτηθηκε σε αυτο το ιστολογιο στις 9 Μαη 2015.

384902_10151238819773578_1490899089_n

Πολυς κοσμος, φιλοι, συγγενεις, και συντροφοι, ειπαμε χτες το τελευταιο αντιο στον Αντωνη στο νεκροταφειο διπλα στην Εκκλησια της Αλεξιωτισας σην Πατρα.

Μετα ακολουθησε καφες σε εναν χωρο που παλια ηταν βυρσοδεψιο μεσα στην βιομηχανικη περιοχη.Περιοχη που τοσες φορες ειχε οργωσει ο Αντωνης με προκηρυξεις και αφισσες σε εργατικες κινητοποιησεις. Πολλοι φιλοι ειχαν ερθει απο το Κρανιδι. Μια  ομαδα συντροφων παλιων και νεωτερων  του Αντωνη απο την Πατρα τον αποχαιρετισε με την φωνη Αθανατος Συντροφε. Ο Αντωνης δεν θα παψει ποτε να ειναι διπλα μας οσο θα υπαρχει αγωνας για μια κοινωνια που δεν θα υπαρχει εκμεταλευση ανθρωπου απο ανθρωπο.

Ο Αντωνης με καταγωγη απο την εργατικη ταξη ηταν κομματι αυτου του πολιτικου χωρου που ποτε δεν συνθηκολογησε ποτε δεν απαρνηθηκε τις ιδεες του ποτε δεν νερωσε το κρασι των ιδεων του.Ο Αντωνης ο αντεξουσιαστης ο Αναρχικος ο αριστερος Αντωνης πεθανε κρατωντας παντα την μαυροκοκκινη σημαια της ελευθεριας της αυτοδιευθυνσης της εργατικης απλευθερωσης απο τα δεσμα του κεφαλαιου.

Ο αγωνας συνεχιζεται συντροφε.Δεν θα σε ξεχασουμε.

My beautiful picture

http://www.poiein.gr/archives/36624/index.html

 

Βασίλης Δημάκης. Σε απεργία πείνας και δίψας εδώ και 27 μέρες. Για το δικαίωμα στη μόρφωση. Υποψιάζομαι πως στην πλάτη του παίζονται παιχνίδια μικροπολιτικής. Ακροδεξιά ρητορική, κοιμισμένοι ψηφοφόροι που άγονται και φέρονται από κραυγάζοντες δημοκόλακες. Ψιλά γράμματα γι’ αυτούς ο κάθε Δημάκης . Κι αυτό είναι το χειρότερο. Αυτό το » ψιλά γράμματα».

Δημακης

Ο Βασίλης Δημάκης βρέθηκε στη φυλακή πάνω στο πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωσή του. Μεγάλωσε μέσα στη φυλακή, αφού ζει εδώ και 20 χρόνια σχεδόν ως κρατούμενος. Κάποια στιγμή βρέθηκε ανάμεσα στην αυτοκτονία, την παραβατικότητα και τη μόρφωση. Επέλεξε να διαβάσει πολύ και όντας κρατούμενος πέρασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τις 14 Μαρτίου, εδώ και 25 ημέρες, βρίσκεται σε απεργία πείνας διεκδικώντας το δικαίωμά του στη μόρφωση για το οποίο αγωνίστηκε. Ένα δικαίωμα που επιφυλάσσει η πολιτεία για τους κρατουμένους αλλά η ίδια της η γραφειοκρατία και η αδιαφορία έρχεται να το συνθλίψει.

Αυτό έμαθε στο σχολείο της φυλακής. Κι αυτό έκανε κι έξω

Ο Βασίλης Δημάκης γεννήθηκε το 1979.

Στις 28/08/1998 φυλακίζεται στο Κορυδαλλό στο τότε τμήμα Ε’ για ανήλικους ως προσωρινά κρατούμενος, για «έγκλημα τιμής». Καταδικάστηκε και μεταφέρθηκε στις φυλακές Νέων Αυλώνα, από όπου, τρία χρόνια μετά, μεταφέρθηκε στην Κλειστή Φυλακή Αλικαρνασσού. Τους λίγους μήνες που παρέμεινε εκτός φυλακής από την ενηλικίωσή του και μετά, συνελήφθη για ληστείες που διέπραξε μόνος χωρίς πότε να ασκήσει σωματική βία εναντίον κάποιου ανθρώπου.  Πράξεις για τις οποίες εκτίει ακόμα βαρύτατες ποινές.

Αυτό «έμαθε στο σχολείο της φυλακής», κι αυτό έκανε, εξαιτίας της αδυναμίας του σωφρονιστικού συστήματος να παράσχει κάτι θετικό στο πλαίσιο του δήθεν επιδιωκομένου σωφρονισμού κατά τον εγκλεισμό.

Ο Βασίλης Δημάκης παρέμενε εκτός φυλακής μόνο για ελάχιστο χρονικό διάστημα μερικών μηνών, σε αντίθεση με τον συνολικό χρόνο εγκλεισμού του που αγγίζει τα δεκαεπτά χρόνια πραγματικής κράτησης. Χρόνος που, κατά τους κοινωνικούς επιστήμονες, είναι αδύνατον να υπάρξει οποιοδήποτε θετικό σωφρονιστικό αποτέλεσμα.

Αυτοκτονία ή μόρφωση

Έχοντας ήδη πατήσει τα 35 του χρόνια, συνειδητοποίησε όχι μόνο ότι έχει περάσει ολόκληρη την ενήλικη ζωή του έγκλειστος, αλλά ότι πρέπει να περάσει πολλά χρόνια ακόμα στη φυλακή εγκαταλείποντας κάθε όνειρο για κοινωνική συμβίωση, δημιουργία οικογένειας και επιστροφή στην κανονικότητα της επανένταξης.

Βρέθηκε, έτσι, μπροστά σε μια βαθιά προσωπική, κομβική, οριακή όσο και μεταμορφωτική βιωματική εμπειρία: ή θα έθετε τέλος στη ζωή του ή -σε πείσμα των αντίξοων και αντίθετων σε κάθε προοπτική αυτοβελτίωσης συνθηκών που βίωνε- θα διάλεγε τον αυτοσεβασμό, την προσήλωση στην κοινωνική εξύψωση, τη μόρφωση και την προκοπή. Ο Δημάκης ήρθε τότε συνειδητά σε κάθετη ρήξη με τις εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες που ευνοούσαν την παραβατικότητα, θέτοντας ως στόχο ζωής να γίνει όχι μόνο υπόδειγμα ανθρώπου αλλά και πηγή έμπνευσης, βοήθειας και στήριξης στους γύρω του, προσανατολιζόμενος πια στην αλληλέγγυα προσφορά της κοινωνίας.

Αριστούχος μαθητής, αριστούχος φοιτητής

Παίρνοντας τη ζωή στα χέρια του ξανά μαζί με την μεγάλη απόφαση από το 2015 έως και το 2017, μέσα από ανυπέρβλητες δυσκολίες, και όντας κρατούμενος, συνεχίζει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση αρχικά ως κατ’ ιδίαν διδαχθείς στη φυλακή Γρεβενών και -κατόπιν μεταγωγής του ένα μόλις μήνα πριν τις εξετάσεις στη Φυλακή Πατρών- στο Εσπερινό Γενικό Λύκειο Πατρών, στα αντίστοιχα σχολικά έτη.

Την περίοδο της φοίτησής του στο σχολείο διακρίθηκε για τις μαθητικές επιδόσεις του, πετυχαίνοντας να βγάλει γενικό μέσο όρο 17.4. Το να μελετά κανείς στη φυλακή σε ένα κελί με άλλους 4 κρατούμενους μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι. Παρά τις διόλου ευκαταφρόνητες αντιξοότητες, όμως, ο Δημάκης αποφοίτησε με 19 και 9, όντας αριστούχος μαθητής.

Έδωσε πανελλήνιες εξετάσεις πετυχαίνοντας την εισαγωγή του στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.). Κατάφερε μάλιστα να εισαχθεί δεύτερος σε κατάταξη, ανάμεσα σε όλους τους μαθητές των εσπερινών λυκείων της χώρας.

Η ιστορία της εκπαιδευτικής του πορείας είδε το φως της δημοσιότητας με αρκετά αφιερώματα στον Τύπο. Ακόμα και η συντηρητική «Καθημερινή» δημοσίευσε άρθρα σχετικά με την επιτυχία του Βασίλη Δημάκη, τη μαθητική διαδρομή του, την επιμονή του αλλά και τα εμπόδια και τις δυσκολίες που συνάντησε ως κρατούμενος στην προσπάθειά του να φοιτήσει πια στο Πανεπιστήμιο, από τον Αύγουστο του 2017.

Μεσολάβησε η εκπαιδευτική μεταγωγή του, όπως προβλέπει ο νόμος, από τις φυλακές του Αγίου Στεφάνου Πάτρας στον Κορυδαλλό, ώστε να ξεκινήσει τη φοίτησή του στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, επιτυχία για την οποία ο Δημάκης έλαβε και έπαινο από τον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή.

Ξεκινώντας από αυτό που είχε εγκαταλείψει πριν από 20 χρόνια, το σχολείο, κατάφερε να αναγεννηθεί, αρχίζοντας τη φοιτητική ζωή μέσα από τις φυλακές και έχοντας θέσει νέους, υψηλότερους στόχους.

Πρωτοετής φοιτητής του Πολιτικού της Νομικής, πλέον, έχει περάσει με υψηλότατη βαθμολογία τα μαθήματα που έχει δηλώσει όπως «Κοινωνιολογία», «Εισαγωγή στις Διεθνείς Σχέσεις, «Εισαγωγή στο Δίκαιο», καταρρίπτοντας και το τελευταίο επιχείρημα που του στερούσε ήδη αυθαίρετα το δικαίωμα της εκπαιδευτικής άδειας, όπως αυτή έχει καθοριστεί με βάση τον Σωφρονιστικό Κώδικα και τη σχετική κοινή υπουργική απόφαση.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Δημάκης είναι ο μόνος που δεν πήρε την άδεια απ’ όσους είχαν τις προϋποθέσεις και ζήτησαν να την πάρουν -ανεξάρτητα από εκτιμήσεις για τη σοβαρότητα των όσων είχαν διαπράξει.

Επίσης, η παραδοχή ότι η εκπαίδευση εξ αποστάσεως είναι εγγυημένη μέσα από τη φυλακή έρχεται σε αντίφαση με την εκπαιδευτική μεταγωγή του στον Κορυδαλλό: Αν δεν συντρέχουν εκπαιδευτικοί λόγοι παρακολούθησης των μαθημάτων με φυσική παρουσία στη σχολή του, τότε ποιος ο λόγος της μεταγωγής του από την Πάτρα, αλήθεια; Έχουν δίκιο όσοι θεωρούν ότι έχει παρθεί εκ του πονηρού μία τέτοια απόφαση, η οποία μπορεί να δημιουργήσει νομικό προηγούμενο και δεδικασμένο σε βάρος όλων των φοιτητών κρατουμένων;

Αναρωτιέται εύλογα κανείς αν αυτό αποτελεί μία μεμονωμένη περίπτωση παραδειγματικής τιμωρίας εξαιτίας της ακτιβιστικής δράσης που είχε αναπτύξει ο Δημάκης ως υπερασπιστής δικαιωμάτων των κρατουμένων μιας και διεκδικούσε χώρο για μελέτη, θέρμανση, έστελνε συχνά επιστολές για τις συνθήκες κράτησης
καθώς και προτάσεις για τον σωφρονιστικό κώδικα, ενώ παρακίνησε αρκετούς κρατούμενους να διαβάσουν και να εισαχθούν στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Συμβούλιο Φυλακής ή φυλακισμένοι της γραφειοκρατίας;

Οι κρατούμενοι φοιτητές και φοιτήτριες μπορούν να λαμβάνουν εκπαιδευτική άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση, το γνωστό και ως «βραχιολάκι», για να παρακολουθούν τα μαθήματά τους στα ΑΕΙ ή τα ΤΕΙ τους. Όσοι και όσες από τους κρατούμενους δε, παρακολουθούν με επιτυχία τα μαθήματα και τις σπουδές τους, απολαμβάνουν τον ευεργετικό υπολογισμό έκτισης της ποινής τους, που συνεπάγεται ότι κάθε μέρα ένταξης σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα προσμετράται ως τρεις μέρες έκτισης ποινής.

Δυστυχώς, όμως, το Συμβούλιο της Φυλακής απέρριψε τρεις φορές το αίτημα του Δημάκη, αρνούμενο τη χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας με ηλεκτρονική επιτήρηση, στερώντας του έτσι το να παρακολουθεί τα μαθήματα, να επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη, να έχει πρόσβαση σε συγγράμματα και σημειώσεις, απαραίτητα για τη μελέτη ή τις εργασίες του. Του αρνήθηκε συνολικά δηλαδή το δικαίωμα του να πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο, όπως το δικαιούται, δικαίωμα για το οποίο το ίδιο σύστημα διέταξε την εκπαιδευτική μεταγωγή του και τον μετέφερε από την Πάτρα στον Κορυδαλλό για να είναι στις φυλακές με τη μικρότερη γεωγραφική απόσταση από τη σχολή του.

Σήμερα ο Βασίλης Δημάκης βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 14 Μαρτίου διεκδικώντας το δικαίωμά του στη μόρφωση, δικαίωμα που η πολιτεία το επαινεί και το ανταμείβει και έπειτα αναίτια το εμποδίζει.

Η δικηγόρος του Βασίλη Δημάκη έκανε προσφυγή κατά της απόρριψης του αιτήματος της εκπαιδευτικής άδειας, καταθέτοντας μάλιστα και αίτημα επίσπευσης στην έκδοση της σχετικής απόφασης λόγω του κινδύνου που διατρέχει η ζωή του Βασίλη Δημάκη εξαιτίας της πολυήμερης απεργίας πείνας. Στο αρμόδιο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά δυστυχώς η υπόθεση Δημάκη δεν μπήκε στην ημερήσια διάταξη μιας και όπως μάθαμε, το Συμβούλιο ασχολείται κατεπειγόντως με τον όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα που επιβλήθηκε στον εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη. Η καθυστέρηση αυτή οδήγησε τον Βασίλη Δημάκη στην απόφαση να μπει σήμερα, 6 Απριλίου, σε λευκή απεργία, δηλαδή αρνείται πια να λάβει πέραν της τροφής, νερό και ιατρική περίθαλψη.

Ο καθηγητής του Πολιτικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χρήστος Λυριντζής, εκ μέρους όλου του διδακτικού προσωπικού της σχολής θίγει το θέμα με μία σειρά επιστολών του προς την πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημάκη, Ηλέκτρα -Λήδα Κούτρα. Στις επιστολές του αυτές προτρέπει και συστήνει στους φοιτητές του Τμήματος, συμπεριλαμβανομένου και του Δημάκη, να παρακολουθούν ανελλιπώς τις διαλέξεις και τα σεμινάρια και να αξιοποιούν στο έπακρο τις εκπαιδευτικές υποδομές «ώστε να μην εξαιρείται κανείς από την ουσιαστική γνώση».

Στη ουσία, οι καθηγητές, ως προς το ζήτημα της υποχρεωτικότητας, θεωρούν επιβεβλημένη την παρακολούθηση των μαθημάτων, αν θέλει κάποιος να πει ότι συμμετέχει ουσιαστικά και επί ίσοις όροις στην εκπαιδευτική διαδικασία, κρίνοντας έτσι ως απαράδεκτη τη λογική που προσπαθούν να υιοθετήσουν κάποιοι με την «εκπαίδευση εξ αποστάσεως» και με ανύπαρκτα μέσα (βιβλιοθήκες, υπηρεσίες διαδικτύου, συγγράμματα, κ.λπ.) εντός των φυλακών.

Με ομόφωνα ψηφίσματα, ήδη μήνες πριν, οι φοιτητές των Σχολών Πολιτικού, Νομικού και Οικονομικού τμήματος του Ε.Κ.Π.Α. εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους προς το πρόσωπο του συμφοιτητή τους, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στο να ενταχθεί πλήρως με τη φυσική του παρουσία στη σχολή. Κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας, επίσης ομόφωνα, ο Φοιτητικός Σύλλογος της Νομικής Θεσσαλονίκης του Α.Π.Θ. καθώς και οι καθηγητές της Σχολής και το διοικητικό προσωπικό της εκπαιδευτικής κοινότητας στήριξαν την προσπάθειά του Δημάκη.

«Το επίδικο αυτονόητο δικαίωμά μου ξεπερνά την εκπαίδευση και αγγίζει την καρδιά της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μου»

Ο ίδιος ο Βασίλης Δημάκης διερωτάται στην επικοινωνία που είχαμε για το TPP:

«Σε όποιον ισχυρισθεί ότι δεν είναι απαραίτητο να πάω στο Πανεπιστήμιο, θα τον ρωτήσω αυτό που ρώτησα με τη δήλωσή μου περί καθόδου σε απεργία πείνας: Στα δικά σας παιδιά αυτό θα λέγατε; Να μην πάνε στο πανεπιστήμιό τους; Ότι η παρουσία τους εκεί είναι επί ματαίω; Θα τους λέγατε μήπως ότι μια ωρίτσα την εβδομάδα, μέσα στην οποία θα πρέπει και να μπουν στο πόρταλ, να δηλώσουν μαθήματα, να κάνουν αιτήσεις, να δουν ανακοινώσεις κ.λπ. είναι αρκετή για την ακαδημαϊκή τους εξέλιξη; Ρωτάω με όλη την -ίσως σε υπερβολικό βαθμό και το πληρώνω – ειλικρίνεια που διαθέτω, και θεωρώντας ότι είναι η διαλεκτική μου, η αίσθησή μου για το δίκιο μου που με έχει καταλάβει σύγκορμο και τα επιχειρήματά μου, οι δημοκρατικές εγγυήσεις και οι Νόμοι, και όχι η απελπισία μου και η θραύση κάθε ψυχικής αντίστασής μου που θα σας πείσουν για τον δίκαιο χαρακτήρα του αιτήματός μου, και χωρίς καμία διάθεση “εκβιασμού”. Άλλωστε, δήλωσα προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν αποδέχομαι στον αγώνα μου για σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματά μου κανενός είδους “αλληλεγγύη” που δεν έχει ως όπλο της το δίκαιο χαρακτήρα του αιτήματός μου -αποκλειστικά και μόνον- και που δεν σέβεται το δημοκρατικό χαρακτήρα της διαμαρτυρίας και της εν γένει προσπάθειας μου. Θα ήθελα να μοιραστώ την αποφασιστικότητά μου, αντίστοιχη αυτής με την οποίαν οπλίστηκα για να διακόψω κάθε σχέση με την παραβατικότητα και να βελτιωθώ ριζικά, να μην ξαναφάω, ούτε να ξαναπιώ ποτέ, αν η Πολιτεία μού αρνηθεί το επίδικο αυτονόητο δικαίωμά μου, το οποίο ξεπερνά την εκπαίδευση και αγγίζει την ίδια την καρδιά της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μου».

Αντί επιλόγου

Έρχονται στιγμές όπου το βαθύ χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στον θεσμικό ρολό της δικαιοσύνης και των οργάνων της φαντάζει αγεφύρωτο.

Η θεωρία της ισονομίας και του κράτους δικαίου  δε, όταν αποτελεί μέρος μόνο ενός απλουστευμένου ευχολογίου θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο την ευρύτερη έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και την επί ίσοις όροις συμμετοχή, το αναφαίρετο  δικαίωμα εν προκειμένω των φυλακισμένων στη μόρφωση.

Το δικαίωμα αυτό κερδίζεται στην πράξη, πέρα από τη νομική τεχνογνωσία, μέσα στα καταστήματα κράτησης και είναι η μόνη κλωστή του κοινωνικού ιστού που του δίνει το ίδιο το σύστημα για να κρατιέται, αυτό το δικαίωμα στη μόρφωση που προέρχεται από τη φαρέτρα του πολιτικού μας πολιτισμού.

Τα ζητήματα της επανένταξης, της εργασίας και της εκπαίδευσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, είναι ο πυρήνας των ατομικών δικαιωμάτων, έτσι ώστε η τιμωρητική διάσταση των ποινών και του εγκλεισμού να καθίσταται το τελευταίο, το άχρηστο κομμάτι του δικαιϊκού μας συστήματος.

Ο σωφρονισμός δε, όπως τίθεται από τον γραφειοκρατικό βραχίονα του Σωφρονιστικού Κώδικα, καταλήγει να γίνεται μια υπόθεση δικαίωσης των διατάξεών του, οι οποίες μόνιμα παρερμηνεύονται σε βάρος των κρατουμένων.

Η αρχή, όμως, του απαραβίαστου της ανθρώπινης αξίας δεν μπορεί να τίθεται υπό διαπραγμάτευση ούτε στην περίπτωση των παραβατικών κρατουμένων.

Εδώ και 25 ημέρες ο Βασίλης Δημάκης βρίσκεται σε απεργία πείνας έχοντας απολέσει περί το 15% του σωματικού βάρους του και διατρέχει άμεσο κίνδυνο η ζωή του. Διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα της εκπαιδευτικής άδειας, αφού πληροί όλες τις προϋποθέσεις, δεν ζητά καμιά εξαίρεση ή προνομιακή μεταχείριση από το Συμβούλιο των Φυλακών, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά και το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ούτε ζητά την τροποποίηση του υπάρχοντος νόμου. Την εφαρμογή του νόμου ζητά, χωρίς διακρίσεις. Σε στέρηση ελευθερίας καταδικάστηκε, όχι σε στέρηση αξιοπρέπειας, γνώσης κι εκπαίδευσης.

Η άρνηση στον Βασίλη Δημάκη να ασκήσει το νόμιμο κατοχυρωμένο δικαίωμά του μπορεί να εκλαμβάνεται ως άλλη μία δικαστική αυθαιρεσία στα όρια της διοικητικής γραφειοκρατικής λογικής του συστήματος, αλλά δυστυχώς αποτελεί ευθεία βολή κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των κρατουμένων. Μια ευθεία βολή με στόχο τον αποχρωματισμό κάθε προσπάθειας επανένταξής τους στο εκπαιδευτικό σύστημα και με στόχο την ειλικρινή μεταμέλεια που διεκδικεί την επιστροφή στην κοινωνία.

Η συνολική στάση κάθε κρατικής δομής οφείλει να μην αποτελεί εμπόδιο σε οποιαδήποτε προοπτική αυτοβελτίωσης των κρατουμένων και εν τέλει στον σωφρονισμό τους. Αντιθέτως, οφείλει να διασφαλίζει και να συμβάλλει με όλα της τα μέσα στην πραγμάτωση αυτής της προοπτικής. Έτσι και μόνο έτσι, οι κατοχυρωμένες συνταγματικές αρχές αποκτούν τον αληθινό τους σηµασιολογικό και όχι τυπολατρικό χαρακτήρα.

Η άρνηση της πολιτείας μέσα από μια σειρά διοικητικών αποφάσεων να επιτρέψει το δικαίωμα στη μόρφωση, απαξιώνει το ίδιο το δικαίωμα στη μόρφωση, την εκπαίδευση αλλά και τον διαμεσολαβητικό ρόλο που η πολιτεία οφείλει να έχει στη σχέση του παραβάτη και της κοινωνικής επανένταξης του. Στην εξάλειψη της παραβατικότητας εντός κι εκτός φυλακής, η πολιτεία αντιλαμβάνεται ότι ο ρόλος της αρχίζει και τελειώνει στην τιμωρία και τη συμμόρφωση χωρίς μόρφωση;

*Πηγή: ThePressProject.gr

Επειδή υποθέτω πως όσα ακολουθούν είναι ενδεχόμενο να προκαλέσουν αντιδράσεις, σπεύδω να θυμισω σαν απάντηση, την ρήση του Σολωμού πως το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό. Καλό θα είναι να τη θυμόμαστε αυτή τη φράση κάθε φορά που η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός, η εθνική τύφλωση και μυθολογία οδηγούν σε απώλεια του κριτικού πνεύματος, ακρογωνιαίου λίθου του Διαφωτισμού .Και να συμπληρωσω πως καθε ταξη, και η αρχουσα , κατασκευαζει τις «αληθειες» της προκειμενου να συγκροτισει την ιδεολογικη κυριαρχια της πανω στους πολιτες .Ετσι δεν ειναι τοσο τα ψεματα, οσο η αποσιωπηση, η αποκρυψη, το να παραμεριζουμε, να προσπερναμε βιαστικα, καποια σημαντικα ιστορικα σημεια. Να γραψω πως η εργατικη ταξη ο αγωνιζομενος λαος, πρεπει να ψαξει αναμεσα στις λεξεις και τους λογους των επισημων , να ανασυρει την δικια της αληθεια τους δικους της ηρωεες . Που ξεχασμενα θαμενα κατω απο το χωμα φωναζουν , δειχνουν τον δρομο, την συνεχεια, στον αγωνα για μια δικαιοτερη κοινωνια οπου δεν θα υπαρχει εκμεταλευση ανθρωπου απο ανθρωπο οπου θα υπαρχει πλερια δημοκρατια σε αυτο τον πολυπαθο τοπο.

Στα ιστολογια αλλα και στις τελετες του Δημου μας εγινε χθες αναφορα και εκδηλωσεις για τον Παπαρσενη. Μια σημαντικη μορφη του τοπου μας που αναδειχθηκε πριν απο χρονια απο τον τοτε Δημαρχο κ Καμιζη.Και απο τοτε με επιμονη σε αναφορες σε διαφορα ιστολογια (και το δικο μου)αλλα και επισκεψεις στον χωρο της θυσιας του απο το Λαογραφικο Μουσειο η επιθυμια να γινει γνωστη η ιστορια του στην περιοχη μας και να τιμηθει οπως του πρεπει εγινε μεγαλυτερη.Αν και αυτο δεν φαινεται στην Γκουρι Βιτοριζα περιοχη που εχει παραχωρηθει με δωρεα στον Δημο μας (αναμεσα σε αλλα )απο τον Κωνσταντινο Ζέρβα και που συνηθως ειναι πνιγμενη στα αγριοχορτα και μη επισκεψιμη.Να σημειωθει πως στο παρελθον εθελοντες και καθαρισαν το μερος και βοηθησαν να τοποθετηθει πινακιδα ενημερωτικη

1

Ο Καμιζής απεδέχθη την δωρεά προς τον δήμο του πληρεξουσίου του Ζέρβα, δικηγόρου Παπαδημητρίου που περιέχει τα εξής ακίνητα:
1) Ένα αγροτικό κτήμα στην «Αγία Παρασκευή» του δήμου και του ιδίου, έκτασης 1478 τ.μ. (με την μέτρηση του τοπογράφου Γεωργίου Μήτσου) αξίας περίπου 45.000 ευρώ με αρχή το γνωστό τρίγωνο «Γκούρι Βιτόρες» απ’ όπου ξεκίνησε ο Παπαρσένης με τους Κρανιδιώτες που πήραν μέρος στην απελευθέρωση του Ναυπλίου κατά τον αγώνα του 1821.

Γιατι ομως ειναι σημαντικο να τιμουμε τους προγονους μας και τις θυσιες τους για την ελευθερια της χωρας μας;

Τα παιδια των σχολειων που συμμετειχαν χθες στις εορταστικες εκδηλωσεις μνημης τι νιωθουν γι αυτη την ταυτοτητα που χτιστηκε σιγα σιγα μεσα στους Ελληνες;Ειναι ονοματα και εικονες ημερομηνιες και μαχες ειναι ενα μπερδεμα η γιορτη του Πολυτεχνειου (Ελληνες εναντια σε Ελληνες), η 28η Οκτωβριου(το οχι του Μεταξα αλλα οχι η εθνικη αντισταση και ο εμφυλιος που ακολουθησε, ποιοι οι «καλοι» ποιοι οι «κακοι» και που οι ξενοι;) η 25η Μαρτιου (αλλα οχι οι εμφυλιοι που ακολουθησαν οπου ισχυουν  οσα εγραψα και για τον εμφυλιο 1940-1949) ολοι οι δικοι μας ηρωες, οι κακοι ειναι παντα εκει και ειναι ξενοι.

Εμεις οι Ελληνες ειμαστε παντα εδω ενωμενοι Χριστιανοι χωρις διαφορες, ταξεις, συμφεροντα….Ε καλα τωρα υπαρχουν και ελαχιστοι Ελληνες (Χριστιανοι) εφιαλτες συνεργατες των ξενων μπορει να υπηρχαν και «Ελληνοφωνοι » Μουσουλμανοι μετα απο 400 χρονια για να ταχουν καλα με τους Τουρκους.Οσο για του Αρβανητες αλλοι ηταν καλοι και Χριστιανοι (Ελληνες κατα βαθος και ας μιλουσαν Αρβανητικα που εμεις δεν τα καταλαβαινουμε) και αλλοι ηταν Αλβανοι καθαροι που μιλουσαν Αρβανητικα κι αυτοι, αλλα ηταν Μουσουλμανοι και αυτους τους λεμε Τουρκαλβανους.Υπήρχαν και Τουρκοι που μιλουσαν Τουρκικα και ηταν Μουσουλμανοι αλλα απο μαναδες Ελληνιδες Χριστιανες που τους μεγαλωσαν σαν Χριστιανους οπως ο Κιουταχης (Μεχμέτ Ρεσίτ πασάς γεννήθηκε στην Γεωργία το 1780 και ήταν γιος Έλληνα ορθόδοξου ιερέα καταγόμενου από τον Πόντο. Αιχμαλωτίστηκε σε μικρή ηλικία σε επιχείρηση του οθωμανικού στόλου και στο τελος της ζωης του υποστηριχθηκε απο την Ρωσσια)της πολιορκιας του Μεσολογγιου μεγαλος σφαγεας Βαλκανικων λαων.Ενα μπερδεμα .

Διαβαζοντας προσεχτικα τις αναφορες εκεινης της εποχης οπως καταγραφηκαν εν θερμω και οχι οπως σημερα που εχουν περασει απο φιλτρο καθαρσης γεννωνται αποριες .

Μνημη 

«Οταν ό Κεχαγιάμπεης (Μουσταφά Κε­χαγιάς) εισέβαλε από την Κορινθία στην Αργολίδα ό Παπα -Αρσένης θέλησε να τόν αναχαίτιση στο φράγμα του πόταμου Ξε­ριά. Άλλα τό φράγμα πού δεν ήταν ταμπούρι, άλλα κατασκεύα­σμα για την εμπόδιση των νερών του χειμάρρου δέν άντεξε στην ορμή του ξεκούραστου καί ορμητικού ίππικού των Τουρκαλβανών του Κεχαγιάμπεη καθώς καί του πεζικού του.«Ετσι όταν άρ­χισε νά κυκλώνεται το φράγμα, οι «Ελληνες αναγκάστηκαν νά υποχωρήσουν, για πολλούς δέ ή υποχώρηση μετατράπηκε σέ ά­τακτη φυγή. Άπό τούς φυγάδες τούς όποιους καταδίωκαν πιά oι Τούρκοι, μερικοί μέ 600 γυναικόπαιδα, κατάφυγαν στό παλαιό Φρούριο του «Αργους όπου ήταν τό Μοναστήρι της Κατακεκρυμμένης και άλλοι, οί πιο άοπλοι μέ άλλα γυναικόπαιδα, κατέφυγαν στους Αφεντικούς Μύλους.

Στις οχθες του Ξερια δολοφονηθηκε ο Οικονομου .Εκει ειναι και το μνημειο του. Αν περασετε ποτε αφηστε ενα λουλουδι.Γιατι ο Υδραιος Οικονομου ηταν παληκαρι.Ξεφτιλισε με την εξεγερση που παρακινησε στο νησι, τους συνεργατες των Αγγλων ντοπιους πλουσιους εφοπλιστες, που δεν θελαν την επανασταση γιατι θα τους χαλαγε τις δουλειες.Τους εσυρε τους προδοτες στην επανασταση και αυτοι για εκδικηση τον σκοτωσαν στελνοντας Ελληνες τραμπουκους φονιαδες να εκτελεσουν το συμβολαιο.Γιατι τον φοβοντουσαν τον Οικονομου.Σαν πλουσιοι ενιωθαν πως η υπαρξη του ο ηρωισμος του η αυτοθυσια η θεληση του για μια δικαιοτερη κοινωνια αιτημα που τοτε περνουσε μεσα απο την ελευθερια απο τον Οθωμανικο ζυγο και καθε ζυγο, τον εκανε μη διαχειρισιμο στους σχεδιασμους τους για το νεο κρατος υπο την οικονομικη και πολιτικη επικυριαρχια της αλλης αυτοκρατοριας, της Αγγλικης.

Απορια 

Οι Τούρκοι ήθελαν νά ενισχύσουν με τρόφιμα τ’ Άνάπλι πού κινδύνευε νά πέση από πείνα. «Εστειλαν 150 Τούρκους στρατιώ­τες στήν Κόρινθο άπό τ’ Άνάπλι. Οι στρατιώτες αυτοί πέρασαν,γιατί ήξεραν ελληνικά καί διέλαθαν και πέρασαν στα Δερβενά­κια και ήλθαν στην Κόρινθο σαν δήθεν χωριάτες «Ελληνες.

Δηλαδη 150 Τουρκοι στρατιωτες μιλουσαν Ελληνικα τοσο καλα (αλλα εμοιαζαν και με Ελληνες) που περασαν αναμεσα στους Αργολιδεις Ελληνες με την βαρια τοπικη προφορα τους σαν χωριατες!Μπραβο.

Φανταστειτε το αντιστοιχο σημερα  η χωρα μας ειναι υποδουλη στην αυτοκρατορια της ΕΕ υπο Γερμανικη κυριαρχια και με τα Αγγλικα κυριαρχη γλωσσα.

Οπως η Ανατολικη Ρωμαικη αυτοκρατορια που σημερα ονομαζουμε Βυζαντιο ειχε πολυεθνικο και πολυθρησκευτικο χαρακτηρα (οπως εξ αλλου και αυτοκρατορες) με κυριαρχη γλωσσα τα Ελληνικα που παρελαβαν απο τους Ελληνιστικους χρονους και τους απογονους του Μ Αλεξανδρου

Η Οθωμανικη αυτοκρατορια ηταν πολυεθνικη πολυθρησκευτικη υπο Τουρκικη κυριαρχια και με κυριαρχη θρησκεια τον Μουσουλμανισμο και γλωσσα την Τουρκικη , .Οι πληθυσμοι οριζονταν οχι με καποια εθνικη ταυτοτητα που δεν υπηρχε και θα ανετρεπε την αυτοκρατορια αλλα με βαση την γλωσσα την εντοπιοτητα και την (τις ) θρησκειες.Και φυσικα ολοι ηταν  υπηκοοι του Σουλτανου.

Σκεφτειτε λοιπον σημερα σε μια εμπολεμη συρραξη της Ελλαδας με την Ευρωπαικη  Ενωση μια ομαδα 150 Νατοικων Ευρωπαιων στρατιωτων  να περασουν απο το Κρανιδι μεταμφιεσμενοι σε Ελληνες χωριατες και εμεις εδω να μην το καταλαβουμε πως δεν ειναι απο την Ερμιονιδα  επειδη μιλανε Ελληνικα.Και μαλιστα τοτε σε μια εμπολεμη περιοχη  150 αντρες σε ηλικια καταλληλη για πολεμο  να  περασουν απο Κορινθο για Ναυπλιο για χωριατες που βγηκαν βολτα.Κατι αλλο εγινε εκει.Ουτε Συριοι ουτε Κουρδοι ουτε Αιγυπτιωτες ουτε απο τα βαθη της Ανατολης ηταν οι 150 «Τουρκοι»που περασαν για χωριατες.Και αυτο δεν ειναι λεπτομερεια.Γιατι δεν ηταν Γερμανοι οι χιλιαδες Γερμανοντυμενοι ταγματασφαλητες που μακελεψαν την χωρα απο το 1943 και μετα. Δυστυχως αυτη ειναι η αληθεια.

Αποψη γνωμη θελουμε να πιστευουμε 

Γιά τον Παπα – Αρσένη Κρέστα, παρ’ οτι τον είχε προκα­λέσει άλλοτε στους Μύλους ο Κολοκοτρώνης και τον είχε προσ­βάλει καί είχανε βαρεία φιλονικήσει, είπε ο Γέρος του Μωριά: «Ή Ελλάδα μας έχασεν έναν εξαίρετο πολεμιστή και έναν ενάρετο κληρικό. Ό Παπα – Αρσένης άφησε μεγάλο κενό στόν αγώνα τοΰ Γένους, πού ακολούθησε μέ το χαμό του».Οί Κρανιδιώτες καί οί πολεμιστές καί όλοι στην Έρμιονίδα δέν μπόρεσαν ποτέ να χω­νέψουν τον τόσο πρόωρο χαμό του ήρωα συμπατριώτη και αρχη­γού τους  Άρχιμ. Αρσένη Κρέστα. Γι΄αυτό  αίτιώνται τούς Κολοκοτρωναίους. Έμεις θέλουμε νά πιστεύουμε υπερβολή τήν πλη­ροφορία πού προέρχεται άπό τά κείμενα πού έσωσε ο Α. Μποΰζος. Ό πρόωρος χαμός τοΰ πολέμαρχου Παπα – Κρέστα, οφείλε­ται βέβαια στην αμέλεια του Ζαχαρία, πού άφησε ακάλυπτη τήν περιοχή μεταξύ του «Αγ. Βασίλη καί «Αγ. Σώστη καί κτύπησαν τούς Κρανιδιώτες οί Τούρκοι πού προσπέρασαν πισώπλατα. Έ­τσι δικαιολογούνται οί βαρείες υποψίες των Κρανιδιωτών, ότι τον Αρσένη τον σκότωσαν όπως ο Δαυίδ τον Ουρία, άλλα άπό τον Ζαχαριά, μέχρι τήν απόδοση ευθύνης στον Κολοκοτρώνη, υπάρχει μεγάλη απόσταση, έκτος εάν καί άλλες γερές ή παράλληλες ι­στορικές πηγές αποδείξουν κάποτε το βάσιμο τών υποψιών. «Αλ­λως τε καί ο Ζαχαριάς  σκοτώθηκε τότε.Ούτε νομίζουμε πώς στήν προκειμένη δυσκολώτατη στιγμή έπαιξε κάποιο εκδικητικό ρόλο, ή διαμάχη πού πάντοτε σοβούσε μεταξύ Κολοκοτρωναίων και Υδραίων στήν οποία οί Κρανιδιώτες, έκτος άπ’ τους  Μερεμεταίους,  Μανιάτες στήν καταγωγή, ήσαν πάντοτε μέ το μέρος τών Υδραίων.

Θελουμε να πιστευουμε πως…..Γιατι θελουμε να πιστευουμε;Ειχαν βαση οι βαρειες υποψιες των Κρανιδιωτων;

Υπαρχει ενα νημα που ενωνει τα διαφορετικα συμβαντα -γεγονοτα της Ελληνικης επαναστασης.Οι εμφυλιες διαμαχες, οι συνεργασιες τα αλισβερησια με τους  ξενους  παραγοντες, που καλοεβλεπαν σαν μελλοντικο προτεκτορατο, το αδυναμο νεο κρατος με την θεση στρατηγικης σημασιας για το εμποριο και τους επεκτατικους τους πολεμους.Οι τοπικιστικοι ανταγωνισμοι αναμεσα σε καπεταναιους ακομα και η διαφορετικη αποψη για την μορφη του κρατους.Θα ηταν ενα κρατος σαν την Ελβετια πολυεθνικο δημοκρατικο  με μεγαλη περιφερειακη αυτονομια και διοικητικη οργανωση (Ρηγας Φεραιος) η μηπως ενα κρατος στιβαρο με κεντρικη κυβερνηση με ολες τις εξουσιες να απορρεουν επο ενα διοικητικο κεντρο μια πολη οπου θα ζει ενας βασιλιας (ξενοφερτος) με στρατο βασιλικα ελεγχομενο και υψηλη φορολογια που θα κατευθυνει τα εσοδα στην αποπληρωμη δισβαστακτων εξωτερικων χρεων και στην καλοπεραση της αυλης και των γυρω απο αυτην πλουσιων που την στηριζουν.

Μιλαμε για τα χρονια που συσταθηκαν παγκοσμια τα κρατη και τα εθνη απο την καταρευση των αυτοκρατοριων.Μεχρι τοτε οι Ελληνοφωνοι Χριστιανοι ηταν ΡΩΜΙΟΙ δηλαδη απογονοι της Ανατολικης Ρωμαικης Αυτοκρατοριας (Βυζαντινης την λεμε σημερα).Καθολου δεν συμπαθησαν οι Ρωμαιοι  τους αρχαιους Ελληνες το εθνος τους (εθνικος ηταν βρισια)που εξ αλλου ειχαν κατακτησει , την θρησκεια (που την εφεραν στα δικα τους μετρα πριν την καταργησουν), την φιλοσοφια τους (που ποτε δεν ξεπερασαν). Αλλα αυτο ειναι μια αλλη συζητηση.

Ετσι λοιπον οι επαναστατες στην χωρα μας κοιτουσαν τριγυρω στην Γαλλια την Ιταλια την Γερμανια την Ισπανια τα αλλα Ευρωπαικα κρατη του διαφωτισμου και προσπαθουσαν να καταλαβουν τι ειδους κρατους θα τους εξασφαλιζε ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ελευθερια αναπτυξη και μορφωση.Πως λεμε ψωμι παιδεια ελευθερια; Ετσι ακριβως.Και γι αυτο ριζοσπαστες απο ολη την Ευρωπη που μοιραζονταν τις αγωνιες τους ηρθαν και σκοτωθηκαν στο πλευρο τους οπως χρονια αργοτερα το ιδιο εγινε με τις διεθνεις ταξιαρχιες για την υπερασπιση της Ισπανικης Δημοκρατιας απο την επιθεση του διεθνους φασισμου και τον Φρανκο το 1936. Γιατι η αρχαια Ελληνικη δημοκρατια ηταν φαρος και οροσημο οταν θεοι αρχοντοι βασιλιαδες τους γελουσαν με πλανα λογια για αιωνες . Οι λαοι στο μεγαλυτερο ξυπνημα της ιστοριας αναζητησαν την αληθεια.Και η Ελλαδα ηταν τοπος μαγικος η πηγη η αναφορα σε αυτη την αναζητηση. Σταθηκαν στο πλευρο της (στο πλευρο μας)οταν αναζητησε την νεα της ταυτοτητα.

Στην επανασταση κατα των Τουρκων εγινε οτι και στην Εθνικη αντισταση αναμεσα στους δεξιους του Ζερβα και τον ΕΛΑΣ.Ναι μεν πολεμουσαν και οι δυο τους Γερμανους (ο Γοργοποταμος συμβολιζει αυτη την κοινοτητα) αλλα ταυτοχρονα  προετοιμαζονταν και για το καθεστως μετα την νικη.Γιατι το επομενο καθεστως το εβλεπαν οι δυο πλευρες με πολυ διαφορετικη οπτικη.

Σε αυτο το πλαισιο λοιπον μπαινει ο Παπαρσενης, ο Οικονομου, η φυλακιση αργοτερα του Κολοκοτρωνη, η δολοφονια του Ανδρουτσου απο την Ακροπολη ,ακομα και η δολοφονια του Καποδιστρια.Εκει μπαινει ο Μακρυγιαννης ο Οθωνας η δυναστεια των Γλυξμπουργκ που μας εφεραν οι Αγγλοι η διαμαχη βασιλικων αντιβασιλικων η δικατορια του Μεταξα κατω απο τους Αγγλους ,η αναδειξη της αριστερας στο πολιτικο και κοινωνικο προσκηνιο, η εθνικη αντισταση και ο εμφυλιος που ακολουθησε με την καθοδηγηση πρωτα των Αγγλων και μετα των Αμερικανων της νεας αυτοκρατοριας δηλαδη.

Σε αυτο το πλαισιο μπαινει και ενας αλλος Κρεστας ξεχασμενος σημερα απο τους συγχρονους μου.Και ελπιζω μετα απο 200 χρονια οι κατοικοι αυτης της περιοχης ο Δημος μας οι συλλογοι να κανουν ενα προσκυνημα στην Μακροννησο για να τιμησουν τους συνεχιστες του Παπαρσενη. Αυτους τους Ελληνες που αγωνιστηκαν για λευτερια κοινωνικη δικαιοσυνη ανεξαρτησια δημοκρατια.Και ποτισαν με το αιμα τους αυτο το χωμα.Τιμη και δοξα στους προγονους μας.

Τα αποσπασματα ειναι απο το βιβλιο του συντροφου μου Βασιλη Λαδα «Σαν Παραμυθι»διατιθεται δωρεαν στο τηλεφωνο 6942771350.

ΚΡΕΣΤΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

krestas

Ολοι σχεδον ξερουν τον Παπαρσενη. Τον  ιερεα που πριν λαβει το χρισμα ειχε το ονομα Αλεξανδρος  Κρεστας και μετονομαστηκε σε Αρσενιο Τον Κρανιδιωτη που   εδωσε την ζωη του στα Δερβενακια αγωνιζομενος στο πλευρο του Κολοκοτρωνη οπου και ο απεριτος ταφος του.

Η Ερμιονιδα ομως εχει σε μια στηλη προς τιμην των σκοτωμενων για την ελευθερια και εναν αλλο Κρεστα. Τον Κοσμα Κρεστα το παληκαρι  με το μαυρο παλτο που σηκωθηκε ορθιο μπροστα στις σφαιρες και αντικρυσε καταματα τον θανατο στην σφαγη της Μακρονησου το διημερο 29 Φλεβαρη με 1 Μαρτη του 1948 .

Κρεστας

Ενα κορμι αναμεσα στα 350 που χαθηκαν  στον βυθο της θαλασσας την επομενη. Το φαντασμα του Κοσμα Κρεστα στοιχειωσε την ζωη του Βασιλη Λαδα του φιλου και συντροφου μου. Τωρα που κι αυτος πληρης ημερων πηγε να συναντησει τον παλιο του φιλο μενουν τα γραπτα για να μας θυμιζουν αυτη την ιστορια.  Απο το βιβλιο του Βασιλη Λαδα «Σαν Παραμυθι «οι σελιδες που ακολουθουν. Τα τρια βιβλια του Βασιλη Λαδα μπορειτε να τα βρειτε (χωρις να πληρωσετε) στο τηλεφωνο 6942771350

contentsegment_3465704w1000_h0_r0_p0_s1_v1jpg

135136137138139140141142143144145146147148149150

151152153

 

 

 

 

Πριν απο δυο χρονια τετοιες μερες ειχε πεθανει ο Θειος του Βασιλης Λαδας σε βαθια γεραματα.

http://energospolitis.gr/efyge-o-giannis-petroy/

Εχασε τη μάχη για τη ζωή ο Γιάννης Πέτρου

Έφυγε πριν λίγη ώρα από την ζωή ο γνωστός μουσικός και τραγουδοποιός Γιάννης Πέτρου.

Ο Γιάννης Πέτρου δεν κατάφερε να κερδίσει τη μάχη που έδινε να κρατηθεί στη ζωή από την περασμένη Δευτέρα, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, μετά από σφοδρό τροχαίο ατύχημα στην ε.ο Τρικάλων -Καλαμπάκας.

Μουσικός με ήθος, γνώσεις και μεγάλος αγωνιστής, που σίγουρα θα λείψει σε όλους μας.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 3 μ.μ. στον Αγιο Βησσαρίωνα Καλαμπάκας

Follow me on Twitter

Σεπτεμβρίου 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.187.541

Αρχείο

RSS Περιφερεια Πελοποννησου Αποφασεις

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS arcadia portal

  • Σύλληψη μελών χορευτικού συλλόγου για όπλα στην Τρίπολη Σεπτεμβρίου 21, 2018
    Μια απίστευτη -όσο και δικαιολογημένη- ταλαιπωρία υπέστησαν τα μέλη του χορευτικού συλλόγου Καλαμάτας «Η Αγία Τριάδα» που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις του Δήμου Τρίπολης για την 197η επέτειο της Άλωσης της Τριπολιτσάς την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου. Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, τα μέλη του συγκεκριμένου συλλόγου, φέρνουν μαζί τους οπλισμό, ιστορικής αξίας, ο ο […]
  • Με κόσμο ο Απόλλωνας στην Τρίπολη Σεπτεμβρίου 21, 2018
    Η ΠΑΕ Αστέρας Τρίπολης ενημέρωσε ότι για τους φίλους του Απόλλωνα Σμύρνης που θα θελήσουν μεμονωμένα να μεταβούν στην Τρίπολη και να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων (Σάββατο, 22/9/2018, 18:15) παραχωρεί τη Θύρα 4 του γηπέδου «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης». Η τιμή εισιτηρίου είναι 10 ευρώ και εκδοτήριο θα λειτουργεί έξω από τη Θύρα. Αναλυτικά η […]
  • Συνέπεια, συνεργασία, οργάνωση: Πώς ο «Άγιος Λεωνίδας» κέρδισε το στοίχημα της δακοκτονίας στη Ν. Κυνουρία Σεπτεμβρίου 21, 2018
    Ο Άγιος Γεώργιος πολέμησε τον δράκο, ο «Άγιος Λεωνίδας» καταπολέμησε τον δάκο. Όχι, δεν καταγράφεται κάτι ανάλογο στον βίο του αγίου που έχει δώσει το όνομά του στον Συνεταιρισμό Αγροκτηνοτρόφων Λεωνιδίου, όμως ο Συνεταιρισμός με συνέπεια, συνεργασία και σωστή οργάνωση κατάφερε να εφαρμόσει το πρόγραμμα δακοκτονίας και να κερδίσει το στοίχημα της εφετινής πα […]
  • Στον εορτασμό της 197ης επετείου της Άλωσης της Τριπολιτσάς η Φώφη Γεννηματά Σεπτεμβρίου 21, 2018
    Στις εκδηλώσεις για τον επίσημο εορτασμό της 197ης επετείου της Άλωσης της Τριπολιτσάς θα παραστεί το Σάββατο και την Κυριακή 22-23 Σεπτεμβρίου η Πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής, Φώφη Γεννηματά. Το πρόγραμμα της Φώφης Γεννηματά έχει ως εξής: -Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου στις 8:30μ.μ., θα παρακολουθήσει το Θεατρικό Δρώμενο Άλωσης της Τριπολιτσάς, στην Πλατεία Άρεως […]
  • Αγιασμός για τη νέα δικαστική χρονιά στην Τρίπολη (pics,vid) Σεπτεμβρίου 21, 2018
    Τελέστηκε το πρωί της Παρασκευής 21 Σεπτεμβρίου στο Δικαστικό Μέγαρο Τρίπολης ο καθιερωμένος Αγιασμός για την έναρξη της νέας Δικαστικής χρονιάς. Δικαστές, δικηγόροι και δικαστικοί υπάλληλοι, παραβρέθηκαν στην θρησκευτική εκδήλωση με τον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Τρίπολης Γιάννη Αγγελάκο να εύχεται μια καλή χρονιά με υγεία, δύναμη και αντοχή στην εκτέ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΕΗ ΔΕΣΦΑΚ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ηλεκτροφωτισμος Θεσεις καδων απορριμματων Καραβασιλη Καταφυκι Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Μαρινα Πορτο Χελιου Μεταρυθμιση στην Αυτοδιοικηση 2018 Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σαλαντι Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Φαναρι Διογενη ΧΑΔΑ Κροθι ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates