You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

http://www.24grammata.com/?p=5037

Παναγιώτης Έλης: το πρώτο θύμα της Χούντας

Προστέθηκε από 

24grammata.com/ ιστορία

… Ο Θρακιώτης Παναγιώτης Ελης, ήρωας της Εθνικής Αντίστασης και μάρτυρας της Μακρονήσου, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τη χούντα στον Ιππόδρομο, πρώτο στρατόπεδο και αρχή της εφτάχρονης ελληνικής τραγωδίας.

Νέος άνθρωπος, γενναίος αγωνιστής και πατριώτης, φλεγόταν από τα ιδεώδη της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και του ανθρωπισμού.

Γεννήθηκε το Μάη του 1922 στην Κομοτηνή. Με την κάθοδο των Βουλγάρων, οργανώνεται στην Αντίσταση. Συλλαμβάνεται το 1942 και στέλνεται όμηρος στη Βουλγαρία. Στις αρχές του 1943, μεταφέρεται μ’ άλλους ομήρους στο Κουμάνοβο της Σερβίας σε καταναγκαστικά έργα. Λευτερώνεται με τη λήξη του πολέμου. Στο τέλος του 1946, σαν στρατιώτης, μετατίθεται στο Μεσολόγγι και από κει με άλλους συναδέλφους του, λόγω πολιτικών φρονημάτων, στο Μακρονήσι το καλοκαίρι του 1947.

Εκεί, στη Μακρόνησο, στο κάτεργο της φρίκης και της οδύνης, θα υποστεί τα πάνδεινα, ανάμεσα σε μυριάδες άλλους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, που, με τη στολή του στρατιώτη, βασανίστηκαν αποτρόπαια από τους δήμιους των ξένων αφεντικών. Σ’ αυτό το νησί, που έπρεπε να αποτελεί για όλους τους Ελληνες, εκτός των δοσιλόγων, εθνικό μνημείο και ιερό τόπο λαϊκού προσκυνήματος.

Ο Ελής οδηγήθηκε στο ΒΕΤΟ (Δεύτερο Ειδικό Τάγμα Οπλιτών), τάγμα με 38.000 περίπου έγκλειστους στρατιώτες, που ως χτες πολεμούσαν τους ξένους εισβολείς στο βουνό και στην πόλη και αντιμετώπισε πλάι τους με καρτερία, τους βασανιστές που φορούσαν τη στολή του Ελληνα στρατιώτη. Αυτοί οι “Ελληνες” συναγωνίστηκαν σε θηριωδία τα γερμανικά SS, μόλις δυο χρόνια μετά τη φυγή των μεραρχιών τους, από το ελληνικό έδαφος.

“Υπόγραψε Βούλγαρε!”, ωρύονταν οι ροπαλοφόροι πάνω στα αιμόφυρτα, ποδοπατημένα και ετοιμοθάνατα κορμιά, τα κορμιά αυτά, που αντιστάθηκαν στους Γερμανούς και Ιταλούς.

Και ύστερα στο περιβόητο “Σύρμα”, στην “Απομόνωση”, πλάι στη χαράδρα, πίσω από τον πανύψηλο τοίχο, στο κάτεργο των κατέργων, στην κόλαση της κολάσεως, στο μαρτύριο των μαρτυρίων, όπου μεταφέρονταν όσοι δεν υπέκυπταν στον ανήκουστο παιδεμό και δεν υπέγραφαν “Δήλωση μετανοίας”. Εκεί βασανίζεται ο Παναγιώτης Ελής, μαζί με τους λίγους συναγωνιστές του, νύχτα – μέρα, από πολυάριθμους αποκτηνωμένους αλφαμίτες υπό την επιστασία ανάξιων και εγκληματικών αξιωματικών – μερικοί απ’ αυτούς θα πρωτοστατήσουν στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου.

Ο Ελής θα επιβιώσει από το νέο κύκλο βασανιστηρίων, σε 24ωρη βάση μήνες και χρόνια, χάρη στο ψυχικό σθένος του και τη σωματική του αντοχή. Μερικοί από τους συναγωνιστές του στο “Σύρμα”, θα επιβιώσουν, με το μέτωπο ψηλά κι αυτοί, αλλά σακατεμένοι διά βίου.

Και ήρθε το καινούριο πραξικόπημα της προδοτικής και ξενόδουλης κλίκας, στρατιωτικής και πολιτικής, του 1967. Ο Ελής συλλαμβάνεται και εκτελείται από ανθυπίλαρχο! Είναι από τα πρώτα θύματα της δικτατορίας.

Επεσε μαχόμενος ο αλύγιστος χιλιοβασανισμένος αγωνιστής της ελευθερίας. Ποιος, όμως, τίμησε τη θυσία του, καθώς και των άλλων Ελλήνων συναγωνιστών του; Χαράχτηκε τ’ όνομά του σε καμιά μαρμάρινη στήλη, μαζί με τα ονόματα των αγωνιστών που δολοφόνησε η χούντα; Σκέφτηκε κανείς να στηθεί προτομή του Ελη στη γενέτειρά του, το Κόσμιο Κομοτηνής; Αφελέστατες ερωτήσεις και απορίες. Η νεοελληνική πολιτεία τιμά συχνά με οδούς, πλατείες και ανδριάντες, αχρείους πολιτικούς και δοσίλογους για εθνικές συμφορές και ξένους μισέλληνες. Δεκάδες βουλευτές αξίωσαν την αποφυλάκιση των πραξικοπηματιών, που αιματοκύλησαν και εξευτέλισαν τον τόπο, και την επιστροφή του Γλύξμπουργκ στο θρόνο (!), για τον Παναγιώτη Ελη και τους άλλους νεκρούς αγωνιστές θα μιλάμε τώρα;

Οι παλιοί συνάδελφοί του στο “Σύρμα” , εφ. ριζοσπάστης

 

https://sikam.wordpress.com/2013/04/21kostis-kariotakhs

Kωστας Καρυωτάκης  

http://tvxs.gr/news/

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΛΚΙΔΗΣ

ceb3ceb9ceaccebdcebdceb7cf82-cf87ceb1cebbcebaceafceb4ceb7cf82

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΓΙΩΡΓΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ

frgrhr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συναντω το ονομα του στελεχους της ΕΔΑ που δολοφονηθηκε αποτην Χουντα του Βασιλη Μπεκροδημητρη αλλα δεν βρισκω πληροφοριες γι αυτον Οποιος  ξερει κατι ας στειλει μαιλ

Γιατί, νωρίτερα, τις πρώτες μέρες της δικτατορίας, είχε δολοφονηθεί στη Θεσσαλονίκη κι ο Βασίλειος Μπεκροδημήτρης, ο πατέρας της συναγωνίστριάς μας, της Βαγγελιώς, στη νεολαία Λαμπράκη, της Θεανώς και του συντρόφου της Βαγγελιώς, του, του Μιχαλογιάννη, που ‘μασταν φυλακή μαζί.

http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2013/09/1967_5.html

Απρίλιος

Η επιβολή του πραξικοπήματος αντιμετωπίζεται με δυναμικές εκδηλώσεις σε δυο σημεία της Ελλάδας. Στα Γιάννενα, διαδήλωση φοιτητών καταλήγει σε «ανταρτοπόλεμο» με την αστυνομία και συλλήψεις. Στο Ηράκλειο της Κρήτης, μαζική διαδήλωση οργανωμένη από τοπικά στελέχη της ΕΔΗΝ και των Λαμπράκηδων καταλήγει σε συγκρούσεις με την αστυνομία και το στρατό, με έναν τουλάχιστον τραυματία από σφαίρα (Α.Τσαγκαράκης) και 30 συλλήψεις.

Πρώτα θύματα της δικτατορίας: η Μαρία Καλαβρού κι ο 15χρονος Βασίλης Πεσλής (21/4). Στις 25/4, σκοτώνεται εν ψυχρώ από αστυνομικό στον Ιππόδρομο του Φαλήρου, μπροστά στα μάτια εκατοντάδων συλληφθέντων συντρόφων του, ο πολιτικός κρατούμενος Παναγιώτης Ελλής.

Αντιδικτατορικό μήνυμα του Μ. Θεοδωράκη (23/4), συνέντευξη στην παρανομία του ΓΓ της Ομοσπονδίας Τύπου, Τ. Δήμου, προς τους ξένους δημοσιογράφους (25/4). Χωριστές συσκέψεις στελεχών του κεντρώου χώρου και αγωνιστών της αριστεράς που διέφυγαν τη σύλληψη καταλήγουν στην ίδρυση των πρώτων αντιστασιακών οργανώσεων. Στελέχη της ΕΚ και της ΕΔΗΝ συστήνουν (23-24/5) το «Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντιστάσεως» (ΕΚΔΑ), κεντροαριστεροί διανοούμενοι του Ομίλου Παπαναστασίου» συγκροτούν στα τέλη του μήνα τη «Δημοκρατική Άμυνα» (ΔΑ), μια ομάδα Λαμπράκηδων (Μ. Θεοδωράκης, Α. Μανωλάκος, Χρ. Μίσσιος, Γ. Βότσης, Θ. Μπανούσης) ιδρύουν στις 30/4 το Πατριωτικό Μέτωπο (ΠΜ).

ΧΟΥΝΤΑ

Απο λογο του δικτατορα το 1969

«Ολιγώτερον θα φάγωμεν, κύριοι, ολιγώτερον θα απαιτήσωμεν υπέρ ημών, ολιγώτερον θα θέσωμεν εις την τράπεζαν δια την ικανοποίησιν των ιδικών μας αναγκών(…) Αντιληφθείτε το όλοι οι Έλληνες. Δεν είναι καιρός να επιδιώξωμεν την ικανοποίησιν εις ότι αφορά τον ευδαιμονισμόν».

Με εξαίρεση το 1967 και το 1968, στα χρόνια της χούντας οι μισθοί υπολείπονταν κατά πολύ του επιπέδου της παραγωγικότητας της εργασίας (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους). Όπως υπολόγισε ο Σάκης Καράγιωργας, τα κέρδη της βιομηχανίας στην περίοδο 1967-73 αυξήθηκαν κατά 80% και οι αμοιβές των εργαζομένων κατά 46%.

«Το κρέας αποτελεί προϊόν, του οποίου το κόστος και αντιστοίχως η τιμή διαθέσεως τυγχάνουν υψηλά, διό κατά κανόνα καταναλίσκεται τούτο περισσότερον εις χώρας με υψηλόν βιοτικόν επίπεδον»! Ποιος και πότε το είπε; Ο «αντιπρόεδρος» Μακαρέζος, τον Ιανουάριο του ’73. Γιατί το είπε; Για να «εξηγήσει» την αύξηση της τιμής του κρέατος κατά 38%. Το «οικονομικό θαύμα» πλέον δεν σωζόταν ούτε… με θαύμα. Από το 1972 ο πληθωρισμός είχε ανέλθει στο 4,42% – ο μεγαλύτερος από τη χαραυγή των σίξτις με εξαίρεση το ’66 (4,8%). Τα χειρότερα, όμως, με τον πληθωρισμό δεν είχαν καταφθάσει ακόμη: Το 1973 «σκαρφάλωσε» στο 15,55% και το 1974 στο ασύλληπτο 26,9%! Η ακρίβεια κατέτρωγε τα λαϊκά εισοδήματα που δεν ήταν άλλωστε εκείνα του 1967-68, τα δε περί οικονομίας ανέκδοτα πλήθαιναν. «Γιατί ο Παπαδόπουλος θα πάρει Νόμπελ Χημείας; Γιατί κατάφερε να κάνει τη δραχμή σκ…».

Πριν απο μισο αιωνα τα πολυ παλια χρονια οταν δεν υπηρχε τηλεοραση και κινητα τηλεφωνα δεν υπηρχε διαδικτυο ουτε καν υπολογιστες η χωρα ετοιμαζοταν καλη ωρα για εκλογες.

Τοτε ειχαμε εναν βασιλια και μια κυβερνηση καταλοιπα του εμφυλιου.Ειχαμε αρχοντους εφοπλιστες και  βιομηχανους που δεν εβλεπαν καθολου με καλο ματι μια νεα αριστερα να γεννιεται απο τις σταχτες της.

Ειχαμε μια υπερδυναμη τις ΗΠΑ  που ετοιμαζοταν για μια σειρα πολεμων στην Μεση Ανατολη με στοχο των ελεγχο των πετρελαιων.Και τη δικη μας χωρα καταλληλη για βαση.

Ειχαμε μια αριστερα που η ηγεσια της εβλεπε με καχυποψια την ιδια της την νεολαια να φερεται παραξενα να ακουει ροκ, να μιλα για αμεση δημοκρατια, να αμφισβητει την Σοβιετικη ενωση και την ιδια στιγμη να τα σπαει στους δρομους σε συγκρουσεις με την αστυνομια εναντια στο παλατι,να βλεπει παραξενες ταινιες στο σινεμα ,να διαβαζει ποιητες που αμφισβητουσαν την εξουσια ,την καθε  εξουσια.

41-14-thumb-small

 http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090301.htm

Μασκοφόρος διαδηλωτής στα «Ιουλιανά» (20.8.1965).

Μια ηγεσια της αριστερας βγαλμενη απο τον εμφυλιο και αυτη, αποφασισμενη να δεχτει το συστημα οπως ηταν αρνουμενη να καταλαβει πως ερχοταν και σε εμας η χουντα  οπως γινοταν στην Πορτογαλια και την Ισπανια  για χρονια πριν.

http://ergatikilesxilesvou.wordpress.com/2014/02/26/

Με την άνοδο των αγώνων από το 1960 και μετά, η ΕΔΑ βρέθηκε πίσω από το κίνημα. Ο προσανατολισμός ήταν ο περιορισμός, όχι η κλιμάκωση. Μ’ αυτό τον τρόπο άφησε τη ΕΚ να μεγαλώσει τραβώντας μεγάλο μέρος της βάσης της ΕΔΑ. Ο χώρος του κέντρου είχε συρρικνωθεί και βυθιστεί στην κρίση τα προηγούμενα χρόνια. Η πολιτική της ΕΔΑ τον ανασυγκρότησε (όπως η πολιτική των ΚΚ το 1968 αναζωογόνησε τα σοσιαλιστικά κόμματα).
Στις εκλογές του 1961 η ΕΔΑ έχασε το ¼ της δύναμής της. Κι αποφάσισε ότι έπρεπε να προσαρμοστεί ακόμα περισσότερο προς το ρεαλιστικότερο. Έτσι το Φλεβάρη του 1964 αποφάσισε να πριμοδοτήσει την ΕΚ και σε μια σειρά εκλογικές περιφέρειες δεν κατέβασε δικούς της υποψηφίους (31-24 εκλογικές περιφέρειες.).Έτσι σπατάλησε το 24% και το έφτασε στο 11%. Χάρισε έτσι την πρωτοβουλία των κινήσεων στην ΕΚ.
Σε κάθε κρίσιμη καμπή επέλεγε να παίξει το ρόλο του «σώφρονα». Όταν οι διαδηλωτές έβαζαν αυθόρμητα το σύνθημα «Δημοψήφισμα» η ηγεσία δεν το υιοθέτησε, αλλά χρησιμοποίησε το μηχανισμό της για να το εξαφανίσει. Πέρασαν αρκετές εβδομάδες για να προβεί σε δειλές κριτικές της ΕΚ για τις συμβιβαστικές κινήσεις προς το Παλάτι. Το πλαίσιο όπου κινούνταν ήταν η αποκατάσταση της «συνταγματικής τάξης» που είχε παραβιάσει το Παλάτι, δηλ. το σύνταγμα του 1952. Μάλιστα στο πρόγραμμα των «5 σημείων» της ΕΔΑ του Γενάρη του 1966 για την αποφυγή του πραξικοπήματος, καλούσε τα κόμματα «να συμφωνηθεί και να διακηρυχθεί ότι δεν θέτουν πολιτειακό». Κι ας ήταν το μόνο κόμμα η ΕΔΑ που δήλωνε ανοιχτά την προτίμησή της στην αβασίλευτη δημοκρατία. Έτσι οι λαϊκές μάζες που την ακολουθούσαν μέχρι τότε, κατάλαβαν ότι η ΕΔΑ δεν είχε να προσφέρει κάτι διαφορετικό από την ΕΚ. Σημειωτέον ότι η κυριαρχούσα δύναμη στο ΚΚΕ εκείνη την εποχή ήταν το «Γραφείο Εσωτερικού», που είχε την πρώιμη επιλογή του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος.
Έτσι εμφανίστηκαν δημόσια νέα ρεύματα που αμφισβητούσαν τη συμβιβαστική πολιτική του ΚΚΕ (ΦΝΧ, ομάδα του περιοδικού Αναγέννηση, η ομάδα του Πέτρουλα, τροτσκιστές).

Μια ηγεσια της αριστερας που κατω απο την πιεση  της βασης ετοιμαζοταν και στην Ελλαδα για την ιστορικη διασπαση του 1968. Η καταρευση της Σοβιετικης Ενωσης εικοσι χρονια μετα παρ ολο που τοτε φαινοταν αδιανοητη ειχε ξεκινησει.Οικονομικα και ιδεολογικα.

Το καθεστως αυτο, καταργησης του κοινοβουλευτισμου απο την δεξια με την ανοχη του κοινοβουλευτικου  εκφραστη της Καραμανλη, την συμμετοχη του Παλατιου και την αποδοχη μεγαλου μερους των υπολοιπων δεξιων, δεν ηταν ενιαιο φυσικα.Εξεφραζε εξ αλλου συγκρουομενα συμφεροντα της Ελληνικης αστικης ταξης.Της παραδοσιακης αλλα και της νεας που γεννιοταν.

Και οχι μονο αλλα και διεθνη ιμπεριαλιστικα συμφεροντα και συγκρουσεις οπως αυτα για τον ελεγχο της Κυπρου απο την Αμερικη η την Σοβιετικη Ενωση σαν βαση για τον ελεγχο οικονομικο στρατιωτικο της Μεσης Ανατολης και των πετρελαιων της. Εξ αλλου αλλη ηταν η χουντα οταν φωτογραφιζοταν με τον γειτονα μας σημερα κ Γλυξμπουργκ (γειτονας με τα λεφτα που του πληρωσε ο Ελληνικος λαος για την κρατικοποιηση της «περιουσιας ΤΟΥ»)250px-Junta

αλλη εκεινη που τον κυνηγουσε απο χωριου εις χωριον (μετα το αντι πραξικοπημα καρικατουρα που επιχειρισε για να κλεψει την κλεμενη εξουσια για παρτη του μιας και ο Παπαδοπουλος και σια τον ειχαν προλαβει στο πραξικοπημα που ετοιμαζε το 1967)αλλη η χουντα 1971-1972 μερος της παγκοσμιας οικονομικης αναπτυξης και αλλη εκεινη της υφεσης και της ανεργιας του 1974(Το ’73 η ανάπτυξη μειώθηκε στο 8,1% από το 10,2% του ’72. Το ’74 καταβαραθρώθηκε στο – μείον 6,4%) αλλη εκεινη του πρωτου Παπαδοπουλου και αλλη εκεινη της φιλευθεροποιησης λιγο πριν το Πολυτεχνειο (με τον μασκαρα Μαρκεζινη τους συνομιλητες του και την «Δημοκρατια » του Παπαδοπουλου με τους 200 βουλευτες) αλλη εκεινη του Ιωαννιδη μετα το Πολυτεχνειο που ανετρεψε τον Μακαριο και ανοιξε την πορτα στους Τουρκους να καταλαβουν την μιση Κυπρο ,αλλη εκεινη της μεταπολιτευσης με τα σταγονιδια, το πραξικοπημα του Φλεβαρη 1975 τον Αφερωφ, τον Καραμανλη, που προσπαθησε να κανει στην Ελλαδα ενα καθεστως α λα Τουρκα με μια δηθεν κοινοβουλευτικη δημοκρατια υπο τον ελεγχο του στρατου.Αυτο δηλαδη που ειχε επιχειρησει και ο Παπαδοπουλος ενα χρονο πριν.

Η χουντα λοιπον τελειωσε το 1981 με την ανοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσια.

Τοτε η Ελλαδα μπηκε στα Ευρωπαικα δημοκρατικα καπιταλιστικα κρατη με πολυκομματισμο ανθρωπινα και πολιτικα δικαιωματα.Τοτε τελειωσε ο εμφυλιος στην Ελλαδα. Τοτε αλλαξε και η δεξια.

