You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

Ποτε η πολη αυτη δεν θα σταματήσει να με ξαφνιάζει.Περασα μεγαλο μερος της ζωής μου στην Αθήνα εκει αλλωστε γεννηθηκα πριν απο μισο αιωνα στην οδο Γ Σεπτεμβριου μια καλοκαιριατικη ζεστη μερα.

Εκει εζησα τα νεανικα μου χρονια τα πρωτα σκιρτηματα της πολιτικης μου ζωης .Στους δρομους της διαδηλωσα, αγαπησα, περπατησα,εμαθα τον κοσμο.Και ομως η αιωνια αυτη πολη παντα εχει κρυμενα μυστικα.Τοπους μυθους ιστοριες που την κανουν παντα νεα παντα ενδιαφερουσα.Οχι μονο για εμας τους επαρχιωτες της Ευρωπης αλλα για τον κοσμο ολοκληρο.Και οσο και να θεωρουν καποιοι την Αθηνα βιαιη μολυσμενη αδιαφορη και εχθρικη για μενα θαναι παντα ομορφη και ενδιαφερουσα. Με τα μουσεια της τους χωρους περιπατου τις γειτονιες της τοπο συναντηση των λαων του κοσμου και τις αλλες τις παλιες αριστοκρατικες αλλα και τις αλλες τις λαικες των παλιων Αθηναιων

Μονο κατι καινουργιες γειτονιες απο την Πευκη και το Μαρουσι μεχρι το Παγκρατι και την Νεα Κυψελη ειναι για μενα αδιαφορες.Ολη η αλλη Αθηνα ειναι κουκλα.

Σε ενα προσφατο ταξιδι μου πηγα στην Αγ Φωτεινη.Εκει διπλα στις στηλες του Ολυμπιου Διος στο τελευταιο απομηναρι του Ιλισσου.Μια μαγεια στο πλαι της σημερινης Αθηνας.Αυτες τις μερες που βρεχει τα ποταμια της Αθηνας θα ξανακυλησουν κατω απο την πολη θα φτασουν μεχρι την επιφανεια καπου θα μπουν και μεσα στα σπιτια. Ειναι η εκδικηση της φυσης στο κακο ππου της εκανε το κηυνυγι του συμφεροντος.

Το ταξιδι στον χρονο ολο  δικο σας.

http://www.koutipandoras.gr/article/128672/margarita-manta-sto-koutipandorasgr-ta-potamia-tis-athinas-itan-mikroi-theoi

«Για Πάντα». Μία φράση ποιητική, ερωτική, συνηθισμένη και ταυτόχρονα ασυνήθιστη. Αυτός είναι ο τίτλος της νέας ταινίας της Μαργαρίτας Μαντά, που απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας, την Αργυρή Πυραμίδα, στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καΐρου.

– Η ταινία σας βασίζεται σε μια ποιητική αλληγορία με θέμα τα ποτάμια που κάποτε λατρεύονταν σαν θεοί… Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο μοτίβο; 

Απάντηση: Η Αθήνα, πέρα από τις πάμπολλες καταστροφικές πρωτοπορίες που διεκδικεί επάξια σε επίπεδο μητροπολιτικής πόλης, διεκδικεί και την παγκόσμια μοναδικότητα να είναι μία πόλη που είχε ποτάμια τα οποία σκεπάστηκαν για να γίνουν δρόμοι. Ο Ιλισσός και ο Κηφισσός – για να μιλήσω μόνο για τα δύο μεγάλα πάλαι ποτέ ποτάμια της Αθήνας με τα πελασγικά ονόματα – σίγουρα δεν ήταν ο Τάμεσης, ο Σηκουάνας και ο Τίβερης αλλά επίσης σίγουρα δεν ήταν ρυάκια. ΄Ηταν ποτάμια με παραποτάμους που απλώνονταν σε όλη την πόλη ορίζοντας και την γεωφυσία και την κοινωνική μορφή της. Ποτάμια αρχαία που διέτρεχαν την πόλη μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα οπότε και ξεκίνησε το μπάζωμά τους. Ως γνωστόν, στην ελληνική μυθολογία, όλα τα φυσικά φαινόμενα και όλα τα στοιχεία της φύσης, θεοποιούνταν και λατρεύονταν απο τους ανθρώπους.

Ετσι και τα ποτάμια, όλα τα ποτάμια, ήταν  μικροί θεοί. Δεν εφηύρα εγώ καμμία αλληγορία, η ελληνική μυθολογία αναφέρει τον Ιλισσό, τον Κηφισσό, τον Ηριδανό και όλα τα ποτάμια και τα ποταμάκια της Αθήνας σαν μικρούς θεούς.

Ακόμα και σήμερα, τα ποτάμια αυτά της Αθήνας που με τόση λύσσα εξαφανίσαμε, με κάποιον τρόπο εκδικούνται. Ακόμα και σήμερα, κομματάκια του Κηφισσού εκβάλλουν στο Φάληρο. Κομματάκια του Ιλισσού υγραίνουν ακόμα την τάφρο κάτω από την Αγία Φωτεινή, στις Στύλες του Ολυμπίου Διός. Ο σταθμός του Ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι, από την πρώτη μέρα της ανακαίνισης του πριν αρκετά χρόνια, σαπίζει στις οροφές του από την υγρασία των υπολειμμάτων του Ηριδανού. Στην ταινία μου λέω αυτό ακριβώς που λέει η Ελληνική Μυθολογία. Τα ποτάμια ήταν μικροί θεοί που άνοιγαν την πόλη στη θάλασσα. Που είχαν τον χρόνο να πάρουν τις ιστορίες των ανθρώπων και να τις πάνε μέχρι τη θάλασσα. Κι εκεί στη θάλασσα, οι ιστορίες των ανθρώπων μπορούσαν να συντυχηθούν. Και οι άνθρωποι να συναντηθούν και ν’ αγαπηθούνε.

οι πιο κατω φωτο ειναι δικες μου

1

Ag foteinh

 

2

 

3

 

4

 

5

 

67

Η Κρηνη της Καλλιροης

8 kalh

 

panas1

panas2

 

panas3

 

panas4

 

panas6panas5

dynamitis

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152967356079415&set=gm.743763935661372&type=1&theater

http://www.mixanitouxronou.gr/bazomeni-athina-pou-simera-kila-ipogia-erchete-sto-fos-tin-proti-neroponti/

Ilissos_Stadio_kalypci_1937

Αθήνα, 1937, κάλυψη Ιλισού.  Ο Διοικητής Πρωτευούσης (επί δικτατορίας Μεταξά) Κωνσταντίνος Κοτζιάς  επισκέπτεται τα έργα της κάλυψης Ιλισού.  Στις αρχές του 20ου αιώνα ολόκληρη η περιοχή μεταξύ Ιλισού και Υμηττού είχε κηρυχθεί αναδασωτέα και είχε φυτευτεί. Στη δεκαετία του ’50 ολοκληρώθηκε η κάλυψη της κοίτης του ποταμού και τη θέση του ποταμού πήραν οι οδοί Μιχαλακοπούλου, Βασιλέως Κωνσταντίνου και Καλλιρόης.  Το έργο είχε ξεκινήσει το 1939 και το θεμελίωσε ο Μεταξάς με τη χαρακτηριστική φράση : «Θάπτομεν τον Ιλισόν». Πηγή: Η Αθήνα μέσα στο χρόνο… 

Ilissos-1910

Στην  φωτογραφία απεικονίζεται ο Ιλισσός ποταμός μπροστά στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο το 1900…. 

Ilissos_Stadio_1900-700x455

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/bazomeni-athina-pou-simera-kila-ipogia-erchete-sto-fos-tin-proti-neroponti/

http://www.mixanitouxronou.gr/tria-spitia-sto-vouno-ena-megaro-stous-propodes-ke-mia-toxoti-gefira-ti-ine-na-to-pari-to-potami/

Athens-1870_Stadio_Hrodou-Attikou_Ilisos-b

Η τοξωτή γέφυρα ήταν σήμα κατατεθέν της περιοχής για πολλές δεκαετίες. Από εκεί οι διαβάτες περνούσαν από το κέντρο της πόλης στα τότε προάστια…στην περιοχή του Αρδηττού. Ο λόφος δεν είχε ακόμα δεντροφυτευτεί και η θέα προς το Α΄ νεκροταφείο ήταν ανεμπόδιστη. Το κοιμητήριο διακρίνεται πίσω δεξιά με τα κυπαρίσσια του. Το σημείο με το γεφύρι είναι η περιοχή του αρχαίου Παναθηναϊκού Σταδίου και το ποτάμι είναι ο Ιλισός! Εκεί ακριβώς περνά η σημερινή Βασ. Κωνσταντίνου. Η φωτογραφία ελήφθη το έτος 1880 πριν διαμορφωθεί το σύγχρονο Στάδιο και αποκτήσει μαρμάρινες κερκίδες…. 

Πηγή: Heritage collections – University of Strasbourg libraries Titre original:  Vue panoramique d’Athènes prise de Licabette. Photographe Sébah, Pascal (1823-1886)…. 

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/tria-spitia-sto-vouno-ena-megaro-stous-propodes-ke-mia-toxoti-gefira-ti-ine-na-to-pari-to-potami/

http://www.mixanitouxronou.gr/pia-ine-i-pasignosti-periochi-sto-kentro-tis-athinas-pou-pernouse-o-ilisos-potamos-ke-iche-spitia-me-keramidia-stin-kiti-tou-eki-chtistikan-politeli-xenodochia-ke-polikatikies/

Μιχαλακοπούλου-1966-700x481

Περισσότερα από 6,5 δισεκατομμύρια διατέθηκαν από το περίφημο μεταπολεμικό σχέδιο Μάρσαλ για αντιπλυμμηρικά και αποχετευτικά έργα στην Αθήνα. Ετσι εξαφάνισαν τον Ιλισσό και τα σπίτια με τα κεραμίδια στην κοίτη του. Στην φωτογραφία του ΄60 διακρίνουμε ελάχιστα από αυτά στην οδό Μιχαλακοπούλου, που γλύτωσαν προσωρινά απο την μπουλτόζα…. 

http://eliaserver.elia.org.gr/elia/site/content.php?sel=22&showimg=true&firstDt=182&present=462859

10603529_10204983981062548_6038054556331297196_n

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=600383170039588&set=a.474018302676076.1073741829.100002037304113&type=1&fref=nf

1922376_600383170039588_466405316_n

http://urbanspeleology.blogspot.gr/2013/07/blog-post_21.html

ΕτικέτεςΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ,ΒΡΑΧΟΓΡΑΦΙΕΣ,ΙΛΙΣΟΣ,ΝΟΜΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ,ΣΠΗΛΑΙΟ ΠΑΝΟΣ,ΥΠΟΓΕΙΑ ΑΘΗΝΑ

«Αντίθετα με τα στοιχειά της φύσης που ενοικούν τις γέφυρες στα παραδοσιακά παραμύθια,είναι κοινός τόπος πως οι γέφυρες στις μεγαλουπόλεις στεγάζουν συχνά παράνομες,παρασιτικές ή/και έκπτωτες δραστηριότητες των κοντινών κοινοτήτων…» *

Μια από τις πρώτες συνοικίες γύρω από το λόφο του Αρδηττού ήταν το λεγόμενο “βατραχονήσι”. Η ονομασία προέκυψε επειδή στο σημείο αυτό ο ποταμός Ιλισός χωριζόταν σε δύο σκέλη, ανάμεσα στα οποία σχηματιζόταν “νησί” με αμέτρητα βατράχια, που ζούσαν δίπλα στις όχθες. Τα δύο παρακλάδια λίγο παρακάτω, στην κρήνη Καλλιρρόη, έσμιγαν ξανά σε μια μικρή βραχονησίδα (που και αυτή ενίοτε ονομαζόταν βατραχονήσι) σχηματίζοντας καταρράκτες εκατέρωθεν. Το ένα από τα δύο όμως, ύστερα από την καταστροφική πλημμύρα του Αγίου Φιλίππου -τέλη του 1896- επιχωματώθηκε, και ταυτόχρονα το βατραχονήσι έπαψε να είναι νησί! Το σκέλος που έμεινε ήταν αυτό που βρισκόταν από την πλευρά του Αρδηττού, το οποίο μάλιστα από σχετικά σχεδιαγράμματα προκύπτει ότι ανοίχτηκε κάποια μεταγενέστερη εποχή (μεσαιωνική κοίτη), ενώ η αρχική πορεία του ποταμού διέγραφε τη διαδρομή του σκέλους που καταργήθηκε. Από εκεί, λοιπόν, μέχρι τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης σώζεται στο βατραχονήσι -όπου και η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής- ένα μικρό μόνο (ανενεργό πια) τμήμα ακάλυπτης κοίτης, παράλληλα με τη Βασιλέως Κωνσταντίνου προς την πλευρά του Ολυμπιείου, το οποίο έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος.

ΓΙΑ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΘΕΜΑ: «διαβάστε περισσότερα» (κλικ κάτω αριστερά)
Βρισκόμαστε σε μια παμπάλαια περιοχή της Αθήνας, που σήμερα μπορούμε να λέμε πως περιλαμβάνει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα εναπομείναντα μυστικά σημεία της νέας πρωτεύουσας…

Τα ερείπια του ιερού της Αγροτέρας Αρτέμιδος με την αρχαία πηγή, την εκκλησία της Αγίας Φωτεινής στη θέση αρχαίου ναού της Εκάτης και βωμού των Ιλισιάδων Μουσών, το σημείο όπου βρισκόταν η κρήνη Καλλιρόη από την οποία προερχόταν το νερό του Κλήδονα (βλ. σχετικό άρθρο μου «Φωτιές Α. Γιάννη» στο περιοδικό Mystery τ. 92) και άλλων τελετών, και τη σπηλιά του Πάνα… Κοντά μάλιστα στο βωμό των Ιλισιάδων Μουσών υπήρχε πλάτανος “ευθαλής”, όπου συνήθιζε να μεταβαίνει ο Σωκράτης με τους μαθητές του.

Η γέφυρα του Όθωνα στον Ιλισό, δημαρχούντος Ιωάννη Κόνιαρη…

Εκεί ήταν κατά τους παλιούς ο νεραϊδότοπος, στο σημείο όπου υπάρχει ακόμα κάτω από το σημερινό δρόμο η τρίτοξη παλαιά πέτρινη γέφυρα (εποχής Όθωνα) της αρχαίας κοίτης του Ιλισού, που σώζεται μέχρι σήμερα. Ακριβώς κάτω από την παλιά γέφυρα διέρχεται η υπόγεια πια κοίτη του σημερινού Ιλισού μέσα από ένα πραγματικά δαιδαλώδες δίκτυο υπογείων στοών που ξεκινούν, όπως έχουμε δει, από διάφορες περιοχές και καταλήγουν στην Καλλιθέα κι από κει στο Φάληρο, αποτελώντας ένα μέρος του δικτύου των υπονόμων αποχέτευσης ομβρίων υδάτων της πόλης.

Η γέφυρα σήμερα, μπορεί να μας «μαρτυρήσει» μερικά στοιχεία που αφορούν την ιστορία της. Αν παρατηρήσουμε καλύτερα, η πολύ δυσδιάκριτη επιγραφή που υπάρχει χαραγμένη πάνω ακριβώς από το μεσαίο τόξο αναγράφει:

ΕΠΙ ΟΘΩΝΟΣ Α΄

ΔΗΜΑΡΧΟΥΝΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΝΙΑΡΗ Ο ΔΗΜΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΤΗΝ ΓΕΦΥΡΑΝ ΕΔ……….

Ο Ιωάννης Κόνιαρης (1801-1872) διετέλεσε δήμαρχος Αθηνών δύο φορές, από τις29 Αυγούστου 1851 ως τις 22 Νοεμβρίου 1853 και εν συνεχεία ως τις 23 Νοεμβρίου1854. Η γέφυρα αυτή λοιπόν είναι έργο της εποχής εκείνης (1852-1854), επί βασιλείας του Όθωνος Α΄ του πρώτου «Βασιλέα της Ελλάδος», και μοναδικού που έλαβε τον τίτλο αυτό.
Κατά την τελευταία υπογειοποίηση του Ιλισού, η γέφυρα εγκιβωτίστηκε από τον τσιμεντένιο σκελετό του υπερκείμενου δρόμου. Η νότια πλευρά των αψίδων φράχθηκε με πέτρινο τοίχο, αφήνοντας όμως περιθώριο επικοινωνίας μεταξύ τους.

Στην άλλη πλευρά τσιμεντένια υποστυλώματα στήθηκαν σε επαφή με το βόρειο μέτωπο, καταστρέφοντας έτσι τα δύο βασιλικά οικόσημα που υπήρχαν εκεί.

Κατά καιρούς δε, γίνεται προσπάθεια για περιορισμό της εισόδου κάτω από τις αψίδες με σιδερένια παραπετάσματα, τα οποία όμως δεν υπάρχουν πια.

