You are currently browsing the category archive for the ‘Ουκρανια’ category.

Στην πιο κατω φωτογραφια θα δειτε αναμεσα στις αλλες σημαιες και την Τουρκικη σε εναν κεντρικο δρομο της πολης που ζω στην Ουαλια το Πρεστιν σε μια γιορτη για τις νικες των συμμαχων κατα της Ρωσιας στον Κριμαικο πολεμο.

Δεκα χρονια πριν τα γεγονοτα που θα διαβασετε πιο κατω (τον εμφυλιο που ακολουθησε την εκδιωξη του Οθωνα και μεχρι οι Αγγλοι να μας φερουν τον πρωτο Γλυξμπουργκ) ενας απο τους πρωταγωνιστες ο Πανος Κορωναιος Panos Koronaios.JPGσυμμετειχε σαν επικεφαλης 1000 Ελληνων εθελοντων (το Ελληνικο κρατος δεν συμμετειχε επισημα) στον Κριμαικο πολεμο στις ακτες της Μαυρης θαλασσας (Ουκρανια σημερα κομματι της Ρωσσιας)του 1853 οταν οι μεγαλες δυναμεις συγκρουσθηκαν προκειμενου να βαλουν ποδι στην καταρρεουσα Οθωμανικη αυτοκρατορια.Ο Έλληνας ευεργέτης Γρηγόριος Μαρασλής , που έζησε στην Οδησσό, παρέδωσε στον Νικόλαο Α΄ 550 χιλιάδες ρούβλια για την αποκατάσταση του Ναού της Αγίας Σοφίας, όταν ο ρωσικός στρατός θα καταλάμβανε την Κωνσταντινούπολη

Μαλιστα οι Ελληνες εθελοντες (δεν ήταν ντυμένοι με ρωσικές στρατιωτικές στολές, αλλά φορούσαν φουστανέλα, όπως στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.[7])αποκαλουνταν η Ελληνικη Λεγεωνα του Τσαρου Νικολαου Α.Τοσο καλα!Στον πινακα ο Κορωναιος με την Λεγεωνα στη Σεβαστουπολη το 1854 Η Λεγεωνα πληρωσε βαρυ τιμημα.Σχεδο οι μισοι ανδρες σκοτωθηκαν στον πολεμο η πεθαναν απο ασθενειες.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/86/Greek_volunteers_in_Sevastopol_1854.jpg

Νεκροι και τραυματιες

στην επίθεση της Ευπατορίας στις 5 Φλεβάρη του 1855, όπου είχε απώλειες μερικές δεκάδες νεκρούς και τριάντα τραυματίες, συμπεριλαμβανομένων των αξιωματικών Χρυσοβέργη και Σταμάτη. Ο τελευταίος πέθανε αργότερα από τις πληγές του. Μετά την Ευπατορία, η Ελληνική Λεγεώνα συμμετείχε στην άμυνα της Σεβαστούπολης, ως μέρος της φρουράς από την 1η Μαρτίου μέχρι τις 27 Αυγούστου 1855 και στη μάχη του Μαύρου ποταμού στις 16 Αυγούστου. Στο τέλος του πολέμου απονεμήθηκαν σε 735 λεγεωνάριους μετάλλια «Για την άμυνα της Σεβαστούπολης». Περισσότεροι από 500 Έλληνες εθελοντές έπεσαν στο πεδίο της μάχης και πέθαναν από ασθένειες.

Τον Ιούνιο του 1856 η Λεγεώνα διαλύθηκε. Μερικοί από τους εθελοντές αρνήθηκαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους για τον φόβο των διώξεων από τις τουρκικές αρχές, καθώς πολλοί ήταν Τούρκοι υπήκοοι. 201 εθελοντές εγκαταστάθηκαν στη Μαριούπολη, όπου από τον 18ο αιώνα διαβιούσε ο γηγενής ελληνικός πληθυσμός της Κριμαίας. Οι λεγεωνάριοι ονόμασαν το χωριό τους Νόβο-Νικολάγιεβκα προς τιμήν της Λεγεώνας του αυτοκράτορα Νικόλάου. Αργότερα, στην καθομιλουμένη της Μαριούπολης έλαβε το όνομα Βολοντιόροβκα – το χωριό των εθελοντών

Μνημείο Ελλήνων εθελοντών στη Σεβαστουπολη της Κριμαιας

Στις 10 Ιουλίου 2016, στο πλαίσιο των εορτασμών του «Ετους Ελλάδας – Ρωσίας 2016», έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου υπέρ των Ελλήνων εθελοντών της Ελληνικής Λεγεώνας του αυτοκράτορα Νικόλαου Α΄, που πολέμησε στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) στο πλευρό των Ρώσων. Για τον ελληνισμό της Ρωσίας το γεγονός αυτό είναι μεγάλης ιστορικής σημασίας, καθώς ύστερα από 160 χρόνια διαιωνίστηκε η μνήμη των συμπατριωτών τους από την Ελλάδα. Το μνημείο αυτό είναι το πρώτο ελληνικό μνημείο στην Κριμαία από την εποχή που η χερσόνησος της Κριμαίας ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.Εγκαίνια του ελληνικού μνημείου στη Σεβαστούπολη, παρουσία Ιβάν Σαββίδη (φωτο) Το μνημείο εγκαταστάθηκε στο πάρκο «Ιστορική Λεωφόρος», που είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα και πολυσύχναστα μέρη της πόλης. Η βάση του μνημείου είναι διαστάσεων 3,70 Χ 3,70 μ., το ύψος του 6 μ. και είναι εγκατεστημένο σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, δίπλα στο Μουσείο-Πανόραμα της Σεβαστούπολης, σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης. Επισημαίνεται ότι τα ήδη υπάρχοντα μνημεία πεσόντων είναι εκτός του κέντρου της πόλης.

Προσχημα τι αλλο η θρησκεια και η προστασια των Χριστιανων .Η μαλλον ποια μεγαλη δυναμη η Γαλλια η η Ρωσσια θα εχει τον πρωτο λογο στην προστασια των Χριστιανων στην Οθωμανικη αυτοκρατορια που τοτε τα συνορα της εφταναν μεχρι τον Δουναβη.

Εβδομηντα χρονια αργοτερα τουλαχιστον ενας συμπατριωτης μας απο το Καρακασι ο Καραχρηστος Δημητριος θα χασει την ζωη του στην Κριμαια οταν ο Βενιζελος ειχε στειλει 22 χιλιαδες Ελληνες στρατιωτες  να πολεμισουν  την Σοβιετικη Ενωση και ενας αλλος ο Παντελεημων Φωστινης θα διακριθει για τον αντικομμουνισμο του σαν στρατιωτικος ιερεας σε εκεινη την αποστολη

Χάρτης του/της Ουκρανία

Εδω ο «αριστερος » πρωθυπουργος μας σφιγγει το χερι του Ουκρανου (αντιστοιχου του Τραμπ το 2006 ο Τζον Χερμπστ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία, σε εσωτερικές επικοινωνίες χαρακτήρισε τον Ποροσένκο ως έναν ατιμασμένο ολιγάρχη ) ακροδεξιου αντικομμουνιστη  (πρωην σοσιαλιστη) διευθαρμενου πρωθυπουργου Ποροσενκο το  2017.Σημερα προεδρος της Ουκρανιας ειναι ο ηθοποιος Βολοντιμιρ Ζελενσκι

Τσίπρας

 

 

 

 

Εδω Ουκρανοι «πατριωτες» οπαδοι του καθεστωτος με τα λαβαρα τους ναζιστικες σημαιες και σημαια του ΝΑΤΟ

B-fJ6_jCQAA8cnY

Εξ αλλου η «αριστερη » μας κυβερνηση συνεπης στην ιστορια συμμετεχει στο εμπαργκο της ΕΕ κατα της Ρωσσιας για τη σταση της τελευταιας στα γεγονοτα αποσχισης της Κριμαιας απο την Ουκρανια και ενωσης της με την Ρωσσια το 2014 μετα απο δημοψηφισμα.

Εμπαργκο που φυσικα δεν κανει η ΕΕ οταν η Τουρκια απειλει στρατιωτικα  μελος της Ενωσης  εχει καταλαβει μερος της Κυπριακης δημοκρατιας απο το 1974 και καταπατει τα εδαφικα δικαιωματα και τα συνορα της ΕΕ διεκδικωντας ενεργειακα αποθεματα μελους κρατους.

Παει παλια αυτη η ιστορια με Ελληνες μισθοφορους να πολεμανε στην αλλη ακρη του κοσμου για τα συμφεροντα αλλων.Απο τον Κυρο το 401 πΧ (και τις 13 χιλιαδες Ελληνες στρατιωτες υπο την διοικηση του Ξενοφωντα)μεχρι την Κορεα και το Αφγανισταν σημερα Ελληνική Δύναμη Αφγανιστάν (ΕΛΔΑΦ) αλλα και σε αλλες αποστολες του ΝΑΤΟ.(οπου συμμετεχουμε δαπανωντας το 2% του ΑΕΠ μας )τα τελευταια εικοσι χρονια

Ετσι για να υπαρχει μετρο συγκρισης για την παιδεια δαπανουμε το 2,8% του ΑΕΠ επι «αριστερης » κυβερνησης.

Αναλυτικότερα, το σύνολο των δαπανών για το 2018, που προέρχεται από τον τακτικό προϋπολογισμό (4,697 δισ. ευρώ) και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (620.000 ευρώ) αφορά στο 2,88% του ΑΕΠ. Για το 2017, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 2,85%.

ΑΥΤΟ ειναι το ΝΑΤΟ οπου συμμετεχει η «αριστερη» μας κυβερνηση και αυτες οι αποστολες των Ελληνων μισθοφορων στα πλαισια αυτου του διεθνους στρατου υπο την ηγεσια των Αμερικανων ιμπεριαλιστων.Το ΝΑΤΟ στα πλαισια του οποιου ειμαστε συμμαχοι με την Τουρκια και μοιραζομαστε στρατιωτικες πληροφοριες και διοικηση στρατευματων.

Αυτη ειναι η συμμετοχη της χωρας μας και της κυβερνησης της σε αυτο το εργαλειο πολεμου θανατου και ιμπεριαλισμου.

Ο εμφυλιος του 1863

Ο ξεχασμένος Εμφύλιος του 1863 και η Κυβέρνηση του… Οροπεδίου!

Ακόμη μία φορά οι ηγετικές τάξεις των Ελλήνων απέδειξαν ότι όχι μόνο δεν μπορούσαν να ιδρύσουν ένα κράτος για τους Έλληνες αλλά ήταν ανίκανοι και να διατηρήσουν ένα κράτος που είχε ιδρυθεί με τη βοήθεια τρίτων

Η έξωση του Όθωνα έθεσε πάλι σε κίνηση τον μηχανισμό της ακυβερνησίας, της αναρχίας και των εμφύλιων συγκρούσεων, δηλαδή τη διαδικασία διάλυσης του ελληνικού κράτους που είχαν δημιουργήσει οι Βαυαροί, όπως συνέβη και μετά τη δολοφονία του Ι. Καποδίστρια. Οι ηγετικές τάξεις των Ελλήνων, δηλαδή οι κοτζαμπάσηδες, οι οπλαρχηγοί, οι έμποροι, οι Φαναριώτες και οι απόγονοί τους επιδόθηκαν σ’ έναν αγώνα για την κατάκτηση της πρόσκαιρης εξουσίας, στον οποίο δεν δίστασαν να συμμαχήσουν και με ληστές!..

Η επαναστατική επιτροπή που την αποτελούσαν ο ναύαρχος Κωνσταντίνος Κανάρης, ο Δημήτριος Βούλγαρης (Τζουμπές) και ο Μπενιζέλος Ρούφος, όρισε πρωθυπουργό τον Δ. Βούλγαρη, με την υποχρέωση να τον διαδεχθούν οι άλλοι δύο έπειτα από κλήρωση. Η κυβέρνηση Βούλγαρη έκανε εκλογές με τη Β’ Εθνοσυνέλευση της Αθήνας μεταξύ 24-27 Νοεμβρίου 1862, όπου εφαρμόστηκε η βία και η νοθεία. Από την αρχή της Μεσοβασιλείας είχαν σχηματιστεί δύο μεγάλα κόμματα: οι «Πεδινοί» του Δ. Βούλγαρη, που αφομοίωσαν το Αγγλικό Κόμμα, και οι «Ορεινοί» του Κ. Κανάρη, που διαδέχθηκε το Γαλλικό και το Ρωσικό Κόμμα.

Στις 7 Φεβρουαρίου 1863 ο Κ. Κανάρης, με την υποψία ότι ο Δ. Βούλγαρης πάει για δικτάτορας, απέσυρε την υποστήριξη και τους 4 υπουργούς του από την κυβέρνηση. Ο Δ. Βούλγαρης αντικατέστησε τους υπουργούς με δικούς του, αλλά την επομένη έπεσε η κυβέρνηση. Ο στρατηγός Δ. Γρίβας είχε κινηθεί κατά του Βούλγαρη, ενώ στην πρωτεύουσα ξέσπασαν συγκρούσεις που κράτησαν από τις 8 έως τις 16 Νοεμβρίου, με νεκρούς δύο στρατιώτες κι έναν λοχία. Στις 9 Φεβρουαρίου συγκλήθηκε η Βουλή από τον φόβο του εμφύλιου πολέμου και όρισε πρωθυπουργό τον αντιπρόεδρο της Βουλής Αριστείδη Μωραϊτίνη. Ο τελευταίος χρησιμοποίησε την Εθνοφυλακή και την Πανεπιστημιακή Φάλαγγα για ν’ αποκαταστήσει την τάξη, και στις 13 Φεβρουαρίου παρέδωσε την εξουσία στον Ζηνόβιο Βάλβη που έμεινε έως τις 25 Μαρτίου 1863. Ακολούθησαν οι κυβερνήσεις του Διομήδη Κυριακού (25 Μαρτίου έως 29 Απριλίου) και (πάλι) του Μπενιζέλου Ρούφου (29 Απριλίου έως 19 Ιουνίου 1863).

Ο Δ. Βούλγαρης στα μέσα Ιουνίου ξεκίνησε νέα προσπάθεια να κατακτήσει την εξουσία με πραξικόπημα, καθώς η πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης απορρίφθηκε με μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή. Έδωσε εντολή να παραιτηθούν οι δύο «Πεδινοί» υπουργοί, αλλά ο Ρούφος τούς αντικατέστησε αμέσως. Έτσι μπήκε μπρος νέος κύκλος εμφύλιων συγκρούσεων, όπου πρωταγωνίστησε και ο λήσταρχος Κυριάκος Μαλισόβας, από την Εύβοια, προστατευόμενος και συνεργάτης του Δ. Βούλγαρη. Ο Μαλισόβας βγήκε όταν άνοιξαν οι φυλακές τον Οκτώβριο του 1862 και αμέσως σχημάτισε συμμορία 50-70 ληστών με την οποία ρήμαζε την Αττική όταν δεν έκανε εμφανίσεις στα σαλόνια της Αθήνας!

Η ακυβερνησία στο μεταξύ είχε εξαπλωθεί σ’ ολόκληρη τη χώρα. Ομάδες ληστών και οπλοφόρων διέτρεχαν τις επαρχίες κι άρπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους: ρούχα, σιτηρά, ζώα, ανθρώπους. Δίκαζαν αυθαίρετα όποιους ήθελαν κι εκτελούσαν οι ίδιοι τις ποινές που επέβαλλαν. Τα κατά τόπους τμήματα του στρατού και της χωροφυλακής δεν εκτελούσαν τις αποφάσεις της κυβέρνησης, αν δεν την κατέσχε το κόμμα της προτίμησής τους. Στην Αθήνα, υπουργοί και βουλευτές διόριζαν τους φίλους τους στο Δημόσιο κι έκαναν κάθε είδους ρουσφέτια κι αυθαιρεσίες. Αύξησαν και τη δική τους αποζημίωση σε 300 δραχμές τον μήνα.

Στις 18 Ιουνίου ο λήσταρχος Μαλισόβας κατέλαβε τη Μονή Ασωμάτων (Πετράκη). Το 6ο Τάγμα Πεζικού στάλθηκε να τους συλλάβει, αλλά συμμάχησε μαζί τους. Τότε ομάδα χωροφυλάκων υπό τον υπουργό Στρατιωτικών Π. Κορωναίο συνέλαβε τον Λεωτσάκο, αλλά αναγκάστηκε να τον ανταλλάξει με τους υπουργούς Αλ. Κουμουνδούρο και Δ. Καλλιφρονά, που είχαν συλλάβει οι «Πεδινοί». Στους τελευταίους προσχώρησε και ο διοικητής του Πυροβολικού Δ. Παπαδιαμαντόπουλος, που άρχισε να πολιορκεί τα Ανάκτορα, τα οποία υπεράσπιζε ο γιος του ναύαρχου, αξιωματικός Αριστείδης Κανάρης, που σκοτώθηκε σ’ αυτήν τη μάχη.

Στις 19 Ιουνίου παραιτείται ο Ρούφος και πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο Διομήδης Κυριακός. Το απόγευμα της ίδιας μέρας επιβάλλεται ανακωχή, αλλά το πρωί της επομένης ξαναρχίζουν οι μάχες. Ο Π. Κορωναίος σπεύδει με τους άντρες του στην Ομόνοια, αλλά στην πλατεία Λουδοβίκου (Δημαρχείου) τον πυροβολούν οι χωροφύλακες που φρουρούν την Εθνική Τράπεζα. Ο Κορωναίος καταλαμβάνει οικήματα στην πλατεία κι αρχίζει μάχη. Ο Μαλισόβας είχε καταλάβει και ληστέψει το ξενοδοχείο «Το Στέμμα» και οικίσκους δίπλα στην Εθνική Τράπεζα.

Οι πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων υποπτεύθηκαν ότι ο Μαλισόβας σκόπευε να ληστέψει την Εθνική Τράπεζα και να αρπάξει τα αποθεματικά του ελληνικού κράτους σε χρυσό και συνάλλαγμα, και έβγαλαν κοινή διακοίνωση να πάψουν αμέσως οι συγκρούσεις. Διαφορετικά, απειλούσαν να στείλουν αγήματα για τη φρούρηση της τράπεζας και οι ίδιοι θα υποχωρούσαν από την Αθήνα. Η απειλή είχε αποτέλεσμα και οι μάχες σταμάτησαν κι αργότερα υπέγραψαν και εκεχειρία οι «Πεδινοί» με τους «Ορεινούς».

Έτσι, οι Αθηναίοι μπόρεσαν να θάψουν τους 200 (κατ’ άλλους 250) νεκρούς των εμφύλιων συγκρούσεων και των ληστειών μετά φόνου που έλαβαν χώρα στην πρωτεύουσα. Η Λακωνία ήταν η δεύτερη μεγάλη περιοχή που πλήρωσε φόρο στα «Ιουνιανά». Περίπου 2.000 Μανιάτες οπαδοί των «Πεδινών» κατέλαβαν την επαρχία κι άρχισαν τις ληστείες και τους φόνους. Στην Κυπαρισσία της Μεσσηνίας, ο δήμαρχος Κοκκέβης μίσθωσε 400 ενόπλους και προχώρησε σε εγκλήματα αντεκδίκησης, επειδή οι «Πεδινοί» τού έκαψαν το σπίτι, έσφαξαν τα ζώα του και βίασαν την κόρη του…

Η κυβέρνηση Κυριακού παραιτήθηκε στις 21 Ιουνίου και σχηματίστηκε η κυβέρνηση του… Οροπεδίου υπό τον Μπενιζέλο Ρούφο, λόγω του ότι προέκυψε από τον συμβιβασμό των Ορεινών και των Πεδινών! Η Κυβέρνηση Οροπεδίου κράτησε έως τον Οκτώβριο του 1862 που ήρθε στην Ελλάδα ο βασιλιάς Γεώργιος Α’. Ήταν ο μόνος που αποδέχθηκε τον θρόνο της Ελλάδας, που προηγουμένως είχαν απορρίψει 18 πρίγκιπες της Ευρώπης.

Ακόμη μία φορά οι ηγετικές τάξεις των Ελλήνων απέδειξαν ότι όχι μόνο δεν μπορούσαν να ιδρύσουν ένα κράτος για τους Έλληνες αλλά ήταν ανίκανοι και να διατηρήσουν ένα κράτος που είχε ιδρυθεί με τη βοήθεια τρίτων. Επιδόθηκαν στη διάλυση του κράτους του Όθωνα, όχι επειδή ήταν συγκεντρωτικό και αυταρχικό, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να αντιληφθούν ενστικτωδώς τη σημασία που είχε το κράτος για την ελευθερία, την ασφάλεια και τη ζωή τους, για την προκοπή και την ανάπτυξη των Ελλήνων. Οι ηγετικές τάξεις, ακόμη και στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, θεωρούσαν ελευθερία το ν’ αντικαταστήσουν οι ίδιοι τους πασάδες στο «δοβλέτι» της Ελλάδας. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος αυτής της τάσης ήταν ο Δημήτριος Βούλγαρης ή Τζουμπές!

 

Πολυ ενδιαφερονιστορικο αρθρο με αναφορες και στον δικο μας Φωστινη.Ο Παντελεημονας Φωστινης ηταν ιεροκηρυκας του 34 συνταγματος πεζικου. Π{αρεμεινε βαθια αντικομμουνιστης και αντι φιλελευθερος σε ολη τη ζωη του.

Ο στρατιωτικός ιερέας του 34ου Συντάγματος διαβεβαιώνει αντίθετα ότι «κανείς απ’ όσους ελάβαμεν μέρος εις την εκστρατείαν αυτήν δεν κατόρθωσε να καταλάβη γιατί επήγαμε στη Ρωσία» (Φωστίνης, σ. 7). Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι «προς τιμήν του Ελληνος, δεν επιχειρήσαμε καν να το εξετάσουμε» −και ικανοποιείται με την ιδέα πως η δράση του σώματος «έκαμε τους ξένους όλους να ομολογήσουν: “Τέτοιον στρατόν έχει η Ελλάς; Της αξίει να γίνη μεγάλο Βασίλειο”» (σ. 270).

Ακόμη διαφωτιστικότερος αποδεικνύεται εδώ ο ιεροκήρυκας Φωστίνης: «Από παντού έχουν επιτεθή [κατά] των στρατιωτών μας, από τους δρόμους, από τις θύρες των σπιτιών, από τα υπερώα, από τα παράθυρα, από τους εξώστας, με όπλα, με πιστόλια, με πολυβόλα, με χειροβομβίδες, ακόμη και με παλαιά σίδερα και με πέτρες και με ό,τι άλλον ετύχαινε μπροστά των· όλος ο κόσμος και οι πόρνες ακόμη από τους οίκους ανοχής πυροβολούν εναντίον των στρατιωτών μας» (σ. 226-7).

Μιλαμε για το 1919 εχει προηγηθει ο πρωτος εμφυλιος του 20ου αιωνα , στην Κυβερνηση ειναι ο Βενιζελος (και ο Ρεπουλης) που πληρωνει  γραμματια για την βοηθεια που του εδωσαν οι συμμαχοι της Ανταντ στην συγκρουση του με τον Κωνσταντινο, ο Κωνσταντινος Α ειναι εξοριστος στην Ελβετια τον αντικαθιστα ατυπα ο 24 χρονος γιος του Αλεξανδρος (αυτος που πεθανε απο δαγκωμα μαιμους λιγο μετα).

Πρωθυπουργος της Γαλλιας ο πρωην κομμουναρος Κλεμανσω (Το 1870 διορίστηκε δήμαρχος του 18ου διαμερίσματος του Παρισιού, το οποίο περιλαμβάνει τη Μονμάρτρη. Η Παρισινή Κομμούνα τον καθαίρεσε από τα καθήκοντά του ως δημάρχου. Προσπάθησε να εκλεγεί στο συμβούλιο της Κομμούνας αλλά δεν τα κατάφερε.[3] Το 1871 εξελέγη στο δημοτικό συμβούλιο του Παρισιού. Το 1876 εξελέγη στην Κάτω Βουλή και ήταν μέλος της Άκρας Αριστεράς και του Ριζοσπαστικού Κόμματος).

Ενα αποσπασμα απο το βιβλιο του  Νικολαου Σμπαρουνη αναφερεται σε καποιο στρατιωτη απο το Καρακασι που αφησε την τελευταια του πνοη στην Κριμαια .Η Ισπανικη γριπη θερισε τους στρατιωτες εκεινη την εποχη .48 στρατιωτες πεθαναν απο την γριπη στο διαστημα Ιανουαριος -Μαρτιος και ενας απο αυτους και ο στρατιωτης Καραχρηστος απο το Καρακασι Αργολιδος 1ο συνταγμα Πεζικου 5ος λοχος που πεθανε στις 14 Μαρτιου απο γριπωδη βρογχοπνευμονια.

Συνολικα σε αυτη την ιμπεριαλιστικη επεμβαση κατα του εξεγερμενου λαου της Ρωσσιας σκοτωθηκαν 398 Ελληνες στρατιωτες και τραυματιστηκαν 657.

Το αγαλμα του Φωστινη στο Κρανιδι

Μια ανακοινωση απο την Χιο

Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον Παντελεήμονα Φωστίνη δε θα γίνουμε

Επειδή ως Λαϊκή Συσπείρωση Δήμου Χίου προσκληθήκαμε στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Μητροπολίτη κυρού Παντελεήμονος Φωστίνη και χωρίς να μέμφουμε για κάτι τους αποστολείς της προσκλήσεως, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

Ο Παντελεήμων Φωστίνης υπήρξε απηνής διώκτης κάθε κομμουνιστικής και δημοκρατικής φωνής, μετέχοντας μάλιστα στην εκστρατεία στην Κριμαία, ως θρησκευτικός ακόλουθος, εναντίον του νεοσύστατου κράτους της Σοβιετικής Ένωσης και «δια να πατάξει τον μπολσεβικισμόν», ευλογώντας την ισχύ των ιμπεριαλιστικών όπλων και καταδιώκοντας Έλληνες στρατιώτες που στασίαζαν, ενάντια στην επέμβαση.