Και αυτο εγινε γιατι εισεβαλε ο λαος στην πολιτικη.Με αγωνες ,διαδηλωσεις απεργιες,συνδικατα, ελευθεροτυπια ,προκηρυξεις, κομματα και οργανωσεις, τους χαλασαμε τα σχεδια . Η νεα Ελληνικη δημοκρατια με τις ελευθεριες και τα ορια της ηταν αποτελεσμα του συμβιβασμου αναμεσα στον αγωνιζομενο λαο και τα κυριαρχα ταξικα συμφεροντα.

Τον συμβιβασμο αυτο εξεφρασε πολιτικα με τους νομους που ψηφισε με το καθεστως που εφτιαξε το ΠΑΣΟΚ. Και στην αρχη το ΠΑΣΟΚ κατω απο την πιεση των μελων του αλλα και της αριστερας προχωρησε πραγματικα την Ελληνικη δημοκρατια.

Σιγα σιγα ομως (οσο ο λαος επαιρνε ανασα για πρωτη φορα) ο συμβιβασμος αυτος εγερνε προς την αλλη μερια.Των συμφεροντων της αστικης ταξης της χωρας μας και των συμφεροντων της νεας υπερδυναμης της ΕΕ.Απο το 1985 και μετα ολο και περισσοτερο το ΠΑΣΟΚ αρχισε να γινεται μια νεου τυπου δεξια .Και συγκυβερνουσε με την παραδοσιακη δεξια σε μια εναλλαγη στην εξουσια που εβαζε τα λαικα συμφεροντα στην γωνια.

Μεχρι να φτασουν στο σημερα.Στην ταυτιση και τυπικα σε μια κυβερνηση.

Στην δικτατορια δεν αγωνιστηκε ολος ο Ελληνικος λαος για δημοκρατια.

54cefb22ff2d67b40f497cac60f67ea1_L

Ναι στην αρχη ο πολυς κοσμος ηταν εναντιος, ναι σε καποια γεγονοτα εγιναν μεγαλες διαδηλωσεις κατα της δικτατοριας αλλα αυτα ηταν η εξαιρεση στον κανονα.Μετα σιωπη εκτος απο την αριστερα και τους αγωνιστες της που εκτελεστηκαν (Παναγιωτης Ελης,Νικηφορος Μανδηλαρας και τοσοι αλλοι) , βασανιστηκαν , φυλακιστηκαν ,εξοριστηκαν,σωζοντας την τιμη ολων μας.

http://www.avgi.gr/article/2078948/

%20%20~1

http://www.sansimera.gr/biographies/697

Στις αρχές Αυγούστου του 1971 ο Γιώργος Σεφέρης εισάγεται στον Ευαγγελισμό και εγχειρίζεται στον δωδεκαδάκτυλο. Θα πεθάνει από μετεγχειρητικές επιπλοκές τα ξημερώματα της 20ης Σεπτεμβρίου του 1971. Η κηδεία του, δύο ημέρες αργότερα, θα είναι πάνδημη και θα λάβει αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Στη νεκρώσιμη πομπή προς το Α’ Νεκροταφείο, μπροστά στην Πύλη του Αδριανού, το πλήθος σταματά την κυκλοφορία και αρχίζει να τραγουδά το απαγορευμένο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Σεφέρη Άρνηση (Στο περιγιάλι το κρυφό, όπως είναι πιο γνωστό).

http://www.greek-language.gr/Resources/literature/tools/concordance/timeline.html?cnd_id=1

13_funeral_360

Ο λαος δεχτηκε παθητικα την χουντα τα πρωτα χρονια και μετα την αποδεχτηκε.Με ενα μεγαλο κομματι δεξιων να συμμετεχει στο καθεστως (που ηταν απλα λιγο πιο αγριο απο την μετεμφυλιακη τρομοκρατια του Καραμανλη) και να μην το αμφισβητει.Οι «περιεργοι» εκαναν αντιχουντικο αγωνα.Ενα κομματι της αριστερας.

http://users.sch.gr/pchaloul/iunta.htm

yaros

Γυαρος

Συντομα ομως για διαφορους λογους και κομματια της δεξιας μπηκαν στον αγωνα.Λιγοι ειναι αληθεια αλλα υπηρχαν και ηταν παλληκαρια.Ο Μουστακλης και ο Παναγουλης δεν ηταν αριστεροι.Τρομοκρατες και φονιαδες χαρακτηριζονταν απο την κυβερνηση και τους νομους

panagoylis

Και παλι η αριστερα ξεκινησε μια νεα αντισταση εκτος απο τις βομβες (ναι η αριστερα εβαζε βομβες στην χουντα χτυπωντας τον τουρισμο και την οικονομικη αναπτυξη)μια νεα αντισταση που πολλες φορες ερχοταν κοντρα στην κομματικη γραμμη.

Αυτη η αριστερα εφτιαξε το Πολυτεχνειο και τα γεγονοτα στον φοιτητικο χωρο που προηγηθηκαν. Αλλα και παλι τα Πολυτεχνεια (οχι μονο στην Αθηνα αλλα και σε αλλες σχολες στην Ελλαδα)ηταν μεγαλες λαικες εξεγερσεις που κρατησαν λιγες μερες και μετα σιωπη ξανα.

Η χουντα δεν επεσε απο μια μεγαλη λαικη δημοκρατικη εξεγερση.Κατερευσε μετα την προδοσια της Κυπρου και πανικοβλητη απο τις συνεπειες των πραξεων της παρεδωσε την χωρα στους παραδοσιακους δεξιους πολιτικους για να μεταμορφωσουν την χουντα του Ιωαννιδη στην νεα ελεγχομενη απο τον στρατο κοινοβουλετικη δημοκρατια του Καραμανλη.

Ειπαμε ομως τους χαλασαμε τα σχεδια.Το λαικο και εργατικο κινημα εισεβαλε μαζικα, αγωνιστικα στο κενο εξουσιας που δημιουργηθηκε και επεβαλε τους δικους του ορους για τον σχηματισμο της νεας Ελληνικης δημοκρατιας Μπορει ο λαος να μην ανετρεψε  την χουντα αλλα σιγουρα αγωνιστηκε για να χτιστει η δημοκρατια.

Οπως θα τα χαλασουμε σε ολους εκεινους που βριζουν ολα τα κομματα και ολους τους πολιτικους σαν προδοτες αυτους που θελουν μια βουλη 200 αβουλων στα προτυπα της χουντικης βουλης του 1973 μια κυβερνηση εγκαθετων απο την ΕΕ απο τεχνοκρατες δηθεν μη πολιτικα δεσμευμενους μια νομοθεσια που θα παραγεται σε σκοτεινα κεντρα για φανερα μεγαλα οικονομικα συμφεροντα μια εξαθλιωση της εργατικης ταξης χωρις προστασια απο τον νομο χωρις δικαιωμα στην απεργια ενα αστυνομικο καθεστως εκτακτων εξουσιων με τυπικη νομιμοτητα της συνεχως διωκομενης αριστερας ενα καθεστως με λευκα κελια για οσους το αμφισβητουν βιαια και κοινωνικη απομονωση για οσους το αμφισβητουν με ειρηνικα μεσα.

Και τωρα μπορουμε να ανατρεψουμε αυτους τους σχεδιασμους.

Αφηστε στην μπαντα τους φοβους για την «αριστερη παρενθεση»Μεσα η εξω απο τον ΣΥΡΙΖΑ μπορουμε ξανα να κερδισουμε μια νεα Ελληνικη δημοκρατια.

Εναντια στην ελεγχομενη κοινοβουλευτικη δημοκρατια υπο τον ελεγχο της ΕΕ.

Εναντια στην εκτακτη νομοθεσια των τρομονομων και των ευνοικων για το μεγαλο κεφαλαιο ρυθμισεων.

Δεν θα ειναι ολοι οι Ελληνες μαζι μας.Πολλοι ειναι δεμενοι με αυτο καθεστως της διαφθορας οπως στο δημοψηφισμα για τον Βασιλια μετα την δικτατορια που το 30% των Ελληνων ψηφισε βασιλια.Ομως το 70% ψηφισε κοινοβουλετικη δημοκρατια και τον διωξαμε με ολο του το σοι.

Ετσι και τωρα.Ενα κομματι των Ελληνων πρεπει να ψηφισει εναντια στα μνημονια και την συγκυβερνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Και μετα βλεπουμε τι θακανουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ μας πουλησει.Εμεις χαραζουμε τον δρομο περπατωντας.Ο αγωνας για το βαθεμα της δημοκρατιας συνεχιζεται.Σε αυτο το σημειο συμφωνω με το συνθημα «η χουντα δεν τελειωσε το ΄73″.Ο αγωνας για δημοκρατια ,ανεξαρτησια ,κοινωνικη δικαιοσυνη , ξεκινησε αμεσως μετα την επανασταση του 1821 και θα συνεχιζεται οσο υπαρχουν ανθρωποι.Βηματακι βηματακι απο γενια σε γενια προχωραμε , νικαμε, θα νικησουμε!

 

http://www.iskra.gr/

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ *

Ο εμετικός ισχυρισμός πως η χούντα κατέστειλε την εξέγερση του Πολυτεχνείου χωρίς να… πειράξει κανέναν αποτελεί μέρος μιας «τριλογίας», η οποία βεβαίως προϋπήρχε της εισόδου της «Χρυσής Αυγής» στη Βουλή – απλώς, τώρα δυνάμωσε η ένταση. Τα άλλα δυο «σκέλη»: Το παραμύθι των «αδιάφθορων συνταγματαρχών» κι ο μύθος της «φιλολαϊκής», «πετυχημένης» οικονομικής πολιτικής της χούντας. Σε αυτόν εστιάζουμε σήμερα την προσοχή μας. Οι παραλλαγές, άφθονες: «Με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο η Ελλάδα γνώρισε προκοπή», φώναζε ο Μιχαλολιάκος, τον Ιούνιο. «Τότε ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», συμπληρώνουν άλλοι.

Τα σχετικά κλισέ αναπαράγονται στις τάξεις ανθρώπων που κατά τα άλλα δεν έχουν ιδεολογικές – πολιτικές «συγγένειες» με την «Εθνοσωτήριο». Οι λόγοι, πολλοί κι αλληλοσυμπληρούμενοι. Η άγνοια. Η οργή για τη σημερινή κατάσταση, η οποία εύκολα γίνεται οργή εναντίον της μεταπολιτευτικής γενιάς που κυβέρνησε και κυβερνά, ασχέτως αν – αυτό κι αν είναι τραγέλαφος- οι κυβερνώντες εδώ και αρκετό καιρό αφορίζουν τη μεταπολίτευση, μανιωδώς! Ο εξ αντανακλάσεως εξωραϊσμός της χουντικής περιόδου, εξ αιτίας του μένους του πολιτικού «μέινστριμ» εναντίον της μεταπολίτευσης. Η αφελής, κωμικοτραγική ιδέα ότι κάπως έτσι «πικάρεται» ο σύγχρονος κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός. Η εξαφάνιση μιας θεμελιώδους βεβαιότητας, ευεργετικής για τις όλες τις γενιές από το 1950 κι εντεύθεν: «Όσο και να δυσκολεύομαι, το παιδί μου θα ζήσει καλύτερα από εμένα».

Όπου δεν ζει ελπίδα, βασιλεύει ο παραλογισμός: Γιατί πχ να αντιδιαστέλλεται ο σημερινός εφιάλτης προς την περίοδο 1967- 74 κι όχι προς κάποια… προγενέστερη ή μεταγενέστερη; Τι υποτίθεται πως αποδεικνύουν τα άλματα στο χρόνο; «Στη χούντα ο κόσμος είχε δουλειά» επισημαίνουν ορισμένοι, παραβλέποντας ότι πολύ χαμηλά ήταν τα ποσοστά της καταγεγραμμένης ανεργίας πχ καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, συν τοις άλλοις επειδή η… μισή Ελλάδα είχε μεταναστεύσει. Ναι, παρά την ουσιαστική οικονομική του κατάρρευση το ’73 -’74 (αλήθεια, δεν την πήραν ποτέ χαμπάρι οι… υμνωδοί;), το χουντικό καθεστώς «παρέδωσε» ανεργία 2%. Ε, και; Τεκμαίρει αυτό κάποια υπεροχή έναντι της μεταπολίτευσης; Το 1976, έτος κατά το οποίο οι βιομήχανοι κατηγορούσαν για «σοσιαλμανία» (!) τον Καραμανλή, η ανεργία έπεσε για πρώτη φορά κάτω από 2% και παρέμεινε έτσι, καθηλωμένη, έως το 1980 (2,7%), όταν έγιναν πλέον αισθητές κι εδώ οι συνέπειες της δεύτερης μεγάλης διεθνούς κρίσης της δεκαετίας (1979).

Αρέσει -δεν αρέσει, το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων στην Ελλάδα ανήλθε χάρη στο ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης και τις κοινωνικές κατακτήσεις που αυτός επέβαλλε. Ας σκούζουν όσο θέλουν «λαϊκίζοντες» νοσταλγοί και «αντι- λαϊκιστές» Λοβέρδοι, υποκριτές ή αδαείς, φασιστικά ζόμπι και οικονομικά λόμπι…

 

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΕΙΧΑΝ ΑΥΞΗΘΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ… «ΑΝΑΡΧΙΑΣ»!

Σαν θαυματουργή εκδοχή ρωσικής κούκλας τύπου «μπάμπουσκα» δείχνει το υποτιθέμενο «οικονομικό θαύμα» της χούντας (γελάς ακόμη κι όταν το «φυλακίζεις» σε εισαγωγικά!). Ως γνωστόν, μία «μπάμπουσκα» περικλείει κάποια άλλη. Ποια βλέπεις; Φυσικά τη μεγαλύτερη. Έλα όμως που ορισμένοι κατορθώνουν να βλέπουν κατ’ ευθείαν το δήθεν «θαύμα» των συνταγματαρχών κι όχι το περίβλημά του. Να αγνοούν, δηλαδή, ότι ολόκληρη η περίοδος 1961- 1973 έχει χαρακτηριστεί – για συγκεκριμένους λόγους- ως «χρυσή εποχή» της ελληνικής οικονομίας. Φαίνεται λοιπόν πως το μυστρί του Παττακού έχει λειτουργήσει και ως τρυπάνι, ανοίγοντας ξεχωριστά οπτικά πεδία – ή απλώς- τρυπώντας μυαλά…

Για να αποτιμήσει κανείς τα «θαυματουργά» στοιχεία της περιόδου μέχρι το 1971- 72 (διότι τη συνέχεια ούτε ο … Γεωργαλάς θα τολμούσε να χαρακτηρίσει «λαμπρή»), οφείλει, πρώτον, να εξετάσει τη «μπάμπουσκα -περίβλημα» και, δεύτερον, να δει τι, πότε, προς όφελος ή σε βάρος ποιών άλλαξε στην περίοδο της στρατιωτικής – φασιστικής δικτατορίας.

Σε αδρές γραμμές, τα χαρακτηριστικά της περιόδου 1961-73 ήταν ενιαία. Πρώτον, υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης- χάρη, κυρίως, στην οικοδομή και τον τουρισμό. Ρυθμοί συμβατοί προς το διεθνές αναπτυξιακό «κύμα» κι ενίοτε υψηλότεροι των αντίστοιχων ευρωπαϊκών, καθώς η εγχώρια μεταπολεμική οικονομία εκκινούσε από χαμηλότερο επίπεδο και φυσιολογικά «έπαιρνε μπόι» απότομα… Ήταν η «χρυσή εποχή» του παγκόσμιου καπιταλισμού, που εφορμούσε καθισμένος στο άρμα του αγέρωχου -ακόμη- κεϋνσιανισμού.

Δεύτερο χαρακτηριστικό της περιόδου 1961- 73, στην Ελλάδα: Σημαντικότατη υστέρηση των μισθών, έναντι των αναπτυξιακών δεικτών, της εργασιακής παραγωγικότητας, των κερδών. Στη δεκαετία του ’60 το μέσο εισόδημα μιας εργατικής οικογένειας κάλυπτε λιγότερο του 70% των ανελαστικών δαπανών για αξιοπρεπή διαβίωση. Στην προδικτατορική Ελλάδα της δεκαετίας του ’60, οι μισθοί ακολούθησαν τις αυξητικές επιδόσεις της παραγωγικότητας μόνο κατά την τριετία 1964- 1966 (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΣΤ΄). Το 1964 τις ξεπέρασαν αρκετά, το 1965 υστέρησαν λίγο, το 1966 «νίκησαν» με «διαφορά στήθους». Το ίδιο συνέβη και στο – «φαυλοκρατικόν» μέχρι τον Απρίλιο και «εθνοσωτήριον» κατόπιν – 1967.

Ήδη προκύπτει ένα συμπέρασμα που φυσικά δεν θα αρέσει στους θαυμαστές των ζόμπι του φασισμού: Πραγματική αύξηση των μισθών έγινε στην περίοδο της μεγάλης ανόδου των λαϊκών διεκδικήσεων 1964- 67. Επί «αναρχίας» και «οχλοκρατίας», όπως θα έλεγαν οι ίδιοι…

Τρίτο χαρακτηριστικό: Χαμηλός πληθωρισμός- αν κι όχι μέχρι το ’73… Τέταρτο: Χαμηλή, επισήμως καταγεγραμμένη, ανεργία- από 2% έως 5,9%. Οι εν λόγω δείκτες, βεβαίως, αφορούσαν όσους παρέμεναν στην Ελλάδα. Διότι κάποια στιγμή, στη δεκαετία του ’60, ο μισός αντρικός πληθυσμός ηλικίας 20- 40 ετών εργαζόταν «στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές», σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική, την Αυστραλία.

Αυτά ήταν εν ολίγοις τα χαρακτηριστικά των… «γκλόρι ντέις» των σίξτις, που «ένωναν» τα μεγάλα έργα με τη μετανάστευση, το Μον Παρνές με τη φτώχεια, τους αναπτυξιακούς δείκτες με την αστυφιλία (η γεωργία αντιπροσώπευε το 34% του ΑΕΠ το 1950 και το 23,6% το 1967), τα υπερκέρδη των μεγαλοεργολάβων με την επέκταση του τομέα των υπηρεσιών (41% του ΑΕΠ το 1950 και 50,3% το 1967). Τι νέο έφερε ή τι αφαίρεσε η δικτατορία των συνταγματαρχών, η «μικρή μπάμπουσκα»; Προς όφελος ποιών;

Οι οικονομικοί προσανατολισμοί έμειναν κατά βάση ίδιοι. Δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στον τουρισμό, όπως και στην οικοδομή. Τον πρώτο τον τροφοδοτούσε το καλό διεθνές οικονομικό κλίμα. Σε ότι αφορά τη δεύτερη, η περαιτέρω ανάπτυξή της, άναρχη και ισοπεδωτική (στην κυριολεξία!), δικαίωσε πλήρως τη σκωπτική λαϊκή ρήση που εκστομιζόταν -φυσικά- ψιθυριστά: «Αυτοί ψοφούν για βαριά οχήματα: Πρώτα τανκς, μετά μπουλντόζες!» Μόνο μέσα στο 1969, στην Αθήνα κατεδαφίστηκαν περισσότερα από δέκα νεοκλασικά και αρχοντικά κτήρια, όπως το παλιό (από το 1836) Ωδείο και το αρχοντικό του Κανάρη, που είχαν διασωθεί από την προηγηθείσα … παράκρουση των δεκαετιών της αντιπαροχής. Από τον Ιανουάριο του ’68 ο ίδιος ο Παττακός είχε ανακοινώσει ανεγέρσεις πολυκατοικιών άνευ περιορισμού στο ύψος, η δε «αισθητική» των περισσότερων εξ όσων κατασκευάστηκαν καλύτερα να μην επισύρει κανένα σχολιασμό.

Μεγάλοι κερδισμένοι της εποχής, βεβαίως, ήταν οι εργολάβοι, αλλά και το άλλο ζηλευτό «Ε»: Οι εφοπλιστές. Η χούντα τους «πριμοδότησε» νωρίς- νωρίς, σε βαθμό απερίγραπτο, με νόμους όπως ο 89/1967 και ο 378/68. Απλό δείγμα από το Νόμο 378/68- κρατήστε μόνο την ανάσα σας: «Πλοία υπό ξένη σημαίαν πάσης κατηγορίας πρακτορευόμενα ή διαχειριζόμενα ή καθ’ οιονδήποτε τρόπον (… ) απαλλάσσονται του φόρου εισοδήματος, ως και παντός εν γένει τέλους, φόρου, δασμού, εισφοράς ή κρατήσεως, υφισταμένου ή επιβληθεισομένου εις το μέλλον διά το εισόδημα αυτών το κτώμενον εξ εργασιών μέσω ή διά των άνω εταιριών. Της αυτής φορολογικής απαλλαγής απολαύουσιν και οι πλοιοκτήται, εφοπλισταί ή οι καθ’ οιονδήποτε τρόπον εκμεταλλευόμενοι τα πλοία ταύτα μέσω ή διά των ως άνω εταιριών».

Όπως αντιλαμβάνεστε, οι… «αντισυστημικοί» λεβέντες της «Χρυσής Αυγής» επέδειξαν πλήρη ιστορική συνέπεια προσφάτως, στη Βουλή, όταν διαδραμάτισαν ρόλο φανατικών φορολογικών συνηγόρων των εφοπλιστών! (Αφήνουμε για επόμενο σημείωμα την ανάδειξη της «κάστας» των αξιωματικών και τα ειδικά προνόμια που απέκτησαν).

Τι γινόταν όμως με τους… κοινούς θνητούς; Με εξαίρεση το 1967 και το 1968, στα χρόνια της χούντας οι μισθοί υπολείπονταν κατά πολύ του επιπέδου της παραγωγικότητας της εργασίας (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους). Όπως υπολόγισε ο Σάκης Καράγιωργας, τα κέρδη της βιομηχανίας στην περίοδο 1967-73 αυξήθηκαν κατά 80% και οι αμοιβές των εργαζομένων κατά 46%.

Το χουντικό καθεστώς, λοιπόν, μοίραζε αναλόγως ψωμί (ή «κουλούρια και λαχεία» , όπως τραγούδησε αργότερα ο Σαββόπουλος) και παντεσπάνι, με τρόπο κραυγαλέα ταξικό. Πρόσεξε βεβαίως στα πρώτα έτη να μοιράσει την πίτα με τρόπο που θα το βοηθούσε να αποκτήσει λαϊκή ανοχή ή και αποδοχή. Αντιπροσωπευτική της ρηχότητας της «κοινωνικής – αναπτυξιακής» πολιτικής του ήταν η περίφημη παραγραφή (30 Μαρτίου 1968) των αγροτικών χρεών προς την Αγροτική Τράπεζα που είχαν σωρευτεί πριν από το πραξικόπημα 1967. Συγκεκριμένα, 7,4 εκ. δρχ χρωστούσαν φυσικά πρόσωπα και άλλα 384 εκ. δρχ συνεταιριστικές οργανώσεις. Υπό τους ήχους των προπαγανδιστικών… δοξολογιών που αφιέρωνε το καθεστώς στον εαυτό του, αλλά κι αφ’ ότου άρχισαν να καταλαγιάζουν τα αυτιστικά χουντικά «ωσαννά», το κύμα της αστυφιλίας συνέχισε – ακλόνητο- να στέλνει τους «ευνοημένους» της επαρχίας στην Αθήνα. Τόσο πολύ είχε… στηριχτεί η αγροτική παραγωγή.

«Έστω κι έτσι, ο κόσμος στην επαρχία ζούσε καλύτερα απ’ όσο πριν» θα πουν κάποιοι, λησμονώντας ότι επί δεκαετίες κάθε «πριν» παρέπεμπε σε χειρότερες συνθήκες διαβίωσης: Προφανώς το 1965 ο κόσμος στην επαρχία ζούσε καλύτερα από όσο το 1955 και απείρως καλύτερα εν συγκρίσει προς την εποχή των… λήσταρχων Ρετζαίων! Άλλωστε τα εμβάσματα της πρώτης γενιάς μεταναστών, τα οποία κατέφθαναν εδώ, βοηθούσαν κόσμο. Αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 (δηλαδή πριν από την «εθνοσωτήριο») άρχισε να μειώνεται ο αριθμός όσων έφευγαν στο εξωτερικό για μόνιμη μετανάστευση.

Στα χρόνια της δικτατορίας παρέμεινε έντονη η έμψυχη «εκροή», μόνο που πλέον υπερτερούσαν αριθμητικά όσοι αναχωρούσαν για προσωρινή μετανάστευση. Λχ το 1971 έφυγαν για μόνιμη μετανάστευση 61.000 άνθρωποι και 75.000 για προσωρινή. Οι 61.000 «μόνιμοι» συνιστούν βεβαίως σημαντική κάμψη σε σχέση με τους 117.000 του 1965. Συνολικά, όμως, το 1971 έφυγαν – κυρίως προς ευρωπαϊκές χώρες και λιγότερο προς υπερωκεάνιους προορισμούς- 136.000 άνθρωποι. Με άλλα λόγια: Το 4,20% του -τότε- οικονομικά ενεργού πληθυσμού μετανάστευσε μέσα στο 1971, δηλαδή όταν ολοκληρωνόταν το «οικονομικό θαύμα» (θα δούμε αργότερα τι συνέβη κατόπιν) της χούντας. Α, κάτι ακόμη: Μολονότι ένα από τα στοιχεία της οικονομικής… λαμπρότητας των συνταγματαρχών ήταν η χορήγηση φορολογικών κινήτρων στις βιοτεχνίες, από τους 75.000 που έφυγαν για προσωρινή μετανάστευση το 1971 οι 66.431 ήταν τεχνίτες- βιοτέχνες (στοιχεία Ιστορικού Λευκώματος εφημερίδας «Καθημερινή»).

Αρκετός κόσμος θυμάται ή έμαθε ότι στα χρόνια της χούντας το χωριό του απέκτησε δρόμο, τηλέφωνο, ηλεκτρικό ρεύμα. Πόσο τεκμαίρουν αυτά κάποιο «θαύμα»; Περίπου όσο μπορεί να ανακηρυχθεί θαυματοποιός ο Χ. Τρικούπης λόγω της ηλεκτροδότησης της Αθήνας (1889) ή ο Γ. Θεοτόκης, επειδή επί των ημερών του (1908) άρχισε η ηλεκτροκίνηση των τραμ της Αθήνας, ή, ή, ή… Για να σηκώσει ψηλά τα χέρια η επιστήμη δεν χρειάζεται το περίστροφο κανενός Ντερτιλή! Αρκούν τα μυαλά των θαυμαστών του…

 

ΑΠΟ ΤΟ «ΟΛΙΓΩΤΕΡΟΝ ΘΑ ΦΑΓΩΜΕΝ» ΣΤΑ ΠΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ…

Τη Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 1969, δυο γεγονότα δέσποζαν στην επικαιρότητα. Το πρώτο ήταν η εκτέλεση δυο Γερμανών (στην Αίγινα και την Κέρκυρα), οι οποίοι είχαν καταδικαστεί για τους φόνους πέντε Ελλήνων. Το δεύτερο, η – μεταδοθείσα από ραδιόφωνο και τηλεόραση- «βαρυσήμαντος ομιλία» του Παπαδόπουλου. Λίγοι αντελήφθησαν ότι η ομιλία του «πρωθυπουργού» της χούντας ήταν όντως σημαντική, διότι επί της ουσίας προανήγγειλε – από νωρίς, είναι αλήθεια- μια άλλη «εκτέλεση»: Το τέλος του «ευδαιμονισμού». Έννοια που διαχρονικά, όταν εκπορεύεται από χείλη κυβερνώντων, ανακατεύει στο… μίξερ τα πάντα: Από την αξίωση καλύτερης ζωής, μέχρι τον καταναλωτισμό ενός τμήματος της κοινωνίας, που «τα βολεύει μια χαρά».

Αυστηρή ήταν η «γραμμή» του δικτάτορα: «Ολιγώτερον θα φάγωμεν, κύριοι, ολιγώτερον θα απαιτήσωμεν υπέρ ημών, ολιγώτερον θα θέσωμεν εις την τράπεζαν δια την ικανοποίησιν των ιδικών μας αναγκών(…) Αντιληφθείτε το όλοι οι Έλληνες. Δεν είναι καιρός να επιδιώξωμεν την ικανοποίησιν εις ότι αφορά τον ευδαιμονισμόν». Κάποιοι ίσως να σκέφτηκαν ότι εννοούσε πχ τα σπασμένα πιάτα στα μπουζούκια. Κανείς όμως δεν φανταζόταν, στη χαραυγή της δεκαετίας του ’70, ότι τρία χρόνια αργότερα σύμπτωμα ευδαιμονισμού θα ήταν και… μια μπριζόλα στο πιάτο!

«Το κρέας αποτελεί προϊόν, του οποίου το κόστος και αντιστοίχως η τιμή διαθέσεως τυγχάνουν υψηλά, διό κατά κανόνα καταναλίσκεται τούτο περισσότερον εις χώρας με υψηλόν βιοτικόν επίπεδον»! Ποιος και πότε το είπε; Ο «αντιπρόεδρος» Μακαρέζος, τον Ιανουάριο του ’73. Γιατί το είπε; Για να «εξηγήσει» την αύξηση της τιμής του κρέατος κατά 38%. Το «οικονομικό θαύμα» πλέον δεν σωζόταν ούτε… με θαύμα. Από το 1972 ο πληθωρισμός είχε ανέλθει στο 4,42% – ο μεγαλύτερος από τη χαραυγή των σίξτις με εξαίρεση το ’66 (4,8%). Τα χειρότερα, όμως, με τον πληθωρισμό δεν είχαν καταφθάσει ακόμη: Το 1973 «σκαρφάλωσε» στο 15,55% και το 1974 στο ασύλληπτο 26,9%! Η ακρίβεια κατέτρωγε τα λαϊκά εισοδήματα που δεν ήταν άλλωστε εκείνα του 1967-68, τα δε περί οικονομίας ανέκδοτα πλήθαιναν. «Γιατί ο Παπαδόπουλος θα πάρει Νόμπελ Χημείας; Γιατί κατάφερε να κάνει τη δραχμή σκ…».

Το ’73 η ανάπτυξη μειώθηκε στο 8,1% από το 10,2% του ’72. Το ’74 καταβαραθρώθηκε στο – μείον 6,4%. Μήπως τουλάχιστον οι θεματοφύλακες της δημοσιονομικής πειθαρχίας μπορούν να επαινέσουν τη χούντα για κάποια διαχείριση «σύνεσης» και «εγκράτειας»; Αστεία πράγματα! Αν το κάνουν, θα θυμίσουν απλώς τους οπαδούς του… Μητσοτάκη που εξυμνούν τη «σφικτή» πολιτική της περιόδου 1990-93 και μένουν με το στόμα ανοιχτό όταν τους λες πως το «ίνδαλμά» τους εκτόξευσε το χρέος από το 80% στο 111% του ΑΕΠ!

Ελλείψει ουσιαστικής, ανθεκτικής στο χρόνο, παραγωγικής συγκρότησης, τα τουριστικο- οικοδομικά (ή άλλα) χουντικά «επιτεύγματα» στηρίχτηκαν στον κολοσσιαίο δανεισμό, μεγεθύνοντας έτσι το δημόσιο χρέος σε βαθμό πολύ μεγάλο, για τα μέτρα της εποχής. Ενδεικτκά αναφέρουμε πως το σύνολο εσωτερικού και εξωτερικού δανεισμού το 1966 ήταν 3,5 δισ. δρχ και το 1972 έφθασε τα 15,8 δισεκατομμύρια. Το δημόσιο χρέος το 1966 ήταν 32,1 δισ. δρχ και αντιπροσώπευε το 19,28% του ΑΕΠ και το 1972 είχε ανέλθει σε 87,5 δισεκατομμύρια, αντιστοιχώντας στο 26,77% του ΑΕΠ (Στατιστική Επετηρίδα). Μπορεί αυτοί οι αριθμοί να μην προκαλούν την παραμικρή εντύπωση σήμερα, αλλά τότε δεν ήταν έτσι. Το δε ποσοστιαίο άλμα ήταν μεγάλο, για τη συγκεκριμένη τάξη μεγέθους.

Για να είμαστε ακριβείς: Ο δανεισμός συνέχισε να «τραβά την ανηφόρα» και στα κατοπινά, μεταπολιτευτικά χρόνια, αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη κάτι- πέραν φυσικά της «κληροδότησης» του φαινομένου από τη δικτατορία: Στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια κατέφθανε εδώ για τα καλά το «ωστικό κύμα» της μεγάλης παγκόσμιας κρίσης του 1973. Η εποχή εκείνη δεν είχε τα χαρακτηριστικά της «παγκοσμιοποίησης» που βιώνουμε στα νεώτερα χρόνια. Οι επιδράσεις και αλληλεπιδράσεις δεν γίνονταν με την ταχύτητα και τους «αυτοματισμούς» της σύγχρονης εποχής. Αυτή η παράμετρος είναι μια από τις πολλές που ενισχύουν το συμπέρασμα μελετητών -ερευνητών (πχ Σ. Καράγιωργας), ότι η οικονομική καθίζηση της χούντας ήταν κυρίως υπόθεση «εσωτερική» κι όχι απόρροια διεθνών, «εισαγόμενων» συγκυριών.

Η εγχώρια οικονομία είχε αρχίσει να παραπαίει προτού… αγριέψει η πετρελαϊκή κρίση του ’73, δηλαδή πριν από τον Οκτώβριο του έτους (τότε έγινε η σύρραξη Ισραήλ – Αράβων). Ασφαλώς προϋπήρχε συναλλαγματική κρίση, οι δε τιμές του πετρελαίου είχαν ανέβει από τα προηγούμενα χρόνια. Όλα αυτά, όμως, δεν θα αρκούσαν για να «ξεφουσκώσει» έτσι το…θαύμα των «εθνοσωτήρων», πριν από την όξυνση της κρίσης του’73, εάν το ίδιο δεν ήταν εν πολλοίς «φούσκα».

Στο κάτω- κάτω, δεν γίνεται οι υμνητές του φασισταριού της «εθνοσωτηρίου» να πιστώνουν στη χούντα την εποχή των «παχιών αγελάδων» του παγκόσμιου καπιταλισμού (διότι επί της ουσίας αυτό κάνουν), αλλά να μην αναγνωρίζουν καμία αποτυχία της, για νίλες που προηγήθηκαν κατά πολύ του Οκτωβρίου ’73. Αφήστε που ο Παπαδόπουλος είχε αναγγείλει πολύ νωρίτερα το… αδυνάτισμα των «αγελάδων». Προφανώς ως αντιστάθμισμα επήλθε η πάχυνση της τιμής του κρέατος, στη «χαραυγή» του ’73…

ΥΓ: Χορτάτοι πάντως έφυγαν από την Ελλάδα ξένοι επιχειρηματίες και εταιρείες που κλήθηκαν να συμβάλουν «εις την ανάπτυξιν» ή την «προσέλκυσιν επενδύσεων». Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, «έφαγαν ένα σκασμό λεφτά» χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτε (Πχ η αμερικανική εταιρεία «Λίτον», ο εργολάβος Ρόμπερτ Μακντόναλντ). Η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» αποδείχθηκε «Ελλάς Καλών Σαμαρειτών» για πολλούς. Επειδή όμως οι εξωφρενικές συμβάσεις εμπίπτουν στην κατηγορία των χουντικών σκανδάλων, λέμε να αφιερώσουμε σε αυτά ένα ξεχωριστό σημείωμα. Με πράματα, θάματα και… Τάματα.

* Δημοσιεύθηκε στο «Πριν», την Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012

https://twitter.com/Gerogriniaris

1963 Ο Λαμπράκης έχει δολοφονηθεί. Η βασιλική οικογένεια διασκεδάζει. Έξω διαδηλώνουν «αντι-έλληνες» «κομμουνιστές»

http://www.sarantakos.com/asteia/mpost/ampatielou.html

Μπέτυ Αμπατιέλου και Φρειδερίκη, ένα χαστούκι (;) στο Λονδίνο

Ο ναυτεργάτης Αντώνης Αμπατιέλος, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και της ΟΕΝΟ, της Ομοσπονδίας Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων, στον πόλεμο έχει αναλάβει να οργανώσει τη συμβολή των ελλήνων ναυτεργατών στην αντιφασιστική πολεμική προσπάθεια. Έδρα του έχει το Κάρντιφ, το μεγάλο λιμάνι της Ουαλίας, και εκεί γνωρίζεται με την Ουαλή δασκάλα Μπέτυ Μπάρτλετ, στέλεχος του Κ.Κ. Μεγάλης Βρετανίας. Παντρεύονται και έρχονται στην Ελλάδα. Το 1947 ο Αμπατιέλος καταδικάζεται σε θάνατο. Χάρη στην κινητοποίηση της ΟΕΝΟ και τη διεθνή εκστρατεία της Μπέτυς Αμπατιέλου, η ποινή του μετατρέπεται σε ισόβια. Αργότερα, το 1958, από τη Μπέτυ αφαιρείται η ελληνική ιθαγένεια και το διαβατήριο και, ουσιαστικά, η δυνατότητα να επισκέπτεται το σύζυγό της.

Στην Αγγλία, η Μπέτυ Αμπατιέλου αποδύεται σε αγώνα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα. Γράφει φυλλάδια, κινητοποιεί βουλευτές της αριστερής πτέρυγας του Εργατικού Κόμματος και παράλληλα εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία επίσημης επίσκεψης στο Λονδίνο για να θέτει το θέμα όχι μόνο του «Τόνυ» όπως είναι γνωστός στην Αγγλία ο Αντώνης Αμπατιέλος, αλλά και όλων των πολιτικών κρατουμένων.

Για παράδειγμα, τον Φεβρουάριο του 1961 όταν ο πρωθυπουργός Καραμανλής και ο Υπουργός Εξωτερικών Αβέρωφ επισκέπτονται επίσημα το Λονδίνο, τούς υποδέχεται στο σταθμό της Βικτόριας διαδήλωση ελλήνων και ελληνοκυπρίων της παροικίας του Λονδίνου. Ανάμεσά τους η Μπέτυ Αμπατιέλου, που φωνάζει στον Καραμανλή να αποφυλακίσει τον σύζυγό της και τελικά συλλαμβάνεται από την αστυνομία. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι αγγλικές εφημερίδες αφιερώνουν στην υπόθεση Αμπατιέλου περισσότερο χώρο απ’ ό,τι στις καθαυτό συνομιλίες του Καραμανλή. Γράφουν ότι ο Αμπατιέλος στον πόλεμο είχε στρατολογήσει χιλιάδες ναυτικούς για τη συμμαχική εμπορική ναυτιλία και είχε γι’ αυτό δεχτεί τις επίσημες ευχαριστίες της βρετανικής κυβέρνησης. Το απτό όφελος είναι ότι η Μπέτυ Αμπατιέλου παίρνει την άδεια να επισκεφτεί την Ελλάδα και τις φυλακές Αίγινας όπου είναι φυλακισμένος ο άντρας της. Η επίσκεψη γίνεται αμέσως μετά, στα τέλη Φεβρουαρίου. Η Μπέτυ δηλώνει αισιόδοξη για την προοπτική αποφυλάκισης, είτε με ανήκεστο βλάβη είτε με χάρη, αλλά τον Μάρτιο το Συμβούλιο Χαρίτων απορρίπτει κατά πλειοψηφία την αίτηση Αμπατιέλου.

Τον Απρίλιο του 1963 η βασίλισσα Φρειδερίκη επισκέπτεται το Λονδίνο, χωρίς τον βασιλιά Παύλο αλλά με τον διάδοχο Κωνσταντίνο και διάφορες πριγκίπισσες, για να παρευρεθεί στους γάμους της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας του Κεντ, εξαδέλφης της Ελισάβετ της Αγγλίας. Το Σάββατο 20 Απριλίου, τη μέρα της άφιξής της, καθώς η Φρειδερίκη βγαίνει από το ξενοδοχείο Κλάριτζες, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη Μπέτυ Αμπατιέλου, που συνοδεύεται από ομάδα κυπρίων διαδηλωτών και θέλει να συναντήσει την Φρειδερίκη για να της παραδώσει επιστολή στην οποία ζητάει την αποφυλάκιση του συζύγου της. Λέγεται ότι όταν η Φρειδερίκη αρνήθηκε να της μιλήσει, η Αμπατιέλου τη χαστούκισε, αν και αυτό το αρνήθηκε μερικές μέρες αργότερα σε συνέντευξή της στη βρετανική τηλεόραση. Οι εφημερίδες κάνουν λόγο για «περίπτυξη». (Όπως γράφει στα απομνημονεύματά του ο Αντώνης Αμπατιέλος, ο πρόεδρος της ΕΔΑ Ιω. Πασαλίδης ρώτησε αργότερα την Μπέτυ Αμπατιέλου αν πράγματι χαστούκισε τη Φρειδερίκη, κι όταν εκείνη επανέλαβε πως όχι, ο Πασαλίδης τη συμβούλεψε: «Μη λες ότι δεν τη χτύπησες. Ο λαός θέλει να λες ότι τη χτύπησες».)

Πάντως η Φρειδερίκη μαζί με την πριγκίπισσα Ειρήνη προσπάθησαν να διαφύγουν ενώ ο αστυνομικός συνοδός τους είχε εξουδετερωθεί από τους διαδηλωτές, και έστριψαν σε μια πάροδο που όμως ήταν αδιέξοδο –έντρομη, η Φρειδερίκη αναγκάστηκε να χτυπήσει το κουδούνι της πρώτης πόρτας που βρήκε μπροστά της και να ζητήσει από την έκπληκτη κυρία που έμενε στο σπίτι αυτό, μια αμερικανίδα ηθοποιό, να τους επιτρέψει την είσοδο μέχρι να έρθουν οι αστυνομικοί να τις παραλάβουν.

Οι επόμενες μέρες της Φρειδερίκης δεν ήταν καλύτερες. Στις μετακινήσεις της έβρισκε μπροστά της διαδηλωτές. Χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος της Ελευθερίας: Πολιορκείται συνεχώς η βασίλισσα εν Λονδίνω. Την Κυριακή 21/4 η εφημερίδα Σάντεϊ Εξπρές δημοσιεύει βιαιότατο άρθρο στο οποίο χαρακτηρίζει ανεπιθύμητη καλεσμένη τη Φρειδερίκη.

Την ίδια μέρα μαίνεται στην Αθήνα η… μάχη του Μαραθώνα. Η κυβέρνηση έχει απαγορέψει τη Μαραθώνια πορεία ειρήνης και η Αττική αστυνομοκρατείται και γίνονται επεισόδια και πολλές συλλήψεις. Τη σύλληψη δεν τη γλιτώνουν ούτε οι διάσημοι. Για παράδειγμα, διαβάζουμε στην εφημερίδα ότι «Περί την 8ην π.μ. συνελήφθησαν οδηγηθέντες εις την σχολήν Αστυνόμων, όπου και παρέμειναν μέχρι της 8ης μ.μ.ο μουσικοσυνθέτης κ. Μίκης Θεοδωράκης, ο ζωγράφος κ. Μίνως Αργυράκης και η σύζυγός του. Ούτοι συνελήφθησαν ενώ εβάδιζον επί του δεξιού πεζοδρομίου της Λεωφόρου Κηφισίας, έξωθι του κινηματογράφου «Άνεσις». Ολίγον αργότερον συνελήφθησαν εντός ταξί επί της λεωφόρου Κηφισίας ο ηθοποιός κ. Α. Αλεξανδράκης και η σύζυγός του κ. Αλίκη Γεωργούλη». Και Άγγλοι ειρηνιστές που έχουν έρθει για την πορεία, με επικεφαλής τον φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ, συλλαμβάνονται και απελαύνονται.

Μόνο ο βουλευτής Πειραιώς της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης φτάνει στον Τύμβο του Μαραθώνα με το αυτοκίνητό του, συνοδευόμενος από τη γυναίκα του και τον κύπριο ποιητή Τεύκρο Ανθία. Επικαλούμενος τη βουλευτική του ιδιότητα διαπερνά τον αστυνομικό κλοιό, ξεδιπλώνει πανώ με το σήμα της ειρήνης και την επιγραφή ΕΛΛΑΣ, και οδοιπορεί μόνος του! Αιφνιδιασμένοι οι αστυνομικοί δεν αντιδρούν, μερικά όμως χιλιόμετρα αργότερα, όταν ο Λαμπράκης θέλησε να καταθέσει στεφάνι στον τάφο των εκτελεσμένων από τους Γερμανούς στο Χαρβάτι, η αστυνομική δύναμη που έχει εν τω μεταξύ πάρει εντολές, τον συλλαμβάνει.

Νέα επεισόδια γίνονται στις 22/4 και η Φρειδερίκη αναγκάζεται να βγει από μια πλαϊνή πόρτα του ξενοδοχείου της. Μεταβαίνει για τριήμερο στον πύργο του Ουίνδσορ. Η αντίδραση της κυβέρνησης είναι χλιαρή σε σχέση με τα επεισόδια του Λονδίνου, αφού προβαίνει απλώς σε φιλική διαμαρτυρία προς την αγγλική κυβέρνηση. Την Τετάρτη 24/4 αθωώνεται από βρετανικό δικαστήριο ένας 16χρονος Κύπριος ο οποίος είχε προσαχθεί με κατηγορία την εξύβριση της Φρειδερίκης κατά τα επεισόδια του Σαββάτου. Σε μια χώρα όπου υπάρχει ελευθερία λόγου, οι πράξεις του κατηγορουμένου δεν συνιστούν αδίκημα, λέει ο δικαστής. Τα επεισόδια συζητιώνται στη Βουλή, όπου ο Στ. Στεφανόπουλος, εκπρόσωπος της Ένωσης Κέντρου, αποδοκιμάζει τις χυδαίες και αναρχικές εκδηλώσεις του Λονδίνου και επικρίνει σφοδρά την κυβέρνηση, ότι δεν προστάτευσε τη βασίλισσα αν και είχε πληροφορίες ότι θα γίνονταν επεισόδια. Η Φρειδερίκη αρνείται να επισπεύσει την επιστροφή της.

Η Φρειδερίκη επιστρέφει στο ξενοδοχείο Κλάριτζες στις 25/4 και οι εφημερίδες αναφέρουν φήμες ότι η Μπέτυ Αμπατιέλου θα διανυκτερεύσει έξω από το ξενοδοχείο θέλοντας να συναντηθεί οπωσδήποτε με τη Φρειδερίκη, από την οποία έχει ζητήσει επισήμως ακρόαση· ενώ γίνονται και σκέψεις να αναβληθεί το ήδη προγραμματισμένο για το καλοκαίρι επίσημο ταξίδι του βασιλικού ζεύγους στο Λονδίνο.

Πράγματι, τη νύχτα της Παρασκευής 26/4 προς Σάββατο, η Μπέτυ Αμπατιέλου οργανώνει «αγρύπνια διαμαρτυρίας» έξω από το ξενοδοχείο μαζί με αριστερούς ελληνοκύπριους του Λονδίνου. Η Φρειδερίκη αναγκάζεται και πάλι να χρησιμοποιήσει μια πλαϊνή είσοδο για να τους αποφύγει. Λεπτομέρεια: επειδή ο νόμος απαγορεύει την καθιστική διαμαρτυρία στο οδόστρωμα, όχι όμως την πορεία, οι διαδηλωτές περνούν τη νύχτα βηματίζοντας συνεχώς πάνω-κάτω σε λίγα μέτρα του δρόμου, δήθεν ότι κάνουν πορεία.

Το Σάββατο ο βρετανός υπουργός εξωτερικών λόρδος Χιουμ δίνει στη δημοσιότητα επιστολή προς τη βασίλισσα Φρειδερίκη στην οποία εκφράζει τη λύπη του για τα επεισόδια Η επιστολή έχει το αποτέλεσμα να εντείνει τις διαμαρτυρίες της αγγλικής κοινής γνώμης, κι έτσι τη νύχτα του Σαββάτου προστίθενται στην αγρύπνια και τέσσερις βουλευτές του Εργατικού Κόμματος, ενώ ο τύπος παραλληλίζει την Ελλάδα των πολιτικών κρατουμένων με την Ισπανία του Φράνκο (είναι νωπή η εκτέλεση, στις 20 Απριλίου, του κομμουνιστή Χουλιάν Γκριμάου ύστερα από δίκη-παρωδία).

Η Μπέτυ Αμπατιέλου εμφανίζεται στα δελτία ειδήσεων της αγγλικής τηλεόρασης, όπου αρνείται ότι χαστούκισε τη Φρειδερίκη, ενώ φτάνει από την Αθήνα στο Λονδίνο ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Την Κυριακή 28/4 επισκέπτεται μαζί με την Αμπατιέλου το ξενοδοχείο Κλάριτζες. Ο Λαμπράκης ζητάει ακρόαση από τη βασίλισσα η οποία δεν γίνεται δεκτή, όπως του ανακοινώνει ο υπασπιστής του διαδόχου, ο ταγματάρχης Αρναούτης. Ο Λαμπράκης δίνει συνέντευξη στις βρετανικές εφημερίδες, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι στην Ελλάδα δεν κυβερνά η κυβέρνηση ή ο βασιλεύς αλλά η βασίλισσα. Η Φρειδερίκη λέγεται ότι ενοχλήθηκε τρομερά από την παρέμβαση Λαμπράκη και είπε, “Δεν θα με απαλλάξει κανείς από αυτόν”, όπως έγραψε ο γραμματέας των ανακτόρων Γεράσιμος Τσιγάντες.

Η Φρειδερίκη επιστρέφει στις 30 Απριλίου ενώ τις επόμενες μέρες το θέμα συζητιέται στη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων, όπου η εργατική αντιπολίτευση καυτηριάζει την εσωτερική κατάσταση της Ελλάδας.

Στις 22 Μαΐου δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Σε αφήγησή του ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει ότι ο τότε αρχηγός της Χωροφυλακής Βαρδουλάκης του είχε εκμυστηρευτεί ότι “κατά λάθος σκοτώθηκε ο Λαμπράκης. Η βασίλισσα είχε δώσει εντολή να τον στραπατσάρουν…”

Ο Λαμπράκης χαροπαλεύει επί μέρες αλλά χάνει τη μάχη στις 27 Μαΐου. Η κηδεία του γίνεται πάνδημη την επόμενη μέρα· την ίδια μέρα στο Λονδίνο γίνεται διαδήλωση, όπου μιλάει και η Μπέτυ Αμπατιέλου, ενώ ο Μπέρτραντ Ράσσελ εκφράζει την ευχή ότι το βασιλικό ταξίδι θα ματαιωθεί. Η «Επιτροπή των 100» ήδη αναγγέλλει διαδήλωση έξω από τα ανάκτορα του Μπάκινχαμ για την πρώτη μέρα της βασιλικής επίσκεψης, στις 9 Ιουλίου. Τις επόμενες μέρες, και ενώ ξετυλίγεται το κουβάρι του παρακρατικού δικτύου που δολοφόνησε τον Λαμπράκη, πληθαίνουν οι ειδήσεις από το Λονδίνο για τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που ετοιμάζονται, ενώ συνδικαλιστικοί και άλλοι φορείς ζητούν τη ματαίωση του ταξιδιού.

Ο Καραμανλής προβάλλει εντονότατη τη διαφωνία του, ζητώντας να ματαιωθεί με εύσχημο τρόπο το ταξίδι και επισείοντας τον κίνδυνο χειρότερων επεισοδίων αλλά ο βασιλιάς Παύλος παραμένει αμετάπειστος. Τα πράγματα οδηγούνται σε κρίση και στις 11 Ιουνίου ο Καραμανλής παραιτείται. Μια εβδομάδα αργότερα αναλαμβάνει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση ο Παν. Πιπινέλης, υπουργός Εμπορίου στην προηγούμενη κυβέρνηση, με στόχο να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές περί τον Νοέμβριο. Ο Καραμανλής σε ένδειξη διαφωνίας με τους χειρισμούς του βασιλιά αναχωρεί για τη Ζυρίχη, όπου θα μείνει μέχρι τις εκλογές. Η κυβέρνηση Πιπινέλη δεν παίρνει ψήφο ανοχής από την αντιπολίτευση και δεν θεωρείται γνήσια υπηρεσιακή. Ψιθυρίζεται ότι μετά το βασιλικό ταξίδι θα παραιτηθεί.

Στα τέλη Ιουνίου ο βρετανός πρωθυπουργός ΜακΜίλαν δηλώνει ότι η κυβέρνησή του θα πάρει μεν προληπτικά μέτρα, αλλά δεν είναι δυνατόν να απαγορέψει ειρηνικές συγκεντρώσεις (όμως τις απαγόρευσε τελικά). Πρέπει να πούμε ότι και η βρετανική κυβέρνηση κλυδωνίζεται (μεταξύ άλλων από το σκάνδαλο Προφιούμο-Κριστίν Κήλερ) και θεωρείται σίγουρο ότι μετράει μέρες.

Η πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου περνάει με προετοιμασίες για το ταξίδι, τόσο από πλευράς πρωτοκόλλου όσο και από πλευράς διαδηλωτών. Ο Χάρολντ Ουίλσον, ο ηγέτης των Εργατικών και μελλοντικός πρωθυπουργός, δηλώνει ότι θα απουσιάσει από την επίσημη δεξίωση «λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων».

Στις 9 Ιουλίου το βασιλικό ζεύγος φτάνει στο Λονδίνο και το βράδυ, ενώ δίνεται στα ανάκτορα του Μπάκινχαμ το επίσημο δείπνο προς τιμή τους, η αστυνομία χτυπάει με ασυνήθιστη δύναμη τη διαδήλωση διαμαρτυρίας· υπάρχουν τραυματίες και γίνεται εκατό συλλήψεις. Οι διαδηλωτές γιουχάρουν ακόμα και τη δική τους βασίλισσα, ενώ ο τύπος αναφέρει ότι τέτοια επεισόδια εναντίον ξένων επίσημων επισκεπτών έχουν να γίνουν από τον Σεπτέμβριο του 1850, όταν είχε επισκεφτεί το Λονδίνο ο στρατηγός Χαϊνό που είχε πνίξει στο αίμα την ουγγρική επανάσταση το 1849· σε μια επίσκεψή του σε ζυθοποιία όπου υπήρχαν και ούγγροι μετανάστες, οι εργάτες τον πήραν στο κυνήγι και με μεγάλη δυσκολία τον γλίτωσε η αστυνομία.

Στις 10 Ιουλίου, Παύλος και Φρειδερίκη επιβιβάζονται σε πλοίο για μια βόλτα στον Τάμεσι. Η Μπέτυ Αμπατιέλου προσπαθεί να τους πλησιάσει. Η αστυνομία τη συλλαμβάνει και την αφήνει ελεύθερη λίγο αργότερα. Το βράδυ οι εστεμμένοι πηγαίνουν στο θέατρο Aldwych για να παρακολουθήσουν το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας του Σαίξπηρ· το προβλεπτικό Φόρεϊν Όφις έχει αγοράσει και τα 1.100 εισιτήρια και τα έχει μοιράσει σε ευγενείς και σε επιφανείς έλληνες της παροικίας, ωστόσο η βραδιά των εστεμμένων δεν είναι ανέφελη. Τους υποδέχονται στην είσοδο και τους αποχαιρετούν στην έξοδο συγκεντρωμένοι διαδηλωτές που φωνάζουν «Ζιγκ Χάιλ». Λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία, γίνεται τηλεφώνημα για βόμβα οπότε η έναρξη καθυστερεί ενώ αστυνομικοί με πολιτικά χτενίζουν με ανιχνευτές μετάλλων το βασιλικό θεωρείο.

Στο μεταξύ, ύστερα από παρέμβαση του εργατικού βουλευτή Όμπερν, ο πρωθυπουργός Πιπινέλης δέχεται να συναντηθεί με τη Μπέτυ Αμπατιέλου. Την ίδια μέρα, ο Υπουργός Δικαιοσύνης ανακοινώνει ότι αποφυλακίζονται, βάσει των μέτρων ειρηνεύσεως, 17 κρατούμενοι. Όχι ο Αντώνης Αμπατιέλος. Οι περισσότεροι αποφυλακισθέντες είναι κομμουνιστές, υπάρχει όμως και ένας ποινικός καθώς και τρεις δοσίλογοι, με επιφανέστερο τον εβραίο εξωμότη Κωνσταντίνο (Ίνο) Ρεκανάτι.

Η συνάντηση Πιπινέλη-Αμπατιέλου, την οποία απεικονίζει το σκίτσο του Μποστ, έγινε στις 11 Ιουλίου. Ο Πιπινέλης υπόσχεται ότι θα διαβιβάσει στον Βασιλέα το αίτημα για αποφυλάκιση του Αμπατιέλου. Ενδεικτικός της διμέτωπης νοοτροπίας ορισμένων Κεντρώων είναι ο τίτλος της εφημ. Ελευθερία, που κατηγορεί για «ενδοτικότητα» τον Πιπινέλη και ενοχλείται που η συνάντηση έγινε υπό την πίεση του πεζοδρομίου.

Την επόμενη μέρα, το βασιλικό ταξίδι τελειώνει και οι βασιλείς μαζί με τον πρωθυπουργό και τη λοιπή αποστολή επιστρέφουν στην Ελλάδα. Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο εκδίδει δριμεία ανακοίνωση όπου καυτηριάζει την αποφυλάκιση του Ρεκανάτι, τον οποίο χαρακτηρίζει κύριο υπεύθυνο «δια την κατά την Κατοχήν οργάνωσιν των διωγμών και του αφανισμού των Ελλήνων Ισραηλιτών».

Από τη συνάντηση με τον Πιπινέλη η Μπέτυ Αμπατιέλου πήρε το ευεργέτημα να της επιτραπεί η επίσκεψη στην Ελλάδα και στον φυλακισμένο Αμπατιέλο, ο οποίος βρισκόταν στις φυλακές της Αίγινας. Όμως η Φρειδερίκη και το παρακράτος δεν έχουν ξεχάσει· έτσι, στις 7 Αυγούστου το πρωί, ενώ περιμένει τον δικηγόρο της στην πλατεία Κοραή του Πειραιά, αστυνομικοί την αρπάζουν και κυριολεκτικά σέρνοντας την βάζουν σε ένα Όπελ και τη μεταφέρουν στο αεροδρόμιο παρά τις φωνές και την προσπάθειά της να ξεφύγει. Με συνεχή πάλη τη φορτώνουν στο αεροπλάνο χωρίς αποσκευές· επιστρέφει στο Λονδίνο μονοσάνδαλη, καθώς το ένα της παπούτσι χάθηκε στη συμπλοκή, αλλά τουλάχιστον έχει καταφέρει να δει τον Αμπατιέλο.

Τελικά στις 3 Νοεμβρίου γίνονται οι εκλογές που τις κερδίζει με μικρή διαφορά η Ένωση Κέντρου. Πολλοί πολιτικοί κρατούμενοι αποφυλακίζονται τα Χριστούγεννα, όχι όμως ο Αμπατιέλος για τον οποίο λέγεται ότι έχει αντιρρήσεις η Φρειδερίκη. Τον Φλεβάρη του 1964 γίνονται νέες εκλογές που δίνουν την απόλυτη πλειοψηφία στην Ένωση Κέντρου και τελικά το Πάσχα απολύεται επιτέλους ο Αντώνης Αμπατιέλος.

Ο Παναγιώτης Πιπινέλης διορίστηκε από τη Χούντα Υπουργός Εξωτερικών, θέση που κράτησε έως το 1970 που πέθανε.

Ο Αντώνης Αμπατιέλος κατάφερε να μην πιαστεί από τη δικτατορία της 21ης Απριλίου· έμεινε πάνω από ένα χρόνο στην παρανομία και τελικά έφυγε παράνομα στο εξωτερικό τον Ιούνιο του 1968. Εκεί δραστηριοποιήθηκε στην αντιδικτατορική πάλη. Γύρισε παράνομα στην Ελλάδα το 1973 αλλά πιάστηκε αργότερα και απελευθερώθηκε με την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ και βουλευτής, πέθανε το 1994.

Η Μπέτυ Αμπατιέλου ζει και πλησιάζει τα ενενήντα.

Μερικές φωτογραφίες:

Ο Λαμπράκης οδοιπορεί μαζί με τον Ανδρ. Μαμωνά
Γνωστή φωτογραφία, εδώ σε κακή ανάλυση (αν βρω άλλη θα τη βάλω).

Ο Λαμπράκης με τον νεογέννητο γιο του λίγο καιρό πριν από τη δολοφονία του.

Μπέτυ και Ασημίνα Αμπατιέλου το 1961.

Μετά την αποφυλάκιση, στην πορεία ειρήνης του 1964.

Το 1970 στην Αυστραλία, Μπέτυ και Αντώνης Αμπατιέλος.

(οι τρεις τελευταίες φωτογραφίες είναι παρμένες από την αυτοβιογραφία του Αντ. Αμπατιέλου, Μια ζωή στον αγώνα).

Aυτος ο τοπος ο μικρος ο μεγας.Αναδημοσιευω με συγκινηση την ειδηση από το ιστολογιο του κ δημαρχου.

Ο γιατρος Αυλαμης με καταγωγη απο τον τοπο της οικογενειας του πατερα μου το Ληξουρι ηταν ο γιατρος που τον χειρουργησε με επιτυχια την δεκαετια του 1950 φιλος της οικογενειας.Ηταν το ονομα του  μεσα στο σπιτι μου, μια ζωη.

Η κοινοτητα των Κεφαλληνων στην Αθηνα τις δεκαετιες 1930-1960 ηταν μεγαλη γνωριζονταν ολοι μεταξυ τους και υποστηριζονταν.Ο προπαπους μου Νικολαος Κατσαΐτης ηταν γιατρος στο Ληξούρι οπως και ο προπαπους μου Λεωνιδης Κατσαΐτης (πρωτα στο Ληξούρι και μετα στο Αργοστολι)που παντρευτηκε την προγιαγιά μου Aννα  αδερφη του διασημου και στην Γαλλια οφθαλμιατρου Φωτεινου Πανα. Ετσι δεσμοι εντοπιοτητας αλλα και επιστημoνικοι εδεναν τους Κεφαλληνες της πρωτης συγκροτησης της αστικη ταξης της Αθηνας.Μιας  αστικης ταξης  που ηταν πολυ μικρη και  αρα δεν μπορουσε παρα να συναντιωνται τα μελη της  συχνοτατα με βαση τα κοινα ενδιαφεροντα τον τοπο καταγωγης και την εκπαιδευση.Για παραδειγμα το εκπαιδευτηριο της Κατσαΐτη γωνια Κυπρου και Πατησιων εκει που δοθηκαν μαχες απο κατοικους πριν λιγα χρονια να μεινει παρκο και να μην γινει χωρος σταθμευσης απο τον Κακλαμανη.

Τωρα η πολη αλλαξε. Χαθηκαν οι ανθρωποι μεσα στα εκατομμυρια ,  εγινε μια μητροπολη του κοσμου οτι και να σημαινει αυτο καλο η κακο η και τα δυο.Ομως παντα υπαρχουν υπογειες διαδρομες, ανθρωποι, εκδηλωσεις, στεκια οπου αν θες βρισκεις αυτους που σου μοιαζουν η θελεις να τους μοιασεις. Και ολα αυτα τα χωρια μεσα στην μεγαλη πολη, συνθετουν το νεο πολυχρωμο προσωπο της.Οπως σε μικροτερη κλιμακα γινοταν με τους Αθηναιους που εγκατασταθηκαν τοτε  στην πολη φερνοντας  μουσικες, φαγητα, ηθη και εθιμα απο την αλλη Ελλαδα και την Μικρα Ασια.Οι κλιμακες μεγαλωσαν αλλα η μεγαλη πολη ειναι παντα ενα χωνευτηρι πολιτισμου (παγκοσμιου αυτη τη φορα) και μετεξελισεται σε κατι διαφορετικο ολο και πιο συνθετο δημιουργικο αλληλεγγυο.

Αν και τωρα οπως και τοτε ο ρατσισμος, η απαξιωση του νεου στο παλιο περιβαλλον,ο συντηριτισμος ,τα προνομια του χρηματος ,ο τοπικισμος   υπαρχουν και στεκονται εμποδιο στην συνθεση του νεου. Με πιο ακραιο φαινομενο την δραση συμμοριων (με η χωρις πολιτικο καλυμα) που τα βραδυα χτυπουν η και σκοτωνουν φτωχους ξενους στους δρομους της μεγαλουπολης.

http://www.dimitriskamizis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_2.html 

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΥΛΑΜΗΣ


Έφυγε από τη ζωή χθες το απόγευμα, 1 Απριλίου 2014, ο σπουδαίος χειρουργός Γεώργιος Αυλάμης, πλήρης ημερών σε ηλικία 100 ετών.
Ο Γεώργιος Αυλάμης γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1914. Η μητέρα του κατάγονταν από το Κρανίδι και η γιαγιά του Μαριγώ, από την οικογένεια της μητέρας του, ήταν αδελφή του αείμνηστου Εμμανουήλ Ρέπουλη.
Υπήρξε σπουδαίος χειρουργός, ίσως και ο κορυφαίος της μεταπολεμικής περιόδου και χάρη στις πρωτοποριακές τεχνικές του κέρδισε γρήγορα την αναγνώριση της Ελληνικής και Διεθνούς Επιστημονικής Κοινότητας. Υπήρξε δε ανιδιοτελής και ιδιαίτερα ευαίσθητος προς τους κοινωνικά και οικονομικά αδύναμους ανθρώπους.
Λάτρευε το Κρανίδι, όπως και τη γενέτειρά του το Ληξούρι και το επισκέπτονταν τακτικά. Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι από την επαρχία μας που έτυχαν των ευεργεσιών του και θεραπεύτηκαν, ιδιαίτερα όταν διετέλεσε Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιά για πολλά χρόνια.
Πέρα από την άριστη επιστημονική και επαγγελματική του κατάρτιση αγαπούσε τις τέχνες, ιδιαίτερα τη ζωγραφική και τη μουσική.
Τα τελευταία χρόνια με τίμησε με τη φιλία του και πάντοτε με καλούσε στο σπίτι του, όταν επισκέπτονταν το Κρανίδι και ζητούσε να μαθαίνει τα νέα της τοπικής μας κοινωνίας.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του και πάντοτε φωτεινό το παράδειγμά του.
 

Δημήτρης Καμιζής
Δήμαρχος Ερμιονίδας
   Αναρτήθηκε από Δημήτρης Καμιζής στις Τετάρτη, Απριλίου 02, 2014

Παρα πολυ σπανια αναδημοσιευω χωρις σχολια κειμενα .Αυτη η φορα ειναι μια απο αυτες.Δειτε στην πηγη τις φωτογραφιες συμπληρωνουν το κειμενο.ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΣ.ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.

http://stamdamd.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8532.html#more

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Ζεϊτενλίκ: Μνημεία που προβάλλουν την φρικαλεότητα της ανθρώπινης ιστορίας, την απανθρωπιά και τη χυδαιότητα (!) αυτών, που είναι υπεύθυνοι γι’ αυτήν…

Χωρίς γνώση της ιστορίας στο διάβα των αιώνων, δεν υπάρχει μέλλον σε ένα λαό 
και κυρίως, στα νέα παιδιά αυτού –συνέχεια…—————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–e-mail  στο blog…

Αργύρης Λέκκας
Προς Εμένα
Ζεϊτενλίκ

Είχα κάπου διαβάσει γι’αυτό. 
Άλλο όμως να το διαβάζεις και άλλο να το βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια. 

Και σε διαβεβαιώνω ότι όχι μόνο αξίζει να το επισκεφθεί κανείς -επιβάλλεται να το δει! Σήμερα θα σε πάω στη μεγαλύτερ
η στρατιωτική νεκρόπολη της Ελλάδας.
Στο περίφημο Ζεϊτενλίκ. Ενάμισι χιλιόμετρο βορειότερα από την Πλατεία Βαρδαρίου. Στη Θεσσαλονίκη. 
Σε περιμένουν εκπλήξεις…. – κλικ στη συνέχεια


Το πρώτο πράγμα που συναντάς όταν εισέρχεσαι στο νεκροταφείο, είναι ένα μνημειώδες κτήριο με τρούλο και σταυρό απάνου του. Από τα όσα κατάλαβα στις επιγραφές, πρόκειται για σερβικό κοινοτάφιο -εξού και οι βυζαντινές εικόνες αγίων.
Το κτήριο φαινόταν συμπαγές, χωρίς μεγάλα ανοίγματα και χωρίς είσοδο στην μπροστινή ή τις πλαϊνές του πλευρές. Εντούτοις στο πίσω μέρος εντόπισα μία μικρή πόρτα, δυστυχώς κλειδαμπαρωμένη. Δίπλα της υπήρχε ένα τραπεζάκι και απάνου του μερικά κρασοπότηρα, μπουκάλια, πλαστικά ποτήρια και ένα κουτί από μπισκότα με λουλούδια και εικόνες της Παναγίας.

Πίσω από το κτήριο ανοίγονται μπροστά σου, μεγάλες εκτάσεις γιομάτες σταυρούς, 

συμμετρικά τοποθετημένους. Διέσχισα το σέρβικο και το ρώσικο τομέα, χαζεύοντας 
τα ονόματα και διαβάζοντας από μέσα μου.Ατελείωτες σειρές από σταυρούς -είναι τόσοι πολλοί που μπερδεύεται το μάτι σου. 
Για την ακρίβεια είκοσι χιλιάδες πεντακόσιοι νεκροί. Τόσοι είναι θαμμένοι σε ετούτο το μέρος.
Μία ολάκερη σειρά από ανθρώπους που έπεσαν στα πεδία των μαχών του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.Κάποιοι εξ αυτών αναφέρουν μόνο το όνομα, κάποιοι άλλοι τη στρατιωτική μονάδα 
στην οποία ανήκε ο στρατιώτης ή την ηλικία του. Νέοι άνθρωποι ήταν. Εικοσάρηδες
 και εικοσιπεντάρηδες. Που θα μπορούσαν να έχουν γίνει δάσκαλοι και πυροσβέστες 
και επιστήμονες και καλλιτέχνες και υπάλληλοι και εργάτες και αρχιτέκτονες. 
Και να έχουν παιδιά. Και τα παιδιά των παιδιών τους να ήταν φίλοι μας.
 Ή να ήμασταν κι εμείς οι ίδιοι.Δεν σε έφερα εδώ για να σου κάμω μάθημα ιστορίας μη-χειρότερα.
 Απλώς να σου πω ότι οι νεκροί αυτοί ανήκουν όλοι στα συμμαχικά στρατεύματα 
της Αντάντ που έπεσαν μαχόμενα στο Βαλκανικό Μέτωπο. Άγγλοι, Γάλλοι, Σέρβοι, 
Ρώσοι και Ιταλοί. Στο πλευρό τους τάχθηκε και η Ελλάδα του Βενιζέλου.
 Και διευκρινίζω «του Βενιζέλου», διότι όπως πολύ καλά γνωρίζεις η άλλη Ελλάδα,
 η βασιλική, υποστήριζε την απέναντι πλευρά του μετώπου. Τους Γερμανούς ντε, 
τους Αυστριακούς, τους Βούλγαρους και τους Τούρκους.Στη μέση του «ρωσικού τομέα» του νεκροταφείου, υπάρχει μία μικρή εκκλησία. 
Κεραμυδοκόκκινη με λευκά τελειώματα.
Σου κάμει εντύπωση που είναι όλα φροντισμένα και καθαρά; Που είναι βαμμένοι οι 
τοίχοι; Που δεν υπάρχει πουθενά φθορά να σου βγάζει το μάτι; Σε ένα μέρος μάλιστα 
που θα φανταζόσουν ότι είναι μάλλον ξεχασμένο απ’όλους -ο Πρώτος Παγκόσμιος 
Πόλεμος άλλωστε είναι σχεδόν έναν αιώνα πίσω. Τρεις γενιές τουλάχιστον. 
Κι όμως καθόλου ξεχασμένο δεν είναι. Μπορεί ο μέσος Θεσσαλονικιός να μην το 
πολυ-ξεύρει και ο μέσος Έλληνας να μην το έχει ματακούσει, αλλά το κοιμητήριο
του Ζέιτενλικ αποτελεί σπουδαίο τόπο προσκυνήματος και μνήμης για τους Ρώσους
 και ιδίως για τους Σέρβους.Και στο ερώτημά σου ποιος κουρεύει το γκαζόν, η απάντηση είναι οι ξένες κυβερνήσεις.
 Βλέπεις, το νεκροταφείο φτιάχτηκε εδώ με αγορά των εκτάσεων αυτών από την ελληνική
 κυβέρνηση (σκόπιμα σε αυτό το σημείο της πόλης, διότι γειτνίαζε με τα κτήρια των
 Λαζαριστών που είχαν μετατραπεί τότες σε νοσοκομείο), αλλά η επικαρπία παραχωρήθηκε 
στα ξένα κράτη και τα έξοδα βαραίνουν μέχρις και σήμερα εκείνους και όχι εμάς. 
Ευτυχώς -όχι για το έξοδο που γλιτώσαμε, αλλά για το καλό του κοιμητηρίου διότι αν είχαμε 
εμείς την ευθύνη του, μάλλον ρημαδιό θα ήτανε.Όπως κατάλαβες από τις φωτογραφίες, περάσαμε σε άλλον τομέα. 
Εγγλέζοι. Με λιτές ταφόπλακες και λουλούδια.
Τυχαία επιλέγω. Private G.A. Taylor. South Nottinghamshire Hussars. Το κοίταξα να ιδώ τι σημαίνει. Ήταν ένα έφιππο τάγμα που συμμετείχε στη Μάχη της Καλλίπολης και κατέφθασε στη Θεσσαλονίκη το 1916. Τότε σκοτώθηκε και ο Taylor. Ετών δεκαεννιά.Ανάμεσα στις σχεδόν πανομοιότυπες ταφόπλακες, ξεχωρίζει ένας πιο μεγάλος τάφος. 
Σου διαβάζω, σε περίπτωση που δεν έχεις μαζί τα γυαλιά σου. 
«To the victim of the Great War, the Generous English Lady and Great Benefactress of the
 Serbian People, Madame Harlay» και συνεχίζει «A Great Lady. On your tomb instead of flowers 
the gratitude of the Serbs shall blossom here. For your wonderful acts, your name shall be known
 from generation to generation».Επειδής με ξεύρεις πόσο επίμονος γίνομαι όταν με πιάσει η περιέργεια, τις επόμενες ημέρες το έψαξα. 
Και έμαθα (από τις ελάχιστες αναφορές που εντόπισα) ότι η κα Harlay ήταν μία θαρραλέα γυναίκα που
 οργάνωνε βοήθεια υπέρ των Σέρβων, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Σκοτώθηκε όταν
 εξερράγη δίπλα της μία οβίδα. Η έρευνά μου, απέδωσε και μία -νομίζω συγκινητική- φωτογραφία που
 σου παραθέτω. Τη βρήκα στο Πολεμικό Μουσείο του Λονδίνου και πήρα ειδική άδεια για να σου την 
κοτσάρω εδώ. Πρόκειται για την κηδεία της κυρίας Harlay. Το φέρετρο συνοδεύουν μικροί Σέρβοι 
πρόσφυγες που ευεργετούνταν από εκείνη. Συνεχίζω την περιήγηση στο γαλλικό τομέα. Σου μεταφράζω τον τύμβο (τι τα έχουμε τα σορμπόν;) 
«Στους ιπτάμενους ήρωες που σκοτώθηκαν για τη Γαλλία».Παραπέρα, έτερο μνημείο. «Στους 8.089 Γάλλους στρατιώτες αυτής της νεκρόπολης, 
που σκοτώθηκαν για τη Γαλλία». Αφού περπάτησα πολύ και σχημάτισα μία αρκετά 
πλήρη εικόνα του μέρους, άρχισα να κατευθύνομαι προς την έξοδο. Για καλή μου τύχη 
όμως εκείνη την ώρα κατέφθανε ένα μεγάλο γκρουπ με Σέρβους επισκέπτες.
 Ήταν όλοι σοβαροί και σκυθρωποί καθώς άκουγαν με ενδιαφέρον την ξεναγό τους. 
Εκείνη, τους οδήγησε στο Σερβικό κοινοτάφειο και ξεκλείδωσε την πόρτα στην οποία 
είχα σταθεί λίγα λεπτά νωρίτερα. Τρύπωσα κι εγώ μαζί τους λάθρα. Κατεβήκαμε μία σκάλα και εισήλθαμε σε έναν ανέλπιστα μεγάλο χώρο. 
Κοίταζα τριγύρω μου εντυπωσιασμένος. Ένα υπόγειο αποθετήριο, γιομάτο αντικείμενα των νεκρών 
στρατιωτών, αλλά και λάβαρα και σημαίες και αφιερώματα των συγγενών τους.Σιωπηλός, έγινα ένα με την ομάδα των Σέρβων που κοίταζαν θλιμμένοι τα αντικείμενα στους 
τοίχους και τα τραπέζια.Φωτογραφίες, παράσημα, χειροτεχνίες, ρολόγια. Υλικό για να γιομίσει ένα μουσείο 
ολάκερο, βρισκόταν αραδιασμένο μπροστά μας.Παρότι η μέρα ήταν πολύ ζεστή, εδώ κάτω, αρκετά χαμηλότερα από την επιφάνεια της γης,
 βρισκόσουν σε ένα δροσερό και άχρονο χώρο. Κρεμασμένα σε έναν τοίχο, τα πηλήκια κάποιων Σέρβων στρατιωτών.
Ακριβώς κάτω από τον τρούλο που σου έδειχνα στην αρχή της περιήγησης, 
βρίσκεται μία αίθουσα με ένα μεγάλο κόκκινο λάβαρο με δικέφαλο αετό. Από πάνω, ένας εντυπωσιακός πολυέλαιος. Στο ταβάνι σταυροί. Δεξιά και αριστερά από την αίθουσα αυτή, ξεκινούσαν μεγάλοι διάδρομοι που οδηγούσαν 
σε ένα μικρό λαβύρινθο από υπόγειες στοές. Στα τοιχώματά τους, τάφοι και ονόματα. 
Ειλικρινά στο λέω, από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που έχω δει.Σε κάποια ονόματα, είχαν κολλήσει ασπρόμαυρες φωτογραφίες του νεκρού με σελοτέιπ. 
Ή μικρά αφιερώματα. Ή χάρτινες εικόνες της Παναγίας. Ανάμεσα σε αυτά που είχαν κολλήσει ήταν κι αυτή η φωτοτυπία μίας φωτογραφίας.
 Δεν ξεύρω ποιος είναι αυτός που εικονίζεται. Απλώς μου έκαμε εντύπωση και σου την παραθέτω. Βγαίνοντας παρατήρησα και πάλι τα μπουκάλια. Οι συγγενείς που έρχονται ακόμα και σήμερα εδώ, 
πίνουν στη μνήμη των νεκρών τους.Ξανακοίταξα για τελευταία φορά το κοινοτάφειο. Απέξω ούτε που φαίνεται τι μπορεί να κρύβει στα σπλάχνα του. Εντυπωσιασμένος και αρκετά συγκινημένος για ετούτο το ανέλπιστο φλασμπάκ σε μία ιστορία εν πολλοίς ξεχασμένη, έφθασα στην έξοδο του κοιμητηρίου. Και χάθηκα πάλι μέσα στην πολύβουη καθημερινότητα της πόλης.

Χωρις σχολια.Μονο ενα. Στην ιστορια καθε λαου υπαρχει ο Αρης, οι αντιπαλοι του και ο Δρακος/εφιαλτης.Μην ξεχναμε την τραγικη φιγουρα του Ιουδα. Εχει σημασια. Ακομα μην ξεχναμε πως σημερα ισχυει παντα η διαγραφη του Αρη απο το ΚΚΕ(«η στάση του αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση και της κομματικής του ιδιότητας».).

http://pontosandaristera.wordpress.com/2010/06/17/aris/

rizospastis_19450612

Τραγική «σύμπτωση»! Στις 16 Ιουνίου 1945, την ίδια μέρα που το κρατικό ραδιόφωνο αναγγέλλει σε όλους τους Έλληνες το θάνατο του «αρχισυμμορίτη καπετάνιου του προδοτικού ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη», ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει την απόφαση της διαγραφής του από το ΚΚΕ: «Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Σήμερα όμως, σε μία δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί».

Πριν μπειτε στο αρθρο μια αλλη φωτογραφια νεκρου αγωνιστη του Τσε Γκεβαρα

gvggg

Μετά από μία σύντομη παραμονή στην Αβάνα, ο Γκεβάρα εγκαταστάθηκε στην Βολιβία και ειδικότερα στην ορεινή περιοχή Νιανκαουασού (Ñancahuazú), όπου επρόκειτο να οργανωθεί ο πυρήνας του αντάρτικου στρατού, του οποίου τα μέλη είχαν εκπαιδευτεί νωρίτερα στην Κούβα. Ο Τσε κατέγραψε τα βιώματά του εκείνο το διάστημα, στον ελεύθερο χρόνο που διέθετε, κρατώντας τις σημειώσεις που αργότερα εκδόθηκαν σε βιβλίο. Οι συγκρούσεις με τον βολιβιανό στρατό ήταν τακτικές. O Τσε Γκεβάρα και οι αντάρτες του δεν κατάφεραν να προσελκύσουν τους φτωχούς Βολιβιανούς αγρότες και η προσπάθειά του να φέρει την επανάσταση και στην Βολιβία κατέληξε σε αποτυχία. Ένας σημαντικός λόγος για την αποτυχία αυτή ήταν το γεγονός ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βολιβίας δεν τον υποστήριξε στην προσπάθειά του. Επιπλέον, ιδιαίτερης σημασίας υπήρξε και η ενίσχυση του βολιβιανού στρατού από τις Ηνωμένες Πολιτείες[20]

Ο Ερνέστο Γκεβάρα στη Βολιβία λίγο πριν το θάνατο του, 1967.

Στις 8 Οκτωβρίου, η ομάδα των ανταρτών καθοδηγούμενη από τον Τσε Γκεβάρα, περικυκλώθηκε. Κατά τη διάρκεια της τελικής μάχης, στην περιοχή του φαραγγιού του Τσούρο, η ομάδα αναγκάστηκε να διασκορπιστεί και ο Γκεβάρα τραυματίστηκε στη δεξιά κνήμη, ενώ συγχρόνως το όπλο του αχρηστεύτηκε από έναν πυροβολισμό. Τελικά συνελήφθη και αργότερα μεταφέρθηκε στον πλησιέστερο οικισμό Λα Ιγκέρα. Την καταδίωξη του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία παρακολουθούσε επίσης η CIA, με επικεφαλής τον πράκτορα Φέλιξ Ροδρίγκες (Félix Rodríguez), ο οποίος μετέφερε την πληροφορία της σύλληψής του στο αρχηγείο της υπηρεσίας του και σύντομα μετέβη ο ίδιος στη Λα Ιγκέρα.

Μετά από μερικές ανακρίσεις στο σχολείο του χωριού, ο αιχμάλωτος Γκεβάρα δολοφονήθηκε,[21] στις 9 Οκτωβρίου 1967, από τον υπαξιωματικό του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν (Mario Terán). Ο συγκεκριμένος αρχικά δίστασε να εκτελέσει την εντολή για τη δολοφονία του[22] αλλά τελικά πυροβόλησε τον αιχμάλωτο, ο οποίος φέρεται να του είπε «Ήρθατε να με σκοτώσετε. Ρίξε, δειλέ, έναν άντρα θα σκοτώσεις».[23] Ο θάνατός του σημειώθηκε λίγο μετά τη 1:00 το μεσημέρι.

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/

Στη δημοσιότητα άγνωστα ντοκουμέντα από το τέλος του Άρη Βελουχιώτη. Οι μαρτυρίες και τα τελευταία του λόγια. ΠΡΟΣΟΧΗ. ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Σύμφωνα με το «Έθνος της Κυριακής», οι διαχειριστές του μπλογκ XYZ Contagion, που δημοσίευσαν τη φωτογραφία, επικοινώνησαν με την εφημερίδα, αναφέροντας τα εξής: «Θα θέλαμε να ενημερώσουμε τους υπεύθυνους της εφημερίδας «Εθνος» και τον κ. Θοδωρή Ρουμπάνη ότι μόλις σήμερα, τελικά έφτασε στα χέρια μας το φύλλο της «Ακρόπολης» της 21/6/1945, όπου μαζί με την ανταπόκριση ενός δημοσιογράφου Ε. Θωμόπουλου («Διατί ο Δράκος προέβη εις τον αποκεφαλισμόν του αρχηγού του»), υπάρχει και η συγκεκριμένη φωτογραφία, μαζί με άλλες δύο. Να σημειώσουμε εδώ ότι αυτό το γεγονός (πως τελικά δημοσιεύτηκε) το γνωρίζαμε, αλλά δεν το είχαμε διασταυρώσει εκείνη τη στιγμή που γράφαμε το άρθρο μας, γι’ αυτό και προτιμήσαμε τη διατύπωση: Γνωρίζουμε ότι είχε σταλεί γύρω στις 18-20 Ιουνίου 1945 στην εφημερίδα «Ακρόπολη» από τον ανταποκριτή της, με σκοπό να δημοσιευτεί. Τώρα που έχουμε ολόκληρη τη σελίδα στα χέρια μας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πλέον – σωστά;;;»

Η εφημερίδα παρουσιάζει ακόμα ένα ντοκουμέντο, μια άγνωστη φωτογραφία από την πλατεία Τρικάλων, μετά τον θάνατο του Άρη Βελουχιώτη, με δεκάδες ανθρώπους να στέκονται κάτω από τον στύλο, όπου είχαν κρεμαστεί τα κεφάλια του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ και του Τζαβέλα (Στην φωτογραφία, διακρίνεται το κεφάλι του Τζαβέλα).

Το ιστορικό ντοκουμέντο, προέρχεται από το αρχείο του ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού, ο οποίος έστειλε στην εφημερίδα και τη μαρτυρία ενός από τους διώκτες του Άρη, του Ζαχαρία Π. για τις τελευταίες του στιγμές. Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο Άρης Βελουχιώτης και οι σύντροφοί του κρύφτηκαν στον Φάγγο της Μεσούντας, όπου αποκλείστηκαν. Εκεί σκοτώθηκε ο Κόζιακας, αγωνιστικό ψευδώνυμο του Κώστα Αργύρη. Εκεί αυτοκτόνησαν ο Αρης και ο Τζαβέλας και ένας ακόμα αντάρτης του Βελουχιώτη, ο Νικήτας (Θωμάς Αρχιμανδρίτης). «Με το πέρασμα του ποταμού, τους πήραμε είδηση και ειδοποίησα τον Βόιδαρο στην Αγία Παρασκευή (ο Κώστας Βόιδαρος, ήταν οπλαρχηγός του ΕΔΕΣ την περίοδο της Κατοχής, επικεφαλής ένοπλης ομάδας αντικομμουνιστών). Ο Αρης μετακινήθηκε την άλλη μέρα σε μια σπηλιά στη δύσβατη πλαγιά του βουνού, όπου λημέριασε προσπαθώντας με κάθε τρόπο να έρθει σε επαφή με τον Τζουμάνη (σ.σ. τοπικό στέλεχος του ΕΑΜ που τις προηγούμενες ημέρες είχε κάνει χρέη οδηγού για τους μαυροσκούφηδες). Και πάλι ειδοποίησα τον Βόιδαρο για τις κινήσεις του Αρη και την ίδια μέρα ανέβηκα στο Μυρόφυλλο. Συναντήθηκα με τον Μόκα και τον ανθυπολοχαγό της (σ.σ. της Εθνοφυλακής) Μουρελάτο. Το απόγευμα οι δύο ένοπλες ομάδες (σ.σ. του Μόκα και της Εθνοφυλακής) κινήθηκαν από Μυρόφυλλο και πήραν θέσεις κατά μήκος του ποταμού. Από την άλλη πλευρά ο Κώστας Βόιδαρος, ο Γιώργος Ζαγκαβιέρος και ο Κώστας Ζαφείρης (αντάρτες του ΕΔΕΣ από τη Μεγαλόχαρη Αρτας που είχαν πάρει μέρος στην ανατίναξη του Γοργοποτάμου το 1942) προχώρησαν στην κακοτράχαλη πλαγιά για την εξουδετέρωση της δύναμης του Αρη. Ο κλοιός από λεπτό σε λεπτό γινόταν πιο ασφυκτικός. Η μάχη άρχισε το απόγευμα και κράτησε ως το σούρουπο. Η διαφυγή του Αρη ήταν πλέον αδύνατη. Ο Βόιδαρος, εκτιμώντας την κατάσταση, έστειλε συνδέσμους στον ταγματάρχη Τζινέρη στο Τετράκωμο για να προωθήσει δυνάμεις μέσα στη νύχτα από τη βόρεια πλευρά του Αχελώου για να κλειστεί και η τελευταία πιθανή δίοδος διαφυγής. Ηταν νύχτα που έφυγα από το τμήμα του Βόιδαρου για τη Μεσούντα. Προχωρώντας πιο πέρα είδα φως σε μια καλύβα μέσα στο δάσος. Την ώρα που πλησίασα μπήκε στην καλύβα ένας γεροδεμένος άνδρας με κάτασπρη γενειάδα. Προτού να πει κουβέντα, πρότεινα το όπλο και του φώναξα «ψηλά τα χέρια». Ο επισκέπτης φώναξε: «Μη με σκοτώσετε, είμαι ο Δράκος και μπορώ να σας φανώ πολύ χρήσιμος». Ηταν ο Σωτήρης Δράκος, ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Αρη που μόλις έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί, πέταξε το όπλο του και έφυγε. Τον έδεσα πιστάγκωνα και τον οδήγησα μέσα από δύσβατη ανηφοριά στον Κώστα Βόιδαρο. Ο Βόιδαρος χάρηκε τόσο για την επιτυχία που με πήρε στους ώμους τραγουδώντας. Ο Δράκος, αφού βεβαιώθηκε ότι εμείς δεν σφάζουμε ούτε κακοποιούμε, ομολόγησε τη μεγάλη ταλαιπωρία τους και ότι ο Αρης με τους συντρόφους του αυτοκτόνησε πιο κάτω από το κρησφύγετο, στην απότομη πλαγιά. Πέρασε εκείνη η νύχτα και πολύ πρωί, με οδηγό τον Δράκο, φτάσαμε στο λημέρι, όπου λίγο πιο κάτω βρίσκονταν τρία πτώματα γενειοφόρων. Ο Δράκος έδειξε ένα και είπε: «Αυτό το σκυλί είναι ο Αρης». Ο διπλανός του, ήταν ο υπασπιστής του Τζαβέλας και ο τρίτος ονομαζόταν Καραγκούνης (σ.σ. εννοεί προφανώς τον Νικήτα, ψευδώνυμο του Θωμά Αρχιμανδρίτη). Εδωσα το μαχαίρι του Δράκου -ήταν δικό του, του το αφαίρεσα όταν τον συνέλαβα- και έκοψε τα κεφάλια του Αρη και του Τζαβέλα, τα τοποθέτησε στην περισκελίδα του Αρη και τραβήξαμε για τη Μεσούντα. Στην πλατεία, στο καφενείο του Θάνου, τοποθετήθηκαν τα κεφάλια σε κοινή θέα», διηγείται ο Ζαχαρίας Π. Η εφημερίδα δημοσιεύει και δεύτερο κείμενο που ανήκε στον Βαγγέλη Γκονέζο, σύντροφο του Άρη που κρύφτηκε σε ένα βράχο και σώθηκε. Μετά κατέφυγε στους Μελισσουργούς της Αρτας. Πέρασε στη Γιουγκοσλαβία και απ’ εκεί στη Σοβιετική Ενωση. Θυμάταιι τα τελευταία λόγια του Αρη λίγο πριν δώσει τέλος στη ζωή του. «Η ώρα θα ήταν 9 μ.μ. Από την απέναντι πλευρά του Μυροφύλλου, ένα εχθρικό πυροβόλο χτυπούσε κατ’ άξονα τη ρεματιά. Μπροστά μας σκοτώνεται ο Κόζιακας και πιο κάτω τραυματίζεται ο Λέων (σ.σ. ψευδώνυμο του Γιάννη Νικολόπουλου, που κρύφτηκε σ’ ένα βράχο στον Φάγγο και σώθηκε) στο δεξιό μέρος του μετώπου πάνω από το μάτι και γυρίζει πίσω γεμάτος αίματα. Για μια στιγμή ακούω από το στόμα του Αρη να λέει: «Εζησα 40 χρόνια, έζησα και καλά και άσχημα. Κοιτάξτε εσείς τι θα κάνετε τώρα, γεια σας». Βγάζει το πιστόλι του και αυτοκτονεί. Δεν μπόρεσα να καταλάβω τη σκέψη του ούτε και να αντιδράσω», αναφέρει ο Γκονέζος (Πηγή: «Έθνος της Κυριακής»)

http://arxeioari.blogspot.gr/

http://provocateur.gr/post/335/kapetan-ermhs-mia-hmera-me-to-prwtopalikaro-toy-arh-beloyxiwth

http://www.enikos.gr/society/224177,To_mysthrio_me_to_kommeno_kefali_toy_Arh.html

37da8fb0d234770f5deefcb13624df9d

http://planetermionida.wordpress.com/2014/03/18/

Δεν έχουμε λόγο να αμφιβάλλουμε για την ακρίβεια των στοιχείων.

Επισημαίνουμε όμως ότι χρειάζεται επικαιροποίηση των στοιχείων για τις καλλιέργειες, καθώς παρατηρείται αλλαγή χρήσης αυτών κυρίως για χρήση  παραθεριστικών κατοικιών.

Η μελετη εχει συνταχθει κυριως απο πολιτικους μηχανικους.Και καλειται μια περιβαλλοντικη οργανωση να την κρινει στην ακριβεια των στοιχειων της.Με ποιους ορους;

Οικολογικά ευαίσθητες περιοχές
Στην περιοχή μελέτης δεν υπάρχει σημαντικός αριθμός περιοχών που συμπεριλαμβάνονται σε καταλόγους ευαίσθητων ή/και προστατευόμενων περιοχών με κύριο κριτήριο την οικολογική και αισθητική τους αξία. Το έργο βρίσκεται επίσης σε έμμεση γειτνίαση με μία προστατευόμενη περιοχή του δικτύου NATURA 2000 (βλ. αναλυτικά §4.6.2).
Αρχαιολογικοί χώροι
Το έργο διέρχεται πλησίον του κηρυγμένου και οριοθετημένου αρχαιολογικού χώρου του υψώματος Φράγχθι στην Κοιλάδα (ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Α1/Φ04/55688/2137/22-9-1980 – ΦΕΚ 1046/Β/10-10-1980), χωρίς όμως να εισέρχεται εντός των ορίων προστασίας του. Η υλοποίηση του έργου θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να γίνει με τη σύμφωνη γνώμη και τις
σχετικές υποδείξεις των αρμοδίων υπηρεσιών του ΥΠ.ΠΟ.Τ.

Διαπιστωση πρωτη σε σχεση με την αμφιβολια για την ακριβεια των στοιχειων

Το σπηλαιο Φραγχθι δεν ειναι μονο αρχαιολογικος χωρος αλλα και ενταγμενο στο CORINE κομματι του  NATURA 2000.Και μαλιστα ειναι καταγεγραμενο σαν «σπηλαιο Φραχτή χαμηλης προτεραιοτητας«.

Οι κατοικοι της περιοχης γνωριζουμε για σπανια μεταναστευτικα πουλια και θαλασσιες χελωνες καρετα καρετα που κανουν συχνα την εμφανιση τους .Το γεγονος της ενταξης του σπηλαιου στο  Corine  το γνωριζει η μελετητικη ομαδα και το καταγραφει στην σελιδα 90 της μελετης χωρις αλλες πληροφοριες .

4.6.2 Βιότοποι Corine
Πρόκειται για περιοχές που ανήκουν στην Ευρωπαϊκή λίστα περιοχών ιδιαίτερης  οικολογικής αξίας που καταρτίσθηκε στα πλαίσια του χρηματοδοτούμενου από την  Ευρωπαϊκή Ένωση προγράμματος Corine από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μέχρι τις
αρχές της δεκαετίας του 1990.
Αποτέλεσε τη βάση για την εκκίνηση του προγράμματος Natura 2000 και αποτέλεσε την πιο  εμπεριστατωμένη για την εποχή εκείνη προσπάθεια καταγραφής σημαντικών οικολογικά  περιοχών σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Δεν συνδέθηκε με συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο  προστασίας και το κενό αυτό συμπληρώθηκε από την Οδηγία 92/43/ΕΟΚ.
Οι Βιότοποι Corine που απαντώνται στην περιοχή του έργου παρουσιάζονται στον  ακόλουθο πίνακα.

Πίνακας 4.6.2: Βιότοποι Corine της περιοχής εφαρμογής του έργου (Πηγή: ΦΙΛΟΤΙΣ –  Βάση Δεδομένων για την Ελληνική Φύση).
Ονομασία τόπου    Κωδικός
Ακροναυπλία & Παλαμίδι     Α00040053
Λιμνοθάλασσα Δρέπανου, Ναύπλιο    Α00060086
Έλος χωριού Καντιά    Α00020018
Υγρότοποι κόλπου Τολού, Ναύπλιο   Α00060085
Σπηλιά Φραχτή Ερμιονίδας    Α00060091

Στο σπηλαιο υπαρχει μικρη λιμνη με υφαλμηρο νερο και τουλαχιστον μια καταγραφη χελιου η νεροφιδου.Στα Βλαχοπουλεικα καταληγει το ρεμα Χουσεινι και μαλιστα στον υγροτοπο ελος Κοιλαδας καταγεγραμενο απο το ΕΚΒΙ με κωδικο 251292000

cf84ceb1cebccf80cebbcf8e

Τον υγροτοπο αυτο φροντιζουν εδω και χρονια κατοικοι της περιοχης εχουν επισκεφτει πολλες φορες σχολεια και περιβαλλοντικες κινησεις για καθαρισμο και εχει δωσει αγωνα η ΠΑΠΟΕΡ για να μην αξιοποιηθει.Η ομαδα μελετης φαινεται να αγνοει την υπαρξη του.

Στην αλλη πλευρα του λοφου στην περιοχη Λαζες και στην ακρη της παραλιας βγαινει μεσα στη θαλασσα γλυκο παγωμενο νερο πιθανα καταληξη απο την περιοχη Παπουλια και φαραγγι Κορακιας Φουρνων.

http://www.ugo.cn/photo/GR/zh/58921.htm

35669433LAZES

Διαπιστωση δευτερη σε σχεση με την αμφιβολια για την ακριβεια των στοιχειων

Στις Λαζες υπαρχει αρχαιοελληνικος Πυργος τον οποιο οι μελετητες δεν μνημονευουν η θεωρουν χαμηλης σημασιας .

My beautiful picture

Διαπιστωση τριτη σε σχεση με την αμφιβολια για την ακριβεια των στοιχειων

Βυθισμενη πολιτεια υπαρχει στην παραλια στο Σαλαντι και δεν βλεπω να καταγραφεται στην μελετη.

http://www.academia.edu/2489569/_Brief_overview_of_underwater_archaeological_research_in_Greece_

Πολυ καλο αρθρο αν εχετε χρονο παρακαλω διαβαστε το.Απο τα Ιρια μεχρι την Τροιζινια η περιοχη μας ειναι ενας παραδεισος για τους αρχαιολογους .Ενα ανεκμεταλευτος θησαυρος για τον τουρισμο.(σελ 34, 38 οπου και η αναφορα στο Σαλαντι¨/ Καζιανης 1997 1185-1187)Ο Δημητρης Καζιανης πεθανε τον Οκτωβρη του 2012.Αναρωτιεμαι αν μια προτομη του θα μπορουσε να στολισει ενα παρκο μας, η ενας δρομος στην επαρχια θα μπορουσε να εχει το ονομα του.

ΤΑΤΟΙ  ΥΠΠΟ  ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ  ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΖ

http://www.underwaterarchaeology.gr/References/gr/indexgr.html

http://www.ienae.gr/index.php/en/publications

http://news.opt.gr/%CE%B2%CF%85%CE

Σαλάντι Αργολίδας.

Ο προϊστορικός οικισμός βρίσκεται στο μέσο του όρμου των Διδύμων, λίγο βορειότερα του γνωστού σπηλαίου Φράγχθι. Εκτείνεται με κατεύθυνση βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά σε μια ζώνη μήκους 400 και πλάτους 30 μ. περίπου κατά μήκος της παραλίας και μέχρι την ισοβαθή των 4 μ. κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Λόγω των αλουβιακών αποθέσεων στο μυχό του όρμου και της ανόδου του επιπέδου της στάθμης του ύδατος η συνολική έκταση του οικισμού δεν είναι δυνατόν προς το παρόν να προσδιοριστεί Η επιφανειακή έρευνα, που έγινε το 1998 από τους αρχαιολόγους της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων Δ. Χανιώτη και Α. Τεγονίδου, και Χ. Αγουρίδη το 2000, έδειξε ότι ο οικισμός θα πρέπει να καταλάμβανε μια έκταση 20 στρεμμάτων περίπου και να βρισκόταν κατά την πρώιμη Εποχή του Χαλκού σε χαμηλή κοιλάδα και σε αρκετή απόσταση από τη θάλασσα, αν κρίνουμε από την ελαφρά κλίση του βυθού. Οι τοίχοι θεμελιώσεως των κτηρίων του οικισμού, που είναι ορατοί σήμερα στην επιφάνεια του βυθού, είναι κατασκευασμένοι από αργούς λίθους και είναι κυρίως δύο τύπων: διπλοί πάχους 50-60 εκατοστών με ενδιάμεσο γέμισμα και μονοί πάχους 30 εκ. Στο δεύτερο τύπο ανήκει και ημικυκλικό κτίσμα διαμέτρου 4 μ. Αμφότεροι οι παραπάνω τύποι συναντώνται συχνά σε οικισμούς της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος κατά την πρώιμη Χαλκοκρατία. Από την κεραμική που ανεβρέθει, όπου κυριαρχούν οι ραμφόστομες φιάλες, τα χονδροειδή αγγεία οικιακής χρήσεως, τα ανοικτά αγγεία με ανάγλυφες ταινίες στο άνω μέρος τους καθώς και μυλόλιθοι και τρυπητήρια από ηφαιστειακό υλικό του Σαρωνικού, ο οικισμός χρονολογείται στην πρώιμη Εποχή του Χαλκού και μάλιστα στην δεύτερη και πιο ώριμη φάση της.

http://www.ienae.gr/index.php/ereunes/item/21

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟ ΚΟΛΠΟ

Από το 2000 διεξάγεται από το Ι.ΕΝ.Α.Ε., υπό τη διεύθυνση του αρχαιολόγου Χρήστου Αγουρίδη, υποβρύχια αναγνωριστική έρευνα σε επιλεγμένες θέσεις του Αργοσαρωνικού. Μέχρι σήμερα έχουν εντοπιστεί δύο ναυάγια των Πρώιμων Βυζαντινών χρόνων (6ος-7ος αι. μ.Χ.), κοντά στις νησίδες Κορακιά (Πορτοχέλι) και Βλυχός (Ύδρα), καθώς και ένα ναυάγιο της Ύστερης Εποχής του Χαλκού (13ος-12ος αι. π.Χ) στη βραχονησίδα Μόδι (ή Λιοντάρι), νότια του Πόρου.
Τα πλοία που ναυάγησαν στην Κορακιά και τον Βλυχό, μετέφεραν πιθανότατα λάδι μέσα σε σφαιρικούς κυρίως αμφορείς του τύπου Late Roman 2 (LR2). Η εξάπλωση του τύπου αυτού παρακολουθείται από τις ακτές τις Βόρειας Αφρικής, μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα. Ο τόπος προέλευσής του δεν είναι γνωστός, αλλά τοποθετείται με βεβαιότητα στο Αιγαίο. Τα δύο ναυάγια του Αργολικού βρίσκουν τα ακριβέστερα παράλληλά τους σε σύγχρονα ναυάγια που έχουν ερευνηθεί στη Μικρά Ασία και ιδιαίτερα σε αυτό του Yassi Ada του 7ου αιώνα μ.Χ. που έχει ερευνηθεί από τους G. Bass και F. van Doorning.
Η θέση τους, σε συνδυασμό με τα άλλα ιστορικά και αρχαιολογικά δεδομένα στην περιοχή, ενισχύουν την άποψη για τη χρήση των μικρών νησίδων του Αργολικού ως προσωρινών καταφυγίων και σημείων εφοδιασμού των πλοίων, που περιέπλεαν τις ακτές της Αργολίδας, κατά τη διάρκεια της ιδιαίτερα ταραγμένης αυτής περιόδου, λόγω των επιδρομών των Σλάβων από την ξηρά και των Αράβων από τη θάλασσα. Πρέπει να συνδέονται με κάποιο από τα σημαντικά κέντρα της εποχής στην περιοχή που ήταν το Άργος, η Πιτυούσσα (Σπέτσες) και η Ερμιόνη.

ΜΥΚΗΝΑΪΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ 1200 π.Χ. ΣΤΗ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑ ΜΟΔΙ (ΠΟΡΟΣ).

Η βραχονησίδα Μόδι ή Λιοντάρι, βρίσκεται νοτιοανατολικά του Πόρου σε καίρια θέση για τη ναυσιπλοΐα. Το επιβλητικό του σχήμα, που μοιάζει με καθιστό Λιοντάρι, το καθιστούν εμφανέστατο σημάδι για τους ναυτικούς. Μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, τα Τσελεβίνια και τη Ζούρβα (ΒΑ άκρο της Ύδρας), αποτελούν τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς για τα πλοία που θέλουν, πλησιάζοντας από τον Σαρωνικό ή τον Νότιο Ευβοϊκό, να εισέλθουν στο στενό της Ύδρας και να κατευθυνθούν προς τον Αργολικό.
Η αρχαιολογική έρευνα επί της νησίδας που διεξάγει τα τελευταία χρόνια η αρχαιολόγος Ελένη Κονσολάκη, έχει αποκαλύψει ένα σημαντικότατο ναυτικό σταθμό της Μυκηναϊκής περιόδου (περί το 1200 π.Χ.).

argosaronikos1

Η υποβρύχια έρευνα που πραγματοποιεί το Ι.ΕΝ.Α.Ε. από το 2003 στο θαλάσσιο χώρο γύρω από τη νησίδα, έχει φέρει στο φως πολλά ενάλια ευρήματα (κεραμική και λίθινες άγκυρες), κυρίως της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, που επιβεβαιώνουν την ιδιαίτερη σημασία που είχε για τη ναυσιπλοΐα η θέση αυτή κατά την διάρκεια των αιώνων.
Εύρημα μείζονος σημασίας θεωρείται το φορτίο ναυαγίου της μυκηναϊκής εποχής που εντοπίστηκε στη βόρεια πλευρά του Μοδιού. Κατά τις ερευνητικές περιόδους 2005 – 2007 ολοκληρώθηκε η λεπτομερής αποτύπωση των επιφανειακών ευρημάτων, με τεχνικές μεθόδους που έχουν εξελίξει μέλη του Ι.ΕΝ.Α.Ε. Κατά τα έτη 2009 – 2010, διενεργήθηκε συστηματική ανασκαφή του φορτίου του ναυαγίου που παραμένει ακόμη θαμμένο στο βυθό

Ταυτόχρονα, διενεργήθηκε γεω-αρχαιολογική έρευνα στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Μόδι, με τη συνεργασία ομάδας ερευνητών από το Τμήμα Θαλάσσιας Γεωλογίας και Φυσικής Ωκεανογραφίας του Πανεπιστημίου Πατρών, υπό τον καθηγητή Γιώργο Παπαθεοδώρου, με κύριους στόχους:
α) την ανάπλαση της παλαιογεωγραφικής εξέλιξης (προ 3000 ετών) της περιοχής της βραχονησίδας Μόδι. Για την πλήρη μορφολογική αποτύπωση της περιοχής ερευνών θα χρησιμοποιηθεί ένας ισομετρικός πλευρικός ηχοβολιστής (side scan sonar) με ζώνη σάρωσης του ηχοβολιστή 50μ.
β) τον προσδιορισμό της στρωματογραφικής υποδομής του πυθμένα και τον καθορισμό του ρυθμού ιζηματογένεσης της περιοχής και της διαδικασίας ταφής του ναυαγίου. Για την μελέτη της υποδομής του πυθμένα θα χρησιμοποιηθεί ηλεκτρονικός τομογράφος υποδομής πυθμένα 3.5kHz (subbottom profiling system) με πολύ υψηλή διακριτική (20-30cm) και διεισδυτική ικανότητα (20-40m).
γ) τον εντοπισμό πιθανών κινητών μαρτυριών (επιφανειακών και υποεπιφανειακών) της ανθρώπινης δραστηριότητας στον πυθμένα, με τη χρήση του θαλάσσιου μαγνητόμετρου SeaSPY (Marine Magnetics).
Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις το φορτίο του ναυαγίου αποτελείτο κυρίως από μεγάλα μεταφορικά αγγεία (πίθους, πιθαμφορείς και υδρίες) και χρονολογείται στον 13ο-12ο αιώνα π.Χ. Η εποχή αυτή είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, καθώς σηματοδοτεί ριζικές ανακατατάξεις στη δομή του μυκηναϊκού κόσμου, αλλά και ευρύτερα της Ανατολικής Μεσογείου.
Είναι το δεύτερο ναυάγιο της Ύστερης Εποχής του Χαλκού που εντοπίζεται από το Ι.ΕΝ.Α.Ε. στις ελληνικές θάλασσες και συγκεκριμένα στο χώρο του Αργοσαρωνικού και μάλιστα κατόπιν συστηματικής αρχαιολογικής έρευνας. Το πρώτο είναι το ναυάγιο του Ακρωτηρίου των Ιρίων (1200 π.Χ.), το φορτίο του οποίου εκτίθεται από το 1998 στο Μουσείο Σπετσών.

Από την πρόοδο της έρευνας αναμένεται να προκύψουν πολύτιμα στοιχεία για την ιστορία και την αρχαιολογία της περιοχής του Αργοσαρωνικού και ευρύτερα του Αιγαίου, κατά την διάρκεια μίας σημαντικότατης περιόδου της αιγαιακής προϊστορίας.
Κατά το 2011 προχώρησε η συντήρηση των ανελκυσθέντων ευρημάτων από το προϊστορικό ναυάγιο, η επεξεργασία των ανασκαφικών δεδομένων και η ψηφιοποίηση του φωτογραφικού και κινηματογραφικού υλικού που έχει προκύψει από τις προηγούμενες ερευνητικές περιόδους με σκοπό την παραγωγή ντοκυμαντέρ. Πραγματοποιήθηκε ολιγοήμερη επίσκεψη στη βραχονησίδα Μόδι για τη λεπτομερή τεκμηρίωση των διάσπαρτων ευρημάτων που βρίσκονται σε μικρό όρμο ΝΔ του χώρου του μυκηναϊκού ναυαγίου., Επίσης, ελήφθησαν δείγματα ιζημάτων από διαφορετικούς τομείς του προϊστορικού ναυαγίου και εστάλησαν για αναλύσεις στα εργαστήρια των Πανεπιστημίων Πατρών και Southampton, για τον προσδιορισμό καταλοίπων ξύλου.

Διαβασα τα παρακατω σε σχεση με την επεμβαση του Ελληνικου στρατου στην Ουκρανια κατα την διαρκεια της επαναστασης το 1919.

Απ την Ουκρανια στην Κορεα και σημερα στο Αφγανισταν οι Ελληνες στρατιωτες σταλμενοι απο το Ελληνικο κρατος δεν ελλειψαν απο ιμπεριαλιστικους πολεμους.Δυστυχως!

Αλλα και σαν μισθοφοροι  Ελληνες διακριθηκαν απο την μακρινη Περσια (γιατί η αποκατάσταση της ειρήνης στην κύρια Ελλάδα άφησε χωρίς δουλειά πολλούς άντρες που αγαπούσαν τον κίνδυνο και ο Κύρος είχε χρήματα και οι πολλές ανωμαλίες που συνέβαιναν στις πόλεις της Ασίας δικαιολογούσαν τη συγκέντρωση στρατευμάτων) μεχρι το επαναστατημενο Κογκο την δεκαετια του 1960 οταν σκοτωσαν τον Λουμουμπα οι εταιρειες και τα ιμπεριαλιστικα κρατη που θελαν τα διαμαντια και το ουρανιο  του(Το Βέλγιο έστειλε στρατό στο Κονγκό με πρόσχημα την προστασία των εκεί υπηκόων του, στην πραγματικότητα όμως για να ενισχύσουν τον Τσόμπε και τον στρατό του που τον αποτελούσαν κυρίως λευκοί μισθοφόροι).Ακομα κια σημερα «Πηγές από τη γαλλική πρεσβεία στην Αθήνα αναφέρουν ότι πλήθος Ελλήνων και αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας εκφράζουν ενδιαφέρον για τον τρόπο που μπορούν να καταταγούν στην Λεγεώνα».

Πισω στην Ουκρανια το 1919 ομως.

Απεναντι στους 23,5 χιλιαδες Ελληνες στρατιωτες βρεθηκαν και Ελληνες του Ποντου οργανωμενοι με τους ανταρτες του Μαχνο του 9ου Συντάγματος της 3ης Μεραρχίας του Ζαντνεπρόβσκ (Μεραχία «Μπάτκο Μαχνό»), το οποίο ήταν αμιγώς ελληνικό, αλλά και στη συμμετοχή Ελλήνων στα υπόλοιπα αντάρτικα τάγματα.Οι πρωτοι σταλμενοι απο τον διεθνη ιμπεριαλισμο να υπερασπισουν τον Τσαρο και τα προνομια των πλουσιων οι δευτεροι αγωνιζομενοι για να ζησουν ελευθεροι στον τοπο που γεννηθηκαν .Ειπαμε ολοι Ελληνες ειμαστε την ιδια γλωσσα μιλαμε αλλα τα πραγματα ειναι πιο συνθετα.

Μας αφορα μαλιστα αυτη η περιοδος εμμεσα μιας και δεξι χερι του Βενιζελου ηταν τοτε ο μεγαλος πολιτικος Κρανιδιωτης Εμμαν Ρεπουλης εξ απορρητων συνεργατης του . Ακομα στους επικεφαλεις του Ελληνικου στρατου θα δειτε προσωπα που στην συνεχεια επαιξαν σημαντικο ρολο στις εξελιξεις στην πολιτικη ζωη της χωρας.

Ο Κονδυλης παλιος δημοκρατης Βενιζελικος και δικτατορας φιλοβασιλικος αργοτερα(που διαφωνησε με την αμνηστευση του παπου μου και την απελευθερωση του απο την Ακροναυπλια).

Ο Πλαστηρας  που εφερε την Β Ελληνικη Δημοκρατια το 1924 και συμμετειχε στα δυο αντιβασιλικα πραξικοπηματα το 1933 και 1935 ενω αγωνιστηκε κατα της δικτατοριας Μεταξα αλλα και πρωθυπουργος το 1945 με την συμφωνια της Βαρκιζας, δυο φορες πρωθυπουργος μετα τον εμφυλιο (κατα την διαρκεια της θητειας του εγινε η εκτελεση των Μπελογιάννη, Μπάτση, Καλούμενου, Αργυριάδη, ενώ αρχίζει η Δίκη των Αεροπόρων)

Ο Οθωναιος στρατοδικης στην δικη των εξη.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/184#ixzz2wHj8uANY

Στο στρατοπεδο του Βενιζελου (κεντρωοι δημοκρατες )υπηρχαν και φιλο μουσολινικοι και αντικομμουνιστες  που αργοτερα συγκροτησαν τα ταγματα ασφαλειας και συνεργαστηκαν με τους κατακτητες στο ονομα του αντικομμουνισμου.Αλλα υπηρχαν και αλλοι κεντρωοι οπως ο Γεωργιος Παπανδρεου που δεν διστασαν να χτυπησουν τον λαο στο πλευρο των Αγγλων μετα την απελευθερωση.

http://info-war.gr/2014/03/

 

O Βενιζέλος στην Ουκρανία – η ιστορία σαν φάρσα
 
Σχεδόν έναν αιώνα μετά την εκστρατεία της Ουκρανίας η Αθήνα λειτουργεί και πάλι σαν νεροκουβαλητής της Δύσης με καταστροφικές συνέπειες για τα εθνικά συμφέροντα.

Ενενήντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την αποτυχημένη εκστρατεία που διέταξε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στην Ουκρανία, απέναντι στη νεαρή ρωσική επανάσταση.

Πιστεύοντας ότι η πρόσδεσή του στο άρμα του Αγγλικού και Γαλλικού ιμπεριαλισμού θα προσέφερε πλεονεκτήματα στις διαπραγματευτικές θέσεις της Ελλάδας και εκφράζοντας και τον δικό του ακραίο αντικομμουνισμό, ο Βενιζέλος έστειλε 23.351 Έλληνες στρατιώτες σε μια αποστολή αυτοκτονίας χωρίς στοιχειώδη εξοπλισμό και στρατηγικό σχεδιασμό.

Ο Ελληνικός στρατός κλήθηκε να στηρίξει ένα συνονθύλευμα από Ουκρανούς εθνικιστές, οπαδούς του Τσάρου, τοπικούς οπλαρχηγούς, στρατηγούς και πρίγκιπες με προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες. Στην πραγματικότητα απλώς λειτουργούσε σαν μισθοφορικό σώμα Γαλλικών τραπεζών, που ήθελαν να τιμωρήσουν την επαναστατική κυβέρνηση στη Μόσχα επειδή αρνούνταν να αποπληρώσει τα επαχθή δάνεια που είχε συνάψει η τσαρική Ρωσία.

Δεν χρειάζεται φυσικά να υπενθυμίσει κανείς ότι το Παρίσι δεν έδωσε τελικά στον Βενιζέλο κανένα διπλωματικό πλεονέκτημα στην Μικρά Ασία, όπως άφηνε να εννοηθεί.

Η σημαντικότερη, όμως, επίπτωση της εκστρατείας, είναι ότι μετέτρεψε τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό σε απειλή στα μάτια των Ρώσων. Οι Έλληνες της Ουκρανίας δηλαδή πλήρωσαν τα αντίποινα για το γεγονός ότι ο Βενιζέλος θέλησε να λειτουργήσει σαν νεροκουβαλητής των γαλλικών τραπεζών.

Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα ένας άλλος Βενιζέλος μετέβη στην Ουκρανία εκπροσωπώντας και πάλι τις επιδιώξεις δυτικών δυνάμεων, τραπεζικών κύκλων και του ΔΝΤ .

Φυσικά αυτή τη φορά δεν είχε απέναντί του μια επαναστατική κυβέρνηση αλλά τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα της καπιταλιστικής Ρωσίας. Επίσης ο τοπικός, ελληνικός πληθυσμός δεν απειλείται από τη Ρωσία αλλά από τα ναζιστικά μορφώματα που υπέθαλψε η ΕΕ και οι ΗΠΑ, προκειμένου να επιταχύνουν την ανατροπή του Γιανουκόβιτς.

Για άλλη μια φορά δηλαδή οι Έλληνες της Ουκρανίας πληρώνουν την πολιτική των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη στοιχείο που συνδέει τον Βενιζέλο του σήμερα με το κλίμα του 1919: Ο παρανοϊκός μεγαλοϊδεατισμός.

Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι ο πρόεδρος του κόμματος, που έδεσε την Ελλάδα στο μνημόνιο και κατάφερε να εκτοξεύσει το χρέος από το 115% του ΑΕΠ σχεδόν στο 180%, υποσχέθηκε στους Ουκρανούς να τους προσφέρει οικονομική τεχνογνωσία για την έξοδο από την κρίση;

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο ΔΝΤ… Τώρα και στην Ουκρανία.

Άρης Χατζηστεφάνου

http://el.wikipedia.org/wiki/%C

Οι Έλληνες στο Μαχνοβίτικο Κίνημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ανάμειξη των Ελλήνων στο συγκεκριμένο κίνημα εντάσσεται στις ευρύτερες πολιτικές ζυμώσεις που έλαβαν χώρα στις ελληνικές περιοχές της νότιας Ουκρανίας και ιδιαίτερα της Μαριούπολης με τα 25 ελληνικά χωριά την περίοδο 1918-19. Ήδη από το 1918 αντάρτικα αποσπάσματα μαχνοβιτών δρούσαν στα ελληνικά χωριά Μαγκούς, Γιάλτα, Μ. Γιανισόλ, Σ. Κερεμεντσίκ κ.ά.

Έλληνες ένοπλοι αγωνιστές του Πόντου

Αρνούμενα την υποχρεωτική στρατολόγηση στα στρατεύματα των Λευκών, εκδικούμενα για τη λεηλασία των αποθηκών τροφίμων από τα αυστροουγγρικά στρατεύματα, τα ελληνικά χωριά όχι μόνο λειτουργούσαν σαν καταφύγιο των μαχνοβιτών ανταρτών, αλλά και στελέχωναν το αντάρτικο με έμψυχο δυναμικό. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του 9ου Συντάγματος της 3ης Μεραρχίας του Ζαντνεπρόβσκ (Μεραχία «Μπάτκο Μαχνό»), το οποίο ήταν αμιγώς ελληνικό, αλλά και στη συμμετοχή Ελλήνων στα υπόλοιπα αντάρτικα τάγματα. Έπειτα έχουμε και τη δημιουργία ενός δεύτερου ελληνικού συντάγματος, για το οποίο δυστυχώς δεν υπάρχουν σαφείς αναφορές, πέρα από τα γραφόμενα του Β. Μπιελάς (Οι δρόμοι του Νέστορ Μαχνό). Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι οι μαχνοβίτικες μεραρχίες δεν είχαν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό. Σε διάφορες μεραρχίες υπήρχαν μάλιστα τάσεις φιλομπολσεβικικές. Παρ’ όλα αυτά, στην 3η Μεραρχία επικρατούσαν οι αναρχικές ιδέες. Οι Έλληνες αποτελούσαν περίπου το 20% των δυνάμεων του Μαχνό. Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες Μαχνοβίτες, που η μνήμη του έχει διασωθεί, ήταν ο Παπαδόπουλος, υπαρχηγός του «Μπάτκο Μαχνό», και αρκετές δεκαετίες μετά τραγουδιόταν το μαχνοβίτικο τραγούδι που ήταν αφιερωμένο σ’ αυτόν.

Σύμφωνα με πολλές αναφορές, οι Έλληνες θεωρούνταν από τα πιο αξιόμαχα κομμάτια του αντάρτικου στρατού και αυτό μάλλον αληθεύει, από τη στιγμή που οι στρατιωτικές επιτυχίες των ελληνικών συνταγμάτων διαδέχονταν η μία την άλλη. Χαρακτηριστική είναι η ανακατάληψη του ελληνικού χωριού Μ. Γιανισόλ, που είχε καταληφθεί από τους Κοζάκους, οι οποίοι είχαν επιδοθεί σε σφαγές εναντίον του γηγενούς πληθυσμού. Σε αυτή τη μάχη σημειώθηκε πλήθος εκτελέσεων Κοζάκων στις αυλές των σπιτιών ως εκδίκηση.

http://www.sansimera.gr/articles/382

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με προτροπή των Γάλλων, αποστέλλει χιλιάδες έλληνες στρατιώτες στη μεσημβρινή Ρωσία (σημερινή Ουκρανία) στις αρχές του 1919, για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Η επιχείρηση θα σημειώσει παταγώδη αποτυχία.

Την περίοδο εκείνη, στη Ρωσία μαινόταν ο Εμφύλιος Πόλεμος. Οι Μπολσεβίκοι είχαν υπό την κυριαρχία τους τις μεγάλες πόλεις (Πετρούπολη, Μόσχα κλπ), αλλά στην ύπαιθρο συναντούσαν ισχυρή αντίσταση από τις τσαρικές και εν γένει αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Οι μεγάλες χώρες της Δύσης βρήκαν τότε την ευκαιρία να επέμβουν στο πλευρό των αντεπαναστατών, έχοντας ξεμπερδέψει από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην περιοχή της Ουκρανίας, που μας αφορά, η κατάσταση ήταν αρκετά περίπλοκη. Ουκρανοί εθνικιστές, οπαδοί του Τσάρου, τοπικοί οπλαρχηγοί, στρατηγοί και πρίγκιπες με προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες, ένοπλες οργανώσεις, πολιτικοί και στρατιωτικοί σχηματισμοί των Μπολσεβίκων δημιουργούσαν μια κατάσταση γενικευμένης σύγχυσης. Μέτωπο δεν υπήρχε, ούτε κανείς γνώριζε ποιος είναι ακριβώς ο εχθρός.

Οι γαλλικές δυνάμεις ήταν παρούσες στην περιοχή από τις 5 Δεκεμβρίου του 1918. Ο γάλλος πρωθυπουργός Κλεμανσώ ζήτησε από τον ομόλογό του Ελευθέριο Βενιζέλο τη συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων στις επιχειρήσεις, με αντάλλαγμα την ευμενή στάση της χώρας του υπέρ των εθνικών διεκδικήσεων σε Ανατολική Θράκη και Μικρά Ασία στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Ο Βενιζέλος ζύγισε την κατάσταση, καθώς στις περιοχές αυτές υπήρχε ισχυρή ελληνική παρουσία και προβλέψιμος ο κίνδυνος αντεκδικήσεων από τους Μπολσεβίκους, και απάντησε θετικά στο αίτημα του Κλεμανσώ.

Την αποστολή θα έφερνε σε πέρας το Α’ Σώμα Στρατού υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Κωνσταντίνου Νίδερ, που μόλις είχε ολοκληρώσει την αποστολή αποκατάστασης της ελληνικής κυριαρχίας στην Ανατολική Μακεδονία. Η μεταφορά των ελληνικών δυνάμεων (2η και 13η Μεραρχία) άρχισε στις 2 Ιανουαρίου 1919, ενώ η 1η Μεραρχία παρέμεινε στην Καβάλα αναμένοντας διαταγές.

Οι πρώτοι έλληνες στρατιώτες άρχισαν να αποβιβάζονται στην Οδησσό στις 7 Ιανουαρίου και στο επόμενο διάστημα το εκστρατευτικό σώμα αριθμούσαν 23.551 άνδρες. Ανάμεσα στους διοικητές των μονάδων γνωστοί στρατιωτικοί, με σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας αργότερα, όπως ο συνταγματάρχης Αλέξανδρος Οθωναίος (επιτελάρχης του Α’ Σώματος Στρατού) και οι αντισυνταγματάρχες Γεώργιος Κονδύλης (διοικητής του 3ου Συντάγματος Πεζικού) και Νικόλαος Πλαστήρας (διοικητής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων).

Οι ελληνικές δυνάμεις τέθηκαν αμέσως υπό τη διοίκηση της Α’ Συμμαχικής ομάδας μεραρχιών, δυνάμεως 70.000 ανδρών, την οποία διοικούσε ο γάλλος στρατηγός Ντ’ Ανσέλμ. Οι Έλληνες ήταν το πιο αξιόμαχο τμήμα της συμμαχικής δύναμης, καθώς οι γάλλοι στρατιώτες ήταν εμφανώς καταπονημένοι από την περιπέτεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και πολλοί από αυτούς έβλεπαν με συμπάθεια το κομμουνιστικό καθεστώς του Λένιν. Κλήθηκαν, όμως, να συμμετάσχουν σ’ έναν πόλεμο σκοπιμότητας, «αδικαιολόγητο και πρόχειρα προετοιμασμένο», σύμφωνα με μεγάλη μερίδα ιστορικών.

Εναντίον του συμμαχικού εκστρατευτικού σώματος, οι Σοβιετικοί διέθεσαν τρεις στρατιές, με δύναμη 217.000 ανδρών. Ο στρατός αυτός, αφού συνέτριψε το ουκρανικό αυτονομιστικό κίνημα τον Ιανουάριο του 1919, στράφηκε στη συνέχεια κατά των Συμμάχων στην Οδησσό και την Κριμαία. Με τη συντριπτική του υπεροχή τους ανάγκασε σε μάχες οπισθοφυλακών, στις οποίες οι ελληνικές δυνάμεις διακρίθηκαν για την αυταπάρνηση και την πειθαρχία τους.

Η πρώτη μάχη με την εμπλοκή ελληνικών δυνάμεων δόθηκε στις 25 Φεβρουαρίου, όταν το 1ο Σύνταγμα Πεζικού υπό τον αντισυνταγματάρχη Νικόλαο Ρόκα, απελευθέρωσε τη φρουρά της Χερσώνας, την οποία πολιορκούσε ο Κόκκινος Στρατός. Στη συνέχεια, οι έλληνες στρατιώτες έλαβαν μέρος σε πολλές μάχες, έως τις 20 Μαρτίου 1919, όταν έπειτα από απόφαση των συμμάχων δόθηκε εντολή για το τέλος της εκστρατείας και την εκκένωση της Οδησσού.

Οι ελληνικές μονάδες υποχώρησαν με υποδειγματική τάξη και παρατάχθηκαν στη δυτική όχθη του ποταμού Δνείστερου για να υπερασπίσουν την περιοχή της Βεσσαραβίας (σημερινή Μολδαβία) από τις επιθέσεις του Κόκκινου Στρατού. Στην περιοχή της Κριμαίας παρέμεινε έως τις 14 Απριλίου1919 το 2ο Σύνταγμα Πεζικού, όπου αντιμετώπισε αλλεπάλληλες επιθέσεις του Κόκκινου Στρατού και κατέστειλε την εξέγερση των εργατών της Σεβαστούπολης, ενισχυμένους με γάλλους ναύτες, οι οποίοι είχαν στασιάσει. Τον Ιούνιο του 1919 το Α’ Σώμα Στρατού προωθήθηκε στη Σμύρνη, όπου ο ελληνικός στρατός επιχειρούσε από τον Μάιο. Οι συνολικές απώλειες του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στη μεσημβρινή Ρωσία ανήλθαν σε 398 νεκρούς και 657 τραυματίες.

Η επιλογή του Ελευθέριου Βενιζέλου για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην εκστρατεία της Ουκρανίας δεν δικαιώθηκε από τα πράγματα. Οι εθνικές διεκδικήσεις σε Ανατολική Θράκη και Μικρά Ασία δεν ευοδώθηκαν, αφού μεσολάβησε η Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ κόστισε βαρύτατα στις ελληνικές κοινότητες της νότιας Ρωσίας, που θεωρήθηκαν αμφίβολης νομιμοφροσύνης από τις σοβιετικές αρχές και πολλά μέλη της αναγκάσθηκαν να καταφύγουν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα.

https://www.facebook.com/ERTSocial/photos/a.133561010057062.35962.123293914417105/598964463516712/?type=1&theater

1620936_598964463516712_1053689029_n

Σαν σήμερα το 1973, η πρώτη κατάληψη της Νομικής. Μέχρι το μεσημέρι, έχουν συγκεντρωθεί γύρω στους 4.000 φοιτητές. Από την ταράτσα της Νομικής φωνάζουν συνθήματα και ρίχνουν στα πεζοδρόμια αυτοσχέδια τρικ και προκηρύξεις. Τα συνθήματα που κυριαρχούν είναι: «Λευτεριά στα αδέλφια μας», «Δημοκρατία», «Δεν περνά ο φασισμός», «Κάτω η χούντα», «Ελλάς Ελλήνων Φυλακισμένων». Η αντίστροφη μέτρηση για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το Νοέμβρη του 1973, είχε ήδη αρχίσει…

http://www.902.gr/eidisi/istoriaideologia/10217/70-hronia-apo-tin-idrysi-tis-epon-fotografiko-afieroma#/0

Συμπληρώνονται 71 χρόνια από τις 23 Φλεβάρη 1943, όταν σε ένα σπίτι, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3, στους Αμπελοκήπους, ιδρύθηκε η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων, η θρυλική ΕΠΟΝ. Η ίδρυσή της αποφασίστηκε με πρόταση της ΟΚΝΕ στη σύσκεψη αυτή του Φλεβάρη του ’43, όπου συμμετείχαν επίσης εκπρόσωποι όλων των οργανώσεων νέων που συμμετείχαν στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Νέων (ΕΑΜΝ, το οποίο είχε ιδρυθεί με πρωτοβουλία της ΟΚΝΕ ένα χρόνο νωρίτερα), εκπρόσωποι και άλλων οργανώσεων νεολαίας, αλλά και προσωπικότητες του πνευματικού κόσμου, όπως ο Κ. Σωτηρίου, η Ρόζα Ιμβριώτη, η Μαρία Σβώλου κ.ά.

Βασικοί σκοποί της ΕΠΟΝ, όπως διατυπώθηκαν στο άρθρο 3 του Καταστατικού της ήταν:

α) Η εθνική απελευθέρωση, η πλήρης ανεξαρτησία και ακεραιότητα της Ελλάδας με καθημερινό και αδιάκοπο αγώνα.

β) Η υπεράσπιση των συμφερόντων και δικαιωμάτων της νέας γενιάς στη ζωή, στη μόρφωση και στον πολιτισμό.

γ) Η εξολόθρευση του φασισμού τώρα και στο μέλλον και με οποιαδήποτε μορφή κι αν παρουσιαστεί. Αυτό σημαίνει ότι το εσωτερικό μας καθεστώς θα πηγάζει από τη λεύτερη εκδήλωση της κυρίαρχης θέλησης του λαού και της νέας γενιάς. Επιπρόσθετα, για τη νέα γενιά αυτό σημαίνει ίσα πολιτικά δικαιώματα για τους νέους και νέες που είναι πάνω από 18 χρόνων, αφού έχουν ενεργητική συμμετοχή στην κοινωνική ζωή.

δ) Ο αγώνας κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου για την κατοχύρωση της ειρήνης, με βάση την αυτοδιάθεση των λαών και νεολαίων και την αδελφική συνεργασία τους.

ε) Η ανοικοδόμηση της χώρας από τα ερείπια του πολέμου και της αξονικής κατοχής προς το συμφέρον και την ευημερία ολόκληρου του πληθυσμού.

Συμφωνω και αναδημοσιευω. Mε μια παρατηρηση.Για τον Γεωργιο Μιληση στο διαδικτυο δεν υπαρχουν συγκεντρωμενες πληροφοριες μονο σκορπια εδω και εκει στοιχεια για την πολιτικη του ζωη.Πιστευω πως αξιζει  να υπαρχει μια βιογραφια του στην παγκοσμια βιβλιοθηκη.Και ακομα για τον Εμ Ρεπουλη οπως και τον Γ Μιληση η μεταφραση των βιογραφιων τους τουλαχιστον στ Αγγλικα.Χωρια απο τους ερευνητες, στην περιοχη μας ζουν μονιμα (η την επισκεπτωνται)πολλοι αλλοδαποι που θα ηθελαν πιθανα  περισσοτερες πληροφοριες για την ιστορια και τα ιστορικα προσωπα της Ερμιονιδας.

Μια διορθωση.Ο Εμ Ρεπουλης πεθανε στις 13/05/1924 απο καρδια ,(και οχι το 1914) οπως ειναι κατανοητο και απο τον συντακτη του κειμενου που μας λεει πως θα γιορτασουμε τα 90 χρονια απο τον θανατο του.

2014: Έτος Μίληση – Ρέπουλη

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Η φετινή χρονιά 2014 είναι για το Δήμο μας μια ιστορική επετειακή χρονιά για δύο λόγους:

Φέτος συμπληρώνονται 190 χρόνια από τη γέννηση του Γεωργίου Ι. Μίληση (1824), επιφανούς πολιτικού άνδρα από το Κρανίδι, του σημαντικότερου της επαρχίας Ερμιονίδας κατά τον 19ο αιώνα. Ο Γ.Ι.Μ. χρημάτισε δυο φορές Υπουργός Παιδείας στις κυβερνήσεις του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου. Συμπληρώνονται, επίσης, φέτος και 90 χρόνια από το θάνατο του Εμμανουήλ Ρέπουλη (1914), «τετιμημένου τέκνου της Ελλάδος», όπως τον αποκάλεσε ο Ε. Βενιζέλος. Ο Ε.Ρ. χρημάτισε για πολλά χρόνια Υπουργός των Εσωτερικών και των Οικονομικών αλλά και Αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Θεωρούμε πως είναι σκόπιμο να ανακηρυχθεί η φετινή χρονιά ως έτος Μίληση – Ρέπουλη. Να προγραμματιστούν ανάλογες εκδηλώσεις, ώστε να αποδοθούν οι πρέπουσες τιμές στους δύο εκλεκτούς συμπολίτες μας, οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη νεότερη ιστορία της πατρίδας μας. Η λησμονιά τέτοιων προσωπικοτήτων και του έργου τους είναι από τα μεγαλύτερα «λάθη» που κάνει ο χρόνος, όταν μάλιστα ρέει ως ποταμός λήθης.

Αυτά και χωρίς να παραγνωρίζουμε ή να υποβαθμίζουμε τις όποιες έως τώρα ενέργειες έχουν γίνει από το Δήμαρχό μας, Δημήτρη Καμιζή, για την ανάδειξη των επιφανών προσωπικοτήτων του τόπου μας, με κορυφαία την έκδοση του βιβλίου «ΚΕΙΜΕΝΑ (επιστολές, άρθρα, ομιλίες)» του Εμμανουήλ Ρέπουλη.

Προτομη του Εμαν Ρεπουλη στην ομωνυμη Πλατεια στο Κρανιδι

cf81ceb5cf80cebfcf85cebbceb7cf82-cf80cf81ceb9cebd

https://sikam.wordpress.com/tag/%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B7%CF%82/

http://istorikhermionida.wordpress.com/2009/03/22/

http://stamdamd.blogspot.gr/2013/12/5-12-1898_5.html   

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_

Follow me on Twitter

Ιουλίου 2015
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιουν    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 882,121

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Γιουνκέρ: Το «όχι» θα εξασθενήσει τις διαπραγματεύσεις Ιουλίου 3, 2015
    Εκπρόσωπος Σόιμπλε: Εξηγεί γιατί δεν είναι δυνατόν σε 48 ώρες μετά το δημοψήφισμα να έχουμε συμφωνία με τους δανειστές Τη Παρασκευή 3 Ιουλίου στις 14:00, σε συνέντευξη Τύπου στο Λουξεμβούργο, ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ επανέλαβε τρεις φορές ότι στην περίπτωση που το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι αρνητικό ως προς τις ευρωπαϊκές θέσεις, «η αλληνική θέση θα αδυ […]
  • Οι ακούσιες συνέπειες... Ιουλίου 3, 2015
    Οκ..τελικά πάμε σε ένα δημοψήφισμα όπου ξεκάθαρα το ερώτημα που ζητάται να απαντηθεί δεν υπάρχει σήμερα. Ζητάται να απαντηθεί κάτι άλλο από αυτό που υπάρχει στο ψηφοδέλτιο, ζητάται να ερμηνευθεί από τους πολίτες.  Ζητάται να υπερψηφίσει αρνητικά ο λαός τις διαπραγματεύσεις σου.. Εγώ όντας υπέρμαχος σε δημοψηφίσματα και συναφείς διαδικασίες, σηκώνω τα χέρια ψ […]
  • Ποιοι δικαιούνται ειδική άδεια για τη συμμετοχή στο δημοψήφισμα Ιουλίου 3, 2015
    H ΓΣΕΕ και το  Κέντρο Πληροφόρησης Εργαζομένων & Ανέργων της Συνομοσπονδίας (ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ), ενημερώνει τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα ότι δικαιούνται σύμφωνα με το ΦΕΚ Β΄ Αρ.Φύλλου 1320, 1/07/2015,  ειδική άδεια απουσίας με αποδοχές για την συμμετοχή στην ψηφοφορία κατά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Πιο συγκεκριμένα ισχύουν τα εξής: 1. Όλες […]
  • Το ΔΣ του Πολιτιστικού Φιλοζωικού Συλλόγου Τρίπολης Ιουλίου 3, 2015
    Μετά την ολοκλήρωση των εκλογών του Πολιτιστικού Φιλοζωικού Συλλόγου Τρίπολης, σχηματίσθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου με την εξής σύνθεση: ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Ζαφειράκης Γεώργιος ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ : Σκαβέντζου Μορφούλα Γ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ : Κουστένη Αγγελική ΤΑΜΙΑΣ : Παπαγιάννη Νίκη Τ.ΜΕΛΟΣ : Χάβαρη Ειρήνη. Αναπληρωματικά Μέλη : Κονδύλη Ευσταθία, Κροκιδά Φρατζέσκα Όλο […]
  • Τον Σεπτέμβριο το 5ο Παγγορτυνιακό Αντάμωμα Ιουλίου 3, 2015
    Λόγω των τελευταίων εξελίξεων, το 5ο ΠΑΓΓΟΡΤΥΝΙΑΚΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ, που είχε προγραμματιστεί από την Παγγορτυνιακή Ένωση, για την Κυριακή 12 Ιουλίου στο Θέατρο «Αντώνης Τρίτσης» στο Ίλιον, αναβάλλεται για τον Σεπτέμβριο. ΕΚ ΤΟΥ Δ.Σ.   Ειδήσεις: ΑρκαδίαΔήμος Γορτυνίας […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts SRF RDF Αδεσποτα Αλαβανος Αλεκος Αλλη Προταση Αναβαλος Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βιβη Σκουρτη Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας Δασος Κορακιας Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοσια διαβουλευση Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ελος Κοιλαδας Ευπλοια Ιστορικα κτηρια Ερμιονιδας Καραβασιλη Καταφυκι Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Λυματολασπη Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης ΠΑΜΕ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολιτιστικο μονοπατι Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας Χριστουγεννα Ωρα της γης αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ βαρεα μεταλλα στο νερο δισκουρια επιδομα ανεργιας επισιτισμος εφοπλιστικο κεφαλαιο κατοχη καυση απορριμματων καψιμο Ιουδα κοκκιναρι κομποστοποιηση παλαια κτηρια στο Κρανιδι σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.