΄Οψη της καμάρας από μέσα προς τα έξω…

Ακριβώς κάτω από τη λεωφόρο Καλλιρρόης.Παρακάτω, η γέφυρα σε φωτογραφία του 1960, διαμπερής, με το δρόμο της εποχής να περνάει από πάνω της, αλλά και τον Ιλισό να διέρχεται κανονικά από κάτω.Σήμερα, στη δεξιά καμάρα υπάρχουν φαρδιοί σωλήνες που οδηγούν τα(όποια) νερά στο τούνελ της υπόγειας κοίτης, κάτω από την Καλλιρρόης.
Όλη η περιοχή είναι γεμάτη από ακατανόητα στιγματοειδή σύμβολα και αραβικά σημάδια, που βρίσκονται γραμμένα παντού με μπογιά. Άραγε ποια να είναι η σημασία τους;
Ο αρχαιολόγος Στέλιος Λεκάκης δίνει μια πιθανή εξήγηση: «Προσεγγίζοντας το εσωτερικό του κεντρικού κλίτους της γέφυρας, το πρώτο που διαπιστώνει κανείς στις πλαϊνές πλευρές του είναι οι αραβικές λατρευτικές επιγραφές, που συνοδεύονται με απεικονίσεις μουσουλμανικών τεμενών στην ανατολική πλευρά. Με αυτές σχετίζονται οι τάπητες που εντοπίστηκαν (παλαιότερα) στο έδαφος και πιθανώς μαρτυρούν τη χρήση του τόπου ως τόπου προσευχής. Η θρησκευτική δραστηριότητα των μουσουλμάνων εύκολα μπορεί να συσχετισθεί με την απουσία επίσημου τεμένους στην Αθήνα, αν και οι λατρευτικές δραστηριότητες της επίσημης κοινότητας συνήθως στεγάζονται σε μισθωμένα σπίτια στην πρωτεύουσα.»
Όταν κυλούσε ο Ιλισός…Στις επόμενες φωτογραφίες, ο χρωματισμός δείχνει τα σημεία από όπου περνούσε το νερό, στα βράχια που σώζονται σήμερα στο βατραχονήσι.Ο χρωματισμός παρακάτω, δείχνει το σημείο οπού έφτανε το νερό του Ιλισού ποταμού.Στην επόμενη φωτογραφία, η τοποθεσία της νησίδας το 1960 και η Αγία Φωτεινή.Η Αγία Φωτεινή, ο λίθος εκ του φρέατος του Ιακώβ, και ο Άγιος Μπακνανάς!Η Αγία Φωτεινή πρέπει να είχε χτιστεί αρχικά κατά τον 4ο αιώνα πάνω στα θεμέλια του προγενέστερου ιερού (βλέπε εισαγωγή), ενώ ο σημερινός ναός είναι έργο του 1872.Είναι αφιερωμένος στη Σαμαρείτιδα πόρνη που έδωσε στον Ιησού το κύπελλο να πιει απ’ το πηγάδι που είχε ανακαλύψει ο Ιακώβ. Μέσα στην εκκλησία και κάτω από το εικόνισμα της Αγίας Φωτεινής εκτίθεται μάλιστα και ένας “λίθος εκ του φρέατος του Ιακώβ”! Υποτίθεται ότι είναι από τα Ιεροσόλυμα, και ανήκει στο πηγάδι του Ιακώβ.

Επίσης στο εσωτερικό του ναού, υπάρχει και εικόνα με το Μαρτύριο του Αγίου Μιχαήλ του Αθηναίου, του Μπακνανά. Ο Νεομάρτυς Μιχαήλ ο Κηπουρός, ο επονομαζόμενος Μπακνανάς,γεννήθηκε στην Αθήνα το 1753 και έζησε στη συνοικία της Βλασσαρούς(Αρχαία Αγορά). Κάποια ημέρα, συνελήφθη από Τούρκους φύλακες και κατηγορήθηκε ότι μετέφερε κρυφά μπαρούτι για τους Έλληνες. Οδηγήθηκε στον κριτή όπου και διαμαρτυρήθηκε,αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτός και εάν δεχόταν να ασπασθεί το Μωαμεθανισμό.Όμως απάντησε αγέρωχα: «Δεν τουρκεύω».
Οδηγήθηκε λοιπόν στον τόπο της εκτέλεσης,στον αρχαίο ναό του Ολυμπίου Διός (βλ. παρακάτω χάρτη αρ.16). Στην αρχή ο δήμιος τον χτύπησε με αντεστραμμένο ξίφος στο λαιμό για να τον εκφοβίσει, προσδοκώντας την μεταστροφή του. Όμως ο γενναίος Αθηναίος τον παρότρυνε με θάρρος: «Χτύπα για την πίστη». Στην πρώτη κολώνα του Ολυμπιείου, το ακόλουθο επιγραφικό χάραγμα: «1771 Ιουλίου 9. Απεκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης»,αποτύπωσε το γεγονός για την ιστορία.Το μοναδικό παρεκκλήσιο της Αθήνας, αφιερωμένο στον Άγιο Μιχαήλ, βρίσκεται στην εκκλησία της Αναλήψεως στο Νέο Κόσμο, περιοχή στην οποία -κατά την παράδοση- βρίσκονταν οι κήποι του Αγίου. Προς τιμήν του,ένας από τους κεντρικότερους δρόμους της περιοχής, φέρει το όνομά του (Οδός Μπακνανά), όπως και η παρακείμενη στάση του τραμ. Στην Αγία Φωτεινή όμως, που είναι η κοντινότερη εκκλησία στον τόπο του μαρτυρίου, τιμούν κάθε 9 Ιουλίου το θάνατό του, λειτουργώντας επίσης και επί τόπου, στον πρώτο δηλαδή στύλο του ναού του Ολυμπίου Διός.Στο παρακάτω σχέδιο, απεικονίζεται η ευρύτερη περιοχή του Ιλισού, με ότι υπήρχε εκεί από το 86 π.Χ. (κατάληψη Αθηνών από το Σύλλα), έως το 267 μ.Χ. (καταστροφή της πόλης από τους Ερούλους).

Απέναντι από τη θέση της Αγίας Φωτεινής, υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων η κρήνη Καλλιρρόη (αργότερα Εννεάκρουνος), η μόνη -κατά τον Παυσανία- πηγή στην αρχαία Αθήνα με καλό και πόσιμο νερό (αρ. 18 χάρτη).

Το σπήλαιο του Πανός και η μυστική ανάγλυφη μορφή του θεού!
Πολύ κοντά στην Αγία Φωτεινή, ακριβώς κάτω από το δρόμο, βρίσκεται μια μικρή σπηλιά, που σύμφωνα με αρχαιολόγους, κατά την Πελασγική εποχή ίσως να είχε χρησιμοποιηθεί ως κατοικία.

Ονομάζεται σπήλαιο ή ιερό «του Πανός», επειδή στο δεξί κατακόρυφο λαξευμένο τοίχωμά της, υπήρχε ανάγλυφο με τη μορφή του θεού Πάνα. Η θέση και το σχήμα της σπηλιάς φαίνεται ευκρινώς και στο σχέδιο που παραθέσαμε στην αρχή, ενώ οι σχετικές με αυτήν λεπτομέρειες υπάρχουν στην παρακάτω αναφορά, που βρίσκεται τοποθετημένη κοντά στη σπηλιά, μαζί με το σχεδιάγραμμα.

Μέρος του σπηλαίου διατηρείται μέχρι σήμερα, η βραχογραφία όμως με τη μορφή του Πάνα, διακρίνεται με πολύ μεγάλη δυσκολία. Να καταστράφηκε άραγε από την ατμοσφαιρική ρύπανση που επέφερε τη διάβρωση του βράχου, ή επειδή απλά κανένας «αρμόδιος» δεν ενδιαφέρθηκε να λάβει τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας κατά τις προηγούμενες δεκαετίες;

Ακριβής αναπαράσταση της βραχογραφίας του θεού Πάνα

Αναφορικά με την τύχη του σπηλαίου θα προσθέσουμε ότι σύμφωνα με τοπογραφικό σχέδιο του Υπουργείου Συγκοινωνιών, ο χώρος μετετράπη σε λατομείο για τις ανάγκες των οικοδομών της περιοχής, όπως μας πληροφορεί ο Β. Στάμος.

Το νεκροταφείο των Διαμαρτυρόμενων και τα Μνημούρια.
Στη γειτονική τώρα περιοχή, στο νοτιοανατολικό άκρο του Ζαππείου και πιο κοντά στο Στάδιο, υπήρξε νεκροταφείο των Διαμαρτυρόμενων (Προτεσταντών) από το 1834, μέχρι το 1914 που μεταφέρθηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Γενικότερα, γύρω από τον Ιλισό, είχαν πραγματοποιηθεί και άλλες προσπάθειες οργανωμένης ταφής νεκρών ξένων δογμάτων, πολλές από τις οποίες μεταφέρθηκαν επίσης στο Α΄ Νεκροταφείο. Σε άλλες πηγές αναφέρεται, για την ίδια περίοδο, και η ύπαρξη νεκροταφείου των Βαυαρών στρατιωτών κοντά στην Αγία Φωτεινή, όπου πράγματι πρέπει να υπήρχε κάποιος τόπος ταφής τους. Επίσης, συναντάμε αναφορές για νεκροταφείο Καθολικών Βαυαρών στο Π. Ηράκλειο, κοντά στον καθολικό ναό του Αγ. Λουκά. Να σημειωθεί σχετικά, ότι ο Όθων ήρθε στην Ελλάδα, συνοδευόμενος και από 3850 Βαυαρούς στρατιώτες. Επίσης, κατά την Τουρκοκρατία, υπήρχαν συγκροτημένα νεκροταφεία Τούρκων κοντά στο Ολυμπιείο, με την ονομασία «Μνημούρια».

Η παραπάνω φωτογραφία (του Κων/νου Αθανασίου) απεικονίζει το νεκροταφείο των Διαμαρτυρόμενων το 1890, και τη γέφυρα του Ιλισού που υπήρχε τότε στη θέση εκείνη.

Κείμενο: Παναγιώτης Δευτεραίος

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Γλαράκης, Παναγιώτης Δευτεραίος
Δραστηριότητα: urban bike exploration – urban speleology
Συμμετείχαν: Αλέξανδρος Γλαράκης, Παναγιώτης Δευτεραίος
Πληροφορίες κειμένου (ενδεικτική βιβλιογραφία):

1. Κ. Τσολάκος, Η ιστορία της Αθήνας, του Ιλισού & των γύρω περιοχών, Αθήνα 2003
2. David W. Rupp, Αθηναϊκοί Περίπατοι, Αθήνα 2004
3. Β. Στάμος, Υπόγεια Αθήνα; Η συνομωσία ενός μύθου, Αθήνα 2003
4.*Στέλιος Λεκκάκης, αρχαιολόγος
5. ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
6. Βιογραφία Αγ. Μιχαήλ Μπακνανά
7. Εφημερίδα «Ο Μικρός Ρωμηός», Φύλλο 6 (πληροφορίες & φωτό νεκροταφείου)


Αναζητήστε περισσότερες εξερευνήσεις, άρθρα και φωτογραφίες από τις μυστικές γωνιές της Αθήνας,ανακαλύπτοντας άγνωστα ιστορικά στοιχεία της πόλης μας, στο ιστολόγιο τηςΟΜΑΔΑΣ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ.

Πηγή: ΑΣΤΙΚΗ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ

Για οσους -ες η ιστορια ειναι οδηγος για το σημερα.Ελπιζω να βρω πολιτες απο την Ερμιονιδα.

http://www.efsyn.gr/arthro/synedrio-gia-ta-dekemvriana-1944-stis-12-13-dekemvrioy

Συνέδριο για τα Δεκεμβριανά 1944 στις 12-13 Δεκεμβρίου

afisa-dekembriana-1944.jpg

Αφίσα - Συνέδριο Δεκεμβριανά 1944Κλικάρετε την εικόνα για να δείτε την αφίσα του συνεδρίου

Η ένοπλη σύγκρουση που ξέσπασε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1944, κατέχει κομβική θέση στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Τα Δεκεμβριανά χαρακτηρίστηκαν από την έκρηξη βίας, που κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες ενόπλους και αμάχους, όπως και από την πρωτοφανή βρετανική στρατιωτική επέμβαση. Γεγονός καμπή στη δεκαετία του 1940 επισφράγισαν  την πολιτική πόλωση και τις εμφύλιες συγκρούσεις της Κατοχής, αλλά και δημιούργησαν καταστάσεις που οδήγησαν την Ελλάδα στον εμφύλιο πόλεμο. Επιπλέον, τα Δεκεμβριανά συνιστούν την επιτομή του «διαιρετικού παρελθόντος» καθώς μετατράπηκαν σε πεδίο ενός πολέμου προπαγάνδας, αλλά και συγκρότησης αντίθετων πολιτικών ταυτοτήτων.

Εβδομήντα χρόνια μετά, το συνέδριο που διοργανώνουν τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας και το Φόρουμ Κοινωνικής Ιστορίας με θέμα «Δεκεμβριανά 1944. Το παρελθόν και οι χρήσεις του» (12-13 Δεκεμβρίου 2014, αμφ. Δρακόπουλου) φιλοδοξεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας συζήτησης τόσο για τα γεγονότα εκείνης της εποχής όσο και για τον τρόπο με τον τρόπο εγγράφηκαν στην συλλογική μνήμη και τον πολιτικό λόγο. Στο συνέδριο ιστορικοί θα παρουσιάσουν νέες έρευνες και θα συζητήσουν για την πόλη ως πεδίο μάχης, τη βρετανική στρατιωτική επέμβαση, τα Δεκεμβριανά σε άλλες πόλεις, τη βία και τα θύματα των συγκρούσεων, όπως και για τη μνήμη των Δεκεμβριανών στα κατοπινά χρόνια.

Στο συνέδριο συμμετέχουν οι: Μάριος Αθανασόπουλος, Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Μανόλης Αρκολάκης, Πολυμέρης Βόγλης, Δανάη Γιαννοπούλου, Στράτος Δορδανάς, Γεωργία Ιμσιρίδου, Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Φίλιππος Κάραμποτ, Μανόλης Κασιμάτης, Κώστας Κατσούδας, Ελένη Κούκη, Ελένη Κυραμαργιού, Τάσος Κωστόπουλος, Ηλίας Νικολακόπουλος, Κώστας Παλούκης, Δέσποινα Παπαδημητρίου, Ιωάννα Παπαθανασίου, Αθανάσιος Παπαντωνίου, Ελένη Πασχαλούδη, Αλεξάνδρα Πατρικίου, Έλενα Πατρικίου, Τάσος Σακελλαρόπουλος, Ελένη Στριφτόμπολα, Μάγδα Φυτιλή, Πέτρος Φωκαΐδης, Μενέλαος Χαραλαμπίδης.

info

«Δεκεμβριανά 1944. Το παρελθόν και οι χρήσεις του»

12 & 13 Δεκεμβρίου 2014

Αμφιθέατρο «Ιωάννης Δρακόπουλος, Κεντρικό κτίριο Πανεπιστημίου Αθηνών (Προπύλαια)

Διοργάνωση: Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας – Φόρουμ Κοινωνικής Ιστορίας

Την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου θα γίνει ιστορικός περίπατος στο κέντρο της Αθήνας με θέμα: «Αναζητώντας τα ίχνη των Δεκεμβριανών. Μια ιστορική περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας (Εξάρχεια-Ομόνοια-Μεταξουργείο)». Συνάντηση στις 11.30 στην Πλατεία Κάνιγγος.

Τον Δεκεμβρη τον ακουσα μικρος απο την μανα μου.Ο παπους μου Κωνσταντινος  Παπαδόγιαννης  με τον Μπακιρτζη  στον ΕΛΑΣ, η μεγαλη κορη (η αγαπημενη θεια μου η Τερεζα και ο αντρας της Τακης Ρουβαλης παντρεμενοι λιγους μηνες πριν) ΕΛΑΣιτες και η γιαγια μου κρατωντας απ το χερι την μανα μου στην λαοθαλασσα στην πλατεια Συνταγματος.Καθε φορα που μου ελεγε την ιστορια εκανε τους ηχους των ριπων και μετα οι νεκροι…Την αλλη μερα γεμισε στην κηδεια η Αθηνα διαδηλωτες. Επεσατε θυματα αδερφια εσεις σε ανιση μαχη κι αγωνα….με ενα στομα εκατονταδες χιλιαδες κοσμος.Ενα μηνα μετα  αρχες Γεναρη το φευγιο η αποχωρηση μεσω της Παρνηθας χιλιαδων δημοκρατων απο την Αθηνα μαζι και η οικογενεια μου…

Ταγματασφαλητες συνεργατες των Γερμανων, αντικομμουνιστες , Παπανδρεου, Βασιλικοι ,Αγγλοι, αστικος κοσμος ,ολοι μαζι εναντια στον λαο.Και ο λαος ; Ο ενοπλος λαος; Τα εκατονταδες χιλιαδες οργανωμενα μελη του ΚΚΕ; Εκει ψαξτε να βρειτε στον Σταλιν τις απαντησεις.Γιατι η τοτε ηγεσια του ΚΚΕ  εχει χρεωθει στην συνειδηση του λαου μας .Και ας βριζουν οι εκαστοτε αρχηγοι του ΚΚΕ  αντικομμουνιστες οσους το θυμιζουν.Μονο ο Φλωρακης μεσα απο τα γραπτα του Φαρακου ειχε το αναστημα να μιλησει για αυτη τη περιοδο και να πει αυτο που εμεινε σαν συλλογικο τραυμα στην μνημη της αριστερας.

http://left.gr/news/ena-fotografiko-afieroma-sto-dekemvri-toy-1944

Οι αντιστασιακοί, την είχαν την εξουσία και την παραδώσαν. Άμα έχεις την εξουσία και την παραδίδεις, κάνεις ανοιχτή προδοσία.

Χαρίλαος Φλωράκης:  Σε ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1991

Γρηγόρη Φαράκος: Μαρτυρίες και Στοχασμοί)

Θα μπορουσε η Ελλαδα να τραβηξει εναν αλλο δρομο περα απο το δευτερο ανταρτικο και την μεταπολεμικη τρομοκρατια (μεχρι και το 1974)που ακολουθησε;Θα ταν αυτος ο δρομος σαν της Ρουμανιας της Αλβανιας της Βουλγαριας η μηπως σαν της Γιουγκοσλαβιας.Μηπως το Ελληνικο ΚΚΕ θα μπορουσε να παιξει τον ρολο που επαιξαν το Γαλλικο και το Ιταλικο σε ενα αστικο καθεστως;Μηπως τελος η Ελλαδα θα μπορουσε να χαραξει για τον εαυτο της και την Ευρωπη ενα τελειως διαφορετικο δρομο μιας  κοινωνιας ανοικτης δημοκρατικης σοσιαλιστικης.Με τα αν δεν γραφεται η ιστορια.Ομως ο φτωχος λαος μας στα λιγα χρονια που ξεσηκωθηκε εναντια στους κατακτητες εχτισε ενα καθεστως που παρ ολα τα λαθη του ηταν μοναδικο σε ολη την Ευρωπη.Δημοκρατικο κοινωνικο δικαιο.Ισως αυτο φοβηθηκαν πανω απ ολα οι αστικες δυναμεις και οι ξενοι επικυριαρχοι.Αυτο το ονειρο θελησαν να πνιξουν στο αιμα.Στελνωντας  μηνυμα σε ολη την Ευρωπη για το ποιο θα ηταν το μεταπολεμικο τοπιο για τους λαους.Οι Ελληνες και οι Ελληνιδες τοτε οπως και τωρα εγιναν το παραδειγμα.Συρθηκαν με το ζορι απο τους Αγγλους και τα ντοπια τσιρακια τους  σε μια προσχεδιασμενη βιαιη αναμετρηση τον Δεκεμβρη την οποια ο λαος μας εξαντλημενος απο τους αλεπαλληλους πολεμους δεν ηθελε.Την εδωσε με δισταγμους και πισωγυρισματα.

Οπως η μανα μου μου μιλησε για το ’44 για αυτα που εζησε και οι μνημες της με σημαδεψαν πανω απο την προπαγανδα των νικητων  που ακολουθησε σε ολη μου την ζωη ετσι και εγω συνεχιζω στα δικα μου παιδια να μιλω για την αληθινη ιστορια του τοπου μας. Πως δηλαδη οι συνεργατες των κατακτητων οι ταγματασφαλητες αθωωθηκαν και συμμετειχαν στην εξουσια τα επομενα χρονια με την καλυψη των φιλοβασιλικων Αγγλων και μετα των αντικομμουνιστων Αμερικανων.Πως οι γονεις μας  που παλεψαν για την ελευθερια μας σταλθηκαν στο αποσπασμα, τα ξερονησια τις φυλακες , τα βασανιστηρια ,την εξορια ( η και την μεταναστευση για οσους δεν μπορουσαν α βρουν δουλεια εδω λογω κοινωνικων φρονηματων) .Πως η Σταλινικη ΕΣΣΔ αφησε τους Ελληνες  κομμουνιστες ανυπερασπιστους στα χερια του  Τσωρτσιλ και των Αμερικανων στα πλαισια του παγκοσμιου συσχετισμου δυναμεων.

http://boraeinai.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5991.html

στα «Δεκεμβριανά» (οπότε ένα τμήμα γκρεμίστηκε από ανατίναξη),

σάρωση0035

Βρετανική περίπολος προσπερνά πτώματα κρατουμένων που είχαν προσπαθήσει
να δραπετεύσουν από τις φυλακές Αβέρωφ – See more at: http://left.gr/news/ena-fotografiko-afieroma-sto-dekemvri-toy-1944#sthash.DBdRqSfw.dpuf

 

http://left.gr/news/ena-fotografiko-afieroma-sto-dekemvri-toy-1944

Θα γινόταν συνάντηση της ελληνικής κυβέρνησης και του ΕΛΑΣ υπό την εποπτεία του Τσώρτσιλ και δεν υπήρχε ηλεκτρικό., Πάνω σε ένα τεράστιο τραπέζι είχαν τοποθετηθεί δώδεκα λάμπες θυέλλης που φώτιζαν το χώρο.

Οι σύνεδροι μπήκαν στο δωμάτιο. Στη μια πλευρά κάθισε ο Τσώρτσιλ, ο Άντονι  Ήντεν, ο σερ Χάρολντ Αλεξάντερ (διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων στη Μεσόγειο), ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, ο συνταγματάρχης Ποπώφ και ο Αμερικανός πρέσβης Λίνκολν Μα Γω. Απέναντι τους κάθησαν τα μέλη της ελληνικής κυβέρνησης με τον Παπανδρέου επικεφαλή..  …

Φωτογράφιζα από την ελληνική πλευρά του τραπεζιού σημαδεύοντας με το φακό τον Τσώτσιλ. Μετά από μερικές λήψεις βρυχήθηκε: «φωτογράφησε τους Έλληνες. Είναι το δικό τους σώου» …. Η αντιπροσωπεία του ΕΛΑΣ δεν είχε φτάσει ακόμη. Παρά την εγγύηση που είχε δώσει ο Σκόμπι για ασφαλή διέλευση , η αντιπροσωπεία του ΕΛΑΣ αντιμετώπισε προβλήματα και καθυστέρησε να περάσει τις γραμμές.

(Dmitri Kessel)

– See more at: http://left.gr/news/ena-fotografiko-afieroma-sto-dekemvri-toy-1944#sthash.DBdRqSfw.dpuf

http://users.sch.gr/deshourmou/NEA%20PATRIDA/xourmouzis.htm

  • Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗ

Ο παππούς Χουρμούζης Χουρμουζιάδης γεννήθηκε στο Τσακήλι Τσατάλτζας το 1900. Όντας φιλομαθής, και μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια που αγαπούσε τα γράμματα και είχε παράδοση στη μόρφωση, επόμενο ήταν να μορφωθεί κι αυτός. Σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων, λόγω των δύσκολων συνθηκών της εποχής και της επιστράτευσης του πατέρα του Ξενοφώντα, αναγκάστηκε να δουλέψει σε ένα φούρνο σε μια γειτονική κωμόπολη το Χαδίμκοϋ. Από το 1918 δούλεψε για λογαριασμό των Άγγλων στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμαθε πολύ καλά και την αγγλική γλώσσα. Επίσης μιλούσε και έγραφε πολύ καλά τα τουρκικά. Με την ανταλλαγή του 1924 αναγκάζεται κι αυτός να ακολουθήσει τη μοίρα των συγχωριανών του και να καταλήξει στο Παλαίφυτο μαζί με την οικογένειά του. Εκεί το 1926 παντρεύεται τη γιαγιά μου Δέσποινα Γεωργίου Ιακωβάκογλου.

Από αριστερά ο Χουρμούζιος Χουρμουζιάδης το 1914

H οικογένεια του παππού μου Χουρμούζη Χουρμουζιάδη εξαιτίας των εξαιρετικά δυσμενών συνθηκών ζωής, των ασθενειών, των κουνουπιών, της υγρασίας, και του μικρού κλήρου, αποφάσισε να φύγει από το Παλαίφυτο και να πάει στο Διαλεχτώ Καβάλας το 1927. Άλλωστε στην περιοχή της Καβάλας είχαν πάει νωρίτερα και άλλα μέλη της οικογένειας. Εκεί στο Διαλεχτώ γεννιούνται ο πατέρας μου Γιώργος το 1928 και ο θείος μου Νίκος το 1930. Στο Διαλεχτώ τους δόθηκε σπίτι που ανήκε σε Τούρκους ανταλλάξιμους, καθώς και μικρός κλήρος χωραφιών. Στην κοιλάδα του Νέστου κύρια ασχολία των κατοίκων υπήρξε η εντατική καλλιέργεια του καπνού, της ποικιλίας πασμάς. Ο καπνός, εκλεκτής ποιότητας, κέρδισε τις αγορές της Ευρώπης και έφερε πολλά χρήματα στην περιοχή. Η παραγωγή του καπνού αυξήθηκε κατακόρυφα την περίοδο 1930-1940 και έφτασε μέχρι ένα εκατομμύριο οκάδες το χρόνο, ενώ η τιμή του ανέβηκε στη μία λίρα η οκά. Από το 1928 άρχισε σε όλα τα χωριά η ίδρυση αγροτικών Συνεταιρισμών, οι οποίοι εξασφάλιζαν στα μέλη τους ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση της παραγωγής.

Παστάλιασμα καπνού στο Διαλεχτώ

Οι κάτοικοι του Διαλεχτού ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια του καπνού που τους ήταν γνωστή από την πατρίδα τους. Το 1930 ίδρυσαν και τον Αγροτικό Πολιτικό Σύλλογο «Η Πρόοδος», με στόχο την οργάνωση των καπνοπαραγωγών και τη βελτίωση της οικονομικής τους κατάστασης. Ο παππούς μου Χουρμούζης ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του . Στο αρχείο της οικογένειας υπάρχει το πρακτικό συνεδριάσεων του συλλόγου. Λόγω της ανάμειξής του όμως στο Αγροτικό Κόμμα και της αριστερής του ιδεολογίας , κυνηγήθηκε από την ασφάλεια Καβάλας και η οικογένεια του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Διαλεχτώ. Εκεί παρέμεινε μόνο ο αδερφός του Γιώργος Χουρμουζιάδης με την οικογένειά του.

Ξαναεπέστρεψε λοιπόν η οικογένεια στην περιοχή των Γιαννιτσών, όπου τους δόθηκε κλήρος 30 στρεμμάτων στην περιοχή της λίμνης. Στην αρχή κατέληξαν στο χωριό Καρυώτισσα, όπου ο παππούς βρήκε δουλειά, λόγω των γραμματικών του γνώσεων, ως γραμματέας της κοινότητας. Στην Καρυώτισσα γεννιέται και η κόρη τους Αργυρώ. Δεν παρέμεινε όμως πολύ καιρό σ’ αυτή τη θέση και το καθεστώς Μεταξά τον διώχνει από την κοινότητα λόγω της ανάμειξής του στο Αγροτικό Κόμμα και της κινητοποίησης των αγροτών. Μαζί του κατηγορείται και ο μπατζανάκης του Όμηρος Γεωργίου (που είχε παντρευτεί την αδερφή της γιαγιάς μου Άννα) που ήταν υπεύθυνος των έργων της αποξήρανσης της λίμνης Γιαννιτσών και απολύεται από τη δουλειά του. Ο παππούς φυλακίζεται για τρεις μήνες στις φυλακές της Βέροιας από 1/6/1938 μέχρι τις 16/8/1938. Στις 10/9/1939 εκτοπίζεται στην Ανάφη, όπου παραμένει μέχρι τις 15/2/1940. Σ΄αυτό το διάστημα η οικογένεια κυνηγημένη φεύγει από την Καρυώτισσα και καταλήγει στο Παλαίφυτο, όπου μένει με ενοίκιο στο σπίτι της γιαγιάς μου Αναστασίας Καραμπινάκη. Χρόνια αργότερα το 1947 τα δυό αγόρια θα καταφέρουν να χτίσουν το δικό τους σπίτι, σε οικόπεδο που τους παραχωρήθηκε από την κοινότητα.

1949-Γιώργος, Ρούλα, Νίκος μπροστά στο σπίτι

Στην κατοχή ο παππούς συμμετέχει στο ΕΑΜ και αναλαμβάνει δράση σαν πολιτικός καθοδηγητής, με το ψευδώνυμο «Κρίτων». Στις 18/10/1941 συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και φυλακίζεται στο στρατόπεδο Παύλου Μελά. Το στρατόπεδο αυτό στη διάρκεια της κατοχής ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης αντιστασιακών, τόπος εκτελέσεων και βασανιστηρίων. Εκεί, στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά», μια ολόκληρη πολιτεία από δεσμίους των ναζί είναι εγκλωβισμένη. Μελανό, άθλιο το σκηνικό τούτης της παγερής φυλακής. Η φτώχεια, η πείνα, το κρύο, οι ψείρες, οι αρρώστιες, η δυστυχία, οι εξευτελισμοί και τα τρελά βασανιστήρια θερίζουν τους φυλακισμένους. Κι οι κλούβες της Κατοχής πάνε και έρχονται βαρυφορτωμένες. Γεμίζουν από μελλοθανάτους κι επιστρέφουν άδειες. Εκεί παρέμεινε μέχρι τις 25/2/1942. Ήταν καταδικασμένος σε θάνατο και θα τον έστελναν για εκτέλεση. Μάλιστα είχε κακοποιηθεί τόσο πολύ, που στο χωριό έφτασε η είδηση ότι είχε πεθάνει. Όμως με την παρέμβαση μιας ιερόδουλης που δούλευε για τους Γερμανούς και η οποία καταγόταν από το χωριό και λυπήθηκε την οικογένειά του κατάφερε να γλυτώσει και να ελευθερωθεί.

Στρατόπεδο Παύλου Μελά

Με το που απελευθερώνεται συνεχίζει την αντιστασιακή του δράση στο ΕΑΜ. Τον Οκτώβρη του 1942 συμμετείχε στη μεγάλη Παμμακεδονική Συνδιάσκεψη της ΕΠΟΝ, που έγινε στο Καταφύγι Πιερίων και στην τριήμερη συνδιάσκεψη του ΕΑΜ Δυτικής Μακεδονία στη Σκουτέρνα. Στο χωριό δεν μπορεί να επιστρέψει γιατί το έχουν καταλάβει οι Ομπαρλήδες και οι Γερμανοί και τον αναζητούν.

Παράλληλα τα αδέρφια του παππού μου Λευτέρης και Χριστόφορος είναι αντάρτες στο 30ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ, που δρά στο Πάϊκο και που σύμφωνα με την υπεύθυνη γνώμη δυο πολεμάρχων της εθνικής αντίστασης, του στρατιωτικού αρχηγού του ΕΛΑΣ στρατηγού Στέφανου Σαράφη και του καπετάνιου της ομάδας μεραρχιών Μακεδονίας Μάρκου Βαφειάδη, ήταν από τα μαχητικότερα και καλύτερα οργανωμένα συντάγματα του ΕΛΑΣ. Ο Χριστόφορος συνελήφθη αιχμάλωτος μετά από μια φονική μάχη στο Πάϊκο, βασανίστηκε δε τόσο σκληρά που δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν το πτώμα του. Τον αναγνώρισαν μόνο από ένα γράμμα της γυναίκας του, που είχε πάνω του.

Για εφτά μήνες από τις 15 Μαρτίου μέχρι τις 18 Οκτωβρίου του 1944 ο Χουρμούζης βρίσκεται στην επαρχία Αριδαίας στους τομείς Εξαπλατάνου, Φούστανης, Νώτιας, Αρχαγγέλου, Αψάλου και στα Έμπεδα του Πάϊκου. Στην περιοχή αυτή διαδραματίζονται πολύ σοβαρά γεγονότα. Στα τέλη του 43 ιδρύθηκε η ΣΝΟΦ «Σλαβομακεδονικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο» και κύριο μέλημα της ο προσηλυτισμός σλαβόφωνων του ελληνικού χώρου στην Τιτοική «μακεδονική» ιδεολογία. Επί πλέον η ηγεσία του ΚΚΕ επέτρεψε την είσοδο στο ελληνικό έδαφος «γιουγκοσλαβομακεδονικών» παρτιζάνικων ομάδων καθώς και προπαγανδιστών για να διαφωτίσουν σλαβόφωνους χωρικούς. Στην πραγματικότητα στράφηκαν κατά του ελληνικού στοιχείου (ελληνόφωνο-σλαβόφωνο)με προοπτική να τεθούν σε εφαρμογή τα σχέδια του Τίτο για ενοποίηση της Μακεδονίας.

Τον Μάιο του 1944 αναπτύσσεται το αυτονομιστικό κίνημα του Τέμπο -υπαρχηγού του Τίτο – στους τομείς των συνόρων της Γιουγκοσλαβικής μακεδονικής μειονότητας των Σλαβόφωνων πληθυσμών των συνόρων. Με βάση αυτό το σχέδιο, που καθορίστηκε από το στρατηγείο του Τίτο , η Γιουγκοσλαβία εκβίασε το σχηματισμό στις μονάδες του ΕΛΑΣ των δύο σλαβομακεδονικών ταγμάτων (Βίτσι και Καϊμακτσαλάν) τον Ιούλιο και Αύγουστο 1944. Φαίνεται ότι η ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αντιλήφθηκε εγκαίρως τον κίνδυνο και πήρε αυστηρά μέτρα επιτήρησης και περιορισμού των αυτονομιστικών δραστηριοτήτων. Όλο αυτό το διάστημα έγινε μεγάλος αγώνας από τα στελέχη του ΕΑΜ για την καταπολέμηση του χωριστικού προπαγανδισμού. Οπότε πάλι με εντολή από τη Γιουγκοσλαβία σκηνοθετήθηκαν στο δεύτερο δεκαήμερο του Οκτωβρίου 1944 η “εξέγερση” και το πέρασμα των δύο ταγμάτων του ΕΛΑΣ στα Σκόπια και την οργάνωσή τους εκεί σε ταξιαρχία του γιουγκοσλαβικού στρατού.

Τον Οκτώβρη του 1944 οι Γερμανοί ετοιμάζονται να φύγουν από την Ελλάδα. Ο Χουρμούζης κάνει μεγάλη περιοδεία για την οργάνωση του Α.Κ.Ε. Όταν ξεσπούν τα Δεκεμβριανά τον βρίσκουν στην Ξάνθη. Η περιοδεία κρατάει δύο μήνες: Δράμα, Καβάλα, Χρυσούπολη, Τοξότες, Ξάνθη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Διδυμότειχο, Ορεστιάδα. Εγκαθίστανται Νομαρχιακές Επιτροπές του Α.Κ.Ε σε όλες αυτές τις πόλεις με μεγάλες δυσκολίες γιατί οι περιοχές μόλις έχουν απελευθερωθεί από τη Βουλγάρικη κατοχή. ΣΑτις 6 Οκτωβρίου ο επαναστάτης Τερπέσεφ μίλησε στην Καβάλα, ότι οι Βούλγαροι φεύγουν από την Ελλάδα και παραδίδουν την περιοχή αυτή στους Έλληνες Ελασίτες και τους αρχηγούς της ΟΧΡΑΝΑ , που έκαναν στους Έλληνες τόσα εγκλήματα, στις ελληνικές αρχές για να τους τιμωρήσουν.

Οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι φεύγουν, η Ελλάδα απελευθερώνεται. Οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες της Εθνικής Αντίστασης έγιναν προδότες. Και οι προδότες έγιναν εθνικόφρονες. Από την μία μέρα στην άλλη. Άνθρωποι ντυμένοι με γερμανικά ρούχα, άνθρωποι οι οποίοι βασανίζανε, με χειροβομβίδες ζωσμένοι στην μέση, την άλλη μέρα έγιναν αυτοί οι εθνικόφρονες. Και ξαφνικά όλοι οι άλλοι έγιναν προδότες. Και άρχισε ένα κυνηγητό που δεν είχε τέλος. Περνάει το 1945 με τέτοια τρομοκρατία και φθάνουμε στις εκλογές. Ακολουθεί η αποχή στις εκλογές του 1945 και από εκεί και πέρα άνοιξε ο δρόμος πλέον για την βασιλεία. Ό,τι χειρότερο μπορούσε να φανταστεί κανείς. Τρομοκρατία, ξυλοδαρμοί, την νύχτα ομάδες να σπάνε πόρτες, να πετάνε πέτρες επάνω στα κεραμίδια. Ο Χουρμούζης ξανασυλλαμβάνεται στις 18/2/1945 και κλείνεται για 14 μήνες στις φυλακές της Βέροιας. Αποφυλακίζεται στις 27/7/1946.

Από την εξορία (1948 Λήμνος, 1949 Μακρόνησος, 1950-1952 Αη Στράτης). Ο πρώτος από αριστερά είναι ο Μάνος Κατράκης, ο δεύτερος είναι ο Ρίτσος.

Είναι η περίοδος του Εμφυλίου πολέμου, η παρουσία του κρίνεται επικίνδυνη, γι΄αυτό και η ελευθερία του δεν κρατάει για πολύ. Στις 6/4/1947 συλλαμβάνεται και πάλι και εξορίζεται, αυτή τη φορά για 57 ολόκληρους μήνες στα ξερονήσια της Μακρονήσου του Αηστράτη και της Λήμνου. Απελευθερώνεται στις 25/12/1951, μετά τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου 1951, που ανέλαβε Πρωθυπουργός ο Νικόλαος Πλαστήρας. Η Κυβέρνηση Πλαστήρα σε μια προσπάθεια κατευνασμού των διαιρέσεων του Εμφυλίου ψήφισε τον νόμο 2058/1952 με τον οποίον μετατράπηκαν σε ισόβια όλες οι θανατικές καταδίκες που είχαν έως τότε επιβληθεί, επετράπη η αναθεώρηση δικαστικών αποφάσεων του Εμφυλίου και διευκολύνθηκε η απόλυση ορισμένων κατηγοριών φυλακισμένων και εξορίστων. Με βάση το νόμο αυτό, στους μήνες που ακολούθησαν, απολύθηκαν από τις φυλακές οι περισσότεροι πολιτικοί κρατούμενοι κι έτσι από 14.000 περίπου τον Οκτώβρη του 51 μειώθηκε σε 5.500 (σχεδόν όλοι καταδικασμένοι σε ισόβια) τον Δεκέμβριο του 52.

Η ταυτότητά του στη Μακρόνησο

Η Μακρόνησος αποτελεί μία από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας του εμφύλιου πολέμου. Το 1947 εξορίζονται εκεί όλοι οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες με «ύποπτα φρονήματα», επανδρώνοντας τα τρία ειδικά τάγματα οπλιτών (Α’ ΕΤΟ, Β’ ΕΤΟ, Γ’ ΕΤΟ). Το 1948 δημιουργείται το 4ο τάγμα στο οποίο μεταφέρονται οι πολιτικοί εξόριστοι. Ο τρόμος και τα βασανιστήρια ήταν η μέθοδος για ιδεολογική αναβάπτιση η οποία θα δηλωνόταν με την δήλωση μετάνοιας . Έλληνες βασάνιζαν Έλληνες. «Πατριώτες» βασάνιζαν Πατριώτες. Σε σκηνές ενός ατόμου ζούσαν τρεις. Οι δοκιμασίες πολλές και κυρίως αυτή της δίψας. Όταν δεν μπορούσε να φτάσει το καΐκι που μετέφερε νερό, τους έδιναν αλμυρό μπακαλιάρο… Απειλές, ατομικοί και ομαδικοί βασανισμοί βρίσκονταν στο καθημερινό πρόγραμμα με σκοπό να σκύψουν το κεφάλι, να καμφθεί το ηθικό. Όσοι δεν υπέγραφαν δήλωση μετάνοιας μεταφέρονταν στην χαράδρα του Α’ ΕΤΟ κι από εκεί πέρναγαν στρατοδικείο. Στη Μακρόνησο ο Παππούς γνωρίζει όλα τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής διανόησης: Ρίτσο, Θοδωράκη, Κατράκη κ.λ.π

Ο Αη Στράτης αποτελεί στην νεώτερη ιστορία το νησί με τα περισσότερα χρόνια παραμονής εξορίστων σε αυτό. Το Ιδιώνυμο του Βενιζέλου θεσμοθετεί τις εξορίες και από τότε ο Αη Στράτης γίνεται μόνιμος τόπος εξορίας. Κατά την περίοδο 1936-1940 (με τις απεργίες του 1936 και τη Δικτατορία Μεταξά) ξεπερνά τους 250 πολιτικούς εξόριστους. Το στρατόπεδο του Αη Στράτη ξανανοίγει δεύτερη φορά το 1946 έως και το 1949, όπου εξορίζονται με διοικητική προληπτική εκτόπιση και χωρίς συγκεκριμένο κατηγορητήριο περίπου 5000 άντρες και 500 γυναίκες. Από εκεί αργότερα μεταφέρονται στην Μακρόνησο.

Ο Αη Στράτης χρησιμοποιείται για τρίτη φορά ως τόπος εξορίας από το 1950 έως και το 1962. Μετά την λήξη του Εμφύλιου πολέμου στο νησί μετατοπίζονται αρχικά 1800 αμετανόητοι από την Μακρόνησο. Επιπλέον, με το κλείσιμο του στρατοπέδου των εξορίστων γυναικών στο Τρίκερι έρχεται και ένας μικρός αριθμός γυναικών. Ο αριθμός όμως αυτός διευρύνεται με νέες συλλήψεις και με ένα αριθμό από πολιτικούς κρατουμένους, που μόλις έχουν αποφυλακιστεί από τις διάφορες φυλακές. Συνολικά από τον Αη Στράτη την τρίτη περίοδο περνούν γύρω στους 4500 εξόριστους. Με τις άδειες και τις απολύσεις ο αριθμός των εκτοπισμένων είναι ωστόσο διαρκώς φθίνων και το στρατόπεδο κλείνει οριστικά το 1962. Συνολικά από τον Αη Στράτη πέρασαν γύρω στις 10.000 πολιτικοί εξόριστοι, άντρες, γυναίκες και μικρά παιδιά.

Στο Κάστρο της Λήμνου Αη Στράτης

Την 1η Αυγούστου του 1951 ιδρύεται η Ε.Δ.Α σαν συνασπισμός κομμάτων της αριστεράς, με την πρωτοβουλία του εκτός νόμου τότε τελούντος Κ.Κ.Ε., με πρόεδρο τον Ιωάννη Πασαλίδη. Την ιδρυτική διακήρυξή της υπέγραψαν μικρά αριστερά κόμματα που ήταν νόμιμα εκείνη την περίοδο: το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας, ο Δημοκρατικός Συναγερμός, το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων, και το Δημοκρατικό Ριζοσπαστικό Κόμμα. Ο βασικός κορμός των στελεχών της ήταν μέλη του Κ.Κ.Ε., το οποίο είχε τεθεί εκτός νόμου από το 1947. Η Ε.Δ.Α. πρωτοσυμμετείχε σε βουλευτικές εκλογές στις Εκλογές του 1951 όπου εξελέγησαν τελικά 10 βουλευτές. Στις εκλογές του 1952, δεν κατάφερε να αναδείξει ούτε ένα βουλευτή. Το 1956 η Ε.Δ.Α. μετατράπηκε σε ενιαίο κόμμα. Το 1958 η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. αποφασίζει να διαλύσει όσες παράνομες οργανώσεις της είχαν απομείνει στην Ελλάδα και τα μέλη τους να ενταχθούν στην νόμιμη Ε.Δ.Α. Και ο Χουρμούζης προσχωρεί στην Ε.Δ.Α, με την οποία μάλιστα πολιτεύεται στις εκλογές του 1958. Και ενώ ήταν σίγουρη η εκλογή του , διότι η Ε.Δ.Α θα έβγαζε σίγουρα βουλευτή στο νομό , το κόμμα έδωσε γραμμή να ψηφιστεί άλλος υποψήφιος, συνεργαζόμενος με την Ε.Δ.Α, και ο παππούς δεν ψήφισε ούτε ο ίδιος τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα ήταν βέβαια να εκλεγεί ο συνεργαζόμενος και την άλλη μέρα μαζί με άλλους 20 να προσχωρήσει στην Ένωση Κέντρου.

Στις εκλογές του χρόνου αυτού κατορθώνει να πάρει το 24,4% των ψήφων καταλαμβάνοντας 78 βουλευτικές έδρες και να αναδειχτεί αξιωματική αντιπολίτευση. Η άνοδος της ΕΔΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης , σε συνδυασμό με τις αποσυνθετικές τάσεις που επικρατούσαν στο χώρο των κομμάτων του Κέντρου προκάλεσαν πονοκέφαλο τόσο στην ντόπια ολιγαρχία όσο και στον ξένο παράγοντα. Σε επιστολή του, την 1/7/1958, προς το βασιλιά Παύλο ο Σ. Βενιζέλος έκανε λόγο για «μίαν ανησυχαστικήν διόγκωσιν της ΕΔΑ, της οποίας το ποσοστόν 24% είναι ακόμη μεγαλύτερον από ό,τι ενεφανίσθη». Και πρόσθετε: «Πάντως, γεγονός είναι, ότι εις ουδεμίαν στιγμήν προεβλέψαμεν την ΕΔΑ ως δεύτερον κόμμα και η ευθύνη βαρύνει όλους μας». Στο ίδιο πνεύμα ο Κ. Καραμανλής γράφει ότι «το αποτέλεσμα των εκλογών του 1958 προεκάλεσεν εις την κοινήν γνώμην ένα μούδιασμα και ανησυχίες διά το μέλλον». Στην πραγματικότητα δεν ήταν η κοινή γνώμη που ανησυχούσε, αλλά το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο το οποίο και φρόντισε να αντιδράσει άμεσα.

Έτσι, την επομένη των εκλογών συγκροτήθηκαν μια σειρά μηχανισμοί αντιμετώπισης του λεγόμενου κομμουνιστικού κινδύνου που, για τους κρατούντες, συνιστούσε η ΕΔΑ και λίγο αργότερα δεν άργησε να ανθίσει το λεγόμενο παρακράτος, η σκοτεινή δηλαδή δραστηριότητα των κρατικών μηχανισμών, που δημιουργούσαν και συντηρούσαν πλήθος ολιγάριθμων αντικομουνιστικών οργανώσεων από ακροδεξιά, φασιστικά και κακοποιά στοιχεία, με στόχο την τρομοκράτηση των κομμουνιστών, των αριστερών και προοδευτικών πολιτών. Το καθεστώς της βίας του κράτους και του παρακράτους κατά της Αριστεράς δεν ήταν μόνο εν γνώσει της ΕΡΕ. Το γνώριζαν και το ενέκριναν και οι ηγέτες του Κέντρου, ενώ ένθερμος οπαδός του υπήρξε ο Γ. Παπανδρέου. Αυτή την εποχή μια σειρά ανώτερα στελέχη της ΕΔΑ στάλθηκαν στον Άη-Στράτη. Μεταξύ αυτών και ο παππούς μου, που εξορίστηκε στον Αηστράτη από τις 28/10/1959 μέχρι τις 18/8/1961. Οι συνθήκες διαβίωσης στο στρατόπεδο ήταν φρικτές. Tο στρατόπεδο τοποθετήθηκε σε δύο ανεμοδαρμένες χαράδρες των χειμάρρων που καταλήγουν στον οικισμό. Oι εξόριστοι ζούσαν σε πάνινες σκηνές και αυτοσχέδια κτίσματα, εκτεθειμένοι στα σκληρά καιρικά φαινόμενα και τις πλημμύρες των ποταμών.

Γράμμα απ’ την εξορία

Στα γράμματα που έστελνε ο παππούς μου μαθαίνουμε για τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης:

Αη Στράτης 25/5/61

……Μάθετε πως χθες ως σήμερα έχουμε αποχή από συσσίτιο σε ένδειξη διαμαρτυρίας διότι μας κρατούν επί 16 ολόκληρα χρόνια μέσα στις εξοντωτικές και απάνθρωπες συνθήκες στις υγρές χαράδρες του Αη Στράτη, και με το κρούσμα κοιλιακού τύφου που παρουσιάστηκε στο στρατόπεδό μας υπάρχει άμεσος κίνδυνος για τη ζωή μας. Με 10.70 επίδομα πείνας η υγεία όλων μας είναι κλονισμένη και η παραμικρή αρρώστια μας ρίχνει κάτω. Κάνουμε έκκληση σε όλους τους φίλους, συγγενείς και γνωστούς, σε όλους τους τίμιους πατριώτες, σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό να διαμαρτυρηθή στην Κυβέρνηση, στους αρχηγούς Κομμάτων, σε όλους τους βουλευτές να μας συμπαρασταθούν και να ζητήσουν να καταργηθή το αίσχος της εξορίας. Να απολυθούν αμέσως οι άρρωστοί μας και να λυθούν όλα τα ζητήματά μας (αύξηση επιδόματος, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ελεύθερο επισκεπτήριο, να μη κατακρατούν τα γράμματά μας στη λογοκρισία κ.λ.π) και να διαλυθή το στρατόπεδο……

Αη Στράτης 5 Ιούλη 1961

……. Σήμερα έχουμε αποχή από το συσσίτιο, την τέταρτη κατά σειρά μέσα σε δύο μήνες. Διαμαρτυρόμαστε για το καινούριο κρούσμα τύφου που παρουσιάστηκε πριν λίγες μέρες σε συνεξόριστό μας. Επίσης για τα διάφορα περιοριστικά μέτρα που παίρνονται εις βάρος μας – για τη μη αύξηση του επιδόματος μας, και για μια σειρά άλλα σοβαρά προβλήματά μας- Επίσης ζητούμε την κατάργηση του στρατοπέδου και την απόλυσή μας από τις θανατογόνες χαράδρες του Αη Στράτη. Από σας ζητούμε να κάνετε ότι μπορείτε για να βοηθήσετε στον αγώνα που κάνουμε για να αποφύγουμε την εξόντωση από τον τύφο και τον αργό θάνατο της πείνας που μας καταδικάζει η Κυβέρνηση Καραμανλή. Διαμαρτυρηθείτε όπου μπορείτε κι όπως σας είναι δυνατόν. Εμείς είμαστε αποφασισμένοι να παλέψουμε με όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας……

Ο Χουρμούζης επιστρέφει από την εξορία στις 18/8/1961 και αμέσως κινητοποιείται πάλι βάζοντας υποψηφιότητα στις εκλογές της 29ης Οκτώβρη του 1961 , που προκηρύσσει η Κυβέρνηση Καραμανλή. Αποσύρει όμως την υποψηφιότητά του για λόγους υγείας, όπως αναφέρει ο ίδιος. Δεν είμαστε σίγουροι αν αυτός ήταν ο πραγματικός λόγος ή αν υπήρξαν κομματικοί λόγοι που το επέβαλαν. Ίσως να έπαιξε ρόλο και η τρομοκρατία που επέβαλαν στο χωριό οι αστυνομικοί και οι μπράβοι, που δεν άφησαν σε ησυχία ούτε τον παππού, ούτε την οικογένειά του. Μάλιστα μετά τις εκλογές στις 10 Νοεμβρίου, 3 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα ο αστυνόμος Καρυωτίσσης μαζί με μπράβους εισέβαλαν με τη βία στο σπίτι του παππού και επειδή δεν βρήκαν τον ίδιο χτύπησαν πολύ άσχημα τη γιαγιά.

Πρόταση υποψηφιότητας βουλευτού

Οι εκλογές της 29ης Οκτώβρη του 1961 έγιναν με το πιστόλι και το χωροφύλακα! Ήταν οι εκλογές της βίας και της νοθείας. Αναφορικά με τη νοθεία τα στοιχεία που βγήκαν στη δημοσιότητα μετά τις εκλογές φανερώνουν ότι ήταν εκτεταμένη, με αποτέλεσμα ο λαός να λέει τη χαρακτηριστική φράση ότι «ψήφισαν μέχρι και τα δένδρα». Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, όλο το όργιο της βίας και της νοθείας εκδηλώθηκε βάσει ενός σχεδίου που έφερε την ονομασία «Ασκησις ΠΕΡΙΚΛΗΣ» και είχαν επεξεργαστεί στην τελική του μορφή λίγους μήνες πριν τις εκλογές οι επιτροπές αντικομουνιστικού αγώνα στις οποίες αναφερθήκαμε πιο πάνω. Σκοπός του σχεδίου ήταν, με τη χρησιμοποίηση όλων των ενδεικνυόμενων μέσων, να υποστεί ο κομμουνισμός κάμψη και «να κατέλθη εις επίπεδα κάτω του 20%» Σημειώθηκαν βίαια επεισόδια κατά την προεκλογική εκστρατεία κατά των οπαδών της ΕΔΑ (η οποία συμμετείχε με την ονομασία «ΠΑΜΕ»), ακόμη και κατά υποψηφίων βουλευτών της. Στις συμπλοκές υπήρξαν και νεκροί από πυρά του στρατού και της χωροφυλακής. Ιδιαίτερα στην επαρχία στρατός, χωροφυλακή και παρακρατικοί («μαγκουροφόροι») άσκησαν ψυχολογική πίεση στους πολίτες να μη συμμετάσχουν στις προεκλογικές εκδηλώσεις της ΕΔΑ και να μην την ψηφίσουν. Προεκλογικό υλικό της ΕΔΑ κατασχέθηκε κατ’ επανάληψιν, ενώ πολλές συγκεντρώσεις της παρεμποδίστηκαν είτε με την επέμβαση του στρατού και της αστυνομίας είτε με τη δημιουργία επεισοδίων από πολίτες που εκτελούσαν διαταγές των τελευταίων.

Επεισόδια βίας ή τρομοκρατίας σημειώθηκαν και σε βάρος υποψηφίων της Ενώσεως Κέντρου. Στις 4 Νοεμβρίου ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση Κ. Καραμανλή. Στις 1 Δεκεμβρίου ο Γεώργιος Παπανδρέου ξεκίνησε τον Ανένδοτο αγώνα ο οποίος κορυφώθηκε με μεγάλες πορείες και διαδηλώσεις σε όλη την χώρα. Ο Ανένδοτος αγώνας συνεχίστηκε μέχρι το 1963 δημιουργώντας μεγάλη πολιτική ένταση. Και η ΕΔΑ, που ήταν ο μεγάλος ηττημένος αυτής της εκλογικής αναμέτρησης, υποστήριξε τον ανένδοτο αγώνα οργανώνοντας μάλιστα πολλές διαδηλώσεις.

Ευχετήρια κάρτα από τον Αη Στράτη

Πέρασαν μερικά χρόνια, ο κόσμος ανάσανε λίγο και ευελπιστούσε για καλύτερες μέρες. Όμως νέες περιπέτειες περιμένουν την Ελλάδα και μαζί ένας καινούργιος Γολγοθάς τους αριστερούς. Την Άνοιξη του 1967 η Ελλάδα βουλιάζει στο πολιτικό της αδιέξοδο. Η αδυναμία του μεταπολεμικού δημοκρατικού πολιτεύματος να δώσει σταθερές κυβερνήσεις και μια σειρά αρνητικών πολιτικών γεγονότων καλλιεργούν κλίμα ανωμαλίας στη χώρα. Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967, ένα μήνα πριν τη διεξαγωγή εκλογών, μια ομάδα 15 επίορκων συνταγματαρχών, με επικεφαλής τους Παπαδόπουλο, Πατακό και Μακαρέζο, καταλύουν το Σύνταγμα και επιβάλλουν στρατιωτική δικτατορία. Το πρωί η Αθήνα ξυπνά σε μια νέα έρημη χώρα. Φόβος, μούδιασμα, κλεισμένες πόρτες. Την ίδια μέρα οι πρώτες συλλήψεις. Η Κυβέρνηση, οι πολιτικοί, χιλιάδες δημοκρατικοί πολίτες συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. Ανάμεσα σ΄αυτούς και ο παππούς Χουρμούζης, που συλλαμβάνεται από την πρώτη μέρα. Εκείνη τη μέρα τη θυμάμαι πολύ έντονα, αν και ήμουνα μόνο εφτά χρονών. Ήρθε η γιαγιά η Δέσποινα κλαίγοντας, αναμαλλιασμένη και χτυπημένη και μας είπε πως έπιασαν πάλι τον παππού. Ήταν βλέπεις γραμμένος στον κατάλογο των άκρως επικίνδυνων ανθρώπων για το καθεστώς.

Γυάρος

Στις 26 Απριλίου ξεκινάει η μεταφορά κρατουμένων σε τόπους εξορίας. Έτσι χιλιάδες δήθεν επικίνδυνοι πολίτες ξεριζώνονται από τον τόπο τους, αφήνουν πίσω σπίτια, οικογένειες, παιδιά και φορτώνονται στα πλοία για τα ξερονήσια. Στη Γυάρο το Πάσχα του 67 θα βρεθούν συνολικά 6137 κρατούμενοι. Μια διπλή εβδομάδα των Παθών για τον ελληνικό λαό. Η Γυάρος δεν είναι φυλακή ούτε εξορία. Είναι ένας εφιάλτης, γκρίζος και κρύος σαν προθάλαμος νεκροτομείου. 7500 χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται σε στενούς θαλάμους, μέσα σε σκηνές. Ο χώρος της φυλακής δε φτάνει για να στεγάσει παραπάνω από χίλιους. Οι περισσότεροι κοιμούνται στο χώμα. Υποσιτίζονται. νερό κουβαλάνε με τους τενεκέδες. Στην αρχή δίνεται ένα κύπελλο νερό για τις ανάγκες μιας μέρας κάθε κρατούμενου. Σκληρή δουλειά και προπαγάνδα.

Γιούρα 1967-Γράμμα από τη Γιούρα

Ο παππούς φτάνει στη Γιούρα, όπως την αποκαλούσε, στις 5/5/1967 και αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια. Όπως διαβάζω από το ημερολόγιό του, ύστερα από κράτηση 342 ημερών απολύεται από τη Γιούρα στις 19/3/1968 και φεύγει με το καΐκι στη Σύρο. Το απόγευμα έφυγε με το πλοίο και έφτασε στον Πειραιά ώρα 12 τη νύχτα. Πρωί ξεκίνησε με το τρένο στις 6.30 και έφτασε στη Θεσσαλονίκη στις 3.30. Εκεί τον περίμενε η γιαγιά μου η Δέσπω και γύρισαν στο χωριό το απόγευμα της άλλης μέρας. Εκεί τους περίμεναν όλοι οι συγγενείς και φίλοι. Την επόμενη μέρα πήγε στην αστυνομία της Καρυώτισσας και έδωσε το παρών. Αυτό συνεχίστηκε για πολύ. Μέρα παρά μέρα έδινε το παρών. Στις 3 Μαΐου του 68 πέρασε από δίκη, όπου απαλλάχθηκε στο Εφετείο.

Αυτό ήταν και το τέλος των περιπετειών μιας ολόκληρης ζωής, γεμάτης αγώνες και θυσίες. Στις εξορίες και τις φυλακές πέρασε συνολικά εννιά χρόνια και οκτώ μήνες. Αυτό το χρονικό διάστημα, όπως γράφει ο ίδιος, συνεχίστηκαν τα βασανιστήρια και οι διώξεις, εκτός από τις άλλες πιέσεις και ταλαιπωρίες στα αστυνομικά τμήματα υποδιοίκησης Γιαννιτσών, Ασφάλειες και Διοίκηση Εδέσσης. Όταν αργότερα μεγαλώσαμε και τον ρωτούσαμε: «Τι κατάφερες παππού με όλους αυτούς τους αγώνες και τις ταλαιπωρίες;» μας απαντούσε χαμογελώντας:

«Ε… παιδί μου, έβαλα κι εγώ ένα λιθαράκι….»

Θυμάμαι τη μεγάλη χαρά του όταν το ΠΑΣΟΚ το 1982 αναγνώρισε την Εθνική Αντίσταση και με τί περηφάνια έδειχνε την ταυτότητά του.

Ταυτότητα Εθνικής Αντίστασης

Αυτή ήταν η ιστορία του παππού Χουρμούζη, που ως το τέλος της ζωής του, το Μάη του 1986, έμεινε πιστός στα ιδανικά του σοσιαλισμού και αγωνιζόταν για μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία για το λαό και τους αγρότες.

Δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη,
ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη,
κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους
που δε σηκώνει τ’ άδικο
Και τώρα κάθονται εδώ στη Μακρόνησο
στο άνοιγμα του τσαντιριού, αγνάντια στη θάλασσα,
σαν πέτρινα λιοντάρια στη μπασιά της νύχτας,
με τα νύχια μπηγμένα στην πέτρα.

Δε μιλάνε.

Κοιτάνε πέρα την αντιφεγγιά της Αθήνας,
κοιτάνε τον ποταμό του Ιορδάνη,
σφίγγοντας μια πέτρα στη χωματένια φούχτα τους,
σφίγγοντας μες στα μάτια τους τα σκάγια των άστρων,
σφίγγοντας μες στο φυλλοκάρδι τους μια δυνατή σιωπή,
εκείνη τη σιωπή που γίνεται πριν απ’ τ’ αστροπελέκι.

 

Την φωτογραφια βρηκα στο twiter

B3vm7usCEAEsa_0B3vm8YJCcAAaKnc

Πανω με την γροθια σηκωμενη και φορωντας το μαυρο γαντι συμβολο της οργανωσης Μαυροι Πανθηρες οι δρομεις  Τόμι Σμίθ και ο Τζον Κάρλος  δηλωνουν την αντιθεση τους στις φυλετικες διακρισεις.Το πληρωσαν σκληρα αυτο το διαβημα τους.Το ιδιο και ο Πητερ Νορμαν ο λευκος Αυστραλος που βγηκε τριτος στους αγωνες ενημερωθηκε απο τους συναθλητες του για την ενεργεια τους και τους συμπαρασταθηκε φορωντας κονκαρδα αντιρατσιστικης οργανωσης.Στους επομενους αγωνες αποκλειστηκε απο την συμμετοχη παρ οτι ειχε προκριθει.Ειναι οι Ολυμπιακοι αγωνες στο Μεξικο το 1968

Κατω η ομαδα Σεντ Λουις Ραμς με τα χερια σηκωμενα ψηλα «ειμαστε αοπλοι οι ζωες των μαυρων εχουν αξια» δηλωνουν πως δεν ειναι δυνατον οι Αφροαμερικανοι να αντιμετωπιζονται απο την αστυνομια και τον νομο σαν πολιτες β κατηγοριας. Τα χερια ψηλα ειναι το συμβολο του νεου αγωνα που ξεκινησε με αφορμη την δολοφονια του Μπραουν ενω ειχε σηκωσει τα χερια ψηλα δειχνωντας πως ειναι αοπλος.Οπως και να το κανουμε ειναι πισωγυρισμα σε σχεση με τους Μαυρους Πανθηρες

Ακομα και στα ζωα υπαρχει το σημαδι της παραδοσης που το σεβεται ο επιτιθεμενος και σταματα.Μονο το ανθρωπινο ζωο εκτελει το θυμα του ακομα και οταν εχει παραδοθει.

http://www.toperiodiko.gr/huey-p-newton-%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%B7%CF%81%CE%B1%CF%82/

Υπαρχουν και οι νεοι μαυροι πανθηρες που καμμια σχεση δεν εοχυν με την παλια οργανωση

 

855 φωτογραφιες .Αντε και στα δικα μας!

http://www.nafpliooldphotos.gr/

Ρωτησε ενας συμμαθητης σημερα την κορη μου «σκοτωθηκαν στ αληθεια ανθρωποι στο Πολυτεχνειο;»

Γυρισε σπιτι και με ρωτησε λοιπον σκοτωθηκαν ανθρωποι στο Πολυτεχνειο;Ξεροντας την απαντηση αλλα θελοντας για αλλη μια φορα να την επιβεβαιωσει.Γιατι καποιος μεγαλος την λερωσε την μνημη, με την ελπιδα σιγα σιγα να ξεθωριασει.

Λαθος γραφω. Πολλοι μεγαλοι εχουν αυτο το στοχο.Να ξεπλυνουν το αιμα μεσα στην αμφιβολια.

«Δεν γινωνται βασανιστηρια»  μας ελεγε η Χουντα τοτε,  ωραια περνανε στους τοπους εξοριας οι δημοκρατες εγραφαν οι διαπιστευμενοι δημοσιογραφοι της δικτατοριας τους δινουν τοσο φαγητο που παχυναν και ζητανε λιγωτερο για να μην χαλασει η σιλουετα τους.

Αμφιβολια λοιπον.Σκοτωθηκαν στ αληθεια ανθρωποι στην εξεγερση του Πολυτεχνειου; Δολοφονηθηκαν απο τους φασιστες ;

ΝΑΙ  ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ  ΑΝΘΡΩΠΟΙ  ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Και στο Πολυτεχνειο και στις αλλες εξεγερσεις στους αγωνες του λαου μας για λευτερια και ανεξαρτησια σκοτωθηκαν χιλιαδες ανθρωποι. Δημοκρατες ,αριστεροι, κομμουνιστες.Και αλλοι βασανιστηκαν εξοριστηκαν φυλακιστηκαν ταπεινωθηκαν για χρονια .Και αυτοι ειναι οι ηρωες που οι οικογενεις μας φυλανε την μνημη τους ευβλαβικα.Γιατι ειναι και οι αλλοι.Αυτοι που εμειναν εξω απο την κοινωνια.Που δεν σπουδασαν που δεν βρηκανε δουλεια γιατι δεν εσκυψαν το κεφαλι δεν υπεγραψαν το χαρτι κοινωνικων φρονηματων.Που εφυγαν απο την επαρχια και κρυφτηκαν στις μεγαλουπολεις η και στο εξωτερικο , γιατι στο χωριο δεν μπορουσαν να ανασανουν διωκομενοι απο το μετεμφυλιακο κρατος.

Γιατι η νεα γενια δεν ξερει τι σημαινει να διπλωνεις την εφημεριδα, δεν ξερει τι σημαινει να μην μπορεις να τραγουδησεις τα τραγουδια της εθνικης αντιστασης, να δεις ταινιες κομμενες απο τη λογοκρισια ,να διαβασεις βιβλια και εντυπα που αμφισβητουν την κοινωνικη ταξη των αφεντικων και την ιστορια που εγραψε.

Η νεα γενια θεωρει δεδομενη την ποτισμενη με αιμα ελευθερια που απολαμβανει.Και μακαρι να μην καταλαβει ποτε πως υπαρχουν και αλλα καθεστωτα.

Θα δωσω λοιπον στην κορη μου να διαβασει αυτο που αναδημοσιευω.Για να μην μπορει ο συμμαθητης της να την αγγιξει οταν  της  κανει τετοιες ερωτησεις .Γιατι σε αυτες τις ερωτησεις δεν απαντας.Ειναι σαν να σε ρωτα καποιος στις δωδεκα το μεσημερι αν ειναι σκοταδι.Μαλλον θελει να σε τρελανει.Αλλα τι φταιει το παιδακι; Οτι ακουει στο σπιτι του επαναλαμβανει.Γι αυτο η ΧΑ εχει 7% ψηφοφορους.Ερχονται απο παλια.Και δυστυχως ας μην κλεινουμε τα ματια θα τους εχουμε διπλα μας για παντα.Υπηρχαν παντου και παντα και σε ολες τις χωρες.

Υπηρχε ολοκαυτωμα των Ναζι ;Σκοτωθηκε ο Αλλιεντε; Υπηρχαν νεκροι στην Ελληνικη επανασταση το 1821; Εγινε ποτε μια επανασταση των εργατων στην Ρωσσια το 1917; Εγινε η Γαλλικη επανασταση; Υπηρξε ο Σπαρτακος; Παει πισω η συγκρουση τα ερωτηματα και η αντιπαραθεση.Για καποιους απο εμας οι απαντησεις ειναι ξεκαθαρες.Αλλοι οι ενοχοι προτιμουν να συνεχισουν να ρωτουν.Και να σκοτωνουν με ματια γεματα απορια αν αυτο που κανουν συμβαινει στ αληθεια.

http://argolika.gr/index.php/2014-25-96-44-85-11/2013-44-34-89-23-12/2013-10-18-08-30-27/4607-o-argeiths-parakratikos-pou-skotose-diadhlotes-sto-polytexneio

ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Ένας Αργείτης, ο Ηλίας Τσιαπούρης, ήταν εκ των πρωταγωνιστών στο Πολυτεχνείο, τη νύχτα της 16ης προς 17η Νοεμβρίου 1973. Όμως, δεν ήταν από εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για τη Δημοκρατία. Ήταν ο δολοφόνος τους…

Από την ταράτσα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως στην οδό Μπουμπουλίνας, πυροβολούσε μαζί με άλλους παρακρατικούς, τους διαδηλωτές που βρίσκονταν στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο. Σκότωσε δύο νέους και τραυμάτισε 17. Το δικαστήριο τον καταδίκασε ερήμην, αφού είχε προλάβει να διαφύγει στο εξωτερικό.

Πριν από ένα χρόνο κυκλοφόρησε το βιβλίο «Χρυσή Αυγή. Πολιτικός Οδοδείκτης» με συγγραφέα τον ακροδεξιό Ίωνα Φιλίππου στο οποίο περιγράφεται και η δράση του Τσιαπούρη τη νύχτα του Πολυτεχνείου. Πίσω από το ψευδώνυμο του συγγραφέα, βρίσκεται, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της «Εφημερίδας των Συντακτών» Δημήτρη Ψαρρά, ο Γιάννης Περδικάρης, συνιδρυτής της Χρυσής Αυγής.

Οι δύο δολοφονίες και οι 17 τραυματισμοί που αποδόθηκαν στον Τσιαπούρη έγιναν με μακρύκαννο όπλο γύρω στις 11.30 τη νύχτα της 16ης Νοεμβρίου.

Οι νεκροί ήταν:
– Η 22χρονη φοιτήτρια Toril Margrethe Engeland από τη Νορβηγία. Τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».

– Ο 26χροονος ιδιωτικός υπάλληλος Βασίλειος Φάμελλος, από τον Πύργο, κάτοικος Κυψέλης. Τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.

Την παρουσία του Αργείτη ελεύθερου σκοπευτή επιβεβαίωσε κατά τη δίκη του Πολυτεχνείου ο χωροφύλακας Ρηγάκης ο οποίος δεν γνώριζε «αν είναι της Ασφάλειας ή αν ήταν απλώς πολίτης υγιών φρονημάτων που ήλθε να μας βοηθήσει». Ωστόσο, όπως είπε, τον ξαναείδε στο υπουργείο άλλες δύο φορές…

Ο Τσιαπούρης κατόρθωσε να διαφύγει πριν από την άσκηση δίωξης εναντίον του. Βρέθηκε στο Λονδίνο και μετά στη Νότια Αμερική. Δέκα χρόνια αργότερα, βρέθηκε δολοφονημένος στην Κολομβία. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Άργος όπου κηδεύτηκε. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο «Ίωνας Φιλίππου»: «…αυτοεξόριστος, πέθανε άδοξα».

Ο φασίστας συγγραφέας,δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον δολοφόνο, τον οποίο χαρακτηρίζει «οπλολάγνο»:
«Η μοίρα του Ηλία αποτυπώνονταν ανάγλυφα στον χαρακτήρα του. Παρορμητικός και ακραίος, δίχως πολιτική σκέψη, ωστόσο ήταν ένας πιστός στρατιώτης του εθνικοσοσιαλισμού, γενναίος, ακατάβλητος και ριψοκίνδυνος αγωνιστής, αφιερωμένος στον αγώνα ψυχή τε και σώματι. Τον θυμάμαι μόνο, εντελώς μόνο, να στέκεται προκαλώντας τις ορδές των μπολσεβίκων που συνωθούνταν διαδηλώνοντας στα σκαλοπάτια της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πολυτεχνείου, την παραμονή των γεγονότων. Περνώντας από κοντά του, έστρεψα αλλού το βλέμμα μου και απομακρύνθηκα προς την έξοδο, γιατί δεν είχα το κουράγιο να εκτεθώ δίπλα του».

Γιώργος Νικολόπουλος

http://www.sansimera.gr/biographies/592

Έλληνας στρατιωτικός, από τους πρωταίτιους του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Καταδικασμένος σε ισόβια για τη δολοφονία του νεαρού Μιχάλη Μυρογιάννη κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, υπήρξε ο τελευταίος χουντικός που παρέμενε έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού.

Γιος του αντιστρατήγου Βασιλείου Ντερτιλή, πρώτου διοικητή των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Κατοχή, ο Νικόλαος Ντερτιλής γεννήθηκε το 1921. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συνελήφθη και κρατήθηκε από τους Γερμανούς στο Χαϊδάρι και στη συνέχεια ως αξιωματικός πήρε μέρος σε πολλές μάχες του Εμφυλίου Πολέμου. Το 1950 γίνεται εκπαιδευτής στη Σχολή Ευελπίδων και λίγο αργότερα συμμετέχει με το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στον Πόλεμο της Κορέας.

Το 1964, έχοντας τον βαθμό του ταγματάρχη, μεταβαίνει με ψεύτικο διαβατήριο στην Κύπρο. Υπό τις διαταγές του στρατηγού Γρίβα, καταλαμβάνει το τουρκοκυπριακό προγεφύρωμα της Μασούρας (4-8 Αυγούστου 1964) κατά τη διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών και αρχίζει τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των Τουρκοκυπρίων. Όταν ο Γρίβας τού ζητά από τον ασύρματο να τεθεί κάποιο όριο στη μεταχείριση των αμάχων, αυτός εκνευρισμένος πυροβολεί τον ασύρματο!

Το 1966, ενώ υπηρετεί στο 16ο Σύνταγμα Πεζικού στη Νιγρίτα Σερρών, μυείται στην ομάδα των αξιωματικών που προετοιμάζουν το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, του οποίου θα αποτελέσει ένα από τα ηγετικά στελέχη. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσής του τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Απριλίου, ο Ντερτιλής και οι άνδρες του θα καταλάβουν πολλές κρίσιμες υπηρεσίες για τη λειτουργία του κράτους. «Τους έπιασα στον ύπνο με πολύ λίγους, αλλά αποφασισμένους άνδρες και ένα σχέδιο που εφαρμόστηκε με αποφασιστικότητα», είχε πει. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ο Ντερτιλής και το τάγμα του βγήκαν για να ελέγξουν 28 στόχους. «3:50 το πρωί είχε τελειώσει η επιχείρηση». Ο αιφνιδιασμός είχε πετύχει και η Δικτατορία επιβλήθηκε στην Ελλάδα για επτά χρόνια. Ο Ντερτιλής παρέμεινε στο στρατό και έφθασε μέχρι τον βαθμό του ταξίαρχου.

Στις 30 Δεκεμβρίου 1975 καταδικάστηκε από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών σε ισόβια δεσμά και διαρκή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για τη δολοφονία του 20χρονου ηλεκτρολόγου Μιχάλη Μυρογιάννη το μεσημέρι της 18ης Νοεμβρίου 1973, κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Η καταδίκη του στηρίχτηκε στη μαρτυρία του οδηγού του. «Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο», περιγράφει στην κατάθεσή του ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλης, και συνεχίζει: «Μετά το φόνο, ο Ντερτιλής σαν να μη συνέβαινε τίποτα μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: «Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!»»…

Ο Ντερτιλής παρέμεινε έγκλειστος επί 38 χρόνια στην έκτη πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, αρνούμενος να υπογράψει αίτημα αποφυλάκισης, όπως εδικαιούτο από το νόμο, για «λόγους αρχής», όπως πολλές φορές είχε δηλώσει. Στις 6 Δεκεμβρίου 2012 μεταφέρθηκε με οξύ ισχαιμικό επεισόδιο στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», εξαιτίας της ψυχολογικής πίεσης που του επέφερε ο χαμός του γιου του, Βασίλη, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 62 ετών από εγκεφαλικό ανεύρυσμα. Ο ίδιος δεν παρέστη στην κηδεία του γιου του (1 Δεκεμβρίου 2013) καθώς, πιστός στις αρχές του, δεν ήθελε να καταθέσει σχετικό αίτημα προς τη διεύθυνση των φυλακών, ακόμη και μετά την εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη να «διευκολυνθεί», εφόσον θα επιθυμούσε να παραβρεθεί στη νεκρώσιμη ακολουθία.

Ο Νικόλαος Ντερτιλής άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» στις 28 Ιανουαρίου 2013, σε ηλικία 92 ετών.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/592#ixzz3J9TiEKvJ

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%AF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85

Ακολουθεί ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.[4]

  1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
  3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
  4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
  5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
  6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
  7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
  8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.
  9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.
  10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Άγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).
  11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.
  12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
  14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
  15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
  16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
  17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 5 1/2 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Άγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
  20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
  21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
  22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.
  23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικοπόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.
  24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Άνω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

b130428Με εκπτωση στο βιβλιοπωλειο Πρωτοπορια μπορειτε να αγορασετε για 10 ευρω το τελευταιο βιβλιο που εγραψε η κ  Παιδουση .Μια καταγραφη των σκληρων χρονων της Γερμανικης κατοχης μια τοπικη ιστορια της Ερμιονιδας και ειδικα των Διδυμων. Διαβαζεται με μια ανασα και μιλα επωνυμα για το μεγαλειο που κρυβουν μεσα τους οι ανθρωποι αλλα και το σκοταδι που υπαρχει στις πραξεις μας διαχρονικα .Φροντιστε να το αγορασετε γιατι το αναζητησα σε πολλα βιβλιοπωλεια και δεν το βρηκα παρ ολο που εχει εκδοθει προσφατα.Εισαγωγη Δημητρης Παπαχρηστου.

http://mymethana.gr/?q=node/1549

Βιβλία της:

Τα παιδιά της Σπηλιάς, Κέδρος, Αθήνα 1978·

Πριν από τον Δεκέμβρη, Αλλαγή, Αθήνα 1979·

Τα Βίλια του Κιθαιρώνα και τ’ αρβανίτικα τραγούδια τους, Αλλαγή, Αθήνα 1980·

Η Ερμιονίδα ανά τους αιώνες, Πελοποννησιακό Λαογραφικό ‘Ίδρυμα, Ναύπλιο 1996·

Τα αρβανίτικα τραγούδια της Ερμιονίδας Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Ναύπλιο 1999.

Μεταφράσεις από την αλβανική γλώσσα: Ισμαήλ Κανταρέ, Ο ρημαγμένος Απρίλης, Αλλαγή, Αθήνα 1981·

Ενβέρ Χότζα, Ο αγγλοαμερικάνικος κίνδυνος για την Αλβανία, Αλλαγή, Αθήνα 1982,

Ο Κόκκινος Επιτάφιος, Αθήνα 2008.

Υπό έκδοση, από το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, βρίσκονται τρεις μελέτες ιστορικού και λαογραφικού περιεχομένου. Έφυγε από κοντά μας τη Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2009.

http://www.tanea.gr/news/culture/article/1403208/?iid=2

http://www.tanea.gr/news/culture/books/article/74275/?iid=2

8693897_limghandler

Η κ Παιδουση με την ασπρη ποδια στο κεντρο

http://www.diavasame.gr/page.aspx?itemID=PPG1385_381

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ

16.01.2009
Συντάκτης: Ευμορφία Ζήση
Εκδοτικός Οίκος
ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑ
Συγγραφέας
Κατηγορία
ISBN
978-960-8087-74-3
Σελίδες
336

«Αντίσταση και δωσιλογισμός στην κατοχική Αργολίδα»

»Έστι δίκης οφθαλμός ος τα πάνθ΄ ορά»

Η Γιόνα Μικέ Παιδούση, κόρη του γιατρού Απόστολου Παπαντωνίου και της Χρυσούλας Μπέικου, γεννήθηκε στους Δίδυμους της Ερμιονίδας. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση ως στέλεχος της ΕΠΟΝ στην Ερμιονίδα.

»Ο Κόκκινος Επιτάφιος» είναι αφιερωμένος σ’ έναν άταφο νεκρό, στον αδερφό της Γιόνας Μικέ Παιδούση. Το αφήγημα αυτό αποτελεί μια μαρτυρία για την εποχή της Αντίστασης και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τότε. Η Πελοπόννησος ήταν μια ιδιαίτερη περιοχή, όπου οι εμφύλιες συγκρούσεις πήραν τη μορφή ενός ανελέητου ολοκληρωτικού πολέμου, με άταφους ακόμη νεκρούς. Η συγγραφέας μεταφέρει τη βιωμένη εμπειρία της στην ανατολική Αργολίδα. Εγκατέλειψε την Αθήνα, όπου σπούδαζε στη Φιλοσοφική Σχολή και επέστρεψε στο χωριό της, τα Δίδυμα, όπου το περιβάλλον ήταν γενικότερα συντηρητικό και φιλοβασιλικό. Η Αργολίδα ήταν το προπύργιο φιλοβασιλικών κομμάτων. Η Γιόνα Μικέ Παιδούση άρχισε να συγκροτεί έναν πρώτο πυρήνα του ΕΑΜ κερδίζοντας την εμπιστοσύνη αρκετών νέων. Το καλοκαίρι του 1943 οι πρώτοι αντάρτες του ΕΛΑΣ μετέτρεψαν το χωριό Δίδυμα σε αντάρτικη βάση. Όμως, γερμανικά στρατεύματα με ενισχυμένα Τάγματα Ασφαλείας από το Ναύπλιο και την Κόρινθο, εισέβαλαν στα Δίδυμα συλλαμβάνοντας και δολοφονώντας τα πιο γνωστά μέλη του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Η συγγραφέας παραθέτει όλα τα ονόματα όσων έφεραν τους Γερμανούς στο χωριό. Στη γειτονική Τροιζηνία επτά ΕΠΟΝίτες με επικεφαλής το μεγαλύτερο αδερφό της συγγραφέως δολοφονήθηκαν άγρια στην αυλή του Αγίου Χαραλάμπους και τα πτώματά τους πετάχτηκαν σ’ έναν ασβεστόλακκο.

«Ο Κόκκινος Επιτάφιος» αποτελεί μια αυτοβιογραφική αφήγηση από τις πιο διαφωτιστικές των τελευταίων ετών για την εποχή της Αντίστασης στην Ελλάδα. Η συγγραφέας, ως στέλεχος της τοπικής ΕΠΟΝ, μας παραθέτει τα απομνημονεύματά της. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ο λόγος της που είναι φροντισμένος και χειμαρρώδης. Η γλώσσα της είναι έντονα περιγραφική και προσδίδει στο βιβλίο της λογοτεχνικά χαρακτηριστικά. Οι περιγραφές της, πλούσιες, σε αρκετά σημεία του βιβλίου μαρτυρούν τη λογοτεχνική της δεινότητα και ταυτόχρονα προσδίδουν δραματικό χαρακτήρα στην αφήγηση. Η συγγραφέας, παρ’όλο που ήταν ενεργό μέλος αντιστασιακής οργάνωσης, είναι εντυπωσιακά αντικειμενική και αυτό αποτελεί σπουδαίο προτέρημα, καθώς υπάρχουν ιστορικά στοιχεία στο αυτοβιογραφικό αυτό αφήγημα, και με τον τρόπο αυτό υπηρετείται η αλήθεια, η οποία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ιστορίας. Στη μνήμη του αδερφού της, ο οποίος έμεινε άταφος, καταθέτει την προσωπική της ιστορία και το γεγονός αυτό προσδίδει στο λόγο της πάθος και δραματικότητα. Το βιβλίο της αυτό, εκτός από την αλήθεια υπηρετεί και έναν άλλο ιερό σκοπό, ο οποίος ήταν ιερός από την αρχαιότητα, να τιμάται ο νεκρός με ταφή και ιεροτελεστίες. Αφού δεν επιτεύχθηκε αυτό, τον τίμησε με έναν επιτάφιο λόγο, τέτοιο που αρμόζει στους αγωνιστές της πατρίδας που θυσιάστηκαν για υψηλά ιδανικά και που, σύμφωνα με το Θουκυδίδη, ό,τι και να ειπωθεί για αυτούς φαντάζει μικρό και λίγο μπροστά στη θυσία τους.

http://www.biblionet.gr/book/130428/%CE%9A%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AC%CF%86%CE%B9%CE%BF%CF%82

«Έχουν ξεκληριστεί οικογένειες. Βλέπει κανείς και θλίβεται κείνα τα παιδάκια με τα αδύνατα ποδαράκια και χεράκια, με τις φουσκωμένες κοιλίτσες από τον ερεθισμένο σπλήνα. Και το τελευταίο που θα σκεφτούν είναι ο γιατρός – και τούτο όταν είναι πια αργά. Τούτα τα πλάσματα δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα από μαγειρεμένο φαγητό. Ένα κομμάτι ψωμί, κι αυτό μετρημένο, είναι όλο κι όλο για να χορτάσουν την πείνα τους. Το αβγό μόνο που το βλέπουν, γιατί τα στέλνουν οι μανάδες τους στον μπακάλη, να το δόσουν, για να πάρουν λίγο ρύζι. Με συγχωρείτε, σύντροφε Παπά, δεν μπορώ να συνεχίσω.»
Έσπασε η καρδιά μου. Με πήραν τα κλάματα. Ο σύντροφος μου έσφιξε το χέρι με κατανόηση.
«Καλά, και συ με ποιους δουλεύεις;» ρώτησε.
«Είναι πολύ δύσκολο. Για καλή τύχη υπάρχουν μερικοί νέοι, με γράμματα του δημοτικού, αλλά με ανοιχτό μυαλό. Αυτοί αποκτήσανε γρήγορα συνείδηση του αγώνα. Αυτοί φέρανε τις αδελφές τους στην ΕΠΟΝ και τις μανάδες τους στην Εθνική Αλληλεγγύη.»
«Φαντάζομαι την Αντίδραση που αντιμετωπίζεις».
«Η Αντίδραση είναι οργανωμένη. Μα δεν είναι μόνο αυτό, και κάνουν ακόμη τους Βασιλικούς με το μισό τσαρούχι… Αντιμετωπίζω επικρίσεις, ακόμη και απειλές. Τα σχόλια σε βάρος μου αφθονούν. Ήρθαν στιγμές που βρέθηκα σε αμηχανία. Μα σαν αντίκρισα αυτές τις μορφές, τις σκαμμένες από το μόχθο και τη στέρηση, σαν αντίκριζα τα χλωμά προσωπάκια των παιδιών με τα φθινοπωρινά μάτια, έπαιρνα κουράγιο και προχωρούσα. Φτάνει να σας πω, για να πάρετε μια ιδέα της ατμόσφαιρας που μέσα της ζω και δουλεύω, πως μια συγγένισσά μου με σταμάτησε στο δρόμο και οργισμένη μου είπε να ντρέπομαι που είμαι παλιοκόριτσο, που προσβάλλω τέτοιο σόι, που πάω με τους αντάρτες για να παντρευτώ χωρίς προίκα, αφού έχω προίκα, και πως θέλω να φέρω τους κομμουνιστές για να κλείσουν την εκκλησία. Μα σαν έρθει ο βασιλιάς, θα με βάλει να του φιλήσω τα πόδια. Οι άντρες είναι λιγότερο εκδηλωτικοί. Κάνουν πως δε με βλέπουν. Με προσπερνούν χωρίς να χαιρετήσουν. Μόνο ένας, προσπερνώντας με στο δρόμο, έλεγε μέσα από τα δόντια του, με τρόπο που να τ’ ακούσω: «Κρίμα τα γράμματα που έμαθες, κόρη του γιατρού».»

 

My beautiful picture

Το βρηκα στο διαδικτυο .Το σπιτι του Ρεπουλη σημερα στο Κρανιδι.Οι φωτογραφιες ειναι δικες μου και τις πηρα χτες.Εκλεισαν φετος 90 χρονια απο τον θανατο του Εμμαν Ρεπουλη.Mνημοσυνο εγινε απο τον Δημο μπροστα στον ταφο του φετος τον Μαιο

 

 

Στο αρχειο της ΕΡΤ μπορειτε να βρειτε τρεις φωτογραφιες απο την κηδεια του Ρεπουλη απο την συλλογη Πετρου Πουλιδη

http://pireorama.blogspot.gr/2013_03_01_archive.html

Τον Ιούνιο του 1917 ήλθε στον Πειραιά, στην Ακτή Αλκίμων με το ΣΦΕΝΔΟΝΗ ο Βενιζέλος. Ο κόσμος με βάρκες έτρεχε προς το ΣΦΕΝΔΟΝΗ να τον χαιρετίσει.. Ακολούθησε μεγάλη διαδήλωση. Εκφωνήθηκαν λόγοι και διατυπώθηκαν ανακοινώσεις. Στις 12 Ιουνίου λόγω επεισοδίων των βασιλικών στην Αθήνα συνέβη μετακίνηση στρατού από τον Πειραιά προς το κέντρο. Εδώ ακροβολίστηκαν Γάλλοι πεζοναύτες.. Στις 23.7 ο Δήμαρχος έκανε επίσημο γεύμα στο ναύαρχο στο σπίτι του.

113823~1

Στα 1917 δεχόταν επίσης στο σπίτι του την επίσκεψη του γηραιού βασιλιά Πέτρου Σερβίας που έμενε στην Καστέλλα. Ακόμα και τονκαρδινάλιο του Παρισιού φιλοξένησε με την ακολουθία του..

Ιούνιος του 1917 και ο Βενιζέλος φθάνει στον Πειραιά με το ΣΦΕΝΔΟΝΗ στην Ακτή Ξαβερίου. Οι βενιζελικοί τον υποδέχονται κρατώντας την φωτογραφία του. Η προβλήτα γεμάτη και ο κόσμος βρίσκει διέξοδο στις βάρκες. Φωτογραφίες και μικρές προτομές του Βενιζέλου πωλούνται και γίνονται ανάρπαστες, έξω από το Δημαρχείο Πειραιά
Ο Ρέπουλης (Υπουργός του Βενιζέλου) τον προλογίζει πριν ο Βενιζέλος εμφανιστεί στο μπαλκόνι του Δημαρχείου και μιλήσει στους οπαδούς του. Ο Ρέπουλης γνωρίζοντας το υπέρογκο χρέος που είχε ο Δήμος Πειραιά στα ταμεία του Δημοσίου ανακοινώνει την απαλλαγή των τριών τετάρτων του χρέους (μην ξεχνάμε ότι και ο Δήμαρχος Πειραιά Παναγιωτόπουλος ήταν Βενιζελικός). Ο πειραϊκός βενιζελικός κόσμος τον αποθεώνει και μετονομάζει προς τιμή του δρόμο Ρέπουλη. Είναι η σημερινή Σωτήρος Διός, ο πιο εμπορικός δρόμος του Πειραιά. Πίσω το μέγαρο Σπυράκη και αριστερά του, η πίσω πλευρά του Δημοτικού θεάτρου114623~1

Προστιμο να βαλουμε στους πεθαμενους. Εχω κι αλλα . Πανω στις λαμαρινες στο πηγαδι της Σκουρας, πανω στις πετρες στην εκκλησια του Προδρομου εχω πολλα τετοια γραψιματα σε τοιχους.Ημερομηνιες ονοματα μικροιστορια  .Τοτε οι ανθρωποι δεν φοβοντουσαν να γραψουν το ονομα τους.Ηταν μαλιστα περηφανοι αν γνωριζαν να το γραψουν.Δεν υπηρχαν και προστιμα…

Γκραφιτι υπαρχουν και σε αρχαια μνημεια οπως στην Ακροπολη και μαλιστα απο παλαιοτερους η και αρχαιους.Παλιο το σπορ λοιπον.

graffiti

Σκουρα

My beautiful picture

Καστρο Θερμησιας

My beautiful picture

Προδρομος στο Κρανιδι

2011-03-18-02-16-14elas

 

Ξερω η 28η Οκτωβριου περασε και το θεμα ειναι επετειακο.Ειναι ;Η ιστορια δεν ειναι μια σειρα επετειων αλλα η ανιχνευση καθε στιγμη του παροντος μεσα στο παρελθον. Αν η βασιλοχουντικη δικτατορια του Μεταξα ειπε το ΟΧΙ στους Φασιστες του Μουσολινι τοτε οι υποστηρικτες της 4ης Αυγουστου σημερα, η ΧΑ δηλαδη, θα μπορουσαν και να ειναι και υπερασπιστες της εθνικης κυριαρχιας.Γιατι αντικομμουνιστες ειναι σιγουρα.

Ποσο ΟΧΙ ηταν αυτο του Μεταξα; Γιατι το ειπε και σε καθε περιπτωση ποσο ηταν ετοιμη η χωρα να μπει στον πολεμο εναντια στους Φασιστες;

Ηταν αυτο το ΟΧΙ μια εκφραση της θελησης για αντισταση η ηταν ετοιμη η μοναρχοφασιστικη δικτατορια  των Μανιαδακηδων και του ρετσινολαδου για μια αξιοπρεπη ηττα «για την τιμη των οπλων» απο τον συγγενη πολιτικα αντικομμουνιστικο Ιταλικο Φασισμο;

Που πηγαν οι οπαδοι της 4ης Αυγουστου το μεγαλυτερο μερος δηλαδη του αστικου πολιτικου κοσμου στην κατοχη;Οταν οι Γερμανοι κατακτητες σκορπιζαν το ματωμενο χρυσαφι τους στο χρηματηστηριο της Αθηνας;

Στην χωρα μας δεν γιορταζουμε το τελος του πολεμου οπως σε ολο τον κοσμο.Γιορταζουμε το ΟΧΙ που δηθεν ειπε ο δικτατορας Μεταξας.Και δεν γιορταζουμε το τελος γιατι ο πολεμος  δεν τελειωσε με την αποχωρηση των Γερμανων κατακτητων.Νεοι κατακτητες τους διαδεχτηκαν συνεργαζομενοι με αυτους που στην κατοχη εφαγαν πλουτισαν σκοτωσαν και ρημαξαν την χωρα .Τους δωσιλογους και τους ταγματασφαλητες.Και ετσι φτασαμε στην χουντα.

Η εκθεση Καθενιωτη λοιπον .Εισαγωγη . Το θεμα διαβασα στην χτεσινη Αυγη σε ενθετο 8σελιδο.Δυστυχως δεν το βρηκα στο διαδικτυο και ετσι σας παραπεμπω σε κατι πιο συντομο.Το αρθρο στην τελευταια σελιδα του 8σελιδου του Τακη Κατσιμαρδου.

Στην Αυγη θα βρειτε και αρθρο του Τασου Σακελαροπουλου,και εισαγωγη σε αποσπασματα του Αγγελου Ελεφαντη

Το βιβλιο του Καθενιωτη ανευρετο σημερα υπαρχει σε ενα αντιτυπο στα ΑΣΚΙ

http://www.inout.gr/showthread.php?t=29022

Η… θαμμένη «έκθεση Καθενιώτη» για το 1940

Η «έκθεση Καθενιώτη» συντάχθηκε ενώ ακόμη ήταν νωπά τα γεγονότα. Τεκμηριώνεται με τα στρατιωτικά ντοκουμέντα της εποχής, που υπήρχαν ακόμη και δεν είχαν «πειραχτεί». Βασίζεται, ακόμη, στις μαρτυρίες-καταθέσεις των διοικητών των μεγάλων μονάδων, οι οποίοι ζούσαν την εποχή εκείνη.Το βασικό συμπέρασμά της είναι κατηγορηματικό και βασίζεται σε αρχεία: η Ελλάδα δεν ήταν μόνο «απαράσκευος» για τον πόλεμο στρατιωτικά, αλλά η ανώτατη ηγεσία της αποδείχτηκε ανίκανη.Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  assets_LARGE_t_420_1827080_type11491.jpg Εμφανίσεις:  180 Μέγεθος:  65,5 KB
Δεν βρέθηκε έστω μία (!) διαταγή επιθετικού χαρακτήρα κατά τη διεξαγωγή της πρώτης φάσης του πολέμου. Για να την «καρφιτσώσει», όπως έγραφε ο Καθενιώτης, έτσι για δείγμα. Η ηττοπάθεια των ανωτάτων κλιμακίων είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να γίνει έμμονη ιδέα στο Γενικό Επιτελείο (αρχιστράτηγος Αλ. Παπάγος) μια ηρωική αντίσταση. Η ταχεία και ένδοξη κατάρρευση!Η έκθεση ισοπεδώνει κυριολεκτικά το περίφημο επιτελικό σχέδιο ΙΒ για τον πόλεμο (πήρε τα αρχικά από την αναμενόμενη επίθεση Ιταλίας και Βουλγαρίας) και τις δύο παραλλαγές του (ΙΒα και ΙΒβ), που ακολούθησαν τις παραμονές του πολέμου.Το γεγονός ότι την 28η Οκτωβρίου 1940 περίπου η μισή ελληνική δύναμη, σε άνδρες και μέσα, βρίσκεται στη Μακεδονία περιμένοντας την επίθεση των Βουλγάρων, δείχνει ότι τα σχέδια για την άμυνα είχαν θέση στο καλάθι των αχρήστων. Ειδικά, όμως, όσα προβλέπονταν, ακόμη κι έτσι για την Ηπειρο, στοιχειοθετούσαν περίπου εθνικό έγκλημα.«Παρεδίδετο αμαχητί…»Γράφει ο Καθενιώτης στην επιτομή της έκθεσής του: «Αυτά τα απίστευτα φθέγγεται η έκθεσις του Γενικού Στρατηγείου σχετικώς με το σχέδιο ΙΒ, κατά το οποίον, άνευ πολλών περιφράσεων, η μεν γραμμή μάχης μετεφέρετο εις τινα σημεία 200 χιλ. εντεύθεν των συνόρων, παρεδίδετο δε εις τον εχθρόν αμαχητί ολόκληρος η Ηπειρος και η Δυτική Μακεδονία και έτι περαιτέρω η σύμπτυξις μέχρι Ορθρυος.Με την ανωτέρω λύσιν το Επιτελείον, αναζητούν την ευνοϊκοτέραν τοποθεσίαν αντιστάσεως, εγκαταλείπει τας υπερόχους ορεινάς γραμμάς της Ηπείρου, της Πίνδου και της Καστοριάς και σκοπεύει να καλυφθή όπισθεν των ποταμίσκων του Αράχθου και του Αλιάκμονος, ως εάν επρόκειτο να καλυφθή όπισθεν του Βόλγα…». Σε τέτοιο σημείο έχει φτάσει η ηττοπάθεια των ανώτατων κλιμακίων, η υπερτίμηση των ιταλικών δυνάμεων και η υποτίμηση των ελληνικών δυνατοτήτων.Το καθήκον της VIII Μεραρχίας δεν ήταν η υπεράσπιση της Ηπείρου, αλλά η εξασφάλιση διαβάσεων!Δεν περίμεναν νίκες
Το επιτελείο των Αθηνών τις παραμονές της επίθεσης απευθύνονταν στον μέραρχο Χ. Κατσιμήτρο ως εξής: «Η δύσκολη θέση της Μεραρχίας μας είναι γνωστή. Με την υπάρχουσα αριθμητική υπεροχή του εχθρού, η κυβέρνηση δεν αναμένει νίκες από τη Μεραρχία. Αναμένει, όμως, ότι η Μεραρχία θα περισώσει την τιμήν των όπλων»!Την ίδια αντίληψη είχε εκφράσει, άλλωστε, ο ίδιος ο Μεταξάς στις 30 Οκτωβρίου, όταν διακήρυσσε ότι «δεν πολεμά διά την νίκην. Πολεμά διά την Δόξαν και την τιμήν»!

Το έπος γράφτηκε παρά τη θέληση του καθεστώτος και σε αντίθεση με τις διαταγές των επιτελών από τα υπόγεια του ξενοδοχείου της Μ. Βρετάνιας. Ηταν η αντιφασιστική αναίρεση κι όχι η επιβεβαίωση του δικτατορικού καθεστώτος…

Διά την τιμήν των όπλων
«… Χρήματα τα πετάμε από τα παράθυρα, διότι 400 ολόκληρα εκατομμύρια διετέθησαν δι αποπεράτωσιν αχρήστων πλέον έργων τα οποία πρόκειται να αμυνθώμεν μόνον διά την τιμήν των όπλων… Δεν θα το συγκρίνομεν με την οχύρωσιν της Ηπείρου όπου ο Κατσιμήτρος και ο Μαυρογιάννης έσκαβαν το χώμα με τα νύχια των διαθέτοντες μόνον δύο εκατομμύρια, ως εάν ταύτα να προήρχοντο από το πρώτον πολεμικόν δάνειον της Ελλάδος, διότι εκείνη η οχύρωσις ανάγεται εις την κατηγορίαν της Ντάπας του Μακρή του Μεσολογγίου».

Ανευ πυροβολικού και πυρομαχικών
«Επιχειρήσεις διεξαγόμεναι άνευ συνδρομής πυροβολικού και πλειστάκις άνευ πυρομαχικών και στρατεύματα ενεργούντα άνευ μεταγωγικών και εφοδιαζόμενα τη βοηθεία ατερμόνων θεωριών γυναικοπαίδων και γερόντων από τους κατοίκους της Πίνδου, αυθορμήτως προσφερθέντων διά να μεταφέρουν εις τους ώμους των τα βόλια και το ψωμί εις τα μαχόμενα παιδιά των, διαφεύγουν των πλαισίων των συντεταγμένων επιχειρήσεων διά να προβιβα- στούν εις την κατηγορίαν των εθνικών αγώνων, παρεμφερών και παρομοίων προς τους παλαιούς αγώνας του 21».

1941-1943: Η σύνταξη του ντοκουμέντου

Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  assets_LARGE_t_420_1827078.JPG Εμφανίσεις:  200 Μέγεθος:  92,6 KB
Η πρώτη δωσίλογη κυβέρνηση Τσολάκογλου (1941-1942) για καιροσκοπικούς λόγους θέλησε να βάλει μια διαχωριστική γραμμή με το προηγούμενο δικτατορικό καθεστώς. Η μία από τις δύο βασικές κατηγορίες κατά του Μεταξά ήταν ο τρόπος διεξαγωγής του αλβανικού πολέμου και η κατάρρευση του μετώπου (η άλλη ήταν τα οικονομικά σκάνδαλα).

Από τις πρώτες ενέργειές της ήταν η σύλληψη μερικών πρώην υπουργών, αλλά και του αρχιστρατήγου κατά τον πόλεμο 1940-41 Αλ. Παπάγου. Προφανώς, σκόπευε να τον δικάσει. Μια καταδίκη του επικεφαλής του στρατού θα δικαίωνε, υποτίθεται, τη συνθηκολόγηση των δωσίλογων στρατιωτικών με τους Γερμανούς (Απρίλιος 1941).

Ετσι, ανέθεσε σε τριμελή επιτροπή ανώτατων αξιωματικών να συντάξει έκθεση και ν αξιολογήσει, με βάση τις επίσημες στρατιωτικές πηγές, τον πόλεμο. Επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο απόστρατος αντιστράτηγος Δ. Καθενιώτης.

Η επιτροπή, έχοντας στη διάθεσή της τα στρατιωτικά αρχεία της περιόδου και τις μαρτυρίες των διοικητών των μεγάλων μονάδων, κατέληξε σε πόρισμα προς το τέλος του 1943. Σε 2.000 σελίδες κατέγραψε και έκρινε όλα τα σχετικά με την προπαρασκευή του πολέμου και τη διεξαγωγή των πρώτων επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, κυκλοφόρησαν και ορισμένα τεύχη της έκθεσης ως «Ιστορικό των πολεμικών επιχειρήσεων 1940-41, συνταχθέντος παρά συμβουλίου αντιστρατήγων, προεδρευομένου υπό του Αντιστρατήγου ε.α. Καθενιώτη Δημητρίου».

Στο μεταξύ, η ιδέα της παραπομπής του Παπάγου είχε εγκαταλειφθεί (ο Τσολάκογλου δεν ήταν πρωθυπουργός) και η έκθεση έμεινε «θαμμένη».

Μετά την απελευθέρωση της χώρας το Γενικό Επιτελείο Στρατού εξαφάνισε το πόρισμα και φαίνεται ότι «μάζεψε» όσα τεύχη είχαν κυκλοφορήσει. Εφτασε στο σημείο να τη λογοκρίνει απ όλη τη μεταγενέστερη επίσημη στρατιωτική ιστορία. Ουδεμία μνεία της γίνεται!

Τίναζε στον αέρα τις επίσημες θέσεις για τον πόλεμο, αποκαθήλωνε τον μετέπειτα στρατάρχη και πρωθυπουργό Παπάγο, τη στρατιωτική και πολιτική ανώτατη ηγεσία…

Κρίσεις στρατιωτικών για το πόρισμα των αντιστρατήγων

Στ. Σαράφης : (ο στρατηγός του ΕΛΑΣ)
«Παρά τη συντηρητικότητα της επιτροπής (των αντιστρατήγων υπό τον Καθενιώτη) φαίνονται τα σφάλματα της κυβέρνησης και του επιτελείου στην προπαρασκευή της επιστράτευσης και τα πρώτα μέτρα για τις επιχειρήσεις στην Αλβανία…».

Τ. Παπαγιαννόπουλος : (βιογράφος του Παπάγου)
«Η περιλάλητος έκθεσις Καθενιώτη είναι εν τη κυριολεξία συνονθύλευμα ασυναρτησιών, μικροψύχου κακότητος και αλληλοσυγκρουομένων κρίσεων και επικρίσεων… Ουδέν άλλο έπραξαν παρά να διαστρεβλώνουν βάναυσα την αλήθεια…».

Α. Κοράντης: (στρατιωτικός ιστορικός της περιόδου)
«Μάλιστα δεν ηρκέσθησαν εις την επαίσχυντον δραστηριότητα ταύτην κατά την κατοχήν (οι αντιστράτηγοι που συντάξανε την έκθεση και ειδικά ο Καθενιώτης), αλλά και επολλαπλασίασαν τας αθλιότητάς τους μεταπολεμικώς, λιβελογράφοντες αδιάκοπα».

Στα «αζήτητα» και η μεταπολεμική επιτομή
Το 1945-46 ο Καθενιώτης, ετοιμοθάνατος, απελπισμένος από την εξαφάνιση της έκθεσης, έγραψε μία επιτομή της σε 180 σελίδες. Κυκλοφόρησε το 1946 με δικά του έξοδα, χωρίς εκδότη και με τον τίτλο «Αι κυριώτεραι φάσεις του πολέμου 1940-41». Δεν βρέθηκε στρατιωτικός να γράψει τον πρόλογο, όπως συνηθιζόταν σ’ αυτές τις περιπτώσεις, και τον υπογράφει η γυναίκα του.

Το βιβλίο, πάντως, έστω και σε λίγα αντίτυπα, κακοτυπωμένο και αδιόρθωτο -ο στρατηγός ήθελε να το δει πριν πεθάνει- είδε το φως. Αλλά κι αυτά εξαφανίστηκαν πολύ γρήγορα (δύο γνωστά αντίτυπα βρίσκονται σήμερα στη βιβλιοθήκη της Βουλής και Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας).

Στις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στη χώρα πέρασε απαρατήρητο. Ακόμη και απ όσους στηλίτευαν το καθεστώς Μεταξά για την άοπλη Ελλάδα μπροστά στον πόλεμο. Η αγνόηση συνεχίστηκε και τα αμέσως επόμενα μεταπολεμικά χρόνια. Εκτός από το ασύμβατο της έκθεσης με την επίσημη ιστορία, οι συγγραφείς τους ήταν κατά κάποιον τρόπο «ύποπτοι».

Χρεώνονταν ότι συντάξανε την έκθεση την περίοδο της κατοχής καθ υπόδειξη της δωσίλογης κυβέρνησης. Ετσι, ακόμη και άλλες μη κρατικές πηγές χρησιμοποιούσαν μόνο κάποιες επιγραμματικές φράσεις της. Η έκθεση, όμως, ανεξαρτήτως των ορθών ή όχι εκτιμήσεων που περιέχει, αποτελεί μοναδική και κορυφαία πηγή για τον πόλεμο του 1940-41.

Ολέθριες επιτελικές αντιλήψεις
«Οσον δ αφορά την ανεπάρκειαν της επιστρατεύσεως… Η Ελλάς μαχομένη από τετραμήνου προς μίαν μεγάλην αυτοκρατορίαν, πρόκειται να εμπλακή εις αγώνα και προς δευτέραν πανίσχυρον τοιαύτην και εν τούτοις το Επιτελείον της κατόρθωσεν να την έχη επιστρατευμένην κατά το ήμισυ και μόνον…

Υπέρ τους 1.500.000 εφέδρους σήπονται και μαραζώνουν στα σπίτια των, διερωτώμενοι εις ποίαν άραγε ατιμωτικήν πράξιν να υπέπεσον διά να είναι άξιοι τοιαύτης περιφρονήσεως. Με τοιαύτας ολεθρίας επιτελικάς αντιλήψεις κατορθώσαμεν…».

1882-1947: Ο αντιστράτηγος Δ. Καθενιώτης

Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  assets_LARGE_t_420_1827079.JPG Εμφανίσεις:  365 Μέγεθος:  57,4 KB
Ο αντιστράτηγος Δημήτριος Καθενιώτης (1882-1947) γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Νεαρός ακόμη, μετά την αποφοίτησή του από τη σχολή Ευελπίδων, συμμετείχε στα στρατιωτικοπολιτικά δρώμενα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου και έπαιξε διακριτό ρόλο στο στρατιωτικό κίνημα του 1909.

Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913, ενώ κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο θήτευσε στο Γενικό Στρατηγείο, αναλαμβάνοντας διάφορες αποστολές, κυρίως ως σύνδεσμος. Την εποχή του εθνικού διχασμού είχε άμεση ανάμειξη ως αντιβασιλικός και αναμείχθηκε στις βενιζελικές κινήσεις.

Αναφέρεται μάλιστα και ως επικεφαλής των «στασιαστών» που θέλησαν, τότε, «να καταλάβουν» τα Γιάννενα. Ως συνταγματάρχης το 1919-1920 διετέλεσε στρατιωτικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Ελ. Βενιζέλου στην περιοχή του Πόντου. Τότε συνέταξε και πόρισμα σχετικά με τις δυνατότητες και τις προοπτικές για την ανακήρυξη ανεξάρτητου ποντιακού κράτους.

Αργότερα, ως υποστράτηγος, τοποθετήθηκε στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι, έγινε διοικητής της 11ης Μεραρχίας Στρατού, διοικητής της Σχολής Πολέμου (1926), υπαρχηγός και μετά αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Αποτάχθηκε το 1935, μαζί με άλλους αντιβασιλικούς αξιωματικούς, για τη συμμετοχή του στο γνωστό βενιζελικό κίνημα.

Κατά τον πόλεμο του 1940-41 ήταν ένας από εκείνους τους ανώτατους αξιωματικούς στους οποίους το καθεστώς Μεταξά αρνήθηκε να επαναφέρει στο στράτευμα. Μετά την απελευθέρωση ήταν μέλος των επιτροπών που συγκροτήθηκαν για τις κρίσεις των αξιωματικών του στρατού. Αναδείχτηκε, δηλαδή, σε μία κρίσιμη θέση για τα γεγονότα της εποχής.

Ανεξαρτήτως της σκοπιμότητας των κουίσλιγκ, ο Καθενιώτης είχε όλες τις προϋποθέσεις να συντάξει ένα τέτοιο στρατιωτικό πόρισμα. Αλλωστε, είχε επιπλέον και τις ανάλογες θεωρητικές γνώσεις.

Το 1939 είχε συγγράψει στρατιωτική μελέτη για την άμυνα («Η σύγχρονος οχύρωσις εις την άμυνα των κρατών»), ενώ νωρίτερα (1926) άλλη μελέτη του είχε αντικείμενο τον χρόνο της στρατιωτικής θητείας («Η μείωσις της θητείας εν τη Γαλλία και παρ ημίν»).

πηγη: ethnos.gr / Τ. ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ

 

Follow me on Twitter

Φεβρουαρίου 2016
Δ T Τ T Π S S
« Ιαν.    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
29  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 946,467

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Αρκάδες που μας κάνουν υπερήφανους (pics) Φεβρουαρίου 14, 2016
    Ο Αρκάς Μιχάλης Αναστασόπουλος διαπρέπει σε αγώνες ρητορικής στην Ευρώπη Ο Αρκαδικής καταγωγής Μιχάλης Αναστασόπουλος, μαθητής Λυκείου, έλαβε μέρος σε ένα πρόγραμμα Erasmus+, το οποίο επιχορηγείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με τίτλο «Dispute, discuss, develop» το οποίο πραγματοποιήθηκε την 1 Φεβρουαρίου έως και την 5 Φεβρουαρίου στο Vigo της Ισπανίας. Ο Μι […]
  • Λεπτό προς λεπτό οι αγώνες της Κυριακής Φεβρουαρίου 14, 2016
    Λεβάντε-Παναρκαδικός, Α’ και Β’ Αρκαδίας Φίλες και φίλοι του αθλητισμού μείνετε συντονισμένοι στο Arcadia Portal.gr και παρακολουθήστε λεπτό προς λεπτό την προσπάθεια του Παναρκαδικού στην Ζάκυνθο κόντρα στο Λεβάντε αλλά και την εξέλιξη των αναμετρήσεων για την Α’ και την Β’ Αρκαδίας. Γ’ Εθνική (3ος όμιλος) Λεβάντε-Παναρκαδικός (15:00) Α’ Αρκαδίας Πανθυρεατι […]
  • Vasiliki Company: Από τα Πούλιθρα στα Harrods και στον κόσμο όλο! Φεβρουαρίου 14, 2016
    Ο επιχειρηματίας από την Αρκαδία που κατάφερε με το MELITHEON, το μέλι Ελάτης Μαινάλου Βανίλια, το μόνο ελληνικό ΠΟΠ μέλι, που συλλέγεται αποκλειστικά στο Όρος Μαίναλο, και το θυμαρίσιο μέλι, ένα ξεχωριστό προϊόν της αρκαδικής γης, να κατακτήσει τους Βρετανούς και να φτάσει μέχρι τη Νότια Κορέα! Όσοι βρέθηκαν κατά την εορταστική περίοδο στα Harrods, το διάση […]
  • Δικογραφία για προσβολή μνήμης των πεσόντων αξιωματικών στη νήσο Κίναρο Φεβρουαρίου 14, 2016
    Από τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος σχηματίζεται αυτεπάγγελτη ποινική δικογραφία σε βάρος χρήστη του διαδικτύου, για προσβολή της μνήμης των πρόσφατα πεσόντων Αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού Είχε προηγηθεί ανάρτηση σε προφίλ ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης, με προσβλητικό και υβριστικό περιεχόμενο σε βάρος των πεσόντων Αξιωματικών Μετά από άμ […]
  • Δύο συλλήψεις στην Τρίπολη για κλοπή Φεβρουαρίου 14, 2016
    Όπως ενημερώνει η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Πελοποννήσου, συνελήφθησαν, το Σάββατο 13/2 το πρωί, σε τοπική κοινότητα του Δήμου Τρίπολης Αρκαδίας, από αστυνομικούς του Τμήματος Ασφαλείας Τρίπολης, σε συνεργασία με αστυνομικούς της Ομάδας Δίκυκλης Αστυνόμευσης (ΔΙ.ΑΣ.) Αρκαδίας, δύο (2) ημεδαποί, ηλικίας 30 και 39 ετών αντίστοιχα, γιατί όπως προέκυψε λίγο νω […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλαβανος Αλεκος Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Απεργια 4 Φλεβαρη 2016 Βασιλης Λαδας Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας Δασος Κορακιας Δεματοποιητης Δημαρακης Θανασης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοσια διαβουλευση Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ελος Κοιλαδας Επτα ΧΑΔΑ τριτης γενιας Ευπλοια Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Λυματολασπη Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Πανω Πλατεια Κρανιδι Παυλος Φυσσας Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας Χριστουγεννα Ωρα της γης αποαναπτυξη-τοπικοποιηση βαρεα μεταλλα στο νερο εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο κατοχη καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση παλαια κτηρια στο Κρανιδι σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.