You are currently browsing the category archive for the ‘Προσωπα’ category.

Γιαννης Μπουκετσιδης

16 ΦΛΕΒΑΡΗ 2005. ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟ
ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΚΕΤΣΙΔΗ
Ξαφνικά και απροσδόκητα, το βράδυ της Τετάρτης 16 Φλεβάρη 2005 έφυγε για πάντα ο αιρετικός του χώρου των αιρετικών, ο αγωνιστής Γιάννης Μπουκετσίδης αφήνοντας πίσω του για όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν ένα απέραντο κενό και μνήμες ατελείωτων αγώνων που σημάδεψαν τις τελευταίες δεκαετίες.
Ο Γιάννης γεννήθηκε πριν 48 χρόνια (1957) σε ένα σανατόριο της Πεντέλης όπου κρατούνταν η εξόριστη μητέρα του αγωνίστρια του ΚΚΕ και εκεί έζησε τα πρώτα του χρόνια. Σε μικρή ηλικία έχασε τον εργάτη πατέρα του, μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία όπου πήγε σε μια τεχνική σχολή και αγωνίστηκε στα πρώτα του νεανικά χρόνια μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ. Πνεύμα ανήσυχο κι ανυπότακτο ο Γιάννης κατηφόρισε προς τα Εξάρχεια, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, και εντάχθηκε στον αγώνα των αντιεξουσιαστών διαπερνώντας τον με τη θυελλώδη προσωπικότητά του.
Ο Γιάννης δεν ήταν από τους πολλούς “περαστικούς” ή τους “περιστασιακούς” αγωνιστές, αλλά ένας ξεχωριστός άνθρωπος, από αυτούς που με ανυπολόγιστο προσωπικό κόστος σε μια μακρά διαδρομή πολλών χρόνων καθόρισαν και τίμησαν τον αγώνα με την υποδειγματική παρουσία τους κι αξίζουν το σεβασμό μας γιατί με τη στάση τους “κράτησαν ζωντανές τις έννοιες της αντίστασης, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας απέναντι σε έναν πάνοπλο κρατικό μηχανισμό που επιδίωξε με λύσσα την ηθική και τη φυσική τους εξόντωση”.
Πολύ νωρίς ο Γιάννης Μπουκετσίδης βρέθηκε στο στόχαστρο της αστυνομίας που προσπαθούσε λυσσαλέα να καταστρέψει την δυναμική του αντιεξουσιαστικού αγώνα και το πάθος των αγωνιστών. Το Φεβρουάριο του 1980 προσάγεται για εξακρίβωση στοιχείων στην ασφάλεια Πειραιά και κατηγορείται για έναν εμπρησμό της εφορίας στη Νίκαια. Βασανίστηκε άγρια και προφυλακίστηκε. Έμεινε στην φυλακή 8 μήνες και αθωώθηκε οριστικά το 1983 καθώς αποδείχτηκε πως ο εμπρησμός είχε γίνει μια ώρα μετά τη σύλληψή του.
Στο διάστημα που κρατούνταν στον Κορυδαλλό ο Γιάννης πραγματοποίησε μια πολυήμερη απεργία πείνας μαζί με τους επίσης κρατούμενους αγωνιστές Φίλιππα Κυρίτση, Σοφία Κυρίτση και Γιάννη Σκανδάλη ενώ γνωρίστηκε με εξεγερμένους της φυλακής όπως τον Γιάννη Πετρόπουλο και συνδέθηκε με τους αγώνες των φυλακισμένων στους οποίους στάθηκε πάντα αλληλέγγυος.
Εκείνη την πρώτη απεργία πείνας που έκανε απαιτώντας την ελευθερία του ακολούθησε μια ακόμη δραματική απεργία πείνας μερικά χρόνια αργότερα, υποσκάπτοντας ανεπανόρθωτα την υγεία του όπως αποδείχτηκε με τον πρόωρο θάνατό του από καρδιά.
Μετά την αποφυλάκισή του θα θεωρηθεί ύποπτος μεταξύ άλλων και για τον εμπρησμό του “Μινιόν” αλλά δεν θα του απαγγελθούν κατηγορίες.
Αν και από τότε βρισκόταν σταθερά ως ύποπτος στο στόχαστρο των αστυνομικοδικαστικών αρχών που δεν αποδέχονταν εύκολα την κατάρρευση των μεθοδεύσεων και την καταρράκωση του κύρους τους, ο ίδιος πάντως αποποιούνταν την ταυτότητα και το ρόλο του «συνήθη υπόπτου», απαντώντας με χιούμορ και ειρωνεία: «Ύποπτος, ναι. Συνήθης όχι. Δεν είμαι και τόσο συνηθισμένος».
Το 1982 κατηγορείται πάλι, αυτή τη φορά μαζί με άλλους δύο αναρχικούς για τον ξυλοδαρμό ενός ασφαλίτη, ο οποίος εντοπίστηκε και πιάστηκε να παρακολουθεί συνέλευση αναρχικών στο Χημείο, έχοντας μαζί του την υπηρεσιακή του ταυτότητα. Αργότερα όλοι τους θα αθωωθούν.
Το Σεπτέμβρη του 1989 συλλαμβάνεται ξανά, αυτή τη φορά για την υπόθεση Μπακογιάννη αλλά αφήνεται ελεύθερος.
Ο Γιάννης όμως δεν παρέμεινε εσώκλειστος σε ένα στενό πλαίσιο του αντιεξουσιαστικού αγώνα και είχε συμμετάσχει δραστήρια ως αλληλέγγυος και σε αγώνες αντίστασης εργαζόμενων όπως εκείνον όπου είχαν καταληφθεί τα μεταλλεία Μαντουδίου το 1990. Λίγο καιρό αργότερα όταν ο Γιάννης βρέθηκε για μια ακόμη φορά στο στόχαστρο της καταστολής υπήρξαν εργαζόμενοι από το Μαντούδι που δεν τον ξέχασαν και ενίσχυσαν τον αγώνα αλληλεγγύης.
Ήταν το Νοέμβρη του 1990 μετά τον τραυματισμό και τη σύλληψη του Κυριάκου Μαζοκόπου για την υπόθεση της οδού Μαυρικίου. Ο Γ. Μπουκετσίδης συλλαμβάνεται μαζί με τους Σπύρο Κογιάννη και Ροζίνα Μπέρκνερ ως κατηγορούμενοι για «ανθρωποκτονίες εκ προθέσεως, οπλοχρησία, προμήθεια, κατοχή και μεταφορά εκρηκτικών, σύσταση συμμορίας, πρόκληση έκρηξης». Κρατούνται για τρεις μήνες στην απομόνωση και προχωρούν σε απεργία πείνας από τις 2 Φλεβάρη ’91. Μετά από μια εξαντλητική απεργία που έφθασε στα όρια του θανάτου, στις 3 Μάρτη ανακοινώνεται η αποφυλάκιση της Μπέρκνερ αλλά αυτή συνεχίζει να απεργεί μέχρι την αποφυλάκιση του Μπουκετσίδη και του Κογιάννη που αρνούνται κάθε ιατρική παρακολούθηση. Στις 12 Μάρτη αποφυλακίζονται όλοι. Στη δίκη τον Ιούνη του 1992 ο εισαγγελέας προτείνει την αθώωση των Μπουκετσίδη, Κογιάννη και Μπέρκνερ.
Τον Ιούλιο του 1998 εκδίδει τη μικρή αλλά αριστουργηματική του μυθιστορία “Yerebatan” διανθισμένη με πλήθος από αυτοβιογραφικά του στοιχεία ξεδιπλώνοντας κι αποκαλύπτοντας τις δημιουργικές αναζητήσεις του στο χώρο της λογοτεχνίας.
Παρέμεινε όμως πάντα αλληλέγγυος στους διωκόμενους ανθρώπους και δεν έπαψε ποτέ να δίνει το παρών στους αγώνες όπως στην υπόθεση του Ν. Μαζιώτη. Τον Ιούλιο του 1999 καταθέτει ως μάρτυρας υπέρ του Μαζιώτη στη δίκη του και στο εφετείο του το Γενάρη του 2001 ενώ κατέθετε ο δικαστής διέταξε και τον έβγαλαν «σηκωτό» από την αίθουσα του δικαστηρίου.
Μετά την 29η Ιούνη 2002 και σε όλη την περίοδο που ακολούθησε με τις συνεχείς συλλήψεις αγωνιστών, τα βασανιστήρια, τις σκευωρίες, τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις και τις κατασκευές, τα λευκά κελιά και τις τρομοδίκες ο Γιάννης ήταν από τους πρώτους που στάθηκαν απέναντι στην επέλαση της κρατικής τρομοκρατίας κι ήταν συχνά ο ίδιος που φωτογραφιζόταν ως ο επόμενος στόχος της καταστολής μέσα στα ασφαλίτικα σενάρια που αναπαρήγαγαν τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ.
Στις 14 Ιούλη 2003 ο Γιάννης Μπουκετσίδης παρουσιάζεται στο τρομοδικαστήριο του Κορυδαλλού όπου δικαζόταν η υπόθεση της 17Ν, καταθέτοντας ως μάρτυρας του Γιάννη Σερίφη. Μετά από μια μνημειώδη κατάθεση, όπου αναφέρθηκε στις προσωπικές του περιπέτειες με τις διωκτικές αρχές και το ρόλο τους, κι αφού καταρράκωσε το κύρος του τρομοδικαστηρίου κι αρνήθηκε να συμμορφωθεί με συνεχείς υποδείξεις του προέδρου Μαργαρίτη, ο Μπουκετσίδης απομακρύνθηκε βίαια από την αίθουσα.
Προτελευταία εικόνα, ο Γιάννης ξεκλέβει μισή ώρα από τη δουλειά του και τρέχει, όχι για να αράξει, μα για να πάρει από το στέκι Ηλιοτρόπιο στα Εξάρχεια έναν κουβά με κόλλα και να κολλήσει αφίσες αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Αλέκο Γιωτόπουλο…
Τελευταία εικόνα, ο Γιάννης σταματά από το τρέξιμο του μεροκάματου και μιλά για τα σχέδια του, το πάθος του για τη φιλοσοφία, μια καινούργια εφημερίδα, ένα κείμενο που δούλευε, γεμάτος σχέδια, αισιοδοξία και αγάπη για τους δικούς του ανθρώπους…
Η γενναία κι ευαίσθητη αναρχική καρδιά του τον πρόδωσε… Ο Γιάννης κηδεύτηκε στις 19 του Φλεβάρη συνοδευόμενος από ένα πλήθος εκατοντάδων ανθρώπων που για μια στιγμή, σαν σ’ ένα στερνό του αστείο τούς ένωσε, αυτός ο μέγας διαλυτικός, για να τον συντροφέψουν μια τελευταία φορά και να του απευθύνουν ως φόρο τιμής τον ύστατο χαιρετισμό.
ΑΝΤΙΟ ΓΙΑΝΝΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ. ΘΑ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
Ένας σύντροφος

Το θεμα λοιπον δεν ειναι αν μεγαλωνοντας αποκτας την δυνατοτητα να βλεπεις κι αλλα χρωματα εκτος απο το μαυρο και το ασπρο το φως και την σκια.Αυτο γινεται ανεξαρτητα απο την θεληση σου.Και πληρωνεται ακριβα.

Μαλιστα οσοι απο εμας αναζηταμε την αληθεια το καθαρο φως καταλαβαινουμε πως καθε φορα που το πλησιαζουμε χανεται στο βαθος του οριζοντα σε μια εκτυφλωτικη αστραπη.

Μεγαλωσα σε μια πολυ μακρυνη εποχη.Οταν οι πληροφοριες ηταν καλα κρυμενες σε βιβλια και τα βιβλια καλα κρυμενα σε βιβλιοθηκες. Σε καποιες βιβλιοθηκες.Γεννηθηκα στα χρονια του ψυχρου πολεμου και εζησα την εφηβεια μου σε μια Ελλαδα που ακομα ο εμφυλιος στοιχειωνε την καθημερινοτητα. Ενηλικιωθηκα στη Χουντα. Οταν η ιστορια ηταν μια. Αυτη η εκδοχη που επετρεπαν οι κρατουντες. Που και που ανοιγε μια χαραμαδα ενα βιβλιο του Κορδατου η μια διηγηση απο την οικογενεια μου που κρατουσαν ανοιχτο ενα μικρο παραθυρο να μπει το φως. Σημερα τα πραγματα ειναι αλλιως. Οι πληροφοριες ειναι εκει. Οποιος θελει τις βρισκει. Αρκει να θελει. Και εκτιμω πως η προσπαθεια της κυβερνησης να εκσυγχρονησει την ιστορια με επικεφαλη μια πλουσια κυρια που ευθυνεται για τα σκανδαλα των Ολυμπιακων αγωνων θα γυρισει μπουμεραγκ εναντιον της.

Τι ειναι ομως η ιστορια; Ειναι γεγονοτα; Ημερομηνιες ; Προσωπα ; Τοποι; Η ιστορια ειναι αφηγηση .Καθε εποχη καθε εξουσια αλλα και καθε λαος συνθετει ξανα και ξανα την ιστορια του επιλεγει καποια στοιχεια απο τα παραπανω και φτιαχνει την δικια του ιστορια. Και μεσα στην συνθεση μπαινει και ο μυθος. Η μαγικη διασταση που γιγαντωνει τα επιμερους στοιχεια η απο την αλλη μικραινει η και εξαφανιζει καποια αλλα που δεν κολανε δεν εξυπηρετουν τον στοχο της αφηγησης. Γιατι η αφηγηση εχει παντα στοχο. Το μυαλο μας και την συνειδηση της κοινωνιας.

Ο Κολοκοτρωνης φορα περικεφαλαια και ειναι ομορφαντρας. Ο Ιμπραημ ειναι κακος και αγριος Τουρκος. Οι κλεφτες ηταν και αρματωλοι και παντα πολεμουσαν τους κακους Τουρκους. Και πιο πισω η Ανατολικη Ρωμαικη Αυτοκρατορια ηταν συνεχεια του αρχαιου Ελληνικου πολιτισμου μιας αρχαιας Ελλαδας που ολοι οι πολιτες  ολων των πολεων ηταν ενα εθνος που θελαν να συντριψουν οι βαρβαροι απο την Ανατολη.Κατα την διαρκεια του Μεσαιωνα αλλα και μεχρι το 1821 μας ειχαν κατακτησει οι Τουρκοι και γι αυτο εχουμε ανατολιτικη νοοτροπια. Οι μεγαλες δυναμεις βοηθησαν την Ελλαδα να γινει ανεξαρτητο κρατος επειδη αγαπουσαν την ελευθερια. Ολοι οσοι εξεγερθηκαν τοτε ηταν Ελληνες και μονο στην Ελλαδα εγινε τετοια εξεγερση  Το σημερινο  Ελληνικο κρατος με τα συνορα του  φτιαχτηκε το 1821 ειναι η παλιγγενεσια ενος παλαιοτερου Ελληνικου κρατους και κατοικειται απο απογονους της αρχαιας Ελλαδας που μιλανε και μιλουσαν 2.5 χιλιαδες χρονια την ιδια γλωσσα με τους αρχαιους που κι αυτοι μιλουσαν ολοι την ιδια γλωσσα και ειχαν κοινη συνειδηση.

Καθε κοινωνικη ταξη σε καθε εποχη δεν μπορει παρα να ερμηνευσει το παρελθον μεσα απο τα ματια του σημερα. Ομως ετσι επεμβαινει στα γεγονοτα, τα κανει σχετικα . Μιας λοιπον και το 1821 εχει μια διαφορα (μολις) 200 χρονων απο το 2021 θα ξανακοιταξουμε τι εγινε τοτε που ειμαστε σημερα και που παμε στο μελλον.

Ομως εξεταζοντας την ιστορια με τα ματια και την γνωση του σημερα προκυπτουν ερωτηματα.Τι σημαινει γλωσσα; Τι ειναι η πατριδα ,το εθνος ,η εθνοτητα, τι παει να πει λαος, τι ειναι τα κρατικα συνορα πως ποτε και απο ποιους φτιαχτηκαν και φυσικα τι σημαινει εκπαιδευση  τι αστικη δημοκρατια κοινοβουλιο συνταγμα πολιτικα κομματα . Τι σημαινει Ελληνας πολιτης του συγχρονου Ελληνικου κρατους και τι σημαινει Ελληνας  της διασπορας ( μεταναστης η και πολιτης αλλων κρατων). Ανεξαρτητα πως το πως δημιουργηθηκαν ολα αυτα υπαρχουν σημερα; Και αν ναι τι στοχους εξυπηρετουν ποιο ειναι το μελλον τους  σε εναν κοσμο που αλλαζει τοσο γρηγορα σε πλανητικο επιπεδο.Και αλλαζει περιβαλλοντικα οικονομικα πολιτικα διοικητικα θεσμικα αλλα και λογω μιας νεας μεγαλης μεταναστευσης λαων για οικονομικους περιβαλλοντικους και πολιτιστικους λογους.

Τι σημαινουν αληθεια ολα αυτα; Αμφισβητηση των αγωνων οσων παλεψαν δυο αιωνες για να φτασουμε ως εδω; Οχι βεβαια. Αντιθετα .Οταν ο παπους μου πολεμησε για να μεγαλωσουν τα συνορα του Ελληνικου κρατους δεν εκανε κανενα λαθος ουτε οταν στην συνεχεια οργανωθηκε στον ΕΛΑΣ και πολεμισε τους Γερμανους κατακτητες . Οταν ο πατερας μου πολεμισε τον Ναζισμο και το Φασισμο για την ελευθερια της συγχρονης Ελλαδας δεν εκανε κανενα λαθος. Ουτε ο Μακρυγιαννης εκανε λαθος οταν ζητησε Συνταγμα μπροστα στα ανακτορα του Οθωνα. Ουτε οι αγωνιστες της Δημοκρατιας εκαναν λαθος οταν εδιναν την ζωη τους στα μπουντρουμια της ΕΣΑ. Ουτε η αριστερα οταν αγωνιζοταν για πολυκομματισμο λαικη δημοκρατια δημοτικη γλωσσα ελευθερα εργατικα συνδικατα. Η σημερινη μας ταυτοτητα ειναι προιον ολων αυτων και αλλων πολλων αγωνων. Και να θελαμε δεν μπορουμε να την αρνηθουμε. Αυτο ειμαστε.

Το ερωτημα ειναι ομως που παμε. Και το ερωτημα δεν ειναι φιλολογικο κουλτουριαρικο. Υπαρχει γιατι για αλλη μια φορα αυτη η χωρα, αυτο το κρατος , οι σημερινοι πολιτες του και τα παιδια τους στεναζουν κατω απο μια οικονομικη κατοχη που φαινεται πως δεν εχει τελος. Και πλαι σε αυτη τη κατοχη σαν συνεπεια αλλα και προυποθεση της διατηρησης της υπαρχει ενα μπερδεμα πολιτιστικο αξιων πολιτισμου κοινωνικης συνοχης. Κακα τα ψεματα η συγχρονη Ελληνικη κοινωνια διχαζεται για αλλη μια φορα πολωνεται με τους μισους να κοιταζουν δεξια και τους αλλους μισους αριστερα . Ο διχασμος δεν ειναι καλος η κακος .Ειναι συμπτωμα. Και υπηρχε και το 1821 (δεν ξεσηκωθηκαν ολοι κατα της Οθωμανικης αυτοκρατοριας)και  1823-1825 (λάφυρο, η εξουσία και ο «λουφές», όπως έλεγε ο Φωτάκος.) και στον πρωτο εμφυλιο 1915-1917 του 20ου αιωνα (Γερμανοι και Αγγλο Γαλλοι στην Ελλαδα) και στην Γερμανικη κατοχη και μετα την απελευθερωση στην συνεχεια του εμφυλιου υπο την επικυριαρχια των Αγγλο Αμερικανων. Δεν υπαρχουν καλοι και κακοι Ελληνες. Υπαρχει διαχρονικα πρωτα απο ολα διαφορα-αντιθεση συμφεροντων και μετα αντιθεση ιδεολογιας πολιτιστικου πολιτισμικου παρελθοντος εκπαιδευσης .

Διαφορα κοινωνικου οραματος .Παμε λοιπον να δουμε σαν παραδειγμα εναν Ελληνα της διασπορας στα χρονια πριν και μετα την επανασταση του 1821 την πορεια της ζωης και το τελος του.Τον Ιωαννη Λεοντη η Ιβάν Αντρέγεβιτς Βαρβάτσι. Εναν «αγνωστο» Ελληνα μεταναστη-Ρωσσο πολιτη με καταγωγη απο τα Ψαρα που οι περισσοτεροι τον ξερουμε σαν «Γερακι» (ονομα και πραγμα μεταναστη).

Ιωαννης Βαρβακης

https://www.lifo.gr/uploads/image/678777/01_1.jpg

Ο Ιωάννης Βαρβάκης (24 Ιουνίου 174510 Ιανουαρίου 1825) ήταν εθνικός ευεργέτης από τα Ψαρά. Ο Βαρβάκης γεννήθηκε στα Ψαρά στις 24 Ιουνίου 1745[1] και ήταν γιος του Ανδρέα Λεοντή (Λεοντίδη) και της Μαρώς Μόρου.

Στα Ψαρά ενδημεί είδος γερακιού, Ιέραξ ο οξύπτερος, Μαυροπετριτης  Falco eleonorae.Η Ελλάδα έχει την τιμή να φιλοξενεί στις ακτές της το 85% του παγκόσμιου πληθυσμού

Ενήλικος μαυροπετρίτης (ανοικτόχρωμη φάση)

Τα πουλιά αυτά οι Ψαριανοί τα ονόμαζαν και τα ονομάζουν Βαρβάκια. Οι συνομήλικοί του, βλέποντας τα μεγάλα και πολύ αυστηρά του μάτια, καθώς και την ορμητικότητα που τον χαρακτήριζε τον φώναζαν Βαρβάκι. Φαίνεται ότι η προσωνυμία του άρεσε και την διατήρησε ως επώνυμο. Έτσι πέρασε στην ιστορία με το όνομα Βαρβάκης και το επώνυμο του έγινε τίτλος ευγενείας στην τσαρική Ρωσία.[2]Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης πλοίου το οποίο πραγματοποιούσε μεταφορές στα διάφορα νησιά του Αιγαίου. Ο Ιωάννης Βαρβάκης αρχικά εργάστηκε ως μούτσος στο καράβι του πατέρα του ενώ στα 15 τον έβαλε ο πατέρας του παρτσινέβελο δηλαδή μεριδιούχο στο πλοίο του και στα 18 του ναυπήγησε την πρώτη γαλιότα.[3] Αρχικά ασχολήθηκε με το εμπόριο[4] και στη συνέχεια στράφηκε στην πειρατεία, όπως το σύνολο των Ψαριανών, λόγω των γενικότερων συνθηκών άσκησης της ναυτιλίας εκείνη την περίοδο: επιθέσεις από άλλους πειρατές και διαρπαγή του πληρώματος και των εμπορευμάτων, επιθυμία των ναυτικών δυνάμεων της Αγγλίας και της Ολλανδίας να αναχαιτίσοουν με κάθε μέσο την άνοδο της Γαλλίας ως ναυτικής δύναμης στην ανατολική Μεσόγειο, οπότε επιστρατεύουν και τους Έλληνες νησιώτες για τον σκοπό αυτό.[5] Τα ρωσικά αρχεία χαρακτηρίζουν από τη δράση του εκείνης της περιόδου τον Βαρβάκη, αεικίνητο κουρσάρο.[6] Τέλη του 1768 αρχές του 1769 παντρεύεται στα Ψαρά.[7

Κατά το ρωσοτουρκικό πόλεμο πήρε μέρος σαν κυβερνήτης πυρπολικού, ενώ ήταν ήδη πλοίαρχος εμπορικού πλοίου. Κατά τα Ορλωφικά (1770), ήταν ένας από τους Έλληνες ορθοδόξους που συντάχθηκε με τα στρατεύματα της Αικατερίνης Β’ ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Ψαριανός πλοιοκτήτης εκποίησε ολόκληρη την περιουσία του για να εξοπλίσει με κανόνια και να επανδρώσει με στρατιώτες ένα από τα πλοία του, με σκοπό τη ναυτική σύγκρουση με τους Τούρκους. Το πλοίο του ήταν ένα σεμπέκ.[8]Αναζητώντας τον ρωσικό στόλο στο Αιγαίο, ταξίδεψε αρχικά στη Μύκονο κι από εκεί στα νότια παράλια της Πελοποννήσου, όπου έφτασε αρχές Μαρτίου 1770 στο Οίτυλο. Από εκεί μετέβη στην Κορώνη. Εκεί βρήκε τους Αλέξιο Ορλώφ και Σπυριδώφ, οι οποίοι του ζήτησαν να συνδράμει τους πολιορκητές του Ναβαρίνου.[9] Ο Βαρβάκης στη συνέχεια κινήθηκε με κατεύθυνση τα Ψαρά για να αναζητήσει τον τουρκικό στόλο και να ενημερώσει για τη θέση όπου βρισκόταν τους Ρώσους. Τον εντοπίζει απέναντι από τη Χίο και στη συνέχεια αφού ενημερώνει τους Ρώσους, πλοία των τελευταίων παραπλέοουν τις Οινούσες και αγκυροβολούν στην περιοχή.[10] Το βράδυ της 26ης Ιουνίου 1770 ο Βαρβάκης με το πλοίο του, μια σεμπέκα, συμμετέχει σε επιχείρηση πυρπόλησης του τουρκικού στόλου στον όρμο του Τσεσμέ. Μετά το πέρας τής επιχείρησης ο Ορλώφ τον συνεχάρη και στις 21 Οκτωβρίου 1772 με επίσημο έγγραφο η Αικατερίνη της Ρωσίας τον ενέταξε στις στρατιωτικές δυνάμεις της Αυτοκρατορικής Ρωσίας με το βαθμό του υπολοχαγού Επέδειξε ιδιαίτερες οργανωτικές και πολεμικές ικανότητες κατά τη Ναυμαχία του Τσεσμέ (5 – 7 Ιουλίου 1770), με αποτέλεσμα οι συναγωνιστές του να του κολλήσουν το παρατσούκλι Βαρβάκης (από το αρπακτικό πουλί βαρβάκι). Του άρεσε και το χρησιμοποίησε ως επίθετο για το υπόλοιπο της ζωής του.

Μετά την υπογραφή της ταπεινωτικής για τους Οθωμανούς, Συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (21 Ιουλίου 1774),  ο Βαρβάκης επέστρεψε στα Ψαρά, αφού είχε αγοράσει με δικά του χρήματα ένα βρίκιον και συνέχισε την εμπορική και πειρατική του δραστηριότητα.[12] Όντας επικηρυγμένος από τους Οθωμανούς ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, χωρίς να υπολογίζει το πόσο εχθρικό ήταν το περιβάλλον εκεί για αυτόν. Καθώς διαπραγματευόταν στην Κωνσταντινούπολη την πώληση ενός τρικάταρτου πλοίου, οι τουρκικές αρχές το κατέλαβαν και το δήμευσαν.

Σκέφθηκε να μεταβεί στη Ρωσία και να ζητήσει ακρόαση από την Αικατερίνη τη Μεγάλη, όπου θα της διεκτραγωδούσε την κατάστασή του, αλλά και θα τις τόνιζε τις υπηρεσίες που προσέφερε στη χώρα της. Η συνάντηση κλείστηκε στην Αγία Πετρούπολη με τη μεσολάβηση του στρατάρχη Ποτέμκιν, εραστή της τσαρίνας. Η Αικατερίνη προς μεγάλη του έκπληξη φάνηκε γενναιόδωρη μαζί του. Για τις υπηρεσίες του προς τη Ρωσία, τον ονόμασε ανθυποπλοίαρχο του ρωσικού πολεμικού ναυτικού, του έδωσε προνομιακή άδεια αλιείας στην Κασπία Θάλασσα και 1.000 χρυσά ρούβλια. Ο Ιβάν Αντρέγεβιτς Βαρβάτσι ήταν τώρα ρώσος πολίτης.Με τα χρήματα της τσαρίνας και την άδεια αλιείας ανά χείρας και αφού διήνυσε απόσταση 5.000 χιλιομέτρων από την Αγία Πετρούπολη εγκαταστάθηκε στο Αστραχάν. Μέσα σε λίγα χρόνια έγινε πάμπλουτος από την αλιεία οξύρρυγχου και το εμπόριο του χαβιαριού. Το 1788 είχε στη δούλεψή του 3.000 άτομα. Μεγάλο μέρος της περιουσίας του το διέθεσε για κοινωφελή έργα στην περιοχή (γέφυρες, νοσοκομείο, διώρυγα κλπ).Για τις υπηρεσίες αυτές παρασημοφορήθηκε από τον τσάρο Αλέξανδρο Α’ και το 1810 απέκτησε τίτλους ευγενείας αυτός και η οικογένειά τουΑπό το 1812 βρέθηκε στο Ταγκανρόγκ και από το 1815 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Ταϊγάνι, όπου μετέφερε όλη σχεδόν την κινητή περιουσία του, για να βρίσκεται κοντά στην Οδησσό κέντρο της Φιλικής Εταιρίας της οποίας υπήρξε ηγετικό μέλος και χρηματοδότης. Είναι ο μόνος που στα έγγραφά της αποκαλείται με το όνομά του. Είχε δώσει εν τω μεταξύ μέρος από την τεράστια περιουσία του για κοινωφελή έργα στη Ρωσία (νοσοκομεία, γέφυρες, διώρυγες) επίσης χρηματοδότησε την ανέγερση διδακτηρίου στη Σινασό, την παλιά Ναζιανζό, πατρίδα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και γι’ αυτό παρασημοφορήθηκε από τον Τσάρο και του δόθηκε και τίτλος ευγένειας με το επίθετο Κομνηνός Βαρβάκης.  . Το 1812 μετακόμισε πιο δυτικά και συγκεκριμένα στην πόλη Ταγκαρόγκ (Ταϊγάνι), όπου ανθούσε μια μεγάλη ελληνική κοινότητα. Διέθεσε 600.000 ρούβλια για την ανέγερση ενός επιβλητικού μοναστηριού, όπου εψάλη η νεκρώσιμος ακολουθία για τον τσάρο Αλέξανδρο Α’.Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/324

Μετά τη λήξη του Τρίτου Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768-1774)Ο Ιωάννης Βαρβάκης προσέφερε πάρα πολλά στον Αγώνα πριν και κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης. Αρχικά βοήθησε με πάρα πολλούς τρόπους τις ελληνικές κοινότητες στη Ρωσία και ιδιαίτερα την κοινότητα της πόλης που έμενε. Από την τσαρική κυβέρνηση μαζί με το παράσημο είχε ανακηρυχτεί αρχηγός των ευγενών του Άστραχαν. Αυτός ο τίτλος, εκτός από την περιουσία του, συντέλεσε, ώστε να έχει μεγάλη επιρροή στους κύκλους των Ρώσων ευγενών.Ο Βαρβάκης με έξοδα δικά του εξόπλισε τους ομογενείς που πολεμούσαν με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Επίσης μέσω του Πατριαρχείου κατάφερε να εξαγοράσει πάρα πολλούς Έλληνες αιχμαλώτους. Ο Βαρβάκης πάνω απ’ όλα βοήθησε τον αγώνα των Ψαριανών, των συμπατριωτών του. Έστειλε τρόφιμα και διάφορα άλλα εφόδια. Μετά την καταστροφή των Ψαρών, το 1824, ήρθε στην Ελλάδα, για να βοηθήσει με κάθε μέσο τους πρόσφυγες. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα ονομάστηκε με ψήφισμα του Βουλευτικού μέγας ευεργέτης του Έθνους.[

Λόγω ασθένειας επέστρεψε από το Ναύπλιο στη Ζάκυνθο για θεραπεία. Οι Άγγλοι δεν του επέτρεψαν να βγει στην πόλη της Ζακύνθου λόγω της λοιμώδους νόσου από την οποία έπασχε. Στο λοιμοκαθαρτήριο έφτασε στις 21 Δεκεμβρίου 1824. [16]Πέθανε τα ξημερώματα της 12ης Ιανουαρίου 1825.Υπαρχει ομως και αυτη η εκδοχη. Όταν ξεσπά η επανάσταση του 1821 και ειδικά μετά την καταστροφή της πατρίδας του, των Ψαρών, κατεβαίνει στην Ελλάδα. Βρίσκει τους Έλληνες σε εμφύλιο, να διαπραγματεύονται τα δάνεια από την Αγγλία. Πρότεινε στην ελληνική κυβέρνηση να δώσει αυτός τα χρήματα στην πατρίδα του!Η ελληνική κυβέρνηση τον χαρακτήριζει » ύποπτο», οι Άγγλοι τον συλλαμβάνουν στη Ζάκυνθο, τον κλείνουν στο Λαζαρέτο όπου και πεθαίνει από τις κακουχίες. Η Ελλάδα παίρνει τα δάνεια από την Αγγλία και γίνεται προτεκτοράτο. Από τότε…Ήταν 10 Γενάρη του 1825 όταν πέθανε ο Ιωάννης Βαρβακης!

Το Εκτελεστικό και το Βουλευτικό στη συνεδρίαση της 26ης Φεβρουαρίου 1825 εξέδωσαν ψηφίσματα και διαταγές για την τήρηση πανελλήνιου πένθους

Στη διαθήκη του άφησε 1.000.000 ρούβλια κληροδότημα για την ίδρυση του Βαρβακείου Λυκείου, και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στο ελληνικό Δημόσιο για κοινωφελείς σκοπούς. Κατέθεσε τα χρήματα που χρειάστηκαν για την ανέγερσή του σε ρωσική τράπεζα και το 1857 άρχισε το κτίριο της Βαρβακείου Σχολής, με σχέδια και επίβλεψη του Παναγιώτη Κάλκου. Άρχισε να κτίζεται, για να ολοκληρωθεί το 1859. Με δική του δωρεά κατασκευάστηκε η κλειστή αγορά της Αθήνας (Βαρβάκειος Αγορά)[18], ενώ επίσης χρηματοδότησε την ανέγερση διδακτηρίου στη Σινασό Καππαδοκίας, την παλιά Ναζιανζό, πατρίδα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου.

Το αποφασιστικό στυλ του Ιωάννη Βαρβάκη (1745-1825)

Το Βαρβάκειο Λύκειο κτίστηκε κοντά στη σημερινή οδό Αθηνάς.

Το κτήριο της Βαρβακείου Σχολής στην οδό Αθηνάς φωτογραφημένο το 1936. (Φωτογραφικό αρχείο ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ)

Ο εσωτερικός χώρος του Βαρβακείου στην οδό Αθηνάς. (Φωτογραφικό αρχείο ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ)

Ο εσωτερικός χώρος του Βαρβακείου στην οδό Αθηνάς Πηγή: www.lifo.gr
Ιδρύθηκε το 1857 και από το 1886 και μετά λειτούργησε σαν Πρακτικό Λύκειο, αφιερωμένο σχεδόν αποκλειστικά στη σπουδή των θετικών επιστημών. Το 1843 ενεργοποιείται μετά από πολλαπλές διαπραγματεύσεις με την δημόσια γραφειοκρατική διοίκηση της οθωνικής περιόδου το κληροδότημα του Βαρβάκη για ανέγερση λυκείου στην πρωτεύουσα της χώρας. Μετά από 13 χρόνια αναζητήσεων, το 1857 θεμελιώνεται στην οδό Αθηνάς το σχολείο. Πρωτολειτουργεί το 1859-60 και συμπίπτει με τα «Σκιαδικά», που ξεκίνησαν σαν ανώδυνες σχολικές εκδηλώσεις όταν οι μαθητές αποφάσισαν να φορούν ευτελή ψάθινα σκιάδια ώστε να δώσουν το καλό παράδειγμα της αποστροφής προς την πολυτέλεια. Τα «ανώδυνα» γεγονότα οδηγούν τον Όθωνα στην έξωση το 1862. Το 1880 στην Ελλάδα βασιλεύει ο Γεώργιος ο Α΄, το Βαρβάκειο χωρίζεται σε τέσσερα σχολεία κλασικής κατεύθυνσης και το 1886 ιδρύεται το Βαρβάκειο πρακτικό Λύκειο στην οδό Βουλής.Ήταν το μοναδικό Λύκειο του είδους του στη χώρα για πολλά χρόνια. Το παλιό κτίριο καταστράφηκε στα Δεκεμβριανά (1944).
Το κτήριο της Βαρβακείου Σχολής στην οδό Αθηνάς μετά το πλήγμα των Δεκεμβριανών, 1944.
Το κτήριο της Βαρβακείου Σχολής στην οδό Αθηνάς μετά το πλήγμα των Δεκεμβριανών, 1944. Πηγή: www.lifo.gr
Στην ταραγμένη κατοχική Αθήνα, οι σκελετωμένοι μαθητές συνεχίζουν με μεγάλο κόπο και δυσκολία τις σπουδές τους. Το Βαρβάκειο χρησιμοποιείται ως καταφύγιο αντιαεροπορικής προστασίας, για πρόχειρο νοσοκομείο για κατάλυμα των βομβόπληκτων του Πειραιά, προτού καταστραφεί σχεδόν ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1944. Ένα σπουδαίο δείγμα αρχιτεκτονικής χάνεται για πάντα. Το σχολείο μετακινείται και φιλοξενείται στην πλατεία Κουμουνδούρου, στην οδό Μέτωνος και στην οδό Κωλέττη. Το κτίριο της οδού Αθηνάς κατεδαφίζεται τελικά και το 1957 το δημόσιο θα παραχωρήσει στο Βαρβάκειο Ίδρυμα οικόπεδο στο παλιό Ψυχικό για την ανέγερση καινούργιου διδακτηρίου.
Το 1978 είναι η πρώτη χρονιά που εισάγονται κορίτσια στο Βαρβάκειο. Από το Βαρβάκειο αποφοίτησαν διαπρεπείς προσωπικότητες, όπως ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Ιωάννης Κονδυλάκης, ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, Κωνσταντίνος Δοξιάδης, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Αλέξανδρος Παπάγος, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Κώστας Αξελός, Γιάγκος Πεσμαζόγλου, Βλάσης Κανιάρης, Αντρέας Φραγκιάς, Τίτος Πατρίκιος, Φρέντυ Γερμανός. Πηγή: www.lifo.gr

Σήμερα λειτουργεί γυμνάσιο και λύκειο με το όνομα «Βαρβάκειος Σχολή» σε νέο κτίριο στα όρια του Δήμου Αθηναίων και δήμου Παλαιού Ψυχικού.

Barbakeios Sxoli 1867 003.JPG

Εορτασμός Εθνικής Επετείου στο κτήριο της οδού Αθηνάς. (Αρχείο αποφοίτου)

Εορτασμός Εθνικής Επετείου στο κτήριο της οδού Αθηνάς. Πηγή: www.lifo.gr

Τάση παγκόσμιου πληθυσμού

  • Καθοδική ↓ [6]

Ονοματολογία

Η ονομασία του προέρχεται από την Ελεονώρα Ντε Μπας, (Elianora de Bas/Arborea), δικαστίνα της Σαρδηνίας (1347-1404), η οποία έτρεφε μεγάλη αγάπη για τα γεράκια και, ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο είδος, που πήρε το όνομά της [7].

Συστηματική ταξινομική

Το είδος περιγράφηκε από τον Ιταλό φυσιοδίφη Τ. Τζενέ (Carlo Giuseppe Géné, 1800 – 1847) υπό την σημερινή του ονομασία (Σαρδηνία, 1839). [8]

Γεωγραφική εξάπλωση

Ο μαυροπετρίτης είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος του Παλαιού Κόσμου, με εξαιρετικά περιορισμένο και διακεκομμένο φάσμα κατανομής. Έρχεται να αναπαραχθεί στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, από την Κύπρο μέχρι τα Κανάρια και από την Κροατία μέχρι το ΒΔ. Μαρόκο και την Αλγερία, αλλά σε πολύ εξειδικευμένα οικοσυστήματα που περιορίζουν την εξάπλωσή του (βλ. Βιότοπος). Η Ελλάδα αποτελεί από τις σημαντικότερες αναπαραγωγικές επικράτειες του πτηνού, παγκοσμίως (βλ. Κατάσταση στην Ελλάδα).

Διαχειμάζει στην Αφρική πραγματοποιώντας πολύ μεγάλο ταξίδι, για να διαχειμάσει στη Μαδαγασκάρη, τη Μοζαμβίκη και τα Νησιά Μασκαρέν του Ινδικού.[9][10]

Μεταναστευτική συμπεριφορά

Οι περιοχές αναπαραγωγής και οι πιθανές μεταναστευτικές οδοί του μαυροπετρίτη

Ο μαυροπετρίτης αναπαράγεται στην Μεσόγειο και την ΒΔ. Αφρική και απουσιάζει από τις θέσεις φωλιάσματος μεταξύ Νοεμβρίου-Μαρτίου. Από όλες τις αποικίες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων στην Ατλαντική ακτή του Μαρόκου, μεταναστεύει προς τα ανατολικά, το φθινόπωρο, μέσω της Μεσογείου και της Ερυθράς Θάλασσας προς την Α. Αφρική και τη Μαδαγασκάρη, ενώ επιστρέφει την άνοιξη ακολουθώντας αντίστροφη διαδρομή. Τα πρώτα άτομα καταγράφονται στην περιοχή της Μεσογείου από τον Μάρτιο, αλλά οι «κανονικές» αφίξεις εκεί, είναι συνήθως κατά το δεύτερο μισό του Απριλίου, για να ακολουθήσει η κορύφωση τον Μάιο μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Οι νεοσσοί πτερώνονται στα τέλη Σεπτεμβρίου και στο πρώτο μισό του Οκτωβρίου, με την φθινοπωρινή μετανάστευση να αρχίζει αμέσως μετά. Οι τελευταίες αναχωρήσεις έχουν καταγραφεί στην Κύπρο, συνήθως από τα τέλη Οκτωβρίου έως τις αρχές Νοεμβρίου. [11]

Η διαδρομή της μετανάστευσης έχει πρόσφατα διερευνηθεί και, σε αντίθεση με προηγούμενες υποθέσεις, έχει αποδειχθεί με δορυφορική τηλεμετρία ότι πραγματοποιείται μέσω της αφρικανικής ενδοχώρας και, όχι διά θαλάσσης. Παλαιότερα εικαζόταν ότι η μετανάστευση γινόταν παράκτια, με τα πουλιά να εκτελούν πτήσεις από τη Μεσόγειο προς το Σουέζ, νότια κάτω από την Ερυθρά Θάλασσα και σε όλο το Κέρας της Αφρικής. Ωστόσο, οι πρόσφατες δορυφορικές μετρήσεις που καταγράφονται από Ισπανούς και Γερμανούς ερευνητές, έχουν δείξει ότι ακολουθείται κάποια εσωτερική-ηπειρωτική διαδρομή μέσα από την έρημο της Σαχάρας, τα τροπικά δάση του Ισημερινού μέχρι την Κένυα και τη Μοζαμβίκη.

  • Η συνολική απόσταση που διανύεται κατά τη διάρκεια της πτήσης, έχει μετρηθεί μέχρι και στα 9.000 χιλιόμετρα.

Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Δανία και τη Σουηδία, την Ουγγαρία και το Ηνωμένο Βασίλειο, την Υεμένη και τη Νότια Αφρική. [12]

Στην Ελλάδα, όπως και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ο μαυροπετρίτης είναι πλήρως μεταναστευτικός, ερχόμενος το καλοκαίρι για να φωλιάσει και αναχωρεί το φθινόπωρο για το μακρινό του ταξίδι στην Αφρική. [13][14][15] Από την Κρήτη και την Κύπρο αναφέρεται ως καλοκαιρινό αναπαραγόμενο πτηνό [16][17] (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα).

  • Η περίοδος άφιξης των μαυροπετριτών στην Ελλάδα αρχίζει στις αρχές Απριλίου, κορυφώνεται μετά το τέλος Απριλίου και διαρκεί μέχρι τα μέσα Ιουλίου. Η διασπορά των αφιχθέντων πληθυσμών πραγματοποιείται τόσο στα νησιά όσο και στα ηπειρωτικά, σε σμήνη των 5-50 ατόμων. Τα περισσότερα πουλιά αναχωρούν για τις επικράτειες διαχείμασης από τα μέσα μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, αλλά υπάρχουν επίσημες καταγραφές για μικρούς πληθυσμούς που διαχειμάζουν στην Ελλάδα, στοιχείο εξαιρετικά σημαντικό για την μεταναστευτική συμπεριφορά του είδους. [18]

Βιότοπος

Αναπαραγωγική περίοδος

Ο μαυροπετρίτης φωλιάζει δίπλα στη θάλασσα, στις απότομες ορθοπλαγιές νησιών ή παράκτιων ηπειρωτικών περιοχών, καθώς και σε επίπεδες ήσυχες νησίδες, με ασβεστολιθικό ή ηφαιστειακό γεωλογικό υπόβαθρο, με την προϋπόθεση να υπάρχουν σκιερές θέσεις για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Στους μήνες που προηγούνται της αναπαραγωγής, ορισμένοι ενήλικες κουρνιάζουν στα βράχια φωλιάσματος, ενώ άλλοι μένουν μακριά για αρκετές ημέρες.

Μη αναπαραγωγική περίοδος

Σε αντίθεση με τα καλοκαιρινά ενδιαιτήματα, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, οι μαυροπετρίτες απαντούν σε ανοικτές δασώδεις περιοχές (Μαδαγασκάρη). [19]

  • Στην Ελλάδα, οι αναπαραγόμενοι πληθυσμοί -στο χρονικό διάστημα πριν φωλιάσουν- διασπείρονται σε ποικιλία ενδιαιτημάτων και, πέρα από τους «κλασσικούς» παράκτιους οικοτόπους, έχουν καταγραφεί μαυροπετρίτες σε οικοσυστήματα μακί, ορεινές δασικές θέσεις, ακόμη και σε ελαιώνες. Υψομετρικά, κινούνται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τις υψηλές κορυφές. [20]

Μορφολογία

Ενήλικος μαυροπετρίτης (ανοικτόχρωμη φάση) φωτογραφημένος στις Βαλεαρίδες

Ο μαυροπετρίτης είναι ένα εξαιρετικά κομψό αρπακτικό, με μακριές και λεπτές πτέρυγες, μακριά ουρά και αεροδυναμικό κορμό, δομές που ανταποκρίνονται και εξυπηρετούν το σημαντικότερο στοιχείο της φυσιολογίας του, την ταχύτητα. Κάτω από τον οφθαλμό υπάρχει η χαρακτηριστική, σκούρα τριγωνική κηλίδα παρειάς των γερακιών. Το κήρωμα, οι ταρσοί και τα πόδια είναι λεμονοκίτρινα.

Οι μαυροπετρίτες απαντούν σε δύο χρωματικές μορφές ή φάσεις (colour phases), μία σκουρόχρωμη (σε ποσοστό 25%) [21] και μία -συνηθέστερη- ανοιχτόχρωμη (στο χρώμα της σκουριάς). Ωστόσο, υπάρχουν και ενδιάμεσες μορφές μεταξύ αυτών των δύο.

Στην κάτω επιφάνεια του σώματος, είναι ευδιάκριτα τα σκούρα καλυπτήρια των πτερύγων, τα οποία κάνουν έντονη αντίθεση με τα πιο ανοικτόχρωμα ερετικά φτερά.

Το στήθος και η κοιλιά έχουν χρώμα κρεμ έως κοκκινωπό καφέ, με μαύρες ραβδώσεις στην ανοικτόχρωμη φάση, ενώ στην σκούρα φάση είναι πολύ σκούρα καφέ-γκρι, σχεδόν μαύρα. Τα φύλα είναι όμοια σε μοτίβα και χρωματισμούς, αλλά τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά, κατά 16%, περίπου. Επίσης αναφέρεται ότι ο οφθαλμικός δακτύλιος των αρσενικών είναι κίτρινος, ενώ στα θηλυκά είναι κυανόγκριζος. [22] Τα νεαρά άτομα εμφανίζουν, επίσης, δύο φάσεις και είναι πιο σκούρα από τα ενήλικα άτομα των αντίστοιχων φάσεων.

Βιομετρικά στοιχεία

  • Μήκος σώματος: 36 έως 38 (-42) εκατοστά.
  • Άνοιγμα πτερύγων: (87-) 89 έως 104 (-105) εκατοστά.
  • Βάρος: ♂ 350 – 390 γραμμάρια, ♀ 340-460 (-520) γραμμάρια [23].

(Πηγές: [24][25][26][27][28][29][30][31])

Τροφή

Πορτρέτο μαυροπετρίτη

Ο μαυροπετρίτης τρέφεται με μεγάλα έντομα όπως κολεόπτερα, ακρίδες, λιβελούλες, πεταλούδες, τζιτζίκια και ιπτάμενα μυρμήγκια, περιστασιακά με νυχτερίδες και σαύρες ή, τον Απρίλιο / Μάιο με πολύ λίγα πουλιά που μεταναστεύουν κατά μήκος της ακτογραμμής. Τα θηράματα αυτά συλλαμβάνει, είτε με το ράμφος, είτε με τα νύχια και τα καταναλώνει εν πτήσει (συνήθως το σούρουπο). [32] Αλλά με την έναρξη της φθινοπωρινής μετανάστευσης από την Ευρώπη προς την Αφρική, οι μαυροπετρίτες αλλάζουν τη διατροφή τους και συλλαμβάνουν -σχεδόν αποκλειστικά- μικρά αποδημητικά πουλιά που ταξιδεύουν πάνω από τη θάλασσα. Τυπικό βάρος των πτηνών που συλλαμβάνονται είναι από 10-30 γραμμάρια. [33]

  • Ο παγκόσμιος πληθυσμός του μαυροπετρίτη συλλαμβάνει το 0,1% του συνολικού όγκου των μεταναστευτικών πτηνών, περίπου. Αυτός είναι ο λόγος που αργεί να αναπαραχθεί (τέλη καλοκαιριού), επειδή περιμένει τα μεταναστευτικά σμήνη για να θρέψει τα μικρά του. Είναι το μοναδικό είδος γερακιού που έχει την συγκεκριμένη αναπαραγωγική συμπεριφορά. [34]

Οι περιοχές αναζήτησης τροφής την άνοιξη και το καλοκαίρι μπορεί να είναι πάνω από 20 χλμ. μακριά από τις θέσεις φωλιάσματος. Θα πρέπει να αποτελούνται από γεωργικά, δασικά και υγροτοπικά ενδιαιτήματα ικανά να υποστηρίξουν τον πληθυσμό της αποικίας με έντομα, από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο, καθώς και να προσφέρουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και ήσυχες θέσεις (δένδρα) για ομαδικό κούρνιασμα, από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο. Αυτές οι περιοχές αναζήτησης τροφής μπορεί να έχουν έκταση πάνω από 1.000 χμ² για μία (1) και μόνον αποικία. [35]

Κυνηγετικές μέθοδοι

Ο μαυροπετρίτης κυνηγάει περιπολώντας από μεγάλα ύψη –που μπορεί να φτάσουν και τα 1.000 μ. [36] από την επιφάνεια της ξηράς ή του νερού- και εφορμά στο σμήνος χρησιμοποιώντας την εξαιρετική ευελιξία και την πολύ μεγάλη του ταχύτητα. Η σύλληψη πραγματοποιείται αφού συγκρουστεί (sic) με το θήραμα στον αέρα, προκαλώντας του απώλεια προσανατολισμού και στήριξης, οπότε το συλλαμβάνουν με τους ισχυρούς τους γαμψώνυχες. Οι ταχύτητες που αναπτύσσουν κατά την κάθετη εφόρμηση οι μαυροπετρίτες είναι πολύ υψηλές, πάνω από 200-250 χλμ./ώρα, ωστόσο δεν φθάνουν εκείνες του ταχύτερου πτηνού στην υφήλιο, του πετρίτη.

Όταν δεν κυνηγάει, ο μαυροπετρίτης έχει «χαλαρή» πτήση με ήπια, ωστόσο, χαρακτηριστικά φτεροκοπήματα που έχουν παρομοιαστεί με εκείνα του γένους Stercorarius. [37]

  • Φαίνεται περίεργο αλλά, οι μαυροπετρίτες συλλαμβάνουν τη λεία τους μόνο στον αέρα και δεν είναι σε θέση να αναζητήσουν ούτε να συλλάβουν τα μικρά πουλιά που περιφέρονται στην βλάστηση.

Ηθολογία

Οι μαυροπετρίτες είναι, γενικά, αγελαία πτηνά σχηματίζοντας μικρά και χαλαρά σμήνη αν και, μερικές φορές, περιπλανώνται μοναχικά. Κατά τη μετανάστευση, συχνά, σχηματίζουν ανάμικτους πληθυσμούς με άλλα είδη γερακιών που πετούν σε μεγάλα υψόμετρα, συμπεριλαμβανομένων των δεντρογέρακων. [38][39] Είναι ημερόβια πτηνά, με την δραστηριότητά τους να κορυφώνεται το ξημέρωμα και το ηλιοβασίλεμα.

Αναπαραγωγή

Ζευγάρι μαυροπετριτών

Η 1η αναπαραγωγή των μαυροπετριτών πραγματοποιείται στα 2-3 χρόνια, με τα θηλυκά να αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα κατά το 2ο και τα αρσενικά κατά το 3ο έτος της ζωής τους. Αν και η άφιξη στις περιοχές της Μεσογείου είναι κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απριλίου, τα πτηνά επισκέπτονται τις αποικίες φωλιάσματος ακανόνιστα, μέχρι την κορύφωση που αρχίζει τον Ιούλιο. Το φώλιασμα αρχίζει αργά (Ιούλιο-Αύγουστο) έτσι, ώστε η εκκόλαψη των νεοσσών να συμπέσει με το φθινοπωρινό πέρασμα των μεταναστευτικών πουλιών, κρίσιμο παράγοντα για την θρέψη τους. [40]

  • Η περίοδος αναπαραγωγής του μαυροπετρίτη είναι η οψιμότερη από κάθε άλλο πτηνό του Β. Ημισφαιρίου.

Αποικίες

Οι μαυροπετρίτες, συνήθως, αναπαράγονται κατά αποικίες που αριθμούν από 10-300 ζευγάρια. Οι φωλιές βρίσκονται σε απόσταση 20-50 μ. μεταξύ τους, αλλά περιπτώσεις των 2 μ. μεταξύ των φωλιών είναι γνωστές. Οι χαμηλότερες από αυτές βρίσκονται μόλις στα 5 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, δηλαδή, μόλις που να μην παρασύρονται από τα κύματα, ενώ άλλες βρίσκονται στην κορυφή μιας ορθοπλαγιάς, πάνω από 100 μ. από την επιφάνεια του νερού. Οι φωλιές μπορεί να εκτείνονται για αρκετά χιλιόμετρα κατά μήκος της ακτής ή μπορεί να συνωστίζονται σε ακατοίκητες νησίδες 1-100 εκταρίων.

Λιγότερο σημαντικοί τόποι φωλιάσματος για τον μαυροπετρίτη, αποτελούν οι ηπειρωτικοί βραχώδεις σχηματισμοί των νησιών στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι βραχώδεις επιφάνειες των φαραγγιών και οι ορθοπλαγιές. Αυτά τα οικοσυστήματα προσφέρουν απομόνωση, απαραίτητη σε αρκετά είδη ορνιθοπανίδας που ζουν και αναπαράγονται εκεί. Το είδος θεωρείται ότι, παρουσιάζει σταθερή χρήση της θέσης φωλιάσματος και μονογαμικές συνήθειες αλλά, σύμφωνα πάντα με τα υπάρχοντα στοιχεία, παρουσιάζεται το φαινόμενο της διασποράς των νεαρών ατόμων κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Έτσι, περίπου το 90% των νεαρών ατόμων που δεν αναπαράγονται κατά τα πρώτα 2 με 3 χρόνια της ζωής τους, απουσιάζουν από την αποικία καταγωγής τους κατά την περίοδο από Μάιο-Οκτώβριο αλλά εγκαθίστανται σ’ αυτήν τα επόμενα χρόνια. [41]

Φωλιά

Στις περιοχές αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος) η φωλιά βρίσκεται στις άκρες απόκρημνων βράχων, συνήθως προσανατολισμένων προς τους ΒΔ ανέμους (μελτέμια), [42] μέσα σε μια μεγάλη κοιλότητα ή σχισμή του βράχου. [43] Παρόλο που προτιμώνται σκιερές θέσεις, η φωλιά μπορεί να βρίσκεται κάτω από έναν θάμνο (π.χ. Euphorbia sp.) ή, σπανιότερα, να είναι πλήρως εκτεθειμένη στον ήλιο. [44] Δεν χρησιμοποιείται κάποιο ιδιαίτερο υλικό για την κατασκευή της, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα γεράκια.

Γέννα

Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος. [45] Η γέννα αποτελείται από (1-) 2 έως 3 (-4), ελαφρώς υποελλειπτικά αβγά, διαστάσεων 42,2 Χ 33,1 χιλιοστών. [46] Το μέγεθος των αβγών φαίνεται να συνδέεται με την αφθονία τροφής στην περιοχή και τις κυνηγετικές ικανότητες των γονέων. Η εναπόθεσή τους πραγματοποιείται καθημερινά ή μέρα-παρά-μέρα και η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του 1ου ή του 2ου αβγού. Πραγματοποιείται από το θηλυκό, με το αρσενικό να εφοδιάζει την φωλιά με τροφή, και διαρκεί 28-33 ημέρες. [47]

Οι νεοσσοί εκκολάπτονται έναν (1) μήνα αργότερα και, λίγοι, αργότερα μέχρι τις 10-15 Σεπτέμβρη. Είναι φωλεόφιλοι και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Την αρχική σίτιση αναλαμβάνει το θηλυκό μένοντας μέσα στην φωλιά για 10 ημέρες, περίπου ενώ, κατόπιν, συνεχίζει την σίτιση αλλά έξω από την φωλιά και κοντά σε αυτήν. Όλο αυτό το διάστημα το αρσενικό εφοδιάζει το θηλυκό και τους νεοσσούς (αποκλειστικά με μικρά πουλιά), οι οποίοι πτερώνονται 40 ημέρες αργότερα έτσι, ώστε από τα μέσα Οκτωβρίου σχεδόν όλοι μπορούν να πετάξουν και στις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου οι αποικίες ερημώνονται. [48]

Οι απώλειες της ωοτοκίας, κάτω από φυσικές συνθήκες, μπορεί να ανέλθουν έως και 43% (25% θήρευση λόγω των αρουραίων, 10% λόγω υπογονιμότητας, 8% λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας σε μια αδιατάρακτη αποικία), ενώ οι απώλειες των ίδιων των νεοσσών φθάνουν το 10%. Το ποσοστό αναπαραγωγικής επιτυχίας που είναι απαραίτητο για τη διατήρηση μιας αποικίας είναι 1,2 νεοσσοί / φωλιά. [49]

  • Σε επισταμένη έρευνα που εκπονήθηκε σε νησίδα έξω από την Κρήτη, από ομάδα επιστημόνων, οι πρώτοι μαυροπετρίτες έρχονταν να φωλιάσουν στα μέσα Ιουλίου, η ωτοκία ήταν στα τέλη Ιουλίου, οι περισσότεροι νεοσσοί εκκολάπτονταν στα τέλη Αυγούστου, ενώ η πτέρωση επιτυγχανόταν στις 35 ημέρες. [50]

Απειλές

Εκτός από τις -αθέλητες- δηλητηριάσεις (βλ. Κατάσταση πληθυσμού), το είδος έχει υποφέρει ιστορικά από την εκμετάλλευση και τις διώξεις που επέφεραν οι κατά τόπους ανθρώπινοι πληθυσμοί. Η λαθροθηρία από «συλλέκτες» αρπακτικών, καθώς και η όχληση που σχετίζεται με την ανάπτυξη του τουρισμού έχει επίσης αποδειχθεί ότι επηρεάζει αρνητικά την επιτυχία αναπαραγωγής των πτηνών. [51] Η θήρευση από αρουραίους είναι επίσης, πιθανόν, σημαντική σε κάποια νησιά αναπαραγωγής. [52] Τέλος, το είδος είναι ευάλωτο στις επιπτώσεις πιθανής ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας. [53]

Κατάσταση πληθυσμού

Το φάσμα αναπαραγωγικής κατανομής του είδους συμπίπτει σχεδόν πλήρως με τη λεκάνη της Μεσογείου από τα Κανάρια στα δυτικά μέχρι την Κύπρο στα ανατολικά. Το κέντρο της κατανομής είναι τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη, όπου αναπαράγεται το 70%, περίπου, του παγκόσμιου πληθυσμού. Καθώς οι περιοχές διαχείμασης είναι στη Μαδαγασκάρη και -για ένα κλάσμα του πληθυσμού κατά πάσα πιθανότητα- στην Τανζανία, τα δεδομένα της μετανάστευσης είναι ελλιπή. Οι πληθυσμικές τάσεις, ιστορικά, δεν είναι διαθέσιμες. Από τις Βαλεαρίδες Νήσους, ετήσια αύξηση της τάξης του 4% έχει καταγραφεί πρόσφατα, στην Ιταλία φαίνεται να καταγράφεται αύξηση της τάξης του 10% σε δέκα χρόνια, αλλά μείωση 15% έχει σημειωθεί στην Κρήτη κατά την τελευταία δεκαετία εκεί. Στη Μαδαγασκάρη, οι διαχειμάζοντες πληθυσμοί φαίνεται να έχουν μειωθεί στο διάστημα 1991-1997. Τη Ν. Γαλλία και την Κορσική, τη Μάλτα, την Αλβανία, την Τουρκία και σε μικρότερο βαθμό την Πορτογαλία και τη Βουλγαρία, επισκέπτεται τακτικά σημαντικό μέρος του πληθυσμού από τον Απρίλιο-Οκτώβριο, αλλά δεν υπάρχουν αποικίες αναπαραγωγής εκεί κοντά. [54]

Παρόλο που, η IUCN εκτιμά τον συνολικό ευρωπαϊκό πληθυσμό του είδους στα 6000 ζευγάρια, περίπου, [55], αυτός τείνει μειούμενος, ιδιαίτερα στην Κρήτη. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο σε δηλητηρίαση από το εντομοκτόνο μεθομύλη (Methomyl) που χρησιμοποιείται από τους αγρότες για την προστασία των αμπελοκαλλιεργειών. Το δηλητήριο τοποθετείται σε δοχεία με νερό, με στόχο τα τρωκτικά που ευθύνονται για την καταστροφή των σταφυλιών, αλλά τα πουλιά, ιδιαίτερα τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες, είτε πίνουν από αυτά, είτε προσπαθούν να δροσιστούν κάνοντας μπάνιο και δηλητηριάζονται. [56]

Μέτρα διαχείρισης

Το είδος απαιτεί πολύ ήσυχα ή ακατοίκητα νησιά για τους αναπαραγόμενους πληθυσμούς, καθώς οποιαδήποτε άμεση αξιοποίηση και ανάπτυξη, φαίνεται να έχει αρνητικές συνέπειες λόγω της εγγύτητάς με τον άνθρωπο. Αυτό αποδεικνύεται από την ισχυρή ανάκαμψη των πληθυσμών σε εκείνες τις περιοχές όπου εφαρμόστηκαν αποτελεσματικά μέτρα προστασίας. [57]

Κατάσταση στην Ελλάδα

Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο σημερινός αναπαραγωγικός πληθυσμός του μαυροπετρίτη ήταν διαφορετικός από τους ιστορικά καταγραφέντες. Σε κάθε περίπτωση, οι αποικίες φωλιάσματος του Αιγαίου μπορούν να χωριστούν σε 4 γεωγραφικές «ενότητες» (units): 1) Κύθηρα και Κρήτη, 2) Δωδεκάνησα, 3) Κυκλάδες και 4) Β. Σποράδες. Εκτός αυτών των ενοτήτων, τα στοιχεία είναι ελλιπή, όπως και από την περιοχή του Ιονίου Πελάγους. Πάντως, υπάρχουν ελπίδες ότι οι αποικίες έχουν σταθεροποιήσει τους πληθυσμούς τους ή και να έχουν αυξηθεί σε κάποιες από αυτές με τα μέτρα που λαμβάνονται. [58]

Άλλες ονομασίες

Ο Μαυροπετρίτης, απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες: Βαρβάκι, Θαλασσογέρακο (Κρήτη), Κουστογέρακο, Μαυρογέρακας, Φαλκόνι, [59] και Μαυρομμάτης (Κύπρος). [60]

Φωτεινος Πανας ο αδερφος της προγιαγιας μου

Περσι πεθανε η θεια μου Αννα Κατσαιτη σε ηλικια 102 ετων.Ειχε το ονομα της γιαγιας της Αννα Πανα.Της αδερφης του Φωτεινου Πανα.

Ρωτησα πριν καποια χρονια στην Κεφαλονια μια παρεα κατοικων στην πλατεια του χωριου Σπαρτια αν γνωριζαν ποιος ηταν ο Φ.Πανας που το ονομα του ειχε ο δρομος απεναντι τους, αλλα δυστυχως δεν γνωριζαν κατι για αυτο το εκλεκτο τεκνο της πολης τους. Θα επρεπε να υπαρχει στην πλατεια μια καλαισθητη  επιγραφη στα Ελληνικα Γαλλικα και Αγγλικα που να ενημερωνει τους επισκεπτες.
Γεννήθηκε στα Σπαρτιά (Λειβαθώ) στις 6/1/1831, γιός του Νικολάου Πανά και της Ελένης Ιγγλέση. Ο πατέρας του (Φιλόλογος) τον προόριζε για φαρμακοποιό,παρ’ όλο που ο ίδιος ο Φωτεινός ήθελε να γίνει γιατρός. Τελείωσε το Λύκειο, στο Αργοστόλι, και φοίτησε στην Ιόνιο Ακαδημία στην Κέρκυρα τελειώνοντας την Φαρμακευτική. Άσκησε το επάγγελμα του Φαρμακοποιού για δύο χρόνια στο Αργοστόλι.
Το 1848 πέθανε ο πατέρας του κι έτσι ο Φωτεινός πουλώντας την ακίνητη περιουσία του πήγε στο Παρίσι για να εκπληρώσει το όνειρό του, να γίνει γιατρός. Υπήρξε συμφοιτητής και συνεργάτης των μετέπειτα διαπρεψάντων Peter, Luton, Lecorche, Fournier, Marey. Από νωρίς άρχισε να διακρίνεται, και ο καθηγητής του Νelaton έγινε υψηλός του προστάτης εξασφαλίζοντας του ένα λαμπρό μέλλον. Το 1854 έγινε εσωτερικός στα νοσοκομεία.Το 1856 πήρε χρυσό μετάλλιο, το 1859 έγινε βοηθός και το 1860 έγινε προπαρασκευαστής και δάσκαλος της Ανατομίας. Τον Μάρτιο του 1860 δημοσίευσε την διδακτορική του διατριβή με θέμα»Anatomie des fosses nasals et des voies lacrymales» (Ανατομία των ρινικών κοιλοτήτων και των δακρυϊκών οδών).

Από το 1859-1863 δίδασκε ανατομία, εγχειρητική και φυσιολογία του νευρικού συστήματος και των αισθητηρίων. Στο S. Louis, το 1870, πρώτος με επιτυχία εισήγαγε την εξαγωγή των ωοθηκών (Ovariotomie). Το 1873-1878 δίδαξε Οφθαλμολογία στην κλινική Lariboisiere. Από τους πρώτους εφάρμοσε την αντισηπτική μέθοδο του Lister με αξιοσημείωτα αποτελέσματα στις αρθροτομίες, φλεγμονώδη αποστήματα, κατάγματα επιγονατίδος, περιεσφιγμένες κήλες και ακρωτηριασμούς μαστών. Εργάστηκε και δίδαξε στα νοσοκομεία Bicette (1864), Lourchine (1865), Midi (1867), S. Antoine (1868), Lariboisiere (1872) και S. Martin όπου ανέλαβε την Διεύθυνση του Στρατιωτικού Χειρουργικού Τμήματος. Μετά τον γαλλογερμανικό πόλεμο ιδρύθηκε, στις 28/12/1878, η ειδική έδρα της Οφθαλμολογίας και κρίθηκε ο καταλληλότερος να αναλάβει την διδασκαλία. Πήρε την Γαλλική ιθαγένεια και από το 1863, σαν υφηγητής, διαγωνίστηκε -μετά τον θάνατο του Nelaton – για να γίνει καθηγητής.Το θέμα της υφηγεσίας του (1863) ήταν :
«Sur les cicatrices et les moyens d’y remedier». Ο Nelaton τον είχε υποδείξει σαν αντάξιο διάδοχό του. Τον Φεβρουάριο του 1879 -μετά από νέο διαγωνισμό- διορίστηκε καθηγητής Οφθαλμολογίας. Η Σχολή ΠΑΝΑ εγκαταστάθηκε στο νοσοκομείο HOTEL-DIEU. Η βαθειά μόρφωσή του, η αρχαιομάθεια, οι ανατομικές και φυσιολογικές μελέτες και έρευνες, η κρίση και η οξύνοια έδειχναν την επάρκεια και την καταλληλότητα σαν επιστήμονα. Υπήρξε και έξοχος δάσκαλος.
Ήταν εξαίρετος στις εγχειρήσεις καταρράκτη, στραβισμού, νεοπλασμάτων βολβού, κερατίτιδας, γλαυκώματος και άλλων παθήσεων του οφθαλμού. Το 1877 έγινε Πρόεδρος της
Χειρουργικής Εταιρείας. Τον Δεκέμβριο του 1895 ανακοίνωσε, στη Γαλλική Ακαδημία, νέα εγχειρητική μέθοδο του στραβισμού. Επίσης, εργασίες για τη θεραπεία των τραχωμάτων, οπτικής νευρίτιδας λόγω βλενόρροιας, χειρουργικοί κανόνες στην Οφθαλμολογία. Το 1899 γίνεται Πρόεδρος της Ιατρικής Ακαδημίας. Τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα και με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής για τις υπηρεσίες του στον γαλλογερμανικό πόλεμο. Πήρε και το ελληνικό παράσημο των Ανωτέρων Ταξιαρχών. Η Ελληνική κυβέρνηση
δύο φορές του πρότεινε έδρα στο Εθνικό Πανεπιστήμιο το 1863. Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο διοργάνωσε υπηρεσία του Ερυθρού Σταυρού.

Υπήρξε ο ιδρυτής των ΑΡΧΕΙΩΝ ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΓΙΑΣ (1880), που γρήγορα απέκτησε παγκόσμιο κύρος. Μακρύς ο κατάλογος των εκδοθέντων συγγραμμάτων, ανακοινώσεων και άρθρων του σοφού αυτού Καθηγητή. Άφησε 312 συγγράμματα και μονογραφίες. Συνεργάστηκε στενά με τον μέγιστο Βιολόγο όλων των εποχών L. Pasteur. Έλληνες μαθητές του Πανά υπήρξαν οι οφθαλμίατροι Γαζέπης, Δελλαπόρτας, Στέλιος Ι. Χαραμής, Τρά-ντας και ο από Κωνσταντινούπολη ο Γ. Ταχιντζής. Ο άξιος μαθητής του Στέλιος Χαραμής φύλαξε με θρησκευτική ευλάβεια μερικά από τα σοφά αποφθέγματα του δασκάλου του, όπως: «Η έρευνα είναι η βάση της επιστήμης», «Η ρουτίνα είναι το ναυάγιο της προόδου», «Να επαινείς χωρίς να εγκωμιάζεις», «Δεν γίνεσαι μεγάλος αν δεν είσαι καλός χριστιανός». Στην γενέτειρά του Κεφαλονιά πήγε δύο φορές, το 1868 και το 1875. Ο Φωτεινός παντρεύτηκε με την Μαρία Μπαλή κόρη Τραπεζίτη από την Χίο που έμενε στο Λονδίνο. Επειδή δεν απέκτησαν παιδί υιοθέτησαν την Μαρία – ανηψιά της γυναίκας του- που αργότερα παντρεύτηκε με τον λόρδο Κραίην. Η γυναίκα του Μαρία κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο ήλθε στην Ελλάδα επικεφαλής νοσοκομειακού χειρουργείου που συνέστησε η ίδια με γάλλους γιατρούς και γαλλίδες αδελφές και πρόσφερε τις υπηρεσίες της στο μέτωπο της Ηπείρου, μέχρι την ανακωχή όπου έγινε η κατάληψη των Ιωαννίνων. Όταν αναχώρησε για την Γαλλία ο βασιλιάς Κωνσταντίνος της απένειμε τον Χρυσούν Σταυρό του Σωτήρος και παρασημοφόρησε τους Γάλλους χειρουργούς.
Λόγω βαρειάς ασθένειας (νόσος Aran – Duchenne), το 1900, ο Φωτεινός σταμάτησε να διδάσκει. Πέθανε στην έπαυλή του στο Παρίσι, στις 6/1/1902. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.
Ο τάφος του βρίσκεται στο κοιμητήριο του πευκόφυτου λόφου του Δήμου Roissy (στο Παρίσι). Ο δήμος Roissy τον θεωρούσε ευεργέτη του και έδωσε το όνομά του σε μιά λεωφόρο. Το μαυσωλείο έχει σχήμα ελληνικής εκκλησίας με κολώνες Ιωνικού ρυθμού.
Η αρχιτεκτονική διαρύθμιση, ο εσωτερικός διάκοσμος, το επιτάφιο μνήμα, η ελληνική επιγραφή «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΝΑ», τα πάντα είναι ελληνικά και φανερώνουν ακλόνητη πίστη στα πάτρια δόγματα, ιερό σεβασμό στους εκκλησιαστικούς θεσμούς και βαθύτατη προσήλωση στη μητρική γλώσσα.
Η ζωή του θυμίζει τον βίο ενός αγίου.Το επιστημονικό του έργο μοιάζει να έχει κάτι το θεϊκό. Κοιτάζοντας τον παρισινό τάφο του θυμάται κανείς ότι γεννήθηκε την ημέρα των Φώτων. Βαφτίστηκε Φωτεινός. Δημιούργησε ένα φωτεινό έργο. Πέθανε την ημέρα των Φώτων.
Ο μεγαλοπρεπής μαρμάρινος ανδριάντας του με έναν μικρό άρρωστο, φιλοτεχνημένος από τον Γάλλο Bouchet (1904) κοσμεί την αυλή του HOTEL-DIEU όπου ο Πανάς ίδρυσε τη φημισμένη οφθαλμολογική κλινική του.
Όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του ο Γάλλος υπουργός Παιδείας και Καλών Τεχνών M. Chaumie στον διθυραμβικό λόγο του ανέφερε : «Γεννήθηκε σ’ εκείνον τον υπέροχο τόπο της Ελλάδας όπου το φως πλημμυρίζει τα μάτια των παιδιών. Αυτή η χαρούμενη παιδική ανάμνηση τον είχε, ασφαλώς, συγκινήσει τόσο έντονα, ώστε διαισθανόταν βαθιά την ανάγκη να βοηθήσει όσους οι αρρώστιες των ματιών βύθιζαν στο σκοτάδι…». Ο Καθηγητής Paul Bregeat της Ιατρικής Ακαδημίας της Γαλλίας αναφέρει : «Αν είναι αλήθεια πως ορισμένοι Γάλλοι χαρακτηρίζονται από την ευγένεια στην ψυχή και στο πνεύμα, τότε, θα πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτές τις κύριες αρετές τις έχουν κληρονομήσει από ορισμένους Έλληνες και ότι ένας απ’ αυτούς υπήρξε ο Φωτεινός Πανάς».

Απο τον κ. Παναγή Σ. Αυγουστάτο

Πηγές- «Κεφαλληνιακά Σύμμεικτα» – Η. Τσιτσέλη
– Τιμητική εκδήλωση για τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Φ. Πανά που έγινε το 1983 στην Κεφαλονιά.

Μαρμαρινο Αγαλμα του Φωτεινου Πανα στο νοσοκομειο Hotel Dieu στο κεντρο του Παρισιου

απο το 1904 η αναστηλωση παρουσιαστηκε επισημως στις 11 Μαιου 1983 με την ενεργο συμμετοχη του τοτε δημαρχου Ζακ Σιρακ.Μαλιστα κυκλοφορησε και αναμνηστικο μεταλλιο με αφορμη τα αποκαλυπτηρια του μνημειου φιλοτεχνημενο απο τον Γαλλο χαρακτη Bottee.

Προτομη του Φωτεινου Πανα υπαρχει και στην αιθουσα του συμβουλιου του Πανεπιστημιου Παρισιων εργο του σπουδαιου Ελληνα γλυπτη Δημητριαδη.Οι σχετικες πληροφοριες και φωτογραφιες απο αρθρο των ιατρων Σ Μαρκετου και Μ Μοσχου στο περιοδικο Ιατρικα (19 Αυγουστου 2003).Ακομα απο αρθρο της φιλολογου Μ.Ι Μαρκοπουλου.
Ο Φωτεινος Πανας στο κεντρο φωτογραφιας με διασημους Ευρωπαιους συναδερφους του στο 1 Διεθνες συνεδριο Οφθαλμολογιας στο Παρισι το 1900.

Σπαρτια

Φωτεινός Πανάς – Ο καθηγητής της Οφθαλμολογίας

«Ο πρωτοπόρος ερευνητής του 19ου αιώνα από τα Σπαρτιά Κεφαλληνίας». Η συμπλήρωση πλέον των 170 χρόνων από τη γέννηση και 100 χρόνων από το θάνατο του επιφανέστατου Κεφαλλονίτη Καθηγητή της Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου των Παρισίων ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΠΑΝΑ (18321903) φέρνει στο προσκήνιο της επικαιρότητας τη ζωή και το έργο ενός μεγάλου ερευνητή, που θυσίασε την ατομικότητα στην προσωπικότητα και περιφρόνησε την καθημερινότητα για την αιωνιότητα.

Το άρθρο αυτό του Καθηγητή Σπύρου Μαρκέτου, επιχειρεί να σχολιάσει κριτικά δύο αμφιλεγόμενα σημεία. Το πρώτο σημείο αναφέρεται στο γιατί ο Φωτεινός Πάνας, σοφά διαισθανόμενος, δεν αποδέχθηκε μια πολύ τιμητική πρόταση, που του έγινε όταν ήταν στο Παρίσι από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το δεύτερο σημείο σχετίζεται με το ότι, διάφορα έγγραφα δείχνουν πώς δεν είναι αλήθεια ότι, μετά την αναχώρηση του από την Κεφαλλονιά και την εγκατάστασή του στο Παρίσι, επισκέφτηκε δύο μόνο φορές τη γενέτειρα του (1868 και 1875), όπως γράφουν οι αυθεντικότεροι βιογράφοι του. Ένα από αυτά είναι και το ξεχασμένο ψήφισμα, πού αναδημοσιεύεται στο τέλος αυτού του κειμένου.

Ο Καθηγητής Φωτεινός Πάνας αγωνίστηκε στο εξωτερικό για να δημιουργήσει ένα επιστημονικό έργο, πολύ πιο μεγάλο από τον ίδιο του τον εαυτό, χωρίς ωστόσο, να παραγνωρίζει πώς μέσα στο δόγμα «η επιστήμη για την επιστήμη» συχνά κρύβεται μια αντιανθρώπινη συμπεριφορά.
Μερικά από τα σοφά αποφθέγματά του είναι αποκαλυπτικά:
«Η έρευνα είναι η βάση της επιστημονικής προόδου».
«Η ρουτίνα είναι το ναυάγιο της προόδου».
«Να επαινείς χωρίς να εγκωμιάζεις» για να περιοριστώ στα πιο χαρακτηριστικά…
Θα μπορούσα εύκολα, χρησιμοποιώντας και άλλη πειστική επιχειρηματολογία να αποδείξω ότι ο σοφός ερευνητής δεν περηφανευόταν, δεν «αλαζονευόταν», αλλά, κυριολεκτικά, «θρησκευόταν» με την επιστήμη του. Κι ότι αυτή η αφοσίωσή του, σε συνδυασμό με το κεφαλλονίτικο χάρισμα της «διαίσθησης», ήταν οι δύο κύριες αιτίες, που τον εμπόδισαν να επιστρέψει στην πατρίδα, όταν, στα 1863, η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών τον ονόμασε «Καθηγητή της Χειρουργικής και Τοπογραφικής Ανατομικής». Αναρωτιέμαι πόσοι, άραγε, επιστήμονες θα μπορούσαν να αντισταθούν, όπως αυτός, σε μια τόσο δελεαστική πρόταση του Όθωνα; Και πόσοι άλλοι, εκτός από αυτόν, δεν θα υπέκυπταν στον πειρασμό αυτής της ευκαιρίας και μάλιστα σε μια τόσο νεαρή για έναν επιστήμονα ηλικία (ήταν μόλις 32 χρονών)! Το ότι ο Πανάς ακολούθησε αντίθετο δρόμο, προτιμώντας να συνεχίσει την ανοδική πορεία του στον παγκόσμιο στίβο δεν σημαίνει, ούτε ότι αγαπούσε περισσότερο τη θετή του πατρίδα, ούτε ότι περιφρονούσε τη γενέτειρα του! ΄Αλλωστε, όπως έλεγε ο ιδιος ο Πανάς με το ακονισμένο μυαλό, η συναίσθηση του καθήκοντος απέναντι στην πανανθρώπινη ιατρική έρευνα, δεν αποστερούσε «εντεύθεν ωφελείας και κλέους την ιδιαιτέραν πατρίδα». Το μέλλον, που τότε ήταν κατασκευασμένο στη φαντασία του και που τώρα είναι καθαρή πραγματικότητα μέσα στο παρελθόν, τον δικαίωσε απόλυτα!
Από το Παρίσι ο Φωτεινός Πανάς είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί τουλάχιστον τέσσερις φορές τη γενέτειρα του. Και κάθε φορά γινόταν «αποθεωτική» υποδοχή, με λαϊκές εκδηλώσεις, εγκωμιαστικά άρθρα και εορταστικά ποιήματα!
Από τη δική του πλευρά δεν παρέλειπε ούτε τις πατροπαράδοτες δωρεάν συμβουλές, ούτε τις δωρεάν χειρουργικές επεμβάσεις. Αρκετοί από τους Κεφαλλονίτες τον γνώριζαν από το Παρίσι όπου δεχόταν καθημερινά, τους φιλαπόδημους συμπατριώτες του, που έφθαναν σωρηδόν, άλλοι για να ζητήσουν τα «φώτα» του και άλλοι για να παρακολουθήσουν τα φημισμένα μαθήματα του ΄Ελληνα καθηγητή «με την ίδιάζουσαν του Κεφαλλήνος προφοράν». ΄Οπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής είχε γίνει πασίγνωστος «δια τε τάς εργασίας αυτού και την Ιατρικήν πείραν, ης διδάγματα πλείστοι απεκόμιζον μεταβαίνοντες αυτόθι, όπως ζητήσωσι την σοφήν αυτού συμβουλήν». Χαρακτηριστικόθα έγραφα σχεδόν μοναδικό είναι το επόμενο ψήφισμα, πού δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΚΛΕΙΩ» της Τεργέστης (Παρ. 22/4 Μαΐου 1866) και πού αποτυπώνει και καταγράφει εναργέστατα τα αισθήματα που έτρεφαν γι’ αυτόν οι συμπολίτες του.
« Άσμενοι καταχωρίζομεν το επόμενον ευχαριστήριον, όπερ εκ Κεφαλληνίας απέστειλαν τω κ. Φ. Πανά, υφηγητή της Ιατρικής εν Παρισίοις, οι συμπολίται αυτού Κεφαλλήνες, μεθ’ ενός αργυρού σκεύους. Συμπολίτα! ΄Οτε προ 15ετίας ανεχώρεις εκ της πατρίδος σου Κεφαλληνίας αναλαμβάνων έργον μέγα και σο-βαρόν εν μέσω πλείστων και μεγάλων δυσκολιών Σύ πλήρης πεποιθήσεως και θάρρους έφερες εν τω μυχώ της καρδίας σου το του Σπαρτιάτου «ή τάν ή επί τάς» και δια της μεγάλης αποφάσεως σου ταύτης ενίκησας νίκην ένδοξον αναδειχθείς εις των αρίστων ιατρών και τέκνον της ευεργετικωτέρας των επιστημών.Μετά 15ετή άπουσίαν επανελθών έπ΄ ολίγον εις την πατρίδαν σου δεν εφείσθης κόπων, συμβουλεύων και θεραπεύων αναριθμήτους πάσχοντας δεινά και σοβαρά νοσήματα, πένητας και πλουσίους ανεξαιρέτως δια της μεγαλειτέρας γενναιότητας και αφιλοκερδείας, δι’ αμέτρου υπομονής και δι’ ιστορικής τω όντι καλοκαγαθίας, και εν μέσω τοιούτων αγαθοεργιών εξέπληξας άπαντας δια το ταπεινόν και αφελές της συμπεριφοράς σου, ενθουσίασας και επέβαλες εις τους συμπολίτας σου άπαντας βαθύτατον σεβασμόν και απεριόριστον αγάπην. Μετά τοσούτον επίμοχθον διατριβήν ενταύθα επανακάμπτων εις την φιλτάτην Γαλλίαν, εις την δευτέραν τοιαύτην πατρίδα σου, εις το κέντρον των φώτων και του πολιτισμού, μεταξύ των σοφών των επαξίως εκτιμώντων την αρετήν και παιδείαν, οι συμπολίται σου μεγίστην συναισθάνονται την ανάγκην ίνα εκφράσωσι προς Σε τα αισθήματα ταύτα δεόμενοί του Παντοδυνάμου Θεού, ίνα σε διατηρή εν πλήρει υγεία και σε ενισχύη εν ταις ιατρικαίς μελέταις σου προς δόξαν της ιδιαιτέρας πατρίδος σου Κεφαλληνίας και εν γένει της Ελλάδος. Σοι προσφέρουσι δε και το μικρόν τούτο δώρον τεκμήριον της προς Σε ευγνωμοσύνης και αγάπης των (έπονται δισχίλιαι περίπου υπογραφαί)».
Εκατό χρόνια μετά την κοίμηση του Φωτεινού Πανά (1832 – 1903), η ζωή του θυμίζει το βίο ενός αγίου. Και το επιστημονικό του έργο μοιάζει να έχει κάτι το θεϊκό! Κοιτάζοντας τον παρισινό τάφο του θυμάσαι ότι γεννήθηκε την ήμερα των Φώτων! Ότι βαφτίστηκε Φωτεινός! Ότι διέπρεψε στην Πόλη του Φωτός! Ότι χάρισε σε πολύ άρρωστο κόσμο το χαμένο φως! Ότι δημιούργησε ένα έργο φωτεινό! Ότι πέθανε την ημέρα των Φώτων! Και, τέλος, χωρίς να το θέλεις, σκέφτεσαι μήπως «βλέπει» το Φως το αληθινό, ακόμα και με τα μάτια κλειστά…»

Απο το διαδικτυο
Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο
Από το βράδυ της Τετάρτης μέχρι σήμερα ,όλοι είδαμε στις οθόνες τις απίστευτες εικόνες στο Καπιτώλιο και τους βανδαλισμούς.
Λίγοι όμως γνωρίζουμε ότι δημιουργός των καταπληκτικών τοιχογραφιών είναι ένας σπουδαίος ‘Ελληνας της διασποράς ,ο ζωγράφος #ΚωνσταντίνοςΜπρουμίδης ( 1805-1880)
Ήταν γιος του Σταύρου Μπρουμίδη από τα Φιλιατρά, ο οποίος έφυγε για την Ιταλία πριν ή λίγο μετά τα Ορλωφικά( 1770) για να αποφύγει τους διωγμούς των Τούρκων και της Ιταλίδας Anna Bionchini.
Ο Κ. Μπρουμίδης γεννήθηκε στη Ρώμη το 1806,σε μικρή ηλικία έδειξε το σπάνιο ταλέντο του στη ζωγραφική, μαθήτευσε δίπλα σε διακεκριμένους ζωγράφους και το 1852 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου ξεκίνησε να ζωγραφίζει εικόνες σε εκκλησίες.
Επί 25 ολόκληρα χρόνια φιλοτέχνησε τον εσωτερικό χώρο της Ροτόντας του Αμερικανικού Καπιτωλίου, με σπουδαιότερο έργο του την «Αποθέωση του Ουάσιγκτον», το οποίο φιλοτεχνήθηκε αμέσως μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Το συγκεκριμένο έργο είναι εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία και ο Ουάσιγκτον απεικονίζεται στον ουρανό, ντυμένος με μοβ ένδυμα. Δεξιά και αριστερά του στέκονται οι θεές Νίκη και Ελευθερία, ενώ περιτριγυρίζεται από μορφές όπως είναι η Αθηνά, ο Ήφαιστος, ο Ερμής και η Δήμητρα. Μεταξύ άλλων, έργα του στο Καπιτώλιο είναι η «Νομοθεσία» και η προσωπογραφία του Βενιαμίν Φραγκλίνου. Στον θόλο του Καπιτωλίου έχει, επίσης, ζωγραφίσει τη θεά Αθηνά να συζητάει με τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, τον εφευρέτη του τηλεγράφου Μορς και τον Φούλτον, εφευρέτη του πρώτου ατμόπλοιου, σε μια αλληγορία τέχνης και γραμμάτων.Συνολικά, τοιχογράφησε πάνω από 1.500 τ.μ.
Παρά το μεγάλο ενδιαφέρον και την απήχηση που απολαμβάνει σήμερα το όνομά του ο Μπρουμίδης παρέμεινε εν πολλοίς άγνωστος και ξεχασμένος.
Πέθανε πάμφτωχος και ακόμη και ο τάφος του παρέμεινε για 72 χρόνια ανεύρετος μέχρι που » ανακαλύφθηκε» το 1952.
Από τους κριτικούς τέχνης πήρε το προσωνύμιο «Μιχαήλ ‘Αγγελος των ΗΠΑ».
(Γ.Τετου)
Constantino brumidi.jpg

“Aποθέωση του Τζορτζ Ουάσιγκτον» ονομάζεται η τοιχογραφία που κοσμεί την οροφή του Καπιτωλίου στην Αμερική. Πρόκειται για έργο του Έλληνα ζωγράφου Κωνσταντίνου Μπρουμίδη, το οποίο είναι εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία.

Ο Ουάσιγκτον απεικονίζεται σαν θεός στον ουρανό, ντυμένος με μωβ ένδυμα. Δεξιά και αριστερά του στέκονται οι θεές της Νίκης και της Ελευθερίας, ενώ περιτριγυρίζεται από φιγούρες όπως η Θεά Αθηνά, που συμβολίζει τη σοφία και ο Θεός Ήφαιστος, που εκπροσωπούσε την ακμάζουσα βιομηχανική παραγωγή.

Ο Μπρουμίδης είναι γνωστός ως ο «Μιχαήλ Άγγελος του Καπιτωλίου» και ως «καλλιτέχνης του έθνους». Το Κογκρέσο τον τίμησε με το Χρυσό Μετάλλιο και το 1998 κυκλοφόρησε η βιογραφία του με τίτλο «ο καλλιτέχνης του Καπιτωλίου».

Ο Μπρουμίδης ήταν γιος του Σταύρου Μπρουμίδη, ενός Έλληνα από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας, ο οποίος επαναστάτησε εναντίον των Οθωμανών και κυνηγήθηκε από τους Τούρκους. Για το λόγο αυτό, το 1774 κατέφυγε στη Ζάκυνθο, απ’ όπου ταξίδεψε με πλοίο στην Ιταλία. Παντρεύτηκε μια Ιταλίδα και απέκτησε έναν γιο, τον Κωνσταντίνο Μπρουμίδη, ο οποίος γεννήθηκε το 1805 στη Ρώμη.

Την εποχή εκείνη στην Ιταλία ανθούσαν οι τέχνες και οι επιρροές από μεγάλους Ιταλούς ζωγράφους της Αναγέννησης ήταν έντονες. Ο Μπρουμίδης από μικρός είχε ταλέντο και σπούδασε ζωγραφική για 14 χρόνια.

Αρχικά, φιλοτέχνησε κτίρια και παλάτια της Ρώμης για λογαριασμό επιφανών πολιτών, ενώ αργότερα κλήθηκε από τον πάπα Γρηγόριο 16ο να διορθώσει μια παλαιότερη τοιχογραφία του Ραφαέλο στο Βατικανό, η οποία είχε υποστεί φθορές.

Για τα επόμενα τρία χρόνια εργάστηκε στο Βατικανό, ζωγραφίζοντας μεταξύ άλλων το πορτραίτο του Πάπα Πίου του 9ου.

Για πολλά χρόνια παρέμεινε στην αφάνεια, ώσπου η συνεισφορά του αναγνωρίστηκε και με νόμο που ψήφισε το Κογκρέσο και υπέγραψε ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο νεότερος την 1η Σεπτεμβρίου 2008, του απονεμήθηκε μεταθανατίως το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/2377© SanSimera.gr

 

Στις 3 Ιανουαρίου 1969 πέθανε αυτοεξόριστος στο Παρίσι ο Τζαβαλάς Καρούσος, ένας από τους σημαντικούς Έλληνες ηθοποιούς του 20ού αιώνα.

Γεννημένος στη Λευκάδα το 1904, συνδέθηκε με το ΣΕΚΕ, το μετέπειτα ΚΚΕ, από τα μαθητικά του χρόνια.

Σπούδασε νομικά και θέατρο στην Αθήνα, συνέχισε τις θεατρικές του σπουδές στο Παρίσι και εμφανίστηκε με τους θιάσους των Νέζερ-Βεάκη, του Εθνικού Θεάτρου, του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου του Μάνου Κατράκη κ.ά., ενώ εμφανίστηκε με επιτυχία και στον κινηματογράφο.

Έχοντας αναπτύξει έντονη αντιστασιακή δραστηριότητα ως μέλος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, το 1949 εξορίστηκε στη Μακρόνησο και κατόπιν στον Αϊ-Στράτη, απ’ όπου και η φωτογραφία, με τους Μάνο Κατράκη, Δημήτρη Φωτιάδη, Γιάννη Ρίτσο κ.ά.

Κορυφαία ερμηνεία της μακρόχρονης θεατρικής του καριέρας υπήρξε αυτή του ρόλου του Σάιλοκ στον «Έμπορο της Βενετίας», στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, που διακόπηκε με τη σύλληψή του στις 21 Απριλίου 1967.

Εξόριστος στη Γυάρο, απελευθερώθηκε λίγους μήνες αργότερα με κλονισμένη την υγεία του και έφυγε στο Παρίσι, απ’ όπου συνέχισε τον αγώνα κατά της στρατιωτικής δικτατορίας μέχρι τον θάνατό του.

Φιλμογραφια

ΦιλμογραφίαΕπεξεργασία

παράσταση ρόλος εταιρεία παραγωγής θέατρο σκηνοθέτης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1932/1933 Οθέλλος Λουδοβίκος Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Φώτος Πολίτης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1932/1933 Ο έμπορος της Βενετίας Γενάρος Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Φώτος Πολίτης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1937/1938 Κάντιντα Αλέξανδρος Μιλλ Θίασος Κοτοπούλη Θέατρο Κοτοπούλη Γιαννούλης Σαραντίδης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1943/1944 Αρραβωνιάσματα Λεμπέσης Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Θερινόν Θέατρον Πέλος Κατσέλης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1944/1945 Ο έμπορος της Βενετίας Σάιλοκ Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Θερινόν Θέατρον Πέλος Κατσέλης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1944/1945 Λευτεριά Μπότσαρης Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Εθνικό Θέατρο
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1944/1945 Η Αρλεζιάνα Μπαλτάσαρ Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Θερινόν Θέατρον Πέλος Κατσέλης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1945/1946 Στο γέρμα του χειμώνα Γκωντ Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Σωκράτης Καραντινός
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1945/1946 Οι μνηστήρες του θρόνου Γιαρλ Σκούλε Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Πέλος Κατσέλης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1945/1946 Ο ηλίθιος Παρθένης Σεμιώνιτς Ραγόζιν Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Πέλος Κατσέλης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1945/1946 Καποδίστριας Μακρυγιάννης Εθνικό Θέατρο Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Σωκράτης Καραντινός
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1946/1947 Το παιχνίδι της τρέλλας και της φρονιμάδας Κυρ Ανδρόνικος Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου Τζαβαλά Καρούσου Θέατρο Μακέδο Σωκράτης Καραντινός
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1946/1947 Άγρια χρόνια Διοικητής φυλακών Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου Τζαβαλά Καρούσου Θέατρο Μακέδο Σωκράτης Καραντινός
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1947/1948 Τα καραφάκια του κυρ Αριστείδη Κώστας Καντιάς Θίασος Βασίλη Αργυρόπουλου Θέατρο Βασίλη Αργυρόπουλου
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1951/1952 Η απαγωγή της Σμαράγδως Γιάννης Χατζηφώτης Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου Τζαβαλά Καρούσου Θέατρο Ντο Ρε Τζαβαλάς Καρούσος
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1957/1958 Ο ηλίθιος Παρθένης Ραγόζιν Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Μάνου Κατράκη Θέατρο Κοτοπούλη Τάκης Μουζενίδης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1958/1959 Αρραβωνιάσματα Λεμπέσης Θίασος Νίκου Χατζίσκου Υπαίθριον Θέατρον Νίκου Χατζίσκου Νίκος Χατζίσκος
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1958/1959 Το κράτος του θεού Δον Πέντρο ντε Μιουρα Θίασος Δημήτρη Μυράτ Θέατρο Διάνα Δημήτρης Μυράτ
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1959/1960 Ο Πατούχας Σαϊτονικολής Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Μάνου Κατράκη Θέατρο Άλσος
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1959/1960 Μαντώ Μαυρογένους Θεόδωρος Κολοκοτρώνης Θίασος Μαίρης Αρώνη
Θεατρικές Επιχειρήσεις Βασίλη Μπουρνέλλη
Θέατρο Ακροπόλ Κωστής Μιχαηλίδης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1960/1961 Νυφοπάζαρο Τζίμυ Μπρεντ Θίασος Κατερίνας – Ελεύθερος Καλλιτεχνικός Οργανισμός Θέατρο Ιντεάλ Κατερίνα Ανδρεάδη
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1961/1962 Οδύσσεια Όμηρος Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Μάνου Κατράκη Θέατρο Καλουτά Μάνος Κατράκης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1963/1964 Το κορίτσι με το κορδελάκι Γέρο Ζακόνης Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Μάνου Κατράκη Θέατρο Άλσος Μάνος Κατράκης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1964/1965 Όταν οι Ατρείδες Αγαμέμνωνας Θίασος Δημήτρη Μυράτ Θέατρο Κοτοπούλη Δημήτρης Μυράτ
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1964/1965 Το σπίτι στο Μόντε Βιντέο Δρ. Χέρμαν Ναίγκλερ Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου Τζαβαλά Καρούσου περιοδεία
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1965/1966 Ο σταυρός και το σπαθί Νικηφόρος ο Γενικός Λογοθέτης Θίασος Έλσας Βεργή – Μάνου Κατράκη περιοδεία Πέλος Κατσέλης

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Δημοσιογραφική μαρτυρία για την Γυάρο στη Χουντα

Οι δυο «δημοσιογράφοι» παρέμειναν «επί ικανόν χρονικόν διάστημα» στη Γυάρο και, από ό,τι λένε οι ίδιοι, περιτριγύριζαν το στρατόπεδο ελεύθερα, μιλούσαν με όποιον φυλακισμένο επιθυμούσαν και επικοινωνούσαν με τον διοικητή όποτε ήθελαν. Δεν είναι σαφές με ποια ακριβώς ιδιότητα βρέθηκαν στη Γυάρο για τόσο μεγάλο διάστημα οι δυο νεαροί χουντικοί: του επισκέπτη, του πληροφοριοδότη των αρχών, του δεσμοφύλακα; Το σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα της έρευνάς τους δημοσιεύτηκε στην φιλοναζιστική εφημερίδα «4η Αυγούστου» (αρ. φύλλου 38, Σεπτέμβριος 1967) με τίτλο «Αποκλειστικόν ρεπορτάζ 4ης Αυγούστου: Γυάρος». Οι συντάκτες δεν παραλείπουν να τονίσουν την μοναδικότητα: Copyright by “4 August”. Το κείμενο υπογράφει μόνο ο Μανωλόπουλος, αλλά στην εισαγωγή αναφέρεται και ο Δάκογλου.

Οι δύο «δημοσιογράφοι» ξεκαθαρίζουν εξαρχής ότι τα μόνα δημοσιεύματα για τη Γυάρο, τα οποία θεωρούν αξιόπιστα είναι «άι δηλώσεις των υπουργών Δημοσίας Τάξεως και Εσωτερικών κ.κ. Τοτόμη και Παττακού, ως και του γ.γ. του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως Συνταγματάρχου κ. Ιωάννου Λαδά, οι οποίοι επανειλημμένως επεσκέφθησαν την νήσον και ούτω έχουν ιδίαν αντίληψιν της καταστάσεως».

Για τους δυο φανατικούς θαυμαστές των ολοκληρωτικών καθεστώτων η Γυάρος «έχει εντελώς ιδιάζουσαν μορφήν, πολύ ολίγον ομοιάζουσαν με στρατόπεδον πολιτικών κρατουμένων». Τους θυμίζει κατασκήνωση του υπουργείου Παιδείας! Οι φυλακισμένοι περνούν ζωή και κότα, με μπάνιο, φαΐ και καλοπέραση. Οι εγκαταστάσεις κατά τεταρταυγουστιανούς είναι άνετες και οι παροχές πλουσιοπάροχες. Στην καντίνα υπάρχουν τα πάντα: «από τσιμπιδάκια μέχρι μαγιό ελάνκα, και από τσιγάρα μέχρι παγωμένα αναψυκτικά».

Εκεί που αρχίζει να βρομάει λίγο η αντικειμενικότητα του ρεπορτάζ, είναι όταν εμφανίζονται οι ίδιοι οι κρατούμενοι να κάνουν δίαιτα: «Αρχικώς έκαστος κρατούμενος εδικαιούτο 500 γραμμάρια άρτου ημερησίως. Επειδή όμως η ποσότης ήτο μεγάλη, η Φρουρά, τη αιτήσει και τη υποδείξει των κρατουμένων, το περιώρισεν εις 400 γραμμάρια». Για να απαντήσουν στις κατηγορίες περί βασανιστηρίων, οι συντάκτες διατυπώνουν την πεποίθησή τους ότι …παχαίνουν: «Ολοι έχουν παχύνει περί τα 3-4 κιλά».

Οι ανταποκριτές του Πλεύρη περιγράφουν την καθημερινότητα των φυλακισμένων: «Παιχνίδια και γέλια με την θάλασσαν, βουτιές και ‘πατητές’, ηλιοκαμένα σώματα και κρέμες προστατευτικές διά την ηλιοθεραπείαν (…) Οι όρμοι το πρωί έχουν την εικόνα πλαζ. Οι κρατούμενοι κάνουν ηλιοθεραπείαν, γυμναστικήν ή κολυμβούν. Πολλοί εξ αυτών διαθέτουν αναπνευστήρας, βατραχοπέδιλα και όπλα δι’ υποβρύχιον ψάρεμα, εις το οποίον επιδίδονται ελευθέρως. Η νήσος έχει άφθονον ψάρι και δεν είναι λίγοι εκείνοι, οι οποίοι γυρίζουν εις τους θαλάμους των με το δίχτυ των γεμάτο».

Αλλά και η συμπεριφορά των δεσμοφυλάκων είναι -κατά τους τεταρταυγουστιανούς- υποδειγματική. Υποτίθεται ότι τα μεγάφωνα καλούν τους φυλακισμένους λέγοντας «παρακαλούμε τον κύριο τάδε…». Και συμπληρώνουν: «Χαρακτηριστικόν επίσης της ευγενείας, η οποία επικρατεί εις το στρατόπεδον είναι ότι το ότι, εφόσον κληθούν κρατούμενοι δι’ υποθέσεις των εις τας αρμοδίας υπηρεσίας, ουδέποτε ίστανται ορθοί κατά το διάστημα της εκεί παραμονής των. Πάντοτε τους προσφέρεται κάθισμα». Μόνο ένα παράπονο άκουσαν από τους 2.000 κρατούμενους. Ηταν η διαμαρτυρία της βουλευτού της ΕΔΑ Μαρίας Καραγιώργη, για την προμήθεια κάποιων ειδών. Ο διοικητής του στρατοπέδου έσπευσε να καθησυχάσει τους δαιμόνιους ρεπόρτερ. Κατ’ αυτόν οι κρατούμενες ζητούσαν «εσώρουχα μαύρου χρώματος με δαντέλα, μπικίνι, μπικουτί, ρόλεϊ και λακ για τα μαλλιά, μαγιό ‘ντε πιες’, λάδι ηλίου διαφορετικής μάρκας από το της καντίνας και άλλα παρόμοια».

Αυτή υπήρξε η μοναδική «δημοσιογραφική» μαρτυρία για τη Γυάρο.

Έφυγε από τη ζωή ο τ. δήμαρχος Ασκληπιείου Χρήστος Τσακαλιάρης

Θλίψη επικρατεί στο Δήμο Επιδαύρου για την πρόωρη απώλεια του τέως δημάρχου Ασκληπιείου Χρήστου Τσακαλιάρη. Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 55 ετών.

Ο Χρήστος Νικ. Τσακαλιάρης διετέλεσε δήμαρχος την περίοδο 2007-2010. Γεννημένος, το 1965 στα Γιαννουλέικα του Λυγουριού, ήταν εκπαιδευτικός στο επάγγελμα (φιλόλογος) και ασχολήθηκε με τα κοινά προσφέροντας σημαντικό έργο στον τόπο του.

Mε τη σύζυγό του Γεωργία Tουρλούκη απέκτησαν δύο γιους και μία κόρη.

Για το θάνατο του Χρήστου Τσακαλιάρη, ο δήμαρχος Επιδαύρου Τάσος Χρόνης αναφέρει:

Δυστυχώς μια μέρα που φάνταζε σε όλους μας τόσο μακρινή, ήρθε αυτή την περίεργη χρονιά να μας αποτελειώσει.

Ήρθε πολύ γρήγορα αρχηγέ!
Ήρθε πολύ απότομα αρχηγέ!
Ήρθε και μας πόνεσε αρχηγέ!

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για τις δικές μας στιγμές. Για τα σχέδια μας, τις σκέψεις μας, την πορεία μας αλλά κυρίως για τη φιλία μας!

Άλλωστε οι πολιτικοι αντίπαλοί μας έλεγαν πάντα περιπαιχτικά ότι ήμουν το πολιτικό σου παιδί. Ποτέ δεν το διέψευσα, γιατί πολύ απλά αυτό είναι ΤΙΤΛΟΣ ΤΙΜΗΣ!!!

Είσαι αυτός που στη θητεία σου, στη δύσκολη αυτή θητεία, άφησες το στίγμα σου!
Που ονειρεύτηκες έναν ενιαίο Δήμο Επιδαύρου και το κατάφερες! Όλοι γνωρίζουμε πως και πόσο πάλεψες για αυτό.

Δυστυχώς δεν κατάφερες να υπηρετήσεις το Δήμο Επιδαύρου όπως θα ήθελες, αλλά αυτό δεν σε πτόησε!

Ασχολήθηκες ενεργά και μάλιστα έκανες το πρωτόγνωρο για Δήμαρχο, κατέβηκες υποψήφιος με το ‘’μικρό’’ όπως έλεγαν!

Αλλά αυτός είσαι! Υπολογίζεις στη δύναμη της ομάδας και για το καλό της βάζεις πίσω την προσωπική σου επιθυμία!

Βαθιά δημοκράτης και οραματιστής!

Δίνεσαι με πάθος σε ότι καταπιάνεσαι. Από τη δουλειά σου, με τον απίστευτο και καθηλωτικό λόγο σου, έως τα χόμπι σου και τους φίλους σου που τους στηρίζεις μέχρι τέλους!

Ανεξίτηλη η παρουσία σου ως δήμαρχος στον πρώην Δήμο Ασκληπιείου με εμβληματικά έργα, όπως η γέφυρα στον Άγιο Δημήτριο, το γήπεδο του Λυγουριού, τα 5χ5 και οι αθλητικές εγκαταστάσεις σε όλα τα δημοτικά διαμερίσματα, η ανακύκλωση, οι μελέτες ανάπλασης στο Λυγουριό και σε άλλα χωριά και πολλά ακόμα σημαντικά

Αρχηγέ σου είχα πει ότι έφυγες νωρίς από την πολιτική. Σε χρειαζόταν ο τόπος!
Δυστυχώς έφυγες νωρίς και από την Γεωργία και τη Μαριάννα σου, από το Βαγγέλη και το Νικόλα! Και αυτοί σε χρειάζονταν πολύ πολύ περισσότερο!

Δεν έφυγες όμως έτσι! Το πάλεψες σκληρά! Στην πιο δύσκολή μάχη!

Αλλά ο αντίπαλος αυτή τη φορά ήταν ανίκητος! Δεν έπαιρνε χαμπάρι από θέληση, όραμα και ανάγκες!

Σε σκεφτόμαστε ΑΡΧΗΓΕ!
Σε αγαπάμε Χρήστο Τσακαλιάρη!
Η οικογένεια σου πλέον είναι οικογένεια μας!

Καλό ταξίδι ΦΙΛΕ ΜΟΥ.

12/02/ 2010 Δημοτικο Συμβουλιο στα Διδυμα πριν απο 11 χρονια. Σημερα δεν ειναι πια κοντα μας ο Στελιος Σταματακης ο Δημητρης Σφυρης ο Μακης Πιτσας που διακρινεται στο βιντεο και απο σημερα ο Χρηστος Τσακαλιαρης τοτε Δημαρχος Λυγουριου που ειναι στο βημα σε αυτο το αποσπασμα σαν αντιπροεδρος της ΤΕΔΚ Αργολιδας και απαντα σε ερωτησεις.

Το ερωτημα σημερα 11 χρονια μετα ειναι

Θα ανοιξει ποτε ο φακελος Δεματοποιητης;

Θα αναζητηθουν ευθυνες ;

Περιγραφη της συζητησης εκεινες τις μερες απο τον Στελιο Σταματακη  Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010 Από τη συζήτηση για τα σκουπίδια στα Δίδυμα

Η αναζήτηση του χαμένου χρόνου

Επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα είχε προβλέψει η ΕΜΥ για την Τετάρτη το βράδυ.
Ετσι ακριβώς ήρθαν! Εξω από την αίθουσα συνεδρίασης.
Αλλά προ πάντων μέσα!
Αθρόα η συνέλευση δημοτών από Κρανίδι, Φούρνους, Δίδυμα. Καρέκλα ελεύθερη, δύσκολο!…
Πριν ακόμα αρχίσει η συνεδρίαση του Δ.Σ. Κρανιδίου για τα σκουπίδια μας μετά τις τελευταίες μη εξελίξεις. Παρούσα η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ κι ας μην είχε λάβει πρόσκληση, όπως θα έπρεπε, αφού με δική της πρωτοβουλία γίνεται αυτό, παρούσες και οι κυρίες της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Ερμιόνης, αλλά και οι Διόσκουροι σε πρώτη τους δημόσια εμφάνιση. Συνεργεία του και έχουν πάρει ήδη θέση.

Οθόνη προβολής και η πρώτη έκπληξη.
Η αφίσα της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, άγαρμπα πετσοκομμένη. Κάτι λείπει! Το λογότυπό μας. Και μαζί μ’ αυτό κόπηκε και η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ.
Για τι άραγε; Ποιόν πείραζε; Ενόχλησε πολλούς. Επειδή η αφίσα μας είχε κυκλοφορήσει παντού. Χωρίς λογο-κρισία!
– Ακολούθησε σύγχυση για την μεθοδευμένη μέθοδο της θέσης του Δ.Σ. Πρώτο πλάνο στο παλκοσένικο, Πρόεδρος , Δήμαρχοι, Πρόεδρος, ολίγη συμπολίτευση, και πίσω εν είδη γλάστρας οι υπόλοιποι και η αντιπολίτευση; Το σκηνικό ξαναϊδωμένο. Η αντιπολίτευση, αρνείται, σωστά, να αναλάβει αυτόν τον ρόλο και παραμένει πλατεία.
– Προσκεκλημένος ο Δήμαρχος Ασκληπιείου κ. Τσακαλιάρης στη θέση του Προέδρου του ΦΟ.Δ.Σ.Α κ. Δεληγιάννη.
– Ο Δήμαρχος Κρανιδίου παίρνει τον λόγο ( ονομάστηκε εισήγηση και κράτησε δυόμιση ώρες ) ! Αρχίζει με μια ανούσια, ανώφελη, και ας επιτραπεί,  φτηνή αλλά έντονη κατά μέτωπον επίθεση στην ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Στην οθόνη διαβάζουμε : Η παραπληροφόρηση κάνει κακό η κάτι παρόμοιο. Καλά θα έκανε ο ίδιος να ξαναδιαβάσει στις τοπικές εφημερίδες και στο διαδίκτυο την ανοιχτή επιστολή μας του Απρίλη 09 με τίτλο ΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙ ΠΟΙΌΝ; Και να απαντήσει ! Μόνο από τότε έκοψε το γράψιμο. Δεν απαντά. Σιγή… Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Και έχει το θράσος να κατηγορήσει εμάς για παραπληροφόρηση αλλά επιτέλους να μας κατονομάσει, γιατί μέχρι τώρα εργάστηκε με υπονοούμενα, μισόλογα, ανώνυμες ρετσινιές. Το ότι πέσανε σε απόλυτο καινό οι κατηγορίες εννοείται. Αλλά γιαυτό μαζευτήκαμε εδώ;
– Πάμε όμως σε όντως σημαντικότερα.
– Αφού ο κ. Τσακαλιάρης μας ενημέρωσε για το φρέσκο και όντως εντυπωσιακό αποτέλεσμα της ανακύκλωσης στους Δήμους Ασκληπιείου και Επιδαύρου, τις προσπάθειές του γιαυτό και τις κοινές προσπάθειες για την Αργολίδα, καθώς και τα σχέδιά του, όπως και τα κοινά σχέδια και προοπτικές για τον Νομό μας, απεχώρησε.
– Ο Δήμαρχος Κρανιδίου συνεχίζει. Η εισήγηση  ήταν ενημερωτική για την εξέλιξη των πραγμάτων από ανάληψης της έδρας από τον ίδιο. Απολογητική και …εξουθενωτική συγχρόνως. Δεν παράλειψε πάντως να πει και δυο καλά λόγια ( γράφε κάνα τέταρτο ) για την ΕΜΠ του δεματοποιητή που έχουμε καταγγείλει δημόσια από τα τέλη Νοεμβρίου στην Τηλεόραση, στον ηλεκτρονικό τύπο και όχι μόνο. Η εμμονή του στον Δεματοποιητή παρ όλο που διαλύθηκε στη συνεδρίαση της 2. 1. 2010 στο Ναύπλιο είναι σταθερή. Τόσο σταθερή που μας βάζει όντως σε …σκέψεις! Γιατί άραγε;;; Οι Δημότες των Διδύμων δεν τον θέλουν και δικαιολογημένα και δεν θα επιτρέψουν την λειτουργία του, μας λένε. Δυνατά. Σίγουρα. Σίγουρα δεν θα είναι μόνοι. Η κ. Μαλτέζου αμφισβητεί την ισχύ της απόφασης που πάρθηκε από το Τοπικό συμβούλιο …αναδρομικά ( ένα τετράμηνο ! ) Η αντιπολίτευση αναφέρει ότι μάλλον παραπλανήθηκε όταν με προϋποθέσεις υπεσχημένες που όμως δεν ισχύουν όπως αποδείχθηκε, πήρε την σχετική απόφαση. Δεν είναι διατεθειμένη να εμπιστευθεί πλέον, προ πάντων αν δεν ξεκαθαρίσει το βασικό ερώτημα ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΝΕ ΠΟΤΕ ΤΑ ΔΕΜΑΤΑ;
– Μετά τους παραπλανηθέντες Υπουργούς που μας έμαθε ο. κ. Σανιδάς έχουμε λοιπόν και παραπλανηθέντες Δημάρχους Η δεν έχουμε; Και στη συνέχεια και  παραπλανηθέντες Δημοτικούς Συμβούλους Αυτό μάλλον έτσι μοιάζει να είναι. Σίγουρο είναι ένα. Εχουμε παραπλανηθέντες πολίτες. Και αυτοί είναι πολλοί . Πάρα πολλοί !
– Ο Δήμαρχος Κρανιδίου συνεχίζει μακρολογώντας να μας πείσει ότι, αυτός είναι για την ανακύκλωση και αυτό ήδη από την δεκαετία του 90. Επικαλείται γιαυτό την μαρτυρία του Μέλους της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗς κ. Κατσαιτη που πραγματικά το πάλευε από τότε. Όμως το ερώτημα ήταν γιατί δεν προχωρήσαμε αμέσως στην ανακύκλωση; Η τουλάχιστον από τις 7 του Μόρτη 09 ( Ημερίδα ΠΑΡΕΜΒΑΣΗς ) όπως το είχε υποσχεθεί και είχε παραγγείλει κιόλας τους κίτρινους κάδους για χαρτί την επόμενη εβδομάδα ! Ψέματα .
– Ψέματα βροντοφωνάζει και το Μέλος της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ Νίκος Ζέρβας αναφερόμενος ακριβώς στα παραπάνω. Αντίδραση καμία !
– Πήγε λοιπόν στον νέο Περιφερειάρχη ο οποίος απ ότι μας μεταφέρει συνεχίζοντας ο Δήμαρχος Κρανιδίου, και επειδή εκείνος δεν νομίζει ότι θα αξιωθούν οι Δήμαρχοι να συμφωνήσουν σε ένα υλοποιήσιμο κοινό σχέδιο διαχείρισης θα εκπονηθεί ένα νέο από την Περιφέρεια που με τις απαραίτητες μελέτες θα πάρει κανα πεντάμηνο!, Και τέλος ότι αποφάσισε να προχωρήσει σε ανακύκλωση για τον Δήμο μας με ίδια έξοδα ( του Δήμου εννοείται ) αφού εξασφαλίσθηκαν οι προϋποθέσεις αποδέκτη που θα είναι η εταιρία του κ. Λαγού στην Αρκαδία. Αυτό το τελευταίο έφτασε πολύ θετικά στο ακροατήριο. Και στην αντιπολίτευση. Και φυσικά σε μας.
– Όμως το χάλασε πάλι ! Στην απεγνωσμένη προσπάθεια να επανασυνδέσει τον δεματοποιητή στην τελική διατύπωση της πρότασής του βρήκε σχεδόν όλους μας. απέναντι.
– Δήμαρχε λες ψέματα ! ακούστηκα τουλάχιστον ακόμα δυο φορές στην αίθουσα.
– Από τον κ. Λάμπρου για δήθεν τακτική ενημέρωση του Δ.Σ σχετικά με τις κινήσεις του στο ίδιο θέμα.
– Από την κ. Α. Αλεβίζου για δήθεν πολιτικές προσπάθειες του προς όφελος όλων (εννοείται, πάντα) Καμία απάντηση. Σιωπή !
– Ο κ Γ. Μήτσου ( ΦΟ.Δ.Σ.Α ) επανέλαβε τις προσπάθειες για εξεύρεση λύσης του προβλήματος καθώς και τα  πισωγυρίσματα και τις αντίξοες συνθήκες που συναντήθηκαν στον δύσκολο δρόμο της επιτυχίας. Τελευταίες εξελίξεις ( με αρνητικές επιστολές της Ελλ. Εταιρίας Ανακύκλωσης στο αίτημα του ΦΟ.Δ.Σ.Α , την επιστολή σε ΥΠ.Ε.Κ.Α και Περιφέρεια κ.τ.λ.
– Αυτά εν συντομία γιατί ο πραγματικός χρόνος είχε περάσει εν τω μεταξύ.
– Ο λόγος δόθηκε στην ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ που με ομιλητή τον Πρόεδρο ανέπτυξε εν συντομία τόσο την κριτική απαράδεκτη ΜΠΕ όσο και την πρόταση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗς που παρέδωσε ακολούθως στο Προεδρείο. Λεπτομέρειες παραπάνω.
– Οι Δημοτικοί Σύμβουλοι εξέφρασαν μετά διαφορετικές μεν λίαν ενδιαφέρουσες δε θέσεις με κοινό όμως παρονομαστή. Ναι στην ανακύκλωση ! Όμως ο χρόνος έτρεχε τώρα. Επρεπε να βιαστούμε. Για σημαντικές επισημάνσεις, όπως των κ.κ. Ι. Μαργέτα, Τ. Λάμπρου, Α. Λυμπερόπουλου και των κ. Α. Αλεβίζου και Μαλτέζου δεν έμενε πλέον χρόνος συζήτησης ! Ο χρόνος τελείωνε σύμφωνα με τον Πρόεδρο του Δ.Σ. Επρεπε να προχωρήσουμε στην ψηφοφορία.
– Στην αντίσταση την σθεναρή των Δημοτών των Διδύμων ακούσαμε μόνο απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.
– Και κάπου σαν να μας έκλεινε κάποιος το μάτι σαν να ήθελε να μας πεί :
– Μη σκαλίζετε την ιστορία του δεματοποιητή. Πονάει !
– Και εμείς του απαντούμε με τα λόγια του Γιάννη Μανιάτη «εδώ υπάρχουν ευθύνες!» Και θα πρέπει να αναληφθούν ! Και θα έχει κόστος πολιτικό ! Και θα πληρωθεί !
– Και για να σας προλάβουμε γιατί το ακούσαμε και αυτό !
– Ακόμα και αν θέλετε να μην το έχει πει ο κ. Υφυπουργός. Δεν πειράζει.
– Το λέμε εμείς.

Περιβαλλοντικό Σωματείο
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ

 

 

Μου κινησε την περιεργεια το αρθρο που αναδημοσιευω σημερα ξεκινωντας απο την φωτογραφια του κτηριου.

Ειχα περασε την πορτα του 15χρονος αναζητωντας καποιο μερος να μαθω να παιζω σκακι.Ηταν πανω στην διαδρομη που εκανα καθημερινα με τα ποδια απο το Γυμνασιο μου (το 3ο Αρρενων)στους Αμπελοκηπους απεναντι απο το Ελενας μεχρι το σπιτι μου διπλα στον Αγ Διονυσιο.

Εξωτερικα το σπιτι δεν εχει αλλαξει σε τιποτα μισο αιωνα μετα.

Απλα τοτε ηταν φωτισμενο και γεματο μαθητικη νεολαια στο εσωτερικο του. Δεν ξερω τι δεν κολησε και ποτε τελικα δεν συνεχισα με το σκακι. Ισως ο χαρακτηρας μου . Ομως τις λιγες φορες που περασα εκ τοτε απο μπροστα παντα το θυμομουν με αναμεικτα συναισθηματα.

Το αρθρο που θα διαβασατε αφορα μια γυναικα πρωτοπορα.

Γαλλιδα πολιτης , γεννημενη στην Κορσικη, με καταγωγη σε βαθος χρονου  απο την Μανη (και ποιος ξερει πιο πισω απο που) Βενιζελικη αντικομμουνιστρια στα μεταπολεμικα χρονια υπερ της εκτελεσης Μπελογιαννη, αλλα ριζοσπαστρια φεμινιστρια στις αρχες του 20ου αιωνα (πριν γεννηθει ο ορος) και οραματιστρια για την εποχη της.

Που τα εβαλε εμπρακτα με το αντρικο θρησκευτικο επιστημονικο κατεστημενο και τελικα ανοιξε δρομο για ολες τις γυναικες με το παραδειγμα της.

Στην συνεχεια μιας και το αρθρο συνδεεται μεσα μου με το σκακι αναδημοσιευω ενα αλλο αρθρο για μια νεα κοπελα σημερα που χαραζει το δικο της δρομο ανοιγοντας οριζοντες για τις επομενες σε ενα «παιχνιδι» του μυαλου που εχει ταυτιστει με τους αντρες. Οπως παλιοτερα το καθε τι.

Θυμιζω πως το Κρανιδι χαρη σε εμπνευσμενους -ες ανθρωπους που αγαπουν και διακρινονται στο σκακι εχει μια δραστηρια νεανικη ομαδα που δεχεται και προωθει στο αθλημα νεα κοριτσια και αγορια εδω και πολλα χρονια σε αγωνες σε ολη την Ελλαδα .

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, δέντρο, ουρανός, γάμος, πίνακας και υπαίθριες δραστηριότητες

Η σκακιστικη ομαδα ειναι μερος του ΑΟΚ . η εικόνα προφίλ του Α.Ο.Κρανιδίου Τμήμα Σκάκι, Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.Δεν ειναι λιγα τα κοριτσια της πολης που εχουν περασει και διακριθει στους κολπους της. Δυστυχως δεν συνεχιζουν γιατι τα τρωει η μετεπειτα σταδιοδρομια και σπουδες. Ποτε δεν ξερεις ομως.Το σκακι για οσους το αγαπουν (και το μπορουν) ειναι ενα αθλημα μεγαλης σημασιας και καλλιεργει ηθος και χαρακτηρα. Ενισχυστε την σκακιστικη ομαδα Κρανιδιου.

Ευχομαι και το Κρανιδι καποτε να αναδειξει μια «Τσολακιδου» Ποιος ξερει ισως ειναι ηδη αναμεσα μας.

ΑΟΚ

Γυναικες ψηφιδες πετραδακια στο οικοδομημα μιας κοινωνιας οπου καθε ανθρωπος ανεξαρτητα απο φυλο φυλη θρησκεια και καθε αλλη διακριση θα συμμετεχει ισοτιμα σε μια μια κοινωνια αλληλεγγυης ανοχης ισων ευκαιριων.

Οι φωτογραφιες ειναι απο ΕΔΩ

Ιωαννα Στεφανοπολι

Στην περιοχή των Αμπελοκήπων στα σύνορα με το Κολωνάκι, δεσπόζει ένα παλιό αρχοντικό που για κάποια χρόνια φιλοξένησε την πρώτη γυναίκα (Ιωάννα Στεφανόπολι) στην Ελλάδα, που εισήχθη σε ελληνικό πανεπιστήμιο τον Σεπτέμβριο του 1890. Σήμερα το συγκεκριμένο σπίτι, βρίσκεται εγκαταλελειμμένο…

Η Στεφανόπολι ήταν κόρη του δημοσιογράφου Αντώνιου Στεφανόπολι, εκδότη της γαλλόφωνης εφημερίδας Messager d’ Athènes γεννημένου στην Κορσική από οικογένεια με καταγωγή από τη Μάνη που είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα. Ο πατέρας της, αν και δεν απαρνήθηκε ποτέ τη γαλλική του υπηκοότητα, χρησιμοποιούσε την εφημερίδα του ως όχημα για να περάσει η επίσημη ελληνική άποψη σε ένα διεθνές κοινό. Οπαδός της Μεγάλης Ιδέας, μεγάλωσε με ανάλογα ιδανικά την κόρη του.

Τα πρώτα γράμματα τα διδάχθηκε κατ’οίκον από τη θεία της, κα Σμόλτσε, μετέπειτα διευθύντρια του Παρθεναγωγείου της Παλλάδος στην Κωνσταντινούπολη. Σε ηλικία 10 ετών εισήχθη στο Ελληνικό Παρθεναγωγείο της Αικατερίνης Λασκαρίδη, όπου διακρίθηκε συστηματικά. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της επιθυμούσε να φοιτήσει σε γυμνάσιο όμως εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν Θηλέων. Ύστερα από διαβήματα της δώθηκε η άδεια να παρακολουθήσει στο σπίτι της μαθήματα του Γυμνασίου με αναγνωρισμένους καθηγητές οι οποίοι αργότερα κατέθεσαν σε ειρηνοδικείο πως είχαν διδάξει τα καθορισμένα από τον νόμο μαθήματα και της αναγνωρίστηκε απολυτήριο Γυμνασίου. Τον Ιούνιο του 1889 συμμετείχε επίσης σε απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου όπου διακρίθηκε και πήρε τον υψηλότερο βαθμό ανάμεσα σε 60 μαθητές.

Τον Σεπτέμβριο του 1890, σε ηλικία 15 ετών, ήταν μια από τρεις γυναίκες, μαζί με τις Φλωρεντία Φουντουκλή και Ελένη Ρούσσου, που έκαναν αίτηση για εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα μέχρι τότε ανάλογα αιτήματα γυναικών, που είχαν ξεκινήσει από το 1879, είχαν απορριφθεί με το αιτιολογικό πως τα δευτεροβάθμια σχολεία Θηλέων στα οποία είχαν φοιτήσει δεν ήταν κανονικά Γυμνάσια και αντιστοιχούσαν στον κατώτερο κύκλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και όχι τον ανώτερο.

https://sikam.files.wordpress.com/2020/11/985c7-efimeris_kyrion-stefanopoli_0.jpg

.
«Ιωάννα Στεφανόπολι», Εφημερίς των κυριών, έτος Δ΄, αριθ. 184, 21 Οκτωβρίου 1890

Οι αιτήσεις των άλλων δύο απορρίφθηκαν αλλά το αίτημα της Στεφανόπολι παραπέμφθηκε από τη σύγκλητο του πανεπιστημίου στη Νομική Σχολή, η οποία απεφάνθη πως δεν υπήρχε νομικό κόλλημα για την αποδοχή της αίτησης της. Η σύγκλητος όμως ήταν διχασμένη με τη Θεολογική Σχολή, σύμφωνα με αφήγηση της Στεφανόπολι, να θεωρεί το να διαβεί μια γυναίκα το κατώφλι του πανεπιστημίου ανοσιούργημα ανάλογο με το να διαβεί το κατώφλι του ιερού της εκκλησίας. Τελικά παρέπεμψε το θέμα στο Υπουργείο Παιδείας, το οποίο, κατόπιν συζητήσεων, αποφάσισε να επιτρέψει στην Στεφανόπολι να εγγραφεί στη Φιλοσοφική Σχολή. Η Στεφανόπολι φοίτησε ως επισκέπτρια για μερικούς μήνες και συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι.

Η Στεφανόπολι ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών της εργαζόταν στη Messager. Ήταν από τις πρώτες που έφεραν ενόπιον της διεθνούς γνώμης το ζήτημα της ιταλικής κατοχής των Δωδεκανήσων. Κατ’εντολή του Υπουργείου Εξωτερικών, με το οποίο συνεργαζόταν η Messager d’ Athénes, έγραψε μια σειρά άρθρων στα γαλλικά για το καθεστώς των νησιών τα οποία αναδημοσιεύτηκαν σε αρκετές εφημερίδες καθώς και ένα βιβλίο επίσης στα γαλλικά με τίτλο

 

Τα νησιά του Αιγαίου και τα προνόμια τους ενώ συνετέλεσε στο να καθιερωθεί διεθνώς για το νησιωτικό σύμπλεγμα η ονομασία Δωδεκάνησα αντί για Ανατολικές Σποράδες που ήταν το μέχρι τότε πιο διαδεδομένο. Μετά τον θάνατο του πατέρα της το 1913 της ανατέθηκε η διεύθυνση του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων(ΑΠΕ) από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Λάμπρο Κορομηλά. Μέσα από την Messager, την οποία μετέτρεψε σε ημερήσια το 1915, και το ΑΠΕ υποστήριξε την πολιτική του Βενιζέλου για προσέγγιση με την Αντάντ. Ενώ ήταν διευθύντρια του ΑΠΕ φέρεται να την προσέγγισε ο βαρώνος Σεγκ, επικεφαλής της γερμανικής προπαγάνδας στην Ελλάδα, προσφέροντας της χρήματα για να δημοσιεύει τις γερμανικές θέσεις, πρόταση που η Στεφανόπολι αρνήθηκε κάθετα.

Κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού μετέβη στη Θεσσαλονίκη για να βρίσκεται δίπλα στην Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης και εκεί ο Υπουργός Εξωτερικών Νικόλαος Πολίτης της ανάθεσε να μεταβή στο Παρίσι για να πληροφορήσει τους εκεί πολιτικούς για τα γεγονότα της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τη σύνταξη της συνθήκης των Σεβρών εξετέλεσε πολλές αποστολές για την κυβέρνηση Βενιζέλου, ο οποίος λέγεται πως την επαίνεσε λέγοντας πως η Ελλάδα θα είχε πολλά ωφέλη αν διέθετε μερικούς άντρες σαν αυτή τη γυναίκα.

Ύστερα από την ήττα της βενιζελικής παράταξης στις εκλογές του 1920 η Στεφανόπολι διέκοψε την κυκλοφορία της Messager αλλά την επανεκίνησε το 1923 μέχρι το 1941, όταν και υποχρεώθηκε από τις κατοχικές δυνάμεις να τη διακόψει εκ νέου, λίγο μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Η Messager επανήλθε στην κυκλοφορία το 1945 υπό άλλη ιδιοκτησία, με την Στεφανόπολι να συμμετέχει ως απλή συνεργάτρια. Συνέχισε να συνεργάζεται με το Υπουργείο Εξωτερικών κατά καιρούς και την περίοδο της υπόθεσης Μπελογιάννη συμμετείχε στη συγγραφή φυλλαδίου στα γαλλικά με τίτλο Le procès d’Espionnage en Grèce 15 Février-1 Mars 1951 το οποίο μετέφερε τις απόψεις της ελληνικής κυβέρνησης εν όψει της διεθνούς κατακραυγής.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της δώρισε όλη την περιουσία της στη Χριστιανική Αδελφότητα Νέων (X.A.N.). Το αρχείο της βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη.
ΠΗΓΗ: ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ  ALFAVITA  Διαβάστε περισσότερα: https://paysanias.blogspot.com/2020/11/blog-post_24.html#ixzz6endu5xY1

Τσολακιδου Σταυρουλα

Το «Γκαμπί της Βασίλισσας»

 Η Ελλάδα έχει τη δική της «βασίλισσα» στο σκάκι

Το Γκαμπί της Βασίλισσας, η αριστουργηματική σειρά επτά επεισοδίων που «σαρώνει» στο  Netflix, έφερε στο προσκήνιο ένα άθλημα που σπάνια -ειδικά στη χώρα μας- απασχολεί την επικαιρότητα: Το σκάκι.

 Η τελευταία φορά που το σκάκι έγινε η αφορμή για να γίνουν ρεπορτάζ σε ελληνικά ΜΜΕ ήταν για το …χατίρι μιας όμορφης νεαρής Καβαλιώτισσας, της Σταυρούλας Τσολακίδου που άφησε άφωνη την Ελλάδα με τα κατορθώματα της: Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Κορασίδων U14 το 2013, Παγκόσμια Πρωταθλήτρια U16 το 2015. Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στης Νεάνιδες (U18) το 2016
Το παιδί-θαύμα από την Καβάλα μεγάλωσε και το SportBubble απαντά στο ερώτημα: Που βρίσκεται σήμερα η Σταυρούλα Τσολακίδου; «Η Σταυρούλα είναι 20 ετών και παραμένει μια από τις κορυφαίες σκακίστριες στον κόσμο«, λέει στο SportBubble ο Βασίλης Θεοδωρίδης, πρόεδρος του Σκακιστικού Ομίλου Καβάλας στον οποίο αγωνίζεται η Σταυρούλα. «Αποφοίτησε με πολύ υψηλή βαθμολογία από το 1ο Λύκειο Καβάλας, είχε βαθμό απολυτηρίου 19,4 αν θυμάμαι καλά.
Πέρασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης όμως αποφάσισε να δεχθεί την Υποτροφία που της έδωσε το αμερικάνικο Κολέγιο του Σεντ Λιούις που διαθέτει ίσως την κορυφαία ομάδα σκάκι στις ΗΠΑ. Σπουδάζει ψυχολογία. Εξακολουθεί να βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα του παγκόσμιου rating(U20), ενώ στην Ελλάδα θα έλεγα πως δεν έχει αντίπαλο.
 Τι να πω για την Σταυρούλα μας; Καταπληκτικό παιδί, με αδαμάντινο χαρακτήρα. Αγάπησε το σκάκι από νεαρή ηλικία, παθιάστηκε με αυτό, ήταν πάντα μεθοδική, επίμονη. Ξεκίνησε να παίζει σε ηλικία 8 ετών, της έμαθε ο πατέρας της, συνέχισε στο σχολείο και η εξέλιξη της ήταν θα έλεγα ραγδαία. Ευτυχώς από ένα σημείο και έπειτα η αξία της αναγνωρίστηκε, κατάφερε να βρει χορηγούς και να συμμετέχει σε τουρνουά υψηλού επιπέδου στο εξωτερικό.
Τώρα βρίσκεται στο 2ο έτος στο Σεντ Λιούις. Παρακολουθεί τα μαθήματα της διαδυκτιακά εξαιτίας της πανδημίας. Νοιώθει λίγο άβολα με όλο αυτό που γίνεται με την σειρά του Netflix. Της ζητούν να μιλήσει για αυτό όμως αισθάνεται πως αυτός δεν είναι λόγος για να βρίσκεται στην επικαιρότητα», λέει ο κ. Θεοδωρίδης, πρόεδρος ενός συλλόγου(Σκακιστικός Όμιλος Καβάλας), που καλλιεργεί με συνέπεια το σκάκι για πολλές δεκαετίες , έχοντας να επιδείξει 5 πρωταθλήματα, 7 κύπελλα και πολλές πρωτιές σε τουρνουά Νέων-Παίδων-Κορασίδων.
 **Το σκάκι έχει αναγνωριστεί από την Ολυμπιακή Επιτροπή ως πνευματικό άθλημα. Στην Ελλάδα έχει ενταχθεί από το Υπουργείο Παιδείας στα Σχολικά Αθλήματα καθώς είναι ανταγωνιστικό και καλλιεργεί την ευγενή άμιλλα. Από το 1969 είναι ενταγμένο στην ΓΓΑ με δική του Ομοσπονδία(Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία, http://www.chessfed.gr) .
**«Το Γκαμπί της Βασίλισσας» του Netflix είναι μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του μεγάλου αμερικανού συγγραφέα Γουόλτερ Τίβις. Η σειρά μας μεταφέρει στην Αμερική του 1950 και του 1960 και αφηγείται την ιστορία ενηλικίωσης της Μπεθ Χάρμον, μιας σκακιστικής διάνοιας, η οποία σε ηλικία 9 ετών μένει ορφανή και μεταφέρεται σε ένα ορφανοτροφείο θηλέων στο Κεντάκι. Διθυραμβικές είναι οι κριτικές για την 24χρονη πρωταγωνίστρια της σειράς με τα μεγάλα εκφραστικά μάτια Άνια Τέιλορ-Τζόι. Το «Γκαμπί της Βασίλισσας» είναι όρος-κίνηση(σκακιστικό άνοιγμα) στο παιχνίδι.
Με την ομάδα του Σκακιστικού Ομίλου Καβάλας έχουν αγωνισθεί όλοι οι κορυφαίοι γκραν-μετρ Πρωταθλητές Ελλάδας και μέλη της Εθνικής Ομάδας, όπως οι Βασίλης Κοτρωνιάς, Χριστόδουλος Μπανίκας, Δημήτρης και Θάνος Μαστροβασίλης, Στέλιος Χαλκιάς, Στράτος Γρίβας, Σπύρος Σκέμπρης, Άννα-Μαρία Μπότσαρη, Κατερίνα Φαχιρίδου, Γιάννης Παπαϊωάννου καθώς και οι Αντώνης Παυλίδης και Σταυρούλα Τσολακίδου.

 

Οι φωτογραφιες της αναρτησης ειναι απο ΕΔΩ

Και τα αποσπασματα του Κομικ ειναι απο ΕΔΩ  εικονογραφημένο μυθιστόρημα των Θανάση Πέτρου και Δημήτρη Βανέλλη Πηγή: www.lifo.gr

Για μενα η ιστορια του Χαλεπα δεν ειναι σημαντικη μονο για το εργο του αλλα και γιατι βαζει για συζητηση το θεμα της ψυχικης ασθενειας της «τρελας» και της αντιμετωπισης της . Η καταστολη της ψυχικης ασθενειας γινοταν στο παρελθον με βιαια απανθρωπα μεσα (εγκλεισμο καθηλωση ηλεκτροσοκ κλπ ).Σημερα  με χημικη αντιμετωπιση  που ειναι  καποτε για μικρο διαστημα αναγκαια αλλα μακροχρονια εχει αλλες επιπτωσεις στο σωμα αλλα και στον ψυχικο κοσμο του ασθενους . Βλεπετε η ψυχη ειναι αερας. Δεν ρυθμιζεται δεν φυλακιζεται.Γιατι ο ασκος ανοιγει και σπερνει θυελλες . Η τεχνη η δημιουργια η πολιτικη ενασχοληση η κοινωνικοτητα ο ερωτας ειναι φαρμακα .Ποιος απο μας δεν εχει χαθει καποια στιγμη στο σκοταδι της τρελας; Πως βγηκαμε απο κει; Παμε ομως στον Χαλεπα.

Χαλεπας

Γιωργος Παπαδογιαννης

Μόλις στα 24 του είχε ήδη φτιάξει το αριστούργημα του, τότε εμφανίστηκαν και τα πρώτα σημάδια της ψυχικής του ασθένειας, πιθανώς κάποια ερωτική απογοήτευση σε συνδυασμό με κληρονομική προδιάθεση.

Η αυταρχική μάνα του θεώρησε ότι αυτή που τον τρελαίνει είναι η γλυπτική, ενώ συνέβαινε ακριβώς το ανάποδο.

Μόνο η γλυπτική θα μπορούσε να τον γλιτώσει, όπως φάνηκε αργότερα.

Του απαγόρευσε αυστηρά να ασκεί την τέχνη του.

Τον πήγανε στο εξωτερικό, αλλά δε είδαν βελτίωση.

Δέκα χρόνια βολόδερνε στην Τήνο, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κι έπειτα τον κλείσαν για 16 χρόνια στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας.

Εκεί, χωρίς φάρμακα, μέσα στη βρόμα, δεμένος με αλυσίδες, αποτρελάθηκε.

Η προσωπικότητα του αποδομήθηκε εντελώς.

Όταν πέθανε ο πατέρας του, η μάνα του τον ξαναπήρε στην Τήνο, ενώ ήταν πια 51 ετών.

Η γριά συνεχίσε να του απαγορεύει κάθε επαφή με το μάρμαρο και τη γλυπτική.

Έιχε πετάξει ανάκατα τα έργα του στο υπόγειο που το έχει κλειδωμένο.

Μερικές φορές τον έπιανε να φτιάχνει κάποια προπλάσματα κρυφά και του τα έσπαγε.

Ο μπάρμπα-Γιάννης, έτσι τον φώναζαν, στα 51 του χρόνια είχε γίνει ο τρελός του χωριού.

Έγινε νεροκουβαλητής, οι χωριανοί του έδιναν τις κατσίκες τους να τις βοσκήσει, τα παιδιά τον κοροϊδευαν κι αυτός τριγύριζε κουρελής, μαζεύοντας από χάμω τις γόπες για να τις καπνίσει.

Τα βράδια γύριζε στο σπίτι του και καθόταν αμίλητος σε μια γωνιά, για να μην τον μαλώσει η γριά μάνα του.

Η Αθήνα τον έχει ξεχάσει, το έργο του έχει τελειώσει πρόωρα.

Και γίνεται το θαύμα!

Το 1916, η μάνα του πεθαίνει.

Και τότε ο 65χρονος Γιαννούλης κάνει το απίστευτο.

Δε χύνει σταγόνα δάκρυ, δεν ακολουθεί την κηδεία της, αλλά ανοίγει το υπόγειο και αρχίζει αμέσως να δουλεύει.

Οι χωριανοί το θεώρησαν ως την αναμενόμενη αντίδραση ενός τρελού, αλλά δεν ήταν έτσι.

Η καταπιεσμένη τέχνη του εκρήγνυται.

Μέσα σε λίγους μήνες είχε θεραπευτεί εντελώς.

Η σμίλη του άρχισε να βγάζει και πάλι αριστουργήματα, και μάλιστα με μια εντελώς νέα τεχνοτροπία.

Το φαινόμενο μοναδικό.

40 χρόνια δε δούλεψε την τέχνη του, δεν ενημερώθηκε για τις εξελίξεις και ξαφνικά αναδύθηκε ένας ολοκαίνουριος καλλιτέχνης, σαν να φοιτούσε σε ένα δικό του εσωτερικό σχολείο.

Από τα 65 του χρόνια, ως τα 84 που πέθανε, έφτιαξε μια ολόκληρη σειρά από αριστουργήματα.

Αυτή ήταν η ιστορία του μπαρμπα Γιάννη, του Γιαννούλη, του τρελού του χωριού . Του Γιαννούλη Χαλέπα.

Το πρώτο του έργο, που έφτιαξε στην ηλικία των 24, βρίσκεται στο Α’ Νεκροταφείο και είναι η γνωστή σε όλους «Κοιμωμένη «.

Via elenacandies decoupage

Χαλεπας  

Βιογραφία

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς ήταν γόνος οικογένειας   φημισμένων  τηνίων μαρμαρογλυπτών.
Ο πατέρας του, Ιωάννης, και ο θείος του είχαν μεγάλη οικογενειακή επιχείρηση μαρμαρογλυπτικής με παραρτήματα στο Βουκουρέστι, την Σμύρνη και τον Πειραιά.
Ο Γιαννούλης, ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέλφια του, είχε έφεση στην μαρμαρογλυπτική και βοηθούσε τον πατέρα του στα έργα που ετοίμαζε ο τελευταίος για διάφορες εκκλησίες. Οι γονείς του τον προόριζαν για έμπορο, αλλά ο ίδιος τελικά αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική.
Από το 1869 έως το 1872, μαθήτευσε στο Σχολείον των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) με δάσκαλο τον Λεωνίδα Δρόση. Το 1873 έφυγε για το Μόναχο με υποτροφία τού Πανελλήνιου Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου με δάσκαλο τον Μαξ φον Βίντμαν (Max von Windmann).
Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Μόναχο, εξέθεσε τα έργα του Το παραμύθι της Πεντάμορφης και Σάτυρος που παίζει με τον Έρωτα, για τα οποία και βραβεύθηκε. Παρουσίασε επίσης τον Σάτυρο που παίζει με τον Έρωτα, μαζί με το ανάγλυφο της Φιλοστοργίας, στην Έκθεση των Αθηνών το έτος 1875.

Ένα από τα πιο ονομαστά γλυπτά του Γιαννούλη Χαλεπά, η Κοιμωμένη, στον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών

Το 1876 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου άνοιξε δικό του εργαστήριο. Το 1877 ολοκλήρωσε στο μάρμαρο τον Σάτυρο που παίζει με τον Έρωτα, και τον ίδιο χρόνο άρχισε να δουλεύει το πιο διάσημο γλυπτό του, την Κοιμωμένη για τον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Την Κοιμωμένη του από το πήλινο πρόπλασμα την μετέφεραν αργότερα με το γλύφανό τους στο μάρμαρο οι μαρμαρογλύπτες Χαμηλός και Αλεξάκης.

Τον χειμώνα του 1877 προς 1878, ο Χαλεπάς υπέστη νευρικό κλονισμό. Χωρίς κανέναν προφανή λόγο, άρχισε να καταστρέφει έργα του, ενώ επιχείρησε κατ’ επανάληψη να αυτοκτονήσει. Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα αίτια της ψυχασθένειάς του ήταν η τελειομανία του, η υπερκόπωση από την αδιάκοπη εργασία και ένας ατυχής έρωτας για μία νεαρή συμπατριώτισσά του, που την ζήτησε σε γάμο και οι γονείς της αρνήθηκαν να του την δώσουν. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, με την ψυχολογία και την ψυχιατρική ακόμα στα πρώτα τους στάδια, οι γονείς του Χαλεπά και οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα βαθύτερα αίτια της ψυχασθένειας του νεαρού γλύπτη. Έτσι οι γονείς του τον έστειλαν ταξίδι στην Ιταλία, για να συνέλθει, αλλά η θεραπεία ήταν μόνο πρόσκαιρη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα άρχισαν ξανά τα συμπτώματα: καταβύθιση στην σιωπή, απομόνωση, παραμιλητό και αναίτιο γέλιο.

Καθώς η κατάστασή του επιδεινώνονταν συνεχώς, το 1888, οι γιατροί διέγνωσαν «άνοια» και οι δικοί του αποφάσισαν να τον κλείσουν στο Δημόσιο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Στο Ψυχιατρείο, ο Χαλεπάς αντιμετωπίστηκε με τον σκληρό τρόπο που αντιμετώπιζαν όλους τους ψυχασθενείς την εποχή εκείνη: οι γιατροί και οι φύλακες είτε του απαγόρευαν να σχεδιάζει και να πλάθει, είτε του κατέστρεφαν οτιδήποτε εκείνος είχε δημιουργήσει και είχε κρύψει στο ερμάριό του. Λέγεται πως από όσα προσπάθησε να δημιουργήσει μέσα στο Ψυχιατρείο ένα μόνον έργο σώθηκε, κλεμμένο από κάποιον φύλακα και παραπεταμένο στα υπόγεια του ιδρύματος, όπου ξαναβρέθηκε τυχαία το 1942.

Το 1901 πέθανε ο πατέρας του και έναν χρόνο μετά η μητέρα του πήγε στο Ψυχιατρείο, για να τον πάρει πίσω μαζί της στον Πύργο της Τήνου. Στην Τήνο έζησε υπό την αυστηρή επιτήρηση της μητέρας του, η οποία πίστευε ότι ο γιος της τρελάθηκε από την τέχνη. Για τον λόγο αυτό, η μητέρα του δεν του επέτρεπε να ασχοληθεί ξανά με την γλυπτική, σε σημείο που, αν εκείνος έφτιαχνε κάτι στοιχειώδες με κάρβουνο ή πηλό, εκείνη το κατέστρεφε.

Όταν πέθανε η μητέρα του το 1916, ο Χαλεπάς είχε ξεκόψει παντελώς από την τέχνη του. Ζούσε πάμφτωχος βοσκώντας πρόβατα και φέροντας το βαρύ στίγμα του τρελού του χωριού. Βρήκε ωστόσο το κουράγιο και άρχισε ξανά να ασχολείται με την γλυπτική. Τα μέσα που διέθετε ήταν παντελώς πρωτόγονα και το επαρχιακό περιβάλλον εχθρικό προς κάθε αλαφροΐσκιωτο, αλλά εκείνος με πείσμα άρχισε να δημιουργεί, για να κερδίσει τον χαμένο χρόνο.

Το 1923, ο Θωμάς Θωμόπουλος, καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και θαυμαστής του Χαλεπά, αντέγραψε σε γύψο πολλά έργα του γλύπτη για να τα παρουσιάσει στην Ακαδημία Αθηνών το 1925. Η έκθεση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να βραβευθεί ο γλύπτης το 1927 με το Αριστείο των Τεχνών. Το γνήσιο ταλέντο του αλλά και η φήμη του τρελού γλύπτη που ξαναβρήκε τα λογικά του τον καθιέρωσαν ως τον «Βαν Γκογκ», τον «Ροντέν» ή τον «Πικάσο» των νεωτεριστών καλλιτεχνών. Το 1928 πραγματοποιήθηκε δεύτερη έκθεση έργων του στο Άσυλο Τέχνης, και το 1930, με την επιμονή μιας ανεψιάς του, ο γλύπτης αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αθήνα.

Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του κοντά στους δικούς του, πάντα δημιουργικός και «μέσα στην πανελλήνια δόξα».

Το έργο του

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς ήταν και παραμένει μια κορυφαία μορφή στην νεότερη ελληνική Τέχνη. Τα έργα του — εκ των οποίων περισώθηκαν περίπου 150 — είναι κλασικά στην σύλληψή τους.
Ωστόσο, κατά τον Στάντη Ρ. Αποστολίδη, η γεωμετρικότητα αυτών των έργων προϊδεάζει νεοτερικές τάσεις.Εκείνο πάντως που μπορεί να εκτιμήσει και ο πιο ανίδεος παρατηρητής των γλυπτών του Χαλεπά είναι η εκφραστικότητα των προσώπων και των σωμάτων — είτε πρόκειται για έναν Σάτυρο, είτε για την Μήδεια με τα παιδιά της, είτε πρόκειται για την νεαρή Κοιμωμένη. Από αυτή την άποψη ο Χαλεπάς στέκεται ισάξιος ενός Ροντέν. Το έργο του Σάτυρος που παίζει με τον Έρωτα (1877) είναι φτιαγμένο από μάρμαρο ύψους 1,35 μ. και βρίσκεται στην Εθνική Γλυπτοθήκη στην Αθήνα. Σ’ αυτό το νεανικό έργο του ο Χαλεπάς συνδυάζει την παράδοση της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής με στοιχεία από το ρομαντισμό και το ρεαλισμό.Από την άλλη πλευρά, αυτά που έλεγαν οι νεωτεριστές καλλιτέχνες και τεχνοκριτικοί του μεσοπολέμου — πως ήταν πρωτοπόρος σαν τον Πικάσο και τους κυβιστές και άλλα όμοια — μοιάζουν μάλλον υπερβολικά. Το γιατί ειπώθηκαν αυτές οι υπερβολές, θα πρέπει μάλλον να το αποδώσουμε στην προσπάθεια των νεωτεριστών να εδραιώσουν την δική τους στροφή προς την ψυχανάλυση, τον υπερρεαλισμό και όλες τις παρόμοιες καλλιτεχνικές τάσεις μέσα από το παράδειγμα του «αναρρώσαντος φρενοβλαβούς» Χαλεπά.
Πάντως η νεοελληνική γλυπτική βρήκε την κορυφαία έκφρασή της στο έργο του Γιαννούλη Χαλεπά, που εξελίχτηκε αργότερα σε έναν εντελώς προσωπικό δημιουργό μοναδικής ποιότητας.
ΛΙΦΟ
Οταν αποβιβάζεσαι στο λιμάνι της Τήνου, μία από τις πρώτες εικόνες που αντικρίζεις είναι τα τεράστια πανό με την εικόνα του Γιαννούλη Χαλεπά. Έχουν περάσει ήδη 81 χρόνια από τον θάνατό του και σε αυτόν τον μαγευτικό τόπο η προσωπικότητα του κορυφαίου καλλιτέχνη κυριαρχεί. Ειδικά στον Πύργο, τον ωραιότερο οικισμό της Τήνου και τόπο γέννησης αυτού του ιδιοφυούς καλλιτέχνη όπου, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στο διάβα της ζωής του, κατάφερε να δώσει μοναδική μορφή στο λευκό μάρμαρο. Ο Πύργος θεωρείται το κέντρο της νεοελληνικής γλυπτικής. Περπατώντας στα γραφικά καλντερίμια του, συναντάς σε κάθε σημείο τα σημάδια της τέχνης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας ή έκφρασης. Γύρω σου, τα βασικά υλικά, η πέτρα, το ξύλο, το μάρμαρο και ο πηλός.
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου του 1851 και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον σκόνης, μαρμάρου και πηλού. Ο πατέρας του Ιωάννης συγκαταλεγόταν στους μεγαλύτερους τεχνίτες του νησιού, πετυχημένος επαγγελματίας και με έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα στο Αιγαίο, στη Σμύρνη και στα παράλια της Μ. Ασίας, στο Άγιο Όρος, στο Βουκουρέστι, στη Σύρο, στην Αθήνα και στον Πειραιά. Ο αδιάκοπος ήχος των σφυριών και των μαντρακάδων πρέπει να επηρέασε σημαντικά τον Γιαννούλη, το πρώτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Από πολύ μικρή ηλικία ξεχώριζε από τα υπόλοιπα παιδιά, ενώ τα παιχνίδια του ήταν ασυνήθιστα.
Ήταν ευαίσθητος, εύθικτος και εκκεντρικός. Μεγάλωσε ανάμεσα σε σχήματα και μορφές, χαμηλούς τοίχους και σκονισμένο περιβάλλον ‒ μέσα στο πατρογονικό εργαστήριο αντιλήφθηκε ότι ήταν γεννημένος γλύπτης.   Αυτή η ιερατική μορφή της γλυπτικής ζούσε πάμφτωχα, βόσκοντας πρόβατα και φέροντας το βαρύ στίγμα του τρελού του χωριού.
Η μητέρα του Ειρήνη, το γένος Λαμπαδίτη, ήταν μια επιβλητική, αυστηρή, λιγομίλητη και καταπιεστική μητέρα. Αγαπούσε τον πρωτότοκο γιο της περισσότερο από υπόλοιπα παιδιά της, αλλά ήταν κι εκείνη που άσκησε πάνω του σοβαρή επίδραση.
Χρήστος Σαμουηλίδης, Γιαννούλης Χαλεπάς – Η τραγική ζωή του μεγάλου καλλιτέχνη», Εκδόσεις της Εστίας Όπως γράφει ο Χρήστος Σαμουηλίδης σε μια συναρπαστική και άρτια βιογραφία με τίτλο «Γιαννούλης Χαλεπάς – Η τραγική ζωή του μεγάλου καλλιτέχνη» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Εστίας, «ένα ανοιξιάτικο σούρουπο ο εφτάχρονος Γιαννούλης δεν γύρισε σπίτι του. Μπήκε κρυφά στο εργαστήρι του πατέρα του και κάθισε σε μια γωνιά, αθέατος, για να τον παρακολουθεί στη δουλειά του (…). Ξαφνικά όμως φάνηκε μπροστά στην πόρτα η μητέρα του. Η κυρα-Ρήνη τον τράβηξε βίαια προς το σπίτι και κατόπιν άρχισε αμέσως να τον δέρνει αλύπητα (…) Ο Γιαννούλης έβαλε τα κλάματα από τον πόνο και προσπάθησε πάλι να της ξεφύγει, αλλά η μάνα του τον κρατούσε γερά από το χέρι και συνέχιζε να τον ξυλοκοπά». Η τιμωρία, ο φόβος και οι απειλές τον οδήγησαν στην άρνηση της αγάπης του για εκείνη. Η τρυφερότητα της σχέσης μητέρας – παιδιού είχε εξελιχθεί σε μίσος. Η μητέρα του ήταν αποφασισμένη να μην αφήσει τον γιο της να γίνει μαρμαράς. Είχε άλλες φιλοδοξίες για τον Γιαννούλη, θεωρούσε τη δουλειά του μαρμαρά κατώτερη. Κατά τη διάρκεια των σχολικών ετών η επίδοσή του στα μαθήματα ήταν άριστη και είχε ξεκινήσει να ξετυλίγει τις δεξιότητές του. Για πολύ καιρό δεν ξαναμπήκε στο εργαστήρι του πατέρα του, αλλά εξακολουθούσε να πηγαίνει σε άλλα εργαστήρια του χωριού.
  Ο Γιαννούλης Χαλεπάς δουλεύει το έργο «Σάτυρος και Έρωτας». Στον λαιμό του φοράει το κομπολόι του, 1931.
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς δουλεύει το έργο «Σάτυρος και Έρωτας». Στον λαιμό του φοράει το κομπολόι του, 1931.
Τα καλοκαίρια η θάλασσα ήταν εκείνη που τον γοήτευε, τα παιχνίδια στην παραλία του Πάνορμου, τα μπάνια και οι βουτιές στα βραχάκια. Μια άλλη αγαπημένη του συνήθεια ήταν οι βόλτες με τους φίλους του στα περιβόλια της Λαγκάδας. Αργότερα, το 1869, όλη η οικογένεια πήγε στην Αθήνα για να παρακολουθήσει ο Γιαννούλης μαθήματα γλυπτικής στο Πολυτεχνείο.
Ήταν η εποχή που ξυπνούσε το πρωί γεμάτος όνειρα, επιθυμίες και ελπίδες. Ήταν μια περίοδος που ανυπομονούσε να βρει έκφραση το ταλέντο του και να αναπτύξει το πάθος του για δημιουργία. Δάσκαλός του ήταν ο Ελληνοβαυαρός Λεωνίδας Δρόσης. Αποφοίτησε με άριστα το 1872. Ήταν μόλις είκοσι ενός ετών.  
Έναν χρόνο μετά, το 1873, με υποτροφία του Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας της Τήνου, πήγε στο Μόναχο, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Εκείνη την περίοδο στην τέχνη επικρατούσε ο κλασικισμός της αρχαίας Ελλάδας. Δάσκαλός του ήταν ο διάσημος γλύπτης Μαξ φον Βίντμαν. Κατά τη παραμονή του στο Μόναχο δεν είχε σημαντικούς έρωτες ούτε και πολλές φιλίες, πέρα από τη γνωριμία με έναν συμφοιτητή του, τον Γιώργο Κωνσταντινίδη. Ο μοναδικός του έρωτας ήταν η Μαριγώ Χριστοδούλου.   Στο Μόναχο εξέθεσε τα έργα του «Το παραμύθι της Πεντάμορφης» και «Ο Σάτυρος που παίζει με τον Έρωτα», για τα οποία και βραβεύτηκε με το Χρυσό Μετάλλιο. Τον «Σάτυρο που παίζει με τον Έρωτα» τον παρουσίασε μαζί με το ανάγλυφο της «Φιλοστοργίας» σε έκθεση στο Ζάππειο, στην Αθήνα. Η υποδοχή που του επιφυλάχθηκε ήταν ανεξήγητα αρνητική. Όπως σημειώνει ο Χρήστος Σαμουηλίδης στο βιβλίο του, αυτή ήταν η τέταρτη φορά που ο Γιαννούλης Χαλεπάς πληγωνόταν από την πατρίδα του. Η πρώτη ήταν όταν του έκοψαν την υποτροφία στο μισό, η άλλη όταν καθυστέρησε για έναν χρόνο και η τρίτη όταν διακόπηκε. Γι’ αυτό, στις αρχές της άνοιξης του 1876 επέστρεψε στην Αθήνα και άνοιξε το δικό του εργαστήριο.   Ο Γιαννούλης Χαλεπάς με τον διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης Ζαχαρία Παπαντωνίου το 1924 στον Πύργο.
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς με τον διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης Ζαχαρία Παπαντωνίου το 1924 στον Πύργο.
Δεν άργησε να επισκεφθεί το χωριό του με τη σκέψη ότι εκεί θα συναντούσε την αγαπημένη του και συγχωριανή του Μαριγώ. Η αγάπη του για εκείνη είχε παραμείνει άσβεστη, παρ’ όλη την απόσταση. Η φιγούρα της ήταν μονίμως παρούσα στο μυαλό του. Λίγο πριν από την επιστροφή του στην Αθήνα, αποφάσισε να πάει στο σπίτι των Χριστοδούλου για να ζητήσει το χέρι της. Του το αρνήθηκαν και αυτή η απόρριψη καθόρισε τη ζωή του. Στο προσωπικό του ημερολόγιο ως μια αξεπέραστη πληγή. Αυτός ο ανεκπλήρωτος έρωτας θα σηματοδοτούσε την αρχή της κατάρρευσής του. Τον Γενάρη του 1878 τον επισκέφθηκε στο εργαστήριό του στην Αθήνα μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Ήταν η μητέρα της Σοφίας Αφεντάκη που είχε φύγει από τη ζωή μόλις στα 18 της χρόνια από φυματίωση. Η γυναίκα αυτή ζήτησε από τον Γιαννούλη Χαλεπά ένα ταφικό μνημείο με το άγαλμα της κόρης της. Αυτό το αριστούργημα της νεοελληνικής γλυπτικής καταγράφηκε ως το κορυφαίο έργο του. Παραμένει αξεπέραστο, στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας. Αυτό το έργο προκάλεσε τον φθόνο των ομοτέχνων του. Ο θρίαμβος της «Κοιμωμένης» σκεπάστηκε από απόλυτη σιωπή. «Αυτή η ύπουλη παρατεταμένη νηνεμία γύρω του τού γύρισε τα μυαλά ανάποδα. Τον εξόντωσε» γράφει ο Χρήστος Σαμουηλίδης. Τα πρώτα συμπτώματα του ψυχικού του κλονισμού είχαν αρχίσει να εμφανίζονται. Κάθε έργο του το κατέστρεφε. Η κατάστασή του δεν βελτιώθηκε, έτσι, ύστερα από δέκα χρόνια, επέστρεψε στην Τήνο. Ένα ενδιάμεσο ταξίδι στην Ιταλία δεν στάθηκε ικανό να τον βοηθήσει. Μικροί περίπατοι στο χωριό, στα ψηλά βουνά, στους κρυφούς όρμους και το ατελείωτο αγνάντι στο πέλαγος μονοπωλούσαν την καθημερινότητά του στο κυκλαδίτικο νησί.
Δίπλα στο γλυπτό του «Η Γενοβέφα και οι Δήμιοί της», Τήνος, 1930 (Αρχείο Κ.Π.Καλαϊντζίδη)
  Δίπλα στο γλυπτό του «Η Γενοβέφα και οι Δήμιοί της», Τήνος, 1930 (Αρχείο Κ.Π.Καλαϊντζίδη) Το 1888, μετά από αρκετές κρίσεις και απόπειρες αυτοκτονίας, ο γλύπτης εισήχθη στο Φρενοκομείο της Κέρκυρας ως «πάσχων από άνοιαν». Κενές μέρες, άκαρπες ώρες και άσκοπες εβδομάδες. Το βλέμμα του ήταν μονίμως απλανές και μελαγχολικό. Η σκέψη του σε ακινησία και ο κόσμος του περιτριγυρισμένος από ένα απέραντο σκοτάδι. Τη μονοτονία του έσπασε ένα γράμμα από τη μητέρα του, στο οποίο τον πληροφορούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει. Όταν το διάβασε, έκλαψε αρκετή ώρα.  
16.10.2018 12 σπάνια ντοκουμέντα για τον Γιαννούλη Χαλεπά από το ψηφιοποιημένο αρχείο της Εθνικής Πινακοθήκης
Στο απαρχαιωμένο Φρενοκομείο της Κερκύρας δεν τον επισκέφθηκε ποτέ κανείς οικείος, πέρα από τον παλιό του φίλο Γιώργο Κωνσταντινίδη.
Στους λόγους του εγκλεισμού του αναφέρονταν: «Από τον γέλωτα άνευ λόγου, τους φόβους, την επιθετικότητα κατά του πατρός και των οικείων του, τις απόπειρες αυτοκτονίας». Σημειωνόταν ότι: «Έπασχεν από ονειρώξεις, συνεπεία των οποίων ήταν οι αυνανισμοί εξ αποτυχόντος έρωτος».  
Εκεί παρέμεινε 13 έτη, 10 μήνες και 27 ημέρες, ως τις 6 Ιουνίου του 1902, οπότε τον παρέλαβε η μητέρα του ως «ήσυχο».
Διαβαζουμε για το φρενοκομειο της Κερκυρας
Εκείνη θεωρούσε ακόμα τη γλυπτική υπαίτια για την ασθένεια του γιου της και γι’ αυτό διέλυσε οποιαδήποτε δημιουργία του. Με την έξοδό του και την επιστροφή του στον Πύργο ο Γιαννούλης Χαλεπάς ήταν για τους συγχωριανούς του ο «τρελός του χωριού». Στράφηκε στη βοσκή των ζώων και σε αγροτικές εργασίες.
Ο ίδιος έγινε μια απόκοσμη μορφή, σκιά του εαυτού του. Είχε πλέον αποκοπεί από την τέχνη που αγαπούσε, τη γλυπτική. Μόλις ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Θωμάς Θωμόπουλος έμαθε ότι ο Γιαννούλης βγήκε από το φρενοκομείο, τον επισκέφθηκε στην Τήνο και συγκλονίστηκε από την κατάσταση που αντίκρισε.
Ο σπουδαίος ποιητής Κωστής Παλαμάς, το 1915, στην εφημερίδα «Εμπρός», θα γράψει για τον Χαλεπά πως «το φως της τέχνης έπαυσεν να φωτίζει τον δρόμο του» και «απέμεινε ζωντανόνεκρος» να «βόσκει γίδια» στον γενέθλιο τόπο του.  
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς στην Ακρόπολη το 1930 με την Ειρήνη Χαλεπά, την αδελφή της, Μαριάνθη Κουβαρά, και τη μικρή Κατερίνα Χαλεπά. Δωρεά Μύρωνα Μπικάκη
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς στην Ακρόπολη το 1930 με την Ειρήνη Χαλεπά, την αδελφή της, Μαριάνθη Κουβαρά, και τη μικρή Κατερίνα Χαλεπά.
Δωρεά Μύρωνα Μπικάκη Πράγματι, αυτή η ιερατική μορφή της γλυπτικής ζούσε πάμφτωχα, βόσκοντας πρόβατα και φέροντας το βαρύ στίγμα του τρελού του χωριού. Τον επόμενο χρόνο η μητέρα του πέθανε ξαφνικά, ενώ είχε θρηνήσει ήδη τον θάνατο δύο παιδιών της, της Κατερίνας και του Πραξιτέλη. Δίπλα στη σορό της μητέρας του ο Γιαννούλης στεκόταν αδιάφορα, υποτονικά και με απάθεια. Κάποια στιγμή, ενώ ήταν άφαντος, τον βρήκαν στο υπόγειο, όπου είχε αρχίσει να πλάθει τον πηλό. Φέρεται να είπε στις ανιψιές του που μοιρολογούσαν: «Σωπάστε κι εγώ θα πιάσω την τέχνη να δουλεύω». Αισθανόταν πια ελεύθερος. Βέβαια, ο σπαραγμός του είχε έλθει ετεροχρονισμένα. Στις αρχές του επόμενου έτους ένιωθε αρκετή αυτοπεποίθηση για να ξεκινήσει μια νέα, μοναχική ζωή στο σπίτι του στον Πύργο. Ο Θωμάς Θωμόπουλος αντέγραψε πολλά έργα του το 1923 και τα παρουσίασε μετά από δύο χρόνια στην Ακαδημία Αθηνών. Από την έκθεση αυτή το 1927 ο Χαλεπάς βραβεύτηκε με το Αριστείο των Τεχνών. Στα 76 του χρόνια ο σπουδαίος καλλιτέχνης θα αναγνωριστεί δημοσίως και θα καταφέρει να γίνει αποδεκτός από τον πνευματικό κόσμο. «Όλα έρχονται καθυστερημένα» θα πει στον εαυτό του, ανήμπορος πλέον να χαρεί τη δόξα και την ευτυχία.
Το 1930, η ανιψιά του Ειρήνη Χαλεπά τον προτρέπει να εγκατασταθεί στο σπίτι της, στη Νεάπολη, στην οδό Δαφνομήλη 35. Ο ιδιοφυής γλύπτης θα βρεθεί στην Αθήνα όπου θα εργαστεί εντατικά. Αγαπημένα θέματα που επαναλαμβάνει είναι η «Μήδεια», ο «Σάτυρος και ο Έρως» και το «Παραμύθι της Πεντάμορφης». Ήταν πλέον μια αναγνωρισμένη προσωπικότητα των τεχνών.  
Επίσκεψη του Γιαννούλη Χαλεπά στην «Κοιμωμένη», του Αύγουστο του 1930. Μαζί του οι ανιψιές του Ειρήνη Χαλεπά και Ευτυχία και Μαριάνθη Κουβαρά. Δωρεά Μύρωνα Μπικάκη
Στις 27 Αυγούστου του 1930 αποφάσισε να επισκεφτεί την «Κοιμωμένη» του. Ένα αναπάντεχο πλήθος απ’ όλη την Αθήνα δημιούργησε το αδιαχώρητο στην είσοδο και στο προαύλιο του Α’ Νεκροταφείου, σε τέτοιο σημείο που χρειάστηκε να επέμβει η αστυνομία για να μεταβεί στο σημείο ο καλλιτέχνης. Πενήντα δύο χρόνια μετά τη δημιουργία του, ο Χαλεπάς θα συναντούσε το θρυλικό έργο του. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη και η εσωτερική του ταραχή εμφανής. Κατά την επιστροφή τους από το νεκροταφείο στο σπίτι η ανιψιά του τον ρώτησε αν ίσχυαν οι φήμες ότι αγαπούσε τη Σοφία Αφεντάκη. Εκείνος αποκρίθηκε τότε ότι αγάπησε μόνο τη Μαριγώ. Ένα ειδύλλιο αγνό και βαθύ. Τελικά, εκείνη παντρεύτηκε κάποιον άλλον ‒ ο πατέρας της και μερικοί συγγενείς έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτό.
Στη Δαφνομήλη 35 (Νεαπολη Εξαρχειων Αγ Νικολαος )έμεινε τα τελευταία οκτώ χρόνια της ζωής του.
Τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν, ενώ τα γηρατειά και η κούραση ήταν εμφανή. Μια ημιπληγία νέκρωσε το δεξί του χέρι. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1938 ο Γιαννούλης Χαλεπάς θα αφήσει την τελευταία του πνοή, έχοντας δίπλα του τα αγαπημένα του πρόσωπα. Συνολικά, τα έργα του που σώζονται ως σήμερα υπολογίζονται περίπου σε 150, που περιλαμβάνουν γλυπτά αλλά και πολλά σχέδια και σκίτσα.
  To υπνοδωμάτιο του Γιαννούλη Χαλεπά στο σπίτι του στον Πύργο της Τήνου. Φωτο: Σπύρος Στάβερης Στο σπίτι του Πύργου η παρουσία του Γιαννούλη Χαλεπά παραμένει έντονη. Φωτο: Σπύρος Στάβερης
Αυτή η ασκητική μορφή υπήρξε το σύμβολο της δύναμης του ταλέντου αλλά και της τραγικής μοναξιάς του ασυμβίβαστου καλλιτέχνη. Γνώρισε την απόρριψη, την απογοήτευση, τα υποτιμητικά βλέμματα, την απαξίωση και την περιθωριοποίηση. Όταν τελικά βίωσε τη δόξα, την πανελλήνια αναγνώριση και την πανθομολογούμενη εκτίμηση ήταν πια αργά. Σήμερα, στον Πύργο, σε κάθε γωνιά του σπιτιού-μουσείου, κυριαρχεί το πνεύμα του μεγαλοφυούς γλύπτη, ο οποίος μια ζωή έπλαθε και σμίλευε. Ο πηλός του πάντοτε επιθυμούσε να πάρει ψυχή. Τα αθέατα μυστήρια της ύπαρξης και τα ανθρώπινα πάθη αποτέλεσαν τα βασικά συστατικά της έμπνευσής του, ενώ η ελληνική μυθολογία ήταν το κύριο εργαλείο αυτής της ιδιοφυΐας. Σκληρές δοκιμασίες, ερωτική απογοήτευση, δυσμενές κοινωνικό περιβάλλον, ψυχοπάθεια, καλλιτεχνική αδράνεια, φθόνος, συγκρούσεις με την οικογένεια και την κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά, το όνομα αυτού του ανθρώπου εγγράφεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα της ιστορίας της τέχνης.
Στο σπίτι του Πύργου η παρουσία του Γιαννούλη Χαλεπά παραμένει έντονη: τα κρεμασμένα ρούχα, τα ιδιόχειρα σημειώματα, οι οικογενειακές φωτογραφίες, οικιακά σκεύη, τα προσωπικά του αντικείμενα, το υπνοδωμάτιο και το εργαστήριό του θυμίζουν τη μυθιστορηματική ζωή του κορυφαίου Έλληνα γλύπτη και πρωτοπόρου του ευρωπαϊκού μοντερνισμού. Πήρα τον δρόμο για τον γειτονικό Πάνορμο. Οι σκέψεις μου ακόμη κυριαρχούνταν από τη συναρπαστική πορεία αυτής της ιδιαίτερης και μυθικής περίπτωσης. Το τηνιακό τοπίο με τις απόκρημνες κορφές και τους γυμνούς βράχους, τις καταπράσινες ανοιξιάτικες πλαγιές και τα κλιμακωτά χωράφια, τις πεζούλες και τη φύση επιβεβαιώνουν ότι ο Γιαννούλης Χαλεπάς είναι ο ποιητής της σμίλης και ο εθνικός μας γλύπτης. Ένας θρύλος που αφιέρωσε όλη του τη ζωή του στην τέχνη της γλυπτικής.   Ο Χαλεπάς ανάμεσα σε χορεύτριες, στην οικία της οδού Δαφνομήλη  
Info Η εξαιρετική βιογραφία «Γιαννούλης Χαλεπάς – Η τραγική ζωή ενός μεγάλου καλλιτέχνη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Εστίας (συμπληρωμένη από φωτογραφίες από τη ζωή και το έργο του Τηνιακού καλλιτέχνη και με εκτενή βιβλιογραφία). Πηγή: www.lifo.gr 

Ο Ακις ειναι παιδί μιας  απο τις λίγες   Εβραικες  Θεσσαλονικιωτικες οικογενειες που γλύτωσαν το ολοκαυτωμα.Από τους 46.091 θεσσαλονικείς Εβραίους που μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επέστρεψαν μόνο 1950, δηλ. ένα ποσοστό 4% περίπου. Δεν εκαψαν τους γονεις αυτου του «Οβριου» οι ναζι.Ουτε πραγματικά ούτε τελετουργικά όπως συνηθιζει «παραδοσιακα» μερος της Ελληνικης κοινωνιας.

O Ακις δεν είναι απόγονος του Περικλή δεν έχει «Ελληνικό DNA» . Οι πρόγονοί του ηρθαν στην Θεσσαλονίκη Σεφαραδιτες της Ισπανίας πριν πεντακόσια χρόνια.

Ο Ακις λοιπόν γεννήθηκε το 1961 στην Θεσσαλονίκη τελείωσε το Αριστοτέλειο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο  (δημόσια πανεπιστήμια που οι δεξιοί απαξιωνουν)δουλεψε μεχρι τα 34 του χρονια στην πολη του , εφυγε για να κανει καριερα εξω και σήμερα 25 χρονια μετα μεγάλο στέλεχος της πολυεθνικής που μαλλον ανακαλυψε το εμβολιο για τον SARS2 ετοιμάζεται να ανοίξει ενα απο τα παγκόσμια  εξη εργαστήρια της πολυεθνικής  στην Θεσσαλονίκη που θα απασχολήσει 200 επιστήμονες.

Η οικογένεια του ζει στη Θεσσαλονίκη και το εξοχικό του είναι στη Χαλκιδική.Θα μπορούσε να είναι το εξοχικο του και στην πανέμορφη Ερμιονιδα απο οπου καταγεται η κ Βαρδινογιαννη που τον τιμά στην τελετή μαζί με τον πρέσβη των ΗΠΑ, γιατί οχι;

Και μετά μου λέτε γιατί είμαι εναντίον της γιορτής του καψίματος του Οβριου.Θα καλούσε τον κ Μπουρλα κάποια  τοπική κοινωνία να παρακολουθήσει αυτη την γιορτη σαν τιμώμενο πρόσωπο σαν επιφανή Έλληνα επιστήμονα  που τιμά την χωρα του πάγκοσμια;

Πάντως για να μην ξεχνιόμαστε αντί καπιταλιστές αναγνώστες μου για στελέχη πολυεθνικών μιλάμε.Για κέρδη και ζημιές.Στο δικό τους σύστημα τέτοιες συναλλαγές δεν είναι μόνο ηθικές και νόμιμες αλλά και προϋπόθεση ανέλιξης.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Pfizer Άλμπερτ Μπουρλά, υπέβαλε αίτημα να πουλήσει μετοχές της εταιρείας του, αξίας εκατομμυρίων δολαρίων, την ημέρα που ο φαρμακευτικός κολοσσός ανακοίνωσε τα θετικά στοιχεία για το εμβόλιο κατά του κορονοϊού που αναπτύσσει σε συνεργασία με τη γερμανική BionTech, σύμφωνα με το CNN.

Η μετοχή της εταιρείας πήρε την ανιούσα όταν οι Pfizer και BioNtech ανακοίνωσαν ότι, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία, το εμβόλιό τους είναι αποτελεσματικό κατά περισσότερο από 90%.

Η συναλλαγή ήταν μέρος ενός τακτικού προγράμματος του Μπουρλά για περιοδικές πωλήσεις μετοχών της Pfizer.

Σύμφωνα με το CNN, o Μπουρλά πούλησε 132.508 μετοχές της Pfizer στα 41,94 δολάρια, που αντιστοιχεί  σε έσοδα σχεδόν 5,6 εκατ. δολαρίων.

Όταν ρωτήθηκε εάν η Pfizer και ο Μπουρλά σκέφτηκαν να ακυρώσουν την πώληση μετοχών, ώστε να μην δοθεί η εντύπωση ότι ο Μπουρλά «εξαργυρώνει» τα καλά νέα, η εκπρόσωπος διευκρίνισε ότι «αυτά είναι προκαθορισμένα σχέδια τα οποία διαχειρίζεται τρίτος διαχειριστής μετοχών».

Ένα άλλο στέλεχος της Pfizer, η εκτελεστική αντιπρόεδρος Sally Susman, επίσης πούλησε μετοχές τη Δευτέρα στο πλαίσιο προκαθορισμένου σχεδίου. Συγκεκριμένα, πούλησε 43.662 μετοχές στην ίδια τιμή με τον Μπουρλά, των 41,94 δολαρίων, με συνολική αξία συναλλαγής που ξεπέρασε τα 1.8 εκατ. δολάρια.

A Greek to Save the World: Who is Pfizer CEO Albert Bourla?

Pfizer’s brand-new Covid-19 vaccine, which has 90 percent effectiveness, has proven to be the biggest, most optimistic news by far in a year of mostly jaw-droppingly awful news. The much-anticipated discovery brought to the limelight the name of the pharmaceutical company’s Chairman and CEO, Albert Bourla.

Dr. Bourla is a Thessaloniki native who left Greece at the age of 34 to pursue a career in the pharmaceuticals industry. Born in the northern Greece city on October 21, 1961, he is part of the long history of the Sephardic Jews of Thessaloniki.

The Bourla family arrived in Thessaloniki from Spain about six centuries ago. As jewelers, they created and sold diamonds, jewelry and watches throughout the Balkans, and built two important buildings in the city, one of which is the Moroccan Mansion. Albert Bourla is a descendant of the few survivors of the Jewish community of the city which was almost completely wiped out by the Nazis during World War II.

After graduating from high school Bourla went on to study at the Aristotle University of Thessaloniki. He graduated with a PhD in veterinary medicine and worked as a veterinarian for a time. He joined Pfizer in 1993, first serving as a doctor of veterinary medicine and technical director for the company’s animal health division in Greece.

At the age of 34 he left Thessaloniki with his wife to join Pfizer Europe and work in several positions, coming to live in four different countries. He served as Pfizer’s Animal Health division president for Europe, Africa and Middle East during 2005–2009, followed by the Europe, Africa, and Asia Pacific division during 2009–2010. He also worked as Group President of Pfizer’s Global Vaccines, Oncology and Consumer Healthcare business.

After working for Pfizer for 25 years, he was promoted to Chief Operating Officer (COO) on January 1st 2018, and on January 1st 2019 he became Pfizer’s Chief Executive Officer.

In addition to serving on the boards of Pfizer and the Pfizer Foundation, Bourla has served on the boards of the Biotechnology Innovation Organization, Catalyst, the Partnership for New York City, and the Pharmaceutical Research and Manufacturers of America. He is also a member of The Business Council and the Business Roundtable.

In April of 2019, Bourla was presented with the award for the most “Preeminent Greek Leader” of the global pharmaceutical industry by United States Ambassador to Greece Geoffrey R. Pyatt, at the Prix Galien Greece Awards ceremony.

In the Spring of 2020, Bourla began to devote all his efforts to Pfizer’s development of a possible vaccine against Covid-19. By late July of 2020, the company was among top developers of a potential vaccine, in partnership with the German firm BioNTech. In November, the Pfizer vaccine was proven to be 90 percent effective against the coronavirus.

Despite spending most of his time in board meetings and traveling, Bourla has never forgotten his hometown and his summer home in Halkidiki, which he bought in 2009. He also cares a great deal about all the important developments in his native country and he follows Greek news closely.

He says that despite living in New York City, everything about him is still Greek. And he tries to pass that love of country and heritage on to his children, who only know Greece from spending their summer vacations there.

“Akis”

In his native Thessaloniki, which Bourla calls the “epicenter of his life,” he is still known as “Akis” to his family, his many friends, and fellow university professors and alumni. His sister and her children, as well as his in-laws, still live in Thessaloniki and he maintains strong family ties with them.

Every summer Bourla returns to Thessaloniki and he joins his friends in Chalkidiki at every opportunity.

When the Aristotle University of Thessaloniki awarded the great scientist for his contributions to medicine, Professor of Medicine Dimitris Kouvelas said that the award does not go to “Dr. Albert Bourla” but to “Akis”: “I praise our own Akis, our peer, our compatriot, the Salonika dude, the child that used to play like all downtown children at Navarinou Square.”

Bourla has said that he believes that there is great talent in his field in Greece and he has invested his own talents and time into the establishment of a digital hub for Pfizer in Thessaloniki, which will begin operating soon with a staff of approximately 200.

The center will be one of just six such facilities that Pfizer will establish all over the world.

The digital research hub will focus on artificial intelligence and data analysis, helping to develop technology that can be incorporated into Pfizer’s development pipeline of medicines and vaccines.

 

Δεν συμφωνουσα παντα με τον Δελαστικ στις αναλυσεις του.Αλλα ηταν σοβαρες.Και ο ιδιος εγραψε με αξιοπρεπεια την ιστορια του μεχρι το τελος.

Σιγουρα η απωλεια του ειναι δυσαναπληρωτη.

Απεβίωσε ο Γιώργος Δελαστίκ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2020 10:23 Συντάκτης:
Απεβίωσε ο Γιώργος Δελαστίκ

Έχασε τη μάχη με τη ζωή ο Γιώργος Δελαστίκ το πρωί της 15ης Οκτωβρίου 2020.Ο Γιώργος Δελαστίκ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου 1952. Σπούδασε ηλεκτρολόγος–μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Πάτρας.

Ξεκίνησε να δουλεύει στη δημοσιογραφία το 1979. Εργάστηκε στις εφημερίδες Ριζοσπάστης, Πρώτη, Το Παρόν, Καθημερινή, Ελευθερία Λάρισας και Έθνος (απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 2015) και στο περιοδικό Επίκαιρα. Το 1989 ίδρυσε το μηνιαίο περιοδικό Πριν στο οποίο διετέλεσε διευθυντής και στη συνέχεια στην εφημερίδα Πριν. Εργάστηκε επίσης ως αναλυτής στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα: Δίαυλος 10, ΑΝΤ1 και MEGA.

Πραγματοποίησε δημοσιογραφικές αποστολές σε δεκάδες χώρες του κόσμου. Έγραψε πέντε βιβλία (Το τέλος των Βαλκανίων, Αποκάλυψη Τώρα – Ο δρόμος προς τη μονοκρατορία, Η νέα Γιάλτα, Συνωμοσία στη Μεσόγειο, Αφγανιστάν) και συμμετείχε σε πολλά άλλα.

Από φοιτητής εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα κι έγινε μέλος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Το 1989 αποχώρησε διαφωνώντας με την κυβέρνηση Τζαννετάκη και την ηττοπάθεια του κόμματος και πήρε ενεργά μέρος στη συγκρότηση του ΝΑΡ και των μετωπικών σχημάτων που εν συνεχεία δημιουργήθηκαν. Ήταν υποψήφιος βουλευτής σε πολλές αναμετρήσεις με τα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Αντιπολίτευσης, του ΜΕΡΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τα τελευταία χρόνια της ενεργού πολιτικής του δράσης συμμετείχε και συνέβαλε με τις ιδέες και τη γνώση του στις προσπάθειες και τις αναζητήσεις για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό σχέδιο.

Ο Γιώργος Δελαστίκ όλα τα χρόνια της ζωής του παρέμεινε σταθερός στην ιδεολογία του ως κομμουνιστής και εργάστηκε με αξιοπρέπεια. Μέσα από την αρθρογραφία του πάλεψε ενάντια στη φτώχεια και την αδικία, τίμησε τους λαϊκούς αγώνες και την Αριστερά που μάχεται και αναζητά. Λόγω της ανυποχώρητης στάσης του απολύθηκε από τις εφημερίδες Πρώτη το 1989 και Καθημερινή το 2007. Με το παράδειγμα και την ηθική του ακεραιότητα ενέπνευσε πολλούς νέους δημοσιογράφους να ακολουθήσουν το επάγγελμα της μαχόμενης δημοσιογραφίας.

Αθήνα, 15 Οκτωβρίου 2020

Απρίλιος 2021
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.412.003

Αρχείο

RSS Ερμιονιδα μας αρεσει δεν μας αρεσει

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS arcadia portal

  • Υφ. Αγροτικής Ανάπτυξης από Τρίπολη: Θα δοθούν αποζημιώσεις για τον παγετό (pics,vid) 21 Απριλίου, 2021
    Σύσκεψη για αγροτικά θέματα στην Τρίπολη Στην Τρίπολη περιόδευσε ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Ιωάννης Οικονόμου την Τετάρτη 21 Απριλίου, ύστερα από πρόσκληση του περιφερειάρχης Π. Νίκα. Πρώτος σταθμός της επίσκεψής του ήταν τα κτήματα με τις αχλαδιές, μηλιές, κερασιές, αμυγδαλιές και άλλα δέντρα που επλήγησαν από τον πρόσφατο παγετό. Ο κ. Οι […]
  • Ο χρόνος απόκτησης διδακτορικού τίτλου ως πλασματικός χρόνος ασφάλισης 21 Απριλίου, 2021
    Στο πλαίσιο λειτουργίας των εξ αποστάσεως υπηρεσιών πληροφόρησης του Δικτύου Πληροφόρησης και Συμβουλευτικής Υποστήριξης και Ενδυνάμωσης Εργαζομένων και Ανέργων, δημοσιεύεται κείμενο πληροφόρησης της ενότητας «Ασφαλιστικά Θέματα» με τίτλο "Ο χρόνος απόκτησης διδακτορικού τίτλου ως πλασματικός χρόνος ασφάλισης" στο οποίο παρουσιάζονται συνοπτικά οι […]
  • Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης: Τα παιδιά ρωτούν για τα παιδικά χρόνια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (vid) 21 Απριλίου, 2021
    Τα παιδιά ρωτούν το Πολεμικό Μουσείο/Παράρτημα Τρίπολης, για τα παιδικά χρόνια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ανοιχτό παράθυρο επικοινωνίας παιδιών με το Πολεμικό Μουσείο/Παράρτημα Τρίπολης. Τα παιδιά ρωτούν διευθυντή του Πολεμικού Μουσείου Τρίπολης Δημήτρη Φωτόπουλο, γγια τα παιδικά χρόνια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, και εκείνος απαντά. Ειδήσεις: ΑρκαδίαΠολιτισμός […]
  • Υπόθεση Λιγνάδη: Έρευνα και για τέταρτο βιασμό ανήλικου αγοριού 21 Απριλίου, 2021
    Για έναν τέταρτο βιασμό ανήλικου αγοριού ερευνάται από την Εισαγγελία ο προφυλακισμένος σκηνοθέτης Δημήτρης Λιγνάδης. Καταγγέλλων είναι ένας 24χρονος άνδρας, ο οποίος αυτοβούλως είχε εμφανιστεί, τον περασμένο Μάρτιο, στην ανακρίτρια που διερευνά την υπόθεση και είχε καταγγείλει ότι βιάστηκε από τον σκηνοθέτη δύο φορές, πριν από 7 χρόνια. Η ανακρίτρια διαβίβα […]
  • Πελοπόννησος: Πρόστιμο 3.000 ευρώ σε ιδιοκτήτη καφέ - μπαρ 21 Απριλίου, 2021
    Εντατικοί έλεγχοι πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα από τις Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας για την εφαρμογή των μέτρων αποφυγής και περιορισμού της διάδοσης του κορωνοϊού. Χθες, Τρίτη 20 Απριλίου πραγματοποιήθηκαν σε όλη την επικράτεια 61.674 έλεγχοι, από τους οποίους οι 7.250 στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος». Βεβαιώθηκαν συνολικά 869 π […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

COVID19/SARS-CoV-2 ecorap SRF ΚΑΣΑ/ RDF ΚΑΠΑ Αγωνιστικη Συνεργασια Πελοποννησου Αδεσποτα Αναβαλος Ανακυκλωση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βαρουφακης Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιαννης Γεωργοπουλος Γιορτες ελιας ΔΕΗ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Διαφανεια στην υποθεση ΔΕΣΦΑΚ (Σφαγεια Κρανιδιου) Διαφανεια στο Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Διαφανεια στο σκανδαλο του Δεματοποιητη Διδυμα Δρομοι πεζοδρομια ΕΤΑΔ-ΤΑΙΠΕΔ Ηλεκτροφωτισμος Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Ποσιμο νερο Πρασινο Σημειο Προεκλογικα Προγραμματα 2019 Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα-η εποχή του Γαλαξια ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα ΤΕΡΝΑ ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Τατουλης Τζεμι Τσαμαδος Γιαννης Τσιρωνης Φωτιες ΧΑΔΑ Δισκουριων ΧΑΔΑ Νο3 Καμπου Κρανιδιου ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Χρυση Αυγη Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χουντα