Υπήρξε ο βασικός υπεύθυνος μαζί με το εμφυλιοπολεμικό αστικό καθεστώς των διώξεων που υπέστη ο ΕΑΜικός μητροπολίτης Ιωακείμ Στρουμπής, τον οποίο πραξικοπηματικά εκτόπισε.

Ήταν αυτός που στοχοποίησε τον κομμουνιστή αγωνιστή παπα-Ξενάκη, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δολοφονία του από το μοναρχοφασιστικό καθεστώς εκείνης της περιόδου.

Στα 1954 υπέβαλε έκθεση στη Σύνοδο για το βιβλίο «Καπετάν Μιχάλης» το οποίο θεωρούσε «αντεθνικόν» και ζητούσε να αφορισθεί ο Καζαντζάκης.

Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν για το Βίο και την Πολιτεία του ακροδεξιού Παντελεήμονος Φωστίνη, όμως με βάση και μόνο τα παραπάνω, δεν επιθυμούμε να έχουμε ως Λαϊκή Συσπείρωση καμιά σχέση με τη μνήμη του, την οποία κατατάσσουμε στο ιστορικό όνειδος.

Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για ακροδεξιούς, φασίστες και μισάνθρωπους, που έσπερναν το μίσος και ευλογούσαν τις δολοφονίες των συντρόφων μας, δεν πρόκειται να γίνουμε.

Μπροστά στην προεκλογική περίοδο υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι συνυποψήφιοι για κάτι τέτοιο. Άλλωστε φασισμός και αστικός πολιτικός κόσμος αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία.

Τέλος, 3 του Μάρτη θα μετέχουμε ως Λαϊκή Συσπείρωση στην εκδήλωση του Συλλόγου Φίλων και Απογόνων της ΕΑΜικής Αντίστασης και του δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στον τόπο μαρτυρίου της Κυδιάντας, εκεί που το αίμα των κομμουνιστών έχει σημαδέψει το χώμα και την ιστορία, στοιχειώνοντας τους δολοφόνους τους, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, όπως ο Παντελεήμων Φωστίνης.

https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/191245_o-stratos-mas-poy-pige-stin-krimaia

Ο στρατός μας που πήγε στην Κριμαία

25 Μαρτίου 1919. Είσοδος του Κόκκινου Στρατού στην Οδησσό, μετά την εκδίωξη των ελληνογαλλικών κατοχικών στρατευμάτων.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο στρατός μας που πήγε στην Κριμαία

Η επανάσταση των Μπολσεβίκων με τα μάτια των ενστόλων Ελλήνων.

Ηταν οι πρώτοι συμπατριώτες μας που είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά τη γέννηση της Σοβιετικής Ρωσίας, έστω κι αν η συντριπτική πλειονότητά τους κάθε άλλο παρά είχε ζητήσει κάτι τέτοιο. Ο λόγος για τους 23.351 στρατιώτες και αξιωματικούς του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος που στάλθηκε στις αρχές του 1919 στην Οδησσό και την Κριμαία για να συμβάλει στην καταστολή των μπολσεβίκων από τους αντεπαναστάτες Λευκούς και τους Αγγλογάλλους, συν τα πληρώματα των πολεμικών πλοίων που τους συνόδευαν.

Στις γραμμές των αξιωματικών, οι οποίοι (σε αντίθεση με τους φαντάρους) ήταν όλοι εθελοντές, συναντάμε φιλόδοξα στελέχη που έγραψαν αργότερα ιστορία ως πραξικοπηματίες, πολιτικοί, στελέχη της Αντίστασης αλλά και του ένοπλου δωσιλογισμού: Νικόλαος Πλαστήρας, Γεώργιος Κονδύλης, Στυλιανός Γονατάς, Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, Λεωνίδας Σπαής, Γεώργιος Τσολάκογλου, Παναγιώτης Δεμέστιχας, Διονύσιος Παπαδόγκωνας, Χαράλαμπος Παπαθανασόπουλος, Ευάγγελος Καλαμπαλίκης κ.ά.

«Ο κόσμος είναι μάλλον Μπολσεβίκοι, δηλαδή εις άκρον δημοκρατικοί μεταπίπτοντες εις αναρχίαν»
Πλοίαρχος Ιωάννης Γιαννηκώστας (15/12/1918)

Ορισμένοι απ’ αυτούς (και τους υφισταμένους τους) κατέγραψαν την εμπειρία τους σε ημερολόγια, επιστολές κι απομνημονεύματα. Δεκαπέντε τέτοιες μαρτυρίες, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους όσον αφορά τους συντάκτες και το περιεχόμενό τους, εξετάζονται εδώ.

Το έναυσμα για το σημερινό μας αφιέρωμα το έδωσε μια ξεχασμένη αλλά σημαδιακή επέτειος. Ανήμερα το Πάσχα πριν από 100 χρόνια (7/4/1919), ο ελληνικός στρατός κατοχής της Σεβαστούπολης κατέστειλε με πραγματικά πυρά μια πολυάνθρωπη διαδήλωση ντόπιων πολιτών και εξεγερμένων Γάλλων ναυτών, που απαιτούσαν με κόκκινες σημαίες στα χέρια τον τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης.

Ο αριθμός των θυμάτων παραμένει απροσδιόριστος, με εμφανή την τάση υποτίμησής του από ελληνικής πλευράς (ιδίως όσον αφορά τους πρωτοκοσμικούς στασιαστές «συμμάχους») και διόγκωσής του από σοβιετικής· γεγονός είναι, πάντως, πως υπήρξαν δεκάδες χτυπημένοι από τις ελληνικές σφαίρες και κάμποσοι νεκροί.

Παρά την αμηχανία που διαπερνά τις υπηρεσιακές περιγραφές του συμβάντος, η επίσημη ιστοριογραφία δεν παραλείπει να καμαρώσει για τα συγχαρητήρια του Αγγλου ναυάρχου προς το εκστρατευτικό σώμα, σύμφωνα με τα οποία οι φονιάδες των διαδηλωτών «δύνανται να ώσι σήμερον υπερήφανοι ότι είναι Ελληνες» (ΔΙΣ 1955, σ. 243).

Κατά τα άλλα, οι εθνικά ορθές εξιστορήσεις της εκστρατείας διαπερνώνται από μια εξόφθαλμη αντίφαση. Από τη μια, ακατάσχετη μεγαλοστομία −με τις σφαγές του επαναστατημένου πληθυσμού σε μια μακρινή χώρα να αναγορεύονται επαίσχυντα «νέες Θερμοπύλες». Από την άλλη, η όλη υπόθεση καταχωνιάζεται στο περιθώριο της Ιστορίας, με τρόπο που προδίδει μάλλον ντροπή για το υποτιθέμενο έπος. Ακόμη και η χουντική «Πολεμική ιστορία των Ελλήνων», που εξέδωσε το 1970 το Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων, αφιερώνει λ.χ. στην «εκστρατεία της μεσημβρινής Ρωσίας» λιγότερη από μισή σελίδα (τ.Β’, σ. 462).

Οσο για τα αντίστοιχα εκδοτικά εγχειρήματα δεξιών εφημερίδων σε δημοκρατικότερους καιρούς (2008), οι μεν «Αγώνες των Ελλήνων» των Μαλούχου και Παπαγιαννίδη (που διένειμε ο «Ελεύθερος Τύπος») της αφιερώνουν ένα φωτογραφικό δισέλιδο δίχως την παραμικρή αφήγηση ή επεξήγηση (τ.Α’, σ. 154-5), το δε τρίτομο έργο του ΣΚΑΪ «Εμείς οι Ελληνες. Πολεμική Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας», με επιμελητές τους Θάνο Βερέμη και Μιχάλη Κατσίγερα, προτίμησε να την αποσιωπήσει εντελώς. Η ημιεπίσημη «Ιστορία του Ελληνικού Εθνους» την ξεπετά, τέλος, σε λιγότερο από μία σελίδα (τ.ΙΕ΄, σ. 112).

Για τι ακριβώς να καμαρώσει άλλωστε κανείς; Οπως διαπιστώνουμε από την προσεκτική ανάγνωση των σχετικών τεκμηρίων, οι «νέες Θερμοπύλες» του ελληνικού στρατού δεν υπήρξαν στην πραγματικότητα παρά μια άδοξη διαρκής φυγή μπροστά στη νικηφόρα προέλαση του Κόκκινου Στρατού, με ελάχιστα αγωνιστικά διαλείμματα.

Τρεις μήνες μετά την αποβίβαση του πρώτου Ελληνα φαντάρου στην Οδησσό (7/1/1919), τα τελευταία υπολείμματα του εκστρατευτικού σώματος εγκατέλειψαν έτσι στις 15/4/1919 άρον άρον τη Σεβαστούπολη, αφήνοντας πίσω 225 νεκρούς και 173 αγνοούμενους (με 657 τραυματίες και 1.373 αρρώστους επίσης εκτός μάχης).

Στο μεσοδιάστημα είχαν δράσει ως στρατός κατοχής σε πέντε πόλεις (Οδησσός, Χερσώνα, Νικολάγεφ, Σεβαστούπολη, Συμφερούπολη) και κάμποσα χωριά της ενδοχώρας· οι πιο προωθημένες μονάδες έφτασαν σιδηροδρομικά μέχρι την Μπερεζόφκα, 90 χιλιόμετρα βορείως της Οδησσού, για να γυρίσουν πίσω τροχάδην σε κακό χάλι. Ας δούμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.

Οπλίτες και μισθοφόροι

Πριν αναχωρήσουν, οι φαντάροι ενημερώνονταν από τους αξιωματικούς τους για την ανάγκη καταστολής της επανάστασης, «για να μη μολυνθούν τα άλλα κράτη» (Καραγιάννης, σ. 54).

Οι τελευταίοι θεωρούσαν κατά κανόνα απαραίτητη την ελληνική συμμετοχή στην πάταξη της «μπολσεβικικής θεομηνίας» (Πλαστήρας), όχι μόνο για να «αποσοβηθή ο εξ αυτής κίνδυνος του Ευρωπαϊκού πολιτισμού» (Καρακασσώνης), αλλά και προκειμένου να συμπληρωθεί η ανεπαρκής εθνική προσφορά σε αίμα κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο ελληνικός στρατός πήγε στη Ρωσία, εξηγεί ο Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, για «ν’ απαλλαγούμε από τις Ερινύες των Αθηνών και της Λαμίας και των Θηβών», την αντίσταση δηλαδή της Παλιάς Ελλάδας στην Αντάντ, και να βρούμε «τον δρόμο της τιμής και της αμοιβής στων Αρεοπαγιτών [= των συμμαχικών κυβερνήσεων] τα μάτια» (σ. 35).

Ο ίδιος θα επινοήσει και το τραγουδάκι που συνέδεσε την ελληνική συμβολή στην καταστολή της ρωσικής επανάστασης με την αίσια έκβαση των εθνικών διεκδικήσεων: «Από τη Ρουσία σύρνει / δρόμος ίσια για τη Σμύρνη» («Αρχείο Δέλτα», τ.Δ’, σ. 135). Ως επίδοξος θεατρικός συγγραφέας, μ’ ένα τουλάχιστον τυπωμένο έργο στο ενεργητικό του, σκαρώνει επίσης στο πόδι (κι ανεβάζει στην Καβάλα) μια αντικομμουνιστική κωμωδία που «κορόιδευε τη μανία του συστήματος [sic] να τα ρίξη όλα κάτω, χρήμα, ιδιοκτησίαν, οικογένεια, πατρίδα κ.λπ.» (όπ.π., σ. 141).

Ο στρατιωτικός ιερέας του 34ου Συντάγματος διαβεβαιώνει αντίθετα ότι «κανείς απ’ όσους ελάβαμεν μέρος εις την εκστρατείαν αυτήν δεν κατόρθωσε να καταλάβη γιατί επήγαμε στη Ρωσία» (Φωστίνης, σ. 7). Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι «προς τιμήν του Ελληνος, δεν επιχειρήσαμε καν να το εξετάσουμε» −και ικανοποιείται με την ιδέα πως η δράση του σώματος «έκαμε τους ξένους όλους να ομολογήσουν: “Τέτοιον στρατόν έχει η Ελλάς; Της αξίει να γίνη μεγάλο Βασίλειο”» (σ. 270).

Εξυπακούεται πως οι απλοί φαντάροι έβλεπαν τα πράγματα κάπως διαφορετικά: «Αυτό το έχω σίγουρο χωρίς αμφιβολία / τίποτε δε μου χρώσταγαν να έρθω στη Ρωσία», διαβάζουμε στο ημερολόγιο ενός απ’ αυτούς. «Ολοι βλαστημάμε την τύχη μας», σημειώνει στο δικό του κάποιος άλλος. Εχοντας μάλιστα επίγνωση πως οι εθελοντές βαθμοφόροι -σε αντίθεση με τους ίδιους- έπαιρναν μπόνους 1.000 δραχμών τον μήνα για τη συμμετοχή τους, δεν δίσταζαν ακόμη και να ειρωνευτούν το πτώμα του σκοτωμένου λοχαγού τους −αποφαινόμενοι μεγαλόφωνα πως «αν ο μακαρίτης είχε βάλει το χιλιάρικο στο μέτωπό του, δεν θα τον έπαιρνε η σφαίρα». Για προφανείς λόγους, άλλωστε, οι αξιωματικοί στις προφυλακές «έχουν γίνει αρνάκια άκακα. Μεταχειρίζουνται το στρατιώτη, που δεν τον ρώτησε κανείς, όλο με το καλό» (Καραγιάννης, σ. 81-2).

Προς γνώση και συμμόρφωση, η έξοδος από την Ουκρανία προς τη Βεσσαραβία θα επισφραγιστεί έτσι στα τέλη Μαρτίου με μια συλλογική έκρηξη απειθαρχίας.

«Οι στρατιώται πλείστων τμημάτων ήρχισαν να γογγύζουν, κατόπιν να υβρίζουν τον υπεύθυνον της καταστάσεώς των ταύτης, τελευταίον δε να μη δίδουν καμμίαν σημασίαν εις τας συμβουλάς των Αξιωματικών τους και, το χειρότερον, οι θρασύτεροι τούτων ήρχισαν αναφανδόν ουχί μόνον να υβρίζουν αλλά και να πυροβολούν, ούτω δε το κακόν των πυροβολισμών μετεδόθη εις τα πλείστα σχεδόν των τμημάτων», διαβάζουμε στις αναμνήσεις ενός έφεδρου ανθυπολοχαγού. «Επί ώρας ολοκλήρους μέσα εις το σκότος και την αγωνίαν εκείνην τα πέριξ εδονούντο εκ των ριπτομένων πυροβολισμών, χειροβομβίδων και οπλοβομβίδων, έσχομεν δε και θύματα συνεπεία των πυροβολισμών» (Αρχείο Εμμ. Γεωργακάκη, φ.1, έγγρ. 39).

Εχθροί και φίλοι

Τι εικόνα έχει όμως ένας στρατός κατοχής για φίλους και αντιπάλους και πώς ακριβώς τη σχηματίζει −ιδίως γι’ αυτούς τους τελευταίους, με τους οποίους έρχεται συνήθως σε επαφή κάτω από οριακές μόνο συνθήκες; Ενα κρίσιμο ερώτημα αφορά την ταυτότητα των πληροφορητών του.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, το γλωσσικό φράγμα που χώριζε τους Ελληνες φαντάρους και αξιωματικούς από τον ρωσικό λαό υπήρξε σχεδόν απόλυτο, όπως πιστοποιεί η μαρτυρία του Γρηγοριάδη.

Στο καλύτερο ζαχαροπλαστείο της Σεβαστούπολης, αυτός και η παρέα του είναι αδύνατο να συνεννοηθούν για τα στοιχειώδη: «Θέλουμε γλυκό και μας φέρνουν τσάι με παστό ψάρι, ζητούμε μπύρα και δώσαμε να καταλάβουν τα κορίτσια της υπηρεσίας πως ζητήσαμε πάστες» (σ. 15). Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τα αντίστοιχα όρια οποιασδήποτε σοβαρότερης κουβέντας!

Το κενό της πληροφόρησης καλύπτεται, ως εκ τούτου, από συγκεκριμένες πηγές: αστούς, ευγενείς και αξιωματικούς των Λευκών που γνωρίζουν τη διεθνή γλώσσα της εποχής, τα γαλλικά −και, φυσικά, από την ελληνική κοινότητα της πόλης.

Το ημερολόγιο του γιατρού Σμπαρούνη αποδεικνύεται διαφωτιστικότατο για τα κοινωνικά χαρακτηριστικά αυτών των επαφών: δεξίωση όπου «είχεν κληθεί αρκετός κόσμος εκ της κοινωνίας της Οδησσού» (σ. 31), γεύμα στο σπίτι μεγαλοκτηματία-μεγαλοβιομηχάνου (σ. 48-9), γνωριμία με μεγαλέμπορο που του παρέχει «πολλάς ενδιαφερούσας πληροφορίας» για την κατάσταση στη Μόσχα (σ. 50) κ.ο.κ.

Ο συνταγματάρχης Καρακασσώνης εξηγεί, πάλι, ότι τον προκάτοχό του «επεσκέφθησαν οι εις Οδησσόν καταφυγόντες Ρώσσοι στρατηγοί, οι μητροπολίτες και αρχιεπίσκοποι των διαφόρων επαρχιών και κυβερνείων, πολλοί ανώτεροι και κατώτεροι αξιωματικοί της τσαρικής παρατάξεως»· πως «οι εκ Μόσχας επιφανείς εφιλοξένησαν κατ’ επανάληψιν τους Ελληνας αξιωματικούς εν τω μετοχίω του Αγίου Ανδρέου», καθώς και ότι, ως σύνδεσμοι και οδηγοί του σώματος «κατά τας επιχειρήσεις και μετακινήσεις αυτού», είχαν καταταγεί εθελοντικά «πολλοί κατώτεροι» τσαρικοί αξιωματικοί (σ. 41-2).

Τα ερμηνευτικά σχήματα αυτών των πληροφορητών μεταφυτεύονται έτσι συχνά αυτούσια στις αναλύσεις των Ελλήνων αξιωματικών για τη φύση της επανάστασης και του σοβιετικού καθεστώτος. «Μαθαίνουμε πως όλο το μπολσεβικικό κίνημα της Ρωσσίας έχει λυσσώδεις πράκτορας τους εβραίους της Ρωσσίας. Ο Τρότσκυ, οι 5 από τους 7 υπουργούς του Λενίν, οι σύμβουλοι του Ερυθρού Στρατού, οι Αρχηγοί των Σοβιέτ, όλοι οι πράκτορες σχεδόν είνε εβραίοι», σημειώνει ο Νεόκοσμος στο βιβλίο του (σ. 15), διαπίστωση την οποία επισφραγίζει η υπηρεσιακή επαφή του με το σοβιέτ της Σεβαστούπολης, την επαύριο της ανακωχής: εκτός από «μια πολύ συμπαθή σαραντάρα μαυροφορεμένη» Ρωσίδα, «οι άλλοι, ένας ράφτης, δυο κουρείς, ένας εργάτης τραμ και δυο του Ναυστάθμου είνε εβραίοι ΟΛΟΙ» (σ. 32).

«Εβραίες, φανατικές μπολσεβίκες» είναι, σύμφωνα με τους πληροφοριοδότες του, και οι «βαμμένες, ακαλαίσθητα ντυμένες και μάλλον μελαχροινές» φιλενάδες των Γάλλων στρατιωτικών, που έχουν αποστολή να «κάνουν προπαγάνδα στους συμμάχους» (σ. 14-5).

Υπάρχουν πάντως και κάποιες εξαιρέσεις, όχι μόνο ταξικού αλλά και «φυλετικού» χαρακτήρα: «Περισσότερο μισούν τους Μπολσεβίκους οι Καραΐμιδες, άλλη φυλή Ιουδαϊκή […] οι πλουσιώτατοι της γης, σε μεγάλη διάσταση με τους άλλους εβραίους. Μόλις πατήσουν οι Μπολσεβίκοι πουθενά, αμέσως οι πάντα εβραίοι πολιτικοί σύμβουλοι χωρίς άλλο θα σφάξουν τους Καραΐμιδες» (σ. 16).

Ο αντισημιτισμός δεν αποτρέπει πάντως τη διαπίστωση της πραγματικής υφής του «ρωσικού προβλήματος». Οι περισσότερες αναμνήσεις σκιαγραφούν την αντίθεση φίλων-εχθρών με καθαρά κοινωνικούς όρους. Χαρακτηριστικό δείγμα, η περιγραφή της ταξικής πόλωσης στην Οδησσό από τον στρατηγό Νίδερ: «Πολυτέλεια αφάνταστος και στυγνή δυστυχία! Αι αίθουσαι των θεάτρων, των κινηματογράφων, των χοροδιδασκαλείων υπερπλήρεις κόσμου, και περιδέραια αξίας χιλιάδων ρουβλίων κοσμούν τους τραχήλους εξώμων κυριών»· την ίδια στιγμή, «η έλλειψις ειδών πρώτης ανάγκης και ιδία η σπάνις άρτου έθετεν εις αναβρασμόν τον εργατικόν κόσμον, όστις εζήτει αφορμήν προς εξέγερσιν» (σ. 146-7).

Στις παραμονές της επέμβασης (15/12/1918), ο κυβερνήτης του αντιτορπιλικού «Πάνθηρ» Ιωάννης Γιαννηκώστας περιγράφει πάλι ως εξής στη γυναίκα του την πολιτική κατάσταση στη Σεβαστούπολη: «Εννοείς ότι ο κόσμος είναι μάλλον Μπολσεβίκοι, δηλαδή εις άκρον δημοκρατικοί μεταπίπτοντες εις αναρχίαν» (Χαρατσής, σ. 200).

Εξίσου εύγλωττη είναι ωστόσο, στην ίδια επιστολή, η διαπίστωσή του για τον «απερίγραπτο σανφασονισμό» (έλλειψη τρόπων) που χαρακτηρίζει τους ντόπιους Ελληνες −ανθρώπους «ως επί το πλείστον μικρής τάξεως», που «έχουνε χρήματα και μιμούνται ό,τι βλέπουν εις τους Ρώσσους της χαμηλής τάξεως»: «καμιά διάκρισις τάξεως, φύλου, ηλικίας, θέσεως, επόμενον λοιπόν να ευρισκώμεθα προ εκπλήξεων κωμικών», όπως όταν μια οικοδέσποινα τον έβαλε να πάρει το τσάι του -κοτζάμ πλοίαρχος- μαζί με τους υπαξιωματικούς του!

Για τους χωρικούς, πάλι, εντυπωσιακή είναι η μαρτυρία ενός συντηρητικού φαντάρου, βοσκού το επάγγελμα: «Είναι πράγματι καλοί άνθρωποι και σαν μας βλέπουν να κάνουμε το σημείο του σταυρού ακόμη ενθουσιάζονται. Αλλά το φρόνημά τους το εκδηλώνουν όλοι και τα παιδιά τους ακόμη. Τους προτείνουμε το όπλο με την ξιφολόγχη κατάστηθα φοβερίζοντάς τους μικρούς τε και μεγάλους για να αρνηθούν το φρόνημά τους. Αλλά αδύνατον. Δεν δειλιάζουνε παρά ξεκουμπώνουν τα στήθια τους με ηρεμία και λένε: Σκοτώστε μας, δεν αρνιούμαστε πως είμαστε Μπολσεβίκοι. Κατόπιν μας λένε: Ντάι μι ρούκι, δηλαδή μας ζητούν το χέρι μας, εξετάζουν την παλάμη και μας δείχνουν το σκληρό δέρμα και τη ρόζα που διακρίνεται στα δουλεμένα χέρια μας» (Καραγιάννης, σ. 67).

Οι μονάδες των Λευκών συγκροτούνται σχεδόν αποκλειστικά από βαθμοφόρους του τσαρικού στρατού, με τους κατώτερους να εκπληρώνουν τον ρόλο απλού στρατιώτη: «σε κάθε σκοπιά αστράφτει η επωμίδα» (όπ.π., σ. 86). Οι Ελληνες συνάδελφοί τους δεν κρύβουν συνήθως τη θλίψη τους, που τους βλέπουν «με το όπλο στα χέρια» (Γρηγοριάδης, σ. 10).

Η στρατοκρατική οπτική εξηγεί επίσης την εντυπωσιακή πολιτική αχρωματοψία των Ελλήνων αξιωματικών, που κατά κανόνα αδυνατούν να διακρίνουν ανάμεσα στις ποικίλες αποχρώσεις των ντόπιων πολιτικοστρατιωτικών σχηματισμών.

Ουκρανοί επαναστάτες όπως ο αναρχικός Μαχνό ή ο εθνικιστής Πετλιούρα συνυπολογίζονται λ.χ. από τον επικεφαλής του Α’ Σ.Σ., στρατηγό Νίδερ, στις δυνάμεις των «μπολσεβίκων» (2015, σ. 112-4). Ενδεχομένως όμως να έχουν βάλει κι εδώ το χέρι τους οι ντόπιοι πληροφορητές.

Υπηρεσιακές εκθέσεις των Λευκών κατηγορούν την ίδια εποχή τις εφημερίδες των μενσεβίκων και των εσέρων της Σεβαστούπολης ότι, «επιτιθέμενες στην κυβέρνηση [της Κριμαίας] κι εν συνεχεία στο “διεθνή ιμπεριαλισμό”, υποβοηθούν την μπολσεβίκικη προπαγάνδα» (περ. Красный Архив, τχ.29, 1928, σ. 76)· στα απομνημονεύματα δε του αρχηγού τους, στρατηγού Ντενίκιν, ο Πετλιούρα και η ουκρανική κυβέρνηση σκιαγραφούνται σαν «ημι-μπολσεβίκοι» («The White Army», Λονδίνο 1930, σ. 243).

Οι επαφές με τους ντόπιους συμμάχους γεννούν απογοήτευση. «Ο Εθελοντικός Στρατός [του Ντενίκιν] είναι μισητός εις τον λαόν, εργάτας και ανεπτυγμένους», εξηγεί σε υπηρεσιακή έκθεσή του ο Γιαννηκώστας, τονίζοντας πως «η διαγωγή των αξιωματικών και στρατιωτών του είναι ελεεινή. Διαρκώς μεθούν και δέρνουν τον κόσμον» (σ. 219-20). Υστερα από ατέλειωτα γεύματα με την κυβέρνηση της Κριμαίας στη Συμφερούπολη, ο ίδιος κι οι συνάδελφοί του -γράφει στη σύζυγό του- αποχωρούν «αντιληφθέντες τίποτα, υποσχεθέντες ακόμη ολιγώτερα και βεβαιωθέντες περί της κτηνωδίας των ανδρών και του δικαίου αγώνος του λαού» (σ. 201).

Διαφορετικού τύπου αντιθέσεις φέρνουν πάλι αντιμέτωπους Ελληνες και Γάλλους. Οι τελευταίοι κατηγορούνται πως «η συμπεριφορά των προς τους ημετέρους είναι λίαν απρεπής αν όχι βάναυσος», καθώς «δίδομεν το αίμα μας και είμεθα ο τελευταίος τροχός της αμάξης».

Ιδιαίτερα καυτηριάζεται «η μανία τους να τα πάρουν όλα», με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να τους θεωρούν χειρότερους κι από τους Γερμανούς (του Κάιζερ), που σε τελική ανάλυση «ήλθον ουχί ως σύμμαχοι αλλ’ ως κατακτηταί» (σ. 244-8).

Δύο δεκαετίες μετά, ο συνταγματάρχης Μανέτας -στρατηγός πλέον- περιγράφει τις ελληνογαλλικές σχέσεις στην Ουκρανία ως εξής: «Ο αγών ο ιδικός μας συνίστατο εις το να σκοτωνόμαστε εμείς και να φορτώνουν σακιά αυτοί» (σ. 82).

Αντίσταση και τρομοκρατία

Κυρίαρχο αίσθημα που διαπερνά όλες τις αφηγήσεις είναι η περικύκλωση από έναν πληθυσμό σε τελική ανάλυση εχθρικό. «Εχω την αίσθηση ότι ζω επάνω σε ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί από τη μια στιγμή στην άλλη», θυμάται για την Οδησσό ο ανθυπολοχαγός Γιάγκος Δραγούμης (σ. 40).

«Ολη η πόλη είναι Μπολσεβίκοι, ώς κι οι γυναίκες, ακόμη πιο επίφοβες. Μπορεί να σας παρασύρουν και να σας δολοφονήσουν», προειδοποιούνται οι νεοαφιχθέντες φαντάροι (Καραγιάννης, σ. 60). Ο Φωστίνης αποφαίνεται πως «τα δύο τρίτα των κατοίκων είναι μπολσεβίκοι» (σ. 258) και αντιπαραβάλλει με θλίψη την αδιαφορία του κοινού για την πομπώδη κηδεία 32 αξιωματικών, σκοτωμένων από Ουκρανούς εθνικιστές, στα πλήθη που συνόδευσαν μια δημοφιλή ηθοποιό στην τελευταία της κατοικία (σ. 79).

Στο Νικολάγιεφ, βιομηχανικό κέντρο 150.000 εργατών όπου «οι Ερυθροί ανεμένοντο μετ’ αγωνίας υπό των κατοίκων, όπως φέρωσιν αυτοίς τ’ αγαθά της κοινοκτημοσύνης», τον ελληνικό στρατό υποδέχεται μόνο ο πρόξενος της Ελλάδας με τους προκρίτους της μικροσκοπικής παροικίας, ενώ τα πλήθη «παρηκολούθουν ψυχρώς την διέλευσιν της φάλαγγος» κι ήταν εμφανές ότι «δεν θα εβράδυνον να εκραγώσιν εν τη πόλει ταραχαί» (Νίδερ, σ. 187-8).

«Ολόκληρος η ύπαιθρος κατωκείτο από Μπολσεβίκους ή έστω Μπολσεβικίζοντας», θυμάται ο Βλάχος (σ. 106)· ο Καρακασσώνης τονίζει πως οι κάτοικοι της ενδοχώρας «πάντες είχον μπολσεβικικά φρονήματα» (σ. 86) και ο Γρηγοριάδης διαπιστώνει πως οι αξιωματικοί των Λευκών, «η καλλιτέρα ελπίς της Ρωσσίας», «βλέπουν γύρω τους την απάθεια των άλλων και τον ρωσσικό λαό να τους τουφεκάει στις πιο κρίσιμες στιγμές» (σ. 11).

Ο Κόκκινος Στρατός, «ευρισκόμενος εις την χώραν του κατέφευγεν κατά τας ψυχράς νύκτας εις τα πλησιέστερα χωρία προς διανυκτέρευσιν», ενώ ο ελληνικός ξεπάγιαζε στο ύπαιθρο, επισημαίνει ο Πλαστήρας (σ. 30)· ο ίδιος διευκρινίζει ότι, κατά την αναδίπλωση στη Βεσσαραβία, είχαν εντολή «να μην περάσωμεν από μέσα από την Οδησσό διότι υπήρχε κίνδυνος να εξεγερθούν οι εργάται της πόλεως και να μας κτυπήσουν από τα σπίτια» (σ. 42).

Σ’ αυτές τις συνθήκες, «καλλίτερη προστατευτική ασπίδα» θεωρείται η ωμή τρομοκρατία: ο ελληνικός στρατός, εξηγεί ο Γρηγοριάδης, «επιβάλλει τέτοιο σωτήριο φόβο και σεβασμό στον όχλο, που του κόβει κάθε όρεξι για στάσεις» (σ. 24). Αυτή είναι άλλωστε η δουλειά του: «Μέσα στην πόλι στέλλουμε τμήματα κάτω στο λιμάνι στα εργατικά κέντρα και πιάνουμε επικινδύνους Μπολσεβίκους» θυμάται χαρακτηριστικά ο Δραγούμης (σ. 41).

Η αντίσταση του πληθυσμού εκδηλώνεται έτσι ως επί το πλείστον υπόκωφα: από απεργούς εργάτες, σιδηροδρομικούς που κωλυσιεργούν να μεταφέρουν τους εισβολείς στο μέτωπο, πολίτες που ζυμώνουν τους φαντάρους, μοιράζοντάς τους ελληνόγλωσσες προκηρύξεις. Φυσικά, δεν απουσιάζουν και δυναμικότερες ενέργειες: «Οι Μπολσεβίκοι κατ’ επανάληψιν έρριπτον χειροβομβίδας εις τας περιπόλους, αλλά διά των συλλήψεων μερικών και διά της εκτελέσεως την επομένην διά τουφεκισμού, η τάξις απεκαθίστατο», σημειώνει ο Μανέτας (σ. 91).

Αμέσως μετά την άφιξή του στο Τζάνκιοϊ, ο ελληνικός λόχος κατοχής δέχτηκε πάλι επίθεση με πιστόλι και χειροβομβίδα από δύο δεκαπεντάχρονους μαθητές· «οι δράσται συλληφθέντες ετιμωρήθησαν παραδειγματικώς», βεβαιώνει ο Καρακασσώνης, δίχως ενοχλητικές λεπτομέρειες (σ. 234).

Αποκαλυπτική είναι επίσης η διαδικασία αφοπλισμού των κατοίκων, όπως περιγράφεται από έναν τσολιά: «Πιάνομιν 15 από να χωργίον πολίτες κι στον λόχον τους πιγέναμι. Τους δέρνομι! Ξύλο πολύ τους ρίχνομι για να μαρτιρίσουνε εάν υπάρχων μπολσοβίκι μέσα σ’ ικίνα τα χωργιά. Κανής δεν μαρτίραγι! Τους γδέναμι, τους δέναμι καλά τα χέρια τους κι τους βγέναμι κι τους ντοφικέγαμι έναν-έναν στον αγέραν, για να μαρτηρίσουν! Αφόσον όσα ξέραμι τους κάναμι κανές δεν μαρτυρούσε, τους πέρναμι στην φιλακίν, τους στήλαμι στων Οδισόν» («Το ημερολόγιο του εύζωνα Χρήστου Αλεξόπουλου», Καβάλα 2011, σ. 54).

Ο ίδιος μας πληροφορεί ότι στη Λιζίνκα, κωμόπολη που είχε αντισταθεί στους Γάλλους, ο ταγματάρχης Λεωνίδας Σπαής έδωσε στους άντρες του «το ελέφτερο να κάνουν ό,τι μπορέσουν»· ακολούθησε άγρια λεηλασία, διανθισμένη με βιασμούς: «Οτη τον κοστάριζι [=γουστάριζε] τον κάθη εύζωναν έπιρνεν. […] Οτη βρίσκαν τα τρόγαν! Ρούβλια κιρίος μαζέβαν υ ευζώνη, μικρά πράγματα. Αλι τες δεσπινήδες παλέβαν, τες πιάναν από τα βζιά! Εγινε τέλος μέσα σι κίνην την πόλιν μιγάλιν παραλυσίαν» (σ. 55-7).

Ο Λεωνίδας της Χερσώνας

Σύμφωνα με τις εθνικά ορθές αφηγήσεις, η κορύφωση της εκστρατείας για το ελληνικό σώμα ήρθε με τη μάχη της Χερσώνας, όταν 843 Ελληνες και 120 Γάλλοι στρατιώτες αντιμετώπισαν επί οκταήμερο (17-24/2) τους μαχητές του αταμάνου Γκριγκόριεφ και τον εξεγερμένο ντόπιο πληθυσμό.

Η ημερήσια διαταγή του 34ου Συντάγματος θα την αναγορεύσει μάλιστα σε ηρωική σελίδα ισάξια των Θερμοπυλών −κι ακόμη μεγαλύτερης σημασίας, αφού οι 300 του Λεωνίδα έπεσαν απλώς «αμυνόμενοι του πατρίου εδάφους», ενώ οι 117 νεκροί της Χερσώνας θυσιάστηκαν «υπέρ συμπάσης της ανθρωπότητος» («Αρχείο Δέλτα», σ. 130-1).

Σαν νέο «Μολών Λαβέ» προβλήθηκε ιδίως ο τηλεγραφικός διάλογος του υπολοχαγού Ηλία Μαθιού με τον Γκριγκόριεφ (16/2). Ο τελευταίος αναρωτήθηκε ρητορικά τι γυρεύουν οι Ελληνες σε ξένη χώρα, όταν έχουν πίσω τους τόσους αγώνες για τη δική τους ελευθερία −για να εισπράξει από τον δικό μας την απάντηση πως «δεν είναι αρμόδιος» να συζητήσει επ’ αυτού, καθώς «δεν γνωρίζει να κάμη τίποτε άλλο ή να εκτελή τας διαταγάς που λαμβάνη».

Το εξωφρενικό αυτό δείγμα τυφλής υπακοής δεν ενθουσίασε μόνο τους ένστολους ιστοριογράφους του παρελθόντος, όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά και τον σύγχρονό μας λογοτέχνη Φίλιππο Δρακονταειδή, που έσπευσε -εν έτει 2015- να του αφιερώσει την επανέκδοση του Νίδερ (σ. 7)!

Αν κάποιοι έπρεπε να συγκριθούν με τους 300, αυτοί ήταν όμως ο αταμάνος κι οι σύντροφοί του −οι μισοί από τους οποίους, σύμφωνα με τον διοικητή του Μαθιού, ρίχτηκαν στη μάχη με «πελέκεις, σφύρας και δρέπανα» (Καρακασσώνης, σ. 64).

Ακόμη διαφωτιστικότερος αποδεικνύεται εδώ ο ιεροκήρυκας Φωστίνης: «Από παντού έχουν επιτεθή [κατά] των στρατιωτών μας, από τους δρόμους, από τις θύρες των σπιτιών, από τα υπερώα, από τα παράθυρα, από τους εξώστας, με όπλα, με πιστόλια, με πολυβόλα, με χειροβομβίδες, ακόμη και με παλαιά σίδερα και με πέτρες και με ό,τι άλλον ετύχαινε μπροστά των· όλος ο κόσμος και οι πόρνες ακόμη από τους οίκους ανοχής πυροβολούν εναντίον των στρατιωτών μας» (σ. 226-7).

Ο ίδιος ο νέος Λεωνίδας πληγώθηκε «διά πιστολίου υπό γυναικός έκ τινος οικίας εξ εγγυτάτης αποστάσεως», μας πληροφορεί ο συνταγματάρχης του (σ. 74). Αμέσως παρακάτω, ο τελευταίος περιγράφει την εκκαθάριση ενός «εντελώς κατωκημένου» τμήματος της πόλης, μετά «την αντίστασιν, ην προέβαλον οι μπολσεβικίζοντες πολίται, Εβραίοι και αστυφύλακες εκ των οικιών και των προαυλίων αυτών δι’ όπλων και χειροβομβίδων»: η εντεταλμένη μονάδα εφοδιάστηκε «διά ποσότητος βενζίνης» κι άρχισε να «πυρπολή τας ανθισταμένας οικίας», ξεσπιτώνοντας σαν τα ποντίκια τους κατοίκους (σ. 83).

Οι νέες Θερμοπύλες έληξαν, πάντως, μάλλον άδοξα: με την πανικόβλητη φυγή των κατοχικών στρατευμάτων, που χώθηκαν κακήν κακώς στα συμμαχικά πλοία εγκαταλείποντας «άπαν το πάσης φύσεως υλικόν» τους: πυροβόλα, πολυβόλα, αποσκευές αξιωματικών, κλινοσκεπάσματα, μαγειρικά σκεύη και αμάξια, αφού πρώτα σκότωσαν ό,τι πρόλαβαν από τα μεταγωγικά ζώα τους. «Η υποχώρησις της φρουράς εξετελέσθη μετά θαυμαστής κανονικότητος και ασφαλείας», διευκρινίζει ο Καρακασσώνης, με μόνη παράπλευρη απώλεια όσους «φιλησύχους κατοίκους» θέλησαν επίσης να εγκαταλείψουν την πόλη, αλλά κατά λάθος μετατράπηκαν «εις μάζας αμόρφους» από τα «υπερμεγέθη βλήματα» των παρακείμενων γαλλικών αντιτορπιλικών (σ. 89-91).

Το σάρωμα

Παρόμοιες σκηνές επαναλήφθηκαν και στη Σεβαστούπολη. Με τις πρώτες κανονιές του Κόκκινου Στρατού (2/4), αφηγείται ο Γρηγοριάδης, «οι Μπολσεβίκοι μέσα στασιάζουν. Σχεδόν από κάθε σπίτι μάς τουφεκούν με τουφέκια και πολυβόλα».

Για την καταστολή τους επιστρατεύτηκε η συνήθης μεθοδολογία των κατοχικών στρατευμάτων: «Τρία σπίτια πέφτουν από τρεις οβίδες που τα βρήκαν κατακέφαλα. Η γύρω συνοικία ησυχάζει» (σ. 25-6).

Με το μάθημα της Χερσώνας αφομοιωμένο και την πολιορκημένη Σεβαστούπολη στο χείλος του λιμού μετά την κατάληψη της σιτοπαραγωγού ενδοχώρας από τους «Ερυθρούς», η ελληνογαλλική φρουρά θα διαπραγματευθεί ωστόσο τάχιστα την αναίμακτη αποχώρησή της. Για τον ίδιο λόγο είχε άλλωστε ήδη εκκενωθεί και η Οδησσός (25/3).

Απέμεινε η διχασμένη μνήμη, ατομική και συλλογική. Από τη μια, το λεωνίδειο έπος ενός εκστρατευτικού σώματος, τα στελέχη του οποίου ταυτίζονταν πλήρως με την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.

Από την άλλη, χαμηλόφωνα ημερολόγια φαντάρων όπως ο Χρίστος Σκούρτης από την Κορινθία, που περιγράφει ως εξής το δικό του κατόρθωμα στη μάχη του Μάλι Μπουγιαλίκ (24/3): «Τότε λοιπόν παίρνομε δρόμο και είπα “βόηθα Παναγία μου και θα έρθω να σε λειτουργήσω”. Οσοι γλυτώσαμε τροχάδη το πήραμε 20 χιλιόμετρα για 1 ώρα».

Ο πειρασμός της φράουλας

Από τις αφηγήσεις των σύγχρονων Αργοναυτών δεν ήταν φυσικά δυνατόν να απουσιάζει το εγχώριο ωραίο φύλο. «Εντύπωσι αμέσως σας κάνει η ζωηρότης και η δροσιά των ρωσσίδων», διαβάζουμε στο αυτοβιογραφικό φυλλάδιο που ο αντισυνταγματάρχης Νεόκοσμος Γρηγοριάδης εξέδωσε αμέσως μετά το τέλος της εκστρατείας.

«Πουθενά αλλού δεν έχω δη τέτοιο φυσικό λευκορόδινο χρώμα και τόση υγρότητα στο βήμα σε γυναίκες. Ολες είναι “σαν φράουλες”, όπως λέγει πολύ επιτυχημένα κάποιος “ειδικός”. Κατάστασις τέτοια πολύ επικίνδυνη και για τους πανδρεμένους, μα ευτυχώς κάποια σωτηρία επιφύλαξις επικρατεί στους δικούς μας» (σ. 14).

Ο κίνδυνος καθίσταται εμφανέστερος όταν ο συγγραφέας διαβεβαιώνει, λίγο παρακάτω, ότι τα αισθήματα υπήρξαν μάλλον αμοιβαία: στη Συμφερούπολη π.χ. «οι στρατιωτικοί μας γίνουνται αντικείμενα πρωτοφανούς εκδηλώσεως θαυμασμού. Κοκκινίζουν όλοι και χάνουν το βήμα τους, τόσον είναι επίμονες οι ματιές που τους καρφώνουν οι κυρίες» (σ. 16).

Από ελαφρά διαφορετική γωνία, παρόμοιες ήταν οι διαπιστώσεις του κατεξοχήν αρμόδιου για τη σωτηρία της ψυχής του εκστρατευτικού σώματος. «Το μόνο που εφοβήθηκα», σημειώνει στις δικές του αναμνήσεις ο αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Φωστίνης, «ήταν η διαφθορά της Οδησσού. Οι διεφθαρμένες γυναίκες, φορτωμένες απαίσιες αρρώστειες κυνηγούσαν στους δρόμους τους στρατιώτες μας. Αλλοίμονο, αν πάθουν τα παιδιά μου καμμιά συμφορά».

Πόσο μάλλον αφού, όπως ο ίδιος πληροφορήθηκε καταλεπτώς, «όλα τα στρώματα της Ρωσσικής κοινωνίας, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, είνε εκφυλισμένα ως προς το ζήτημα τούτο» (σ. 71-2 & 74).

Για την αποτροπή του κακού ο αρχιμανδρίτης θα κάνει ειδική ομιλία στους στρατιώτες, επικεντρώνοντας την επιχειρηματολογία του στην απειλή των αφροδίσιων νοσημάτων: «Φανταστήτε να γεμίσετε παλιοαρρώστειες και να γυρίσετε στα σπίτια σας σε αξιοθρήνητη κατάσταση, σάπιοι, για να καταντήσετε τέλος παράλυτοι ή τρελλοί». Ισχυρίζεται δε ότι τους έπεισε: με μόνη εξαίρεση 5-6 απόντες λόγω υπηρεσίας, γράφει, «κανείς άλλος δεν έπαθε τίποτε. Εκράτησαν δυνατά την αυστηρότητα των ηθών την πατροπαράδοτη, το ωραιότερο χάρισμα της φυλής μας, αν και ευρίσκοντο ανάμεσα σε ωκεανό διαφθοράς» (σ. 72).

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο διοικητής του 34ου Συντάγματος θα δηλώσει εγγράφως στον Γάλλο προϊστάμενό του πως ο ελληνικός στρατός δεν είχε ανάγκη τα συμμαχικά στρατιωτικά πορνεία, επειδή «έχει την πρόληψιν να πιστεύη ότι, εάν παρεκκλίνη και επ’ ελάχιστον του ηθικού νόμου, δεν θα έχη του Θεού την βοήθειαν, εις την οποίαν ελπίζων επιτελεί θαυμασίως πάντοτε το εαυτού καθήκον» (σ. 73).

Στο Πολεμικό Ναυτικό, σαφώς χαλαρότερο εκ παραδόσεως, τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά. Δυόμισι μήνες μετά την άφιξη του αντιτορπιλικού «Πάνθηρ» στη Σεβαστούπολη (21/11/1918), ο κυβερνήτης του απευθύνει έτσι παράκληση προς τους προϊσταμένους του (7/2/1919) για άμεση αποστολή αφροδισιολόγου, «καθόσον πολλοί άνδρες του πληρώματος προσεβλήθησαν υπό τοιούτων ασθενειών, ουδεμία δε συμμαχική υπηρεσία τοιαύτη υφίσταται» (Χαρατσής 1997, σ. 231-2).

Το πιστόλι του συνταγματάρχη

Με δεδομένη την απουσία κινήτρων, η πειθαρχία των ανδρών του εκστρατευτικού σώματος κατά την παραμονή τους στη Ρωσία βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στον φόβο. Φόβο για ό,τι φημολογούνταν ότι τους περίμενε σε περίπτωση αιχμαλωσίας, αλλά και από τα χέρια των διοικητών τους σε περίπτωση απειθαρχίας.

Αποκαλυπτικό γι’ αυτήν τη δεύτερη περίπτωση είναι ένα περιστατικό που διασώζεται σε τουλάχιστον δύο εκδοχές. Βρισκόμαστε στις 6/3/1919, το μέτωπο της Μπερεζόφκα έχει σπάσει και τα συντρίμμια της 2ης ελληνικής μεραρχίας υποχωρούν πανικόβλητα μπροστά στην προέλαση του Κόκκινου Στρατού.

Ο πρώτος αφηγητής, έφεδρος ανθυπολοχαγός Γιάγκος Δραγούμης, κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση με το τρένο των ενισχύσεων και τον διοικητή του -μετέπειτα αντιβασιλιά- Γεώργιο Κονδύλη, με τον οποίο γλεντούσε πριν από λίγες ώρες σε ρεστοράν της Οδησσού:

«Διακρίνουμε τα πρώτα τμήματα των δικών μας που υποχωρούν. Ο συνταγματάρχης έχει ανοίξει το παράθυρο του τραίνου, προχωρούμε πολύ σιγά. Ενα τμήμα περνά κοντά μας. Διατάσσει να σταματήσουν μια φορά, δυο φορές, και τρίτη φορά. Τίποτε. Αυτοί το δρόμο τους. Τον βλέπω και σηκώνει το πιστόλι του, μια εκπυρσοκρότησι αντηχεί, βλέπω ένα στρατιώτη κοντά μου, προχωρεί τέσσαρα βήματα σα να μην έχει τίποτε, και έξαφνα σωριάζεται κάτω νεκρός επάνω σε κάτι τραβέρσες παλιές κοντά στη γραμμή. Το δράμα δεν εβάσταξε τρία δευτερόλεπτα. Το μάθημα μάλλον για τους δικούς μας στρατιώτες, διότι οι άλλοι έχουν χάσει εντελώς το ηθικό τους. Τραβούν για την Οδησσό χωρίς καμιά βία με το κεφάλι κάτω, μπουλούκια μπουλούκια. Δεν έχουμε καιρό να τους σταματήσουμε, πρέπει να τραβήξουμε μπροστά. Από στιγμή σε στιγμή μπορεί να ανταμώσουμε τον εχθρό. Το επεισόδιον του σκοτωμένου στρατιώτου μας με έχει παγώσει. Το ξενύχτι, η πείνα και η συγκίνησις αυτή η τελευταία μου έχουν φέρει μια τρομερή διάθεσι για εμετό. Ευτυχώς βρίσκω λίγο κονιάκ, το οποίον πίνω και μου περνάει λιγάκι» («Αρχείο Π.Σ. Δέλτα», τ.Δ’, σ. 45).

Αρκετά διαφορετικά περιγράφει το ίδιο συμβάν στο ημερολόγιό του ένας απλός φαντάρος του ίδιου Συντάγματος. Σαν «ανόητος ανθυπασπιστής» του συνταγματάρχη μνημονεύεται ενδεχομένως εδώ ο προηγούμενος αφηγητής, διερμηνέας και ακόλουθός του:

«Ο διοικητής μας σταμάτησε την αμαξοστοιχία και διέταξε τις ομάδες που συναντούσαμε να γυρίσουν πίσω φωνάζοντάς τους Προδότες της Πατρίδας πίσω πίσω. Πυροβολούσε δε διά του περιστρόφου του. Πολλοί απ’ αυτούς ήρθαν και ανέβηκαν στο τραίνο. […] Ενας απ’ αυτούς μη αντιληφθείς τον διοικητή μας που στεκόταν πλησίον μας μάς είπε την αλήθεια:
− Πού πηγαίνετε βρε αδέρφια, καλύτερα μην πάτε στο μέτωπο γιατί οι Μπολσεβίκοι είναι πάρα πολλοί και είμαστε και είσαστε χαμένοι.
Τότε ο διοικητής οργισμένος βγάζει το περίστροφό του και σκότωσε το παληκάρι μπροστά στα μάτια όλων μας. Κρίμα. Αυτός είναι ο Γεώργιος Κονδύλης. Κι ένας ανόητος ανθυπασπιστής του εκ του λόχου πυροβολεί και κείνος κατά των υποχωρούντων ανδρών. Τότε πολλοί απ’ αυτούς που έφεραν πλήρη τον οπλισμό τους έπεσαν κι έστρεψαν τις κάννες τους κατά πάνω μας. Τώρα φωνάζουμε όλοι μαζύ − Μη ρε παιδιά, μη. Ευτυχώς δεν τράβηξαν τη σκανδάλη να μας ξαπλώσουν όλους κάτω. Το τραίνο ευτυχώς έφυγε και σταμάτησε το κακό»
(Καραγιάννης, σ. 62-3).

📕 Διαβάστε
► Νεόκοσμος [Γρηγοριάδης], Ο στρατός μας στα ξένα (Σμύρνη 1919, εκδ. Τυπογραφείον «Αμαλθείας»). Η πρώτη αυτοβιογραφική αφήγηση της ουκρανικής εκστρατείας, έντονα σημαδεμένη από τα κυρίαρχα στρατοκρατικά ιμπεριαλιστικά στερεότυπα των ημερών.
► Κωνσταντίνος Νίδερ, «Η εκστρατεία της Ουκρανίας» (Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια- Εβδομαδιαίον Περιοδικόν, τ.Α’, τχ.7 [7/8/1927] – 36 [26/2/1928]). Η πρώτη επίσημη εξιστόρηση της εκστρατείας από τον στρατιωτικό προϊστάμενό της, σωματάρχη του Α’ Σ.Σ. Με περικοπές, και παραπομπή σε λάθος πηγή, επανεκδόθηκε πρόσφατα από τον Φίλιππο Δρακονταειδή (Αθήνα 2015, εκδ. Κέδρος).
► Πέτρος Καρακασσώνης, Ιστορία της εις Ουκρανίαν και Κριμαίαν υπερποντίου εκστρατείας τω 1919 (Εν Αθήναις 1933, Τύποις Α.Θ. Λαμπρόπουλου). Συνοπτικότερο πόνημα, από τον δεύτερο διοικητή του 34ου Συντάγματος στην Ουκρανία.
► Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, Το ελληνικόν εκστρατευτικόν σώμα εις την Μεσημβρινήν Ρωσίαν (Αθήναι 1955). Η τελική επίσημη ιστορία της εκστρατείας.
► Στυλιανός Χαρατσής, Η πρώτη επέμβαση. Η άγνωστη δράση του Πολεμικού Ναυτικού στη Μεσημβρινή Ρωσία 1918-20 (Πειραιεύς 1997, εκδ. Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος). Ιδιαίτερα χρήσιμο το εκτενές παράρτημα (σ. 148-303) με επιστολές, τηλεγραφήματα και εκθέσεις του κυβερνήτη του αντιτορπιλικού «Πάνθηρ», πλοιάρχου Γιαννηκώστα.
► Παντελεήμων Φωστίνης, Ο ελληνικός στρατός στη Ρωσσία (Πειραιάς 1988, εκδ. Αθως). Αναμνήσεις του στρατιωτικού ιερέα του 34ου Συντάγματος, μετέπειτα μητροπολίτη Ενόπλων Δυνάμεων. Πρωτοεκδόθηκαν το 1955 και φέρεται να έχουν γραφτεί το 1920· ευδιάκριτα είναι ωστόσο τα ίχνη τόσο της νεότερης βιβλιογραφίας όσο και των κατοπινών εξελίξεων.
► Χρήστος Καραγιάννης, Το ημερολόγιον 1918-1922 (Αθήνα 1976, εκδ. Απ. Αποστολόπουλος). Εξαιρετική μαρτυρία για τους πολέμους της εποχής, από τη σκοπιά των μάχιμων τμημάτων. Δυστυχώς η πρόσφατη μεταγλώτισσή του από τον Φ. Δρακονταειδή (2013) παραποιεί κρίσημα σημεία του πρωτοτύπου
► Νικόλαος Πλαστήρας, «Αναμνήσεις από την εκστρατείαν της Ουκρανίας 1919», σε Π.Α. Ζάννας (επιμ.), Αρχείο της Π.Σ. Δέλτα. Β’. Νικόλαος Πλαστήρας (Αθήνα 1979, εκδ. Ερμής), σ. 1-54. Εξιδανικευτική αφήγηση, γραμμένη το 1934 στην αυτοεξορία ειδικά για την Πηνελόπη Δέλτα και επικεντρωμένη στο στρατιωτικό καθαρά σκέλος του εγχειρήματος.
► Π.Α. Ζάννας (επιμ.), Αρχείο της Π.Σ. Δέλτα. Δ’. Εκστρατεία στη Μεσημβρινή Ρωσία 1919 (Αθήνα 1982, εκδ. Ερμής). Απομνημονεύματα των αξιωματικών Γιάγκου Δραγούμη, Κων/νου Μανέτα, Κων/νου Βλάχου και Νεόκοσμου Γρηγοριάδη. Συνταγμένα επίσης τη δεκαετία του 1930 για τη Δέλτα και έντονα σημαδεμένα από την αυτολογοκρισία που επέβαλλε αυτός ο προορισμός. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα (εκ των υστέρων) «αντισυμμαχικά» ξεσπάσματα των πάλαι ποτέ οργάνων της Αντάντ.
► Νικόλαος Σμπαρούνης, Ημερολόγιον της εις Ρωσσίαν εκστρατείας (Αθήνα 2013, εκδ. Βιβλιόραμα). Ενδιαφέρον, κυρίως ως ζωντανή αποτύπωση των πρακτικών της καλής κοινωνίας της Οδησσού και της διαπλοκής της με το συμμαχικό εγχείρημα.

Αυτη η αναρτηση ειναι συνεχεια της χθεσινης με αφορμη την επισκεψη του Τσιπρα στους νεοναζι της Ουκρανιας

Σε ολους εκεινους τους ρατσιστες που ειναι κατα των ξενων αφιερωνω αυτη την αναρτηση.Γιατι εμεις οι Ελληνες οπου βρεθηκαμε ξενοι εδω και χιλιαδες χρονια βαλαμε το στιγμα μας.Γιατι μειναμε Ελληνες αλλα σπιτι μας ο πλανητης. Πολλα ειπα.Ελπιζω να το διαβασετε ολο.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ – ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΕΣ ΚΑΙ ΘΙΑΚΟΙ ΤΟΝ 19ο ΚΑΙ 20ο ΑΙ.

Στη μακρόχρονη ιστορία τόσο της Ελλάδας, όσο και της Ρωσίας -στην προκειμένη περίπτωση Παρευξείνιας Ρωσίας-Ουκρανίας-, οι δυο λαοί παραδοσιακά ήταν σύμμαχοι στους κοινούς αγώνες, και διατηρούσαν –και διατηρούν- φιλικές σχέσεις. Σημαντικό ρόλο στις επαφές τους έπαιξε –και παίζει- η Ορθοδοξία, η θρησκεία που τους δένει άρρηκτα. Στα αρχαία χρόνια οι Έλληνες ήταν αυτοί που ίδρυσαν αποικίες στις ακτές του Εύξεινου Πόντου καθώς προείδαν την εμπορική και οικονομική σημασία των περιοχών αυτών. Η γεροκτισμένη πορεία τους σε αυτούς τους Κιμμέριους τόπους έχει τόσο βαθιά θεμέλια ώστε φθάνει με συνέχεια, ενεργό παρουσία και διατήρηση συνοχής μέχρι σήμερα όπου οι καταγεγραμμένοι -σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του Ουκρανικού Κράτους- Έλληνες ομογενείς στην Ουκρανία υπερβαίνουν τις 93.000. Όμως στην πραγματικότητα ανέρχονται περίπου στις 150.000 γιατί αναγκάστηκαν κατά την περίοδο των σταλινικών διωγμών να δηλώσουν ότι είναι Ουκρανοί ή Ρώσοι – περί δε τους 25.000 Έλληνες εκτόπισαν οι σταλινικές αρχές το 1944 στο Ουζμπεκιστάν. Αργότερα δε πολλοί από αυτούς ακολούθησαν τον δρόμο της επιστροφής-.

Τρία σημεία στην σημερινή Ουκρανία των 158 εθνοτήτων συγκεντρώνουν –και όχι τυχαία- το περισσότερο ελληνικό στοιχείο: η χερσόνησος της Κριμαίας, η Μαριούπολη κι η περιοχή πέριξ αυτής, και η Οδησσός. Στα τρία αυτά σημεία είναι άγνωστη στους πολλούς και ταυτόχρονα εντυπωσιακή και απόλυτα συγκινητική η παρουσία των Ελλήνων και η επιμονή τους να κρατούν αναμμένη την ελληνική φλόγα παρόλες τις διαχρονικές πολιτικο –οικονομικές και κοινωνικο-πολιτισμικές αντιξοότητες που έζησαν.

Η κεντρική εξουσία της Ρωσίας ιστορικά εφήρμοζε –και φθάνει μέχρι σήμερα- μακροπρόθεσμη πολιτική στο νότo, όχι με λόγια, αλλά με άμεσα έργα, λόγω των συμφερόντων της εξόδου στις νότιες παραθαλάσσιες περιοχές σε Αζοφική-Εύξεινο. Στα στρατηγικά της σχέδια ενετάσσετο η ιδιαίτερη προσοχή στους πληθυσμούς αυτών των περιοχών, τους οποίους φρόντιζε ευεργετώντας τους και οι οποίοι αποτελούσαν πεδίο ανάπτυξης και στήριξης των σχεδίων της. Οι Έλληνες στους εν λόγω χώρους ήταν από την αρχή απαλλαγμένοι από σχέσεις δουλοπαροικίας που επικρατούσαν στη Ρωσία και ο μεγαλύτερος αριθμός τους συνεδέετο με τη ναυτιλία και το εξωτερικό εμπόριο. Πολλές διευκολύνσεις, ευεργετήματα και οικονομικά προνόμια παραχωρήθηκαν στους Έλληνες επί Αικατερίνης Β΄ (1729-1796).

Οι συνθήκες ειρήνης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774, το 1791 αυτή του Ιασίου, και εν συνεχεία του Άκκερμαν το 1827 και 1828 ήταν αυτές που οδήγησαν στη μεγάλη ανάπτυξη της ελληνικής επιχειρηματικής και ναυτιλιακής δραστηριότητας. Ειδικά μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζί οι Έλληνες σήκωσαν στα καράβια τους Ρωσική σημαία, μπορούσαν να περνούν χωρίς ιδιαίτερες διαδικασίες από τα Δαρδανέλλια και εμπορεύονταν σιτηρά στην Κριμαία και στην Οδησσό με τους εκεί εγκατεστημένους συμπατριώτες τους. Ο πόλεμος που εξερράγη το 1853 μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, γνωστός και ως «Κριμαϊκός» ή «πόλεμος του σταριού» καθώς και η καταστροφή των Σουλτανικών Ναυπηγείων της Σινώπης (18 Νοεμβρίου 1853), έδωσε στους Έλληνες της νότιας Ρωσίας ακόμη μεγαλύτερη ώθηση. Ήλεγχαν ήδη τα εμπορικά κομβικά σημεία και αδιαφορώντας για τις πολεμικές απαγορεύσεις, έσπασαν τον αγγλογαλλικό αποκλεισμό και κατόρθωσαν να εξάγουν μεγάλες ποσότητες τις οποίες αγόραζαν σε ευτελείς τιμές. Όμως, και πριν ακόμη υπογραφεί η ειρήνη, αγόραζαν σημαντικές ποσότητες έναντι πάντα χαμηλού τιμήματος, τις οποίες, μετά την άρση της απαγόρευσης, μοσχοπούλησαν αποκομίζοντας τεράστια οφέλη.

Οι Έλληνες της νότια Ρωσίας, κατά τα χρόνια της ακμής τους, εξεδήλωναν ποικιλοτρόπως την φιλοπατρία τους στέλνοντας τεράστια χρηματικά ποσά στην Ελλάδα, καλύπτοντας με κάθε τρόπο τις κατεπείγουσες ανάγκες του ελληνικού κράτους και ανορθώνοντας την ελληνική οικονομία. Ουδέποτε έδειξαν αδιαφορία, ουδέποτε κωλυσιέργησαν στα προβλήματα που ταλάνιζαν τότε το ελληνικό κράτος, ουδέποτε αρνήθηκαν βοήθεια προς τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό και πάντοτε εξεπλήρωναν το πατριωτικό τους χρέος με πλήρη ευσυνειδησία.

Οι Κεφαλλήνες και οι Θιακοί που έχουν σχέση με την Ουκρανία –παρευξείνια Ρωσία, και τις ιστορικά εκτατικές αυξομειώσεις της, είναι πολλοί. Θα περιοριστούμε μόνον σε αυτούς που έχουν συνδεθεί με τους τρεις ελληνικούς πόλους (Χερσόνησος της Κριμαίας, Μαριούπολη και Οδησσός). Τα περισσότερα από τα στοιχεία που παραθέτω προέρχονται από προσωπικό αρχείο εφημερίδων εποχής και λοιπών εντύπων Κεφαλλήνων –και όχι μόνον- εκδοτών του Εύξεινου Πόντου.

Χερσόνησος της Κριμαίας
Μέρος του ελληνικού πληθυσμού -25.000 υπολογίζεται σήμερα- διαβιεί στην Κριμαία, στην χώρα των Ταύρων και των Σκυθών των αρχαίων Ελλήνων. Ένας αυχένας φάρδους 10 και μήκους 18 χιλ. ενώνει το σχεδόν νησί της Κριμαίας έκτασης 25.500 τ.χιλ. με τη στεριά. Πρώτοι οικιστές ήταν οι Μιλήσιοι, οι οποίοι τελικά εγκατέλειψαν το θαυμάσιο αυτό λιμάνι και εγκαταστάθηκαν ανατολικότερα ιδρύοντας τον 6ο π.Χ. αι. τη Θεοδοσία (Θεοδοσιούπολη για τους Βυζαντινούς και μετέπειτα Καφφά). Η αρχαιότερη ελληνική –ιωνική περί τα τέλη του 7ου π.Χ αι.- αποικία ήταν το Παντικάπαιον (σημερινή πόλη Κερτς), στον πορθμό από την πλευρά της Κριμαίας.

Στη Σεβαστούπολη τις αρχές του 20ου αι. η ελληνική παροικία αριθμούσε 1.000 ψυχές. Τον προηγούμενο όμως αιώνα το ελληνικό στοιχείο ανθούσε. Οι περισσότεροι προέρχονταν από την Κεφαλλονιά και τη Μύκονο. Στα γύρω χωριά η πληθώρα των κατοίκων ήταν από την Πελοπόννησο, την Ήπειρο και τη Θράκη. Λειτουργούσαν είκοσι καφενεία από Έλληνες. Κυριότερο ήταν η «Κεφαλληνία» που διευθυνόταν από τον Χαρ. Λοβέρδο. Στον εμπορικό της κόσμο άλλοι Κεφαλλονίτες που έχαιραν ονόματος ήταν ο Διον. Νεόφυτος -διατηρούσε εργοστάσιο αλαντοποιίας-, ο Νικ. Σταθάτος, ο Αναστάσιος Πιεράτος και ο Γεράσιμος Φλαμπουργιάρης. Ελληνική εκκλησία ήταν των Τριών Ιεραρχών και υπήρχε ελληνική πεντατάξιος Σχολή Αρρένων και Θηλέων όπου φοιτούσαν 150 μαθητές και μαθήτριες.

Στη Γιάλτα, στο «Σαν Ρέμο» της Ρωσίας όπως οι εφημερίδες του 19ου και 20ου αι. αποκαλούσαν την πόλη με τα μεγαλοπρεπέστατα ξενοδοχεία και τα φημισμένα λουτρά, διαβιούσαν αρκετοί Έλληνες παρόλο που δεν «παρέχει ενδιαφέρον (εμπορικόν) διότι άλλος είναι ο προορισμός της». Υπήρχε η ελληνική εκκλησία του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη και λειτουργούσε η «Ελληνική Αγαθοεργός Αδελφότης» τα μέλη της οποίας ανέπτυσσαν φιλανθρωπικό έργο. Στον εμπορικό κόσμο γνωστά ήταν δυο ονόματα: του Ηλία Νεόφυτου και του Ζαχαράτου που διατηρούσαν «μεγάλα αλαντοπωλεία».

Στην παραθαλάσσια Θεοδοσία στον Κιμμέριο Βόσπορο κινείτο αρκετό ελληνικό στοιχείο. 300 ήταν αυτοί που ανήκαν στην Ελληνική Παροικία κατά τις αρχές του 20ου αι. και ήταν πολύ λιγότεροι από αυτούς του 19ου. Παρόλα αυτά, δεν φαίνεται να είχε συνταχθεί κοινότητα, αν και πυρήνας υπήρχε: το ελληνικό σχολείο και ο ελληνικός ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου ο οποίος είχε κτισθεί το 1600 περίπου. Και τα δυο αυτά σημεία παρείχαν κάθε είδους αρωγή «προς τους ενδεείς ομογενείς». Ο Αντ. Σολωμός, ο οποίος είχε «εμπορικόν γραφείον μετά του κ. Χ. Κουντούρη» και εκπροσωπούσε τον οίκο των αδελφών Βαλλιάνου, αντιπροσώπευε και το «έθνος ημών εν τη πόλει ταύτη λίαν επαξίως, προς σύμπηξιν Ελληνικής Κοινότητος και ανόρθωσιν του εθνικού φρονήματος», ήταν δηλαδή άμισθος Πρόξενος. Ιδιαίτερο σεβασμό κι εκτίμηση έτρεφαν οι εκεί Έλληνες προς την ιστορική οικογένεια Νοταρά, λόγω της σχέσης της με τον Άγιο Γεράσιμο.

Στο Κερτς που κατοικείτο τον 20ο αι. από 50.000 Ρώσους διαβιούσαν 500 περίπου ελληνικές οικογένειες και 40 «εκ της ελευθέρας Ελλάδος». Η πόλη είχε μεγάλη εμπορική κίνηση, ανεπτυγμένη βιομηχανία και σειρά μεγάλων αποθηκών. Η ελληνική εκκλησία που υπήρχε εις μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Αποκεφαλιστή ήταν αρχαιότατη. Είχε κτισθεί τον 8ο αι. και σε αυτήν υπήρχαν ανεκτίμητα ιερά κειμήλια. Ιερουργούσε ο Κεφαλλονίτης Σάββας Παρίσης. Στην πόλη λειτουργούσε και ελληνικό σχολείο. Εστιατόριο διατηρούσε ο Αναστάσιος Κόμης, διερμηνείς ήταν ο Βρ. Πανάς, ο Γεώργιος Αβλάμης και ο Σπυρ. Κεφαλάς. Ο Κων. Σβορώνος συντηρούσε κι εκεί ναυτιλιακό γραφείο, καθώς κι ο Γεράσιμος Παναγιωτάτος στην κατοχή του οποίου ήταν τα: «Όθων» «ελικοφόρον 65 ίππων», «Ελίζα», «Κεφαλληνία» και επτά σλέπια.

Στο Γενιτσέσκ η ελληνική κοινότητα δεν ήταν ιδιαίτερα πολυάριθμη καθώς ο συνολικός πληθυσμός τότε μετρούσε λίγες χιλιάδες και αποτελείτο από ιθαγενείς. Επικοινωνούσαν σε καθημερινή βάση με το Κερτς και τα κυριότερα καταστήματα βρίσκονταν σε χέρια Ελλήνων ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Κων. Ιγγλέσης, ο Νικ. Μουσούρης που ήταν και άμισθος Πρόξενος, ο Ευστάθιος Ματιάτος, ο Δημ. Σολωμός, ο Γεράσιμος Μεταξάς. Διερμηνέας στην αγγλική ήταν ο Γεράσιμος Ροσόλυμος, ενώ ο Ν. Μουσούρης ήταν ιδιοκτήτης τριών ρυμουλκών και 18 φορτηγίδων (λότκες).

Στη Βερδιάνσκα τα τέλη του 19ου – αρχές 20ου κατοικούσαν συνολικά 12.000 ανάμεσα στους οποίους 200 Έλληνες. Στο μεγαλοπρεπές ελληνικό γυμνάσιο υπήρχε εκκλησία και μουσικοδιδασκαλείο. Στον εμπορικό κόσμο διακρίθηκαν οι Γερ. Κούπας («πανθομολογουμένης εμπορικής ιδιοφυίας»), ο Ευστρ. Ορτεντζάτος και οι οίκοι Κουρή και Οράτιου Κούπα. Επίσης και οι Κων. Χοϊδας, Μιχ. Φραγκόπουλος, Σιλβέστρος Κούπας, Αλεξ. Κουρής, Σπύρ. Ροσόλυμος, Ιωάν. Δρακάτος, Ηλίας Φωκάς, Αντ. Ροσόλυμος, Γεράσιμος Σβορώνος, Μαρίνος Πινιατόρος, Νικ. Δακόρος, Γεώργιος Μαράτος. Εμπορευματομεσίτες ήταν οι Δημ. Μεταξάς, Παύλος Κούπας, Διον. Κουντούρης, ενώ ξενοδοχείο διατηρούσε ο Ανδρ. Μεταξάς Λασκαράτος.

Στην Ευπατόρια που αποτελούσε την αποθήκη του εσωτερικού εμπορίου της Κριμαίας, υπήρχε πολύ μεγάλη και σημαντική ελληνική παροικία. Όμως οι επιγαμίες Ελλήνων με Τατάρους εξεφύλισαν την ελληνική γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα. Υπήρχε ελληνική εκκλησία εις μνήμη Αγίου Κωνσταντίνου που είχε κτισθεί το 1800 περίπου. Λειτουργούσε ελληνικό σχολείο όπου φοιτούσαν ελληνόπαιδα, αλλά και ιθαγενείς. Οι εκεί Έλληνες καταγίνονταν στο εμπόριο των σιτηρών και του αλατιού, πολλοί ήταν λεμβούχοι και ορισμένοι ιχθυέμποροι. Δεν κατέστη δυνατόν όμως να συναντήσω στην έρευνα αυτή κάποιον Κεφαλλονίτη ή Ιθακήσιο.

Στο πολυπληθές Νικολάιεφ γινόταν εξαγωγή κυρίως δημητριακών. Το εμπόριο βρισκόταν στα χέρια Ελλήνων. Σημαντικό εμποροκατάστημα διατηρούσε ο Επαμ. Κούπας. Εξαγωγικά γραφεία ήταν των αδελφών Ορτεντζάτου, του Ζήσιμου Φραγκόπουλου -που εργαζόταν εκπροσωπώντας τον οίκο Μ. Βαλλιάνου- και του Σ. Καρούσου. Έλληνες που εμπορεύονταν δημητριακά ήταν οι Σπυρ. Ραζής, Αδελφοί Βουτσινά και Α. Τρωϊάνος, ενώ γνωστός εμπορομεσίτης ήταν ο Στέφανος Καλογηράς. Υπήρχε το 1900 ένα μόνον ξενοδοχείο, το «Hotel Central» της Ιγγλέση. Το 1819 κτίσθηκε η ελληνική εκκλησία του Αγίου Νικολάου και την φρόντιζαν οι Έλληνες αξιωματικοί που υπηρετούσαν στον ρωσικό στρατό. Τελικά οι στρατιωτικοί Θεοδωράτος, Καλογεράς, Ραυτόπουλος εξερωσίσθηκαν και ο ναός περιήλθε στη ρωσική Εκκλησία. Δεν υπήρχε τότε ούτε σχολείο, ούτε οργανωμένη κοινότητα, αλλά λειτουργούσε άμισθο ελληνικό υποπροξενείο που διευθυνόταν για πολλά χρόνια από τον Αιγαιοπελαγίτη Γεώργιο Ζυγομαλά. Το λιμάνι προσέγγιζαν κατ’ έτος άνω των 50 ελληνικών ατμόπλοιων και οι πλοιοφροντιστές (σπεντιδόροι) που ήταν εγκατεστημένοι εκεί ήταν οι Χαράλαμπος Κυπριώτης και Ανδρέας Βανδώρος.

Στην Κριμαία από άλλη πηγή προκύπτει πως έδρασαν οι Άννινοι και Δρακούλη, όμως δεν κατέστη δυνατόν να εντοπίσω περισσότερα στοιχεία για αυτούς, ούτε και σε ποια πόλη διαβιούσαν.

Στη Συμφερούπολη, πρωτεύουσα της Κριμαίας, Έλληνες είχαν υφαντουργίες και ασχολούνταν με το εμπόριο νωπών φρούτων, κρασιών και καπνού. Το 1919 πρωτολειτούργησε πανεπιστήμιο. Στις μέρες μας από τον Μάϊο του 1992 στο πλαίσιο της Σχολής Ξένης Φιλολογίας του Ταυρικού Εθνικού Πανεπιστημίου Β.Ι. Βερνάντσι λειτουργεί έδρα Ελληνικής Φιλολογίας συμβάλλοντας στην διάδοση της ελληνικής γλώσσας. Η διάρκεια των σπουδών είναι πέντε έτη. Το ίδρυμα έχει αναπτύξει συνεργασία με ελληνικά πανεπιστήμια (ΕΚΠΑ, ΑΠΘ και Παν. Ιωαννίνων), και το Ουκρανικό κράτος κάθε χρόνο παρέχει δέκα υποτροφίες για την έδρα αυτή. Το διδακτικό προσωπικό είναι ανάμικτο και τα μαθήματα παρακολουθούν Ουκρανοί και Έλληνες.

Σημαντικότατη στην ελληνομάθεια είναι και η συμβολή του Ταυρικού Κέντρου Ελληνικών Σπουδών «Ελπίδα» που έχει Πρόεδρο τον καθηγ. Ελληνικής Φιλολογίας κ. Σωκράτη Λαζαρίδη. Διοργανώνει παιδικές κατασκηνώσεις και μαθητικές «Ολυμπιάδες», ενώ παράλληλα προσφέρει μαθήματα χορών ελληνικών, νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας, λαογραφίας και ιστορίας των Ελλήνων της Ουκρανίας. Ανάλογες δραστηριότητες κάνει και η Ομοσπονδία των Ελλήνων της Κριμαίας καθώς και το Πολιτιστικό Λαογραφικό Κέντρο Καρατσόλ.

Στα προάστια της Συμφερούπολης τα ελληνικά ομιλούνται από όλο και περισσότερο πληθυσμό, οι συνοικίες «Ακρόπολις» και «Πόντος» διευρύνονται και στον οικοδομικό οργασμό κατά μήκος της γραμμής Συμφερούπολης-Γιάλτας αυξάνεται το ελληνικό στοιχείο.

Μαριούπολη
Η Μαρι(αν)ούπολη τα τέλη του 19ου αι. αριθμούσε 15.000 Έλληνες, πολλοί από τους οποίους ήλκαν την καταγωγή τους από τον Πόντο. Είχε ιδρυθεί το 1775-76 όταν η Αικατερίνη η Μεγάλη παραχώρησε την περιοχή αυτή σε 18.000 Έλληνες οι οποίοι είχαν φύγει από την Κριμαία. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης η Μαριούπολη εξελίχθηκε γρήγορα σε κέντρο εξαγωγικό και τα κυριώτερα προϊόντα που διακινούνταν ήταν άνθρακας, μαζούτ, ανθρακίτης, λινάρι, σιτάρι, μαλλιά και δέρματα. Στα περίχωρα της πόλης υπήρχαν 22 χωριά που κατοικούνταν από Έλληνες και αποτελούσαν «Ελληνική Διοικητική Περιοχή» με ελληνική δικαιοσύνη που είχε αρμοδιότητες αστυνομικές, διοικητικές, νομικές. Μέχρι το 1859 στην ελληνική περιοχή της Μαριούπολης δεν επιτρεπόταν εγκατάσταση ατόμων άλλης εθνικότητας. Σε δυο από τα χωριά αυτά ομιλείτο η Ελληνική και στα υπόλοιπα, λόγω συγχώνευσης με τους ντόπιους, η μητρική γλώσσα παρεφθάρη και ενσωμάτωσε ξένα στοιχεία δημιουργώντας τοπικό ιδίωμα, διάλεκτος Αζοφικής – Μαριουπολίτικη διάλεκτος, με λέξεις με ρίζες αρχαιοελληνικές. Οι σταλινικές εκκαθαρίσεις του 1937-1938 πολέμησαν την ελληνική διανόηση -με την αιτιολογία ότι οι εκεί Έλληνες αγωνίζονταν για την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης με απώτερο στόχο τη δημιουργία Ελληνικής Δημοκρατίας-, αναγκάζοντας πολλούς να δηλώσουν πως ανήκουν σε άλλη εθνότητα.

Ο οίκος των Βαλλιάνων αντιπροσωπευόταν από τον Γ. Αλούπη. Ο Μπάος Σκαρλάτος ήταν εμπορομεσίτης, ο Ιωάννης Σβορώνος διηύθυνε τις ναυτιλιακές δράσεις, ο Σπύρος Πανάς ασχολείτο με το εμπόριο. Ο Ορφέας Κομποθέκρας ήταν ιδιοκτήτης ξενοδοχείου «μετά καφεστιατορείου, φιλόμουσος και πατριωτικότατος», ο Παναγής Κομποθέκρας είχε το ξενοδοχείο «Πετρούπολις» και ο συνεπώνυμός του Αντώνιος το «Ξενοδοχείον του Βορρά». Πολλοί εργάζονταν στα ποικίλα βοηθητικά πλοιάρια στο λιμάνι, άλλοι στα πολυάριθμα χυτοσιδηρουργεία, και κάποιοι άλλοι λειτουργούσαν αλευρόμυλους.

Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού διαβιεί στη Μαριούπολη, περιοχή Ντονέτσκ. Υπολογίζεται περισσότερο από 65.000 επί συνόλου περίπου 485.000. Η Ελληνική ομιλείται από πολλούς και διατηρούνται 23 ελληνικά χωριά, ορισμένα από τα οποία έχουν το ίδιο όνομα με αυτά της Κριμαίας, καθώς Έλληνες από την χερσόνησο μετανάστευσαν στην Μαριούπολη ονομάζοντας τους νέους τόπους εγκατάστασής τους με το όνομα της πόλης – χωριού που άφησαν πίσω τους.

Στη Μαριούπολη βρίσκεται το Ελληνικό Προξενείο με επικεφαλής τον κ. Δημήτριο Παπανδρέου, εκεί είναι και η έδρα της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας με πρόεδρο την δυναμική κ. Αλεξάνδρα Πιτσατζή Προτσένκο. Λόγω όμως αυτονομίας της Κριμαίας υπάρχει εκεί και δεύτερη Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων η οποία αναφέρθηκε στο πρώτο μέρος της έρευνας αυτής. Η Ομοσπονδία της Μαριούπολης έχει πάνω από 80 συλλόγους.

Κάθε άνοιξη η Ομοσπονδία της Μαριούπολης διοργανώνει την «Ολυμπιάδα Ελληνικού Πολιτισμού». Μαζεύονται μαθητές από όλη τη χώρα και διαγωνίζονται –κυρίως παιδιά ελληνικής καταγωγής- στην ελληνική γλώσσα, στην ποίηση, στο θέατρο, στο χορό, στη ζωγραφική, στο τραγούδι, στη γυμναστική.

Επίσης άλλη εκδήλωση της δραστήριας Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας είναι η «Μέγα Γιορτή» που έλκει την καταγωγή της από τον καιρό των πρώτων αποικιών. Το 1988 ξαναγεννήθηκε και λαβαίνει χώρα κάθε δυο χρόνια. Στη γιορτή αυτή ανταμώνουν όλοι οι ομογενείς της Ουκρανίας και γιορτάζουν την ελληνικότητά τους με χορούς, τραγούδι, ομιλίες, διακίνηση – έκθεση προϊόντων, παραδοσιακά φαγώσιμα κ.α. Δηλαδή κάτι σαν τεράστιο πανηγύρι για όλες τις ηλικίες που ξεκινάει πάντα με παρέλαση ομογενών και διαρκεί όλη μέρα. Τον Σεπτέμβριο του 2011 η «Μέγα Γιορτή» έγινε κοντά στο λιμάνι της Μαριούπολης, στην κωμόπολη Σαρτανά, στην παρέλαση συμμετείχαν 3.000 άτομα, 120 αθλητές έλαβαν μέρος στους παραδοσιακούς αγώνες πάλης, και στις εκδηλώσεις τέχνης 300 καλλιτέχνες και συγκροτήματα. Στην Σαρτανά λειτουργούν και σχολεία όπου διδάσκονται Ελληνικά σε παιδιά της ομογένειας καθώς επίσης και σε μικρούς Ουκρανούς με αποτέλεσμα η ελληνική γλώσσα να ομιλείται όλο και από περισσότερο πληθυσμό.

Στη Μαριούπολη λειτουργεί Ιατρικό Κέντρο. Ιδρύθηκε μέσω του προγράμματος Hellenicare το 1998 από τον Ανδρέα Άθενς –πρώτο πρόεδρο του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού- και έχει χαρακτήρα φιλανθρωπικό για κάλυψη των αναγκών των Ελλήνων της διασποράς, λόγω του ότι μετά την κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης το σύστημα υγείας κατέρρευσε και οι κάτοικοι δεν είχαν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη. Μπορούν να νοσηλεύονται δωρεάν όχι μόνον άτομα ελληνικής καταγωγής, αλλά και όλοι οι κάτοικοι της περιοχής που χρήζουν ανάγκης. Τα εγκαίνια του Ιατρικού Κέντρου έγιναν επί Κων. Καραμανλή (νεώτερου).

Μετεξέλιξη του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών είναι το Κρατικό Πανεπιστήμιο Μαριούπολης. Επικεφαλής του βρίσκεται ο καθηγητής και πολιτειολόγος κ. Κωνσταντίνος Μπαλαμπάνοφ. Σήμερα οι φοιτητές που σπουδάζουν την Ελληνική ανέρχονται σε μερικές εκατοντάδες γεγονός που ενίσχυσε και πάλι τη γλώσσα στην περιοχή και που τοποθέτησε την εκμάθησή της σε επίπεδο επιστημονικής αρτιότητας. Το γεγονός αυτό προσέδωσε κύρος στο εν λόγω πανεπιστήμιο κάνοντάς το, το μεγαλύτερο κέντρο Ελληνικών Σπουδών στην Ουκρανία. Το Πανεπιστήμιο συνεργάζεται με ομόλογα ιδρύματα της Ελλάδας, της Κύπρου και άλλων κρατών (Κίνα, Αγγλία, Ιταλία κ.α.), και με συλλόγους ομογενών, εδραιώνοντας ακόμη περισσότερο τον ελληνισμό σε μια τόσο ευαίσθητη και κομβική περιοχή.

Το Πρόγραμμα Διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού επιδοτείται από την Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού και πάνω από 100 Έλληνες ομογενείς εκπαιδευτικοί διδάσκουν τη γλώσσα, όχι μόνον στη Μαριούπολη, αλλά και στο Κίεβο και στην Οδησσό.

Οδησσός
«Καημένη Οντέσα, και καημένη, κατακαημένη Ρωσία,
εσύ η πλατυτέρα όχι των ουρανών, μα σίγουρα όλων των χωρών». (Εμπειρίκος)

Το τρίτο κομμάτι του ελληνισμού της Ουκρανίας κατοικεί στην Οδησσό, πόλη άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του ελληνισμού αφού εκεί ιδρύθηκε το 1814 η Φιλική Εταιρεία. Οι Έλληνες της πολυεθνικής αυτής πόλης μετοίκησαν εκεί βρίσκοντας καταφύγιο, προστασία και συμπαράσταση στα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς, στάθηκαν πρωτοπόροι στην επανάσταση του ’21, ήκμασαν παντοιοτρόπως, στήριξαν το νεογέννητο ελληνικό κράτος και καλλιέργησαν με δυναμισμό τον πατριωτισμό. Μεταξύ των ετών 1809 και 1812 οι Οδεσσίτες Έλληνες δημιούργησαν την «Ελληνική Λεγεώνα» η οποία ενώθηκε με τα «Ελληνικά τάγματα» κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) γράφοντας σελίδες δόξας.

Οι Έλληνες στην Οδησσό από την αρχή της ίδρυσής της μέχρι και τον 19ο αι. ήταν πληθυσμιακά πολύ περισσότεροι συγκρινόμενοι με τις λοιπές ξένες εθνότητες, και απέβησαν οι μεγαλύτεροι συντελεστές στην ανάπτυξή της όχι μόνον στην οικονομική, αλλά στην εκπαιδευτική και επιστημονική. Ας σημειωθεί ότι οι πρώτοι Έλληνες έμποροι που μετοίκισαν εκεί άρχισαν σχεδόν από το μηδέν την επαγγελματική τους δραστηριότητα και σύντομα απέκτησαν μεγάλες περιουσίες. Χαρακτηριστικό είναι το ότι κατείχαν δεσπόζουσα θέση ανάμεσα στους εμπόρους της πρώτης και της δεύτερης κατηγορίας, ενώ στην τρίτη δεν υπήρχαν πολλοί.

Η πόλη ιδρύθηκε την τελευταία δεκαετία του δεύτερου μισού του 18ου αι. και συγκριμένα το 1794. Προηγουμένως λεγόταν Χατζημπέι και από τους πρώτους που εγκαταστάθηκαν εκεί ήταν οι Θιακοί Δημήτρης Καραβίας (το 1795 παρουσιάζεται ως έμπορος τρίτης τάξης) και Αναστάσιος Ραφτόπουλος, έμπορος δεύτερης τάξης με 8.500 ρούβλια. Στην πρώτη τάξη, αργότερα όμως, εντάχθηκε ο Στέφανος Βεντούρης με 16.000 ρούβλια. Τον Ιανουάριο του 1800 μαζί με τον Βεντούρη βρίσκουμε και τον Λινάρη Αγγελάτο, ενώ το 1825 γνωστοί εμπορικοί οίκοι ήταν του Γεωργίου Βουτσινά και του Ηλία Μάνεση. Μάλιστα ο Βουτσινάς θεωρείτο από τους πιο πλούσιους Έλληνες, ενώ ο Ηλίας Μάνεσης συγκαταλεγόταν στα μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Άλλοι μεγάλοι έμποροι ήταν ο Νικόλαος Ιγγλέσης, ο Γεράσιμος Κούπας, ο Γεώργιος Αυγερινός, ο Θεόδωρος Αυγερινός, ο Γρηγόριος Βουτσινάς, ο Νικόλαος Ιγγλέσης, ο Ιωάννης Ιγγλέσης, ο Στέφανος Βουτσινάς, ο Ευστάθιος Γαλάτης, ο Παναγιώτης Κ. Σκλάβος.

Το 1833 μεγάλο βυρσοδεψείο είχε ο Αντώνης Φραγκόπουλος και τα τέλη του αιώνα βυρσοδεψείο διατηρούσαν οι αδελφοί Νεόφυτου, κατάστημα οινοποιίας ο Σπυρ. Ε. Σκλάβος και οι αδελφοί Συνοδινού, αρτοποιεία ο Νικ. Αμπατιέλος, οι αδελφοί Μελισσαράτου, ο Παναγής Βεργωτής και οι αδελφοί Παπαδάτου, οινοπωλεία «μετ’ εστιατορίων» ο Αντ. Καραβίας, Κωνσταντίνος Σταματελάτος, Φωκάς Κοκόλης, Γεώργιος Μαγουλάς, Ιωάννης Μακρής Βαλλιανάτος, Παναγής Λουκάτος, Παναγής Σταματάτος, Μαρίνος Μαγουλάς, Σπ. Ποταμιάνος, το καφενείο «Ακρόπολις» το είχε ο Κων. Δρακούλης, το «Αθήναι» ο Χρήστος Αθανασάτος. Κρεοπωλεία είχαν οι Διονύσιος Μπενετάτος, Δημήτριος Οκτωράτος, Διονύσιος Λιβαδάς, παντοπωλεία οι Αριστ. Καμπίτσης, Διον. Αντζουλάτος, εργοστάσιο αλαντοποιίας οι αδελφοί Νεοφύτου, πολυτελέστατο εστιατόριο ο Σπυρ. Σκιαδαρέσης.

Τόσο ο Α. Φραγκόπουλος, όσο και ο Γ. Βουτσινάς προσέφεραν κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) οικονομική βοήθεια για την απόκρουση των Αγγλο-Γάλλων εισβολέων τούς οποίους αντιπαθούσαν καθώς ήταν στο πλευρό της Τουρκίας και ως εκ τούτου, εναντίον των Ελλήνων.

Διακεκριμένος ομογενής «εις των εγκρίτων ενταύθα Ελλήνων εμπόρων» ήταν ο Νικόλαος Βαλιέρης «γόνος εγκρίτου οικογενείας εκ Κεφαλληνίας». Ήταν νομικός και είχε χρηματίσει δυο φορές βουλευτής στην Ιόνιο Βουλή. Σε ώριμη ηλικία κατέληξε στην Οδησσό όπου εγκαταστάθηκε, ασχολήθηκε με το εμπόριο, διακρίθηκε «ως πατήρ φιλόστοργος, ως τιμαλφής συγγενής, ως αγαθός συμπολίτης, ευεργετών και προστατεύων τους εις αυτόν αποτεινομένους». Επικήδειο λόγο την 1 Ιουλίου 1883 εξεφώνησε ο «ελλογιμότατος πρωθιερεύς της Ελληνικής Κοινότητος κ. Άγγελος Πεφάνης».

Ο Νικόλαος Μάνεσης, ο Ραφτόπουλος και ο Δημήτριος Βουτσινάς εκτός από τις εμπορικές δραστηριότητες, χρηματοδοτούσαν και την ναυτιλία και είχαν δικά τους πλοία που τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για να μεταφέρουν τα προϊόντα τους καθώς, οι ναυλώσεις κατά τα πρώτα χρόνια ήταν σπάνιες. Μεγαλοπλοιοκτήτες και ιδιοκτήτες εμποροναυτιλιακών οίκων ήταν οι Κωνσταντίνος Σβορώνος και οι γιοι του Σωκράτης και Ιωάννης. «Δούναβης», «Ελισάβετ» («τροχοφόρον δυναμ. 70 ίππων»), «Σορεντίνος» ήταν ορισμένα από τα πλοία τους. Επίσης είχαν ατμάκατους και φορτηγίδες όπως το «Δουνάε» ελικοφόρο 40 ίππων. Στο πλοίο «Κεφαλληνία» πλοίαρχος φαίνεται ο Θεόδωρος Σαμιώτης, στο «Δημήτριος» ο Δημήτριος Γερασιμάτος και στο «Ταϊγκάν» ο Φωκάς. Ο Ιθακήσιος Δ. Πεταλάς ήταν πλοιοκτήτης και είχε ατμοκίνητη θαλαμηγό, την «Ελένη». Ο Σπύρος Δενδρινός είχε το «Δανάη», ο Παναγής Βάλσαμος το «Ρόζα», ο Γεώργιος Ιγγλέσης το «Μιλτιάδης» και το «Έρκολε», ο Σπύρος Κούπας το «Ντίμπιτς», ο Νικόλαος Μαράτος το «Άγιος Σπυρίδων» και το «Παναγία Ευαγγελίστρια», ο Σπύρος Πεταλάς το «Καποδίστριας», ο Νικ. Ιγγλέσης το «Άγιος Γεράσιμος», ο Νικ. Μπεκατώρος το «Επαμεινώνδας», ο Μαρίνος Ιγγλέσης το «Θεμιστοκλής». Η αρχή των εμπορικών δραστηριοτήτων των Βαλλιάνων έγινε από την Οδησσό, τόπο όπου κατέπλευσε το 1832 το πρώτο ιστιοπλοϊκό με ρωσική σημαία το «Αλέξανδρος» ιδιοκτησίας Μαρή με έδρα όμως το Ταϊγάνι. Με δεδομένη την άνθιση των Ελλήνων καραβοκύρηδων εκείνη την εποχή, οι έμποροι πλοιοκτήτες της Οδησσού φαίνεται πως έχουν ελάχιστα ιδιόκτητα πλοία μπροστά στον όγκο των ναυτοϊδιοκτησιών με έδρα το Ιόνιο και το Αιγαίο. Πάντως, με δεδομένο ότι ένα από τα σημαντικότερα εξαγώγιμα προϊόντα της Ρωσίας ήταν τα σιτηρά, η Οδησσός έγινε «πόρτο φράνκο» δηλαδή «ελεύθερο λιμάνι» (ελεύθερη οικονομική ζώνη), και «σιτοβολώνας» της Ευρώπης.

Ο μεγαλέμπορος και γνωστός θαλασσομάχος Δημήτριος Σπ. Ιγγλέσης που είχε γεννηθεί στο Αργοστόλι πήρε μέρος σε διάφορες ναυμαχίες στη Μαύρη Θάλασσα κατά των Τούρκων το δεύτερο μισό του 18ου αι. συμβάλλοντας στην επίσπευση της απελευθέρωσης του ελληνικού λαού. Το 1788 έγινε ανθυπολοχαγός, το 1790 λοχαγός και τον Σεπτέμβριο του 1792 αποστρατεύθηκε από το ρωσικό ναυτικό εξ’ αιτίας της κλονισμένης υγείας του. Όμως επειδή οι ηρωϊκές πράξεις του άφησαν τα αχνάρια τους ανεξίτηλα στη νότια Ρωσία (Ουκρανία) το 1805 ο στρατιωτικός διοικητής της Οδησσού τού ανέθεσε τη μεταφορά πολεμικού υλικού και ρωσικού στρατού στην Κέρκυρα. Το 1808 δημιούργησε νέο εμπορικό οίκο στην Οδησσό και ταυτόχρονα έγινε ιδιοκτήτης του πλοίου «Παναγία Δέσποινα». Δίδαξε στη σχολή αξιωματικών ρωσικού στρατού της Οδησσού και είχε διατελέσει προσωρινά Δήμαρχος Οδησσού (1818-1821).

Το 1846 στην Οδησσό από τους αρχικά 45 οίκους εμπορικούς απέμειναν οκτώ, έξη από τους οποίους ήταν Ελλήνων και ένας από αυτούς ανήκε στον Αυγερινό. Στο Επιμελητήριο Ελέγχου Οδησσού βοηθός διευθυντού υπέγραφε ο Αλέξανδρος Σκαρλάτος.

Το 1808 οι έμποροι Ιωάννης Δεστούνης, Ιωάννης Πεταλάς και Θεόδωρος Σεραφιανός ίδρυσαν την «Γραικορωσική συντροφία ασφαλειών», και το 1814 ιδρύθηκε η «Συντροφία των Γραικών Ασφαλιστών» και από τον Ηλία Μάνεση. Το 1815 πρωτολειτούργησε η «Εμπορική Κάσσα Οδησσού» με έργο της τη δανειοδότηση και διευθυντή της τον Ιθακήσιο Ι. Πεταλά.

Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Οδησσού είχε χρηματίσει ο Κεφαλλονίτης Άγγελος Πεφάνης και τον Φεβρουάριο του 1800 πρώτος αντιδήμαρχος της Οδησσού εξελέγη ο Ιωάννης Δεστούνης. Ο Αλέξανδρος Βουτσινάς ψηφίσθηκε αργότερα δημοτικός σύμβουλος Οδησσού.

Για τη διαμόρφωση των δρόμων της πόλης και το στρώσιμό τους με γρανιτένιες πέτρες είχε συγκροτηθεί το 1859 εξαμελής επιτροπή, μέλος της οποίας ήταν και ο Ιωάννης Ροσόλυμος ο οποίος συμμετείχε στην πρώτη Δούμα (Δημαρχία) της Οδησσού.

Σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα της ρωσικής κρατικής μηχανής έφθασε ο Πέτρος Μελισσηνός που πήρε μέρος σε πολλές πολεμικές συγκρούσεις, προβιβάστηκε αργότερα στο βαθμό του στρατηγού μηχανικού και υπηρέτησε στην τσαρική αυλή της Αικατερίνης Β΄. Το βαθμό του αντιστράτηγου κατείχε ο Χριστόφορος Α. Μεταξάς, ενώ αυτόν του αντισυνταγματάρχη ο Παύλος Ι. (Α)λιπράντης που έλαβε μέρος στην άμυνα της Σεβαστούπολης κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο και ο Κωνσταντίνος Χριστοθεοδωράτος υπηρέτησε ως αντισυνταγματάρχης στο πυροβολικό. Στον ίδιο πόλεμο έλαβε μέρος και ο Νικόλαος Βαλλιάνος, υπηρέτησε στο Ρωσικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό και επέστρεψε μετά στην Κεφαλλονιά όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Κεφαλλονίτης ταγματάρχης προήχθη ο Σωτήρης Βαλσαμάκης, ενώ ο Μεταξάς ήταν λοχαγός. Αξιωματικός στο ρωσικό ναυτικό ήταν ο Κεφαλλονίτης Δρακόπουλος ο οποίος, για τις ηρωϊκές πράξεις του στην άμυνα της Σεβαστούπολης κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, τιμήθηκε με το παράσημο της Αγίας Άννας πρώτου βαθμού.

Άγνωστο παραμένει εάν ο αντιναύαρχος του Ρωσικού Στόλου στη Μαύρη Θάλασσα Μ.Ι. Κρητικός και ο Α. Μαζαράκης από την Οδησσό που υπηρετούσε στο τελωνείο της Πετρούπολης ήταν Κεφαλλονίτες. Επίσης δεν γνωρίζουμε την καταγωγή του Β. Ι. Μαζαράκη που διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Αγροτικής Οικονομίας της Οδησσού.

Γνωστή στην υψηλή κοινωνία της Οδησσού ήταν η κόμησα Ρωξάνδρα Σκαρλάτου που ζούσε στο στρατιωτικό «φορσάντ» στην 21η συνοικία 756 και στα σαλόνια της μάζευε την αριστοκρατική τάξη της εποχής της.

Στα τέλη του 1817 ιδρύθηκε από Έλληνες στρατιωτικούς κυρίως, στην πόλη της Φιλικής Εταιρεία Οδησσό, η μασονική στοά «Εύξεινος Πόντος» και λειτούργησε μέχρι το 1826, παρόλο που το 1822 το υπουργείο Εσωτερικών της Ρωσίας εξέδωσε απαγορευτική εγκύκλιο για τη δράση των μασονικών στοών.

Πλούσια διπλωματική δραστηριότητα ανέπτυξε ο Φιλικός Κωνσταντίνος Βλασσόπουλος του Ιωάννου από την Ιθάκη, ενώ ο Σπυρίδων Σκλάβος ήταν Γραμματέας του Γενικού Προξενείου της Αργεντινής στην Οδησσό. Κατά την περίοδο 1877-1882 ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Οδησσό Ιωάννης Βουτσινάς, εκτός της διατήρησης των φιλικών σχέσεων μεταξύ των δυο λαών, στήριξε οικονομικά τον μεγάλο ζωγράφο, ακαδημαϊκό και επιστήμονα Κυριάκο Κωνστάντη να συνεχίσει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Ο ίδιος πρόξενος «ανήρ διακρινόμενος επί φιλογενεία, πρόθυμος δε πάντοτε εις ό,τι καλόν και ευεργετικόν εδωρήσατο κατ’ αυτάς ρούβλια αργυρά 1500 δια το Νοσοκομείον της ιδιαιτέρας αυτού πατρίδος Κεφαλληνίας».

Η ανάπτυξη του εμπορίου και η συσσώρευση κεφαλαίου από τους Έλληνες εμπόρους και επιχειρηματίες είχε σαν αποτέλεσμα τη διάθεση χρηματικών ποσών στην παιδεία και στον πολιτισμό. Χρειαζόταν πατριωτική διαπαιδαγώγηση για τη διατήρηση των εθίμων, των ηθών και των παραδόσεων. Για την υλοποίηση αυτών των σκοπών λειτούργησαν ελληνικά σχολεία, τυπογραφεία, θέατρα, τυπώθηκαν βιβλία, έγιναν μεταφράσεις. Επίσης ιδρύθηκαν πολλοί σύλλογοι με άξονα τον πολιτισμό, ευεργέτες των οποίων ήταν πολλοί Κεφαλλονίτες όπως ο Λ. Β. Ιγγλέσης.

Ο Σπύρος Δεστούνης Γιούρεβιτς, γιός του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Πετρούπολης, μετέφρασε το 1848 τον Πλούταρχο και διάφορα κείμενα βυζαντινά στα ρωσικά. Ο Εμμ. Γ. Βουτσινάς κάλυψε τα έξοδα της έκδοσης του τρίτομου έργου «Δοκίμιον περί του ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων» που εκδόθηκε το 1875 στην Οδησσό. Επιτηρητής ενός από τα ελληνικά σχολεία ήταν ο Κεφαλλονίτης Ιωάννης Δεστούνης ο οποίος ίδρυσε –από κοινού με τους Φλογαΐτη και Γριμάνη- σχολείο για άπορα παιδιά. Το 1809 άνοιξε το πρώτο θέατρο της Οδησσού και στα τέλη του 1871 βρίσκουμε τον Ιωάννη Βουτσινά να προσφέρει 500 ρούβλια ετησίως ως βραβείο για τα καλύτερα δραματικά έργα. Το βραβείο αυτό προσφερόταν και για μια 12ετία στους καλύτερους συγγραφείς της Αθήνας. Επίσης στην Οδησσό ιδρύθηκαν πανεπιστήμια. Σε αυτό που είχε πρύτανη τον καθηγητή της ρωσικής φιλολογίας Νεκράσωφ και καθηγητή της Βυζαντινής Ιστορίας τον Ουσπένσκι, δίδασκε κλασικές γλώσσες ο Γιούρεβιτς -Δεστούνης.

Στην Οδησσό διέπρεψε ο συνθέτης Γ. Μοντεσάντος, μεγάλο όνομα του μουσικού κόσμου, με σπουδές σε Παρίσι και Βιέννη.

Η Οδησσός απετέλεσε ιδανικό τόπο για δημιουργία τυπογραφείων και έτσι το 1818 ιδρύθηκε η Ελληνική Τυπογραφική Εταιρεία. Το 1827 λειτούργησε το Ελληνικό (Εθνικό) Τυπογραφείο με πρωτοβουλία του Έλληνα πρόξενου Οδησσού Εμμ. Καψαμπέλη και το 1830 μεταφέρθηκε στο κτίριο της Εμπορικής Σχολής. Το τυπογραφείο αυτό, με τη στήριξη και του Άγγελου Πεφάνη, εξέδιδε την εφημερίδα «Κόσμος» που απέβη όργανο του ελληνισμού της Ουκρανίας (νότιας Ρωσίας). Τυπογραφείο είχε επίσης ο Χρυσόγελος και άλλο ο Παπαδάτος.

Ο έμπορος Δημήτριος Ιγγλέσης εκτός από ήρωας ήταν και μέγας φιλάνθρωπος. Μετείχε σε επιτροπή στήριξης του νοσοκομείου της Οδησσού και συγκέντρωσε από τους Έλληνες εμπόρους της Οδησσού 7.000 ρούβλια. Συμμετείχε στην Ελληνική Επιτροπή Βοήθειας Οδησσού για εξαγορά Ελλήνων αιχμαλώτων τούς οποίους είχε συλλάβει η Τουρκία την περίοδο του της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης του 1821 και εναντίον των οποίων είχε εφαρμόσει τα πλέον εξοντωτικά μέτρα όπως φυλακίσεις, βασανιστήρια και σφαγές. Επίσης συνέβαλε πληρώνοντας κατευθείαν λύτρα στον σουλτάνο για εξαγορά. Και σε άλλες πόλεις της Ουκρανίας συγκροτήθηκαν παρόμοιες επιτροπές. Ειδικά όμως στην Οδησσό οικοδομήθηκε και φιλανθρωπικό ίδρυμα, καθώς δημιουργήθηκε μεγάλος αριθμός ανέργων, στην ανέγερση του οποίου συνεισέφερε 100 ρούβλια ο Ιωάννης Βουτσινάς, 210 ρούβλια ο Α. Καραβίας, 10 ο Ν. Λυκιαρδόπουλος.

Με τον Δημήτριο Ιγγλέση αλληλογραφούσε ο Ι. Καποδίστριας και προσπαθούσε να συνάψει δάνειο 50.000 λιρών στερλινών για διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Σε άλλη του επιστολή προς τον Ιγγλέση πάλι, με ημερομηνία 10/22 Αυγούστου 1827 ο Καποδίστριας ευχαριστεί τους εμπόρους της Οδησσού γιατί ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ελληνικής κυβέρνησης και προσέφεραν χρήματα στην τόσο κρίσιμη για την Ελλάδα στιγμή. Το 1844 η ελληνική κυβέρνηση παρασημοφόρησε διάφορους Έλληνες της Οδησσού, ανάμεσα στους οποίους και τον Δ. Ιγγλέση. Το 1867 αντιπροσωπεία της Ελληνικής Κοινότητας Οδησσού που απαρτιζόταν και από τον Γ. Βουτσινά, ζήτησε άδεια για να προβεί σε δημόσιο έρανο για συγκέντρωση χρημάτων προς βοήθεια του ελληνικού κράτους.

Στην ελληνική εκκλησία της Αγίας Τριάδος –χρονολογείται από το 1793- στην Οδησσό Κεφαλλήνες έμποροι υπήρξαν δωρητές, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται ο Δημήτριος Ιγγλέσης, ενώ ο αρχιμανδρίτης Άγγελος Πεφάνης ιερουργούσε κατά το τέλος του 19ου – αρχές 20ου αι. και συνεργαζόταν με το Πανεπιστήμιο. Παλαιότερα εξαιρετική φήμη είχε αφήσει ο Ιθακήσιος αρχιμανδρίτης Βουλισμάς ως «ενάρετος, ευπαίδευτος, αφιλοκερδής».

Το 1900 η Ελληνική Κοινότητα, περίλαμπρη εστία ελληνικού πλούτου και πολιτισμού, διατηρούσε, εκτός από την εκκλησιά, και δυο σχολεία τα οποία συγκαταλέγονταν στα καλύτερα της πόλης: αρρεναγωγείο (ήταν και Εμπορική Σχολή) και παρθεναγωγείο (γνωστό ως Ροδοκανάκειο –θεμελιώθηκε από τον Χιώτη δωρητή του μετά το 1874). Και στα δυο αυτά σχολεία συνολικά φοιτούσαν περίπου 500 ελληνόπαιδα –και όχι μόνο-, αριθμός χαμηλότερος από αυτούς των προγενέστερων ετών του 19ο αι. Ανάμεσα στις διευθύντριες του Ροδοκανάκειου Παρθεναγωγείου ήταν η Μαρία Ζερβού, ενώ καθηγητές ο Άγγελος Πεφάνης, η (;) Κυπριώτη, ο Ελευθέριος Αμπατιέλος, ο Λ. Βασιλόπουλος.

Καλλιτεχνική ακτινοβολία είχε η Σχολή Ιχνογραφίας της Οδησσού που το 1899 μετετράπη σε Σχολή Καλών Τεχνών. Στάθηκε η κυριώτερη σχολή τέχνης στην Νότια Ρωσία. Η σχολή αυτή ήταν ο πυρήνας δημιουργίας του Μουσείου Καλών Τεχνών και του Συλλόγου Νοτιορώσων ζωγράφων μέλη του οποίου ήταν και οι Α. Β. Ιγγλέσης και Αλέξανδρος Αμπατιέλος.

Στην Οδησσό υπήρχαν και αρκετές λέσχες, ναυτικές, εμπορικές, κέντρα συνάντησης Ελλήνων και ντόπιων, πολιτιστικοί κύκλοι. Επίσης σημαντικό ίδρυμα ήταν το Γηροκομείο για τους «πτωχούς και έρημους ομογενείς» -δωρεά του Γρηγορίου Μαρασλή-.

Σημαντικό πρόσωπο στην κοινωνία της Οδησσού τα τέλη του 19ου αι. ήταν ο Σπ. Τυπάλδος Φορέστης. Η εμπλοκή του ήταν στον πολιτισμό καθώς ήταν ορισμένος ως «επιστάτης του Εσπέρου», εξαιρετικού περιοδικού συγγράμματος «μετ’ εικόνων» που εξεδίδετο στη Λειψία, κάλυπτε κυρίως τον πανταχού ελληνισμό, και φιλοξενούσε σειρά θεμάτων για την Ελλάδα. Ο ίδιος φαίνεται να έχει δώσει λεπτομερή αναφορά για την 6η αρχαιολογική σύνοδο «κατ’ Αύγουστον του 1884» που πραγματοποιήθηκε στην Οδησσό.

Επιγραμματική μνεία κάνω στους Κεφαλλονίτες και Ιθακήσιους που έδρασαν, έστω για μικρό διάστημα, και στην περιοχή της νότιας Ρωσίας – Κριμαίας, κυρίως στην Οδησσό -ως διαμετακομιστικό κέντρο-, απετέλεσαν άλλη μια φωτεινή σελίδα της ελληνικής διασποράς, αλλά έμειναν συνδεδεμένοι με την τσαρική Αυλή. Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν αναδείχθηκαν τόσοι πολλοί Έλληνες ομογενείς σε τόσο υψηλά αξιώματα. –Οι αδελφοί Λειχούδη (Ιωαν. 1633-1717, Σωφρ.1652 – 1730) και ο Αρχιμανδρίτης Αριστοτέλης Μοντεσάντος (1832-1922) δεν ανιχνεύονται στην εν λόγω περιοχή-.

Αρχίατρος του Μεγάλου Πέτρου ήταν ο Ιάκωβος Πυλαρινός (1659-1718), φημισμένος γιατρός μεγάλων προσωπικοτήτων, και πνευματικός του ο ιερέας Γεράσιμος Φωκάς, γνωστός ως παπά-Φώτης. Γιατρός στη σύζυγό του Αικατερίνη Α΄ ήταν ο Γεώργιος Πολυκαλάς. Ο Πλάτων Δρακούλης χρημάτισε προσωπικός γιατρός του τσάρου Αλεξάνδρου. Το δε 1695 όταν ο Μέγας Πέτρος κατέλαβε το φρούριο Αζωφ κατά την εκστρατεία της Αζοφικής, συνοδευόταν από ένα τάγμα Ουσάρων που αποτελείτο και από Έλληνες –δυστυχώς δεν έχω πρόσβαση μέχρι σήμερα στα ονόματά τους. Ο Πέτρος Μελισσηνός –έγινε ήδη αναφορά- (1724-1797) ονομαστός στρατηγός του Μηχανικού κι ένας από τους βασικότερους ιδεολογικούς καθοδηγητές του μασονισμού, ήταν αυτός που προώθησε στην Αυλή της Αικατερίνης Β΄ τον ιδιοφυή μηχανικό Μαρίνο Χαρμπούρη, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με την μεταφορά του τεράστιου μονόλιθου όπου τοποθετήθηκε το άγαλμα του Μ. Πέτρου.

Σήμερα στην Οδησσό ο ελληνισμός παραμένει ριζωμένος. Το ίδιο δραστήριος, έχει πλήρη γνώση της ιστορικότητάς του και προσπαθεί να διατηρήσει ό,τι κληρονόμησε από τα χρόνια. Οι Έλληνες ζουν φιλήσυχα με τις άλλες εθνότητες, συνεργάζονται αρμονικά και έχουν αναπτύξει δεσμούς φιλίας και συγγένειας.

Ελληνικές κοινότητες υπάρχουν σε πολλά χωριά και πόλεις όπως στο Ντόνετσκ, Ντμεπροπετρόβσκ, Ζαπορόζιε, Τσερνοπόλιε (Καρατσόλ), Σαντόβοε, Ντόμπροε, Πιονέρσκοε, Λουγκόβοε, οι κάτοικοί τους είναι ενωμένοι, και έρχονται σε επαφή με όλα τα μέλη των άλλων κοινοτήτων με σεβασμό σε θρησκεία, γλώσσα, παραδόσεις. Στην Οδησσό λειτουργεί Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού και έχει πρόεδρο τον κ. Κ. Παραδεισόπουλο. Ένας από τους στόχους του είναι η ιστορική και πολιτιστική ενημέρωση αλλά και η ανθρωπογεωγραφική τοποθέτηση των κοινοτήτων στη διαδοχή των ελληνικών γενεών πλάι στους γειτονικούς λαούς από τους οποίους δέχονται επιρροές.

Το σύντομο αυτό μελέτημα αποσκοπεί στο να κάνει ευρύτερα γνωστή την μακρόχρονη παρουσία των Ελλήνων, αποτελεί προσπάθεια έρευνας της εμπορικής, επιχειρηματικής δραστηριότητας των Κεφαλλήνων και Ιθακησίων κυρίως στην χερσόνησο της Κριμαίας, στη Μαριούπολη και στην Οδησσό, καθώς και συμβολής τους στην πολιτιστική ανάπτυξη και διατήρηση της ελληνικότητας. Πηγές μου ήταν οι εφημερίδες περιοχών του Εύξεινου Πόντου «Ελεύθερος Λόγος» και «Μαϊμού», ο «Έσπερος», τα εκπληκτικά βιβλία και άρθρα του κ. Κ.Γ. Αυγητίδη, και της κ. Μαριάννας Κορομηλά, τα κείμενα του κ. Βλάσση Αγτζίδη, του κ. Στέλιου Ελληνιάδη. Όλοι οι αναφερθέντες έχουν παρουσιάσει εξαιρετικές μελέτες για τον ελληνισμό στα μέρη αυτά και είναι δοσμένες με τέτοιο τρόπο που κάνουν τον αναγνώστη να ριγεί καθώς αναλογίζεται τη δύναμη της διεισδυτικότητας, επιβολής και διατήρησης του ελληνικού στοιχείου. Έχω «αφήσει στην άκρη» πλήθος αρχείων που έχουν σχέση με την ναυτική – ναυτιλιακή δραστηριότητα στους τόπους αυτούς. Οπωσδήποτε το κεφάλαιο δεν κλείνει ποτέ γιατί υπάρχει πληθώρα αδημοσίευτων ανερεύνητων πηγών οι οποίες οδηγούν σε όλο και περισσότερα ονόματα Κεφαλλήνων και Ιθακησίων στα μακρινά αυτά μέρη του Εύξεινου Πόντου. Ας γίνει λοιπόν δεκτό το μελέτημα αυτό σαν μια «βάση».

ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΛΕΙΒΑΔΑ

Ευχαριστώ θερμά την αγαπημένη μου φίλη Εύα Παπαδάτου, Προϊσταμένη της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού για τις πληροφορίες που μου έδωσε, για την αγάπη με την οποία αγκαλιάζει το ελληνικό στοιχείο της περιοχής και για την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει με στόχο τη διατήρηση του Προγράμματος Διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού στη Μαριούπολη και γιατί με οδήγησε σε αυτά τα συγκλονιστικά μονοπάτια του Ελληνισμού.

Δεν εχω καταλαβει γιατι η πολυεθνικη Λ Ορεαλ (δεν θα ελεγες την βιομηχανια ομορφιας ακριβως και παραγωγικη επενδυση)που ηγειται της αγορας καλλυντικων στην Ελλαδα πρεπει να μιλησει με τον πρωθυπουργο της χωρας για μια επενδυση αναρωτιεμαι αν ειναι προσωπικο το θεμα και αν ολοι αυτοι οι υπουργοι (και συμβουλατοροι  καλοπληρωμενοι παρατρεχαμενοι)  δεν ειναι για τετοιες δουλειες. Ας δεχτω παντως πως ο πρωθυπουργος της χωρας μιλα για λεφτα με πολυεθνικες (ιδιαιτερως), χωρις να βαλω κακο στο μυαλο μου.Αν και η κ Μπετανκουρ εφαγε εναν πολιτικο στην Γαλλια με τις δωροδοκιες της

loreal-ktirio-arxeiou

Το σκάνδαλο με τον Σαρκοζί

Το σκάνδαλο της L’Oreal ήταν ένα από τα μεγαλύτερα που ξέσπασαν εις βάρος της κυβέρνησης του Νικολά Σαρκοζί. O υπουργός Εργασίας Ερίκ Βερτ κατηγορήθηκε ότι πήρε κάτω από το τραπέζι 150.000 ευρώ από την 87χρονη πρόεδρο της κολοσσιαίας εταιρείας καλλυντικών L’Oreal για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του Νικολά Σαρκοζί το 2007.
Το επιτελείο του Σαρκοζί έδωσε μάχη με τα ΜΜΕ για να υποβαθμίσει το σκάνδαλο αυτό κι ενώ το πράγμα πήγαινε να ξεχαστεί, πρώην λογίστρια της δισεκατομμυριούχου επιχειρηματία διαβεβαίωσε σε συνέντευξή της στην ιστοσελίδα Mediapart ότι η οικογένεια Μπετανκούρ στήριζε με «φακέλους» γεμάτους χρήματα τις πολιτικές εκστρατείες του Σαρκοζί.

Εξαλλος έγινε ο Σαρκοζί έπειτα από αυτές τις αποκαλύψεις δηλώνοντας ότι όλα είναι ψέματα. «Φρίκη και συκοφαντίες που δεν έχουν άλλο στόχο παρά να κηλιδώσουν την κυβέρνηση. Δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας σε όλα αυτά» είχε πει ο Γάλλος πρόεδρος, που δεν φάνηκε όμως να πείθει κανέναν. Το σκάνδαλο της L’Oreal ήταν το κερασάκι στην τούρτα στα όσα σκανδαλώδη έχουν καταλογίσει στον Σαρκοζί και στους υπουργούς του στη διάρκεια της διακυβέρνησης Σαρκοζί. Μετά τα πούρα, τα ταξίδια με τα ιδιωτικά αεροσκάφη και τη διαμονή σε πανάκριβα ξενοδοχεία στελεχών της κυβέρνησης, το σκάνδαλο L’Oreal ήρθε απλώς να συμπληρώσει το παζλ των αποκαλύψεων.

Ετσι για τα προσχηματα δεν επρεπε να τσακιστουν να ερθουν εδω και να μας ζητησουν την χαρη να κανουν την επενδυση τους στη χωρα μας; Επρεπε να παει ο εκπροσωπος της χωρας στα γραφεια τους ικετης για μια επενδυση ; Γιατι ομως η Λ Ορεαλ της 87 χρονης Μπετανκουρ κλεινει τα εργοστασια της στην Ευρωπη και τα φερνει στην πτωχευμενη Ελλαδα;

Δύο μεγάλα εργοστάσια της L’Oreal, ένα στη Βρετανία και ένα άλλο στο Μονακό, ανακοίνωσαν το κλείσιμό τους μέσα στο 2010, ενώ η διάσημη φίρμα καλλυντικών έκανε εκατοντάδες απολύσεις μέσα στα μέτρα που πήρε για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Αλλα σαν οικολογος και φιλοζωος εξεταζω κι ολας αν η εταιρια της κ Μπετανκουρ βασανιζει ζωα για να κανει πειραματα σε σχεση με τα καλλυντικα που παραγει.

capture2

Ας σημειωθει πως αν ενα ποντικι δεν πεθανει απο ενα καλλυντικο αυτο δεν εξασφαλιζει και εσας πως δεν θα παθετε καρκινο μετα απο 25 χρονια.

ΕΔΩ αναζητειστε εταιριες που δεν βασανιζουν ζωα για την παραγωγη των προιοντων τους.Η Λ Ορεαλ παντως βασανιζει ζωα.Στην χωρα μας θα βρειτε εταιριες που δεν βασανιζουν ζωα

capture

Ομως αυτη η επενδυση και η επισκεψη που την συνοδευσε ειναι πιθανα πταισμα μπροστα στην αλλη που ακολουθει.

Επεισόδιο με αμερικάνους ναύτες στο κέντρο των Χανίων – 300 γυναίκες από την υπόλοιπη Ελλάδα για την κάλυψη των αναγκών των ναυτών

2 Σχόλια

 

Ούτε λίγες ώρες δεν πέρασαν και άρχισαν τα παρατράγουδα από την άφιξη του αεροπλανοφόρου στα Χανιά.

Στο πιο κεντρικό σημείο των Χανίων, στην πλατεία Δημοτικής Αγοράς, λίγο μετά τις 8.30 το βράδυ, δύο ναύτες του αμερικάνικου ναυτικού άρχισαν να πλακώνονται με τρεις Έλληνες, για άγνωστους ως προς τη στιγμή λόγους.

Στο σημείο έσπευσε η αστυνομία και το επεισόδιο δεν πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις. Πάντως, αξίζει να αναφέρουμε ότι όπως αναφέρει το flashnews.gr οι της αμερικάνικης βάσης βρίσκονται σε επικοινωνία με καταστηματάρχες των Χανίων και τους έχουν δώσει εντολή με το που παρατηρούν ένταση λόγω της μέθης των αμερικάνων ναυτών, αντί να καλούν την ελληνική αστυνομία να καλούν σε συγκεκριμένα τηλέφωνα την αστυνομία της βάσης για να τους μαζεύουν δίχως να προκαλείται επιπλέον θόρυβος. Μάλιστα, τους ενημέρωσαν ότι θα αποζημιώνουν για την όποια πρόκληση ζημιών.

souda

Να αναφέρουμε ότι με σημερινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμά τους η εφημερίδα “Χανιώτικα Νέα” αναδεικνύει μία διάσταση που αναδείξαμε και εμείς τις τελευταίες ημέρες, με τις ανάγκες για σεξ των αμερικάνων ναυτών. Όπως αναφέρεται, για τον σκοπό αυτό έχουν φτάσει από την υπόλοιπη Ελλάδα 200 με 300 επιπλέον γυναίκες.

Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι παρά τις υποσχέσεις των αρχών των βάσεων, ακόμα βρίσκονται σε εκκρεμότητα οι αποζημιώσεις των ιδιοκτήτων ταξί για τις καταστροφές που προκάλεσε 26χρονος αμερικάνος ναύτης τον Ιούνιο. Τότε, σε κατάσταση μέθης, αφού επιτέθηκε στον οδηγό ταξί, έκλεψε το ταξί του, τράκαρε άλλα δύο αμάξια και κατέληξε σε χαντάκι στην Αγιά προκαλώντας τεράστιες ζημιές στο αμάξι.

Εφτασε ο στολος των ιμπεριαλιστων Αμερικανων στην Κρητη και ετρεξαν τα «κοριτσια» για δουλεια.Ειναι οτι ξεμεινε στην χωρα απο τις εποχες «της δοξας και αναπτυξης» των Ολυμπιακων αγωνων και των χρηματιστηριων την εποχη των κωλομπαρων και των»διμετρων γυναικων»απο τις πρωην σοσιαλιστικες χωρες , η μηπως τα δικα μας κοριτσια πηραν την σκυταλη και μια νεα παραγωγικη δραστηριοτητα ανθει πλεον και στην χωρα μας για την καταπολεμιση της ανεργιας της νεολαιας;Αφορα μονο κοριτσια το θεμα η μηπως  οι Αμερικανοι μισθοφοροι φονιαδες αναζητουν και αγορια για συντροφια; Μην ξεχναμε πως στην χωρα της ελευθεριας δεν μπαινουν περιορισμοι σε σχεση με την σεξουλικοτητα πλεον στον στρατο.Φονιας ναναι και ας κανει οτι θελει στο κερβατι του -της.

Τι κανουν οι φονιαδες στη γειτονια μας; Τι πολεμους , γενοκτονιες  κυματα νεων προσφυγων ετοιμαζουν η συνεχιζουν στις βασεις τους στην Ελληνικη (ακομα)Κρητη οι Αμερικανοι και οι Σιωνιστες με στοχο τα πετρελαια ;Αν εσεις βλεπατε να σκοτωνουν το παιδι σας μπρος στα ματια σας αν εσεις κυριε μου βλεπατε να βιαζουν και να σκοτωνουν την γυναικα σας τη μανα σας τον πατερα σας και δεν ειχατε πυρηνικα οπως οι φονιαδες δεν θα ζωνοσασταν εκρηκτικα να παρετε μαζι σας στην κολαση τους φονιαδες;

israelbebe

Αλλα και αν βλεπατε την πολη σας κομματια αν σερνοσασταν ταπεινωμενοι στην προσφυγια αν σας θεωρουσαν οπου πηγαινατε ειδος κατωτερου ανθρωπου αποβλητου….. Δεν θα περνατε ενα αυτοκινητο να τους παρετε παραμαζωμα; Δεν θα προσπαθουσατε να χτυπησετε τις βασεις του θανατου οπου βρισκονται; Οταν σκορπιζεις τρελα στον πλανητη γιατι απαιτεις λογικη και υπομονη απο τα θυματα σου;

Εδω ο αριστερος πρωθυπουργος σφιγγει τα ματωμενα χερια του Σιωνιστη Νεταναχιου αφου πρωτα εξυμνησε τον δολοφονο Περες.

netanyahu-anastasiadis-tsipras

Οι Ευρωπαιοι ζουνε μεσα στον τρομο.Και δεν ειναι μονο τρελαμενοι θρησκοι  φανατικοι οι βομβιστες, αυτοι ειναι και ηταν παντα παντα ελαχιστοι.Τις ταξεις τους πυκνωνει μαζικα αυτα τα χρονια η διαθεση χιλιαδων για εκδικηση στο αδικο. Εμεις ακομα δεν εχουμε γνωρισει τον  φοβο των Ευρωπαιων. Αν ομως συνεχισουμε να ειμαστε τσιρακια των Αμερικανων σαν χωρα αργα η γρηγορα θα ερθει και σε εμας η εκδικηση. Αμερικανοι γυριστε σπιτι σας.Με τα οπλα τις βασεις τους μισθοφορους σας.Δεν σας θελουμε στη χωρα μας.

Τελος η αλλη επισκεψη του πρωθυπουργου εχει βαρια σημασια.Οσο και η ψηφοφοριες για την Παλαιστινη η την καταργηση των πυρηνικων οπου η Ελλαδα αποδειχτηκε πιστο τσιρακι των Αμερικανων.Μην σας κουραζω διαβαστε

Ουκρανια

Αλέξης Τσίπρας: ξεπλένοντας το μεγαλύτερο σύγχρονο έγκλημα του νεοναζισμού  Από Ανδρέας Ζαφείρης

Τσίπρας

Επίσκεψη- στήριξης στο πόλεμο, στο φασισμό και στις εθνοκαθάρσεις. Είναι φορές που ένα άρθρο δεν χρειάζεται να παραθέσει επιχειρήματα. Είναι φορές που τα γεγονότα ουρλιάζουν την αλήθεια τους. Ο πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται από σήμερα το καθεστώς του Κιέβου, παρέχοντας αναγνώριση σε ένα καθεστώς υβρίδιο νεοφιλελευθερισμού-ναζισμού,υπεύθυνο για το θάνατο δεκάδων χιλιάδων πολιτών, ανάμεσα τους και Ελλήνων.

Και η επίσκεψή αυτή δε γίνεται μια τυχαία χρονική στιγμή. Γίνεται τη στιγμή που το καθεστώς του Κιέβου, ενεργώντας σαν διεθνής προβοκάτορας, κλιμακώνει τις επιθέσεις κατά των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς, δολοφονώντας άμαχους.

Ο Αλέξης Τσίπρας μεταβαίνει στο Κίεβο για καθαρά συμβολικούς λόγους;

Τη στιγμή που το καθεστώς Ποροσένκο έχει αναλάβει εργολαβικά να βυθίσει το λαό του στο πόλεμο και τη καταστροφή, εξυπηρετώντας σχέδια κέντρων που επιθυμούν την ένταση με τη Ρωσία , στο πλαίσιο του νέου γεωπολιτικού περιβάλλοντος που άνοιξε η εκλογή Τράμπ…

Τη στιγμή που ευρωπαϊκά κράτη αρχίζουν και παίρνουν αποστάσεις από το ουκρανικό έγκλημα, αντιλαμβανόμενα το κίνδυνο που συνιστά για όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο το σχέδιο «χαμηλής έντασης σύρραξη με τη Ρωσία»…

Ο Αλέξης Τσίπρας αναλαμβάνει-κατόπιν υποδείξεων – να δώσει διεθνή στήριξη στο απονομιμοποιημένο  καθεστώς του Κιέβου. Προφανώς δε γνωρίζει για τις ναζιστικές συμμορίες και τα εγκλήματά τους. Τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, το 1,5 εκ. πρόσφυγες, τους μαζικούς τάφους, τους αποκεφαλισμούς, τους βιασμούς. Προφανώς δε ξέρει τη ναζιστικού τύπου καταπίεση που υφίσταται το ελληνικό στοιχείο στη Μαριούπολη, τις εξαφανίσεις, τις φυλακίσεις , τα βασανιστήρια.

Γίνεται συνένοχος όχι μόνο σύγχρονων μαζικών νεοναζιστικών εγκλημάτων πολέμου αλλά και συνένοχος σε ένα σχέδιο πολεμικής εμπλοκής , με ανυπολόγιστες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, που μπορεί να αλλάξει την ευρύτερη περιοχή για πάντα.

Είναι άγνωστο εάν θα πάρει μαζί του το Κασιδιάρη ή τον Παππά. Λογικό να θέλουν να ανταλλάξουν τεχνογνωσία με τους ομοϊδεάτες τους στο Κίεβο.

Σήμερα το πρωί, την ώρα που το αεροπλάνο του πρωθυπουργού ταξίδευε για Κίεβο, δολοφονήθηκε  ο Михаи́л Серге́евич Толсты́хο, επικεφαλής της αντιφασιστικής Λαϊκής Πολιτοφυλακής Somalia,γνωστός ως Givi, από ουκρανοναζιστική συμμορία. Τιμή και Δόξα στους νεκρούς ήρωες της αντιφασιστικής πάλης.

Αλλά όταν θα σφίγγει το χέρι του Ποροσένκο ας τον ρωτήσει τι είναι η λίστα με τα 100 ονόματα που παραθέτουμε. Είναι τα ονόματα των 100 πρώτων παιδιών που δολοφονήθηκαν από τις ναζιστικές συμμορίες. Και η λίστα δεν έχει τέλος…

 

Εκτος του οτι η Ερμιονιδα εχει να καταγραψει τουλαχιστον ενα βεβαιωμενο  στρατιωτη νεκρο απο το Καρακασι (τον Δημητριο Καραχρηστο) σε αυτη την πολεμικη περιπετεια εναντιον της επαναστατημενης Ρωσσιας ,και  μεσω των δικων μας  Ρεπουλη διπλα στον Βενιζελο αλλα και του Κρανιδιωτη Παντελεημονα Φωστινη (που συμμετειχε σαν φλογερος αντικομμουνιστης ιεροκηρυκας) αναζηταμε τις πηγες εκεινων των χρονων. Υπαρχουν δυο νεα βιβλια ενδιαφεροντα για το θεμα.

Το πρωτο  του στρατηγου Νιδερ

«Οι μόλις τριών επιχειρήσεις, η ήττα και η άτακτη σχεδόν υποχώρηση Γάλλων και Ελλήνων από την Ουκρανία στη Βεσσαραβία (τη σημερινή Μολδαβία) και Ρουμανία, οι νίκες των Μπολσεβίκων σε όλα τα μέτωπα της απειλούμενης σε όλη την έκταση ρωσικής επικράτειας, η αναποτελεσματικότητα των Λευκών Ρώσων παρά τις συμμαχικές ενισχύσεις και χρηματοδοτήσεις, οι πρωτοβουλίες των Νεότουρκων, ο ανταγωνισμός των ευρωπαϊκών δυνάμεων, η πολιτική και οικονομική βαρύτητα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είναι ιστορικοί παράγοντες που συνέπεσε να ξεκινήσουν τότε ακριβώς τη διαμόρφωση στρατηγικών και πολιτικών συνδυασμών, τους οποίους το παραλήρημα της άφιξης του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία (Μάιος 1919) δεν άφηνε να διακριθούν.

Το δευτερο  μικροτερο σε σελιδες του Νικολαου Σμπαρουνη στο οποιο εχω ηδη αναφερθει

Γιατρος αργοτερα στον Β Παγκοσμιο πολεμο και την κατοχη στο Νοσοκομειο που βρισκοταν στα Εξαρχεια εκει που σημερα ειναι το αυτοδιαχειριζομενο Παρκο Ναυαρινου ηρθε σε επαφη στα Δεκεμβριανα με τους ΕΠΟΝιτες που θελαν να κατασχουν τα χειρουργικα του εργαλεια για να φροντισουν τραυματιες.Ενας απο αυτους ο επικεφαλης θα ζητησει την ανηψια του λιγο αργοτερα για γυναικα του.Ηταν ο Λεωνιδας Κυρκος.Το βιβλιο εχουν εκδοσει  τα ΑΣΚΙ μεσα απο τις εκδοσεις Βιβλιοραμα.

Η Ισπανικη γριπη θερισε τους στρατιωτες εκεινη την εποχη .48 στρατιωτες πεθαναν απο την γριπη στο διαστημα Ιανουαριος -Μαρτιος και ενας απο αυτους και ο στρατιωτης Καραχρηστος απο το Καρακασι Αργολιδος 1ο συνταγμα Πεζικου 5ος λοχος που πεθανε στις 14 Μαρτιου απο γριπωδη βρογχοπνευμονια. Ο Παντελεημονας Φωστινης ηταν ιεροκηρυκας του 34 συνταγματος πεζικου.

Συνολικα σε αυτη την ιμπεριαλιστικη επεμβαση κατα του ςεξεγερμενου λαου της Ρωσσιας σκοτωθηκαν 398 Ελληνες στρατιωτες και τραυματιστηκαν 657.

Ο Νεοναζιμσος σε ολη την Ευρωπη δεν γεννιεται απο το μηδεν.

Ειναι οι φυσικοι απογονοι τα παιδια και τα εγγονια των Ναζι που ξανακεντανε στις σημαιες και στα κορμια τους τον αγκυλωτο σταυρο. Βγαζουν τις στολες των SS απο την ναφθαλινη και ερχονται  για τον δευτερο γυρο. Ερχονται για να νικησουν αυτη τη φορα ολους εμας τους υπανθρωπους τους εκφυλους τους παρηκμασμενους. Ετσι πιστευουν δηλαδη. Στο πλευρο τους αλλοι βιαιοι ανθρωποι ,ακροδεξιοι , ρατσιστες,  εθνικιστες , μισογυνηδες,  που μπορει να μην δηλωνουν ναζι ακομα αλλα να ειστε σιγουροι πως οπως και τοτε μολις η πλαστιγα αρχισει να γερνει καθολου δεν θα διστασουν με ποιον να πανε και ποιον να σκοτωσουν.

Ειναι κομματα μαζικα οπως αυτο της Λεπεν η τους Χριστιανοκοινωνιστες του Στραους (μελους των ναζιστικων «οδηγων»)στην Γερμανια (49% στην Βαυαρια), που εχουν οργανωτικη και ιδεολογικη συνδεση με τις παρανομες Ναζιστικες οργανωσεις.

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=13406:delastik-ekloges&catid=81:kivernisi&Itemid=198

Για να καταλάβουμε καλύτερα τι εστί Βαυαρία, αρκεί ίσως να αναφέρουμε ότι στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στη δεκαετία του 1970, όταν τα κινήματα κοινωνικής διαμαρτυρίας συγκλόνιζαν τη Γαλλία, αλλά και τη Γερμανία, η βαυαρική Δεξιά της CSU πήρε στις κρατιδιακές εκλογές του 1966 το 48,1%, το 1970 εκτινάχθηκε στο 56,4% και το 1974 απογειώθηκε στο… 62,1%! Το 1978 «έπεσε» στο 59,1%! Εχει μείνει άλλωστε ιστορική η φράση ενός μεγάλου, ακροδεξιού ηγέτης της CSU, του Φραντς-Γιόζεφ Στράους, κρατιδιακού πρωθυπουργού από το 1978 έως το 1988 και κορυφαίου πολιτικού σε παγγερμανικό επίπεδο, την εποχή της Δυτικής Γερμανίας: «Δεξιότερα από εμάς πρέπει να υπάρχει μόνο ο τοίχος!».

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63896486

Αυστρια Στις εκλογές του 2009 είχαν πάρει 26,9% η Δεξιά του εν συνεχεία καγκελάριου Βόλφγκανγκ Σίσελ και 26,9% η Ακροδεξιά του Γιεργκ Χάιντερ.

Υπενθυμίζουμε ότι στις τελευταίες εκλογές του 2011 στη μεν Φινλανδία το ακροδεξιό κόμμα των Αληθινών Φινλανδών πήρε 19%, στη δε Δανία 12,3% ήταν το ποσοστό του ακροδεξιού Κόμματος του Δανικού Λαού.

Μεσα στον κρατικο μηχανισμο καθε κρατους και ειδικα στους μηχανισμους καταστολης υπαρχουν θυλακες προστασιας των νεοναζι και αυτο φαινεται καθαρα οχι μονο για το ατιμωρητο και ακαταδιωκτο των πραξεων τους αλλα και γιατι πολλοι αποστρατοι ειναι υποψηφιοι αυτων των πολιτικων χωρων.

Γνωριζοντας ολα αυτα τα ποσοστα της ΧΑ στην Ελλαδα φανταζουν ακομα μικρα.

675294_share-of-popular-vote-won-by-right-wing-euroskeptic-parties-2009-euro-parl-most-recent-nat-l-parl-2014-euro-parl-_chartbuilder1.png

 

 

 

 

 

 

B-fJ6_jCQAA8cnY

https://twitter.com/hashtag/Ukraine?src=hash

http://www.koutipandoras.gr/article/108176/poioi-einai-oi-nazi-stin-oykraniki-kyvernisi

Του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος (Γαλλία) (μτφ. Κριστιάν)
Η κυβέρνηση της Ουκρανίας, που προήλθε από το πραξικόπημα, αναγνωρίστηκε από τις δυτικές δυνάμεις. Περιλαμβάνει πολλά μέλη από ρητά ναζιστικές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων τρεις ηγέτες, οι οποίοι διακρίθηκαν πραγματοποιώντας  ψευδείς εικόνες επιθέσεων και βασανιστηρίων για να πειστεί η δυτική κοινή γνώμη για τη σκληρότητα και βαρβαρότητα του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου, Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Ο αναπληρωτής γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας διεκδικεί και σχέσεις του με την Αλ-Κάιντα.
Τα «πογκρόμ της Lviv*» όπως έμειναν γνωστά στην ιστορία είναι οι δυο μεγάλες σφαγές των Εβραίων από τους ναζί στην πολύπαθη περιοχή της σημερινής Ουκρανίας (30 Ιουνίου – 2 Ιουλίου και 25 Ιουλίου με 29 Ιουλίου 1941) κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πάνω από 6.000 Εβραίοι υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν από τα Τάγματα Θανάτου (παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό τον έλεγχο των Ες-Ες που χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για τον αφανισμό των Εβραίων, των Ρομά και των κομουνιστών), Ουκρανούς εθνικιστές και τμήματα των ουκρανικών πολιτοφυλακών.
Το πρώτο βήμα ήταν η συγκρότηση μιας ουκρανικής πολιτοφυλακής η οποία ενεργούσε υπό τις προτροπές και τις ευλογίες των ναζί. Υποβοηθούσε ο Οργανισμός των Ουκρανών Εθνικιστών (θεωρείται πρόγονος του σημερινού ακροδεξιού κόμματος Σβόμποντα) αλλά και ανοργάνωτους εθνικιστές της Ουκρανίας

Απο το βιβλιο που εξεδωσαν τα ΑΣΚΙ το 2013. «Ημερολογικο της εις Ρωσσιαν εκστρατειας.»(Νικολαος Σμπαρουνης -Τρικορφος)Το Καρακασι /Ηλιοκαστρο αναφερεται σαν Καρκασι Αργολιδας.

Β Στρατιωτικον Νοσοσκομειον Διακομιδης [Μητρωο] των εν τω ανω νοσοκομειω αποβιωσαντων απο 22ας Ιανουαριου  μεχρι 22 Μαρτιου  1919

(σελ 191)47. Καραχρηστος Δημητριος  του Γεωργιου, Καρκασι Αργολιδος ,στρατιωτης ,1ο Συνταγμα Πεζικου ,5ος Λοχος,Μαρτιος 14 ,γριπωδης βρογχοπνευμονια.

Η ιστορια γραφεται αλλη μια φορα στην μακρινη Ουκρανια.Και οι Ελληνες ειναι στην πρωτη γραμμη του αγωνα

http://solidarityantifascistukraine.wordpress.com/2014/11/20/20-11-201

Τιμή και δόξα στον πεσόντα Έλληνα αντιφασίστα μαχητή του Ντονιέτσκ!

 αθανάσιος κοσσε 3ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΣΣΕ: ΕΠΕΣΕ ΣΤΙΣ 18-11-2014 ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ

ΑΠΟ ΤΑ ΠΥΡΑ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟΥ ΝΤΟΝΙΕΤΣΚ

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

«Με λένε Θανάση, οι φίλοι με φωνάζουν Φάνια, κατάγομαι από την Κριμαία, είμαι Ρωμιός της Αζοφικής και γεννήθηκα στο Ραζντόλνιε, έξω από το Ντονιέτσκ. Έζησα είκοσι χρόνια στην Ελλάδα κι άφησα πίσω μου τη γυναίκα μου την Ελένη, το γιο μου τον Πέτρο και την κόρη μου την Αφροδίτη. Είμαι 49 ετών, ορίστε η ταυτότητά μου. Δεν πρόκειται να γυρίσω στην Ελλάδα μέχρι να νικήσουμε. Σας περιμένω όλους εδώ για να γιορτάσουμε τη νίκη. Οι δικοί μου διαμαρτυρήθηκαν, γκρίνιαξαν, αλλά ήξεραν ότι δεν μπορώ να αλλάξω την απόφασή μου … Τώρα δεν είναι η ώρα για ουδετερότητα. Τώρα πρέπει να χτυπηθούν οι φασίστες κι οι εγκληματίες κατακέφαλα! » – Θ. Κοσσέ, Ιούλιος 2014

Το αποσπασμα «ο χορος των Iπποτων» απο την οπερα του Προκοφιεφ «Ρωμαιος και Ιουλιετα» .

Ο Μερκούτιος ενθαρρύνει το Ρωμαίο να πάει μαζί του στο χορό της εχθρικής οικογένειας μασκαρεμένος, για να μην τον αναγνωρίσουν. Στο μεταξύ, ο Κόμης Καπουλέτος και η σύζυγός του δίνουν το σήμα για να αρχίσει ο Χορός των Ιπποτών.
Ακολουθεί η συνάντηση του μασκαρεμένου Ρωμαίου με την Ιουλιέτα. Ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος. Όταν ξεκινά εκ νέου ο Χορός των Ιπποτών, χάνει ο ένας τον άλλο. Η Ιουλιέτα, χαρούμενη κιαι ερωτευμένη πλέον, χορεύει με τον Κόμη Πάρη. Ο έρωτάς της όμως έχει το πρόσωπο ενός άλλου.

Μεσα στην χαρα του καπιταλισμου για την εξοντωση καθε αμφισβητησης στις αξιες του, μεσα στους χορους και τα γλεντια, οι μασκαραδες κρυβουν το αληθινο προσωπο τους πισω απο μια μασκα ευημεριας και αειφορας κερδοφοριας και αφηνονται στον ερωτα τους για ολο και περισσοτερες ιδιωτικοποιησεις. Ομως η τραγωδια πλησιαζει

Μισο δισ δολλαρια μεσα σε δυο χρονια εγινε παλιοσιδερα.Και μιλαμε για λεφτα και λαμαρινες.Που στηθηκαν για το euro 2012 για μπαλλα δηλαδη.

Δεν μιλαμε για τους 3660 νεκρους και τους 8756 τραυματιες απο τον Απριλιο μεχρι σημερα δηλαδη σε 7 μηνες.Δεν ειναι νουμερα .Ανθρωποι ειναι.

Αυτο σημαινει φασισμος και ακροδεξια σε μια χωρα.Καταστροφη

http://rt.com/news/195172-ukraine-donetsk-airport-war/

These are the images of the new terminal named after great modernist composer Sergey Prokofiev which was built just two years ago for the Euro 2012 and cost an estimated 6 billion hryvnia (almost $500 million).

RIA Novosti / Natalia Seliverstova,Donetsk International Airport. Image from Facebook by Vyacheslav Gumennuy
Με αφορμη αυτη την ειδηση και την ονομασια του αεροδρομιου θυμιζω ποιος ηταν ο Προκοφιεφ αλλα τι σημαινει Σταλινισμος (Προκοφιεφ και Σταλιν πεθαναν την ιδια μερα 5 Μαρτιου 1953)μιας και ολο και περισσοτεροι αριστεροι σημερα με ηγετικο ρολο της  ηγεσιας του ΚΚΕ σε αυτη την παλινορθωση κοιτανε το παρελθον με νοσταλγια.
Ο Προκοφιεφ δεν  καταδικασε ποτε τον Σταλινισμο που σκοτωσε τον φιλο και συνεργατη του Μεγιερχολντ και στα τελευταια καταδικασε και το εργο του .Ο Σταλινισμος ηταν ενα απανθρωπο καθεστως.Ενα καθεστως βιας που εξοντωσε τα πιο επαναστατικα στοιχεια της εξεγερμενης Ρωσσιας.Ο Σταλινισμος ηταν εχθρος του σοσιαλισμου της δημοκρατιας της επαναστασης.Ενα αυταρχικο εξουσιαστικο καθεστως που κατεστρεφε την φυση την ελευθερια την δημιουργια.Εξ αλλου αυτο το ομολογησαν οι ιδιοι οι Σοβιετικοι μετα τον θανατο του Σταλιν.Και λιγα γραφω λοιπον.
Οσο για τον Ζαχαριαδη και τους οπαδους τους….τι να πω.Η Τασκενδη και ο εμφυλιος πολεμος για την καρεκλα αναμεσα στους εξοριστους Ελληνες ανταρτες οδηγησαν ενα ολοκληρο κινημα στην απελπισια και την πλειοψηφια των αριστερων να κρατα απο τοτε μια αποσταση στο οργανωμενο κινημα.
Ύστερα από λίγες μέρες ο Ζαχαριάδης συγκάλεσε σύσκεψη των στελεχών στη 13η πολιτεία. Ο ίδιος όμως το πρωί πήρε το αεροπλάνο κι έφυγε στη Μόσχα. Ανυποψίαστοι οι σύντροφοι ξεκίνησαν για τη σύσκεψη κι αντί για αυτήν τους περίμεναν τα παλικάρια του Ζαχαριάδη με ρόπαλα και παλούκια και τους τσάκισαν στο ξύλο. Έριξαν το προβοκατόρικο σύνθημα ότι δήθεν οι αντίπαλοι σκότωσαν το γιο του Ζαχαριάδη στην 7η πολιτεία που ήταν και η έδρα της ΚΕΤ του ΚΚΕ. Έξαλλοι για εκδίκηση οι κομμουνιστές έφτασαν στην 7η πολιτεία, έσυραν από τα γραφεία την ΚΕ και άρχισαν άγριο ξυλοδαρμό. Ο Πάνος Δημητρίου θύμα τους που του έκοψαν με τα δόντια το αφτί. Τα επεισόδια πήραν έκταση τόση που γέμισαν το νοσοκομείο από τραυματίες που, κατά σύμπτωση, ήταν όλοι αντίπαλοι του Ζαχαριάδη.
Αυτο το αποσπασμα δεν σημαινει πως ταυτιζομαι με τους αντιζαχαριαδικους νεοσταλινικους Χρουτσωφικους τοτε ηγετες του μετεπειτα ΚΚΕεσ σημερινη ΔΗΜΑΡ.Και αυτοι με την σειρα τους διεγραφαν οσους διαφωνουσαν με την ηγεσια, ηταν παντα ετοιμοι (μεχρι και σημερα) να συνεργαστουν με την εξουσια για να παρουν μια θεση υπουργου.Η κριτικη μου αυτη για τις ηγεσιες  δεν περιλαμβανει τους  απλους   αγωνιστες της αριστερας που εδωσαν την ζωη τους για ελευθερια και δημοκρατια οποια και ναταν η ηγεσια τους οποια λαθη και να εκανε .Αν και πολλοι απο αυτους τους απλους αγωνιστες με τις αποφασεις τους την αποδοχη και την συμμετοχη τους στους αδικους διωγμους και διαγραφες συναγωνιστων τους για πολιτικους λογους (και στην Ερμιονιδα με τον ΣΥΝ και την συγκυβερνηση με τον Μητσοτακη) φερουν βαρυ μεριδιο ευθυνης.ΝΑΡ
Κριτικο πνευμα λοιπον, οχι υποταγη με κλειστα ματια και αυτια στο αλανθαστο της καθοδηγησης, αμεση δημοκρατια, πολυφωνια,και κυριως ποτε πια Σταλινισμος στην αριστερα. Ουτε δικτατοριες ( δηθεν του προλεταριατου), ουτε «δημοκρατικος» συγκεντρωτισμος (ποιος αραγε δημιουργησε αυτο το αντιφατικο εννοιολογικο τερατουργημα;) ουτε φωτισμενες ηγεσιες.
Ριζοσπαστικη Αριστερα  μπορει να υπαρχει μονο με ελευθερια, αμεση δημοκρατια και συμφωνια αναμεσα στα μεσα και τους στοχους.

 ΦΩΣΤΙΝΗΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΗ ΡΩΣΣΙΑ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στον αντεπαναστατικο  πολεμο  των μεγαλων δυναμεων εναντια στην επαναστατημενη Σοβιετικη ενωση συμμετειχε και η Ελλαδα με χιλιαδες Ελληνες στρατιωτες.398 νεκροι και 657 τραυματιες Ελληνες στρατιωτες σε εναν πολεμο εναντια στον εξεγερμενο λαο της Ουκρανιας εξεγερμενο λαο που αναμεσα του υπηρχαν και πολλοι Ελληνικης καταγωγης πολιτες.

Tετρακοσια Ελληνοπουλα νεκρα και πανω απο 600 τραυματισμενα ποσοι αναπηροι αραγε σωματικα και ψυχικα γιατι;Για εναν πολεμο εναντια σε εναν λαο που αγωνιζοταν να διωξει τους τσαρους απ την ζωη του.Εργατοπεδα και αγροτοπεδα απο μια φτωχη Ελλαδα στην υπηρεσια του διεθνους κεφαλαιου να ακουν τα μεγαλα λογια των προπαγανδιστων.

Ηγετικο ρολο( πολιτικο ρολο) σε αυτη την εκστρατεια επαιξε ο Παντελεημονας Φωστινης ιεροκηρυκας του 34 συνταγματος πεζικου.Εδω parasimaτα παρασημα του

Και ο πολεμος αυτος τον σημαδεψε βαθια για την υπολοιπη ζωη του.Βαθυτατα αντικομμουνιστης διεγραψε την δικια του ιστορια στην πολιτικη και θρησκευτικη ζωη του τοπου.Aποσπασμα απο το βιβλιο του Αγωνες κατω απο τα Δεσμα σελ 55

apospasma

Ο αντικομμουνιστής και αρχιεθνικόφρων Παντελεήμων συγγραφέας του  «Ο κομμουνισμός. Ούτος εστίν ο πλάνος και ο αντίχριστος»- Απ. Διακονία, Αθ. 1950)

Γιατι μην νομιζετε και μεσα στους κολπους της Εκκλησιας υπαρχουν σοβαροτατες ενστασεις για την παρουσια και τις ενεργειες του ΠΦ οσο ζουσε.

Αντιθεσεις με τον δημοκρατικο Μητροπολιτη Χιου αλλα και με τον υπερσυντηριτικο Καντιωτη(Το Τάγμα του Φωστίνη σύμφωνα με τον επίσης εθνικόφρονα Αυγούστίνο της Φλώρινας ήταν «εστία μολύνσεως» της οποίας τα έργα «απειλούν να προκαλέσουν ναυτίαν και εις αυτούς τους βουβάλους του βορβορώδους Αλιάκμονος» (περιοδικό «Σπίθα»-Γ.Δ.Καρανικόλα «Ανορθόδοξοι Έρωτες Ορθοδόξων Αρχιερέων»).

Ο ΠΦ δεν ηταν καποιος ιερεας αμετοχος στην καθημερινοτητα.Το αντιθετο.Και στην πολιτικη και στην εκκλησιαστικη ζωη ειχε δραση και παρεμβασεις.Αντιπαλους και ορκισμενους εχθρους καθως και συμμαχους και οπαδους.Ειχε μαλιστα φτιαξει και ταγμα με το ονομα του που εβγαλε μεγαλα στελεχη της εκκλησιας.

Στα χρονια της σημερινης κρισης στα χρονια που ο λαος μας κοιταζει αριστερα για να βρει απαντησεις στα προβληματα που συσωρευσε η εξουσια των δυο κομματων ΠΑΣΟΚ ΝΔ αλλα και οι προηγουμενες μετεμφυλιακες και δικτατορικες διακυβερνησεις , εκδηλωσεις τιμης στους πρωτοπορους του αντικομμουνισμου και μαλιστα σε μια επαρχια με υψηλοτατα εκλογικα ποσοστα της ΧΑ δεν στερουνται πολιτικης ερμηνειας. Αναγκαστικα.

http://www.dimosermionidas.gr/428-επικαιροτητα-149.html

http://www.dimosermionidas.gr/νομικα-προσωπα-οργανισμοι/νομικο-προσωπο-κοινωνικησ-προνοιασ-αλληλεγγυησ,-πολιτισμου-παιδειασ/λαογραφικα-μουσεια/κρανιδιου.html

http://laografiko11.blogspot.gr/

Εκδηλωση

Αγαπη; Αληθεια;

Αγαπη για ποιον.Θα τριζουν   τα αφορισμενα κοκκαλα του Καζαντζακη μεσα στον ταφο.Γιατι με προταση του ΠΦ προχωρησε η εκκλησια στην καταρα κατα του «αθεου κομμουνιστη» συγγραφεα.

Αληθεια;Η Αληθεια εχει πολλες πλευρες και δεν φανερωνονται παντα ολες.Τα πραγματα δεν ειναι παντα οπως φαινονται με την πρωτη ματια.

Πιστευω πως η εκδηλωση αυτη ερχεται σαν συνεχεια της καλοκαιρινης εκδρομης στην Χιο των κυριων του Λαογραφικου μουσειου και της «αδελφοποιησης» Χιου Κρανιδιου που αναφερεται στο ιστολογιο του Κεντρου

«2 Αυγούστου 2014

Το Λαογραφικό Κέντρο Κρανιδίου πραγματοποίησε προσκύνημα στο ΙΕΡΟ ΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ και στον Τάφο του αείμνηστου Μητροπολίτη Χίου Παντελεήμονα Φωστίνη Κρανιδιώτη στην καταγωγή και ιδρυτή του Τάγματος.».

Ειμαι σιγουρος πως οι Κρανιδιωτες-τισες  επισκεπτες του ταγματος στην Χιο δεν εχουν εντρυφησει στα του ΠΦ.Με καλη διαθεση αναζητησαν τα ιχνη ενος γεννημενου στο Κρανιδι ιεραρχη και την εκτιμηση που χαιρει στην μακρυνη Χιο.Ομως ειπαμε .Η αληθεια εχει πολλες οψεις.Και οι δρασεις οι στασεις και οι τοποθετησεις μας εχουν ΠΑΝΤΑ πολιτικο περιεχομενο.

http://users.sch.gr/markmarkou/1962/koim1962.htm


Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κυρός Παντελεήμων. (+ 12-03-1962).
(Εκκλησία της Ελλάδος – Νέες Χώρες).

    Ο Παντελεήμων Φωστίνης γεννήθηκε στο Κρανίδι Ερμιονίδος το 1888. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1912. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1908 και Πρεσβύτερος το 1912 από τον Μητροπολίτη Βερροίας Καλλίνικο. Υπηρέτησε ως Στρατιωτικός Ιερέας κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και ως Ιεροκήρυκας στην Αθήνα. Στις 24 Δεκεμβρίου 1922 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου. Στις 25 Φεβρουαρίου 1943 παραιτήθηκε της ενεργού υπηρεσίας. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1946 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Εκοιμήθη στις 12 Μαρτίου 1962.

Βιβλια του Παντελεημονα Φωστινη

http://agonasax.blogspot.gr/2013/02/blog-post_24.html

http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=167697

Ιδρυσε το «Ιερό Τάγμα του Αγίου Παντελεήμονος» ή «Τάγμα Φωστίνη», όπως είναι γνωστό στους εκκλησιαστικούς κύκλους, στο οποίο εντάχθηκαν γνωστοί ιεράρχες που υπηρέτησαν και υπηρετούν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και οι περισσότεροι φέρουν το όνομα «Παντελεήμων».

http://www.pare-dose.net/3167

Στα μέσα του 1954 μία νέα αφορμή βρίσκεται από πλευράς Εκκλησίας. Ο Μητροπολίτης Χίου, Παντελεήμων Φωστίνης, υποβάλλει έκθεση στην Ιερά Σύνοδο για το βιβλίο «Καπετάν Μιχάλης» το οποίο θεωρεί «αντεθνικόν και υβριστικόν» για την Εκκλησία και ζητά να αφορισθεί ο Καζαντζάκης. Η επιστολή μάλιστα προς το Ιερατείο ανέφερε ότι το βιβλίο αυτό εξευτελίζει τον αγώνα των Κρητών(!) γιατί περιγράφει τον καπετάν Μιχάλη ως μέθυσο και τον Πολυξίγκη ως ερωτύλο. Και προσβάλει και την Εκκλησία γιατί στο κεφάλαιο με την κατήχηση της Εμινέ, εκείνη λέει ότι ο Θεός είναι γέρος κοτσονάτος και ο Χριστός ο γλυκός, ντεληκανής γιος του. Η Εμινέ βέβαια με έναν χαριτωμένα αφελή τρόπο μεταφέρει τις περισσότερες απορίες του κοινού νου για την ευρέως γνωστή ιστορία του Χριστού. Και αυτό σαφώς ήταν ενοχλητικό. Η Ιερά Σύνοδος πείθεται εύκολα και ο αφορισμός ετοιμάζεται. Το αίτημα μεταφέρεται και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Διαβάστε περισσότερα: Ο αναθεματισμός και η επεισοδιακή κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη – Έργα και ημέραι μιας θεοκρατικής Ελλάδας που τρώει τα παιδιά της | Πάρε-Δώσε http://www.pare-dose.net/3167#ixzz3F9uXv98s

http://storiacontroversa.blogspot.gr/2012/03/blog-post_08.html

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=419446

Διώξεις

Σύμφωνα με τους Ελληνες στρατιωτικούς, «το αντίτιμον» που κατέβαλε το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα στην Ουκρανία δεν ήταν μεγάλο σε ανθρώπινο δυναμικό. Ανήλθε σε 398 νεκρούς στο πεδίο της μάχης, αποβιώσαντες και εξαφανισθέντες, όπως και 657 τραυματίες (σύνολο 1.055). Ομως οι συνέπειες ήταν «βαρύτερες όσον αφορά τον εν Ρωσία ανθούντα ελληνικόν πληθυσμόν», που ένα μέρος του παρέμεινε εκεί και υπέστη αργότερα διώξεις «και μέρος συνέρρευσεν εις την ελευθέραν πατρίδα του ως πρόσφυγες».

http://www.sansimera.gr/articles/382

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με προτροπή των Γάλλων, αποστέλλει χιλιάδες έλληνες στρατιώτες στη μεσημβρινή Ρωσία (σημερινή Ουκρανία) στις αρχές του 1919, για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Η επιχείρηση θα σημειώσει παταγώδη αποτυχία.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81_%CE%9C%CE%B1%CF%87%CE%BD%CF%8C

Οι Έλληνες στο Μαχνοβίτικο Κίνημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ανάμειξη των Ελλήνων στο συγκεκριμένο κίνημα εντάσσεται στις ευρύτερες πολιτικές ζυμώσεις που έλαβαν χώρα στις ελληνικές περιοχές της νότιας Ουκρανίας και ιδιαίτερα της Μαριούπολης με τα 25 ελληνικά χωριά την περίοδο 1918-19. Ήδη από το 1918 αντάρτικα αποσπάσματα μαχνοβιτών δρούσαν στα ελληνικά χωριά Μαγκούς, Γιάλτα, Μ. Γιανισόλ, Σ. Κερεμεντσίκ κ.ά.

 Έλληνες ένοπλοι αγωνιστές του Πόντου

Αρνούμενα την υποχρεωτική στρατολόγηση στα στρατεύματα των Λευκών, εκδικούμενα για τη λεηλασία των αποθηκών τροφίμων από τα αυστροουγγρικά στρατεύματα, τα ελληνικά χωριά όχι μόνο λειτουργούσαν σαν καταφύγιο των μαχνοβιτών ανταρτών, αλλά και στελέχωναν το αντάρτικο με έμψυχο δυναμικό. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του 9ου Συντάγματος της 3ης Μεραρχίας του Ζαντνεπρόβσκ (Μεραχία «Μπάτκο Μαχνό»), το οποίο ήταν αμιγώς ελληνικό, αλλά και στη συμμετοχή Ελλήνων στα υπόλοιπα αντάρτικα τάγματα. Έπειτα έχουμε και τη δημιουργία ενός δεύτερου ελληνικού συντάγματος, για το οποίο δυστυχώς δεν υπάρχουν σαφείς αναφορές, πέρα από τα γραφόμενα του Β. Μπιελάς (Οι δρόμοι του Νέστορ Μαχνό). Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι οι μαχνοβίτικες μεραρχίες δεν είχαν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό. Σε διάφορες μεραρχίες υπήρχαν μάλιστα τάσεις φιλομπολσεβικικές. Παρ’ όλα αυτά, στην 3η Μεραρχία επικρατούσαν οι αναρχικές ιδέες. Οι Έλληνες αποτελούσαν περίπου το 20% των δυνάμεων του Μαχνό. Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες Μαχνοβίτες, που η μνήμη του έχει διασωθεί, ήταν ο Παπαδόπουλος, υπαρχηγός του «Μπάτκο Μαχνό», και αρκετές δεκαετίες μετά τραγουδιόταν το μαχνοβίτικο τραγούδι που ήταν αφιερωμένο σ’ αυτόν.

Σύμφωνα με πολλές αναφορές, οι Έλληνες θεωρούνταν από τα πιο αξιόμαχα κομμάτια του αντάρτικου στρατού και αυτό μάλλον αληθεύει, από τη στιγμή που οι στρατιωτικές επιτυχίες των ελληνικών συνταγμάτων διαδέχονταν η μία την άλλη. Χαρακτηριστική είναι η ανακατάληψη του ελληνικού χωριού Μ. Γιανισόλ, που είχε καταληφθεί από τους Κοζάκους, οι οποίοι είχαν επιδοθεί σε σφαγές εναντίον του γηγενούς πληθυσμού. Σε αυτή τη μάχη σημειώθηκε πλήθος εκτελέσεων Κοζάκων στις αυλές των σπιτιών ως εκδίκηση.

Από το 1920 κι έπειτα, όπου και το κίνημα του Μαχνό αρχίζει να παρουσιάζει κάμψη εξαιτίας της πίεσης που ασκήθηκε από τους μπολσεβίκους, ξεκινά μια νέα περίοδος στη σχέση των ελληνικών χωριών με τα μαχνοβίτικα στρατεύματα. Οι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι οι μπολσεβίκοι θα επικρατήσουν ολοκληρωτικά κι αρχίζουν και παίρνουν αποστάσεις από τους μαχνοβίτες. Σύντομα θα σταματήσουν να εφοδιάζουν και τα αντάρτικα σώματα με έμψυχο δυναμικό, κάτι που θα προκαλέσει μάλιστα τον εκνευρισμό και την απογοήτευση του ίδιου του Μαχνό. Ο φόβος τους μάλιστα για αντεκδικήσεις από την πλευρά των μπολσεβίκων θα καταλήξει και στο οριστικό πάγωμα των σχέσεων μεταξύ των δύο πλευρών. Όλα αυτά θα μπορούσαν να συνηγορήσουν στο συμπέρασμα ότι η συμμετοχή των Ελλήνων στο μαχνοβίτικο κίνημα δεν είχε πολιτικο-ιδεολογικό χαρακτήρα, αλλά περισσότερο ωφελιμιστικό, καθώς τα ελληνικά χωριά αντιμετώπισαν τους αντάρτες ως απελευθερωτές κι όχι ως πολιτικούς πάτρονες και καθοδηγητές. Οι αναφορές που συναντάμε σε αρχεία για Έλληνες αναρχικούς που κατέλαβαν καίριες θέσεις στα μαχνοβίτικα στρατεύματα, αλλά και αναφορές για την πολιτική κατάσταση του ελληνικού συντάγματος, μας δείχνουν το αντίθετο.

Αυτό που μπορούμε να θεωρήσουμε αυτή τη στιγμή ως δεδομένο είναι ότι οι Έλληνες αποτέλεσαν ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του μαχνοβίτικου κινήματος και πολέμησαν για την απελευθέρωση των περιοχών τους από τους Λευκούς.

http://el.wikipedia.org/wiki/%

http://rnbnet.gr/details.php?id=4077

Πράγματι, λοιπόν, το νεοϊδρυθέν Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (ΣΕΚΕ)  αποκήρυξε αποφασιστικά και από την πρώτη στιγμή την ελληνική εμπλοκή στη στρατιωτική επέμβαση των δυνάμεων της Αντάντ στη Ρωσία. Το πρώτο Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ, που έλαβε χώρα μεταξύ 31ης Μαΐου και 5ης Ιουνίου του 1919, αποφάνθηκε πως ο σκοπός της στρατιωτικής επέμβασης ήταν να καταπνίξει την κοινωνική επανάσταση. [8]

Αν και το εύρος της αντιπολεμικής προπαγάνδας του ΣΕΚΕ στο στράτευμα ήταν μικρό, ωστόσο οι έλληνες στρατιώτες που βρέθηκαν στην Ουκρανία ήρθαν σε επαφή με την μπολσεβίκικη και την πασιφιστική ιδεολογία. Μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε πως η πλειοψηφία των Ελλήνων στρατιωτών που πήραν μέρος στην εκστρατεία ήταν ήδη γνώστες του «μισθοφορικού» χαρακτήρα της ελληνικής παρέμβασης. Πριν τον πόλεμο, βέβαια, έλαβε χώρα μια συστηματική προσπάθεια διαφώτισης των στρατιωτών σχετικά με το «διαβολικό χαρακτήρα» του μπολσεβικισμού. Με εντατική θεωρητική εκπαίδευση, οι στρατιώτες έμαθαν τους σκοπούς της στρατιωτικής επέμβασης. Το παράδειγμα του Αρχιμανδρίτη Παντελέημονα Φωστίνη είναι ενδεικτικό όσον αφορά το περιεχόμενο αυτής της πολιτικής εκπαίδευσης. Τα καθήκοντά του δεν ήταν αυστηρά θρησκευτικά, με την έννοια ότι μιλούσε και «κατηχούσε» τους στρατιώτες σχετικά με τα δικά τους καθήκοντα και το σκοπό της στρατιωτικής εκστρατείας και τον μπολσεβικισμό. Για το Φωστίνη, ο μπολσεβικισμός δεν ήταν τίποτα περισσότερο παρά μια εβραϊκή συνομωσία ενάντια στη Ρωσία και το χριστιανισμό. Τα απομνημονεύματά του είναι χρήσιμα γιατί ο ίδιος δεν ακολουθεί το συμβατικό μονοπάτι της εστίασης στις στρατιωτικές συγκρούσεις, αλλά περιγράφει επίσης την καθημερινή ζωή στην Οδησσό. Επιπλέον, αποτελεί παράδειγμα αντισημιτικού παραληρήματος. [12]  Σύμφωνα με τον ιστορικό Γεώργιο Μαργαρίτη, ο λόγος περί εβραϊκής συνομωσίας ήταν ο κοινός τρόπος να εξηγούν οι αξιωματικοί τους σκοπούς της εκστρατείας. [13]   

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6869:argeitis-daneia-sovietiki-enosi-ellada&catid=110:istoria&Itemid=329

Στο παρακατω αποσπασμα παρουσιαζεται ο Καζαντζακης σαν οργανο του Βενιζελου και αντικομμουνιστης.Τα πραγματα δεν ειναι ακριβως ετσι.


[Έλληνες στρατιώτες στην Ουκρανία]

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Πώς αντέδρασε η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στην απόφαση των Σοβιέτ να απαλλάξουν την Ελλάδα από το βραχνά του χρέους στην τσαρική Ρωσία; Με τη συμμετοχή της με στρατό και στόλο στην ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση των αγγλογάλλων, αμερικανών ακόμη και ιαπώνων για να καταπνίξουν την επανάσταση. 

Σαν έτοιμος από καιρό ο Βενιζέλος έσπευσε να ανταποκριθεί στον αντιμπολσεβικισμό του γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσώ και να δηλώσει πως θα στείλει ένα σώμα στρατού και τον πολεμικό στόλο στην Ουκρανία.

Σε αντάλλαγμα οι γάλλοι υποσχέθηκαν να υποστηρίξουν τις ελληνικές αξιώσεις στη Θράκη και τη Σμύρνη. Έτσι , στις 21 Ιανουαρίου 1919, ένα χρόνο μετά την απόφαση της σοβιετικής εξουσίας να χαρίσει τα χρέη της Ελλάδας, οι πρώτοι έλληνες στρατιώτες (34ο Σύνταγμα Πεζικού) αποβιβάστηκαν στην Οδησσό και τέθηκαν υπό γαλλική διοίκηση. Η ελληνική εκστρατεία στην Ουκρανία είχε οικτρό τέλος. Κράτησε μόνο δυό μήνες και αν δεν υπήρχε ο γαλλικός στόλος όλοι οι γάλλοι και έλληνες στρατιώτες θα αιχμαλωτίζονταν. Και να ήταν μόνο αυτή η ελληνική συμβολή στην προσπάθεια ανατροπής της νεαρής σοβιετικής εξουσίας; Η ελληνική κυβέρνηση έστειλε πράκτορες στη Γεωργία , όπου ζούσαν πολλοί έλληνες , με σκοπό την υπονόμευση της Σοσιαλιστικής Πολιτείας που κάτω από τεράστιες δυσκολίες προσπαθούσε να στηριχθεί εκεί.

Το 1919-1920 ο Βενιζέλος έστειλε τον Νίκο Καζαντζάκη και τον συνταγματάρχη Ηρακλή Πολεμαρχάκη μαζί με κρητικούς από το στενό περιβάλλον του για να τραβήξουν τους έλληνες της περιοχής από την επιρροή των μπολσεβίκων. Ο Καζαντζάκης κινήθηκε δραστήρια αλλά χωρίς αποτέλεσμα αν και έμεινε καιρό στην περιοχή. Μέσα από αφάνταστες δυσκολίες έγινε τελικά Σοβιετική Δημοκρατία. Ανάλογες προσπάθειες καταβλήθηκαν και στην περιοχή του Πόντου, εκεί όπου το Λονδίνο και το Παρίσι σχεδίαζαν να φτιάξουν «ανεξάρτητο ελληνοαρμενικό κράτος. Ο Βενιζέλος και ο αρχηγός των αρμενίων εθνικιστών που Νουμπάρ Πασάς που έδρευε στο Παρίσι εκτελώντας εντολές του Κλεμανσώ και του βρετανού ομολόγου του Λόυδ Τζώρτζ έστειλαν στον Πόντο συμμορίες από κρητικούς, μανιάτες και αρμενίους που βγήκαν στο Νοβοροσίσκ τον Αύγουστο του 1919. Όμως και αυτοί δεν κατάφεραν να μείνουν πολύ καιρό γιατί τα σχέδια για την «Ελληνοαρμενική Δημοκρατία του Πόντου» απέτυχαν ( Γιάνη Κορδάτου « Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας» τ. Χ ΙΙΙ, 1920-1924 , σελ.520-524, εκδόσεις «20ος Αιώνας», Αθήνα 1958, « Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο.π. ,σελ.112,113).

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/382#ixzz3F67Dvud2

http://roides.wordpress.com/2009/12/16/16dec09/

http://akrat.blogspot.gr/2013/04/blog-post_28.html

https://www.scribd.com/doc/114882731

http://www.agioiapostoloigiannoulis.gr/nea/gia-osous-fobountai-na-koinwnisoun-gia-na-min-kollisoun-mikrobia-alithino-peristatiko/

Follow me on Twitter

Αύγουστος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.268.145

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Αστέρας Τρίπολης: VARάτε βιολιτζήδες Αύγουστος 24, 2019
    Η αντίδραση του Αστέρα Τρίπολης στα όσα απίστευτα έλαβαν χώρα στο γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" στον αγώνα της πρώτης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Super League με τον Ολυμπιακό ήταν άμεση. Η αρκαδική ΠΑΕ τονίζει χαρακτηριστικά :  «Καληνύχτα ελληνικό ποδόσφαιρο με το καλημέρα σας. VARάτε βιολιτζήδες»!​ Ειδήσεις: ΑθλητισμόςTags: Αστέρας Τρίπολης […]
  • Τα highlights από το Ολυμπιακός - Αστέρας Αύγουστος 24, 2019
    Δείτε στο βίντεο τα στιγμιότυπα από την αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τον Αστέρα Τρίπολης για την 1η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Super League στο γήπεδο "Γ. Καραϊσκάκης" με τους ερυθρόλευκους να επικρατούν με 1-0.  Ειδήσεις: ΑθλητισμόςTags: Αστέρας ΤρίποληςVideo:  Olympiacos vs Asteras Tripolis 1-0 All Goals & Highlights 24.08.2019 Video of […]
  • Εξαφάνισαν το ριπλέι της φάσης του πέναλτι του Αστέρα Αύγουστος 24, 2019
    Πραγματικά είναι να απορείς... δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα που έγιναν στο "Καραϊσκάκης" πουθενά με τον Αστέρα Τρίπολης να γίνεται για μία ακόμα φορά θεατής σε μια κακόγουστη και τραγελαφική κατάσταση. Την ώρα που ο Κουμπαράκης έκλεινε τα μάτια στο γκρέμισμα του Μπαράλες μέσα στην περιοχή του Ολυμπιακού στο 79ο λεπτό και ούτε το VAR μπορούσε να το […]
  • Χιμένεθ: Δεν μου αρέσει να μιλάω για διαιτητές, κοιτάξαμε στα μάτια τον Ολυμπιακό Αύγουστος 24, 2019
    Ικανοποιημένος από την απόδοση της ομάδας του κόντρα στον Ολυμπιακό και χωρίς να μιλήσει για τους διιατητές αναφορικά με την επίμαχη φάση του VAR που δεν δόθηκε καθαρό πέναλτι στον Αστέρα Τρίπολης εμφανίστηκε στην συνέντευξη τύπου ο Ισπανός τεχνικός Μπόρχα Χιμένεθ. Αναλυτικά Για παιχνίδι με τον Ολυμπιακό: Είμαστε στεναχωρημένοι από το αποτέλεσμα όμως είμαστε […]
  • Η πεναλτάρα που δεν έδωσε ο Κουμπαράκης στον Αστέρα (vid) Αύγουστος 24, 2019
    Το Ελληνικό ποδόσφαιρο είναι φανερό πως ούτε το VAR ούτε τίποτα δεν μπορεί να το σώσει με τον Αστέρα Τρίπολης να αισθάνεται ξανά το πικρό αίσθημα της κλοπής και της κατάφωρης αδικίας. Στο 79ο λεπτό του αγώνα με το σκορ στο 1-0 υπέρ του Ολυμπιακού έπειτα από φάουλ του Κυριακόπουλου από τα αριστερά Σεμέδο και Ελ Αραμπί πιάνουν από την φανέλα τον Μπαράλες, τον […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΕΗ ΔΕΣΦΑΚ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Δρομοι πεζοδρομια Ηλεκτροφωτισμος Καραβασιλη Καταφυκι Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Οδος Παντανασσης Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Ποσιμο νερο Πρασινο Σημειο Προεκλογικα Προγραμματα 2019 Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σαλαντι Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ ΤΕΡΝΑ Τατουλης Τζεμι Τσιρωνης Φαναρι Διογενη ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα