You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

 

 

12109230_10205554543923101_6330066687821851030_n

Υπαρχει ενας μυθος.Πως στην Αλβανια πηγαν ολοι οι Ελληνες ενωμενοι κατα των Ιταλων.Μαζι Βασιλικοι και Βενιζελικοι μαζι κομμουνιστες και φασιστες μαζι ο Τσολακογλου και ο Σαραφης.

DSC02524

Ein Volk, ein Reich, ein Führer

Αυτος ο ακροδεξιος μυθος πως αν οι Ελληνες ενωθουν περα απο ιδεολογιες και ταξικα συμφεροντα γραφουν ιστορια καθολου δεν ανταποκρινεται στην αληθεια.

Γιατι πεινουσαν οι φανταροι; Γιατι παθαιναν κρυοπαγηματα;Γιατι ο Κατσιμητρος αυτος που τους καθοδηγησε νικηφορα (εναντια στις διαταγες του Μεταξα και του Παπαγου )εγινε στη συνεχεια συνεργατης των κατακτητων και δικαστηκε σαν δωσυλογος;

Γιατι οι βασιλιαδες που οι μητερες οι γιαγιαδες οι συζυγοι τους ηταν Γερμανιδες πηγαν με τους Αγγλους;

Γιατι ο Γερμανοφιλος Βασιλικος φασιστας Μεταξας πηγε με τους Αγγλους;

Γκαιμπελς Μεταξας στη Καστελα

Metaxas_Joseph-Goebbels-_Sept.-1936-700x503

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=378440

Αγγλόφιλη δικτατορία με φιλοφασιστικό μανδύα

Το νεοελληνικό κράτος από τα πρώτα βήματά του μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εκτός από πολύ μικρά διαστήματα αμφισβήτησης, όπως εκείνο του βασιλιά Κωνσταντίνου στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκε να συμπορεύεται με το Ηνωμένο Βασίλειο.Αλλά και η θέση της «ουδετερότητας» που πρόβαλε ο Κωνσταντίνος και θεωρήθηκε φιλογερμανική, για την οποία ήταν σύμφωνος και ο Ι. Μεταξάς, χρεοκόπησε τελικά και έδωσε τη θέση της στη φιλοβρετανική υπέρ της Αντάντ θέση του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Ο Κωνσταντίνος εκδιώχθηκε από τη χώρα και ο γιος του Γεώργιος Β’ έκανε πολύ σοβαρές προσπάθειες επανασυμφιλίωσης με το βρετανικό βασιλικό οίκο, γεγονός που επιτεύχθηκε τελικά. Η παλινόρθωση της μοναρχίας ήταν επί θύραις και μ’ ένα «νόθο δημοψήφισμα», όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Βρετανός πρεσβευτής στην Αθήνα, ο Γεώργιος Β’ επέστρεψε στην Ελλάδα, το φθινόπωρο του 1935, αποφασισμένος ν’ ακολουθήσει πιστά τη βρετανική πολιτική.

Αλλά και ο Ιωάννης Μεταξάς, παρ’ όλο το φιλογερμανικό του παρελθόν που είχε έντονα κλονιστεί μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήττα την οποία δεν περίμενε, ήταν αποφασισμένος να δείξει την ευμενή του διάθεση προς την Αγγλία.

Οπως έγραψε ο Ι. Διάκος, ένας από τους πιο έμπιστους συνεργάτες του Μεταξά, απευθυνόμενος στον Σπ. Μαρκεζίνη: «Είναι βέβαιον ότι και ο κίνδυνος του κομμουνισμού έπαιξε ρόλον εις το να πάρει ο βασιλεύς την απόφασιν της 4ης Αυγούστου. Αλλά κυρίως, εκείνο το οποίον έπαιξεν βάρος εις την απόφασιν του βασιλέως να πάρη την απόφασιν αυτήν, είναι αι επανειλημμέναι ρηταί δηλώσεις του Ι. Μεταξά προς αυτόν ότι οπωσδήποτε η Ελλάς θα ήτο σύμμαχος προς την Αγγλίαν. Αυτό μου το είπεν ο Ι. Μεταξάς επανειλημμένως».

Γεωργιος Β (Γερμανιδα μητερα/θειος του Γλυξμπουργκ/)

Ήταν πρωτότοκος γιος του τότε πρίγκηπα διαδόχου και μετέπειτα Βασιλέως Κωνσταντίνου Α’ (1868-1923) και της πριγκίπισσας Διαδόχου Σοφίας της Πρωσίας και Ελλάδας (1870-1932), αδελφής του Κάιζερ (Αυτοκράτορα) Γουλιέλμου Β΄ της ΓερμανίαςΠαυλος Α (αδερφος του Γεωργιου και πατερας του Γλυξμπουργκ.Διαδεχτηκε τον αδερφο του οταν εκεινος πεθανε απο καρδια μεσα στον εμφυλιο)

Παυλος Α

Το 1935, με την παλινόρθωση της μοναρχίας, ξαναγύρισε στην Ελλάδα, ως διάδοχος του θρόνου. Στις 9 Ιανουαρίου 1938 παντρεύτηκε στην Αθήνα τη φιλόδοξη και δυναμική πριγκίπισσα του Αννοβέρου Φρειδερίκη, η οποία ήταν και δεύτερη εξαδέρφη του. Από το γάμο του απέκτησε 3 παιδιά:τη Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας το 1938, τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ των Ελλήνων το 1940, την Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας το 1942, Κέιπ Τάουν Νότια Αφρική

Φρειδερικη βασιλομητωρ

Σημερα στο Γυμνασιο πηγα στην γιορτη της 28ης Οκτωβρη. Ειμασταν 3-4 γονεις. Τα παιδια τραγουδησαν το ακορντεον (εχει σα σταμπα τη ζωη μας σημαδεψει δεν θα περασει ο φασισμος). Στο τελος σηκωθηκαμε ορθιοι για τον εθνικο υμνο.

Ειχα το 2008 κανει μια αναρτηση για τον πατερα μου Κωνσταντινο Κατσαΐτη σε σχεση με την 28η Οκτωβριου.

Σημερα σηκωνω μια αναρτηση με καποιες χειρογραφες σελιδες απο το ημερολογιο πολεμου αυτου του εικοσαχρονου παληκαριου  το 1941 που εχει σχεση με την Δοκο.Εβδομηντα τεσσερα χρονια πριν .Τα γραμματα σβυνουν, χανονται σιγα σιγα.

Στην προσπαθεια του να φτασει στην Κρητη και απο εκει στην Βορεια Αφρικη (και Μεση Ανατολη αργοτερα)για να πολεμησει τους εισβολεις της χωρας μας, βρισκεται για λιγο σε ενα καικι που αγκυροβολει στην Δοκο οπου και δεχονται επιθεση απο ενα Γερμανικο αεροπλανο.Παντα μου περιεγραφε ο πατερας μου την αισθηση του θανατου οταν ακουγε τις σφαιρες να χτυπανε το εδαφος γυρω του και περιμενε να τον χτυπησουν.Ηταν χαραγμενο μεσα του ολη την ζωη του.Μια ζωη που τον εφερε να ζησει τα τελευταια 24 χρονια του απεναντι απο αυτο το νησι που τον ειχε σημαδεψει στα νιατα του.

KALH

Αποψε εχει ενα μεγαλο κοκκινο φεγγαρι αναμεσα στη Δοκο και το Μουζακι. Το κοιταζω.Αν μια Ναζιστικη  σφαιρα ειχε πετυχει τοτε τον Ντινο Κατσαΐτη τιποτα δεν θα υπηρχε σημερα.Ουτε εγω που σας ιστορω, ουτε τα παιδια μου , ουτε το σπιτι μου, τιποτα. Ποσο περιεργη η υπαρξη μας. Και ποσα χρωσταμε στους προγονους μας.

Και στους αγωνες τους για ελευθερια και δημοκρατια.

15

16

17

19

20

21

 

 

 

Ναυπλιο

1

Παρασκευη 30 Οκτωβριου

Φραγχθι

Σαββατο 31 Οκτωβριου

Proistorikh

Κυριακη 1η Νοεμβρη

KYROU

Spetsiotis

 

Μονο μια παρατηρηση.

Η πλουσια και σκοτεινη περιοδος  της Ερμιονιδας 1000-1700 λειπει τελειως απο τις μελετες και αναφορες

Και ομως Η Αγ Τριαδα Πικροδαφνης η Μονη Αυγου το καστρο της Θερμησιας ειναι εκει και μας καλουν

Και κοντα τους τοσα αλλα μνημεια .Αλλα αν δεν τα γνωρισουμε και αναδειξουμε εμεις πως θα τα πλησιασουν οι αλλοι;

Αλλα στοιχεια

Το καθολικό της μονής των Αγίων Αναργύρων Ερμιόνης, Γ. Α. Προκοπίου, Δρ. Αρχιτέκτων – Μηχ. Περιοδικό “Πελοποννησιακά” (1985-1986) , τόμος 16. Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών

 

 

 

 

 

 

10

Και νεα σελιδα με διαχειριστη τον υπευθυνο της μονης ιερομοναχο Κοσμα Κωνσταντινιδη

Τωρα ο τιτλος «επισημη» σελιδα που προστιθεται απο την Δημοτικη Βιβλιοθηκη Κρανιδιου στην γνωστοποιηση  ειναι κατα την γνωμη μου περιτος.Ερχεται να αντιπαρατεθει με καποιες ανεπισημες ισως σελιδες που υπαρχουν εδω και χρονια;

Ας πουμε καλυτερα πως ηταν απαραιτητη και απο πλευρας εκκλησιας μια τετοια παρεμβαση και δημοσιοποιηση του ιστορικου αυτου χωρου που να θυμισουμε υπερασπιστηκαν και διεκδικησαν την αναπαλαιωση του οχι μονο πιστοι αλλα και πολιτες απο ολη την Αργολιδα (αναμεσα τους πρωτοπορα και η Οικολογικη Κινηση Ερμιονιδας ) που προσεγγισαν τον χωρο την δεκαετια του 1990 και για την ιστορικοτητα αλλα και φυσικη μορφια που περιβαλλει την Μονη.

Προφανως η σελιδα ειναι υπο συγκροτηση.Καλο θα ηταν οσοι εχουμε ηλεκτρονικο υλικο να συνεισφερουμε.Για παραδειγμα στην ενοτητα εικονες δεν βλεπω εικονες .Και πραγματι οι τοιχογραφιες χρειαζονται αμεσα συντηρηση και αναδειξη.Με πρωτη και καλυτερη αυτη του Αγ Δημητριου στον τρουλο που μεσα στον χρονο φθειρεται απο α στοιχεια της φυσης αλλα και τους ανθρωπους.

Η Μονη Αυγου ειναι ενας σημαντικοτατος κρικος στα θρησκευτικα και ιστορικα μνημεια του 1200 στην Ερμιονιδα.Ενας σταθμος στην τεχνη την αρχιτεκτονικη ενα τοπιο απειρου φυσικου καλους που γεννα δεος στον επισκεπτη.

Η Μονη Αυγου μαζι με την Αγ Τριαδα στην Πικροδαφνη, τον Αγ Γεωργιο στη Μικρη Σπηλια Διδυμων, το καστρο Ωριας στη Θερμησια και τα αλλα μνημεια του Ελληνικου Μεσαιωνα ειναι ενας πολυτιμος θυσαυρος που πρωτα απο ολα πρεπει εμεις να ενταξουμε στην συλλογικη μας ταυτοτητα και μετα φυσικα να αναδειξουμε στους επισκεπτες της περιοχης.

http://monhavgou.com/

Επικοινωνία

Ιερά Μονή Αυγού 21300 Κρανίδι, Αργολίδα

υπεύθυνος Ι. Μονής:
Ιερ/χος Κοσμάς Κωνσταντινίδης τηλ. 69737569926973756992 & 27540712262754071226

https://mykarpathos.wordpress.com/2015/10/17/%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9/

Μανωλης Δημελλας

Για τους καρπάθιους λατόμους…Του Μανώλη Δημελλά

«Εμένα, όμως, δε με ενδιαφέρουν οι ήρωες των νικών. Εμένα, δε με ενδιαφέρουν οι μαρμάρινοι ήρωες.

Με ενδιαφέρουν, όμως, οι λατόμοι, σκαρφαλωμένοι σε εφιαλτικά ύψη ή συνθλιμμένοι από το συχνά άτιμο βάρος της τέχνης…

Η περιοχή της Καράρα (Ιταλία) θρηνεί κάθε χρόνο το θάνατο έξι με οχτώ μαρμαράδων. Στην κηδεία, ο μοναδικός καλλιτέχνης που ήταν παρών, είπε πως εκείνοι οι δύο μαρμαράδες ήταν μάρτυρες, πως είχαν δώσει την ζωή τους για την τέχνη. Όμως ένας άλλος, ένας μαρμαράς, έφτυσε την γόπα που κρεμόταν από τα χείλια του, κι έβαλε τα πράγματα στην θέση τους: «Όχι πέθαναν γιατί δεν υπήρχαν μέτρα ασφαλείας. Πέθαναν για ένα μισθό της πείνας».

Και τότε κατάλαβα, για άλλη μια φορά, πώς η αλήθεια των απλών ανθρώπων αξίζει πιο πολύ από τις αλήθειες της τέχνης».

(Από το βιβλίο «ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ» του Luis Sepulveda. Σε μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης).

Το περίφημο άγαλμα του «ανώνυμου λατόμου» στην Piazza Matteotti, στο κέντρο της ιταλικής πόλης Καταντσάρο, γίνεται αφορμή για ένα μακρύ ιστορικό ταξίδι.

Στο μνημείο απεικονίζεται ένας νεαρός άντρας από γρανίτη, ο Cavatore, δηλαδή ένας λατόμος, που σκάβει ένα βράχο και από τον οποίο ρέει νερό.

Έχουμε συνηθίσει τα αγάλματα να κρατούν όπλα, σπαθιά ή λιανοντούφεκα, ενώ στα παγωμένα σώματα οι στολές τους να είναι φορτωμένες παράσημα ανδρείας.

Εδώ ο νεαρός άντρας είναι ημίγυμνος και σηκώνει ψηλά μια ταπεινή αξίνα. Αυτό είναι το όπλο του λατόμου, του εργάτη, που δεν άφησε κάποιο επίσημο χνάρι, όπως ίσως θα ήθελε η κοινωνία.

Το έργο του γλύπτη Giuseppe Rito, τοποθετήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1984, και είναι από εκείνα που δίνουν μια ευκαιρία προβληματισμού στον περαστικό, αφού μπορεί να αναθεωρήσει τις απόψεις του για την δύναμη, την επιμονή και τελικά τη σπουδαιότητα ενός ανώνυμου εργάτη.

Μοιραία επιστρέφω στους δικούς μας, στην πολυπληθή παροικία των καρπαθίων λατόμων της Πεντέλης. Σχεδόν από την αρχή, όσο μαθαίνω για αυτό το σκληρό επάγγελμα, γεμίζω απορίες. Τις απαντήσεις από τα ερωτήματα γνωρίζουν μονάχα όσοι ανάπνευσαν τη μαρμαρόσκονη. Οι υπόλοιποι μπορούμε να πατάμε ή να καμαρώνουμε ένα άψυχο κομμάτι μάρμαρο. Σπάνια μιλάμε για εκείνους που το έσυραν από το βουνό, αλλά πολύ συχνά μνημονεύουμε γλύπτες όπως ο Φειδίας, ο Λύσιππος, ο Πραξιτέλης, ο Σκόπας ή ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Ρονταίν, ο Τζιακομέτι.

Τι αξίζει περισσότερο η αλήθεια της τέχνης ή η αλήθεια των απλών ανθρώπων; αναρωτιέται ο λογοτέχνης Λ. Σεπουλβέδα.

Οι πιο θαρραλέοι καρπάθιοι, συνήθως οι υστερότοκοι, άφηναν τα μικρά χωράφια και τα αιώνια αναστέμματα. Κουνούσαν μαντήλια και μέσα στο δάκρυ και ένα βουβό πόνο, αναχωρούσαν για τη ξενιτιά. Αναζητούσαν την τύχη, μοναδικό εφόδιο η ευχή μιας μάνας, και η αγωνία της φαμίλιας, που περίμενε κάτι από το μηνιάτικο. Μικρή σημασία είχε η απόσταση. Σε όποια μακρινή ήπειρο, σε όποια άγνωστη πατρίδα βρέθηκαν, προσπάθησαν να την κατακτήσουν. Ενώ η απουσία προκαλούσε μια ιδιόμορφη δέσμευση σε κάθε Καρπάθιο, αφού έδενε ακόμη πιο σφιχτά τη ψυχή του πάνω στα βράχια του νησιού.

Η δουλειά του λατόμου στα χρόνια του 20ου αιώνα ήταν εξαιρετικά δύσκολη και απαιτούσε μεγάλη μαεστρία και προσοχή από τους μαστόρους.

Τις περισσότερες φορές ένα λάθος ήταν και το τελευταίο για τον εργάτη, που πάλευε με μια πέτρα.

Απαντήσεις θα μας δώσει ο Αλέκος Καμαράτος.

Αυτός ο λατόμος δούλεψε στο Μαραθώνα, το Διόνυσο, την Ερέτρια, το Λαύριο, αλλά και στη Πεντέλη.

«Ήταν ένα επάγγελμα που ή θέλαμε ή δε το θέλαμε, το αγαπήσαμε διότι από αυτό ζούσαμε», έτσι ξεκινά να περιγράφει τα 29 χρόνια που πέρασε μέσα στα λατομεία με την ειδικότητα του εξορύχτης.

Ερωτ: Τι ειδικότητες υπήρχαν στα δικά σου χρόνια;

Απάντ: Ας ξεκινήσουμε με τον ξορύχτη, αυτός έκανε την εξόρυξη, ακολουθούσε ο βοηθός, και μετά ήταν ο μιναδόρος, δηλαδή τον μάστορα που τρυπούσε και άνοιγε τη πέτρα με τη παραμίνα (σίδερο στρογγυλό περίπου 2 μέτρα, που μπροστά είχε κοπίδι) και ακολουθούσε τότε ακολουθούσε ο ξορύχτης, που γέμιζε με δυναμίτη ή μπαρούτι ανάλογα με την περίπτωση.

Μετά είναι ο ξεσκαρωτής, βοηθός του ξορύχτη, αυτός που έβγαζε και έσπαγε άχρηστα κομμάτια της πέτρας.

Στη συνέχεια μεταφέραμε με χίλια δυο βάσανα τον όγκο της πέτρας, του μαρμάρου, στη πλατεία.

Εκεί αναλάμβανε δουλειά αυτός που πελεκούσε, και τον λέγαμε πελεκάνο. Ο μάστορας σκάλιζε και γώνιαζε τον ακανόνιστο όγκο του μαρμάρου και ο βοηθός του παραδίπλα έβλεπε για να μαθαίνει. Στα βαπόρια τον λένε τζόβενο, αλλά εμείς τον φωνάζαμε νερουλά, γιατί μας έφερνε πόσιμο νερό. Μετά φωνάζαμε και πάλι το μικρό και του δίναμε τα βελόνια για το χαλκιαδιό, και του λέγαμε να επιστρέψει στα γρήγορα με δυο-τρία ακονισμένα.

Εγώ πέρασα από όλα τα πόστα, στην αρχή που ήμουν νερουλάς, τρύπωνα και στη κουζίνα και έκανα τον μάγειρα.

Ερωτ: υπάρχει κάποια ιστορία χαραγμένη στη μνήμη σου;

Δεν θα ξεχάσω μια Κυριακή, τότε μαγείρεψα πέντε οκάδες πατάτες με μοσχάρι γάλακτος και όπως συνηθίσαμε στρώναμε το τραπέζι και τρώγαμε όλοι μαζί, όπως κάναμε κάθε σκόλη.

Όπως τρώγαμε ο μακαρίτης ο Μηνάς έχασε το πιρούνι του και μου φώναξε, του έδωσα αμέσως το δικό μου και ενώ το φαγητό είχε φτάσει στη μέση της τσανάκας, αυτός δεν σταματούσε να μου αγριεύει.

Εγώ τα έχασα, θόλωσα και έδωσα μια στο πύλινο σκεύος και το έκανα χίλια κομμάτια. Έφυγαν όλα, πάνε τα πιάτα, πάει και το μαρμάρινο τραπέζι, έμειναν όλοι μισοφαγωμένοι, μονάχα ο μακαρίτης Χαλιμάς φώναξε: «μπράβο μωρέ αξάερφε».

Αμέσως έκοψα, πήρα δρόμο, έφυγα για να μην με πιάσουν. Πήγα γραμμή στον κυρ Γιάννη Μοσχούλη, που ήταν ο πρόεδρος των λατόμων, μαζί του ήταν ο Γιώργος Σπανομανωλής και ο Μιχάλης Κραμπάς.

Ο Μοσχούλης κατάλαβε γιατί πήγα και τον βρήκα και έτσι με κράτησαν στο σπιτάκι του επιστάτη του Ταλιούρη, για να τρώγω εκεί μεσημέρι-βράδυ, όμως με παρακάλεσε να μη μυρίζουν τα πόδια μου, να είμαι πλυμένος και καθαρός.

Αυτός ο επιστάτης ήταν γέρος, και πελεκούσε στελιαράκια με το σκεπάρνι, και για μένα αυτά ήταν σαν ψωμοτύρι, πολύ εύκολη δουλειά. Προετοίμαζα τα μαρμαράκια που θα δούλευε ο επιστάτης και στο τέλος πήρα 15 δραχμές παραπάνω στο βδομαδιάτικο μου.

Με ήθελε βλέπεις για γαμπρό του αυτός ο επιστάτης, αλλά εγώ δεν το πήρα χαμπάρι, βλέπεις ήταν ο ευεργέτης μου και δεν κοιτούσα παραπέρα.

Όσο για το Γιάννη Μοσχούλη, μα αυτός ήταν αριστοκράτης, ερχόταν στο λατομείο του Διονύσου με το πουκάμισο, τη γραβάτα, και με το ρεπούμπλικο του, έπαιζε μια βόλτα και τον περίμενε το αυτοκίνητο, βλέπεις αυτός ήξερε γράμματα. Αλλά πονούσε το μάρμαρο.

Ερωτ: Ποια ήταν τα υλικά των εκρήξεων. Δυναμίτης ή μπαρούτι; ποιά ήταν η χρήση τους;

Απαντ: Αν είχαμε μια άχρηστη πέτρα που μας εμπόδιζε, τότε χρησιμοποιούσαμε δυναμίτη που θέλει καψούλι. Θα έπρεπε το άχρηστο κομμάτι να σπάσει, να φύγει από τη μέση, για να πάμε παρακάτω, μέχρι να φτάσουμε στο μάρμαρο. Τους δυναμίτες τους λέγαμε καβαλάκια.

Αν όμως η πέτρα ήταν χρήσιμη, τότε βάζαμε μπαρούτι, που πάει κατευθείαν με φωτιά. Και προσέχαμε, πηγαίναμε σύμφωνα με τα νερά της πέτρας, έτσι καταφέρναμε να τη σχίσουμε χωρίς να την καταστρέψουμε.

Ερωτ: Πόσο υλικό χρησιμοποιούσατε; με το μάτι γινόταν η μέτρηση;

Απαντ: Ο έμπειρος τεχνίτης το υπολόγιζε με το μάτι, πολλές φορές είχαν γίνει λάθη και η καλή πέτρα γινόταν κομμάτια, τότε το αφεντικό έβαζε τις φωνές και εσύ ζάρωνες, έκανες πως δεν άκουγες, καμμιά φορά σου έδινε και τα παπούτσια στο χέρι, σε έδιωχνε από το νταμάρι.

Ήταν μια παράξενη δουλειά, αλλά και στα κάτεργα να σε πάρουνε συνηθάς.

Ερωτ: Αυτό που λένε για τη καρδιά του μαρμάρου; υπάρχει;

Απάντ: Η καρδιά είναι συνηθισμένη υπόθεση, όταν έβρισκες μια καλή πέτρα έλεγες πως έπεσες πάνω στη καρδιά. Όταν ήτο μεγάλο και υγιής, έτσι άσπρο και καθαρό, ήταν υγρό έμοιαζε με φρέσκο ζυμωτό ψωμί, σαν αγιασμένος άρτος. Να, φέρε και μένα ένα κομμάτι Καμαράτο!

Ερωτ: Τι είναι οι «νεροχύτες»; είχαν ονόματα τα κομμάτια της πέτρας;

Απαντ: Νεροχύτης είναι το κομμάτι του μαρμάρου που βγάζει ένα νεροχύτη της κουζίνας, έπρεπε να είναι 60Χ22Χ45.

Υπήρχε και «διπλός νεροχύτης». Άλλες ονομασίες ήταν τα «πεζοδρόμια», που εμείς τα πελεκούσαμε χοντρά-χοντρά και έπειτα έφευγαν για τα μαρμαράδικα και εκεί έκαναν τη ψιλοδουλειά. Είχαν μέγεθος 22Χ35, ενώ μπορούσαν να φτάσουν μέχρι 5 μέτρα μάκρος.

Είχαμε και τους «μώλους», τη λιανόπετρα για να χτίζουν μάντρες ή ασβέστη ή το παραάλωμα που λέμε Καρπάθικα.

Ερωτ: Πως τα έβγαζαν και τα κουβαλούσαν στη πλατεία του λατομείου;

Απαντ: Όταν ανακαλύφθηκε το κομπρεσέρ, δηλαδή ο αέρας, όλα έγιναν εύκολα. Με τρύπες τη μια δίπλα στην άλλη, το γάζωνε που πήγαιναν μέσα 10 μέχρι 60 μέτρα, ήταν τα χοντρά μακάπια, τα βαγοτρίλ, αράδιαζε μια σειρά 15 με 20 φουρνέλα, και το γέμιζε μπαρούτι, του έδινε μια και η πέτρα σηκωνόταν πάνω 2 μέτρα.

Έτσι το μάρμαρο το έκοβες όπου και όπως ακριβώς ήθελες.

Εμείς προλάβαμε και τις σφηνιές, που πιο παλιά ανοίγαμε με τα χέρια, τότε κυνηγούσαμε τα νερά της πέτρας. Για να κοπεί σωστά, αλλιώς αν ήταν λίγο λοξά θα στράβωνε, και στο τέλος χάναμε το μάρμαρο.

Παρατηρούσαμε και πιάναμε τα νερά. Έπειτα ξεκινούσαμε το χτύπημα με το μαντρακά και το βελόνι, και συνεχίζαμε με τη βοήθεια των φουρνέλων.

Από την κάτω πλευρά και εγκάρσια έπιανε ο εξορύχτης και δούλευε τη πέτρα στα νερά της για να τη σχίσει.

Ένας εξορύχτης για κάθε όγκο που έπιανε το καργάρισμα, το χτύπημα της κάθε σφηνιάς και οι όγκοι ήθελαν δυο-τρεις τέτοιες τρύπες, μέχρι να σχιστούν.

Ερωτ: Και ακολουθούσαν τα φουρνέλα, πως γινόταν;

Απαντ: 29 χρόνια έκανα αυτή τη δουλειά, έχω κάψει αμέτρητα καψούλια και τόνους δυναμίτη, το μπαρούτι πια άστο!

Μια φορά είχα βάλει το μπαρούτι, όμως κόπηκε το βραδύκαυστο φιτίλι και το ξαναγέμισα, για να μη το ξεταπώσω, γιατί είναι επικίνδυνο, το γέμισα από εκεί και έξω. Έβαλα φωτιά, έσκασε, έσκισε το μάρμαρο, αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα, άρπαξε το μέσα μπαρούτι και πέταξε τη φωτιά έξω από το σχίσιμο περίπου πέντε μέτρα. Αρπάξαν τα ρούχα μας, φοβηθήκαμε, ευτυχώς δεν είχε βλήματα, ήταν μόνο φωτιά και αέρας. Δεν είχε και πολύ μπαρούτι μέσα. Ήταν ένα λάθος, στους δυναμίτες ή στα καψούλια το πρώτο λάθος ήταν και το τελευταίο. Ποιος θα πει έσκασε στα χέρια μου και σώθηκα, δεν έχει τέτοια αυτό το υλικό.

Ερωτ: Τι θα πει «λουστεύω» ένα μάρμαρο;

Απαντ: Κάνω λεβιέ, βγαίνει από από τη λέξη λοστός. Λούστεμα λέγαμε όταν θα σηκώναμε πάνω από το έδαφος τη πέτρα.

Θυμάμαι είχαμε έναν πελώριο εγγλέζικο λοστό, πάνω στο Διόνυσο, που ζύγιζε 120 οκάδες και πιάνανε πάνω του ίσα με 15 άτομα. Έπρεπε αυτός που κρατάει μπροστά να προσέχει, να μη του ξεφύγει, γιατί θα σκότωνε κανέναν εργάτη.

Αφού λοιπόν σκίσουμε με μπαρούτι το μάρμαρο, σκαρώνουμε και λουστεύουμε (σηκώνουμε) περίπου είκοσι πόντους ετούτο τον όγκο. Έπειτα θα πετάξουμε μέσα 5-6 σιδερένιες μπάλες ή κατρακύλια, οβίδες, για διευκολύνουμε στην επόμενη φάση που είναι το τράβηγμα, με συρματόσκοινο ή με γρύλο.

Με ένα γάτζο περνάγαμε το συρματόσκοινο και δέναμε το μάρμαρο και μετά το τραβάγαμε. Σέρναμε τον όγκο μέχρι κάτω, στη πλατεία του λατομείου και πιάναν δουλειά οι πελεκάνοι.

Ερωτ: Υπήρχαν εργαζόμενοι που σκοτώθηκαν στα λατομεία;

Απαντ: Πολλοί άνθρωποι χάθηκαν, πάρα πολλοί. Είχα έναν φίλο στη Κοζάνη, νιόπαντρος, τον Παριανό Λουκή. Άναψε το φιτίλι, όμως άργησε να παίξει το μπαρούτι, πήγε και έβαλε το αυτί του να ακούσει. Αυτό έσκασε, όμως δεν είχε δύναμη να σκίσει το μάρμαρο έτσι ξετάπωσε και άνοιξε μια τρύπα, 10 πόντους, στο κρανίο του.

Ο επιστάτης στο Διόνυσο ήταν κι αυτός Παριανός, ο Φραγκιάς. Θυμάμαι έβαλε ένα μεγάλο φουρνέλο, το άφηνε και κρύωνε και άδειαζαν μέσα ξανά υλικό, δύο ντενεκέδες μπαρούτι. Το έκαιγε και μεγάλωνε η τρύπα που ήταν βαθιά, κάτω από το μάρμαρο, γινόταν σπηλιά.

Στην αρχή την άνοιξε με βαγοτρίλ, έβαλε μέχρι σαράντα ντενεκέδες μπαρούτι, ήθελε να σπρώξει τον όγκο, να ξεκολήσει από το βουνό και να έρθει έξω. Αυτός λοιπόν δεν περίμενε τη τελευταία φορά να κρυώσει, και μόλις έριξε δύο ντενεκέδες μπαρούτι, άρπαξε φωτιά και τους πέταξε όλους ψηλά. Είναι πολύ δυνατό πράμα το μπαρούτι.

Ερωτ: Ποιούς είχες δασκάλους; πως έμαθες τη τέχνη;

Απαντ: Ο Σκορδαράς, ο Χαλιμάς (Μιχάλης Γεραπετρίτης), ο Νίκος Γεραπετρίτης, ο Γιώργος Δημελλάς, μα ποιούς να πρωτοθυμηθώ.

Ο Αλέκος Καμαράτος

«Θέλεις πει ότι ο Καρπάθιος τη τέχνη του λατόμου την έχει μέσα του.

Θα χαλάσει ένα μάρμαρο, θα χάλασει δεύτερο, τρίτο δε το χαλάει. Εγώ άμα βλέπω ένα μάγειρα και μαγειρεύει, αναρωτιέμαι και λέω πως τα βγάνει πέρα, είναι ανάλογα, κάθε κατεργάρης στο πάγκο του.

Όλοι έχουν αγαπητικές και έγω έχω για καμάρι

τις πέτρες και τα σίδερα που είναι μέσα στο νταμάρι».

Για τους παθιασμένους με την πέτρα υπάρχουν μουσεία και μνημεία ανώνυμων λατόμων σε όλη την Ελλάδα:

«Αλούλα» περιοχή Διονύσου-Πεντέλης

Το Αλούλα, από το όνομα παλιού εργολάβου του λατομείου, είναι παλιός λατομικός χώρος στην περιοχή Διονύσου Πεντέλης, του οποίου οι εργασίες σταμάτησαν την περίοδο του 1940.

Το 1994 η εταιρεία «Λατομεία Διονύσου Πεντέλης» αποφάσισε να αποκαταστήσει το χώρο και να μετατρέψει το παλιό λατομείο, στη θέση Αλούλα, σε χώρο αναψυχής και παράλληλα ανάδειξης της ντόπιας λατομικής τέχνης.
Οι εργασίες αποκατάστασης στο Αλούλα , από ένα συνεργείο Παριανών παλιών λατόμων, που πριν αρχίσουν να εργάζονται στην εταιρεία, δούλευαν στην νότια πλευρά της Πεντέλης

To παλαιό καθολικό της Μονής Λατόμου, γνωστό σήμερα ως Ναός του Οσίου Δαβίδ, είναι παλαιοχριστιανικό μνημείο της Θεσσαλονίκης.

Βρίσκεται στην Άνω Πόλη, στο τέλος της οδού Αγίας Σοφίας. Ο ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στο Χριστό Σωτήρα ή κατ’άλλους στον Προφήτη Ζαχαρία, ενώ το όνομα Όσιος Δαβίδ του αποδόθηκε λανθασμένα στην αρχή του περασμένου αιώνα και επικράτησε από τότε.

Ανδριάντας ανώνυμου λατόμου Τήνου

Τον Αύγουστο του 2010 έγιναν τα εγκαίνια του καλλιτεχνικού πάρκου που είναι αφιερωμένο στον ανώνυμο λατόμο. Σε εκείνον που δούλεψε στην εξόρυξη του πράσινου μάρμαρου στα λατομεία της Τήνου. Το πάρκο αυτό βρίσκεται στη κοινότητα Πανόρμου Τήνου στον δρόμο ανάμεσα στα χωριά Μαμάδο και Μαρλά σε ένα σημείο με καταπληκτική θέα.
Ο καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε τον ανδριάντα του ανώνυμου λατόμου τις προτομές του Χαλεπά και του Σκαλκώτα και είχε και την εποπτεία διαμόρφωσης του χώρου λέγεται Καγιώργης Γιάννης ένας γλύπτης, γέννημα θρέμμα της έξω μεριάς της Τήνου, όπως λένε οι ντόπιοι τα χωριά της κοινότητας Πανόρμο

Μνημείο λατόμων Μοναστηράκι Δράμας

Σκέψη και στόχος του Δήμου Δράμας, είναι η δημιουργία ένα μουσείο λατόμων,

το Μοναστηράκι και μερικά ακόμη παλιά, ντόπια χωρία συγκεντρώνουν την ιστορία του μαρμάρου και θέλουν να την αναδείξουν μέσα από ένα μουσείο.

Ένας από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του σημερινού μνημείου στο Μοναστηράκι Δράμας είναι ο Δημήτρης Βασλής ο οποίος έστησε και το «μνημείο των λατόμων». Στην φετινή τελετή συγκινημένος ο κ. Βασλής τόνισε: «το μνημείο αυτό το έκανα το 1978 στη μνήμη των μέχρι τότε αποθανόντων εξ ατυχημάτων λατόμων. Μετά έγιναν και άλλα ατυχήματα τα ονόματα των θανόντων συμπληρώθηκαν στη συνέχεια. Αυτό το μνημείο αναστηλώθηκε το 2006 και είναι στη σημερινή κατάσταση. Κάθε χρόνο, του Αγίου Χαραλάμπους, στις 10 Φεβρουαρίου τελούμε την επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη των αποθανόντων λατόμων».

– See more at: http://verena.gr/content/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%80%CE%AC%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BB%CE%B1%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC#sthash.ZOvTY4kB.dpuf

http://www.argolikeseidhseis.gr/2015/10/blog-post_464.html

Με μεγάλο ενδιαφέρον ολοκληρώθηκε το επιστημονικό συμπόσιο «Της Βενετιάς τ΄ Ανάπλι» (βίντεο)

ΑΡΓΟΛΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ | 11.10.15 |

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το επιστημονικό συνέδριο με θέμα τα 300 χρόνια της Ενετοκρατίας στην πόλη του Ναυπλίου στην αίθουσα της πρώτης Βουλής των Ελλήνων.

Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, ξεκίνησε το συνέδριο στην αίθουσα της πρώτης Βουλής των Ελλήνων παρόντων, του Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου, του Επισκόπου Επιδαύρου Καλλινίκου,του Δημάρχου Ναυπλίεων Δ. Κωστούρου, του βουλευτή του Σύριζα κ. Γκιόλα, του αντιπεριφερειάρχη Αργολίδος Α.Χειβιδόπουλοy, του προέδρου της οργανωτικής επιτροπής Κ. Χελιώτη, της προέδρου του ΔΟΠΠΑΤ Π. Καλκούνου κα.

Ναύπλιο 1715 – 2015, 300 χρόνια από τη λήξη της Βενετοκρατίας στην πόλη. Η πτώση τ’ Αναπλιού στους Τούρκους (9 Ιουλίου 1715) σήμανε το τέλος μιας μακραίωνης εποχής δυτικών κυριαρχιών στον Μοριά. Δεν είναι επέτειος γιορτής ούτε πένθους, είναι μια αφορμή κι ένας σταθμός μνήμης για την ιστορία, την τοπική και την εθνική. Καθώς συμπληρώνονται 300 χρόνια από τη λήξη της Βενετοκρατίας, το Ίδρυμα «Ιωάννης Καποδίστριας» μαζί με το Δήμο Ναυπλιέων διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων με θέμα τη βενετοκρατία στο Ναύπλιο.

Στ’ Ανάπλι, με την πλούσια ιστορική του στρωματογραφία και την εναλλαγή των ξένων κυριαρχιών από τον 13? αιώνα έως το 1822, οι Βενετοί ήταν εκείνοι που άφησαν πιο εντυπωσιακά τα χνάρια τους στον τόπο, κατά την πρώτη (1389-1540) και κυρίως κατά τη δεύτερη (1686-1715) περίοδο της βενετοκρατίας.

Α΄ Βενετοκρατία, 1389-1540

Ψηλά, στον μυχό της Αδριατικής, η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, ξαπλωμένη πάνω στα 118 νησιά της, ατενίζει προς την Ανατολή εποφθαλμιώντας τα εδάφη της διαμελισμένης πια βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η Βενετία παίρνει το Ναύπλιο από τους Φράγκους έναντι οικονομικού ανταλλάγματος· έτσι ειρηνικά αρχίζει το 1389 η πρώτη Βενετοκρατία για 150 χρόνια.

Οι Βενετοί οργάνωσαν τον τόπο διοικητικά και στρατιωτικά, διόρισαν διοικητή, εγκατέστησαν Λατίνο επίσκοπο, τοποθέτησαν μόνιμο σώμα μισθοφόρων, καθώς και τους περίφημους stradioti (ελαφρύ ιππικό). Δημιούργησαν την κάτω πόλη και την οχύρωσαν με τείχη και προμαχώνες. Η τειχισμένη πόλη επικοινωνούσε με την ενδοχώρα από την Πύλη της Ξηράς. Τότε κατασκευάστηκε ο προμαχώνας Πέντε Αδέλφια, που σώζεται μέχρι σήμερα, και το θαλασσόκαστρο Μπούρτζι, επάνω στη νησίδα των Αγίων Θεοδώρων. Μια χοντρή αλυσίδα ένωνε το Μπούρτζι με την απέναντι ακτή των Πέντε Αδελφιών, εμποδίζοντας την είσοδο των πολεμικών καραβιών στο λιμάνι από το μοναδικό βαθύ σημείο πρόσβασης.

Α΄ Οθωμανική περίοδος, 1540-1686

Παρά τις οχυρώσεις, τα οθωμανικά στρατεύματα κατέλαβαν τ’ Ανάπλι το 1540, και έμειναν 146 χρόνια. Το Ναύπλιο συνέχισε να είναι η πρώτη πόλη του Μοριά, κέντρο του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου, με ανθηρή αγορά, και ονομαστά εργαστήρια αγιογραφίας.

Β΄ Βενετοκρατία, 1686-1715

Προς τα τέλη του 17ου αι. άλλος ένας βενετοτουρκικός πόλεμος έχει αρχίσει. Τον Ιούνιο του 1684 η περήφανη βενετική Αρμάδα, με επικεφαλής τον αρχιστράτηγο Φραγκίσκο Μοροζίνη, κίνησε για το Λεβάντε και νικηφόρα κατέπλευσε και ξαναπήρε τ’ Ανάπλι, τον Σεπτέμβριο του 1686. Στη δεύτερη αυτή περίοδο βραχύβιας βενετικής κυριαρχίας, το Ναύπλιο, η Napoli di Romania, έγινε η πρωτεύουσα όλου του Βασιλείου του Μοριά, του Regno di Morea. Οι Βενετοί έριξαν και πάλι το βάρος στις οχυρώσεις. Ξεκίνησαν με εντατικούς ρυθμούς το 1711 την κατασκευή ενός αμυντικού φρουρίου, με μορφή επιθετική και τέλεια οργάνωση, στο γυμνό ως τότε Παλαμήδι, με την επίβλεψη έμπειρων μηχανικών, του Δαλματού Giaxich και του Γάλλου Lasalle (Σάλλα στα ελληνικά).

Το 1713, στη σημερινή πλατεία Συντάγματος, ο Βενετός προβλεπτής Αυγουστίνος Σαγρέδος ανήγειρε τη μεγαλοπρεπή Αποθήκη του Στόλου, το σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο. Η πλατεία, σχεδιασμένη σε ιταλικά πρότυπα, αποτελούσε το κέντρο της πόλης. Οι Βενετοί βελτίωσαν το υδρευτικό σύστημα με υδραγωγείο και κρήνες. Ξεκίνησαν την αποτύπωση του χώρου και την απογραφή ανθρώπων και ιδιοκτησιών, ολοκληρώνοντας το πρώτο και μοναδικό Κτηματολόγιο όλης της επαρχίας, το Catastico Particolare, που ευτυχώς διασώθηκε. Χτίστηκαν νέες εκκλησίες, όπως ο Άγ. Σπυρίδωνας και ο Άγ. Νικόλαος στο λιμάνι.

1715: Το τέλος μιας εποχής
(Β’ Οθωμανική περίοδος, 1715-1822)
Μια μέρα γεναριάτικη του 1715, ένα καράβι βενετσιάνικο άραξε στο λιμάνι τ’ Αναπλιού και μαζί με τα εμπορεύματα έφερε το κακό μαντάτο: Η Υψηλή Πύλη από τις αρχές Δεκέμβρη του 1714 είχε και επίσημα πλέον κηρύξει τον πόλεμο στη Βενετία· έναν ακόμα βενετοτουρκικό πόλεμο…Αναβρασμός επικρατεί στον εμπορικό κόσμο τ’ Αναπλιού. Καράβια βενετσιάνικα, γαλλικά, αγγλικά, ολλανδικά, φτάνουν το ένα μετά το άλλο στα λιμάνια της Πάτρας και τ’ Αναπλιού, φορτώνουν εμπορεύματα και, με τη συνοδεία καραβιών της Αρμάδας ως τα Ιόνια νησιά, συνεχίζουν για τα ιταλικά λιμάνια. Μέρα με τη μέρα τα εργαστήρια τ’ Αναπλιού αδειάζουν από τα εμπορεύματά τους.Όσοι από τους κατοίκους μπορούν, εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και αναχωρούν για πόλεις της Ιταλίας. Εφτά μόλις μέρες κράτησε ο πόλεμος γύρω από το απόρθητο κάστρο του Παλαμηδιού· κι ύστερα η πόλη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών με προδοσία από τον Σάλλα, τον Γάλλο μηχανικό που το είχε φτιάξει και γνώριζε καλά τα μυστικά του. Όσοι από τους κατοίκους γλίτωσαν και έμειναν στην πόλη σήκωσαν μεγάλο ανάθεμα μπροστά στην εκκλησιά του Άη-Νικόλα και όποιος περνούσε από ’κει, για καιρό μετά, έριχνε μια πέτρα και έφτυνε στο σωρό λέγοντας: «Ανάθεμα του Σάλλα που βούλωσε τα τόπια».

Παρακολουθήστε παρακάτω την τελευταία συνεδρία και το κλείσιμο του συμποσίου:

Μια απο πρωτο χερι μαρτυρια ο Κλαθμος Πελοποννησου γραμμενος στην Κρητη το 1716 ενα χρονο μετα την αλωσι και ενω ο συγγραφεας Πετρος Κατσαΐτης αναζητα τα λυτρα για την απελευθερωση του απο την σκλαβια των Τουρκων που τον εχουν συλλαβει μετα την κατακτηση της πολης.Το βιβλιο ειναι δυσευρετη πλεον εκδοση του Γαλλικου Ινστιτουτου στα 1950 και την εισαγωγη εκανε ο Εμμ. Κριαρας.Περιεχει ολα τα εργα του Π Κατσαΐτη.

Katsaitis 001

Στο εργο του συγγραφεα και την σημασια του εχει αναφερθει με στοιχεια αλλα και ανεβασμα θεατρικων παραστασεων ο Κεφαλλονιτης σκηνοθετης Σπυρος Ευαγγελατος

http://argolikivivliothiki.gr/tag/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/

Ο Κατσαΐτης μέσα σε 3.000 περίπου γραφικούς στίχους αναφέρεται στα γεγονότα όπως τα έζησε, όχι όμως ως ιστορικός, αλλά με ένα ξέσπασμα ψυχής, ένα ατελείωτο θρήνο17. Είναι ένας διδακτικός θρήνος με πολύ ενδιαφέρον. Έζησε ο Κατσαΐτης από κοντά τα γεγονότα, αλλά δεν τα αφηγείται ο ίδιος. Βρήκε πρωτότυπο τρόπο εκθέσεως, ένα είδος λογοτεχνικής σκηνοθεσίας. Προσωποποιημένη δηλαδή η Πελοπόννησος επάνω σε ένα βουνό συζητεί με την επίσης προσωποποιημένη Ελλάδα. Μεταξύ των άλλων λεπτομερώς εκτίθενται η πολιορκία και η άλωσις του Ναυπλίου, με αναφορά στον καθόλου βίο της πόλεως προ της συμφοράς. Ο ποιητής έχει ευχέρεια στο λόγο του, λόγο δημώδη με μερικές μόνο παρεκκλίσεις προς τη λογία μορφή εκφράσεως.

 

Μου εστειλε ο φιλος μου Μιχαλης Μαραγκακης αυτες τις γραμμες του Λευκαδιου Χερν.(Ελληνας απο την μανα Ιρλανδος απο τον πατερα)

ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑΣ ;

 

Είμαι εγώ ένας ;

Είμαι μία και μόνη ψυχή ;

Όχι, εγώ είμαι ένα πλήθος .

Ένα ασύλληπτο πλήθος .

Είμαι γενεά των γενεών

αιώνας των αιώνων .

Αμέτρητες είναι οι φορές

που η συρροή όλων αυτών που είμαι

σκορπίστηκε στο άπειρο

για να συγκεντρωθεί και πάλι !

Ίσως αφού στο μεταξύ καώ

επί τρισεκατομμύρια αιώνες

στις διάφορες δυναστείες των ήλιων

τα καλύτερα από αυτά που είμαι

θα μπορέσουν να ξανασμίξουν και πάλι .

ΛΕΥΚΑΔΙΟΣ ΧΕΡΝ

Πεντε καλοκαιρια δουλεψα στη Λευκαδα πριν απο 10 χρονια.

Εστιατοριο Ιβαρι

the ivari restaurant is by far the best one you will ever find in the whole of lefkas.it is situated close to the yannis hotel on the harbour front.the service is excellent and the food leaves you with a taste never to be forgotten.no hard sell begging you to come in and try.they dont need to do that.lovely owners who make you feel so welcome. they cater there for every taste.also do a superb english breakfast. you could eat every day at the ivari as the menu is is so extensive.the prices are very reasonable.if you do try it one thing is certain you will not be dissapointed neither will you come away feeling hungry.
http://www.tripadvisor.in/Travel-g189460-c101135/Lefkas:Greece:Ivari.Restaurant.Nidri.Lefkas.html

Εξαιρετική ποιότητα φαγητού και περιβάλλοντος που ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες προτάσεις, που δεν είναι καθόλου προσεγμένες αλλά μαζικές και τουριστικές. Θα συστήσουμε το εστιατόριό σας ανεπιφύλακτα σε όσους επισκεφτούν το Νυδρί. Ελπίζουμε να έρθουμε ξανά και να ξαναδοκιμάσουμε τις γεύσεις και τη περιποίησή σας.
Έλενα – Ντίνος (10 Ιουνίου 2006)

Και μια μερα τυχαια μεσα στην κινηση  και τον θορυβο στον εμπορικο δρομο ειδα τον Μιχαλη στο αυτοκινητο του. Ξερεις τι τρεξιμο εχω ριξει στα νιατα μου  εξ αιτιας σου του λεω;(Ο Μιχαλης ηταν απο τους μαχητικωτερους αντιρρησιες συνειδησης με απεργιες πεινας που ξεσηκωσαν ενα μαζικο κινημα συμπαραστασης) .

Νασαι καλα μου λεει  και ετσι ξεκινησε η γνωριμια μας. Ο Μιχαλης ειναι απο τους παλιους της πολιτικης Οικολογιας ειχαμε συναντηθει ξανα την δεκαετια του 1990 στην Ομοσπονδια Οικολογικων και Εναλλακτικων Οργανωσεων αλλα δεν ετυχε ποτε να μιλησουμε απο κοντα. Βαθια πιστος Χριστιανος οσο και οικολογος ζει και δουλευει εκπαιδευτικος χρονια στην Λευκαδα. Και καθολου σημερα δεν συμφωνει με οσα κανει το κομμα των Οικολογων Πρασινων με το οποιο ειχε δραστηριοποιηθει για χρονια .Και αυτος οπως και πολλοι αλλοι κρατα αποστασεις απο τις σημερινες επιλογες.

Βαθια ειρηνιστης ο Μιχαλης και κατα της βιας αλλα διαβαστε το παρακατω αρθρο του.Διαβαστε τι λεει ο δασκαλος.Δεν συμφωνω με ολα οσα λεει (οι ειρηνικες μη βιαιες επαναστασεις-απο την πλευρα των ξεσηκωμενων παντα –  βαφτηκαν στο αιμα απο τους εξουσιαστες δυναστες   και ηταν αυτο το αιμα και οι θυσιες που εφερε την  ελευθερια αλλα σεβομαι τα ειρηνιστικα πιστευω του γιατι τα υπηρετησε και τα υπηρετει με ολο το ειναι του.

Αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας

 

Υπερασπίζοντας την αξιοπρέπειά μου σαν εκπαιδευτικός , και την ιστορική αλήθεια θέλω να απαντήσω στο άρθρο του κ. Νίκου Γαζή , παρατηρώντας ότι θα έπρεπε να είναι πολύ πιο δίκαιος με το περιεχόμενο της ομιλίας μου για τα ιστορικά γεγονότα και το νόημα επαναστατικού αγώνα του 1821. Αντί να στηρίζει τις απόψεις του στα γραπτά των ίδιων των πρωταγωνιστών του ηρωικού ξεσηκωμού όπως έκανα στην ομιλία μου , τους καταξιωμένους ιστορικούς , το πλήθος των στοιχειοθετημένων διδακτορικών διατριβών , προτίμησε τις πατριδοκάπηλες ψευδοπατριωτικές διακηρύξεις που μόνο στόχο έχουν να κρύψουν την αλήθεια .

Ξεκινώντας με πιασάρικους τίτλους και υπότιτλους ότι παραχάραξα την ιστορία με την ομιλία μου στην δοξολογία εορτασμού της ηρωικής εξέγερσης και πριν ακόμα αναφερθεί στην ουσία της διαφωνίας του με προσβάλλει σαν εκπαιδευτικό και τον ενημερώνω ότι δεν εκπροσωπώ και δεν υπηρετώ τις σκοπιμότητες της οποιαδήποτε κυβέρνησης ούτε καν τον εαυτό μου αλλά την εκπαιδευτική κοινότητα που έχει ανυποχώρητη και αδιαπραγμάτευτη ευθύνη να προβάλλει και να στηρίξει την πραγματική γνώση και την καλλιέργεια της συνείδησης των παιδιών μας με βάση την ιστορική αλήθεια .

Άστοχα και εκ του πονηρού προσπαθεί να σπιλώσει το περιεχόμενο της ομιλίας μου ενθυμούμενος την άρνησή μου πριν από 30 χρόνια να υπηρετήσω στρατιωτική θητεία σαν Αντιρρησίας Συνείδησης που για τον κ. Γαζή μου στερεί το δικαίωμα να παρουσιάσω και να κρίνω τα ιστορικά γεγονότα σε ακροατήριο με μαθητές για την αιματοβαμμένη όπως λέει επανάσταση στην οποίαν τα όπλα και τα άρματα έχουν τον πρώτο και κυρίαρχο λόγο . Όχι αγαπητέ Νίκο . Δεν είναι τα όπλα και τα άρματα . Είναι το πνεύμα , η θέληση , η αγάπη για την αλήθεια , την δικαιοσύνη και όπως χαρακτηριστικά λέει ο Κολοκοτρώνης το όραμα η απαιτούμενη ενότητα των αγωνιστών και η επιθυμία δια την ελευθερία μας .

Το ίδιο αστεία και εκ του πονηρού είναι τα ερωτήματά του για το τι τύπου Μουσταφάδες και Σουλεημάνηδες θα ήμασταν σήμερα αν ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι αγωνιστές ήταν Αντιρρησίες Συνείδησης . Γιατί η ίδια η ιστορία τον ξεπερνά αποδεικνύοντας επανειλημμένα ότι η μη βίαιη κοινωνική αντίσταση αγωνιστών που σήκωσαν το ανάστημά τους και αντιστάθηκαν στον τύραννο έφερε πολύ πιο θετικά και μόνιμα αποτελέσματα κοινωνικής απελευθέρωσης από αυτά που έφεραν οι αιματοβαμμένοι κατά την προτίμησή του αγώνες .

Και επειδή εγώ μιλάω μόνο με ιστορικές αλήθειες θα αναφερθώ στον μεγάλο Αντιρρησία και αρνητή της βίας Μαχάτμα Γκάντι που απελευθέρωσε την Ινδία του ενός δισεκατομμυρίου σήμερα ανθρώπων από την Αγγλική αποικιοκρατία χωρίς να σηκώσει μαχαίρι . Σήκωσε μόνο το ανάστημα της ψυχής του , την δύναμη του πνεύματος και της θέλησής του. Το ίδιο έκανε και ο άλλος μεγάλος αρνητής της βίας και νομπελίστας Νέλσον Μαντέλα που με μη βίαιη κοινωνική αντίσταση και φυλακίσεις δεκαετιών κατάφερε όχι μόνο να απελευθερώσει τους μαύρους κατοίκους της Νότιας Αφρικής από το ρατσιστικό Απαρχάιτ που επέβαλλαν οι λευκοί της κάτοικοι , αλλά παράλληλα με τους αγώνες του άλλου μεγάλου μη βίαιου αγωνιστή Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ που προτίμησε να διαδηλώνει ειρηνικά στις μεγαλουπόλεις των Η.Π.Α. όπου δολοφονήθηκε και εκατοντάδων άλλων επώνυμων και ανώνυμων αγωνιστών   κατάφεραν και έβαλαν τις βάσεις της απελευθέρωσης από τον ναζισμό τον ρατσισμό και τον βίαιο φανατισμό όλου του ανθρώπινου γένους . Έτσι λοιπόν μπορώ να πω ότι είμαι πολύ υπερήφανος για το ότι κάποια στιγμή έβαλα και εγώ το λιθαράκι μου για την απελευθέρωση όλου του ανθρώπινου γένους από την βία , τον μιλιταρισμό , την στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας μας ,την εδραίωση ενός ανθρωπίνου δικαιώματος και στην Ελλάδα και περισσότερο την παύση των διώξεων και μακρόχρονων φυλακίσεων θρησκευτικών και πολιτικών Αντιρρησιών Συνείδησης στη χώρα μας που πετύχαμε .

Επανερχόμενος στην ουσία της μεγάλης εξέγερσης του 1821 που ήταν η ολοκλήρωση ενός συνεχούς για αιώνες πολύμορφου αγώνα κοινωνικής αντίστασης που ο σκλαβωμένος λαός μας ανέπτυξε τα επιχειρήματά μου στηρίζονται στην καταγραμμένη ιστορική αλήθεια και την κρυστάλλινη καθαρότητα των απομνημονευμάτων του Μακρυγιάννη που χρησιμοποίησα στην ομιλία μου. Παρ` όλα αυτά ο κ. Νίκος Γαζής με κατηγορεί ότι αγνοώ και ξεπερνώ τα γεγονότα όταν τονίζω τον κοινωνικό χαρακτήρα της εξέγερσης . Για να στηρίξει τα επιχειρήματά του υποβαθμίζει τα διεθνιστικά μηνύματα του Ρήγα Φεραίου και τον γενικότερο κοινωνικό ξεσηκωμό που αυτός ονειρευόταν γιατί όπως λέει μικρή μόνο επίδραση είχαν στην υπόθεση της ελληνικής επανάστασης και καμία άλλη εθνική ομάδα της πολυεθνικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν προσέτρεξε προς βοήθειά μας . Ο κ. Γαζής όμως ξεπερνά και κάθε όριο ψυχικής , κοινωνικής ευπρέπειας ,δημοσιογραφικής δεοντολογίας και ιστορικής αλήθειας κάνοντας φτηνή ρατσιστική πολιτική και προβάλλοντας ως φυσιολογική και δίκαιη την σφαγή των άμαχων Τούρκων , των Εβραίων και Τσιγγάνων γυναικόπαιδων στην Τρίπολη   γιατί κατά την γνώμη του ήταν συνεργάτες των Τούρκων και σαφώς εχθρικοί προς την επανάσταση .

Αυτά όλα να πάει να τα πει στον Εβραίο   Έλβιγκ ραβίνο του Werle της Βετσφαλίας που απηύθυνε έκκληση στις 21 Μαϊου 1821 προς όλες τις ισραηλιτικές κοινότητες προκειμένου να συνδράμουν τους χειμαζόμενους Έλληνες .

Αυτά να πάει να τα πει στον Λόρδο Βύρωνα που ήταν Αγγλος ποιητής συμμετείχε στην πολιορκία του Μεσολογγίου και πέθανε κατά την διάρκειά της . Να πάει να τα πει στον Ελβετό φιλέλληνα Ιωάννη-Ιάκωβο Μάγερ που μέσα στον πολιρκημένο <<φράχτη>> του Μεσολογγίου το 1826 εξέδιδε την εφημερίδα <<Ελληνικά Χρονικά>>.

Αυτά να πάει να τα πει στους εξεγερμένους της Μολδοβλαχίας στους Σέρβους επαναστάτες του 1804-1813 και 1815-1833 . Να τα πει στα ένοπλα σώματα των Σέρβων μαχητών Ιωάννη Στοϊκοβικ , Χατζή Προντάν Γρηγορόβιτς , Μπλάντεν Βιλοβάνιτς , Χατζηχρήστου ντάγκοβιτς που συνεργάστηκαν με τον Νικηταρά , πήραν μέρος στη μάχη στα Δερβενάκια ,και   πολλοί από αυτούς έγιναν αξιωματικοί και υπασπιστές του Όθωνα .

Αυτά να πάει να τα πει στους Τούρκους φιλέλληνες που συνέδραμαν στην επανάσταση . Να τα πει στον Μουσουλμάνο θρησκευτικό ηγέτη σεϊχουισλάμη Χατζή Χαλίλ Αφέντη ο οποίος αρνήθηκε να επικυρώσει την εντολή του σουλτάνου Μαχμούτ Β’ για αθρόα σφαγή των ελληνικών πληθυσμών με τίμημα την εξορία και δολοφονία του . Να τα πει στον Τούρκο γιατρό του Ανδρούτσου και του Μακρυγιάννη Χασάν Αγά Κούρτιγκ αλλά και σε ολόκληρα στρατιωτικά σώματα όπως η Οθωμανική Εκατονταρχία του Μουσταφά Γκέκα . Να τα πει στους αλβανούς πολέμαρχους Αμπτή Γκέκα , Μάκο κούστα , Μπαϊράμη Λιάπη και όλους τους Αρβανίτες συμπολεμιστές μας .

Πάντα στην διάθεσή σας ο   εκπαιδευτικός Μιχαήλ Μαραγκάκης .

 

 

Δουκας των Αθηνων ο Βασιλιας της Ισπανιας;

Τωρα τι σχεση εχει η Ερμιονιδα με την Καταλονια;.Μα φυσικα εχει.Για εβδομηντα περιπου χρονια απο το 1311 μεχρι το 1388 οι Καταλανοι που νικησαν τους Φραγκους στην μαχη της Κωπαιδας ηταν κυριαρχοι του Δουκατου των Αθηνων.Στο οποιο Δουκατο που κρατησε δυομιση αιωνες (οσα χρονια δηλαδη υπαρχει καπιταλισμος)ανηκε το καστρο της Θερμησιας παρακαλω.Αλλα οι Καταλανοι οπως φαινεται  δεν πατησαν ποδι στην Ερμιονιδα (ευτυχως!).Η τουλαχιστον το καστρο το 1356 ανηκε στην Μαρια Ντ Αγιεν Δουκισης του Αργους και ανηψιας του Βαλτερ Ντε Μπριεν δευτερου απογονου του τελευταιου Δουκα των Αθηνων.

http://www.politeianet.gr/books/9789602881484-giannakopoulos-k-dimitris-banias-doukato-ton-athinon-205056

http://www.greekbooks.gr/books/istoria/genika/i-katalani-en-ti-anatoli-is-prosetethi-ke-anekdotos-tis-hronologia-ton-athinon.product

Ας δουμε πιο αναλυτικα πρωτα το αρθρο του κ Μπενακη

Υπαρχουν πεντε  εγγραφα πηγες καταγεγραμενα απο τον κ Μπενακη  για το Καστρο της Θερμησιας

Η πρωτη που καταγραφει  ειναι του 1356 και ειναι η Διαθηκη του Βαλτερ Ντε Μπριεν του δευτερου απογονου του τελευταιου Δουκα των Αθηνων.

Αφου οι Καταλανοι κατελαβαν την Αθηνα το 1311 και πολλα χρονια μετα, με βαση αυτη τη διαθηκη,  οι κτησεις των Φραγκων στην Αργολιδα ηρθαν στα χερια της ανηψιας του ντε Μπριεν ( κορης της αδερφης του) της Μαριας ντ  Αγγιεν που εγινε δουκισα του Αργους και εγκατασταθηκε εκει.

Αναμεσα λοιπον στις κτησεις της Δουκισης ηταν (με βαση το εγγραφο της διαθηκη του 1356 ) και το Καστρο Λα Τρεμις που αναγνωριστηκε σαν το Καστρο της Θερμησιας.

Δεν εμεινε πολυ στα χερια των Γαλλων και της Δουκισης Μαριας  ντ Αγγιεν  η Θερμησια . Η δουκισα παντρευτηκε εναν Βενετο τον Πετρο Κορναρο που σκοτωθηκε προωρα.

Μετα τον θανατο του αντρα της ειδε πως οι Βενετοι ετοιμαζονταν να επιτεθουν και να της παρουν τις κτησεις, προτιμησε να τις πουλησει για 500 χρυσα δουκατα τον χρονο εφ ορου ζωης.Ετσι το 1388 οι Βενετοι αποκτουν την κυριαρχια σε ολες τις κτησεις των Γαλλων στην Αργολιδα (μαζι φυσικα και το καστρο).

Catalonia
Catalunya  (Catalan)
Catalonha  (Occitan)
Cataluña  (Spanish)

http://ht.ly/SJfkQ

28 Σεπτεμβρίου

Την απόλυτη πλειοψηφία στο περιφερειακό κοινοβούλιο απέσπασαν τα κόμματα που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας στις περιφερειακές εκλογές της Κυριακής, ανοίγοντας τον δρόμο για την απόσχιση της περιοχής από την Ισπανία, σε βάθος 18μήνου.

Ο κύριος αποσχιστικός συνασπισμός Junts pel Si (Μαζί για το Ναι) κέρδισε 62 έδρες στο 135μελές κοινοβούλιο της Καταλονίας, ενώ το μικρότερο αριστερό κόμμα CUP, που τάσσεται επίσης υπέρ της ανεξαρτησίας, κέρδισε άλλες 10 έδρες, σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα. Μαζί συγκεντρώνουν το 47,33% των ψήφων.

«Οι Καταλανοί ψήφισαν ναι στην ανεξαρτησία», δήλωσε ο επικεφαλής της περιφερειακής κυβέρνησης της Καταλονίας Αρτούρ Μας μετά την καταμέτρηση του 70,78% των ψήφων, απευθυνόμενος σε 2.000 οπαδούς του που είχαν συγκεντρωθεί στο κέντρο της Βαρκελώνης. «Κερδίσαμε», πρόσθεσε σε τέσσερις γλώσσες –στα καταλανικά, τα ισπανικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά.

Οι δύο αποσχιστικοί συνασπισμοί έχουν δηλώσει ότι θα ανακηρύξουν μονομερώς την ανεξαρτησία της Καταλονίας μέσα σε 18 μήνες, κάτι που η κεντρική κυβέρνηση στη Μαδρίτη λέει πως θα εμποδίσει δικαστικά, αφού το ισπανικό Σύνταγμα δεν το επιτρέπει.

http://catalunyalliure.cat/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1

Η Καταλονία ή Καταλωνία (στα καταλανικά: Catalunya, στα οξιτανικά: Catalonha και στα ισπανικά: Cataluña) είναι μίααυτοδιοικούμενη περιφέρεια της Ισπανίας. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 7.512.982 κατοίκους[1] και πρωτεύουσα και μεγαλύτερή της πόλη είναι η Βαρκελώνη. Έχει τρεις επίσημες γλώσσες: τα καταλανικά, τα ισπανικά και τα αρανικά.

Το έδαφος της Καταλονίας καλύπτει 32.114 τ.χ. στο βορειοανατολικό άκρο της Ισπανίας και συνορεύει βόρεια με τη Γαλλία και τηνΑνδόρρα. Περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του πρώην Πριγκιπάτου της Καταλονίας, το βόρειο κομμάτι του οποίου ανήκει από το 1659 στη Γαλλία.

Διοικητικά χωρίζεται σε τέσσερις επαρχίες που έχουν ως πρωτεύουσες τις τέσσερις μεγαλύτερές της πόλεις: Βαρκελώνης, Λιέιδα,Ταραγόνα και Ζιρόνα.

Ως Αυτοδιοίκητη Περιφέρεια απολαμβάνει ιδιαίτερη αυτονομία σε θέματα εκπαίδευσης, πολιτισμού και οικονομικής διαχείρισης. Έχει δικό της κοινοβούλιο και περιφερειακή κυβέρνηση (την Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας).

Οι Καταλανοί αποτελούν μια κοινότητα με βαθειά ιστορία και παράδοση που ξεκινά ήδη από τον 10ο αιώνα μ.Χ. όταν οι κομητείες της βόρειας και κεντρικής Καταλονίας ανεξαρτητοποιήθηκαν από τη Φραγκικό Βασίλειο και ξεκίνησαν μια πορεία που, με κυρίαρχη την Κομητεία της Βαρκελώνης, τους έκανε να εδραιωθούν ως σημαντική δύναμη της ευρύτερης λεκάνης της Μεσογείου. Με την ένωση του Οίκου της Βαρκελώνης με το Στέμμα της Αραγόνας το 1137 έφεραν εις πέρας την κατάκτηση της περιοχής της Βαλένθια, των Βαλεαρίδων, της Σαρδηνίας, της Σικελίας και την εγκαθίδρυση του Δουκάτου των Αθηνών και της Νεοπάτριας, εξάγοντας την γλώσσα τους και κερδίζοντας ηγεμονική θέση στο εμπόριο, παράλληλα με την άνθιση των καταλανικών γραμμάτων. Ωστόσο η εξαφάνιση του καταλανικού Οίκου της Βαρκελώνης (1410), ο Καταλανικός Εμφύλιος (1462-1472) και η συγκρότηση της Ισπανικής Μοναρχίας βάση του οικονομικά ανθηρότερου Βασίλειου της Καστίλης έφεραν την παρακμή και τον παραγκωνισμό της περιοχής. Οι προσπάθειες απεμπόλησης των καταλανικών νόμων και γλώσσας από τους ολοένα και πιο συγκεντρωτικούς Ισπανούς μονάρχες προκάλεσαν τον Πόλεμο των Θεριστών (1640-1652), κατά το τέλος του οποίου αποδόθηκε η Βόρεια Καταλονία στη Γαλλία, και καρποφόρησαν μετά τη νίκη του Φιλίππου Ε΄ στον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής και την επιβολή των νόμων της Καστίλης.

Σταδιακά, και παρά την επίσημη καταδίωξη των καταλανικών από το Ισπανικό κράτος, η Καταλονία επανέκαμψε και παρά την κατοχή της από το Ναπολέοντα (1808-1814) και τους Καρλικούς Πολέμους (ανά διαστήματα μεταξύ 1833 και 1876) επέδειξε μεγάλη οικονομική και βιομηχανική ανάπτυξη. Με την Καταλανική Αναγέννηση (Renaixença) ανανεώθηκε και πολιτισμικά, και στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα γεννήθηκε το κίνημα του καταλανικού εθνικισμού. Η ισχυροποίησή του πέτυχε το 1914 την ίδρυση τηςΈνωσης των Τεσσάρων Επαρχιών της Καταλονίας (Mancomunitat de Catalunya) και την εκ νέου σύσταση της Ζενεραλιτάτ, που ακυρώθηκε ωστόσο μετά τη νίκη των στρατευμάτων του στρατηγού Φράνκο κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο (1936-1939). Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας που ακολούθησε (1939-1975), η καταλανική ταυτότητα υπονομεύθηκε αλλά με την επάνοδο της δημοκρατίας η Καταλονία αναγνωρίστηκε ως ιστορική εθνότητα της Ισπανίας και σταδιακά επανέφερε την γλωσσική και πολιτισμική της κανονικότητα. Έκτοτε ο καταλανικός εθνικισμός παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ισπανίας, με ένα ποσοστό των Καταλανών να θεωρούν τον εαυτό τους διαφορετικό έθνος από τους υπόλοιπους Ισπανούς και να επιθυμούν την δημιουργία ανεξάρτητου καταλανικού κράτους.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%BF_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%91%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD

Το Δουκάτο των Αθηνών ήταν κρατίδιο με έδρα την Αθήνα το οποίο δημιουργήθηκε το 1205 από τους Σταυροφόρους μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης κατά την Δ΄ Σταυροφορία (1204) και διατηρήθηκε ως την κατάληψη των Αθηνών από τους Οθωμανούς, το 1456 μετά από ύπαρξη 251 ετών[1].

Στα τέλη του 1204 ο Βονιφάτιος ο Μονφερατικός κατέλαβε την Αθήνα και οι Φράγκοι επιδόθηκαν στη λεηλασία της πόλης[1]. Οναός της Παναγίας της Αθηνιώτισσας στον Παρθενώνα συλήθηκε και καταστράφηκε η μητροπολιτική βιβλιοθήκη με τα πολύτιμα χειρόγραφα που είχε δημιουργήσει ο λόγιος μητροπολίτης Μιχαήλ Χωνιάτης[1]. Ο ίδιος, όπως και πολλοί από τους Αθηναίους, εγκατέλειψε την πόλη.

Πίνακας περιεχομένων

 Ιστορική αναδρομή

Ο Βονιφάτιος παραχώρησε την Αθήνα μαζί με τα Μέγαρα στον επιφανή ιππότη από τη Βουργουνδία Όθωνα ντε λα Ρος, στον οποίο είχε παραχωρήσει νωρίτερα και τη Θήβα[1]. Ο Όθων προσαγορεύτηκε «Κύριος των Αθηνών» (Dominus Athenarum, Sire d’Athenes)[1]. Τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του Γκυ ντε λα Ρος. Ο Γκυ αναγνωρίστηκε το 1260 από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ΄ ως δούκας των Αθηνών. Ο οίκος των Ντε λα Ρος ηγεμόνευσε μέχρι το 1308, οπότε πέθανε άκληρος ο Γκυ Β΄[1]. Τον διαδέχτηκε ο εξάδελφός τουΓκωτιέ της Βρυέννης (de Brienne), κόμης του Λέτσε της Απουλίας.

Μετά τη Μάχη της Κωπαΐδας το 1311, όπου οι Φράγκοι νικήθηκαν από τους Καταλανούς και όπου σκοτώθηκε ο δούκας της Αθήνας, το δουκάτο πέρασε στην κυριαρχία των Καταλανών που πρόσφεραν την ηγεμονία στο στέμμα των βασιλέων της Αραγωνίας[1]. Η κυριαρχία των Καταλανών καταλύθηκε το 1388 με την κατάληψη της Ακρόπολης από τον Φλωρεντινό τραπεζίτη και τυχοδιώκτη Νέριο Ατσαϊόλι (Acciaiuoli), που από το 1385 είχε καταλάβει την πόλη της Αθήνας[1]. Με εξαίρεση μια βραχύχρονη βενετική κατοχή (13951403) ο οίκος των Ατσαγιόλι ηγεμόνευσε μέχρι το 1458, όταν οι Τούρκοι, που από το 1456 είχαν καταλάβει την Αθήνα έγιναν κύριοι και της Ακρόπολης[1] .

Σε όλη αυτή την περίοδο, η Αθήνα αποτελούσε το καύχημα των δυτικών κυριάρχων. Ο βασιλιάς της Αραγωνίας και δούκας της Αθήνας Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας είχε χαρακτηρίσει την Ακρόπολη το 1380 ως «το πιο ακριβό στολίδι που υπάρχει στον κόσμο», ενώ οι Φλωρεντινοί δούκες με τη φιλορθόδοξη πολιτική και την ελληνότροπη συμπεριφορά τους προπαρασκεύαζαν τον εξελληνισμό του δουκάτου και θεωρούσαν μέγιστο αγαθό τη διαβίωσή τους στην πόλη αυτή[1].

http://www.travelchat.gr/forum/index.php?topic=6164.5;wap2

carmen:
Το 1302, η Βαρκελωνη ειναι αρκετα σημαντικη και εχει πολλες γειτονικες κατακτησεις, μεχρι και την νοτιο Ιταλια. Ολα αυτα , με την βοηθεια
ενος μισθοφορικου στρατου {ρεμαλια ισπανο-αραβικης καταγωγης και με γερμανο αρχηγο τον Rotger von Bluhm-αραγε προγονος της Μερκελ? :bigr: που μετονομαστικε σε  Roger de Flor- και προς τιμη του υπαρχει και κεντρικη οδος στην Βαρκελωνη με το ονομα του}
Ο δικος μας αυτοκρατορας του Βυζαντιου, ο Ανδρονικος Β’ Παλαιολογος, ειχε την φαεινη ιδεα να καλεσει τα ρεμαλια αυτα, να τον βοηθησουν να
απωθησει την οθωμανικη απειλη απο την Μ. Ασια, υποσχομενος φυσικα μεγαλες στρατιωτικες αποζημιωσεις.Ομως φαινεται, οτι απο τοτε «λεφτα ΔΕΝ
υπηρχανε» και απο τοτε ειχαν το κουσουρι να ταζουν πολλα  :sad:, ετσι ο Ρογερ ντε Φλορ,» τα πηρε στο κρανιο» και ετοιμαστηκε να επιτεθει στην Πολη. Αυτος , για να τον καλοπιασει τον χριζει «μεγα Δουκα» και τον παντρευει με την ανηψια του.
Ομως ο γιος του Ανδρονικου , Μιχαηλ ο Θ’, ηθελε να ξεκανει τον πατερα και ζητησε την βοηθεια του Καταλανου ντε Φλορ, που ομως επειδη αυτος αρνηθηκε, του στηνει ενεδρα στην Καλλιπολη και τον σκοτωνει  :pardon:
Αλλα, κατι τετοια οι Καταλανοι δεν σηκωνουν, ουτε τοτε ,ουτε και σημερα και αρχιζει μια venganza catalana, 😡 καταλανικη εκδικηση, που ισως
ομοια της δεν ειχε ξαναδει η ελλαδα…
Απο την πορεια τους μεσω μακεδονιας μεχρι την Αθηνα, εσφαζαν , βιαζαν λεηλατουσαν, αφηνοντας πισω τους συντριμια και αποκαιδια. :sorry:
Με τις συνεχείς επιδρομές τους ερημώνουν όλη την Θράκη. «Η εκδίκησή μας ήταν τόσο μεγάλη, με τη βοήθεια του θεού, όσο ποτέ δεν είχε ξαναγίνει» αναφέρει ο Φρανθίσκο Μονκάδα.  Με τη Θρακη ερημωμενη  στρέφονται κατά του Αγίου Όρους και συγκεκριμένα κατά της Μονής Χιλανδαρίου. Το γεγονός έχει καταγραφεί από τους ιστορικούς, Ραμόν Μουντανέρ, Νικηφόρο Γρηγορά, τον Μοναχό Σάββα τον Β’ από την Μονή Βατοπεδίου.
– Μεχρι προσφατα , οι Καταλανοι δεν επιτρεπονταν να επισκεφτουν το Αγ. Ορος, ως personas non grata= ανεπιθυμητα ατομα, κατι που μετα
απο χοντρες Καταλανικες δωρεες και αποζημιωσεις  τελικα ανακαλεστηκε, {πριν 4 χρονια}. :happy:
Με την μαχη του Αλμυρου το 1311 καταλαμβανουν την Θεσσαλια {που λεγοταν τοτε Νεοπατρια}, την Ευβοια και την Αθηνα.
Εξ αιτιας των αγριοτητων και επειδη δεν εσφαζαν μονο ελληνες αλλα και λατινους ηγεμονες παπικους, αφοριστηκαν απο τον παπα το 1313.
{ ομως δεν ιδρωσε το αυτακι τους :scratch:}
Ιδρυσανε το Δουκατο των Αθηνων και της Νεοπατριας μεχρι το 1390 {που το χασανε απο τους Φλορεντινους οι οποιοι με την σειρα τους κατακτηθηκαν το 1456 απο τους οθωμανους} Ο εκαστοτε αρχηγος τους επαιρνε τον τιτλο ΔΟΥΚΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΝΕΟΠΑΤΡΙΑΣ που κληρονομισαν
νομιμα απο τον Ρογερ ντε Φλορ και που του δοθηκε απο τον Βυζαντινο αυτ/ρα ΧΩΡΙΣ να ανακαλεστει ΠΟΤΕ.  :nea:
Ετσι λοιπον , μεχρι σημερα ο Βασιλιας Χουαν Καρλος φερει τον εθιμοτυπικο αυτο τιτλο  :pardon:
Στα 85 χρονια κυριαρχιας των Καταλανων στην Ελλαδα, οι ελληνες γνωρισαν πρωτοφανεις αγριοτητες που εμειναν μεσα απο την λαικη παραδοση
στην ιστορια, ως η πιο αιματοβαμενη περιοδος του Βυζαντιου
Η ανάμνηση της έλευσης και της παραμονής των Καταλανών στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια γενικότερα αφησε τα ιχνη της σε τραγούδια και τοπικές εκφράσεις την εντύπωση που έκανε στους κατακτημένους η αγριότητα των κατακτητών.
Στην Βουλγαρία η λέξη Καταλάνος, Katalanski (?), αποτελεί βρισιά.
Στην Θράκη, σύμφωνα με τον Φρανθίσκο Μονκάδα, υπήρχε η βρισιά «Η εκδίκηση των Καταλανών να σε εύρει»!!! 😡
Στην Θεσσαλία σύμφωνα με τον Νικόλαο Ι. Γιαννόπουλο στην «Iστορία της Θεσσαλίας» κατά το 1905 το όνομα του Καταλάνου προφερόταν μετά τρόμου, σημαίνον τον δύστροπο και απειθή..». O Setton αναφέρει επίσης ότι «In Thessaly at the time of the last Century, you are a Catalan was an insult», {στη Θεσσαλια μεχρι τον προηγουμενο αιωνα το να σε χαρακτηρισουν » Καταλανος» , ηταν προσβολη}
Στην Αττική αναφέρει ο Rubió i LLuch, τον 19ο αιώνα οι «γριές της Αττικής» χρησιμοποιούσαν την έκφραση «Και τι διάβολο Καταλάνος».  Αναφέρεται και ένα τραγούδι που τραγουδούσαν τα παιδιά, σε δύο ομάδες, με τα ακόλουθα λόγια:
» Φράγκο, Βαράγγο, Πίτσι, Καταλάγκο
νίβεσαι, χτενίζεσαι με σκατά αλείβεσαι»
Το γεγονός της βρωμιάς των Καταλανών φαίνεται ότι είχε εντυπωσιάσει τους κατοίκους γιατί αναφέρεται και σε τραγούδια άλλων περιοχών: στην Υπάτη έλεγαν: «Ο Ρωμηός νιβόταν κι ο Καταλανός σκατά αλειβόταν». Πράγματι οι Καταλάνοι για να διατηρήσουν τα δέρματα με τα οποία ήσαν ντυμένοι τα περνούσαν με (μαύρο απο την πολυκαιρία) χοιρινό λίπος που βρωμουσε απαισια.
Στο όρος Παρνασσός υπήρχε επίσης η έκφραση (1931): «από τους Τούρκους έφευγε, στους Καταλάνους πήγαινε»
Στην Εύβοια κατά τον Επαμεινώνδα Σταματιάδη στο τέλος του 19ου αιώνα υπήρχε η έκφραση: «αυτό ούτε οι Καταλάνοι το κάνουν». Το Ιστορικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών αναφέρει επίσης (το 1947) ότι στην Εύβοια η λέξη Καταλάνος αποτελεί βρισιά.
Στην Άνδρο , το όνομα Καταλάνος » δηλοί τον πονηρόν και σκληρόν και προς τα κακουργήματα ρέποντα».
Υπαρχει και  στο  παραδοσιακο τραγούδι «της Απαρνημένης»:
«…αν βουληθείς να μ’αρνηθείς και να με λησμονήσεις, να πέσεις σε Φράγκικα σπαθιά, σε Καταλάνου χέρια»
ή η απειλή «Να σε δω στο σπαθί του Καταλάνου». Ένα νανούρισμα της Υπάτης τελειώνει με τα λόγια «.. να βαρέσω τη Φραγκιά και τους Βαράγγους, τα σκυλιά τους Καταλάνους».

Μεχρι την Κρήτη ειχε φταση η φημη τους, σε μια μαντινάδα ακουμε: «Σε τούρκικα σπαθιά βρεθείς , σε Καταλάνου χέρια, τα κριάτα σου να κόφτουσι με δίστομα μαχαίρια.

Μας κληροδοτησαν συν τοια αλλοις , με με αρκετες λεξεις που υιοθετισαμε {μην χασουμε εμεις παλι} παραυτα.
Πχ. τροχος= ροδα απο το ισπανικο ρημα rodar= κυλαω
ομου, μαζι= παρεα απο το ισπ.pareja = ζευγαρι
προμαμμη= γιαγια  απο το καταλανικο  yaya
και πολλες αλλες οπως μουρμουρα=γκρινια, πασατεμπος, αβαρια=ζημια κλπ    😡

Στην Εύβοια κατά τον Επαμεινώνδα Σταματιάδη στο τέλος του 19ου αιώνα υπήρχε η έκφραση: «αυτό ούτε οι Καταλάνοι το κάνουν». Το Ιστορικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών αναφέρει επίσης (το 1947) ότι στην Εύβοια η λέξη Καταλάνος αποτελεί βρισιά.

Παράθεση

Στην Άνδρο , το όνομα Καταλάνος » δηλοί τον πονηρόν και σκληρόν και προς τα κακουργήματα ρέποντα»

Παράθεση

Υπαρχει και  στο  παραδοσιακο τραγούδι «της Απαρνημένης»:
«…αν βουληθείς να μ’αρνηθείς και να με λησμονήσεις, να πέσεις σε Φράγκικα σπαθιά, σε Καταλάνου χέρια»

Παράθεση

ή η απειλή «Να σε δω στο σπαθί του Καταλάνου». Ένα νανούρισμα της Υπάτης τελειώνει με τα λόγια «.. να βαρέσω τη Φραγκιά και τους Βαράγγους, τα σκυλιά τους Καταλάνους».

Παράθεση

Μεχρι την Κρήτη ειχε φταση η φημη τους, σε μια μαντινάδα ακουμε: «Σε τούρκικα σπαθιά βρεθείς , σε Καταλάνου χέρια, τα κριάτα σου να κόφτουσι με δίστομα μαχαίρια.

dk:

http://original-fippak.blogspot.gr/2014/08/blog-post.html?spref=fb

ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 1 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2014

Έλληνες δωσίλογοι και φιλοναζιστές. Λίστα ατόμων και οργανώσεων

Παραθέτουμε μια λίστα με Έλληνες δοσίλογους, γερμανόφιλους και φιλοναζιστές που έδρασαν στην περίοδο της κατοχής. Για να μπορέσουμε να τη φτιάξουμε, χρειαστήκαμε αρκετό χρόνο και ψάξαμε σε διάφορα ιστορικά βιβλία, ώστε να διασταυρώσουμε τις πληροφορίες που συγκεντρώσαμε. Η συγκεκριμένη λίστα δωσιλόγων αποτελείται από άτομα και από οργανώσεις. Δεν είναι πλήρης και δεν θα μπορούσε να είναι. Είναι όμως ενδεικτική και είναι η μεγαλύτερη λίστα που θα μπορούσατε να βρείτε. Είναι σχεδόν απίθανο να βρείτε άλλη σε κάποιο βιβλίο ή στο internet, που να περιλαμβάνει τόσα πολλά ονόματα και τόσες πολλές πληροφορίες. Επικεντρώσαμε την προσοχή μας κυρίως σε άτομα που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές σε στρατιωτικό και σε πολιτικό επίπεδο. Δεν δώσαμε μεγάλη έμφαση στους οικονομικούς δωσίλογους.

Στη Μακεδονία έδρασαν οι εξής:

Διονύσιος Αγάθος (1885-1956) (Ναζιστής αξιωματικός που γεννήθηκε στη Κέρκυρα, αλλά ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι του 1944 ανέλαβε την ηγεσία του ναζιστικού κόμματος Μακεδονίας-Θράκης. Ήταν παντρεμένος με μια Βουλγάρα και είχε αναπτύξει στενές σχέσεις τόσο με τις γερμανικές αρχές κατοχής όσο και με τις βουλγαρικές. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, παρέδιδε με προθυμία σε καθημερινή βάση δελτία πληροφοριών στο Στρατιωτικό Διοικητή Θεσσαλονίκης και συμμετείχε σε ομάδα αντικατασκοπείας των Γερμανών, συνεργαζόμενος με τον Πούλο, τον ταγματάρχη Γεώργιο Ζαρταλούδη και τον Εμμανουήλ Γαρουφαλή. Μάλιστα είχε δικό του γραφείο στο Αρχηγείο της (γερμανικής) Μυστικής Αστυνομίας Στρατού (Geheime Feldpolizei), που βρισκόταν στην οδό Τσιμισκή 72. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στον Αγάθο πιστώθηκε από την Υπηρεσία Διαχειρίσεως Ισραηλιτικών Περιουσιών ένα γαλακτοπωλείο του Αλμπέρτο Σαρφατή στην οδό Βασιλέως Ηρακλείου 8, που ο Άγαθος το μετέτρεψε σε πολυτελέστατο γαλακτοπωλείο – ζαχαροπλαστείο και έγινε στέκι των Γερμανών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Το κατάστημα αυτό εξοπλίστηκε με αντικείμενα αξίας 4.400.900 δραχμών που αφαιρέθηκαν από το κατάστημα του Μπενρουμπή στην οδό Καποδιστρίου. Το Μάιο του 1945 κατέφυγε στην Ελβετία και παρουσιάστηκε στην ελληνική πρεσβεία στη Βέρνη, αποκρύπτοντας το αληθινό του όνομα. Συνελήφθη από τις ελβετικές αρχές. Τον Αύγουστο του 1947 καταδικάστηκε από την ελληνική δικαιοσύνη ερήμην σε ισόβια. Το Σεπτέμβριο του 1947 οδηγήθηκε στις φυλακές Επταπυργίου. Το Νοέμβριο του 1947 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 12 ετών (γλυτώνοντας τα ισόβια) και δήμευση της μισής περιουσίας του. Στις 3 Νοεμβρίου 1956 πέθανε στο σπίτι του από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 71 ετών.)

Εμμανουήλ Βασιλείου (Μέλος της ΠΑΟ. Γνωστός και ως «καπετάν Μανώλης». Τον Ιούλιο του 1946 καταδικάστηκε σε θάνατο και διατάχτηκε η δήμευση της μισής περιουσίας του. Μεταφέρθηκε στις φυλακές Κέρκυρας. Τον Ιούλιο του 1951 έμαθε για την έκδοση του βασιλικού διατάγματος της 4ης Ιουνίου 1951, σύμφωνα με το οποίο η ποινή του μετατράπηκε σε κάθειρξη 12 ετών. Μεταφέρθηκε στις αγροτικές φυλακές Κασσάνδρας.)

Ιωάννης Βελισσαρίδης (μέλος του τάγματος του ναζιστή Πούλου και άτομο της εμπιστοσύνης του. Είχε ποντιακή καταγωγή και ήταν παλιό μέλος της ΕΟΝ και έφεδρος Υπίλαρχος. Τα εγκλήματά του προκάλεσαν την απέχθεια του πληθυσμού της Μακεδονίας. Συμμετείχε ενεργά στην πυρπόληση και λεηλασία του χωριού Λέχοβο Φλώρινας. Το Μάιο του 1944, καθώς επέστρεφε στην Καλαμαριά, βρήκε να τον περιμένουν ορισμένα μέλη της οργάνωσης Ο.Π.Λ.Α.,  τα οποία τον εκτέλεσαν. Για να εκδικηθούν για το θάνατό του, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 10 άτομα.)

Αντώνιος Βήχος (Αρχηγός της δωσιλογικής οργάνωσης ΠΟΕΤ. Ήταν μεταλλλειολόγος και γεννημένος στην Κερατέα Αττικής. Στις 1 Φεβρουαρίου 1944, ο Βήχος ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη την οργάνωση ΠΟΕΤ με έμβλημα το δικέφαλο αετό και παρέλαβε οπλισμό από τις γερμανικές αποθήκες. Προηγουμένως είχε εξασφαλίσει την έγκριση του Γερμανού ταγματάρχη Alfred Grun. Τον Οκτώβριο του 1947 παρουσιάστηκε στην Εισαγγελία Αθηνών. Η δίκη του ορίστηκε για τις 6 Απριλίου 1948. Ο ίδιος απουσίασε από αυτήν. Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο, δήμευση όλης της περιουσίας του και ισόβια στέρηση των δικαιωμάτων του. Ο Ειδικός Επίτροπος ζήτησε από το Τμήμα Γενικής Ασφάλειας Αθηνών να φροντίσει για την εκτέλεση της απόφασης. Τελικά η αστυνομία δεν συνέλαβε ποτέ τον Βήχο. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1948.)

Βούζιος Γεώργιος (ταγματάρχης και υπαρχηγός της οργάνωσης ΠΟΕΤ)

Εμμανουήλ Γαρουφαλής (απόστρατος Σμηναγός που δραστηριοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη ως μέλος του τάγματος του ναζιστή Πούλου, την περίοδο της κατοχής. Κατέδωσε στους Γερμανούς διάφορους συναδέλφους του αξιωματικούς που προσπαθούσαν να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή. Οι Γερμανοί τον αντάμειψαν προσφέροντάς του μια θέση στην υπηρεσία της αντικατασκοπίας. Όταν είδε ότι το τέλος του πολέμου πλησίαζε, κατέφυγε στη Γερμανία, μαζί με την ερωμένη του Παγώνα, υπηρέτρια του Γ. Πούλου.)

Ξενοφών «Φον» Γιοσμάς (γνωστός βασιλόφρων, γερμανόφιλος και δωσίλογος. Κατά την κατοχή εγκατέλειψε την Πιερία και κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου κατατάχθηκε στην οργάνωση του Πούλου, αναλαμβάνοντας το λόχο προπαγάνδας. Το φθινόπωρο του 1944 ακολούθησε τους Γερμανούς και τον Πούλο κατά την υποχώρησή τους. Συνεργάστηκε με τον ναζιστή Τσιρονίκο στη Βιέννη. Το 1945 η ελληνική δικαιοσύνη τον καταδίκασε ερήμην σε θάνατο. Τον Ιούνιο του 1947 ήρθε στην Ελλάδα. Όχι μόνο δεν εκτελέστηκε, αλλά σύντομα αποφυλακίστηκε χάρη στο βασιλιά Παύλο που του απένειμε χάρη. Το 1952 βγήκε από τη φυλακή και αργότερα έγινε σχολικός έφορος στην Άνω Τούμπα Θεσσαλονίκης και εκδότης εφημερίδας. Πέθανε το 1975, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο γιος του, Αλέξανδρος Γιοσμάς, ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΛΑ.Ο.Σ. του Καρατζαφέρη.)

Γεώργιος Γκαρίπης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)

Κωνσταντίνος Γούλας (δικηγόρος από τη Θεσσαλονίκη και ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης ΕΕΕ)

Κύρος Γραμματικόπουλος (Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα και εγκαταστάθηκε στη Δράμα και αργότερα στη Θεσσαλονίκη. Έγινε μέλος του ναζιστικού κόμματος του Γεωργίου Σπυρίδη και κατατάχθηκε εθελοντής στη Βέρμαχτ. Πολέμησε σε διάφορες μάχες. Το 1943 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και άρχισε να εργάζεται για λογαριασμό της γερμανικής Μυστικής Αστυνομίας. Φορούσε γερμανική στολή, συμμετείχε σε εφόδους σε σπίτια, σε συλλήψεις και δολοφονίες. Την ίδια χρονιά, μέσα από ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στη ναζιστική εφημερίδα «Νέα Ευρώπη» εξέφρασε το θαυμασμό του για τη Γερμανία. Την επόμενη χρονία εντάχθηκε στην ομάδα του Φριτς Σούμπερτ και πήρε μέρος σε επιχειρήσεις στην περιοχή των Γιαννιτσών. Συμμετείχε στη δολοφονία 14 ανθρώπων στο Ελευθεροχώρι και στην καταστροφή πολλών σπιτιών. Στις 14-9-1944 συμμετείχε στη δολοφονία περισσότερων από 100 κατοίκων των Γιαννιτσών. Βλέποντας ότι έρχεται το τέλος της κατοχής, κατέφυγε στη Γερμανία. Το 1945 το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Θεσσαλονίκης τον καταδίκασε ερήμην 5 φορές σε θάνατο. Ενώ συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Σάλτσμπουργκ, δεν εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Αφέθηκε ελεύθερος και πήγε να ζήσει στις ΗΠΑ. Πιθανόν ούτε ο ίδιος δεν είχε φανταστεί πόσο εύκολα θα ξέφευγε από την ελληνική δικαιοσύνη.)

Αντώνιος Δάγκουλας (Μικρασιάτης πρόσφυγας που κατοικούσε στα Γρεβενά και υποστήριζε τη βενιζελική παράταξη. Στην κατοχή προσχώρησε στον ΕΛΑΣ. Ήρθε σε ρήξη με την οργάνωση, αποχώρησε και εντάχθηκε στο γερμανόφιλο στρατόπεδο. Αυτός και οι άνδρες του τέθηκαν με προθυμία υπό τις διαταγές του Γερμανού διοικητή της SD Γκρυν. Στρατολογήθηκαν περίπου 100 άτομα και εξοπλίστηκαν από τους Γερμανούς. Δημιούργησαν την «Εθνική Ελληνική Ασφάλεια Πόλεως Θεσσαλονίκης». Οι «Δαγκουλαίοι» εκπαιδεύτηκαν για 15 μέρες στο γήπεδο της ΧΑΝΘ και μετά προχώρησαν σε ένα όργιο εκτελέσεων. Παράλληλα φρόντιζαν και να πλουτίζουν αρπάζοντας διάφορα αντικείμενα από τα σπίτια των θυμάτων τους. Το 1944 κατάλαβε ότι δεν θα γλύτωνε εύκολα από τους αντιστασιακούς. Κρύφτηκε τραυματισμένος σε ένα σπίτι, προσποιούμενος ότι είναι ελασίτης, αλλά συνελήφθη από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Μεταφέρθηκε για νοσηλεία σε ένα νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου και απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1944.)

Βασίλειος Έξαρχος (καθηγητής Θεολογικής του ΑΠΘ. Αθηναίος ναζιστής που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς κατακτητές ως μεταφραστής και ως προπαγανδιστής. Δραστηριοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στη φιλοναζιστική οργάνωση ΕΕΕ. Τον Αύγουστο του 1944 κατέφυγε στην Αθήνα. Πέθανε το 1973.)

Γεώργιος Θεμελής (κατοχικός νομάρχης Πέλλας και μέλος της ΠΑΟ)

Ηλίας Θεοφάνους (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ. Εκτελέστηκε από αντάρτες του ΕΛΑΣ το Δεκέμβριο του 1944.)

Ιωάννης Θεοχαρίδης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ. Αυτοκτόνησε το Δεκέμβριο του 1944.)

Θεόδωρος Θωμαΐδης (στέλεχος της ΠΑΟ και κατοχικός Νομάρχης Κιλκίς)

Κυριάκος Ιωαννίδης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)

Λεωνίδας Ιωαννίδης (στέλεχος του ΕΕΣ)

Πέτρος Ιωαννίδης (υπαρχηγός της ΠΟΕΤ. Το 1948 καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια, αλλά κυκλοφορούσε ελεύθερος μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 ! Το Σεπτέμβριο του 1961 οδηγήθηκε στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης. Πέθανε το Δεκέμβριο του 1962 σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.)

Γεώργιος Καζάνας (γερμανόφιλος διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας. Κατέφυγε αεροπορικώς στη Βιέννη.)

Απόστολος Καρταλάκης (ήταν μέλος της ομάδας του Πούλου και καταγόταν από τον Φιλώτα της Φλώρινας. Διέπραξε πολλές δολοφονίες. Κατέφυγε στην Αυστρία. Το 1947 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο και δις σε ισόβια. Το καλοκαίρι του 1948 συνελήφθη από τις γαλλικές αρχές στο Klagenfurt της Αυστρίας. Άργησε να σταλεί στην Ελλάδα και να οδηγηθεί στη φυλακή του Επταπυργίου. Κατέθεσε αίτηση ανακοπής της απόφασης, αλλά το Δεκέμβριο του 1950 το Ειδικό Δικαστήριο τον καταδίκασε πάλι σε θάνατο και δις σε ισόβια. Το 1953 έστειλε υπόμνημα στη Φρειδερίκη. Ο γιατρός των φυλακών αποφάσισε ότι ο Καρταλάκης θα έπρεπε να σταλεί στο ψυχιατρείο. Τον Απρίλιο του 1953 ο Καρταλάκης στάλθηκε στο Δημόσιο Ψυχιατρείο. Η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε. Το 1956 ο Καρταλάκης μεταφέρθηκε στο Ψυχιατρικό Παράρτημα των Φυλακών Καλλιθέας και από τότε χάθηκαν τα ίχνη του.)

Φραγκίσκος Κολλάρας (στέλεχος του ΕΕΣ)

Κωνσταντίνος Κυλινδρέας (Την περίοδο της κατοχής ήταν πληροφοριοδότης της γερμανικής GFP. Το 1944 έφυγε από την Ελλάδα. Συνελήφθη από τους Ρώσους στη Βιέννη τον Απρίλιο του 1945, αλλά τους είπε ψεύτικο όνομα. Τον Ιούνιο του 1945 οδηγήθηκε στις φυλακές «Παύλου Μελά». Στις 17 Ιουλίου 1945 άρχισε η δίκη του. Καταδικάστηκε σε ισόβια. Ο Ειδικός Επίτροπος άσκησε αίτηση αναθεώρησης της δίκης. Στις 22 Οκτωβρίου 1946 ο Κυλινδρέας βρέθηκε ξανά μπροστά στο Ειδικό Δικαστήριο, το οποίο τον καταδίκασε σε ισόβια και ολική δήμευση της περιουσίας του. Με το βασιλικό διάταγμα της 12ης Σεπτεμβρίου 1952 η ποινή των ισοβίων δεσμών μετριάστηκε σε κάθειρξη 20 ετών. Στάθηκε εξαιρετικά τυχερός. Στις 2 Μαρτίου 1954 αποφυλακίστηκε, μετά την αναστολή εκτέλεσης του υπολοίπου της ποινής του.)

Νικόλαος Λεονταρίδης (μέλος του ΕΕΣ)

Παναγιώτης Μαλτέζος (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)

Θεόδωρος Μελεμενλής (αρχικά ήταν μέλος της φασιστικής μεταξικής ΕΟΝ και στη συνέχεια επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο του ναζισμού. Έγινε στενός συνεργάτης του ναζιστή Πούλου και υπασπιστής του. Το καλοκαίρι του 1944 δέχθηκε επίθεση από μέλος της ΟΠΛΑ, η οποία ήταν ένοπλη μυστική οργάνωση του ΚΚΕ, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο Γερμανικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 Ιουνίου 1944. Τα δύο του αδέλφια, Παναγιώτης και Ιωάννης, συνεργάστηκαν και αυτά με τον Πούλο.)

Παναγιώτης Μελεμενλής (αρχικά ήταν μέλος της ΕΟΝ και στη συνέχεια εντάχθηκε στην οργάνωση του ναζιστή Πούλου, όπως και τα αδέλφια του. Ωφελήθηκε από τις διώξεις εναντίον των Εβραίων, γιατί οι Γερμανοί χάρισαν διάφορα εβραϊκά καταστήματα στον ίδιο, αλλά και σε άλλους συνεργάτες του Πούλου. Όταν είδε ότι πλησίαζε το τέλος της κατοχής, κατέφυγε στη Γερμανία. Παρά τη δωσιλογική του δράση και τα εγκλήματα που διέπραξε, γλύτωσε τη θανατική καταδίκη. Παρότι καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων το 1947, πόνταρε πολλά στην αρμονική σχέση που διατηρούσε με την αστυνομία και με διοικητές διαφόρων Αστυνομικών Τμημάτων που διαβεβαίωναν γραπτώς για τα «πατριωτικά» του αισθήματα. Αποφάσισε να παρουσιαστεί στην ελληνική δικαιοσύνη πολλά χρόνια μετά το τέλος της κατοχής. Στις 26-6-1952 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 12 ετών. Όμως και πάλι τα κατάφερε και δεν χρειάστηκε να μείνει στη φυλακή μέχρι το 1964. Για την ακρίβεια δεν έμεινε ούτε δύο χρόνια ! Πέτυχε την αναστολή του υπολοίπου της ποινής του και αποφυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 1954.)

Ιωάννης Μελεμενλής (αδελφός του Θεόδωρου και του Παναγιώτη Μενεμενλή. Αρχικά ήταν μέλος της ΕΟΝ και στη συνέχεια εντάχθηκε στην οργάνωση του ναζιστή Πούλου, όπως και τα αδέλφια του. Παρά τη δωσιλογική του δράση και τα εγκλήματα που διέπραξε, γλύτωσε τη θανατική καταδίκη. Παρότι καταδικάστηκε ερήμην σε 3 φορές ισόβια κάθειρξη από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων το 1947, πόνταρε πολλά στην αρμονική σχέση που διατηρούσε με την αστυνομία και με διοικητές διαφόρων Αστυνομικών Τμημάτων που διαβεβαίωναν γραπτώς για τα «πατριωτικά» του αισθήματα. Αποφάσισε να παρουσιαστεί στην ελληνική δικαιοσύνη πολλά χρόνια μετά το τέλος της κατοχής. Στις 26-6-1952 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 12 ετών. Όμως και πάλι τα κατάφερε και δεν χρειάστηκε να μείνει στη φυλακή μέχρι το 1964. Για την ακρίβεια δεν έμεινε ούτε δύο χρόνια ! Πέτυχε την αναστολή του υπολοίπου της ποινής του και αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 1953.)

Γρηγόριος Παζιώνης (Γεννήθηκε στο Μελένικο της Βουλγαρίας το 1887. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Δράμα, έχοντας δυσάρεστες εμπειρίες από τη ζωή του στη Βουλγαρία. Το 1929 εκλέχτηκε Δήμαρχος Δράμας. Το 1935 έγινε Νομάρχης Χαλκιδικής, αλλά το 1936 παραιτήθηκε για να θέσει υποψηφιότητα για βουλευτής, χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί. Το 1938 διορίστηκε από τη δικτατορία του Μεταξά Νομάρχης Έβρου. Τον Αύγουστο του 1940 τέθηκε σε διαθεσιμότητα, με απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών. Την περίοδο της κατοχής διορίστηκε Επιθεωρητής των Υπηρεσιών Κοινωνικής Πρόνοιας με μηνιαίο μισθό 10.000 δραχμές (Σεπτέμβριος 1941). Επίσης, εντάχθηκε στο ναζιστικό κόμμα του Σπυρίδη και το Μάρτιο του 1942 έγινε υπαρχηγός. Πολλές φορές εκδήλωνε δημόσια τα χιτλερικά του αισθήματα και παράλληλα προέτρεπε τους Έλληνες εργάτες να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε να δουλέψουν στη Γερμανία. Στην πορεία ο Παζιώνης άρχισε να αποκτά και άλλες αρμοδιότητες. Του ανατέθηκε η Γενική Διεύθυνση Στεγάσεως. Σε αυτήν φρόντισε να τοποθετήσει το γιο του και τον αδερφό του. Στη συνέχεια έγινε αρχηγός του ναζιστικού κόμματος Μακεδονίας – Θράκης. Το 1944 κατέφυγε στην Αυστρία. Στη συνέχεια πέρασε στην Ελβετία (Μάιος 1945), ελπίζοντας ότι δεν θα τον αναγνωρίσει κανείς. Προσπάθησε να παραπλανήσει την ελληνική πρεσβεία στη Βέρνη, δηλώνοντας ψεύτικο όνομα. Ο Έλληνας πρέσβης όμως έδωσε εντολή να συλληφθεί. Το 1946 οδηγήθηκε στις φυλακές «Παύλου Μελά». Καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο τον Αύγουστο του 1947 σε φυλάκιση 2,5 ετών. Αποφυλακίστηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1948.)

Χρήστος Παπαβασιλείου (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)

Αριστείδης Παπαδόπουλος (Καταγόταν από την Ημαθία και ήταν φίλος του Νικολάου Ζωγράφου. Μετά την απελευθέρωση κατηγορήθηκε για δοσιλογισμό και για διάφορες συλλήψεις και δολοφονίες συμπατριωτών του. Φυλακίστηκε στις 24 Απριλίου 1945. Η δίκη του αναβλήθηκε δύο φορές. Έστειλε επιστολή στον Πρωθυπουργό, το Δαμασκηνό και διάφορους υπουργούς, ζητώντας τους να φροντίσουν για την απελευθέρωσή του. Στις 3 Οκτωβρίου 1946 απέδρασε από το Δημοτικό Νοσοκομείο, όπου είχε μεταφερθεί για νοσηλεία. Ο διοικητής της φρουράς του νοσοκομείου προτίμησε να ενημερώσει για την απόδραση τον Ειδικό Επίτροπο με 4 μέρες καθυστέρηση. Επέστρεψε ανενόχλητος στην ιδιαίτερη πατρίδα του και έφτιαξε μια παρακρατική ένοπλη ομάδα με έδρα τον Κολυνδρό. Σύντομα έγινε ομαδάρχης σε ένα τμήμα των ΜΑΔ. Το 1947 το Συμβούλιο Εφετών εξέδωσε παραπεμπτικό βούλευμα. Στις 6 Απριλίου 1948 κηρύχθηκε φυγόδικος. Το Νοέμβριο του 1948 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.)

Μιχάλης Παπαδόπουλος (Μιχάλαγας) (ιδρυτικό στέλεχος της οργάνωσης ΠΟΕΤ του Αντωνίου Βήχου. Ήταν ποντιακής καταγωγής και είχε βενιζελικές πολιτικές πεποιθήσεις. Το 1943 εντάχθηκε στην ΠΑΟ. Στη συνέχεια πήγε στη Θεσσαλονίκη και εντάχθηκε στην ΠΟΕΤ. Επίσης έγινε ηγετικό στέλεχος του ΕΕΣ, αναλαμβάνοντας τη θέση του διευθυντή οικονομικών της οργάνωσης στις 31-8-1944. Συνελήφθη στις 17-12-1944 στη Ζαρκαδόπετρα από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Δεν πέρασε από  δίκη και μετά από τη Συμφωνία της Βάρκιζας αφέθηκε ελεύθερος. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1946. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι αυτοπυροβολήθηκε κατά λάθος.)

Κυριάκος Παπαδόπουλος («Κισά Μπατζάκ», δηλαδή κοντοπόδαρος) (στέλεχος του ΕΕΣ και της ΠΑΟ. Ήταν Πόντιος και γεννήθηκε το 1884. Τραυματίστηκε το Νοέμβριο του 1944 στη μάχη του Κιλκίς και αυτοκτόνησε για να μην μπορέσουν να τον αιχμαλωτίσουν οι αντάρτες της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.)

Κωνσταντίνος Γ. Παπαδόπουλος (Γεωπόνος ποντιακής καταγωγής και έφεδρος αξιωματικός. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΕΣ και αργότερα βουλευτής. Συμμετείχε επίσης στην ΠΑΟ και στην ΠΟΕΤ. Απέφυγε να πολεμήσει στην πολύνεκρη μάχη του Κιλκίς το Νοέμβριο του 1944 εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Μετά την απελευθέρωση δικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων και υποστήριξε ότι ο αγώνας του ΕΕΣ ήταν «δίκαιος», καταφέρνοντας να γλυτώσει το ενδεχόμενο μιας καταδικαστικής απόφασης. Παράλληλα, προσπάθησε να αυτοπαρουσιαστεί ως «αντιστασιακός». Σύμφωνα με επιστολή που συνέταξε ο ταξίαρχος Αρχιμήδης Αργυρόπουλος το 1949, ο Κ. Παπαδόπουλος ήταν συνεργάτης των Γερμανών με πλούσια εγκληματική δράση, που διαγράφτηκε από την ΠΑΟ Θεσσαλονίκης εξαιτίας της αντεθνικής του δράσης, ενώ η επιστολή περιελάμβανε και αντίγραφο του πρωτοκόλλου συνεργασίας που είχε υπογράψει η ηγεσία του ΕΕΣ με τους Γερμανούς την περίοδο της κατοχής. Το 1945 ο Κ. Παπαδόπουλος επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και κατατάχθηκε στο 113ο Τάγμα Εθνοφυλακής. Το 1946 εκλέχτηκε βουλευτής Κοζάνης με το Λαϊκό Κόμμα. Στο επόμενο διάστημα, μέχρι το 1964, εκλεγόταν βουλευτής Κιλκίς με τον «Ελληνικό Συναγερμό» του Παπάγου και την ΕΡΕ του Καραμανλή. Για το δοσιλογικό του παρελθόν και τη συνεργασία του με τους Γερμανούς αντιμετώπισε σοβαρές κατηγορίες από πολιτικούς του κέντρου και της αριστεράς. Στις 13 Μαρτίου 1963, με την ιδιότητα του βουλευτή της ΕΡΕ, εκτόξευσε απειλές εναντίον της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), αντιμετωπίζοντας την άμεση αντίδραση των αριστερών βουλευτών που τον αποκάλεσαν χιτλερικό και προδότη. Επιτέθηκε και χτύπησε τον Αντώνη Μπριλλάκη της ΕΔΑ και στη συνέχεια δέχθηκε μπουνιά στο πρόσωπο από το Γρηγόρη Λαμπράκη της ΕΔΑ.)

Λάσκαρης Παπαναούμ (Καταγόταν από το Μοναστήρι της Σερβίας. Για ένα διάστημα ζούσε και δούλευε στο Αμβούργο, όπου παντρεύτηκε μια Γερμανίδα. Το 1934 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και ανέλαβε την αντιπροσωπεία μιας σερβικής εταιρείας ακατέργαστων δερμάτων. Το 1938 έγινε πράκτορας της Ειδικής Ασφάλειας. Τον καιρό που οι δυνάμεις του Άξονα είχαν σαν στόχο τους την κατάληψη της Ελλάδας, ο Παπαναούμ διοχέτευε πληροφορίες στους Γερμανούς για τα σχέδια της Θεσσαλονίκης, κάνοντας ευκολότερη την κατάληψή της από τον εχθρό. Τη μέρα που μπήκε ο γερμανικός στρατός στη Θεσσαλονίκη, αυτός ανέβηκε σε ένα γερμανικό τανκ και πανηγύριζε. Οι Γερμανοί τον τοποθέτησαν στην GFP, στην SD και στη διεύθυνση του μυστικού γραφείου προστασίας των κατοχικών στρατευμάτων. Κατάφερε να αποκτήσει όχι μόνο την εμπιστοσύνη των κατακτητών, αλλά και μεγάλα χρηματικά ποσά. Όταν δύο αστυνομικοί ανακάλυψαν μέσα στις αποθήκες του 8.000 οκάδες ελαιόλαδου, οι Γερμανοί αρνήθηκαν να του απαγγείλουν κατηγορίες για μαύρη αγορά και να κατασχέσουν το ελαιόλαδο. Σύντομα έδειξα τα ρατσιστικά αισθήματά του για τους Εβραίους, τους οποίους εκμεταλλεύτηκε στο μέγιστο βαθμό. Χάρη στις διώξεις εναντίον των Εβραίων, πέρασαν στα χέρια του διάφορες εβραϊκές επιχειρήσεις από τις οποίες κέρδισε χιλιάδες λίρες. Όταν είδε ότι οι Γερμανοί θα έφευγαν από την Ελλάδα, αποφάσισε να τους ακολουθήσει και αυτός, βρίσκοντας στη χώρα τους φιλόξενο έδαφος και μια νέα υπηκοότητα. Με αυτόν τον τρόπο μπόρεσε να ξεφύγει από την ελληνική δικαιοσύνη, η οποία τον καταδίκασε ερήμην το 1945 σε δύο φορές ισόβια. Έζησε στη Γερμανία μέχρι το 1971 που πέθανε και δεν εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα.)

Γεώργιος Πούλος (1889 – 1949) (απόστρατος αντιβασιλικός αξιωματικός, φανατικός γερμανόφιλος και χιτλερικός, με πλούσια εγκληματική δράση. Πάνω από τη δεξιά τσέπη του χιτωνίου του υπήρχε ο γερμανικός αετός με τη σβάστικα. Συνελήφθη στο Κίτσμπιχελ της Αυστρίας στις 19-5-1945 από τους Αμερικανούς. Στις 9 Απριλίου 1947 οδηγήθηκε στις στρατιωτικές φυλακές Επταπυργίου. Στις 22 Μαΐου 1947 άρχισε στο Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης η δίκη του Πούλου και των συνεργατών του. Στις 2-12-1947 άρχισε η δίκη του στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Εκτελέστηκε στις 11 Ιουνίου 1949.)

Νικόλαος Ραγκαβής (αντιστράτηγος και Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Ήταν παντρεμένος με Γερμανίδα και διατηρούσε αρκετά καλές σχέσεις με τις γερμανικές κατοχικές αρχές.)

Γεώργιος Σερεμέτης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)

Φριτς Σούμπερτ (Fritz Schubert) (1897 – 1947) (Αν και δεν ήταν Έλληνας, θεωρήσαμε καλό να αναφέρουμε λίγες πληροφορίες για αυτόν.) (Γερμανός υπαξιωματικός με πλούσια εγκληματική δράση στην Κρήτη και στη Μακεδονία. Το 1934 έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος Γερμανίας (NSDAP). Πρωτοεμφανίστηκε στην Κρήτη του καλοκαίρι του 1941. Εκτέλεσε πολλούς Έλληνες σε διάφορα χωριά του νησιού. Το Φεβρουάριο του 1944 στάλθηκε στη Μακεδονία, όπου συνέχισε το δολοφονικό του έργο. Ευθύνεται μεταξύ άλλων και για το Ολοκαύτωμα στο Χορτιάτη, όπου με τη βοήθεια και άλλων Γερμανών και Ελλήνων δωσιλόγων σκότωσε 149 κατοίκους. Ανάμεσά τους 109 γυναίκες και κορίτσια. Στα τέλη Οκτωβρίου του 1944 έφυγε μαζί με τα γερμανικά στρατεύματα που αποχωρούσαν από την Ελλάδα. Το Φεβρουάριο του 1945 έφθασε στη Βιέννη. Στις 4-5-1945 συνελήφθη από τους Αμερικανούς και τους είπε ψέματα ότι ήταν Έλληνας. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1945 στάλθηκε στην Ελλάδα και αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Στις 5 Αυγούστου 1947 το Δικαστήριο τον κήρυξε ένοχο και τον καταδίκασε 27 φορές σε θάνατο. Εκτελέστηκε στις 22 Οκτωβρίου 1947.)

Γεώργιος Σπυρίδης (1897 – 1950) (φανατικός ναζιστής, γεννημένος στην Κερασούντα και Αρχηγός για ένα διάστημα του Ναζιστικού Κόμματος Μακεδονίας – Θράκης. Με το κόμμα αυτό κατέβηκε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1932 και του Ιουνίου του 1935. Τον Απρίλιο του 1934 έστειλε ένα γράμμα στον Χίτλερ, με το οποίο του εξέφρασε τον απεριόριστο θαυμασμό του. Όταν τα βουλγαρικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ανατολική Μακεδονία, ο Σπυρίδης κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί προχώρησε σε ανασυγκρότηση του κόμματος το οποίο αρχικά στεγάστηκε δωρεάν στο ξενοδοχείο Άτλας στην οδό Εγνατία, κατόπιν εντολής των γερμανικών αρχών κατοχής και λίγο αργότερα σε οίκημα στην οδό Κομνηνών στο κέντρο της πόλης που αποτέλεσε και κατοικία του Σπυρίδη. Ο Σπυρίδης επισκεπτόταν συχνά το Νικόλαο Χερτούρα που ήταν Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Επισιτιστικών και Οικονομικών Αναγκών Μακεδονίας και του ζητούσε διάφορα τρόφιμα (αυγά, μέλι, φασόλια, κρέας, φρούτα, λάδι κ.α.) καθώς και άλλα είδη όπως τσιγάρα, σαπούνι και γραφική ύλη λέγοντας ότι προορίζονταν για άπορα μέλη και οπαδούς του κόμματος του. Στην πραγματικότητα τα περισσότερα τρόφιμα ο Σπυρίδης τα πούλησε σε διάφορα άτομα κρατώντας για τον εαυτό του τα κέρδη, ενώ ελάχιστα διανεμήθηκαν δωρεάν σε άπορα μέλη του κόμματος. Τα διάφορα είδη πωλούνταν στο ξενοδοχείο Άτλας όπου το λουτρό είχε μετατραπεί σε αποθήκη τροφίμων. Από τα τέλη του χειμώνα του 1942 μέχρι τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ο Σπυρίδης, είτε αυτοπροσώπως είτε μέσω ανθρώπων του επιτελείου του, έλαβε από τη Γενική Διεύθυνση Επισιτιστικών και Οικονομικών Αναγκών Μακεδονίας, διάφορα τρόφιμα και άλλα είδη για τα οποία κατέβαλε μόνο 100.000 δραχμές ενώ από τον έλεγχο που έγινε αργότερα, μετά την αποκάλυψη της δράσης του Σπυρίδη και του Χερτούρα, αποκαλύφτηκε ότι η αξία των πραγμάτων αυτών ξεπερνούσε τα 16.000.000 δραχμές. Έτσι ο Σπυρίδης κατάφερε να θησαυρίσει, αλλά η δράση του αποκαλύφθηκε στα τέλη του 1942 και συντάχθηκε σε βάρος του ποινική δικογραφία από τον αγορανομικό ανακριτή.  Στις 14-3-1943 το Δικαστήριο κήρυξε ένοχους τους κατηγορούμενους Σπυρίδη και Χερτούρα. Στο Σπυρίδη επέβαλε ποινή φυλάκισης πέντε ετών και χρηματικό πρόστιμο 10.000 δραχμών για παράβαση του νόμου περί μεσαζόντων και 40 χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 60.000 δραχμών για αισχροκέρδεια. Λίγο πριν την απελευθέρωση της Ελλάδας ο Σπυρίδης αποφυλακίστηκε και διέφυγε στη Γερμανία για να γλυτώσει τη σύλληψη του για δωσιλογισμό. Στις 23 Αυγούστου 1947 καταδικάστηκε ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων σε ισόβια. Το 1948 συνελήφθη στο Αμβούργο και παραπέμφθηκε σε δίκη ενώπιον αγγλικού δικαστηρίου για παράνομη εισαγωγή εμπορευμάτων και μαύρη αγορά. Αργότερα εκδόθηκε στην Ελλάδα. Προφυλακίστηκε στις Β’ Επανορθωτικές Φυλακές στις 19 Νοεμβρίου 1949. Κατέθεσε αίτηση ανακοπής της καταδικαστικής απόφασης. Τον Ιανουάριο του 1950 το δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση ανακοπής, εξαφάνισε την απόφαση των ισοβίων και τον καταδίκασε σε μόνο 2,5 χρόνια φυλάκιση. Πέθανε το Μάιο του 1950 από οξύ πνευμονικό οίδημα.)

Σπυρίδωνας Σπυρίδης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)

Απόστολος Τσαρουχίδης (ιδρυτικό μέλος της ΠΟΕΤ)

Νικόλαος Χερτούρας (δωσίλογος που καταγόταν από το Μοναστήρι και δραστηριοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Για ένα διάστημα ήταν διευθυντής του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης. Στα τέλη του 1941 έγινε Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Επισιτιστικών και Οικονομικών Αναγκών Μακεδονίας. Μετά από την εμπλοκή του σε σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε στα τέλη του 1942, οδηγήθηκε σε δίκη μαζί με τον Σπυρίδη. Στις 14 Μαρτίου 1943 το δικαστήριο επέβαλε στον Χερτούρα την ποινή του θανάτου για τη διάθεση τροφίμων στον Σπυρίδη και 15 χρόνια φυλάκιση και χρηματικό πρόστιμο 1.000.000 δραχμών για παράβαση καθήκοντος.)

Διάφοροι δωσίλογοι που έδρασαν εκτός Μακεδονίας

Αλέξανδρος Αγήνορας (Ο Αγήνωρ ήταν δοσίλογος που καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και έγινε αρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης Μπουντ. Στο τέλος κατέφυγε στη Βιέννη. Ο αστυνομικός διευθυντής Ν. Αρχιμανδρίτης κατέθεσε στο Ειδικό Δικαστήριο ότι ο Αγήνορας εκτελέστηκε στη Βόρεια Ελλάδα από αντάρτες του ΕΛΑΣ.)

Χαράλαμπος Αϊβαλιώτης (κατέφυγε στη Γερμανία)

Νίκος Αναγνωστόπουλος (ταγματασφαλίτης της Εύβοιας)

Δημήτρης Αναστασίου (μέλος της ΕΣΠΟ)

Αριστείδης Ανδρόνικος (1862 – 1952) (ναζιστής καθηγητής, γόνος αρχοντικής οικογένειας και μέλος της ΕΣΠΟ. Διετέλεσε διευθυντής στο Ελληνικό Προξενείο της Πετρούπολης. Έπειτα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και δραστηριοποιήθηκε στις φασιστικές οργανώσεις. Το 1944 κατέφυγε στην Αυστρία. Επέστρεψε στην Αθήνα και πέθανε στις 21 Νοεμβρίου 1952.)

Ελένη Βαρδακοπούλου (καταδικάστηκε από Δικαστήριο Δοσιλόγων σε ισόβια κάθειρξη, διότι έδρασε στην Πελοπόννησο ως πράκτορας των Γερμανών και κατέδωσε διάφορους Έλληνες πατριώτες.)

Ιωσήφ Βαρδινογιάννης (γιατρός, ο οποίος συνεργαζόταν με την Ειδική Ασφάλεια και τους Γερμανούς. Εκτελέστηκε από την οργάνωση ΟΠΛΑ του ΚΚΕ στις 22 Σεπτεμβρίου 1944.)

Νικόλαος Βελισσαρόπουλος (Αρχικά ήταν μέλος της μεταξικής ΕΟΝ και στη συνέχεια μέλος της ΕΣΠΟ. Κατέφυγε στη Γερμανία. Λίγο μετά την ήττα της Γερμανίας (1945), συνελήφθη από τους Αμερικανούς.)

Αλέξανδρος Βερνίκος (1916 – 1991) (Δικηγόρος, εφοπλιστής, βουλευτής και υπουργός. Μετά την απελευθέρωση συνελήφθη κατηγορούμενος για δωσιλογισμό. Στα μεταπολεμικά χρόνια ασχολήθηκε με την πολιτική. Το 1952 εκλέχτηκε βουλευτής με την ΕΠΕΚ. Το 1964 έγινε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου. Το 1965 έγινε υπουργός εμπορίου στην κυβέρνηση των αποστατών. Σύμφωνα με τον ιστορικό Δημοσθένη Κούκουνα, ο Βερνίκος ήταν οικονομικός δωσίλογος. Γιος του Αλέξανδρου Βερνίκου είναι ο εφοπλιστής και μέλος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Βερνίκος, ο οποίος έγινε υφυπουργός ναυτιλίας τον Ιούνιο του 2012, στην κυβέρνηση Σαμαρά.)

Γεώργιος Βλαβιανός (το Μάιο του 1941 ίδρυσε τη ναζιστική-δωσιλογική οργάνωση ΕΣΠΟ και έγινε αρχηγός της. Το Φεβρουάριο του 1942 παραιτήθηκε από την ηγεσία της οργάνωσης. Η κυβέρνηση Τσολάκογλου διόρισε το Βλαβιανό Πρόεδρο της κοινότητας Κηφισιάς.)

Ιωάννης Βουλπιώτης (1902 – 1999) (επιχειρηματίας, διευθυντικό στέλεχος της SIEMENS, θαυμαστής του Χίτλερ και συνεργάτης των Γερμανών στην κατοχή. Παντρεύτηκε την κόρη του Ζήμενς και ήταν αντιπρόσωπος του συγκροτήματος Siemens-AEG-Τελεφούνκεν στην Ελλάδα. Μετά την κατάληψη της Ελλάδα από τους Γερμανούς, ανέλαβε την ελληνική ραδιοφωνία (ΑΕΡΕ) και την ελληνική τηλεφωνία. Το 1944 οι εταιρείες του επιτάχθηκαν και ο ίδιος παραπέμφθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων το 1946. Φυσικά κατάφερε να απαλλαγεί, αλλά ο εισαγγελέας άσκησε έφεση κατά της απόφασης. Και πάλι κατάφερε να γλυτώσει, χαρούμενος που το δικαστήριο τον αθώωσε, «λόγω αμφιβολιών». Στην μεταπολεμική περίοδο το όνομά του ενεπλάκη σε σκάνδαλο που σχετιζόταν με το πολιτικό κόμμα του Παπάγου. Τον Οκτώβριο του 1955 καταδικάστηκε από το Τριμελές Πλημελειοδικείο Αθηνών σε φυλάκιση 18 μηνών, αλλά έμεινε στη φυλακή μόνο ένα έτος.)

Λεωνίδας Βρεττάκος (ιδρυτής του Τάγματος Ασφαλείας «Λεωνίδας» στη Λακωνία και βουλευτής)

Χρήστος Γερακίνης (υποδιοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Εύβοιας. Στα μεταπολεμική περίοδο πολιτεύτηκε με τη δεξιά παράταξη. Διετέλεσε υφυπουργός συγκοινωνιών της κυβέρνησης Παπάγου.)

Αλέξανδρος Γιάνναρος (είχε δική του φασιστική οργάνωση, αλλά μετά τη διάλυσή της προσχώρησε στο ναζιστικό κόμμα του Μερκούρη. Εξέδιδε δύο εφημερίδες.)

Κυριάκος Γραμματικόπουλος (κατέφυγε στη Γερμανία)

Παναγιώτης Δεμέστιχας (1885 – 1960) (αξιωματικός του στρατού, γεννημένος στη Λακωνία. Διετέλεσε υπουργός εσωτερικών στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Απεβίωσε στις 14 Νοεμβρίου 1960.)

Αλκιβιάδης Διαμαντής (1894 – 1948) (Γεννήθηκε στη Σαμαρίνα της Μακεδονίας. Ήταν ο δημιουργός της «Λεγεώνας των Βλάχων» και υποκινητής αυτονομιστικής κίνησης που αποσκοπούσε στη δημιουργία βλάχικου κράτους με την ονομασία «Πριγκιπάτο της Πίνδου» μέσα στο έδαφος της κατεχόμενης Ελλάδας. Έδρα της κυβέρνησής του σκόπευε να κάνει τη Λάρισα. Επινόησε για τον εαυτό του τον τίτλο του «Αρχηγού και εκπρόσωπου των Βλάχων της κάτω Βαλκανικής». Στη μεταπολεμική Ελλάδα καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Τον Ιούνιο του 1942 επέστρεψε στη Ρουμανία, βλέποντας την οριστική διάψευση των προσδοκιών του. Στη χώρα αυτή, συνελήφθη το 1948 από το κομμουνιστικό καθεστώς και εκτελέστηκε.)

Αρίστος Καμπάνης (1883 – 1956) (συγγραφέας που δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της γερμανικής προπαγάνδας. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με την ΑΕΡΕ, πρόδρομο της ΕΡΤ. Καταδικάστηκε στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων και το 1955 κλείστηκε στο Ψυχιατρείο.)

Αθανάσιος Καπνόπουλος (κατέφυγε στη Γερμανία)

Σίτσα Καραϊσκάκη (ναζίστρια συγγραφέας. Εκφωνούσε ομιλίες στο κατοχικό ραδιόφωνο υπέρ της ναζιστικής Γερμανίας. Το 1933 διορίστηκε σύμβουλος του γερμανικού υπουργείου προπαγάνδας. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, διορίστηκε στη γερμανική πρεσβεία της Αθήνας. Το 1944 εγκατέλειψε την Ελλάδα και διέφυγε στην Αυστρία. Καταδικάστηκε ερήμην δύο φορές σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων, αλλά αργότερα αμνηστεύτηκε. Εγκαταστάθηκε στην Ανατολική Γερμανία και παντρεύτηκε το βιομήχανο Μπάχμαν. Το 1963 επέστρεψε στην Ελλάδα. Πέθανε στο Παλαιό Φάληρο στις 30 Απριλίου 1987.)

Νικόλαος Καράμπελας (βουλευτής Λακωνίας, δικηγόρος και μέλος του Τάγματος Ασφαλείας Λακωνίας)

Γεώργιος Κεφαλάς (ναζιστής από τον Πειραιά που κατέφυγε στη Γερμανία το 1944. Πέρασε πολλά βράδια σε μια μπιραρία της Στουτγάρδης. Η φίλη του ήταν μια 18χρονη Γερμανίδα, μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας. Έχοντας ένα ποδήλατο και μια ψεύτικη ταυτότητα αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Κατάφερε να περάσει από έλεγχο των Αμερικανών προσποιούμενος ότι ήταν όμηρος των Γερμανών. Τον Ιούλιο του 1945 έφθασε στον Πειραιά και άρχισε να φοράει ένα περιβραχιόνιο του ΕΔΕΣ για να ξεγελάσει τους διώκτες του. Συνάντησε μια παλιά του γνώριμη που ήταν ερωμένη ενός πιλότου της Λουφτβάφε και εκείνη τον κατέδωσε στην Αστυνομία. Συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε το 1951 και συνεργάστηκε επαγγελματικά με έναν ομοϊδεάτη του, τον Ναπολέοντα Αντωνάδο. Μέχρι τα βαθιά γεράματά του το 2006 δήλωνε ναζιστής.)

Εγκον Κοντουμάς (Ελληνοκροάτης χημικός μηχανικός, ναζιστής, επιχειρηματίας, φίλος του Χίτλερ και ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης Μπουντ. Του είχε παραχωρηθεί με βασιλικό διάταγμα ένα μεταλλείο χαλκού στη Λακωνία. Πέρα από μέλος της Μπουντ, ο Κοντουμάς στην κατοχή ήταν και προμηθευτής του γερμανικού στρατού με ιματισμό και οικιακά είδη.)

Κώστας Κοτζιάς (1892 – 1951) (Διετέλεσε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, Πρόεδρος της ΕΠΟ, Πρόεδρος της ομάδας του Παναθηναϊκού (ΠΑΟ), υπουργός, βουλευτής και δήμαρχος Αθηναίων. Ήταν θαυμαστής του Χίτλερ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής έζησε στις ΗΠΑ. Το 1950 και το 1951 εκλέχτηκε βουλευτής.)

Νικόλαος Κουρκουλάκος (διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πάτρα. Το 1969 τοποθετήθηκε διευθυντής της Αγροτικής Τράπεζας, με απόφαση της χούντας.)

Ευάγγελος Κυριάκης (χιτλερικός δημοσιογράφος που ίδρυσε στην Αθήνα το φασιστικό εκδοτικό οίκο «Νέα Γενεά». Διατηρούσε καλές σχέσεις με τον Γκαίμπελς. Το 1944 κατέφυγε στη Γερμανία. Σκοτώθηκε το 1945 στους δρόμους του Βερολίνου από συμμαχικό βομβαρδισμό.)

Αλέξανδρος Λάμπου (αξιωματικός της χωροφυλακής και διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας. Το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων καταδίκασε τον Λάμπου τρεις φορές σε θάνατο για συνειδητή συνεργασία με τους κατακτητές και για κατάδοση διαφόρων Ελλήνων. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1946, ο Λάμπου βρισκόμενος στις φυλακές Καλλιθέας, επιτέθηκε στους δεσμοφύλακες με ένα σιδερολοστό. Μετά από την πράξη του αυτή, μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας.)

Φίλιππος Λεσχόπουλος (μέλος της δοσιλογικής οργάνωσης ΕΣΠΟ. Φυλακίστηκε στην Καλλιθέα.)

Τάκης Μακεδών (αρχηγός της δοσιλογικής οργάνωσης ΕΑΣΑΔ που έδρασε στη Θεσσαλία και πρώην υπαξιωματικός της Χωροφυλακής. Εκτελέστηκε από αντιστασιακούς της οργάνωσης του ΕΛΑΣ το χειμώνα του 1944.)

Μανώλης Μανωλέας (1900 – 1944) (Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεσσηνία. Υπήρξε μέλος και βουλευτής του ΚΚΕ, αλλά σταδιακά απαρνήθηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και υπέγραψε δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού. Συνελήφθη από τη δικτατορία του Μεταξά, αλλά λίγο καιρό αργότερα μετατράπηκε οικειοθελώς σε πράκτορα της Ασφάλειας της δικτατορίας. Η δικτατορία τον αποφυλάκισε το 1938. Στη συνέχεια ο Μανωλέας εντάχθηκε στην ΕΟΝ και αργότερα στη ναζιστική οργάνωση ΕΣΠΟ. Από το 1943 και μετά συνεργάστηκε με τις γερμανικές αρχές στο κατοχικό ραδιόφωνο και το Γραφείο Τύπου της γερμανικής πρεσβείας. Η δοσιλογική του δράση δεν έμεινε ατιμώρητη. Τον εκτέλεσε η οργάνωση ΟΠΛΑ του ΚΚΕ τον Ιανουάριο του 1944 στην Καλλιθέα. Δύο μέλη της ΟΠΛΑ έχοντας υποπολυβόλα Sten κρυμμένα μέσα στις καμπαρντίνες τους, ανέβηκαν σε ένα τραμ στην οδό Θησέως στην Καλλιθέα. Εντόπισαν και αιφνιδίασαν τον Μανωλέα, οδηγώντας τον έξω και πυροβολώντας τον.)

Νικόλαος Ματούσης (1899 – 1991) (βλαχόφωνος δικηγόρος που συνεργάστηκε με τον αυτονομιστή Αλκιβιάδη Διαμαντή στη «Λεγεώνα των Βλάχων». Σπούδασε στη Νομική και έγινε μέλος του ΚΚΕ, αλλά στην πορεία διαγράφτηκε από το κόμμα. Αργότερα εντάχθηκε στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας, αλλά διαγράφτηκε και από αυτό. Το 1941 συνάντησε στη Λάρισα τον Αλκιβιάδη Διαμαντή που επιδίωκε να ιδρύσει βλαχικό κράτος μέσα στο έδαφος της κατεχόμενης Ελλάδας. Φορούσε στολή Ιταλού αξιωματικού και εκδήλωνε το θαυμασμό του για το Γ’ Ράιχ. Το 1943 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στη ναζιστική οργάνωση «Πρωτοπόροι Νέας Ευρώπης». Έπειτα κατέφυγε στη Ρουμανία, όπου συνελήφθη το 1948 από το κομμουνιστικό καθεστώς και φυλακίστηκε. Παραδόθηκε από τη Ρουμανία που ήταν φυλακισμένος στις ελληνικές αρχές στις 13 Μαΐου 1964. Έμεινε στις φυλακές Αβέρωφ μέχρι τις 25 Ιουνίου 1964, οπότε αποφυλακίστηκε. Για το θέμα του δοσιλογισμού παραπέμφθηκε σε δίκη. Τα πράγματα εξελίχθηκαν ιδιαίτερα ευνοϊκά για αυτόν. Το δικαστήριο αποφάσισε παύση της ποινικής του δίωξης λόγω παραγραφής στις δύο κατηγορίες συνεργασίας με τον εχθρό, διατήρηση των αποφάσεων δήμευσης της περιουσίας του και αθώωση στις κατηγορίες ότι παρείχε πληροφορίες στον εχθρό. Αφέθηκε ελεύθερος. Αργότερα υποστήριξε τη χούντα. Πέθανε στη Λάρισα στις 11 Μαρτίου 1991.)

Μελέτιος (Ήταν Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως και τον Απρίλιο του 1941 έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον Χίτλερ για να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.)

Γεώργιος Μιχαλολιάκος (ταγματασφαλίτης στη Λακωνία και πατέρας του ηγέτη της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου)

Χρήστος Μπαρδόπουλος (ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης «Ένωσις Φίλων Χίτλερ» και συνεργάτης της γερμανικής SD. Το 1944 κατέφυγε στη Γερμανία. Καταδικάστηκε από την ελληνική δικαιοσύνη σε ισόβια, αλλά έμεινε στη φυλακή μόνο 3 χρόνια. Πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στην Αθήνα.)

Νικόλαος Μπουραντάς (διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας και συνεργάτης των κατοχικών αρχών)

Θωμάς Μπουρτζάλας (πρώην χωροφύλακας και σωματοφύλακας ενός υπουργού του Λαϊκού Κόμματος. Καταγόταν από το Αγρίνιο. Πήγε εθελοντικά στη μάχη του Στάλινγκραντ και πολέμησε στο πλευρό των Γερμανών. Γλύτωσε το θάνατο και απέφυγε την αιχμαλωσία. Επέστρεψε στην κατεχόμενη Ελλάδα και έγινε ανθυπομοίραρχος στη γερμανική αστυνομία GFP. Αργότερα καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Έμεινε δέκα χρόνια στη φυλακή.)

Πολύκαρπος Νταλιάνης (χωροφύλακας που κατέδωσε μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ στους Γερμανούς. Η προδοσία δεν έμεινε ατιμώρητη. Στις 17 Δεκεμβρίου 1942 ο Νταλιάνης βρέθηκε σε ένα υπόγειο όπου συνάντησε διάφορα μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης «Όμηρος». Αφού ομολόγησε ότι είναι καταδότης, οι αντιστασιακοί τον σκότωσαν χτυπώντας το κεφάλι του με ένα σφυρί.)

Βασίλειος Ντερτιλής (υποστράτηγος και διοικητής των ταγματασφαλιτών της Αθήνας.)

Ξηροτύρης (δικηγόρος από τη Λαμία και μέλος της ναζιστικής οργάνωσης ΟΕΔΕ. Όταν είδε ότι πλησίαζε η ήττα της Γερμανίας, αποφάσισε να αλλάξει στρατόπεδο για να σώσει το τομάρι του. Εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Σένα χωριό συναντήθηκε τυχαία με τον αρχικαπετάνιο του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη. Ο Άρης Βελουχιώτης γνωρίζοντας την προδοτική του δράση, άρχισε νευριασμένος να τον ρωτάει πώς έφθασε εκεί. Κλότσησε τον Ξηροτύρη στην κοιλιά, τράβηξε το περίστροφο και τον σκότωσε με δύο σφαίρες στο κεφάλι.)

Παντελόγλου (αρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης ΟΕΔΕ. Δολοφονήθηκε στα Δεκεμβριανά του 1944.)

Απόστολος Παπαγεωργίου (συνταγματάρχης , ο οποίος αρχικά ήταν μέλος του ΕΔΕΣ, αλλά στην πορεία έγινε συνεργάτης των Γερμανών. Στην κατοχή διορίστηκε αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος.)

Χαράλαμπος Παπαθανασόπουλος (συνταγματάρχης , ο οποίος αρχικά ήταν μέλος του ΕΔΕΣ, αλλά στην πορεία έγινε συνεργάτης των Γερμανών. Συγκεκριμένα έγινε διοικητής ενός Τάγματος Ασφαλείας στην Εύβοια.)

Ταγματάρχης Δημήτριος Παπαγιαννάκης (στην Κρήτη)

Διονύσιος Παπαδόγκωνας (1888-1944) (βασιλόφρων συνταγματάρχης, γεννημένος στο Πεταλίδι Μεσσηνίας. Ήταν διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου. Σκοτώθηκε στα Δεκεμβριανά του 1944. Γιος του είναι ο πολιτικός Αλέξανδρος Παπαδόγκωνας, που διετέλεσε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας το 1974-1977 και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.)

Παπαθανασόπουλος (διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Εύβοιας)

Μιχαήλ Παπαστρατηγάκης (εκδότης της «Νέας Ευρώπης»)

Σταύρος Πέτροβας (συνεργάτης των Γερμανών στην Πελοπόννησο. Στις εκλογές του 1956 ήταν υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης με το κόμμα του Μαρκεζίνη, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί γιατί συγκέντρωσε 92 ψήφους.)

Ιωάννης Πλυτζανόπουλος (Συνταγματάρχης. Γνωστός ταγματασφαλίτης και διοικητής του 1ου Συντάγματος Ευζώνων Αθηνών.)

Βασίλης Σκανδάλης (ηγετικό στέλεχος της ρατσιστικής οργάνωσης ΕΕΕ. Ο 29χρονος ακροδεξιός δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1944 από μέλη της Ο.Π.Λ.Α. στην περιοχή του Ρέντη. Η εντυπωσιακή αυτή ενέργεια της Ο.Π.Λ.Α. κατατρόμαξε τα υπόλοιπα στελέχη της ΕΕΕ, γιατί έγινε μέσα στα τοπικά γραφεία της ΕΕΕ που φυλάσσονταν από πέντε ένοπλους χίτες.)

Κώστας Σκανδάλης (έκανε ναζιστική προπαγάνδα μέσα από ραδιοφωνικές εκπομπές. Σκοτώθηκε στο Βερολίνο στις 3 Φεβρουαρίου 1945 από αεροπορικό βομβαρδισμό.)

Νικόλαος Στεργιάδης (δωσίλογος που διέφυγε στο εξωτερικό. Εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1949.)

Σπύρος Στεροδήμος (Το Φεβρουάριο του 1942 έγινε αρχηγός της ΕΣΠΟ. Σκοτώθηκε το Σεπτέμβριο του 1942 όταν η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ ανατίναξε το κτίριο της ΕΣΠΟ.)

Παναγιώτης Στούπας (διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας του Μελιγαλά. Αυτοκτόνησε κατά την πολιορκία της Πύλου από αντάρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.)

Θεόδωρος Τουρκοβασίλης (βουλευτής Αρκαδίας. Στην κατοχή διορίστηκε από τη δωσιλογική κυβέρνηση Ράλλη διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδος)

Γεώργιος Τριαντόπουλος (μέλος της ΕΣΠΟ)

Κωνσταντίνος Τσίμπας (καταγόταν από την Κεφαλονιά, αλλά έμενε στην Αθήνα. Υπηρέτησε στο Βρετανικό Στρατό και έκανε πολλά ταξίδια. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Αγγελική Κοτσάλη. Την περίοδο της κατοχής είχε μια θέση στη γερμανική GFP και ήταν συνεργάτης του υπολοχαγού Σμιτ. Εκπαιδεύτηκε από μια γερμανική υπηρεσία στη ρωσική γλώσσα και σε τακτικές ανορθόδοξου πολέμου. Το 1944 αναχώρησε για τη Γερμανία. Τον Απρίλιο του 1945 συνελήφθη από Αμερικανούς στρατιώτες, οι οποίοι αποφάσισαν να του κατασχέσουν τα 145.000 δολάρια που είχε μαζί του. Το Μάρτιο του 1946 μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Στάλθηκε στις φυλακές της Καλλιθέας, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1950 απελευθερώθηκε. )

Μιχάλης Τυρίμος (1908 – 1945) (Γεννήθηκε στη Λέσβο. Το 1926 εντάχθηκε στο ΚΚΕ και το 1936 εκλέχτηκε βουλευτής του ΚΚΕ. Όμως το 1939 υπέγραψε δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού και μετατράπηκε οικειοθελώς σε πράκτορα της μεταξικής δικτατορίας και συνεργάτη του Μανιαδάκη. Το καλοκαίρι του 1941 έγινε υπαρχηγός στο ναζιστικό κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη. Την τελευταία περίοδο της κατοχής, ο Τυρίμος κατηγορήθηκε μαζί με τον Γιάνναρο για την «απογύμνωσιν» της Εφορίας Υλικού Πολέμου και για ύποπτες συναλλαγές με μαυραγορίτες. Το 1944 συμμετείχε στη συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας της Εύβοιας. Αμέσως μετά την απελευθέρωση συνελήφθη από αντιστασιακούς του ΕΛΑΣ. Τον Ιανουάριο του 1945 εκτελέστηκε από την οργάνωση ΟΠΛΑ ως δοσίλογος.)

Σεβαστιανός Φουλίδης (Έλληνας ποντιακής καταγωγής, στέλεχος της γερμανικής μεραρχίας Brandenburg και πράκτορας της γερμανικής αντικατασκοπείας από το 1938. Τον Αύγουστο του 1941 αναχώρησε για τη Ρωσία, για να συλλέξει πληροφορίες για τα ρωσικά στρατεύματα και να τις δώσει στους Γερμανούς. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το τι απέγινε τελικά. Κάποιοι αναφέρουν ότι εντοπίστηκε από μια ρωσική περίπολο το Δεκέμβριο του 1943 και σκοτώθηκε. Σύμφωνα όμως με όσα αναφέρει ο ιστορικός Δημοσθένης Κούκουνας στη σελ. 113 του βιβλίου του με τίτλο «Ιστορία της κατοχής (Τόμος 5)», ο Φουλίδης δεν είχε κάποιο ηρωικό θάνατο, αλλά ήταν εγκατεστημένος στο Βέλγιο μετά το τέλος του πολέμου.)

Ρεγγίνα ή Χριστίνα Χρηστάκη (Καταδικάστηκε από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Πειραιά σε θάνατο διότι κατέδιδε συμπατριώτες της στους Γερμανούς.)

Διάφορες δωσιλογικές οργανώσεις

ΕΕΕ (παλιά ρατσιστική οργάνωση που ανασυστάθηκε στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1941 με τη συγκατάθεση των Γερμανών. Ηγετικά στελέχη της ήταν ο δικηγόρος Κωνσταντίνος Γούλας από τη Θεσσαλονίκη, ο συνταγματάρχης Γρηγοράκης, ο Ι. Κοσμίδης, ο Βασίλης Σκανδάλης, ο Κώστας Σκανδάλης και ο Γεώργιος Αρβανιτάκης. Σταδιακά επέκτειναν τη δράση τους και στην περιοχή της Θεσσαλίας. Τον Αύγουστο του 1944 υπέστησαν ισχυρό πλήγμα όταν η οργάνωση ΟΠΛΑ εκτέλεσε το Βασίλη Σκανδάλη στα γραφεία της ΕΕΕ στου Ρέντη.)

ΕΕΣ («Εθνικός Ελληνικός Στρατός») (Ο ΕΕΣ ήταν ένοπλη δοσιλογική οργάνωση που έδρασε στην κατεχόμενη Μακεδονία. Την ηγεσία του ΕΕΣ αποτελούσαν οι εξής : Κυριάκος Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος και Μιχαήλ Παπαδόπουλος. Το 1950 ο αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Βεντήρης ασχολήθηκε με τη διερεύνηση της κατοχικής δράσης του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου, μετά από επιστολή που έστειλε ο ταξίαρχος Αργυρόπουλος και στην οποία τονιζόταν η δοσιλογική – προδοτική δράση του Κ. Παπαδόπουλου. Το ΓΕΣ διέταξε τη διενέργεια ανάκρισης και την ανέθεσε στο διοικητή του Γ’ Σώματος Στρατού Θεόδωρο Γρηγορόπουλο. Το Νοέμβριο του 1950 είχε ετοιμαστεί το πολυσέλιδο πόρισμα της ένορκης διοικητικής εξέτασης. Το πόρισμα ανέφερε ότι το ένοπλο τμήμα του Κ. Παπαδόπουλου είχε εξοπλιστεί «αναμφισβητήτως εκ των Γερμανικών Αρχών Κατοχής μεθ’ ων είτε ο ίδιος προσωπικώς είτε διά μέσου τρίτων προσώπων της εμπιστοσύνης του ήλθεν εις επαφήν και ελάμβανεπαρά τούτων εκάστοτε όπλα και πυρομαχικά».)

ΕΣΠΟ (Η ΕΣΠΟ ήταν η διασημότερη ελληνική ναζιστική οργάνωση. Ιδρύθηκε το Μάιο του 1941 και πρώτος της αρχηγός ήταν ο Γεώργιος Βλαβιανός. Στην ηγεσία τον διαδέχτηκε ο Σπύρος Στεροδήμος. Μερικά άλλα γνωστά μέλη της ΕΣΠΟ ήταν ο Σταύρος Βελλόπουλος, ο Γεώργιος Σουλιώτης, ο Σπυρίδων Τσάκωνας, ο Γεώργιος Τριαντόπουλος κ.α. Από τα γραφεία της οργάνωσης στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος στην Αθήνα γινόταν διανομή διαφόρων προπαγανδιστικών εκδόσεων, που τυπώνονταν στη Γερμανία, στην ελληνική γλώσσα. Η ΕΣΠΟ είχε δικό της τυπογραφείο. Στον τρίτο όροφο του κτιρίου της ΕΣΠΟ βρίσκονταν τα γραφεία της γερμανικήςGFP. Στη σκάλα του κτιρίου υπήρχε φρουρός που έκανε έλεγχο ταυτοτήτων σε όσους ήθελαν να μπουν μέσα. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ ανατίναξε το κτίριο της ΕΣΠΟ. Ο θόρυβος της έκρηξης ήταν εκκωφαντικός και η είδηση της ανατίναξης προκάλεσε αίσθηση. Σκοτώθηκαν 29 μέλη της ΕΣΠΟ και 43 Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο αρχηγός Σπύρος Στεροδήμος. Οι τραυματίες ήταν 5 Γερμανοί και 27 μέλη της ΕΣΠΟ. Επί 5 μέρες η Πυροσβεστική ανέσυρε πτώματα από τα ερείπια. Μετά την ανατίναξη του κτιρίου της ΕΣΠΟ, αρχηγός της οργάνωσης έγινε ο Αριστείδης Ανδρόνικος, ο οποίος κατέφυγε στην Αυστρία το Σεπτέμβριο του 1944.)

ΕΑΣΑΔ (ένοπλη δοσιλογική οργάνωση που έδρασε στη Θεσσαλία. Ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1944 και έδρασε στη Λάρισα, στο Βόλο, στην Καρδίτσα και στα Τρίκαλα. Αντίθετα με τα κανονικά Τάγματα Ασφαλείας, τα μέλη του ΕΑΣΑΔ φορούσαν πολιτικά και πράσινο περιβραχιόνιο με τα αρχικά ΕΑΣΑΔ σε λευκό χρώμα. Αρχηγός του ΕΑΣΑΔ έγινε ο Τάκης Μακεδών, πρώην υπαξιωματικός της Χωροφυλακής, ο οποίος εκτελέστηκε από τους αντιστασιακούς του ΕΛΑΣ το 1944.)

Ένωσις Φίλων Χίτλερ (ΕΦΧ) (η οργάνωση αυτή ιδρύθηκε κατά πάσα πιθανότητα πριν από τον πόλεμο. Αρχηγός της ήταν ο καθηγητής της Σχολής Ικάρων Καλαντζής. Την περίοδο της κατοχής αρχηγός έγινε ο Δανάλης, με βοηθούς του το Χρήστο Μπαρδόπουλο και το Μπριντάκη. Η ΕΦΧ συνεργαζόταν με το γερμανικό φρουραρχείο, με την ΟΕΔΕ και την Μπουντ. Διέθετε γραφεία στην οδό Παπαρρηγοπούλου 9 και παράρτημα στη Θεσσαλονίκη. Εξέδιδε την εφημερίδα «Ελληνική Ηχώ». Μετά το 1943 ενσωματώθηκε στην Μπουντ. Το 1944 ο Μπαρδόπουλος διέφυγε στη Γερμανία.)

Λεγεώνα των Βλάχων (δημιουργός της «Λεγεώνας των Βλάχων» και υποκινητής αυτονομιστικής κίνησης που αποσκοπούσε στη δημιουργία βλάχικου κράτους με την ονομασία «Πριγκιπάτο της Πίνδου» μέσα στο έδαφος της κατεχόμενης Ελλάδας ήταν ο Αλκιβιάδης Διαμαντής, ο οποίος είχε εξασφαλίσει την υποστήριξη των Ιταλών. Αυτός επινόησε για τον εαυτό του τον τίτλο του «Αρχηγού και εκπρόσωπου των Βλάχων της κάτω Βαλκανικής». Τον Ιούνιο του 1942 επέστρεψε στη Ρουμανία, βλέποντας την οριστική διάψευση των προσδοκιών του. Τη δράση του Διαμαντή και της Λεγεώνας των Βλάχων καταδίκασε η «Ένωση Ελλήνων Κουτσοβλάχων» και αναφέρθηκε και στην εγκληματική δράση των Λεγεωνάριων λέγοντας ότι : «ελεηλάτησαν σπίτια, λήστεψαν προϊόντα πτωχών αγροτών και κτηνοτρόφων, έκαναν αναγκαστική συγκέντρωση του γάλακτος και των μαλλιών και των σφαγίων σε εξευτελιστικές τιμές, εξόρισαν και βασάνισαν του αντιφρονούντας, επρόδωσαν κατόχους όπλων και στρατιωτικών ειδών, παρέδωσαν εις την κτηνώδη διάθεσιν των κατακτητών φασιστών τιμίους συμπατριώτας, που πέθαναν από τα βασανιστήρια..». Σύμφωνα με υπολογισμούς ενός στελέχους του ΕΛΑΣ, το 1942 υπήρχαν συνολικά 2.500 ένοπλοι Λεγεωνάριοι.)

Μπουντ (Η οργάνωση Μπουντ, δηλαδή Σύνδεσμος, λεγόταν και «Οργάνωση Φίλων του Χίτλερ». Ιδρύθηκε το 1942 και ελεγχόταν από τη γερμανική πρεσβεία. Αρχηγοί της ήταν ο Αγήνωρ και ο Ιωάννης Μπουρνιάς. Τα γραφεία της Μπουντ βρίσκονταν στην οδό Παπαρρηγοπούλου και τα μέλη της ασχολούνταν με τη συλλογή πληροφοριών, με την αντικομμουνιστική προπαγάνδα και την παρακολούθηση Εβραίων προσφύγων. Από το 1943 και μετά, η οργάνωση υπαγόταν στο Γερμανικό Στρατηγείο Ελλάδος από το οποίο λάμβανε χρήματα. Ο Αγήνορας μαζί με ένα λοχαγό της μεραρχίας Brandenburgσυγκρότησαν ένα λόχο από Έλληνες εθελοντές και τον έστειλαν στη Ρωσία, στη Βοσνία και στη Ρουμανία.)

«Ξίλια» (Η οργάνωση «Εθνική Αλβανική Διοίκηση της Τσαμουριάς» ή αλλιώς «Ξίλια» (K.S.I.L.I.A.) δημιουργήθηκε στη Θεσπρωτία και απαρτιζόταν από ένοπλους Τσάμηδες. Είχε περίπου 2.500 – 3.200 μέλη.)

ΟΕΔΕ (Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος) (ναζιστική οργάνωση των Μανιάτη και Νικολάου. Ιδρύθηκε το 1942 και διέθετε γραφεία στην πλατεία Κάνιγγος. Αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο Παντελόγλου. Σκοπός της ΟΕΔΕ ήταν η επιλογή και στρατολόγηση πρακτόρων για τις γερμανικές ASD και SD. Τα μέλη της ΟΕΔΕ είχαν γερμανικές ταυτότητες και ανήκαν στο γερμανικό δίκτυο αντικατασκοπείας. Η συγκεκριμένη οργάνωση συνεργαζόταν στενά με μια άλλη ναζιστική οργάνωση που λεγόταν «Μπουντ». Τον Αύγουστο του 1942 η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ ανατίναξε τα γραφεία της ΟΕΔΕ. Το εσωτερικό του κτιρίου καταστράφηκε ολοσχερώς.)

ΟΕΚΚ («Οργάνωσης Εθνικών και Κοινωνικών Κατεύθυνσεων». Μερικά γνωστά μέλη της συγκεκριμένης φιλοναζιστικής οργάνωσης ήταν ο Νικόλαος Κουρκουλάκος, ο Θ. Σκυλακάκης, ο γιος του Παύλου Μελά Μίκης, ο Νικόλαος Λούρος, ο Απόστολος Παπαγεωργίου και η Σίτσα Καραϊσκάκη. Η ΟΕΚΚ ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1934 και αρχηγός της ήταν ο Ευάγγελος Κυριάκης. Εξέδιδε την εφημερίδα «Κράτος»)

ΟΠΝΕ (Οργάνωσις Πρωτοπόρων Νέας Ευρώπης) (ιδρύθηκε το 1941 από τους αδελφούς Κύρου, τον Αλ. Γιάνναρο, τον Κονδάκη, τον Κριμπά και το Γ. Ριζόπουλο. Ακόμα και ο Ματούσης εντάχθηκε στην ΟΠΝΕ. Τα γραφεία της οργάνωσης στην οδό Πατησίων 133 ανατινάχθηκαν στα Δεκεμβριανά του 1944.)

Οχράνα (έτσι ονομάζονταν οι ένοπλες ομάδες σλαβοφώνων στα χωριά της Φλώρινας και της Καστοριάς. Επεδίωκαν την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία.)

ΠΟΚ (Η Πατριωτική Οργάνωσις Κεφαλληνίας ιδρύθηκε στην Κεφαλονιά την άνοιξη του 1944.)

ΠΟΕΤ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εθνικιστικών Ταγμάτων) (Αρχηγός της ΠΟΕΤ ήταν ο μεταλλλειολόγος Αντώνιος Βήχος, γεννημένος στην Κερατέα Αττικής. Στις 1 Φεβρουαρίου 1944, ο Βήχος ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη την οργάνωση ΠΟΕΤ και παρέλαβε οπλισμό από τις γερμανικές αποθήκες.)

Τάγματα Ασφαλείας (Τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν ένοπλα σώματα Ελλήνων δωσιλόγων που δημιουργήθηκαν με απόφαση της δωσιλογικής κυβέρνησης Ράλλη και έδρασαν στην κατεχόμενη Ελλάδα την περίοδο 1943-1944. Συχνά τα μέλη τους αναφέρονται σε διάφορα βιβλία ως «Ταγματασφαλίτες» και «γερμανοτσολιάδες». Όταν μιλάμε για Τάγματα Ασφαλείας, εννοούμε τα 9 «ευζωνικά τάγματα» που οργανώθηκαν από τη δωσιλογική κυβέρνηση και είχαν συνολικά περίπου 5.700 άνδρες και τα 22 «εθελοντικά τάγματα» που είχαν περίπου 16.600 άνδρες. Όλα αυτά τα τάγματα υπάγονταν στον αντιστράτηγο των SS Βάλτερ Σιμάνα και συμμετείχαν συχνά μαζί με τη Βέρμαχτ σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των αντιστασιακών. Μερικά γνωστά πρόσωπα που διοίκησαν κάποια από τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν ο Ιωάννης Πλυτζανόπουλος, ο Βασίλειος Ντερτιλής, ο Διονύσιος Παπαδόγκωνας, ο Λεωνίδας Βρεττάκος, ο Παναγιώτης Στούπας, ο Νικόλαος Κουρκουλάκος κ.α. Κύριες περιοχές δράσης των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν η Στερεά Ελλάδα και η Πελοπόννησος.)

Το τρένο της φυγής και η ναζιστική «κυβέρνηση» Τσιρονίκου

Το φθινόπωρο του 1944, βλέποντας την ήττα του Γ’ Ράιχ να πλησιάζει, οι περισσότεροι δοσίλογοι (ναζιστές, γερμανόφιλοι, ταγματασφαλίτες – γερμανοτσολιάδες κτλ) πανικοβλήθηκαν. Διαισθάνθηκαν ότι έρχεται και το δικό τους τέλος. Για να ξεφύγουν από τις δαγκάνες της ελληνικής δικαιοσύνης, κάποιοι σκέφτηκαν να καταφύγουν στη Ναζιστική Γερμανία και στην Αυστρία (π.χ. Πούλος, Γραμματικόπουλος, Κυλινδρέας, Ζωγράφος κ.α.).

Στις 1 Σεπτεμβρίου 1944 ο Παζιώνης παρέλαβε το διαβατήριό του για τη Γερμανία, βλέποντας ότι τα περιθώρια στενεύουν. Ο Γεώργιος Καζάνας (γερμανόφιλος διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας) κατέφυγε με ένα αεροπλάνο της Λουφτβάφε στη Βιέννη. Ο Ευάγγελος Κυριάκης, ο Γκοτζαμάνης και ο Τσιρονίκος φρόντισαν να φύγουν εγκαίρως για τη Γερμανία.

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1944 αναχώρησε από την Αθήνα μια αμαξοστοιχία αποτελούμενη από δύο βαγόνια με περίπου 40 δωσίλογους. Τελικό προορισμό είχε τη Νυρεμβέργη και ενδιάμεσο σταθμό τη Βιέννη. Μερικοί από τους επιβάτες ήταν οι εξής : ο Κωνσταντίνος Γούλας (της ΕΕΕ), ο αδελφός του, ο υπεύθυνος προπαγάνδας του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών Κωνσταντίνος Σκανδάλης με την οικογένειά του, ο Δημήτρης Κυριακόπουλος, ο καθηγητής Φλόκας από την Καστοριά, ο Ιωάννης Κοσμίδης (της ΕΕΕ) με τη σύζυγο και τα παιδιά του, ο Αρ. Ανδρόνικος με τη σύζυγό του και την κόρη του, ο δικηγόρος Βλαχογιάννης της ΕΕΕ (μετέπειτα προϊστάμενος Νομαρχιών επί χούντας), ο Γεώργιος Κεφαλάς, ο Χρήστος Στάγγος, ο Κύρτσογλου και διάφοροι άλλοι. Την πρώτη νύχτα διανυκτέρευσαν στο Δαδί της Λειβαδιάς, φοβούμενοι τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τη δεύτερη στη Λάρισα. Στις 14 Σεπτεμβρίου σταμάτησαν στη Θεσσαλονίκη για να παραλάβουν πράκτορες των Γερμανών.  Με το ίδιο τρένο συνταξίδεψαν ο Παζιώνης, ο Κυλινδρέας, ο Αγάθος, ο Παπαστρατηγάκης (της ναζιστικής εφημερίδας «Νέα Ευρώπη»), η οικογένεια του Γεωργίου Πούλου, καθώς και πολλά μέλη της ΕΕΕ. Όταν έφθασαν έξω από τα Σκόπια, οι Γερμανοί στρατιώτες που φρουρούσαν το τρένο συγκρούστηκαν με αντιστασιακούς. Την αυγή της 22ας Σεπτεμβρίου το τρένο κινδύνευσε να βομβαρδιστεί από 3 αεροπλάνα της βρετανικής RAF που το παρατήρησαν, αλλά σώθηκε μπαίνοντας σε ένα τούνελ. Στις 3 Οκτωβρίου 1944 το τρένο των δοσιλόγων έφθασε στη Βιέννη. Οι Έλληνες ναζιστές φιλοξενήθηκαν σε ξενοδοχείο της αυστριακής πρωτεύουσας και μετά από δύο μέρες αναχώρησαν για το Άουγκσμπουργκ.

Από τη Νυρεμβέργη ο Κώστας Σκανδάλης με την οικογένειά του αναχώρησαν για το Βερολίνο, όπου έγινε εκφωνητής ειδήσεων σε ελληνόφωνη ραδιοφωνική εκπομπή. Αργότερα η εκπομπή αναμεταδιδόταν από το ραδιοφωνικό σταθμό της Βιέννης και αυτόν του Μπρεσλάου.

Στις αρχές Νοεμβρίου 1944 συγκροτήθηκε η «Εθνική Επιτροπή», δηλαδή η ναζιστική «κυβέρνηση» των φυγάδων στην κωμόπολη Κίτσμπιχελ (Kitzbuehel) της Αυστρίας, στο ξενοδοχείο «Grand Hotel». Αρχικά, η πρώτη συνάντηση των Ελλήνων ναζιστών έγινε στη Βιέννη. Στη συνέχεια, τα πιο γνωστά ονόματα (Τσιρονίκος, Ανδρόνικος κ.α.) μεταφέρθηκαν στο Κίτσμπιχελ. Το επόμενο διάστημα, μέχρι τις αρχές Μαΐου 1945, οι Έλληνες ναζιστές της «κυβέρνησης Τσιρονίκου» θα απολάμβαναν τις ανέσεις που τους πρόσφερε η κωμόπολη αυτή (διαμονή σε πολυτελέστατα ξενοδοχεία, πίστες για σκι  κ.α.). Η ναζιστική κυβέρνηση συγκροτήθηκε στο πολυτελές ξενοδοχείο «Grand Hotel» στους πρόποδες των Άλπεων.

Ποια ήταν η σύνθεση της «κυβέρνησης» των Ελλήνων ναζιστών ;

Πρωθυπουργός : Έκτορας Τσιρονίκος (που διετέλεσε κατοχικός υπουργός)

Υπουργός Εσωτερικών : Κ. Γούλας

Υπουργός Παιδείας : Φλόκας

Υπουργός Προπαγάνδας : Αρ. Ανδρόνικος

Νικόλαος Βλαχογιάννης

Ξενοφών Γιοσμάς

Ζωγράφος

Μ. Παπαστρατηγάκης

Ιωάννης Πασσαδάκης

Πούλος

Σπυρίδης

Ταβουλάρης

Την «κυβέρνηση της Βιέννης», όπως ονομάστηκε, την υποστήριξε και την αναγνώρισε μόνο η Γερμανία και οι σύμμαχοί της. Ο «Πρωθυπουργός» Τσιρονίκος, έχοντας μαζί του άφθονες χρυσές λίρες από την κατοχή, έπαιζε συχνά στο καζίνο του Κίτσμπιχελ (Casino Kitzbuehel). Στη Βιέννη είχαν συγκεντρωθεί διάφοροι δωσίλογοι από άλλες χώρες (δωσίλογοι από τη Βουλγαρία και την Αλβανία, Ρουμάνοι της φασιστικής οργάνωσης «Σιδηρά Φρουρά», Σέρβοι ηγέτες των Τσέτνικ, ο Πατριάρχης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Γαβριήλ και άλλοι). Ο Πούλος περιόδευε συχνά στα καφενεία της Βιέννης και έκανε φιλοναζιστικά κηρύγματα όταν συναντούσε Έλληνες θαμώνες. Στη Στουτγάρδη ο Γεώργιος Κεφαλάς έκανε ναζιστική προπαγάνδα στους Έλληνες εργάτες, χωρίς να καταφέρει τίποτα αξιόλογο. Στην πρώτη συγκέντρωση που έκανε στις αρχές Φεβρουαρίου 1945 σε έναν κινηματογράφο, μαζεύτηκαν μόνο δύο άτομα ! Η Μαστιχούλα Πούλου, γυναίκα του Πούλου, εγκαταστάθηκε στο ξενοδοχείο «Hahen-kamm» στο Κίτσμπιχελ, μαζί με τα δύο της παιδιά. Τα στελέχη της ναζιστικής «κυβέρνησης» Τσιρονίκου περιορίστηκαν σε προπαγανδιστικές εμφανίσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι κατέθεσαν ένα στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στη Βιέννη. Στην εκδήλωση αυτή παρευρέθηκε ο Αρ. Ανδρόνικος, ο Παζιώνης, η Αύρα Υψηλάντη, ο Χάρης Λάμπρου, ο Γ. Κεφαλάς, ο Αλέξανδρος Πανταζής, ο Ν. Βλαχογιάννης, ο Κ. Κυλινδρέας, ο Γραμματικόπουλος, ο Π.Ε. (γνωστός πανεπιστημιακός καθηγητής και συγγραφέας), ο άγνωστος τότε αλλά διάσημος αργότερα σκηνοθέτης μουσικοχορευτικών ταινιών της δεκαετίας του 1960 Γ.Δ., καθώς και διάφοροι άλλοι. Οι δύο τελευταίοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση ως εκπρόσωποι του Τμήματος Νεολαίας.

Ο ναζιστής Πούλος και οι συνεργάτες του

Ο Γεώργιος Πούλος (1889-1949) πέρα από το ότι υποστήριξε με φανατισμό τους ναζί και ήταν μέλος της ρατσιστικής οργάνωσης ΕΕΕ με έδρα τη Θεσσαλονίκη, ανέπτυξε και πλούσια εγκληματική δράση στην περιοχή της κατεχόμενης Μακεδονίας, δολοφονώντας μεγάλο αριθμό Ελλήνων συμπολιτών του, ακόμα και αμάχων. Το δωσιλογικό – φιλοναζιστικό τάγμα που δημιούργησε ο Γεώργιος Πούλος το 1943 (γνωστό και ως «PoulosVerband»), βοηθήθηκε σημαντικά από τους Γερμανούς κατακτητές οι οποίοι του πρόσφεραν οπλισμό και στολές και στη συνέχεια επιδόθηκε σε ένα σωρό βιαιοπραγίες, εμπρησμούς, κλοπές και δολοφονίες με πολυάριθμα θύματα. Όλες αυτές οι εγκληματικές ενέργειες κατέστησαν τον Πούλο (και το Τάγμα του) ιδιαίτερα αντιπαθή στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Άλλωστε οι «Πουλικοί» έγιναν γνωστοί περισσότερο για την εγκληματική τους συμπεριφορά έναντι κυρίως των αμάχων και για τις λεηλασίες των περιουσιών των θυμάτων τους, παρά για τις επιδόσεις τους στο πεδίο της μάχης.

Παρά τις προσπάθειες του Πούλου να δελεάσει διάφορους πολίτες να καταταγούν στο τάγμα του προσφέροντάς τους σημαντικά ανταλλάγματα (συσσίτιο, μισθός του στρατιώτη, στρατιωτική στολή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τρόφιμα για τις οικογένειές τους), ελάχιστοι ήταν αυτοί που αποφάσισαν να καταταγούν.

Το Σεπτέμβριο του 1943 η γερμανική υπηρεσία SD διέθεσε στον Πούλο γραφεία επί της οδού Παύλου Μελά. Επίσης θα αναλάβει δράση στα Γιαννιτσά και την Πτολεμαΐδα. Την ίδια χρονιά ο Πούλος και οι άνδρες του καίνε το χωριό Ερμάκια.

Η εγκληματική του δράση όμως δεν θα μείνει αναπάντητη από τους αντιστασιακούς. Στις 6 Απριλίου 1944 ένα τμήμα ανταρτών από τη 10η μεραρχία της οργάνωσης ΕΑΜ – ΕΛΑΣ χτυπά το τάγμα του Πούλου στο Βέρμιο, σκοτώνοντας 83 άνδρες του.

Οι Γερμανοί φρόντισαν να ανταμείψουν τον Πούλο για τις υπηρεσίες του, χαρίζοντάς του ένα εβραϊκό κατάστημα.

Το όνομα των Πουλικών έγινε συνώνυμο της ανεξέλεγκτης βίας και αυθαιρεσίας. Πέρα από το να εκτελούν ακόμα και αμάχους, οι Πουλικοί φρόντιζαν συχνά να λεηλατούν τα σπίτια των χωρικών και να κλέβουν το ψωμί, το σιτάρι, το τυρί και τα ζώα τους. Στις 13 Απριλίου 1944 οι Πουλικοί πήγαν στα Γιαννιτσά μαζί με τους αιμοσταγείς άνδρες του Γερμανού υπαξιωματικού Φριτς Σούμπερτ (Fritz Schubert) και σκότωσαν τουλάχιστον 75 άτομα (πέρα από τους χωρικούς που βρήκαν στους αγρούς και τους εκτέλεσαν επί τόπου). Παράλληλα, άρπαξαν τα χρήματα των θυμάτων τους, τα πολύτιμα είδη τους, τα ρούχα τους και τα παπούτσια τους και έκαψαν διάφορα σπίτια. Στη Βέροια οι Πουλικοί βίασαν 12 γυναίκες, ενώ στο χωριό Σκυλίτσι εκτέλεσαν όποιον βρήκαν μπροστά τους.

Το φθινόπωρο του 1945 πολυάριθμοι άνδρες της δωσιλογικής οργάνωσης του Πούλου είχαν μεταφερθεί από τη Γερμανία (όπου είχαν συλληφθεί από τους Συμμάχους) στην Ελλάδα. Όμως συνέβη κάτι εξωφρενικό, για το οποίο φέρει τεράστιες ευθύνες η ελληνική δικαιοσύνη. Στις 13 Δεκεμβρίου 1945  το Τμήμα Μεταγωγών Αθήνας απελευθέρωσε 70 άνδρες του Πούλου, ενώ στις 15 Δεκεμβρίου άλλοι 70 αφέθηκαν ελεύθεροι από το Τμήμα Μεταγωγών Πειραιά. Η απόφαση λήφθηκε από τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αποστολόπουλο, ο οποίος από τους συνολικά 192 κρατουμένους διατήρησε προφυλακιστέους  μόνο … τους 30 ! Στη συνέχεια, ο Αποστολόπουλος δήλωσε ότι πήρε τη συγκεκριμένη απόφαση μετά από γνωμάτευση του Εισαγγελέα Εφετών και Ειδικού Επιτρόπου Δοσιλόγων Θεσσαλονίκης Αλεξανδρόπουλου. Ερωτώμενος ο Αλεξανδρόπουλος από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, δήλωσε ότι όχι μόνο δεν γνώριζε τίποτα, αλλά αντιθέτως περίμενε ακόμα τη μεταγωγή των 192 «Πουλικών» από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Ο Υπουργός Εσωτερικών Κωνσταντίνος Ρέντης δήλωσε ότι οι άνδρες του Πούλου είχαν αφεθεί κατά λάθος ελεύθεροι. Ήταν όμως πολύ αργά. Οι περισσότεροι από τους άνδρες του Πούλου άρπαξαν κατευθείαν την ανέλπιστη ευκαιρία που τους παρουσιάστηκε και έσπευσαν να εξαφανιστούν.

Στις 19-5-1945 ο Πούλος συνελήφθη στο Κίτσμπιχελ της Αυστρίας από τους Αμερικανούς. Στις 9 Απριλίου 1947 οδηγήθηκε στις στρατιωτικές φυλακές Επταπυργίου. Στις 22 Μαΐου 1947 άρχισε στο Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης η δίκη του Πούλου και των συνεργατών του. Πέρα από τον Πούλο, κατηγορούμενοι ήταν και οι εξής : Μαστιχούλα Πούλου, Αν. Καναβάτζογλου, Αρ. Ζαρταλούδης, Ν. Πανταζής, Θ. Λαζαρίδης, Π. Θεοδωρίδης, Δ. Καρακάσογλου, Η. Συκαμιώτης, Χρ. Σάββας, Γ. Σαπουνάς, Ν. Βουδούρης, Ι. Πετρακάκος, Χρ Καμπεριάδης και Αρ. Βλαχάκης.

Στις 2-12-1947 άρχισε η δίκη του Πούλου στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Εκτελέστηκε στο Γουδί στις 11 Ιουνίου 1949.)

Η επίθεση του ΕΛΑΣ στις φυλακές Αβέρωφ και οι έγκλειστοι δωσίλογοι

Στις φυλακές Αβέρωφ βρίσκονταν διάφοροι Έλληνες που είχαν κατηγορηθεί για δωσιλογισμό. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι έγκλειστοι δωσίλογοι στις φυλακές Αβέρωφ έφθαναν τους 450-480. Ανάμεσά τους ήταν και ο Τσολάκογλου, ο Ράλλης, ο Γ. Κονδύλης, ο Δ. Μπακογιάννης, ο Καραπάνος, ο Πουρνάρας, ο Λούβαρης, ο Πολύζος, ο Καραμάνος, ο Κανακουσάκης, ο Μπάκος, ο Πειρουνάκης, ο Παπαγρηγορίου, ο Θ. Πάγκαλος, ο Γ. Ντάκος, ο Ν. Μπουραντάς, ο Πλυτζανόπουλος και άλλοι. Κατά τη διάρκεια των μαχών της Αθήνας, που έμειναν στην ιστορία ως Δεκεμβριανά του 1944, ο ΕΛΑΣ θεώρησε σημαντικό να αιχμαλωτίσει όσους περισσότερους δωσίλογους μπορούσε και να τους τιμωρήσει παραδειγματικά για την προδοτική τους στάση κατά τη διάρκεια της κατοχής. Επικεφαλής της δύναμης που φρουρούσε τις φυλακές Αβέρωφ ήταν ο χωροφύλακας Κ. Δουκάκης, έχοντας και τη βοήθεια μιας αγγλικής φρουράς, η οποία διέθετε αυτόματα και πολυβόλα.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1944, ο ΕΛΑΣ μετά από σφοδρές συγκρούσεις, μπαίνει στις ανδρικές και γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, αφού πρώτα κατάφερε να ανατινάξει ένα τμήμα του ψηλού μαντρότοιχου που υπήρχε γύρω από το χώρο των φυλακών. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, η φρουρά των φυλακών άνοιξα τα κελιά των κρατουμένων δωσίλογων και σε ορισμένους τους έδωσε μερικά όπλα, για να τους ενισχύσουν στην άμυνα κατά των ανταρτών του ΕΛΑΣ. Μερικοί από αυτούς που έλαβαν όπλα από την φρουρά ήταν ο Μπουραντάς, ο Πλυτζανόπουλος, ο Παπαδόγκωνας, ο Βρεττάκος και άλλοι. Στο κεντρικό κτίριο των φυλακών, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν το Μπάκο και τον Πειρουνάκη. Διάφοροι δωσίλογοι μπόρεσαν μετά από παρακινδυνευμένη έξοδο να βγουν από το κτίριο και να διαφύγουν. Ο ταγματασφαλίτης Παπαδόγκωνας έφθασε μέχρι την οδό Λάμπρου Κατσώνη, όπου τραυματίστηκε από πυροβολισμούς Ελασιτών. Το μεσημέρι έφθασαν στο χώρο των φυλακών διάφορα τανκς, τα οποία θέλησαν να ενισχύσουν τους αμυνόμενους. Ο Μπουραντάς, ο Ράλλης, ο Πάγκαλος και άλλοι έφθασαν μέχρι το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Τους αμυνόμενους έσπευσαν να βοηθήσουν όχι μόνο αγγλικά άρματα, αλλά και άνδρες της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας.

Επικεφαλής των δυνάμεων του ΕΛΑΣ που πολιόρκησαν το κτίριο των φυλακών ήταν ο Σταύρος Μαυροθαλασσίτης (1898 – 1986), έφεδρος αξιωματικός, πολεμιστής της Μικράς Ασίας, στέλεχος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με το βαθμό του ταγματάρχη, εξόριστος στον εμφύλιο και στη χούντα και αργότερα δήμαρχος Αιγάλεω για μεγάλο διάστημα (από το 1956 ως το 1967 και από το 1974 ως το 1978). Το όνομά του στη συνέχεια δόθηκε στο ποδοσφαιρικό γήπεδο της ομάδας του Αιγάλεω.

Για να δώσουμε έναν απολογισμό της μάχης στις φυλακές Αβέρωφ, θα πρέπει να πούμε ότι σκοτώθηκαν συνολικά 9 αξιωματικοί της χωροφυλακής και 50 οπλίτες. Οι κυβερνητικές δυνάμεις διέσωσαν από τα χέρια των αντιστασιακών του ΕΛΑΣ 189 κρατούμενους, τους οποίους μετέφεραν στο Παλαιό Φάληρο για μεγαλύτερη ασφάλεια. Από τους υπόλοιπους κρατουμένους, κάποιοι σκοτώθηκαν στη διάρκεια των συγκρούσεων και κάποιοι αιχμαλωτίστηκαν από τους αντιστασιακούς του ΕΛΑΣ.

Στα χέρια των ανδρών του ΕΛΑΣ έπεσε συνολικά περίπου 100 – 130 κρατούμενοι. Ανάμεσά τους ήταν και ο Μπάκος, ο Πειρουνάκης και διάφοροι άλλοι.

Σημαντικά πρόσωπα από το χώρο της πολιτικής :

Σωτήριος Γκοτζαμάνης (1885 – 1958) (Γεννήθηκε στα Γιαννιτσά Πέλλας. Εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και εκλέχτηκε βουλευτής. Το 1941 διορίστηκε υπουργός οικονομικών στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Παρέμεινε στο ίδιο υπουργείο και κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Λογοθετόπουλου. Λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, ο Γκοτζαμάνης διέφυγε στην Ιταλία και μετά στη Γερμανία. Το 1945 κατηγορήθηκε ως δωσίλογος και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων. Λίγα χρόνια αργότερα χορηγήθηκε αμνηστία και έτσι βρήκε την ευκαιρία να επιστρέψει στην Ελλάδα, ευχαριστημένος που γλύτωσε τη θανατική καταδίκη. Συνέχισε να πολιτεύεται και το 1954 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Πέθανε στην Αθήνα στις 28-11-1958.)

Νικόλαος Ζωγράφος (Δικηγόρος από τη Βέροια, φανατικός γερμανόφιλος και ναζιστής. Αρχικά δημοσίευε άρθρα υπέρ της Γερμανίας σε μια εφημερίδα της Βέροιας και στη ναζιστική εφημερίδα «Νέα Ευρώπη» και μετά προσχώρησε στην οργάνωση του ναζιστή Πούλου, αναλάμβανοντας διευθυντής του τμήματος προπαγάνδας. Τον Αύγουστο του 1943 ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη το παράρτημα του «Συνδέσμου των Φίλων της Χιτλερικής Κινήσεως». Προηγουμένως είχε εξασφαλίσει τη συγκατάθεση του αρχηγού του Συνδέσμου (στην Αθήνα) Γεωργίου Πριντάκη. Κατέφυγε στην Αυστρία, μαζί με άλλους ναζιστές (1944). Στις 22 Δεκεμβρίου 1945 μεταφέρθηκε δέσμιος από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, απολογήθηκε και κρίθηκε προφυλακιστέος. Τον Απρίλιο του 1947 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5,5 ετών.)

Νικόλαος Καλύβας (παλιός συνδικαλιστής, υποστηρικτής της δικτατορίας του Μεταξά και αργότερα κατοχικός υφυπουργός Εργασίας. Εκτελέστηκε τον Ιανουάριο του 1944 από μέλη της οργάνωσης ΟΠΛΑ, ενώ έβγαινε από το σπίτι του.)

Χαράλαμπος Κατσιμήτρος (1886 – 1962) (προερχόταν από το στρατό, αλλά δραστηριοποιήθηκε και στην πολιτική. Γεννήθηκε στην Ευρυτανία. Το 1912 αποφοίτησε από τη Σχολή Υπαξιωματικών του στρατού. Πήρε μέρος σε πολλούς πολέμους. Συμμετείχε στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου ως υπουργός γεωργίας και εργασίας. Το 1945 καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων σε φυλάκιση 5,5 ετών. Το 1949 βγήκε βασιλικό διάταγμα που του χάριζε το υπόλοιπο της ποινής του. Το 1953 αποκαταστάθηκε αναδρομικά και προήχθη στο βαθμό του αντιστράτηγου με απόφαση του Παπάγου.)

Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (κατοχικός Πρωθυπουργός την περίοδο Δεκεμβρίου 1942 – Απριλίου 1943, διορισμένος από τους Γερμανούς. Αργότερα κατέφυγε στη Γερμανία, όπου και εντοπίστηκε να φοράει στολή Γερμανού αξιωματικού και συνελήφθη από τους Αμερικανούς. Το 1945 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1946, αλλά πολύ γρήγορα αποφυλακίστηκε. Στις 2-1-1951 πέρασε έξω από τα κάγκελα της φυλακής, μετά από απονομή χάριτος. Πέθανε το 1961.)

Νικόλαος Λούβαρης (καθηγητής θεολογίας και υπουργός παιδείας στην τελευταία κατοχική κυβέρνηση. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών.)

Γεώργιος Μερκούρης (1886 – 1943) (βουλευτής, υπουργός, διοικητής της Εθνικής Τράπεζας επί κατοχής και θείος της Μελίνας Μερκούρη. Το 1932 αποχώρησε από το Λαϊκό Κόμμα. Έγινε ο αρχηγός και ιδρυτής του ναζιστικού κόμματος Ελλάδας. Στις 10 Δεκεμβρίου 1934 έγιναν τα εγκαίνια των γραφείων του κόμματος. Τον ίδιο μήνα ο Μερκούρης παρευρέθηκε στο πρώτο διεθνές φασιστικό συνέδριο στο Μοντρέ της Ελβετίας. Στενοί συνεργάτες του Μερκούρη και στελέχη του μικρού ναζιστικού κόμματος που ίδρυσε ήταν ο Γεώργιος Κανέλλος, ο Τροπαιάτης και ο Βιτσικουνάκης. Στις βουλευτικές εκλογές του 1936 συνεργάστηκε με το κόμμα του Κονδύλη, χωρίς όμως να καταφέρει να εκλέξει βουλευτές του. Το Μάιο του 1941, ο Μερκούρης προχώρησε στην ανασύσταση του κόμματός του και συνεργάστηκε με την ΕΣΠΟ και άλλες χιτλερικές οργανώσεις. Απεβίωσε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1943.)

Γεώργιος Μπάκος (1892 – 1945) (Ο Μπάκος γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν υποστράτηγος, γερμανόφιλος και στενός συνεργάτης του Τσολάκογλου. Τον αναφέρουμε εδώ, διότι κατείχε σημαντική θέση στις κατοχικές κυβερνήσεις. Διετέλεσε Υπουργός Εθνικής Άμυνας στις κυβερνήσεις Τσολάκογλου και Λογοθετόπουλου. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Μπάκος είχε προτείνει να δημιουργηθεί ένα στρατιωτικό σώμα Ελλήνων εθελοντών («κυανόλευκη μεραρχία»), το οποίο θα έστελναν στο ανατολικό μέτωπο για να πολεμήσει στο πλευρό του γερμανικού στρατού. Την ίδια ακριβώς επιθυμία με το Μπάκο είχε και η οργάνωση ΕΣΠΟ. Μάλιστα στην οδό Φιλελλήνων, στο Σύνταγμα, είχαν στηθεί γραφεία στα οποία όποιος επιθυμούσε μπορούσε να συμπληρώσει μια αίτηση για να καταταγεί στην «κυανόλευκη μεραρχία». Σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχε ο Τσολάκογλου, στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν περίπου 2.000 αιτήσεις από εθελοντές και στην Αθήνα περίπου 200. Στις 12 Αυγούστου 1941 ο Άλτενμπουγκ τηλεγράφησε στο Βερολίνο για να πάρει τις τελικές οδηγίες για τη συγκρότηση της μεραρχίας. Όμως ο Τσολάκογλου δεν ενθουσιάστηκε με την ιδέα του Μπάκου και προέκυψαν έντονες αντιδράσεις από την ιταλική πλευρά. Το αποτέλεσμα ήταν να ματαιωθεί το σχέδιο συγκρότησης της μεραρχίας. Οι γερμανικές αρχές κατοχής ανακοίνωσαν πως «για λόγους τεχνικούς δεν είναι δυνατόν να σταλεί η Λεγεώνα εις την Ρωσίας». Στα Δεκεμβριανά του 1944 ο Μπάκος συνελήφθη από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Στην αρχή κρατήθηκε όμηρος στη βίλα Παπαλεονάρδου. Αργότερα μεταφέρθηκε σε άλλες περιοχές. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ στις 6 Ιανουαρίου 1945 στο χωριό Κρώρα Βοιωτίας.)

Ιωάννης Πασσαδάκης (γερμανόφιλος που διορίστηκε από τις κατοχικές αρχές Νομάρχης Ηρακλείου τον Αύγουστο του 1941. Τον Ιανουάριο του 1943 διορίστηκε Γενικός Διοικητής Κρήτης. Διέφυγε στην Αυστρία. Το 1945 καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων σε ισόβια. Συνελήφθη το Μάιο του 1945.)

Γεώργιος Πειρουνάκης (αστυνομικός και υφυπουργός την περίοδο της κατοχής. Παντρεύτηκε την αρκετά μεγαλύτερή του Λαίδη Λω (Καίτη Χατζοπούλου), η οποία ήταν αντιβασίλισσα της Ινδίας. Στα Δεκεμβριανά του 1944, συνελήφθη από αντάρτες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Αρχικά οι αντάρτες τον έβαλαν στη βίλα Παπαλεονάρδου. Τον Ιανουάριο του 1945 τον μετέφεραν στα Κρώρα Βοιωτίας και τον εκτέλεσαν.)

Πιπιλιάγκας (κατοχικός νομάρχης Τρικάλων)

Ιωάννης Ράλλης (1878 – 1946) (κατοχικός Πρωθυπουργός την περίοδο Απριλίου 1943 – Οκτωβρίου 1944, διορισμένος από τους Γερμανούς και πατέρας του μετέπειτα Πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη. Ίδρυσε τα Τάγματα Ασφαλείας. Το 1945 καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων σε ισόβια. Συνήγορος υπεράσπισής του ήταν ο γιος του Γεώργιος Ράλλης και ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, πατέρας του μετέπειτα νεοδημοκράτη πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1946 στη φυλακή.)

Γεώργιος Σημίτης (Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1899. Το 1940 διορίστηκε καθηγητής στην ΑΣΟΕΕ. Ήταν πατέρας του Κώστα Σημίτη, βασιλόφρων δικηγόρος και στενός συνεργάτης του ναζιστή Γεωργίου Μερκούρη. Μετά από το θάνατο του Μερκούρη και βλέποντας την ήττα της Γερμανίας να πλησιάζει, αποφάσισε ότι θα ήταν καλύτερο για την προσωπική του καριέρα να αλλάξει στρατόπεδο. Έτσι λοιπόν, άρχισε να έρχεται σε επαφή με το ΕΑΜ και πήρε μέρος στην εθνοσυνέλευση της ΠΕΕΑ στους Κορυσχάδες.)

Αναστάσιος Ταβουλάρης (στρατιωτικός που πολιτεύτηκε και έγινε υπουργός στη δικτατορικά κυβέρνηση Πάγκαλου. Αργότερα έγινε υπουργός Εσωτερικών της κατοχικής κυβέρνησης Λογοθετόπουλου. Διέφυγε στην Αυστρία. Συνελήφθη το Μάιο του 1945.)

Έκτορας Τσιρονίκος (1882 – 1964) (Γεννήθηκε στην Αράχωβα Λακωνίας και σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή της Γαλλίας. Εργάστηκε στη γαλλική τράπεζα Κρεντί Λιονέ. Το 1903 εγκαταστάθηκε στη Ρωσία και ίδρυσε μια ιδιόκτητη τράπεζα στο Κίεβο και διάφορες βιομηχανικές επιχειρήσεις. Παράλληλα διετέλεσε πρόξενος της Αγγλίας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση των Μπολσεβίκων (1917), εγκατέλειψε τη Ρωσία και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου ασχολήθηκε με ναυτιλιακές επιχειρήσεις. Το 1928 μετακόμισε στις Βρυξέλλες όπου ίδρυσε επενδυτική και κατασκευαστική εταιρία. Στη διάρκεια της κατοχής διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας και Επισιτισμού, Υπουργός Οικονομικών, Υπουργός Εθνικής Πρόνοιας και Αντιπρόεδρος κυβερνήσεως. Διατηρούσε φιλική σχέση με το Γερμανό Χέρμαν Νοϋμπάχερ. Βλέποντας την ήττα της Γερμανίας να πλησιάζει, κατέφυγε στην Αυστρία και το Νοέμβριο του 1944 στην κωμόπολη Κίτσμπιχελ συγκρότησε ναζιστική «κυβέρνηση», με Πρωθυπουργό τον ίδιο. Το 1945 παραπέμφθηκε να δικαστεί στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων. Την ίδια χρονία καταδικάστηκε ερήμην. Του επιβλήθηκε η θανατική καταδίκη, η δήμευση της περιουσίας του, η στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων κ.α. Βέβαια ο Τσιρονίκος κατάφερε να γλυτώσει το θάνατο. Συνελήφθη στην Αυστρία το Μάιο του 1945. Στις 31 Μαΐου 1945 η Βρετανική Πρεσβεία ενημέρωσε το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών ότι είχε συλληφθεί ο Τσιρονίκος, ο Πούλος, ο Πασσαδάκης και ο Ταβουλάρης και κρατούνταν από την 7η Αμερικανική Στρατιά. Στις 26 Αυγούστου 1946 μεταφέρθηκε με το αεροπλάνο του Αμερικανού προξένου από τη Φρανκφούρτη και έφθασε στο αεροδρόμιο Χασανίου για να τον παραλάβουν οι ελληνικές αρχές. Σύμφωνα με όσα δημοσίευσε ο Νίκος Καρκάνης, ο Τσιρονίκος αμέσως μετά τη σύλληψή του από τους Αμερικανούς, φρόντισε να ενταχθεί στις Μυστικές Υπηρεσίες των ΗΠΑ και για το λόγο αυτό επέστρεψε στην Ελλάδα με κρατικό αμερικανικό αεροπλάνο. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1946 μεταφέρθηκε στις φυλακές του κτιρίου Ζελιώτη. Τον Ιούνιο του 1951 υπέβαλε αίτηση αποφυλάκισης. Στα τέλη Μαρτίου του 1952 αφέθηκε ελεύθερος. Πέθανε στο Γηροκομείο Αθηνών στις 1 Μαρτίου 1964.)

Γεώργιος Τσολάκογλου (1886 – 1948) (στρατιωτικός που διετέλεσε κατοχικός Πρωθυπουργός την περίοδο Απριλίου 1941 – Δεκεμβρίου 1942, διορισμένος από τους Γερμανούς. Παραιτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1942. Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων των καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Πέθανε το 1948.)

Η δίκη των δωσιλόγων δημοσιογράφων

Η δίκη των δωσιλόγων δημοσιογράφων άρχισε στις 23 Οκτωβρίου 1945. Οι κατηγορούμενοι ήταν συνολικά 17 άτομα, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν εκδότες, ιδιοκτήτες, διευθυντές ή συντάκτες κατοχικών εφημερίδων.

Παραθέτουμε τα ονόματα μερικών από τους κατηγορούμενους.

Γεώργιος Πολλάτος (εκδότης της εφημερίδας «Νέα Ευρώπη»)

Δημ. Τσούρκας (εκδότης της εφημερίδας «Απογευματινή»)

Αλέξ. Ωρολογάς (εκδότης της εφημερίδας «Απογευματινή»)

Πέτρος Ωρολογάς (αρθρογράφος)

Ιωάννης Σπαθάρης (εκδότης της εφημερίδας «Νέα Ευρώπη»)

Βασίλης Λαμψάκης (εκδότης της εφημερίδας «Νέα Ευρώπη»)

Νίκος Φαρδής (δημοσιογράφος στο Γερμανικό Γραφείο Τύπου)

Δημήτριος Ηλιάδης (εκδότης της εφημερίδας «Νέα Ευρώπη»)

Μιχάλης Παπαστρατηγάκης (αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Νέα Ευρώπη»)

Ξεν. Γιοσμάς (δημοσιογράφος)

Δημήτριος Λιανόπουλος (δημοσιογράφος)

Χριστόφορος Ελευθεριάδης (δημοσιογράφος)

Ευρυπίδης Χειμωνίδης (δημοσιογράφος)

Αξίζει να αναφέρουμε ότι η φιλοναζιστική εφημερίδα «Νέα Ευρώπη» άρχισε να κυκλοφορεί στη Θεσσαλονίκη στις 14 Απριλίου 1941.

Τα Ειδικά Δικαστήρια Δωσιλόγων

Στις 21 Φεβρουαρίου 1945 άρχισαν οι δίκες των δοσιλόγων στην αίθουσα του Εφετείου Αθηνών. Είκοσι εννέα κορυφαίες πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες του 1941-1944 παραπέμπονταν για παράβαση της 6ης Συντακτικής Πράξης του 1945 και των άρθρων 109, 123, 125 του Κ. Ποινικού νόμου. Τρεις από τους παραπεμπόμενους ήταν ήδη νεκροί: ο Ν. Καλύβας που εκτελέστηκε από μέλη της Ο.Π.Λ.Α. ενώ έβγαινε από το σπίτι του και οι Μπάκος και Πειρουνάκης που αρπάχτηκαν από τις φυλακές Αβέρωφ κατά τα Δεκεμβριανά και εκτελέστηκαν από αντάρτες του ΕΛΑΣ τον Ιανουάριο του 1945.

Από τους επιζώντες κατηγορούμενους οι 10 ήταν πολιτικοί: Ι. Ράλλης, Κ. Λογοθετόπουλος, Α. Λιβιεράτος, Σ. Γκοτζαμάνης, Ν. Λούβαρης, Β. Καραπάνος, Λ. Τσιριγώτης, Ι. Καραμάνος, Ι. Πασσαδάκης, Έκτ. Τσιρονίκος. Οι 11 ήταν στρατηγοί: Γ. Τσολάκογλου, Η. Χατζημιχάλης, Π. Δεμέστιχας, Σ. Μουτούσης, Ν. Κατσιμήτρος, Ν. Μάρκου, Πολύζος, Α. Ρουσόπουλος, Δ. Διαλέττης, Ι. Γρηγοράκης, Γ. Μπακογιάννης. Δύο ήταν ναυτικοί: ο ναύαρχος Α. Γέροντας και ο πλοίαρχος Ι. Παπαδόπουλος. Ένας ήταν εργάτης (πρόεδρος των φορτοεκφορτωτών Πειραιώς που χρημάτισε υφυπουργός Εμπορίου): ο Ε. Κανακουσάκης. Ένας δικαστικός: ο εφέτης Κ. Πουρναράς. Και ένας ανώτερος δημόσιος υπάλληλος: ο Γ. Παμπούκας του υπουργείου Γεωργίας. Απουσίαζαν όμως ορισμένοι, που είχαν έγκαιρα εγκαταλείψει την Ελλάδα πριν από την απελευθέρωση: ο Κ. Λογοθετόπουλος, ο Έκτ. Τσιρονίκος, ο Σ. Γκοτζαμάνης και ο Α. Ταβουλάρης.

Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Θεσσαλονίκης άρχισε τις εργασίες του στα τέλη Απριλίου 1945.

Ενδεικτική βιβλιογραφία :

Αρχεία Εθνικής Αντίστασης, εκδόσεις ΔΙΣ/ΓΕΣ

Λάζαρος Αρσενίου, «Η Θεσσαλία στην Αντίσταση»

Α. Βολταιράκης, «Εις την υπηρεσίαν της Γκεστάπο»

Δημήτριος Γατόπουλος, «Ιστορία της Κατοχής»

Woodhouse, «Το μήλος της Έριδος. Η ελληνική αντίσταση και η πολιτική των μεγάλων δυνάμεων»

Σόλων Γρηγοριάδης, «Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974»

Στράτος Δορδανάς, «Έλληνες εναντίον Ελλήνων», εκδόσεις Επίκεντρο

Στράτος Δορδανάς, «Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη. Επιβιώσεις του δοσιλογισμού στη Μακεδονία, 1945-1974», εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Στράτος Δορδανάς, «Το αίμα των αθώων. Αντίποινα των γερμανικών αρχών κατοχής στη Μακεδονία, 1941-1944», εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Γιάννης Δουατζής, «Οι Ταγματασφαλίτες», εκδόσεις αδελφών Τολίδη

Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, «Η ελληνική αντίσταση 1941-44 μέσα από τα μυστικά αρχεία της Βέρμαχτ»

Δημήτρης Ιωάννου, «Τάγματα Ασφαλείας. Όλη η αλήθεια», εκδόσεις Ελεύθερος Κόσμος

Νίκος Καρκάνης, «Οι δοσίλογοι της κατοχής. Δίκες – παρωδία», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Ι. Κολιόπουλος, «Λεηλασία φρονημάτων», εκδόσεις Βάνιας

Τάσος Κοντογιαννίδης, «Ήρωες & προδότες στην κατοχική Ελλάδα», εκδόσεις Πελασγός

Δημοσθένης Κούκουνας, «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή», εκδόσεις Ερωδιός

Δημοσθένης Κούκουνας, «Ιστορία της Κατοχής», εκδόσεις Λιβάνη

Δημοσθένης Κούκουνας, «Οι Γερμανοί στην Κρήτη 1941-1945», εκδόσεις Μέτρον

Τάσος Κωστόπουλος, «Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη», εκδόσεις Φιλίστωρ

Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, «Ιδού η αλήθεια»

Mark Mazower, «Στην Ελλάδα του Χίτλερ», εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Νίκος Μαραντζίδης, «Οι άλλοι καπετάνιοι. Αντικομμουνιστές ένοπλοι στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου», εκδόσεις Εστία

Ι. Μιχαηλίδης-Η. Νικολακόπουλος-Χ. Φλάισερ, «Εχθρός εντός των τειχών», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Γεώργιος Μόδης, «Πόλεμος και κατοχή»

Σταύρος Παπαγιάννης, «Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσης. Τα Τάγματα Ασφαλείας της Θεσσαλίας» εκδόσεις Σοκολη

Σταύρος Παπαγιάννης, «Τα παιδιά της λύκαινας. Οι επίγονοι της 5ης Ρωμαϊκής Λεγεώνας κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941-1944)», εκδόσεις Σόκολη

Βασίλειος Σταυρογιαννόπουλος, «Η ζωή της κατοχής και τα Τάγματα Ασφαλείας», εκδόσεις Λόγχη

Γεώργιος Τσολάκογλου, «Απομνημονεύματα»

Χάγκεν Φλάισερ, «Στέμμα και Σβάστικα. Η Ελλάδα της κατοχής και της Αντίστασης 1941-1944», εκδόσεις Παπαζήση

Χάγκεν Φλάισερ, Νέα στοιχεία για τη σχέση γερμανικών αρχών κατοχής και Ταγμάτων Ασφαλείας (Μνήμων, τχ.8, 1980-82)

Μενέλαος Χαραλαμπίδης, «Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα», εκδ. Αλεξάνδρεια

Τάσος Χατζηαναστασίου, «Οι εθνικιστές οπλαρχηγοί στη βουλγαροκρατούμενη Μακεδονία & Θράκη»

Ιάκωβος Χονδροματίδης, «Δωσίλογοι της Κατοχής», εκδόσεις Περισκόπιο

Ιάκωβος Χονδροματίδης, «Η μαύρη σκιά στην Ελλάδα», εκδόσεις Περισκόπιο

Αθανάσιος Χρυσοχόου, «Η κατοχή εν Μακεδονία : Οι Γερμανοί εν Μακεδονία, 1941-1944»

Περιοδικό «Ιστορία εικονογραφημένη», τεύχος 540, Ιούνιος 2013

Αναρτήθηκε από Panther Punisherστις 1:31 π.μ.

Ετικέτες Ακροδεξιά – Ναζιστές – ΠαρακράτοςΕΑΜ – ΕΛΑΣΙστορία,Ταγματασφαλίτες – γερμανοτσολιάδες

9 σχόλια:

  1. ΙΩΝ30 Οκτωβρίου 2014 – 12:45 π.μ.Απάντηση
  2. ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΙΠΟΝΗ,ΕΡΓΑΣΙΑ,ΠΟΥ ΑΠΟΣΙΩ-ΠΟΙΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ,ΔΗΘΕΝ ΓΙΑ ΜΗ ΑΝΑΜΟΧΛΕΥΣΗ ΠΑΘΩΝ !!!
  3. Helen Drampalas8 Φεβρουαρίου 2015 – 1:54 μ.μ.Απάντηση
  4. Αυτοί είναι οι «υπεράνω υποψίας» δοσίλογοι
  5. GIANNIS LYRAS14 Σεπτεμβρίου 2015 – 8:15 π.μ.Απάντηση
  6. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΜΑΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑ,ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ
  7. scandarani16 Σεπτεμβρίου 2015 – 6:28 π.μ.Απάντηση
  8. Δωσίλογοι ή δοσίλογοι. Καθε παράγραφος και διαφορετική ορθογραφία..
  9. reporter.gr16 Σεπτεμβρίου 2015 – 11:36 π.μ.Απάντηση
  10. Επισης μην ξεχναμε τον δωσιλογο παππου του τεως αντιπροεδρου και νυν υποψηφιου βουλευτη με την ΝΔ Θεοδωρου Παγκαλου,ο οποιος ητο και στρατηγος παρακαλω!!!
    Επισης προδοτης ηταν και ο παππους του γνωστοτατου Χριστοφορακου ο οποιος τωρα τα πινει στην υγεια του μαλακα στην Γερμανια,εχωντας καταχραστει εκατομμυρια ευρω….
  11. argyrios216 Σεπτεμβρίου 2015 – 12:47 μ.μ.Απάντηση
  12. ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. ΕΥΓΕ .
  13. markella17 Σεπτεμβρίου 2015 – 4:24 π.μ.Απάντηση
  14. ΤΙΝΑ ΠΩ; ΕΧΩ ΜΕΙΝΕΙ ΑΦΩΝΗ!!ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΕΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ.ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΠΛΕΟΥΝ!!!!!
  15. mimmis17 Σεπτεμβρίου 2015 – 12:41 μ.μ.Απάντηση
  16. καταπλικτικο
  17. Rumeliotis17 Σεπτεμβρίου 2015 – 2:04 μ.μ.
  18. Στις 28 Ιουνίου 1941 πήγανε στην φυλακή της Ακροναυπλίας 2 Γερμανοί αξιωματικοί της G.F.P. (Μυστική στρατιωτική Αστυνομία) μαζί με τον εκπρόσωπο της Βουλγαρικής πρεσβείας στην Αθήνα, και βάσει της υπ’ αριθμόν 621 διαταγής της G.F.P. διατάζεται η αποφυλάκιση (!) 27 ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ!!!!!!!!!!!!!!Οι… πατριώτες δήλωσαν «Βούλγαροι υπήκοοι» εφ’ όσον ο ΤΟΠΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΣ, ΩΣ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟΣ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ !!!!!!!!!!!!!!!!! από τους Βουλγάρους ΦΑΣΙΣΤΕΣ και ζήτησαν από αυτές να επέμβουν οι Γερμανοί για να αποφυλακιστούν από τη φυλακή γιατί -δήθεν- κρατούνταν ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ αλλά γιατί ήταν ΑΥΤΟΝΟΜΙΣΤΕΣ! και αγωνίζονταν για την αυτονόμηση της Μακεδονίας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Οι Γερμανοί απελευθέρωσαν τους παρακάτω :1.Ανδρέας Τσίπας, αναπληρωτής γεν. Γραμματέας του ΚΚΕ!!!!
    2.Ανδρέας Τζίμας ή Σαμαρινιώτης ή Τζίμωφ, πρώην βουλευτής Καστοριάς, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και καθοδηγητής του ΕΛΑΣ Μακεδονίας…
    3.Κ. Λαζαρίδης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ
    4.Λάζαρος Ζησιάδης ή Τερπόφσκυ, μέλος του Μακεδονικού γραφείου του ΚΚΕ
    5.Ζήσης Βελιόπουλος
    6.Ζήσης Καλλιμάνης
    7.Αναστάσιος Καρατζάς
    8.Πέτρος Κέντρος
    9.Λάμπρος Μόσχος
    10.Κυριάκος Μπιλάλης
    11.Αθανάσιος Πέϊκος
    12.Λάζαρος Μποζίνης
    13.Δέλιος Παπανεδέλκος
    14.Δ. Τσιτσίνας
    15.Νικόλαος Σωτηρίου
    16.Μιχάλης Σκουπακίδης
    17.Νικόλαος Χαϊβανίδης
    18.Ρούσος Χαριζάνης
    19.Εμμανουήλ Καζαντζής
    20.Κωνσταντίνος Λάμπρου
    21.Δημήτριος Λέσκας
    22.Φώτιος Ουρούζης
    23.Παντελής Τζίκας
    24.Ιωάννης Κωνσταντινίδης
    25.Θεόδωρος Ευθυμιάδης
    26.Λάζαρος Ντάμιος
    27.Εμμανουήλ Χαραλάμπους

EATESA.jpg-aa

Επειδή αγαπούσα το επάγγελμα του αξιωματικού, κατατάχθηκα στη Σχολή Ευελπίδων. Εκεί έμαθα να σέβομαι τους ανωτέρους μου, να αναλαμβάνω πάντοτε τις ευθύνες μου και να μισώ τον κομμουνισμό!»

«Φίλος ή σακάτης βγαίνει

όποιος έρχεται εδώ μέσα».

Ξυλοδαρμοί, φάλαγγα, ηλεκτροσόκ, απομόνωση, παραισθησιογόνα.

Ενα συρμα στην ουρηθρα και να πυρωνουν την αλλη ακρη.Αυτος ηταν ο θεοφιλογιαννακος που πεθανε γερος ( και εδω και πολλα χρονια εξω απο την φυλακη) χτες . Γιατι τα θυματα του πεθαναν πολλα χρονια πριν.

έγραψε ο Θεοδωράκης στα «Τραγούδια του Αγώνα»:

Όταν χτυπήσεις δυο φορές,
κι ύστερα τρεις και πάλι δυο, Αλέξανδρέ μου,
θα δω το πρόσωπό σου.

Σε βλέπω σε κελί στενό,
να σέρνεις πρώτος το χορό
πάνω στον θάνατό σου.

panagoylis

http://gapiseta.blogspot.gr/2012/04/blog-post_21.html

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ(συγκλονιστικά συμπεράσματα για την «κατασκευή» βασανιστών)

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ(συγκλονιστικά συμπεράσματα για την «κατασκευή» βασανιστών)

ΕΑΤ-ΕΣΑ Το ΕΑΤ-ΕΣΑ(= Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας) ήταν η μυστική αστυνομία και το κύριο σώμα ασφαλείας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-74). Δεν ήταν δημιούργημα της Δικτατορίας.

Συστάθηκε το 1951, λίγο μετά το τέλος του Εμφυλίου και ενώ επέκειτο η είσοδος της χώρας στο ΝΑΤΟ. Ως τότε, ο Στρατός Ξηράς δεν είχε ξεχωριστό σώμα στρατιωτικής αστυνομίας. Στρατονομικά καθήκοντα ασκούσε η Χωροφυλακή.

Οι άνδρες της ΕΣΑ φορούσαν χαρακτηριστική στολή με γαλάζιο πηλήκιο και λευκά περιβραχιόνια ενώ έφεραν μεγάλα ξύλινα κλομπ(ρόπαλα). Λίγο μετά την κατάληψη της εξουσίας μετά από πραξικόπημα(21/04/1967), ο ηγέτης της χούντας, Γεώργιος Παπαδόπουλος διόρισε τον Δημήτριο Ιωαννίδη επικεφαλής της EΣA, η οποία μετατράπηκε στο πιο πιστό στη Χούντα σώμα ασφαλείας.

Όταν ο Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο μετά το πραξικόπημα, αυξήθηκε η δύναμη της ΕΣΑ, καθιστώντας τη χούντα επικεφαλής του βραχίονα του νόμου, της τάξης και(κυρίως) της καταστολής. Επί Ιωαννίδη, έφτασε να έχει δύναμη 20.000 ανδρών και έγινε μια πανίσχυρη παραστρατιωτική οργάνωση, που θα χρησιμοποιούσε ο επικεφαλής της(1973) για να ανατρέψει τον Παπαδόπουλο.

Χιλιάδες πολιτικοί αντίπαλοι της χούντας συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε ορισμένα από τα πιο έρημα νησιά του Αιγαίου. Σε πολλές καταγγελίες για βασανιστήρια κρατουμένων στο πλαίσιο του καθεστώτος Παπαδόπουλου συμμετέχει η ΕΥΔ, ιδίως στην ανάκριση το Ειδικόν Ανακριτικόν Τμήμα(ΕΑΤ). Χρήση βασανιστηρίων από την ΕΣΑ κατά τη διάρκεια ανακρίσεων αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της επταετίας.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης ήταν ένα παράδειγμα ενός ατόμου σε βασανιστήρια κατά την EAT / EΣA[1][2], ενώ ο πολιτικός Νίκος Κωνσταντόπουλος ένα άλλο.

Η ΕΣΑ διαλύθηκε(1974) από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Τα ηγετικά μέλη που συμμετείχαν σε βασανιστήρια δικάστηκαν από στρατοδικείο και καταδικάστηκαν, αν και πολλοί δεν εξέτισαν το σύνολο της ποινής τους(Χατζηζήσης, Θεοφιλογιαννάκος, Πέτρου).

ΜΕΛΗ Έρευνα βασισμένη σε συνεντεύξεις 21 πρώην μελών της ΕΣΑ έδειξε ότι όλοι είχαν επιστρατευτεί αρχικά σε κανονική στρατιωτική θητεία κι έπειτα στην ΕΣΑ. Περνούσαν σειρά μεθοδικών εκπαιδεύσεων για μια περίοδο μηνών, ώστε να προετοιμαστούν ψυχολογικά για τα βασανιστήρια συλληφθέντων. «ΔΟΓΜΑ» και ΒΑΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ Σύμφωνα με μαρτυρίες από τις στρατιωτικές δίκες, το δόγμα της ΕΣΑ ήταν «Φίλος ή σακάτης βγαίνει όποιος έρχεται εδώ μέσα». Στην Αθήνα η βάση της ΕΑΤ-ΕΣΑ ήταν σε ένα κτήριο που τώρα φιλοξενεί το Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου στο Πάρκο Ελευθερίας στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας.

Οι βασανιστές του ΕΑΤ-ΕΣΑ γεννήθηκαν ή έγιναν; Συμπληρώνονται 45 χρόνια από το βράδυ που ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός, μαζί με τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο, έβγαλαν τα τανκς στους δρόμους. Το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που κατέλυσε τη δημοκρατία για 7 χρόνια, έχει περάσει στην ιστορία και πολλοί, από εκείνους που βίωσαν τις συνέπειες της δικτατορίας με βασανιστήρια, φυλακές και εξορία, δεν είναι πια στη ζωή. Η μελέτη της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» έχει περάσει από τις μαρτυρίες και τα αυτοβιογραφικά βιβλία στον χώρο της τεκμηριωμένης ιστορικής μελέτης. Σταθμό για τις νεότερες γενιές ερευνητών, και όχι μόνον, αποτέλεσε η πρωτοποριακή, ψυχολογική και κοινωνική μελέτη της καθηγήτριας Ψυχολογίας, Μίκας Χαρίτου-Φατούρου, για τους βασανιστές. Πρόκειται για σπάνια μελέτη, που διερευνά όχι τα θύματα, αλλά τους θύτες. Οι βασανιστές γεννιούνται ή γίνονται; Στο ερώτημα το οποίο έχει απασχολήσει για χρόνια τους επιστήμονες διεθνώς, λόγω των καθημερινών αποκαλύψεων, που επιβεβαιώνουν τη διαχρονικότητα του φαινομένου σε διάφορες χώρες του πλανήτη, η κ. Χαρίτου-Φατούρου, απαντά: «Αν σας υποχρέωναν να ζήσετε στην κατάλληλη κοινωνικοπολιτική κατάσταση και να ακολουθήσετε την κατάλληλη εκπαίδευση, κατά πάσα πιθανότητα θα γινόσασταν κι εσείς ικανοί να βασανίσετε». Το σοκαριστικό συμπέρασμα της πολύχρονης έρευνάς της, ότι «ο βασανιστής δεν γεννιέται, αλλά γίνεται» στηρίχθηκε στη μελέτη του ελληνικού μοντέλου βασανιστών του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας, το ΕΑΤ-ΕΣΑ, στην Αθήνα, την περίοδο της χούντας. Έναν χρόνο μετά την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος, η ερευνήτρια είχε παρακολουθήσει(1975), με ειδική άδεια, την 1η δίκη των βασανιστών στην Αθήνα. Νεαρή τότε επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης ήθελε να «διερευνήσει» όπως τότε νόμιζε «το φαινόμενο του σαδισμού». Για την ίδια, «αυτοί οι άνθρωποι αντιπροσώπευαν όλους εκείνους που μας είχαν βασανίσει την περίοδο του βάναυσου καθεστώτος, που είχαν βασανίσει τους συγγενείς, τους φοιτητές, τους συναδέλφους και τους φίλους μας». Στην πορεία της δίκης σάστισε με όσα παρακολουθούσε. Διαπίστωσε ότι «αυτά τα πρώην μέλη της Στρατιωτικής Αστυνομίας, κατηγορούσαν άμεσα ή έμμεσα τους ανωτέρους τους, ότι τους είχαν μετατρέψει σε βασανιστές. Σιγά-σιγά αυτοί οι άνθρωποι» συνεχίζει η ίδια «αποκάλυψαν μια συνταρακτική ιστορία, το πέρασμά τους από τον στρατό στα κέντρα εκπαίδευσης της Στρατιωτικής Αστυνομίας και την κατάληξή τους στους θαλάμους βασανιστηρίων». Το προσεκτικά σχεδιασμένο σύστημα εκπαίδευσης, που επέλεγε και εκπαίδευε τους υποψήφιους βασανιστές, νέους, πάνω-κάτω 22 ετών, κυρίως από φτωχές αγροτικές οικογένειες, με «καθαρό» οικογενειακό πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, ήταν το επίκεντρο της έρευνάς της, στην οποία συμμετέχουν με προσωπικές συνεντεύξεις τους δεκαέξι πρώην «Εσατζήδες» διαφόρων βαθμών. Οι μαρτυρίες τους δημιουργούν εφιαλτική εικόνα. Στο ερώτημα αν κάποιοι από τους βασανιστές έβγαζαν τη δική τους σαδιστική προδιάθεση στα βασανιστήρια, η απάντηση της μελέτης είναι ότι οι συνθήκες εκπαίδευσης ευνόησαν αυτές τις συμπεριφορές. Μιλούν για ξυλοδαρμούς, ηθική εκμηδένιση, «καψόνια», βρισιές, βουρδουλιές, ουρλιαχτά, με τα οποία υποδέχονταν οι παλαιότεροι οπλίτες και εκπαιδευτές τους υποψήφιους της ΕΣΑ. Αυτό το περιβάλλον του απόλυτου παραλογισμού και της τρομοκρατίας γινόταν μέρος του τελετουργικού μύησης των «Εσατζήδων», στο σώμα των «διαλεχτών» του συστήματος. Έδιναν όρκο υπακοής και πίστης στην «επανάσταση της 21ης Απριλίου», στον Παπαδόπουλο και τον Ιωαννίδη. Το «Πειθαρχείο» ήταν το κελί για τους πιο σκληρούς… Μόλις έπαιρναν το πηλίκιο, όφειλαν να εφαρμόσουν τα βιώματα της εκπαίδευσής τους. Να συμμετέχουν στα ομαδικά ή ατομικά βασανιστήρια των θυμάτων τους, επιτηρούμενοι από τους αξιωματικούς. Όταν στη διάρκεια των βασανιστηρίων αποσπούσαν πληροφορίες από τα θύματά τους, εξαργύρωναν περήφανοι την «επιτυχία» τους, ανάμεσα σε άλλα και με άδεια από τη «δουλειά», για να επιστρέψουν λίγες ημέρες στη «φυσιολογική» ζωή, στον έξω κόσμο, στις οικογένειές τους. Αυτοί οι «συνηθισμένοι» νέοι άνθρωποι, που «συνάντησε» η έρευνα της κ. Χαρίτου-Φατούρου, οι σωματικά υγιείς, υψηλοί για τα ελληνικά δεδομένα, με μέση φυσιολογική νοημοσύνη, που μετατράπηκαν σε τέρατα, υπακούοντας στην «εξουσία της βίας», θα μπορούσαν να είναι οι οποιοιδήποτε οπουδήποτε στην πραγματική ζωή, ανεξάρτητα από πιθανή σαδιστική προδιάθεση. «Θα μπορούσε να είναι ο «γιος του γείτονά σου»», υπογραμμίζει η ερευνήτρια. Με αυτόν τον τίτλο και βασισμένο σε αυτή την έρευνα ολοκληρώθηκε το 1982 το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, δανέζικης παραγωγής, διάρκειας 50΄, που προβλήθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου. Στην ταινία εκτός από τους ηθοποιούς, συμμετέχουν και πρώην «Εσατζήδες», μεταξύ των οποίων και ο γνωστός Πέτρου, όπως και θύματα βασανιστηρίων. Η φωτογραφία είναι στιγμιότυπο από τη δίκη των βασανιστών, από το αρχείο Αντώνη Λιοναράκη. Νατάσσα Δομνάκη

Πηγές: Μίκα Χαρίτου-Φατούρου «Ο βασανιστής ως όργανο της κρατικής εξουσίας. Ψυχολογικές καταβολές». Μετάφραση: Μ.Αβαριτσιώτη. Ελληνικά Γράμματα, 2003

«Ο γιος του γείτονά σου: Πώς κατασκευάζεται ένας βασανιστής»(αγγλικός τίτλος «Your Νeighbour’s Son: The making of a Torture»). Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, στα ελληνικά με αγγλικούς υπότιτλους. Σκηνοθεσία Joergen Flint Pedersen και Erik Stephensen. Παραγωγή των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών στούντιο Ebbe Preisler, 1982.

Αναρτήθηκε από Sofia

https://www.facebook.com/alikakos

https://sikam.wordpress.com/2013/04/21/k%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%85%CF%89%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BD/

kostis-kariotakhs

http://jailgoldendawn.com/2015/09/25/%CE%B7-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84/

ΤΟ ΕΑΤ/ΕΣΑ σημερα

geniko-eat-esa

Σπυρος Μουστακλης. (καθολου κομμουνιστης)

 

My beautiful picture

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Έλαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο και στη συνέχεια συμμετείχε στον πόλεμο της Κορέας (19521953) ως υπολοχαγός. Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας συμμετείχε στο κίνημα του Ναυτικού. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς του ναυτικού ως ταγματάρχης και ήταν από τους λίγους αξιωματικούς του στρατού που πήραν μέρος. Το κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε πριν την εκδήλωσή του, με αποτέλεσμα μεταξύ των αξιωματικών να συλληφθεί και ο ίδιος (22 Μαΐου 1973).

Κρατήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για 47 ημέρες όπου βασανίστηκε άγρια. Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων ένα βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα προκάλεσε εγκεφαλικό με αποτέλεσμα να διακομιστεί (με καθυστέρηση πολλών ωρών) στο 401 Γ.Σ.Ν.Α., όπου εισήλθε με το ψευδώνυμο «Μιχαηλίδης» και αιτιολογία εισαγωγής «τρακάρισμα στον Ιππόδρομο«. Το εγκεφαλικό τού προκάλεσε ολική παράλυση των δεξιών του άνω και κάτω άκρων. Η αρχική διάγνωση ήταν «αφασία κινητικού τύπου, με μπλοκαρισμένο το κέντρο της κίνησης και της ομιλίας, εξαιτίας του εγκεφαλικού που προκλήθηκε από βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα«.[1] Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Πολυκλινική Αθηνών και ακολούθως στο ΚΑΤ, όπου παρέμεινε για δυο χρόνια, υποβαλλόμενος σε εντατικές φυσικοθεραπείες. Ύστερα από προσπάθειες πολλών μηνών, ο Μουστακλής κατάφερε να σταθεί όρθιος και να περπατήσει, αλλά δεν μπόρεσε να ξαναμιλήσει.

Και τοτε

ceb5ceb1cf84-ceb5cf83ceb1

http://www.asda.gr/sdpeper/BasanistiriaGallia.htm

κατά τη διάρκεια της χούντας έγιναν φρικτά βασανιστήρια σε βάρος των δημοκρατών που αντιστάθηκαν. Τα βασανιστήρια αυτά αποκαλύφθηκαν στις δίκες των βασανιστών. Από τον Αύγουστο του 1975 μέχρι το Νοέμβριο του 1976, έγιναν έξι δίκες για βασανιστήρια. Η πρώτη και δεύτερη δίκη των βασανιστών του ΕΑΤ – ΕΣΑ, η δίκη για τους βασανιστές του ΕΛΛΗ, η δίκη των βασανιστών της Ασφάλειας Αθηνών στη Χαλκίδα και η δίκη των βασανιστών για τα βασανιστήρια στην Μπουμπουλίνας, όπου λειτουργούσε και η περίφημη «ταράτσα» σαν τόπος βασανιστηρίων. Δεκάδες αγωνιστές κατέθεσαν για τα βασανιστήρια που υπέστησαν από το χουντικό καθεστώς. Ξυλοδαρμοί, φάλαγγα, ηλεκτροσόκ, απομόνωση, παραισθησιογόνα. Από τις δίκες αυτές, πλούσιο υλικό συγκεντρώθηκε, τόσο για τις μεθόδους βασανισμού, όσο και για την εκπαίδευση των ίδιων των βασανιστών

http://www.koutipandoras.gr/article/151394/pethane-o-arhivasanistis-tis-hoyntas-theodoros-theofilogiannakos

24 Σεπτεμβρίου
23:342015

Την τελευταία του πνοή άφησε το πρωί της Πέμπτης ο αρχιβασανιστής της χούντας Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος και ένας εκ των πρωταγωνιστών του Πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Την τελευταία του δημόσια εμφάνιση έκανε κατά την εκφώνηση επικήδειου στην κηδεία του Ντερτιλή.

Μεγαλωμένος στη Σπάρτη με καταγωγή από τη Μάνη, φοίτησε στη Σχολή Αεροπορίας (σημερινή Σχολή Ικάρων), αλλά τελικά αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Ήταν μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ, ενώ συμμετείχε ενεργά στο Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ως λοχαγός Πεζικού, ενώ το 1968 έγινε υποδιοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ, για να γίνει διοικητής το 1970. Ο Θεοφιλογιαννάκος προφυλακίστηκε στα τέλη του 1974 και στις δίκες της Χούντας το 1975 καταδικάστηκε και συνολικά έμεινε στη φυλακή για 18 χρόνια, μέχρι το Σεπτέμβριο του 1992. Η κηδεία του θα τελεστεί το Σαββάτο στην Σπάρτη.

Διαβάστε ένα απόσπασμα από την απολογία του κατά την δίκη των πρωταιτίων της χούντας:

«Είμαι Λάκων, υιός διδασκάλου, έχω ανατροφή ελληνοχριστιανική και είχα την τιμή να συμμετάσχω ενεργώς στην επανάσταση της 21ης Απριλίου. Σαν Σπαρτιάτης είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος, γιατί το επάγγελμα που διάλεξα αρμόζει με τον τόπο της καταγωγής μου. Η Σπάρτη φιάχνει Λεωνίδες, Μαυρομιχάληδες, Δαβάκηδες! Από μικρός έμαθα να αγαπώ την πατρίδα μου και έζησα στα πρώτα χρόνια της ζωής μου έναν εμφύλιο πόλεμο. Στη Σπάρτη έμαθα ότι ένας είναι ο εχθρός, ο κομμουνισμός και οι συνοδοιπόροι του! Ο κομμουνιστής είναι ένα τομάρι που δεν σκέπτεται την πατρίδα. Ύστερα από επιτυχείς εξετάσεις μπήκα στη Σχολή Ικάρων και με έδιωξαν από κει, όχι λόγω ανικανότητος, όπως υποστήριξε στην κατάθεσή του ο Αναστάσιος Μήνης, αλλά επειδή ήμουν ακραιφνής εθνικόφρων. Επειδή αγαπούσα το επάγγελμα του αξιωματικού, κατατάχθηκα στη Σχολή Ευελπίδων. Εκεί έμαθα να σέβομαι τους ανωτέρους μου, να αναλαμβάνω πάντοτε τις ευθύνες μου και να μισώ τον κομμουνισμό!»

Follow me on Twitter

Απρίλιος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,139,206

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • «Χρυσός» Κοκκάλας στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα taekwondo στην Εσθονία Απρίλιος 26, 2018
    Ο Παναγιώτης Κοκκάλας ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του Ευρωπαικού βάθρου και για μία ακόμα φορά κάνει υπερήφανη όλη την Αρκαδία σηκώνοντας την Ελληνική σημαία στον ουρανό. Ο Αρκάς πρωταθλητής μας έγραψε και πάλι ιστορία κατακτώντας την πρώτη θέση στο Πανευρωπαικό πρωτάθλημα taekwondo στην Εσθονία και την κατηγορία 3 νταν την Πέμπτη 26 Απριλίου. Η συγκλονιστική πρ […]
  • Τι είναι τα οδοντικά εμφυτεύματα Απρίλιος 26, 2018
    Το οδοντικό εμφύτευμα είναι μία τεχνητή οδοντική ρίζα που τοποθετείται στη γνάθο για να συγκρατήσει την στεφάνη, γέφυρα ήοδοντοστοιχία σε περιπτώσεις απώλειας δοντιού ή δοντιώναντίστοιχα. Τα οδοντικά εμφυτεύματα κατασκευάζονται από τιτάνιο ή ζιρκόνιο, υλικάαπόλυτα βιοσυμβατά, που κυριολεκτικά ενσωματώνονται στο περιβάλλον οστό. Πάνω στο εμφύτευμα εφαρμόζεται […]
  • Αγνοείται 84χρονος από τα Τσιτάλια Κυνουρίας Απρίλιος 26, 2018
    Αγνοείται από χτες στις 6 το απόγευμα ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΣ ΗΛΙΑΣ του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ετών 84, στην ευρύτερη περιοχή των Τσιταλίων, Πελετών και Πουλίθρων του Δήμου Νότιας Κυνουρίας. Ο ηλικιωμένος συμπατριώτης μας από τα Τσιτάλια όταν χάθηκε φορούσε καρό πουκάμισο, πράσινη ζακέτα, μαύρο τζιν παντελόνι και μποτάκια, ενώ κρατούσε μαγκούρα και σκαπτικό εργαλείο. Στις έρευνες γ […]
  • Έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ Μεγαλόπολης Απρίλιος 26, 2018
    Σας προσκαλούμε όπως, την 27η του μήνα Απριλίου του έτους 2018, ημέρα της εβδομάδας Παρασκευή και ώρα 15:00 μ.μ., προσέλθετε στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Μεγαλόπολης, σε έκτακτη συνεδρίαση, προκειμένου να συζητηθούν και να ληφθούν αποφάσεις για τα παρακάτω θέματα: 1. Διάθεση πίστωσης – Διοργάνωση Αθλητικής Εκδήλωσης αγώνα δρόμου στην πό […]
  • Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Ρίψεων «Μ. Μανωλόπουλος» Απρίλιος 26, 2018
    Οι καλύτεροι αθλητές των ρίψεων της χώρας μας δίνουν το καθιερωμένο τους ραντεβού στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΡΙΨΕΩΝ ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 05/05/2018 στο ΔΑΚ Δήμου Τρίπολης. Οι αγώνες θα είναι κριτήριο για την στελέχωση των Εθνικών Ομάδων όλων των κατηγοριών και θα ξεκινήσουν το πρωί με τις μικρές κατηγορίες και θα ολοκληρωθούν με τους καλύ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates