You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

4

Τήν ίδια νύχτα ο Παπά – Αρ­σένης έκανε ηρωική έξοδο μέ τα σπαθιά στά χέρια καί έσώθηκε καί αυτός καί τά παληκάρια του άπό τήν βέβαιη καταστροφή τους, άπό τόν Κεχαγιά. «Οταν τόν πρωτοείδαν μετά τήν ήρωϊκή έξοδο του άπό τήν Κατακεκρυμμένη, φίλοι του καί πολεμιστές φιλέλληνες καί τόν ερώτησαν πώς έτόλμησε μια τόσο επικίνδυνη έξοδο τόσων λίγων πολεμιστών μέσα άπό τέτοιο εχθρικό καί μαι­νόμενο στρατόπεδο, απήντησε. «Έγώ τόκανα γιατί είμαι Κρανι­διώτης μέ δυό τρύπες στή μύτη». (Ού γιάμ Κρανιδιότ μέ ντί βερε ντε χούντε) . Αυτό τό τελευταίο «δυό τρύπες στή μύτη» στά αρβα­νίτικα είναι δηλωτικό τής παληκαριας καί της αφοβίας.

Αυτες τις μερες ο Δημος κανει εκδηλωσεις θρησκευτικες για ενα εκλεκτο τεκνο της Ερμιονιδας με αφορμη τον θανατο του στα Δερβενακια πριν απο 193 χρονια.

Πολυ σωστα να γινωνται θρησκευτικα μνημοσυνα για εναν αγωνιστη  οταν  ο τιμωμενος ηταν και ιερεας εκτος απο επαναστατης.Και μαλιστα ενας ιερεας που ηρθε σε συγκρουση με το ανωτατο οργανο της εκκλησιας το Πατριαρχειο της Κωνσταντινουπολης που ειχε αφορισει την εξεγερση των Ελληνων το 1821.

3

Ομως ο Παπα Αρσενης ηταν και πολιτικο προσωπο.Ενας στρατιωτης ενας πολεμιστης. Και η εκκλησια δεν ειναι χωρος που μιλαμε για πολιτικη. Με αυτη την εννοια πιστευω πως το πολιτικο οργανο της τοπικης κοινωνιας ο Δημος θα μπορουσε αν ηθελε να μιλησει και ιστορικα για την κοινωνικη πολιτικη σημασια της εξεγερσης των εθνων εναντια στην Οθωμανικη αυτοκρατορια.Εκτος και αν η απαγγελια ποιηματων και η καταθεση στεφανων απο τους μαθητες στην κατω πλατεια καλυπτει αυτο το μερος.

2

Δεν ξερω αν η Γκουρι Βιτορεζε ειναι αληθεια η μυθος.Και αν η πραγματικη της θεση ειναι η σημερινη μιας και ο περιφερειακος δρομος αλλαξε το τοπιο. Δεν ξερουμε ακομα αν αυτη ειναι η συγκεκριμενη πετρα οπου παιχτηκε η ιστορια.

5

Ομως η τοπικη κοινωνια σε παλιοτερα χρονια εχτισε την ιστορια της γυρω απο αυτη την πετρα.Την εκανε σημειο αναφορας. Μιας εποχης που οι Ελληνες συγκροτηθηκαν σε εθνος με δικο τους κρατος εκλογες κοινοβουλιο .Που εφτιαξαν Συνταγμα απο τα προοδευτικοτερα στην Ευρωπη.Που απεκτησαν νομισμα και νομισματικη πολιτικη οσο το δυνατον πιο ανεξαρτητη κατω απο τον ελεγχο των ξενων δανειστων που παντα μας κατασκευαζαν χρεη.

Και οταν λεμε συγκροτηθηκαν σε εθνος εννοουμε Αρβανητες και Βλαχοι και Μακεδονες  και Ελληνοφωνοι και αλλες ρατσες που ζουσαν σε αυτο το τοπο συνομολογησαν πως απο κει και περα Ελληνικη σφραγγιδα θα εχει  η ταυτοτητα η γλωσσα η ιστορια τους.

Ολα αυτα που σημερα θελουν να μας παρουν πισω οι επικυριαρχοι της Γερμανικης Αυτοκρατοριας που ονομαζεται Ευρωπαικη Ενωση.

Ετσι η (Αρβανητικη) Γκουρι Βιτορεζε κρυμενη πισω απο Δαφνες και χορταρια απροσπελαστη απο τα ματια των περαστικων αποκτα ενα νεο νοημα για τους σημερινους Ελληνες.Μηνυμα αντιστασης και παλης εναντια σε ντοπιους και ξενους δυναστες.Για μια Ελλαδα δημοκρατικη ανεξαρτητη κυριαρχη. Ετσι τιμαμε τους ηρωες μας.

Με τους συγχρονους αγωνες μας.

Και τους τιμαμε οχι μονο με θρησκευτικες τελετες που παρακολουθουν οι πιστοι αλλα και φροντιζοντας αναδεικνυοντας τους ιστορικους χωρους τα ιστορικα σημεια αναφορας της επαρχιας. Γιατι σημερα η Γκουρι Βιτορεζε του Παπα Αρσενη ειναι ξεχασμενη και μη επισκεψιμη.Ορατη μονο απο τους επιβατες των αυτοκινητων που περνουν με ταχυτητα απο τον Περιφερειακο.Αυτους δηλαδη που ξερουν πως ειναι εκει.

6

ΕΔΩ  μπορειτε να διαβασετε δικτυακα το βιβλιο Βιοι Πελοποννησιων ανδρων του Φωτιου Χρυσανθοπουλου η Φωτακου υπασπιστη του Κολοκοτρωνη .Εκδοθηκε στην Αθηνα το 1888 και υπαρχει στην βιβλιοθηκη του Χαρβαρντ . Πηγαιντε στις σελιδες 63-65 να διαβασετε για τον Παπα Αρσενη.

Παπαρσενης 1ΑΠαπαρσενης 1ΒΠαπαρσενης2Παπαρσενης 3

http://dimitriskamizis.blogspot.gr/2009/11/187.html

Το έτος 2000 καθιερώσαμε να γίνεται ετήσιο Μνημόσυνο σε αιώνια μνήμη Του , κάθε 28 Νοέμβρη ,ημέρα θανάτου του τ01822, για τον Κρανιδιώτη ήρωα της επανάστασης ΠΑΠΑ-ΑΡΣΕΝΗ ΚΡΕΣΤΑ. Την πρώτη δε μετά Κυριακή καθιερώσαμε ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ στον Αγιο Σώστη Κορινθίας στον τάφο του όπου και έπεσε ηρωικά μαχόμενος για την ελευθερία της πατρίδας. Εύγε στίς εθελόντριες γυναίκες του Λαογραφικού Κέντρου που συνεχίζουν την παράδοση και τιμούν την ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ

Απο το βιβλίο του Μακαριστού ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ Κ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ «ΤΟ ΚΡΑΝΙΔΙ»

ΚΡΕΣΤΑΣ ΑΡΣΕΝΗΣ «Η Π ΑΠ ΑΡΣΕΝΗΣ
Ό Αρσένης Κρέστης ή Κρέστας γνωστός στό Κρανίδι σαν Παπα – Αρσένης, γεννήθηκε -στό Κρανίδι τό 1779. Τό κοσμικό δνομά του ήταν Αλέξανδρος. Τό επώνυμο Κρέστας πού υπάρχει μέχρι σήμερα στό Κρανίδι, είναι αλβανική παραφθορά του Χρή­στος ή Χρήστου. «Οταν ήρθε ο Αλέξανδρος σέ ηλικία γιά χει­ροτονία, χειροτονήθηκε διάκος καϊ πήρε τό όνομα Αρσένιος. Πού χειροτονήθηκε δεν είναι γνωστό. «Ισως στ* Άνάπλι, ίσως στην Κωνσταντινούπολη. Πάντως μετά τήν χειροτονία του αργότερα άφού εγινε και παπάς διωρίστηκε ηγούμενος της Μονής Ζωοδό­χου Πηγής Κορωνίδας (Κοιλάδας) . Ηταν πολύ ευσεβής, πολύ προσηλωμένος στα θεία καί γενναιότατο παληκάρι, φυσικά, όπως οι γνήσιοι Κρανιδιώτες. Έσπούδασε σαν Ιερωμένος στήν περίφημη τότε Σχολή τής Δημητσάνας, μέ δαπάνες των Μονών Άγ. Άναργύρων και Ζωοδόχου Πηγής Κοιλάδας. «Εγκαιρα μυήθηκε στή Φιλική Εταιρεία καί έγινε έτσι Φιλικός. Κατά τήν επανά­σταση του 1821 ώνομάστηκε αρχηγός οχι μόνο τών Κρανιδιωτών άλλα ολης τής Έρμιονίδας καϊ τής Επιδαύρου, τούτο δέ, φυσικά, λόγω τής μόρφωσης του γιατί ασχολήθηκε έκτος από τά Εκκλη­σιαστικά και μέ νομικά θέματα, στό Οίκουμενικό Πατριαρχείο, όπου τοποθετήθηκε γιά διάστημα σέ υπηρεσία γιά τίς εξωτερικές υποθέσεις. Ό διορισμός σαν άρχηγού Έρμιονίδας κλπ. πού δημο­σιεύεται στό Β’ μέρος μαζί μέ τά αλλα Κρανιδιώτικα έ’γγραφα λέει τά έξης:
«Σήμερον τήν 25 Μαρτίου 1821 διορίζομεν γενναίον άρχηγόν τών στρατιωτικών δυνάμεων Αργολίδος (εννοεί όπως φαίνε­ται τήν Έρμιονίδα) τόν Άρσένιον Α. Κρέσταν καί τούς οπαδούς αυτού οπλαρχηγούς, Άναστάσιον Ν. Μονοχάρτζην, Νικόλαον Α. Κρέσταν, Άναγνώστην Κ. Ζέρβαν, ώς εφόρους καί τούς έξης: Ι­ερομόναχο ν Διονύσιον Π. Βούλγαρην, ήγούμενον τής Μονής Αύγοΰ, τον ήγούμενον της Μονής Ζωοδόχου Πηγής Ίωάσαφ Οικο­νόμου ή Τζερεμέν, κατά διαταγή ν ημών νά διοικούν νά διατάσ­σουν τους οπαδούς των υπέρ της κοινής ελευθερίας και σωτηρίας του Ελληνικού Γένους. Έν «Υδρα τή 25 Μαρτίου 1821». Την διαταγή την υπογράφουν οι
Αναστάσιος Μπότασης
Ιωάννης Όρλάνδος
I. Μέξης
Γ. Κουντουριώτης
Λ. Κουντουριώτης
Γκίκας Μπότασης.
«Οταν στις 4 Απριλίου 1821 οι Κάτω Ναχαγιώτες, μετά τον όρκο στο Γκοΰρι – Βιτόρεσε στο Γραμματικό, έκαναν τον γενι­κό δρκο στο Μοναστήρι τής Κοιλάδας, ό Παπαρσένης είπε α­κριβώς; «Όρκίζομαι έν ονόματι τών τετιμημένων οστών τών παναρχαιοτάτων προπατόρων ημών Ελλήνων» και μετά άφού έπαλάμισε τό άγιον Ευαγγέλιο είπε: «Ελευθερία ή θάνατος α­δελφοί».
Στό σχετικό κείμενο πού δημοσιεύεται πάρα κάτω στό Β’ μέρος τών εγγράφων μέ τά έγγραφα αναφέρονται τά έξης:
«Εις τον δρόμον τής Κοιλάδος επί του λίθου τούτου τό 1821 τή 4η Απριλίου όταν οί προπάτορές μας έξ ε στράτευσαν κατά τών βαρβάρων τής Εθνικής όποδουλώσεως, όπου διέτρεχον τόν εσχατον τών κινδύνων, ζωή, τιμή και περιουσία, έδωσαν χείρας και κατόπιν έγένετο ό αγιασμός καϊ έξεβρόντησαν, (έκαναν δμο-βροντία όπλων, σημ. ιδ.) γονατιστοί άνδρες και γυναίκες, στόν λεγόμενο άλβανιστί «Γκούρι βιτόρεσε».
Άπό τά άλλα κείμενα και έγγραφα προκύπτει ότι ή Επα­νάσταση στό Κρανίδι κηρύχτηκε μέ παρόρμηση του Γκίκα Μπό­ταση, Κρανιδαϊο – Σπετσιώτη στις 27 Μάρτη 1821 και άφου α­κολούθησε ή επιστράτευση, δόθηκε ο όρκος στις 4 Απρίλη 1821 στό «Γκούρι Βιτόρεσε».
Ό Παπα – Αρσένης ήταν ατρόμητος και ακαταμάχητος α­γωνιστής, ιδεολόγος δέ και αγνότατος πατριώτης και στρατιώ­της. Διακρίθηκε σέ πολλές μάχες μέχρι τό θάνατο του και άντίκρυσε μέ πολύ παληκαριά πολλές παγίδες. Διακρίθηκε κατά τήν πο­λιορκία του Φρουρίου του «Αργούς τόν Απρίλιο του 1821 όταν τό πολιορκούσε ο Κεχαγιάς του Χουρσίτ. Δέν έλειψε άπό τήν αρ­χή άπ’ τήν πολιορκία του Άναπλιου, όπου Εδειξε μέγιστο ήρωϊ-
σμό, καί στη συνέχεια της πολιορκίας, λόγο αργότερα, ανέλαβε μέ τους Κρανιδιώτες την πολιορκία της ανατολικής πλευράς του Φρουρίου του Άναπλιού. «Οταν ό Κεχαγιάμπεης (Μουσταφά Κε­χαγιάς) εισέβαλε από την Κορινθία στην Αργολίδα ό Παπα -Αρσένης θέλησε να τόν αναχαίτιση στο φράγμα του πόταμου Ξε­ριά. Άλλα τό φράγμα πού δεν ήταν ταμπούρι, άλλα κατασκεύα­σμα για την εμπόδιση των νερών του χειμάρρου δέν άντεξε στην ορμή του ξεκούραστου καί ορμητικού ίππικου των Τουρκαλβανών του Κεχαγιάμπεη καθώς καί του πεζικού του. «Ετσι όταν άρ­χισε νά κυκλώνεται το φράγμα, οι «Ελληνες αναγκάστηκαν νά υποχωρήσουν, για πολλούς δέ ή υποχώρηση μετατράπηκε σέ ά­τακτη φυγή. Άπό τούς φυγάδες τούς όποιους καταδίωκαν πιά oι Τούρκοι, μερικοί μέ 600 γυναικόπαιδα, κατάφυγαν στό παλαιό Φρούριο του «Αργους οπου ήταν τό Μοναστήρι της Κατακεκρυμμένης και άλλοι, οί πιο άοπλοι μέ άλλα γυναικόπαιδα, κατέφυγαν στους Αφεντικούς Μύλους.
Ό · Παπαρσένης ήταν στην Κατακεκρυμμένη. Ή θέση του καί τών παληκαριών του ήταν πολύ δύσκολη καί τήν έκανε α­κόμη πιό δύσκολη ή ύπαρξη έκεί τών γυναικόπαιδων πού άρχι­σαν νά υποφέρουν άπό έλλειψη τροφών καί νερού. Ό Κεχαγιάς πληροφορήθηκε ότι μέσα στο Φρούριο – Μοναστήρι ήταν καί ό ήρωας της πολιορκίας του Άναπλιου Παπά – Αρσένης, ενίσχυσε την πολιορκία, καί κάλεσε τόν Παπαρσένη νά παραδοθή. Ό Πα­πά – Αρσένης έδωσε τήν άδεια στα γυναικόπαιδα νά παραδοθούν. «Οταν δέ αυτοί του είπαν «εσύ τί θά κάνης παπούλη;» εκείνος α­πάντησε: «’Εσείς κάνετε δτι σας παραγγέλνει ό Πασάς. Έγώ τί θά κάνω είναι δουλειά δική μου». Τήν ίδια νύχτα ο Παπά – Αρ­σένης έκανε ηρωική έξοδο μέ τα σπαθιά στά χέρια καί έσώθηκε καί αυτός καί τά παληκάρια του άπό τήν βέβαιη καταστροφή τους, άπό τόν Κεχαγιά. «Οταν τόν πρωτοείδαν μετά τήν ήρωϊκή έξοδο του άπό τήν Κατακεκρυμμένη, φίλοι του καί πολεμιστές φιλέλληνες καί τόν ερώτησαν πώς έτόλμησε μια τόσο επικίνδυνη έξοδο τόσων λίγων πολεμιστών μέσα άπό τέτοιο εχθρικό καί μαι­νόμενο στρατόπεδο, απήντησε. «Έγώ τόκανα γιατί είμαι Κρανι­διώτης μέ δυό τρύπες στή μύτη». (Ού γιάμ Κρανιδιότ μέ ντί βερε ντε χούντε) . Αυτό τό τελευταίο «δυό τρύπες στή μύτη» στά αρβα­νίτικα είναι δηλωτικό τής παληκαριας καί της αφοβίας. Λίγο αργότερα ρωτούσε τόν Παπά – Αρσένη ένα φιλέλληνας γιά τό ήρωϊκό του αυτό εγχείρημα της Κατακεκρυμμένης, εκείνος δέ του απάντησε μέ λίγα λόγια: «’Άκου δώ σιορε αυτό άν έχης καρκαλέτσι τό κάνεις, άν δέν έχεις καρκαλέτσι δέν τό κάνεις». Καρκαλέτσι στά αρβανίτικα είναι ή ακρίδα, εδώ δέ ακρίδα έννοούσε ο Παπα – Αρσένης τήν εσωτερική ψυχική παρόρμηση. Ή πάρα πάνω αρβανίτικη έκφραση σώζεται ακόμα μέχρι σήμερα. »·._, Τό 1822 έξεστράτευσε μαζί μέ τον Νικηταρά στήν Ανατολι­κή Ελλάδα. Τον Ιούνη τοϋ 1822 άπασχολήθηκε στήν πολιορ­κία του Άναπλιού καί έγραψε πρός τόν Υπουργό της Θρησκείας Έπίισκοπο Άδρούσης Ιωσήφ τό πάρα κάτω γράμμα για νά διοριστή ηγούμενος τοΰ Μοναστηρίου του Αύγου, ό Ιερομόναχος Άνανίας. Γιά τόν διορισμό αυτό ήσαν σύμφωνοι καί ο πολύ γέρος ηγούμενος «Ανθιμος του Αύγού, καί όλη ή αδελφότητα, όπως φαί­νεται από γράμμα πρός τόν Άνδρούσης Ιωσήφ της 25 Ιούνη 1822 του ηγουμένου Ανθίμου καί τής αδελφότητας τοΰ Αύγου. Ό Παπα – Αρσένης παρά τό δτι ασχολείται μέ τήν πολιορκία τ’ Άναπλιού ενδιαφέρεται καί γιά τήν ευημερία του Μοναστηρίου του Άι. Δημήτρη Αύγού. Τό έγγραφο είναι τό πάρα κάτω: «Τω Πανσεβάστω καί Θεοφρουρήτω Μινίστρω τής Θρη­σκείας κυρίω Ιωσήφ Άνδρούσης, προσκυνητής! Εις «Αργος. Πανσέβαστε. Μετά τάς υίϊκάς μου προσκυνήσεις αναφέρω τή πανσεβάστω μοι Πανιερότητι, δτι δ έπιφέρων τό ταπεινόν μου Πανοσιολογιώτατος κύριος Άνανίας, φιλήσυχος ών, πρό ήμερων μοί έζήτησεν ίνα άπέλθη εις ενα Μοναστήρων τ’ Αύγού, σεμνυνόμενον ‘έπ’ ονόματι του Αγίου Δημητρίου όπου νά μονάση’ διό πηγαινάμενος μέ γράμμα του δούλου Σας τόν έδέχθησαν οι εκεί ενα­σχολούμενοι πατέρες μέ τάς άγκάλας άνοικτάς γράφοντες πρός μέ πολλάς ευχαριστίας όπου τούς έπροξένευσα τέτοιον σεβάσμιον άνδρα δια Ήγούμενόν τους. Διό παρακαλώ τήν Σεβασμιότητά Της, νά τόν δεχθήτε, όστις φέρει μεθ’ έαυτου καί ενα μοναχόν του αγίου Μοναστηρίου, καί νά τόν θρονιάσετε δια Χειροθεσίας, νά ήγουμενεύση κανονικώς καί ελπίζω διά των Θεοφρουρήτων Σας ευ­χών, νά ευδοκίμηση, νά γίνη καί παράδειγμα πρός τήν συνοδείαν του, εις τό νά εύαρεστήσουν τόν Θεόν. Ταύτα μεν έν τοσούτω καί προσκυνώντας Σας μένω. Τή 26η Ιουνίου 1822. Έκ πολιορκίας Ναυπλίου. Ό ύποκλινής δούλος Σας Αρσένιος Κρέστης». Έκεί όμως πού τάχτηκε φρουρός καί έπεσε ηρωικά μαχόμε­νος ο Παπά – Αρσένης ήταν ο Άγιος Σωστής στά Δερβενάκια πού στάθηκε τό σημείο τής τέλειας καταστροφής του Δράμαλη. Οι Τούρκοι ήθελαν νά ενισχύσουν με τρόφιμα τ’ Άνάπλι πού κινδύνευε νά πέση από πείνα. «Εστειλαν 150 Τούρκους στρατιώ­τες στήν Κόρινθο άπό τ’ Άνάπλι. Οι στρατιώτες αυτοί πέρασαν,γιατί ήξεραν ελληνικά καί διέλαθαν και πέρασαν στα Δερβενά­κια και ήλθαν στην Κόρινθο σαν δήθεν χωριάτες «Ελληνες. «Ε­τσι ήρθε είδηση και 150 άντρες στους Τούρκους στην Κόρινθο από τ’ Άνάπλι, για τόν κίνδυνο του Άναπλιου και του Παλαμηδιου. Μέ τους ίδιους αυτούς τους μεταμφιεσμένους Τούρκους πέ­ρασαν λίγα φορτώματα τρόφιμα για τ’ Άνάπλι, άλλα τό γεγονός ανακαλύφτηκε κα’ι σταμάτησε ό ανεφοδιασμός.
Στο Β’ μέρος όπου δημοσιεύονται τά κείμενα σχολιασμένα όσα ήταν αναγκαία, δημοσιεύεται και ενα έγγραφο τοΰ Δράμαλη πού στις 20 Τούλη 1822 έκανε στους επαναστατημένους «Ελλη­νες πρόταση παράδοσης αυτών και παράδοση των δπλων τους.
Τότε οί Τοϋρκοι ανάθεσαν στόν Δελήμπασα Δελη Αχμέτ νά άνεφοδιάση τ’ Άνάπλι. Στις 27 Νοέμβρη, λοιπόν, του 1822 ό Δε-λή Αχμέτ μέ 8.000 Δελήδες (καβαλλάρηδες) καί μέ χίλια φορ­τία έφυγε από τήν Κόρινθο γιά τ’ Άνάπλι. Στην Κουρτέσσα δη­λαδή στόν κάμπο των Κλεωνών έφθασε ό Δελήμπασης, άλλά ατά στενά Άγιονορίου, Δερβενακίων μέχρι τή Νεμέα καί τήν Στι-μάγκα τους περίμεναν οί «Ελληνες. Ό θ. Κολοκοτρώνης έδωσε διαταγή στό Νικηταρά νά πάη ο Άγιοπετρίτης Ζαχαρίας νά καταλάβη -καί νά προστατέψη τή δίοδο από τόν Άγ. Βασίλη μέχρι τόν Άγ. Σώστη των Δερβενακίων. Άλλά δυστυχώς ο Ζαχαριάς δέν επήγε στήν διαταγμένη θέση. «Ετσι ο Παπα – Αρσένης καί ο Νικηταράς βρέθηκαν κυκλωμένοι από Τούρκους πού ήξεραν Ελληνικά καί πού πέρασαν από τό αφύλακτο μέρος καί τούς κτύ­πησαν από πίσω. Ό Νικηταράς σώθηκε γιατί είχε, τις παραμο­νές, φτιάξει ένα ψηλό πρόχωμα άπό ξερολίθι. Άλλά ο Παπά -Αρσένης έπεσε. Ήταν συννεφιά τό βράδυ εκείνο καί οί «Ελλη­νες έτρωγαν γιά βράδυ. Μαζί έτρωγαν ο Νικηταράς, ό Γενναίος Κολοκοτρώνης καί ό Παπά – Αρσένης. Ό Γενναίος, βλέποντας τόν Παπα – Κρέστα νά τρώη άργά είπε: «Νά τρώμε γρήγορα. Οί στιγμές είναι σοβαρές. Οί Τούρκοι -είναι στά πόδια μας». Ό Παπά – Αρσένης απάντησε: «Φέρτε νά πιούμε. Αύριο θά πάρη τούς Τούρκους ή κατάρα». «Υστερα άπό λίγο σηκώθηκαν νά πάνε στις θέσεις τους. Τότε ο Παπά – Αρσένης γυρίζοντας πρός τόν φίλο του Νικηταρά του είπε: «Αύριο τό κεφάλι μου θά πέση έδω, άλλά σπειρί στάρι δέν θά φτάση στ’ Άνάπλι».
«υστερα άπό λίγο είπε στους στρατιώτες στόν «Αγιο Σώστη: «Άν οί Τούρκοι εφοδιάσουν τό Άνάπλι, ή Ελλάδα τά χάνει όλα» ποιος ξεύρει τί μεταβολή θά έχη ή τύχη του πολέμου. Πριν ολίγοτά ενθάρρυναν τούς στρατιώτες πού πήραν απόφαση νά πεθάνουν έκεΐ, άλλα οι Τοΰρκοι νά μή περάσουν στ’ ‘Ανάπλι- τ6 πρωί οί «Ελληνες δέν τούς διέκριναν τούς Τούρκους, γιατί είχε δμίχλη, καί δπως είπαμε, μιλούσαν ελληνικά και δεν τούς έδωσαν ση­μασία. Μόλις όμως τό κύριο σώμα των Τούρκων συγκρούστηκε μέ τούς «Ελληνες, οι λίγοι εκείνοι της εμπροσθοφυλακής έπιτεθήκανε από τα πίσω καί προξένησαν σύγχυση καί μεγάλη ζημιά.
Ό Παπα – Αρσένης καί είκοσι Κρανιδιώτες γύρω του επεσον, οπως είπαμε πάρα πάνω. «Επεσε πιο πέρα καί ό φταίχτης γιά τή συμφορά Καπετάν Ζαχαρίας. Ό Νικηταράς μόλις κατώρθωσε νά σωθη γιατί είχε προβλέψει καί είχε φτιάξει ένα ταμπούρι, δπως είπαμε, άπό ξερολίθι. Ή μάχη έξελείχτηκε καί τελικά ή νίκη στεφάνωσε τά Ελληνικά δπλα. Πριν πώ έδώ τί έγραψε ό υπασπι­στής του Κολοκοτρώνη Φώτης Χρυσανθόπουλος ή Φωτακος γιά τον ήρωϊκό θάνατο του Παπα – Αρσένη, θέλω νά προτάξω αυτό πού γράφει ο Θ. Κολοκοτρώνης μέ τό χέρι του Γ. Τερτσέτη: «δυ­ναμωθήκαμε είς τον «Αγιο Σώστη. την άλλην ήμερα τοΰ Αγίου Ανδρέου έλεγα του Αρσένη: Λάκα θά τό κάνουμε εδώ; Ό Αρ­σένης μέ είπε: τό κεφάλι μου θά μείνη έδώ, άλλα σπειρί στάρι δεν θά πανε τούτοι στ’ ‘Ανάπλι. Τό ασκέρι μου έτσάκισε άπό τά ταμ­πούρια. Έσκοτώθηκε ο Αρσένιος. Τόν πήρε ενα βόλι στό κεφά­λι καθώς έλεγε τό βράδυ».
«Οταν καταδίωκαν εκεί οί «Ελληνες τούς Τούρκους, μετά τήν στροφή της μάχης πρός τό μέρος τών Ελλήνων, ο Δελήμπασης ο επικεφαλής τών Τούρκων έγύρισε γιά τήν Κόρινθο γιατί απέ­τυχε νά περάση εφόδια καί δυνάμεις, στ’ ‘Ανάπλι. Μερικοί Τοΰρκοι είχαν αποκοπεί άπό τό κύριο σώμα τοΰυΔελήμπαση. «Εναν άπό αυτούς τόν κυνήγησε ο Φωτακος κατά δέ τό κυνηγητό αυτό σέ μια στιγμή ήλθαν καί οι δυό στά χέρια. Τότε ο Τοΰρκος γιά νά ξεφύγη άπό τόν Φωτάκο, πέταγε ενα – ένα ότι κρατοΰσε καί γιά νά ελευθερώνεται καί γιά νά άπασχολή τό διώκτη του. Μετα­ξύ τών πραγμάτων πού πέταγε καί πού μάζευε ο Φωτακος, ήταν καί ενα μεγαλύτερο βαρύ δέμα. Ό Φωτακος τό άνοιξε καί βρή­κε μέσα τό κεφάλι του Παπα – Αρσένη, καί του Σπανου του Χρυσίνα, δεμένα μέ τά μαλλιά τους. Ό Φωτακος τόσο λυπήθηκε καί ταράχτηκε άπό τό θέαμα ώστε εγκατέλειψε τό κυνηγητό τοΰ Τούρκου. Τότε ένας άλλος Τούρκος, όπως τόν είδε σαστισμένο τόν πλησίασε καί επεχείρησε νά τόν σκοτώση. Άλλά ο Φωτάκος σώ­θηκε τήν στιγμή αυτή άπό τήν άμεση επέμβαση του Λιάκου Κοσμόπουλου, του Κώτσου Βούλγαρη καί του Σπύρου Σπηλιοτόπουλου. Τήν άλλη μέρα έγινε ενταφιασμός του Παπα – Αρσένη καί του Χρυσίνα, μέ τά σώματα καί τά κεφάλια καθώς καί τώνάλλων Κρανιδιωτών ηρώων, άπό Θόδωρο Κολοκοτρώνη καί τους άλλους καπεταναίους δίπλα στο Εκκλησάκι του «Αγιου Σώστη. Άπο οικογενειακή γνώση και παράδοση γνωρίζουμε ότι ο πατέρας της μητέρας της .μητέρας μου Κωνσταντής Τσιγκιλιέρης, βιολιτζής, είχε τραυματισθή στην ωμοπλάτη κατά τη μάχη των Δερβενακίων, πιθανώτατα πολεμήσας μέ τήν ομάδα Παπα -Αρσένη.
Γιά τον Παπα – Αρσένη Κρέστα, παρ’ οτι τον είχε προκα­λέσει άλλοτε στους Μύλους ο Κολοκοτρώνης και τον είχε προσ­βάλει καί είχανε βαρεία φιλονικήσει, είπε ο Γέρος τουΜωρία: «Ή Ελλάδα μας εχασεν ενα εξαίρετο πολεμιστή και ένα ενάρετο κληρικό. Ό Παπα – Αρσένης άφησε μεγάλο κενό στόν αγώνα τοΰ Γένους, πού ακολούθησε μέ το χαμό του». Οί Κρανιδιώτες καί οί πολεμιστές καί όλοι στην Έρμιονίδα δέν μπόρεσαν ποτέ να χω­νέψουν τον τόσο πρόωρο χαμό του ήρωα συμπατριώτη και αρχη­γού τους Άρχιμ. Αρσένη Κρέστα. Γιαυτο αίτιώνται τούς Κολοκοτρωναίους. Έμεις θέλουμε νά πιστεύουμε υπερβολή τήν πλη­ροφορία πού προέρχεται άπό τά κείμενα πού έσωσε ο Α. Μποΰζος. Ό πρόωρος χαμός τοΰ πολέμαρχου Παπα – Κρέστα, οφείλε­ται βέβαια στην αμέλεια του Ζαχαρία, πού άφησε ακάλυπτη τήν περιοχή μεταξύ του «Αγ. Βασίλη καί «Αγ. Σώστη καί κτύπησαν τούς Κρανιδιώτες οί Τούρκοι πού προσπέρασαν πισώπλατα. Έ­τσι δικαιολογούνται οί βαρείες υποψίες των Κρανιδιωτών, δτι τον Αρσένη τον σκότωσαν οπως ο Δαυίδ τον Ουρία, άλλα άπο τον Ζαχαρία, μέχρι τήν απόδοση ευθύνης στον Κολοκοτρώνη, υπάρχει μεγάλη απόσταση, έκτος εάν καί άλλες γερές ή παράλληλες ι­στορικές πηγές αποδείξουν κάποτε το βάσιμο τών υποψιών. «Αλ­λως τε καί ο Ζαχαρίας σκοτώθηκε τότε. Ούτε νομίζουμε πώς στήν προκειμένη δυσκολώτατη στιγμή επαιξε κάποιο εκδικητικό ρόλο, ή διαμάχη πού πάντοτε σοβουσε μεταξύ Κολοκοτρωναίων και Υδραίων στήν οποία οί Κρανιδιώτες, έκτος άπ’ τούς Μερεμεταιους, Μανιάτες στήν καταγωγή, ήσαν πάντοτε μέ το μέρος τών Υδραίων.
Τέλος ο Φωτακος, υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, στο βι­βλίο του «Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών», γράφει πολλά αληθι­νά εγκωμιαστικά γιά το καύχημα του Κρανιδου, τον πολέμαρχο ήρωϊκό Ιερομόναχο, τον Παπα – Αρσένη Κρέστα.

Τώρα που η βιτρίνα του προσκυνήματος έσβησε τα φώτα, το μόνο απομεινάρι είναι το θλιβερό, ανάξιο ιστορικό αποτύπωμα μιας γενιάς που βεβηλώνει τους νεκρούς της με τους αθλιότερους συμβιβασμούς. Η γενιά του Πολυτεχνείου ως ύαινα επιβιώνει πολιτικά τρώγοντας τα νεκρά παιδιά της. 
Καλό ξημέρωμα.

CT8owI1WIAAfTfL.jpg large

Διαβασα στο ΦΒ αυτο το σχολιο της κ Κουτση υποψηφιας βουλευτου του ΣΥΡΙΖΑ (με χιλιαδες ψηφοφορους να την επιλεγουν)σε παλιοτερη εκλογικη αναμετρηση, και αποχωρησασας μαζι  με αλλους συντροφους της( απο την Ερμιονιδα) μετα την στροφη αυτου του κομματος  σε μνημονιακους συμβιβασμους.

Αποχωρησε χωρις να δηλωσει παντως απο τοτε την σημερινη της ταυτοτητα ουτε με δημοσια δηλωση ουτε (που ειναι και το σημαντικωτερο ) με παρουσια σε πολιτικες δρασεις .

Μια γενια υαινα λοιπον που αφηνει αναξιο θλιβερο αποτυπωμα…………………

Γενικευσεις, που σαν τετοιες σηκωνουν πολλες ερμηνειες.

Μιας και στα δεκαξη μου ειμουν στο Πολυτεχνειο (του 1973) και στην μαθητικη συνελευση (που εγινε σε αυτη την αιθουσα

1

μεχρι τις εννεα το βραδυ της μοιραιας εκεινης νυχτας) σημερα κοντα στα εξηντα συνεχιζω να ειμαι της γενιας εκεινης πολιτικα και πρακτικα, θα ειθελα να σημειωσω καποιες σκεψεις οχι σαν απολογια μια γενιας που φευγει σε μια γενια που ερχεται και την αμφισβητει (απολυτα σεβαστο και επιθυμητο) οσο και αν αυτη η γενικευμενη αμφισβητηση γινεται με θυμο χωρις πολιτικη τεκμηριωση και αγγιζει τα ορια της υβρης εστω και με λογοτεχνικο μανδυα.Οχι λοιπον σαν απολογια αλλα σαν υπερασπιση αυτης της γενιας.Της γενιας μου.Που πηρε το νημα απο την προηγουμενη των γονιων μας και την παραδιδει με περηφανεια στα παιδια μας.Γιατι εμεις δεν κιοτεψαμε δεν πουληθηκαμε δεν αφησαμε στιγμη να σβυσει η φωτια που μας εκαψε τον Νοεμβρη του 73. Και ολους τους Νοεμβρηδες απο τοτε.Και συναντιομαστε καθε χρονο ανανεωνοντας εκεινη την υποσχεση.

4

Καποιες παρατηρησεις λοιπον σε εναν ανθρωπο που ποθησε να εκφρασει την ριζοσπαστικη αριστερα στο Ελληνικο κοινοβουλιο. Θεωρωντας πως το αξιζει

1.Για να φτασουν παλιοτερα  οι αριστεροι στην θεση του εκπροσωπου της αριστερας προηγουνταν αγωνες χρονων.Θυσιες που αποδεικνυαν πως το φορτιο αυτο θα το σηκωσουν με επαρκια. Θυσιες οχι μονο προσωπικες αλλα και που τις μοιραζοταν ολη η οικογενεια. Δεν μιλαμε μονο για την δυσκολια να εξασφαλιστει το μεροκαματο αλλα για εκτελεσεις εξοριες βασανιστηρια και ολα οσα ξερετε καλα οι μεγαλυτεροι. Οι βουλευτες της αριστερας ηταν συνδικαλιστες, ενεργα μελη της τοπικης κοινωνιας σε κοινωνικες δρασεις  , πρωτοποροι στους αγωνες για μια κοινωνια χωρις εκμεταλευση ανθρωπου απο ανθρωπο, εγραφαν αρθρα πολιτικης αναλυσης που συζητιοταν για καιρο μετα την δημοσιοποιηση τους.Σημερα φαινεται πως τα λαικ στο ΦΒ, οι φωτογραφιες του εαυτου και τα ωραια γενικολογα λογια μιας καποιας φιλοσοφιας /ευαισθησιας ειναι αρκετα για να φερουν στο κομμα χιλιαδες ψηφους.Δεν καταλαβαινω  πως και γιατι και δεν συμφωνω αλλα αυτη ειναι η πραγματικοτητα.

Η θεση του υποψηφιου βουλευτη της αριστερας στο παρελθον  ηταν θεση μεγαλης ευθυνης . Μιας ζωης. Θα ειθελα ( σαν αριστερος)  η κ Κουτση που ανελαβε αυτη την ευθυνη (γιατι αραγε; πιστευει πως με τους αγωνες της απεκτησε αυτο το δικαιωμα;) τους 2 χιλιαδες ψηφους  δηλαδη, να την διαχειριστει τουλαχιστον στην υπολοιπη ζωη της με το βαρος που της αναλογει τιμωντας οσους προηγηθηκαν σε καθε δημοσια τοποθετηση της .

2.Την τελευταια βδομαδα (μονο )ανθρωποι (ΚΑΙ της γενιας του Πολυτεχνειου και νεοτεροι )καταφεραν δυο τρια πραγματακια εδω που ζουμε.

Εδωσαν μαχη για να πετυχει η πανελλαδικη απεργια της 12ης Νοεμβριου(οχι με επιτυχια). Να κανει ολα τα εμβολια του ενα μικρο παιδακι( ο Αριστος ),ανασφαλιστης ανυπαντρης νεας μητερας.Να γινει εκδηλωση στο Ναυπλιο συμπαραστασης στους Τουρκους και Κουρδους αγωνιστες. Συναντηση στην Τριπολη για προβληματα της περιφερειας (και τα σκουπιδια). Να γινει κινητοποιηση στο Ναυπλιο εναντια στην επισκεψη βουλευτη της ΧΑ. Να γινει στην Αθηνα η συγκεντρωση και διαδηλωση για το Πολυτεχνειο 2015 που  συσπειρωσε δεκαδες χιλιαδες αγωνιστες νεους και μεγαλυτερους στην αντισταση εναντια  στα μνημονια και για την ειρηνη στην περιοχη μας και ολο τον κοσμο. Ηδη δραση εχει ξεκινησει στην Αθηνα εναντια σε κυκλωματα εκμεταλευσης ανηλικων γυναικων μεταναστων με καταγγελιες σε φορεις και ενημερωση του τυπου.

Αυτα σε μια βδομαδα.Γιατι κοντα μισο αιωνα τωρα η γενια του Πολυτεχνειου ( εκατονταδες χιλιαδες εργαζομενοι) αγωνιζεται για δημοκρατια δικαιοσυνη σοσιαλισμο.Ουτε συμβιβασμενη ειναι ουτε υαινα ουτε εξαργυρωσε με θεσεις εξουσιας τα πιστευω και τους αγωνες της.

Προφανως η κ Κουτση δεν αναφερεται σε αυτους τους ανθρωπους αλλα στους πρωην συντροφους της που περνωντας απο τα δυο ΚΚΕ στον ΣΥΝ και απο κει στον ΣΥΡΙΖΑ ειναι σημερα οι εκτελεστες του τριτου μνημονιου.

Και καλα κανει και τους κρινει αυτους τους πρωην συντροφους της (αν και δεν συμφωνω με τους ακραιους χαρακτηρισμους )αλλα αυτοι δεν ειναι συλληβδην «η γενια του Πολυτεχνειου». Ειναι καποιοι ανθρωποι των οποιων τις προσωπικες επιλογες την προσωπικη διαδρομη κρινουμε οι υπολοιποι. Και αυτους η ακρα δεξια φωτογραφιζει και περιφερει στην δημοσια σφαιρα λεγωντας πως μια ολοκληρη γενια η αριστερα μαλιστα αυτης της γενιας ειναι υαινες.Ψευτες κλεφτες απατεωνες.

3 Αν λοιπον η πρωην υποψηφια βουλευτης της ριζοσπαστικης αριστερας αναζητα λαικ στο ΦΒ κατηγορωντας την προηγουμενη γενια της αριστερας την γενια του Πολυτεχνειου( χωρις εισαγωγικα) που ειναι στον δρομο μισο αιωνα για κατοχυρωση και διευρυνση της δημοκρατιας , καλο θα ηταν να κανει εμπρακτη κριτικη στις «πολιτικες υαινες» οπως μας αποκαλει και μεσα απο τα πολιτικα αρθρα της και την πολιτικη δραση της να αποδειξει πως η δικη της δραση το δικο της πολιτικο παρελθον και κυριως οι δικες της προτασεις για το μελλον ειναι αυτες που αποτελουν την συνεχεια των αγωνων της αριστερας.Και να ηγηθει,( οπως φιλοδοξησε σαν υποψηφια βουλευτης), της δικης της «γενιας»σε αγωνες ανταξιους των προηουμενων γενεων.

4.Προσωπικη μου εκτιμηση ειναι πως μεχρι στιγμης η κ Κουτση δεν εχει ανταποκριθει στο υψος της ευθυνης που της αναλογει.Και θα συνεχισω να περιμενω την κ Κουτση στην καθημερινοτητα.Να διαφωνουμε να τα βρισκουμε αλλα να μην βριζει ο ενας τον αλλο κ Κουτση.

Δεν μιλω σαν εκπροσωπος γενιας.Μιλω σαν μια μικρη ψηφιδα στην εικονα μιας  ριζοσπαστικης αριστερας που δρα και προτεινει καθε στιγμη μια αλλη κατευθυνση για την επιλυση των προβληματων μας.Με λογικη και ευαισθησια παντα για το μεγαλο αλλα και το μικρο και «ασημαντο».

Η συντομη δημοσια συναισθηματικη και καθολου πολιτικη τοποθετηση σας με αφορμη συγκεκριμενους ανθρωπους/πολιτικους εκτιμω πως  εξυβρισε τους αγωνες μιας γενιας. Τους αγωνες της αριστερας που εχτισε τα «Πολυτεχνεια» απο το 73 μεχρι σημερα. Που μετρα ας μην το ξεχναμε και νεκρους και διωκομενους αριστερους απο τις κυβερνησεις που ακολουθησαν την πτωση της δικτατοριας και τους μηχανισμους καταστολης.

Αλλα αυτο ειναι αντικειμενο μιας αλλης αναρτησης.

5

Οταν ο ιστορικος του μελλοντος σκυψει πανω απο την Ερμιονιδα αυτα τα χρονια θα ξαφνιαστει.

Δημοτικη αρχη με εντονο ενδιαφερον για την αναδειξη των αρχαιολογικων χωρων και εκδοσεις βιβλιων ιστορικου περιεχομενου

Πολιτιστικοι συλλογοι στο Πορτο Χελι, την Κοιλαδα , το Λουκαιτιτο Ηλιοκαστρο (και εδω), τα Διδυμα (Προοδευτικός σύλλογος Διδύμων « οι Διόσκουροι », ), την Ερμιονη ,  τη Θερμησια , το χωριο Φουρνοι (πολιτιστικος ομιλος Φουρνων )σιγουρα και κατι θα μου ξεφευγει με πανω απο 20 μελη ο καθενας (διαφορετικους ανθρωπους καθε φορα)δηλαδη πανω απο 200 εμπλεκομενους,

δημοτικες βιβλιοθηκες σε Διδυμα, Ερμιονη και Κρανιδι,με εργο εκδηλωσεις λεσχη αναγνωσης

Θεατρικο ομιλο  με παρα πολυ μεγαλη δραστηριοτητα και δεκαδες συμμετεχοντες ,με δικη του θεατρικη αιθουσα

Μουσικο Συλλογο (με δεκαετιες συνεχους προσφορας) ,

φιλαρμονικη (με δωρεα των οργανων απο τον Βασιλη Λαδα),

Λαογραφικο Μουσειο, λαογραφικο κεντρο και λαογραφικο εργαστηρι στο Κρανιδι,

Λαογραφικο μουσειο στα Διδυμα

IΛΜΕ Ιστορικο Λαογραφικο Μουσειο Ερμιονης

Μουσειο παιχνιδιου στην Ερμιονη

Χορευτικη ομαδα στο Κρανιδι με δεκαετιες προσφορας

Περιοδικη εκδοση τεχνης ιστοριας και πολιτισμου το περιοδικο «Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα»

Δεκαδες δασκαλους και καθηγητες αποφοιτους πανεπιστημιων με πνευματικη προσφορα μεσα απο την δουλεια τους στα σχολεια(εκδηλωσεις ομιλιες παρουσιασεις θεατρικες και αλλες)

Εχουμε ακομα συγγραφεις ιστορικους και ποιητες -τριες που εκδιδουν βιβλια θα γινει μαλιστα την προσεχη Ανοιξη παρουσιαση της δουλειας τους.

Στην Ερμιονη γινεται καθε χρονο διαγωνισμος φωτογραφιας και περσι σεμιναρια φωτογραφιας με δεκαδες συμμετεχοντες.

Δεν μιλω για τις φιεστες του καλοκαιριου που διοργανωνται πανελλαδικα απο τους Δημους για την ψυχαγωγια τουριστων και επισκεπτων μιλω για τους χειμερινους μηνες.Φαινεται σαν η Ερμιονιδα να σφυζει απο πολιτισμο.

Στο γειτονικο μας Ναυπλιο εγιναν τα δυο τελευταια Σαββατοκυριακα εκδηλωσεις ιστορικου περιεχομενου καποιοι απο τους -τις ομιλητες αναφερθηκαν και στην περιοχη μας.Ειναι εντυπωσιακο πως οι  τοσο δραστηριοι για τον πολιτισμο συμπολιτες μας αδιαφορησαν τελειως για αυτς τις εκδηλωσεις.

Να πανε να ακουσουν να γνωρισουν τους ομιλητες ακομα και να προβαλλουν τον τοπο μιλωντας μαζι τους και βαζοντας ερωτηματα που χρειαζονται απαντηση.

Τα γραφω ολα αυτα γιατι χθες βραδυ ημουν στην νεα αιθουσα πολιτισμου στο Αργος οπου γινοταν διημεριδα για τον εθνικο διχασμο στην Αργολιδα

Kαλποδημου

Και μας ενδιαφερει το θεμα μιας και  βουλευτης και στενος συνεργατης του Βενιζελου ηταν τοτε ο Κρανιδιωτης Ρεπουλης.

Που σημαινει πως ενα μεγαλο μερος της τοπικης κοινωνιας ψηφοφοροι του Ρεπουλη ηταν Βενιζελικοι σε αντιθεση με αλλες περιοχες της Πελοπονησου που οι Βασιλικοι υπερτερουσαν.

Και ομως η ομιλητρια κ Καλποδημου  δεν παρουσιασε  αλλα εκτος απο ενα φειγ βολαν που της εδωσε απο το αρχειο του ο κ Καμιζης.

khdeia

Δεν εγιναν φασαριες εδω;Τρομοκρατια ,απειλες,  δεν εξοριστηκαν στελεχη  απο την εναλλαγη Βασιλικων -Βενιζελικων στην εξουσια οπως στο Αργος;Ο Διχασμος ηταν ενας εμφυλιος.Με συμμετοχη οπως παντα των ξενων δυναμεων.Το «Αναθεμα» ( απο την εκκλησια και τους Βασιλικους) ηταν οργανωμενο πανελλαδικα εγινε και στο Αργος οπως ακουσαμε.Στο Κρανιδι εδρα των Βενιζελικων τι εγινε;Στην Ερμιονη τα Διδυμα;Καλο θα ηταν οσοι γνωριζουν κατι να το δημοσιοποιησουν να μαθουμε και οι υπολοιποι.Και κυριως να συμπληρωθει η ιστορικη εικονα της εποχης για την Αργολιδα.

ITALIKOS

Στο βιβλιο του Βασιλη Λαδα  «Το Κρανιδι και οι αληθειες του» στην σελιδα  54 αναφερεται σε γνωστες οικογενειες του Κρανιδιου και της Ερμιονης και την κομματικη τους τοποθετηση με το Λαικο Κομμα των Βασιλικων η τους φιλελευθερους του Βενιζελου.Αναφερει μαλιστα πως οι Βενιζελικοι κυριαρχουσαν στο Κρανιδι ενω στην Ερμιονη υπηρχε βουλευτης των Βασιλικων ο Ιωαννης Μαλλωσης (τον βρηκα εκλεγμενο το 1935 στην Αργολιδοκορινθια)

Ο Γουναρης ιδρυτης του Λαικου κομματος και εκτελεσθεις στο Γουδη στις 15 Νοεμβριου (εκει ακριβως που ειχε ιδρυσει το κομματου πριν λιγα χρονια )ηταν αρχικα μαζι με τον Ρεπουλη στην ομαδα των «Ιαπωνων«.

Πριν από κάμποσα χρόνια( πάνω από δεκαπέντε) σε δημοτικές εκλογές κάποιοι συμπολίτες μας πέταξαν τρυκακια στους δρόμους του ΚρανιδίουΥπογραφή ομάδα Ιαπώνων,

IAPΩΝΕΣ 1IAPVNES2

Ο Γουναρης με τον μετεπειτα δικτατορα Μεταξα εφτιαξαν τα ταγματα των επιστρατων (αργοτερα 3Ε και ΕΟΝ και ταγματα ασφαλειας και ΤΕΑ) που σκορπισαν την τρομοκρατια στην αντιπαλη παραταξη. Η Πελοποννησος ηταν ο χωρος που συγκεντρωθηκε ο βασιλικος στρατος μετα τον αποκλεισμο της Αντατ. Τι εγινε στην Ερμιονιδα;

Ο Εμφυλιος που ονομαστηκε εθνικος διχασμος (και τα προσωπα που τον εξεφρασαν ) δεν εντοπιζεται στα χρονια 1915-1917.Συνεχιστηκε και τα επομενα χρονια του μεσοπολεμου αλλα και στην εθνικη αντισταση (αν και εκει μικρο μερος των Βενιζελικων συνεργαστηκε με τους κατακτητες) και μετα την απελευθερωση και φυσικα στα ταραγμενα χρονια πριν την δικτατορια . Στην ουσια τελειωσε με το δημοψηφισμα που καταργησε την Βασιλεια στην μεταπολιτευση.

Ενα μεγαλο μερος τεκμηριωσης των επιστημονικων εργασιων ειναι και οι προφορικες μαρτυριες.Ποσες τετοιες εχουν συγκεντρωθει στην Ερμιονιδα;Πιστευω πως οι πολιτιστικοι συλλογοι εκτος απο το να διοργανωνουν εκδηλωσεις ψυχαγωγικου χαρακτηρα θα επρεπε να πρωτοστατουν και στην καταγραφη πρωτογενους υλικου για την ιστορια του τοπου.Του καθε χωριου.Και πως οι ανθρωποι του πνευματος στην Ερμιονιδα δεν πρεπει να χανουν ευκαιρια να παρουσιαζουν τον τοπο μας σε επιστημονικες συναντησεις πολυ περισσοτερο οταν γινωνται στο γειτονικο Ναυπλιο.

Προσοχη .Οχι γιατι η Ερμιονιδα η το καθε χωριο και πολη της  ειναι τοπικιστικα καλυτερα απο αλλου ,αλλα γιατι εχουν την δικη τους ιδιαιτεροτητα σημασια και ομορφια μεσα στο ψηφιδωτο της χωρας μας μεσα στην παγκοσμια πολιτιστικη κοινοτητα.

Εδω σταματω.Η συζητηση ομως συνεχιζεται

http://pireorama.blogspot.gr/2013/03/1916-17.html

Ο Ρέπουλης (Υπουργός του Βενιζέλου) τον προλογίζει πριν ο Βενιζέλος εμφανιστεί στο μπαλκόνι του Δημαρχείου και μιλήσει στους οπαδούς του. Ο Ρέπουλης γνωρίζοντας το υπέρογκο χρέος που είχε ο Δήμος Πειραιά στα ταμεία του Δημοσίου ανακοινώνει την απαλλαγή των τριών τετάρτων του χρέους (μην ξεχνάμε ότι και ο Δήμαρχος Πειραιά Παναγιωτόπουλος ήταν Βενιζελικός). Ο πειραϊκός βενιζελικός κόσμος τον αποθεώνει και μετονομάζει προς τιμή του δρόμο Ρέπουλη. Είναι η σημερινή Σωτήρος Διός, ο πιο εμπορικός δρόμος του Πειραιά.

ITALIKOS

Project programma-2

Project programma-3

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CE%94%CE%B9%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

Ο Εθνικός Διχασμός (1914-1917) υπήρξε μία σειρά γεγονότων που επικεντρώνονται στη διένεξη μεταξύ του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας, Ελευθερίου Βενιζέλου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ σχετικά με την είσοδο ή μη της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα κύρια γεγονότα της διένεξης αφορούν διαδοχικά την παραίτηση του Βενιζέλου, τη δημιουργία ξεχωριστού κράτους με πρωτοβουλία του στην Βόρεια Ελλάδα με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη και την εκδίωξη του Κωνσταντίνου από την Ελλάδα μετά από στρατιωτική παρέμβαση των δυνάμεων της Αντάντ. Η διένεξη αυτή χώρισε την χώρα σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα και προκάλεσε εξαιρετικά βαθύ χάσμα στην ελληνική κοινωνία μέχρι τη δικτατορία του Μεταξά. Κάποιες επιπτώσεις του χάσματος παρέμειναν ως το 1974 και την έκπτωση της μοναρχίας στην Ελλάδα. Μία σειρά από τραυματικά για την Ελλάδα γεγονότα, η μικρασιατική καταστροφή, η δικτατορία του Μεταξά ήταν σε μεγάλο βαθμό απόρροια του Εθνικού Διχασμού

Ως κύριο αίτιο του Εθνικού Διχασμού θεωρείται η ριζική διαφορά απόψεων σχετικά με τη στάση της Ελλάδας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ανάμεσα στην εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου του Α΄. Ο Κωνσταντίνος επέμενε να καθορίζει αυτός και όχι η εκλεγμένη κυβέρνηση την εξωτερική πολιτική της χώρας, γεγονός που τον οδήγησε σε ανοικτή σύγκρουση με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Βάσει του Συντάγματος του 1911, είχε δικαιοδοσίες περιορισμένες, όμως η επιρροή του στους συντηρητικούς πολιτικούς της εποχής ήταν παραπάνω από έντονη

Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος είχε δεχθεί έκκληση από τον Γερμανό Κάιζερ να σταθεί στο πλευρό της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας «σε μια ενωμένη σταυροφορία κατά της σλαβικής επικράτησης στα Βαλκάνια» με αντίδωρο το Μοναστήρι. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε. Είχε σπουδάσει στη Γερμανία, είχε επηρεαστεί από τη γερμανική κουλτούρα, ενώ είχε παντρευτεί την αδελφή του Κάιζερ, ο οποίος του είχε απονείμει και τον βαθμό του Στρατάρχη του γερμανικού στρατού και είχε βοηθήσει την Ελλάδα να διατηρήσει τα απελευθερωμένα κατά τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους εδάφη και ιδιαίτερα την Καβάλα

 

 

 

12109230_10205554543923101_6330066687821851030_n

Υπαρχει ενας μυθος.Πως στην Αλβανια πηγαν ολοι οι Ελληνες ενωμενοι κατα των Ιταλων.Μαζι Βασιλικοι και Βενιζελικοι μαζι κομμουνιστες και φασιστες μαζι ο Τσολακογλου και ο Σαραφης.

DSC02524

Ein Volk, ein Reich, ein Führer

Αυτος ο ακροδεξιος μυθος πως αν οι Ελληνες ενωθουν περα απο ιδεολογιες και ταξικα συμφεροντα γραφουν ιστορια καθολου δεν ανταποκρινεται στην αληθεια.

Γιατι πεινουσαν οι φανταροι; Γιατι παθαιναν κρυοπαγηματα;Γιατι ο Κατσιμητρος αυτος που τους καθοδηγησε νικηφορα (εναντια στις διαταγες του Μεταξα και του Παπαγου )εγινε στη συνεχεια συνεργατης των κατακτητων και δικαστηκε σαν δωσυλογος;

Γιατι οι βασιλιαδες που οι μητερες οι γιαγιαδες οι συζυγοι τους ηταν Γερμανιδες πηγαν με τους Αγγλους;

Γιατι ο Γερμανοφιλος Βασιλικος φασιστας Μεταξας πηγε με τους Αγγλους;

Γκαιμπελς Μεταξας στη Καστελα

Metaxas_Joseph-Goebbels-_Sept.-1936-700x503

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=378440

Αγγλόφιλη δικτατορία με φιλοφασιστικό μανδύα

Το νεοελληνικό κράτος από τα πρώτα βήματά του μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εκτός από πολύ μικρά διαστήματα αμφισβήτησης, όπως εκείνο του βασιλιά Κωνσταντίνου στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκε να συμπορεύεται με το Ηνωμένο Βασίλειο.Αλλά και η θέση της «ουδετερότητας» που πρόβαλε ο Κωνσταντίνος και θεωρήθηκε φιλογερμανική, για την οποία ήταν σύμφωνος και ο Ι. Μεταξάς, χρεοκόπησε τελικά και έδωσε τη θέση της στη φιλοβρετανική υπέρ της Αντάντ θέση του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Ο Κωνσταντίνος εκδιώχθηκε από τη χώρα και ο γιος του Γεώργιος Β’ έκανε πολύ σοβαρές προσπάθειες επανασυμφιλίωσης με το βρετανικό βασιλικό οίκο, γεγονός που επιτεύχθηκε τελικά. Η παλινόρθωση της μοναρχίας ήταν επί θύραις και μ’ ένα «νόθο δημοψήφισμα», όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Βρετανός πρεσβευτής στην Αθήνα, ο Γεώργιος Β’ επέστρεψε στην Ελλάδα, το φθινόπωρο του 1935, αποφασισμένος ν’ ακολουθήσει πιστά τη βρετανική πολιτική.

Αλλά και ο Ιωάννης Μεταξάς, παρ’ όλο το φιλογερμανικό του παρελθόν που είχε έντονα κλονιστεί μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήττα την οποία δεν περίμενε, ήταν αποφασισμένος να δείξει την ευμενή του διάθεση προς την Αγγλία.

Οπως έγραψε ο Ι. Διάκος, ένας από τους πιο έμπιστους συνεργάτες του Μεταξά, απευθυνόμενος στον Σπ. Μαρκεζίνη: «Είναι βέβαιον ότι και ο κίνδυνος του κομμουνισμού έπαιξε ρόλον εις το να πάρει ο βασιλεύς την απόφασιν της 4ης Αυγούστου. Αλλά κυρίως, εκείνο το οποίον έπαιξεν βάρος εις την απόφασιν του βασιλέως να πάρη την απόφασιν αυτήν, είναι αι επανειλημμέναι ρηταί δηλώσεις του Ι. Μεταξά προς αυτόν ότι οπωσδήποτε η Ελλάς θα ήτο σύμμαχος προς την Αγγλίαν. Αυτό μου το είπεν ο Ι. Μεταξάς επανειλημμένως».

Γεωργιος Β (Γερμανιδα μητερα/θειος του Γλυξμπουργκ/)

Ήταν πρωτότοκος γιος του τότε πρίγκηπα διαδόχου και μετέπειτα Βασιλέως Κωνσταντίνου Α’ (1868-1923) και της πριγκίπισσας Διαδόχου Σοφίας της Πρωσίας και Ελλάδας (1870-1932), αδελφής του Κάιζερ (Αυτοκράτορα) Γουλιέλμου Β΄ της ΓερμανίαςΠαυλος Α (αδερφος του Γεωργιου και πατερας του Γλυξμπουργκ.Διαδεχτηκε τον αδερφο του οταν εκεινος πεθανε απο καρδια μεσα στον εμφυλιο)

Παυλος Α

Το 1935, με την παλινόρθωση της μοναρχίας, ξαναγύρισε στην Ελλάδα, ως διάδοχος του θρόνου. Στις 9 Ιανουαρίου 1938 παντρεύτηκε στην Αθήνα τη φιλόδοξη και δυναμική πριγκίπισσα του Αννοβέρου Φρειδερίκη, η οποία ήταν και δεύτερη εξαδέρφη του. Από το γάμο του απέκτησε 3 παιδιά:τη Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας το 1938, τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ των Ελλήνων το 1940, την Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας το 1942, Κέιπ Τάουν Νότια Αφρική

Φρειδερικη βασιλομητωρ

Σημερα στο Γυμνασιο πηγα στην γιορτη της 28ης Οκτωβρη. Ειμασταν 3-4 γονεις. Τα παιδια τραγουδησαν το ακορντεον (εχει σα σταμπα τη ζωη μας σημαδεψει δεν θα περασει ο φασισμος). Στο τελος σηκωθηκαμε ορθιοι για τον εθνικο υμνο.

Ειχα το 2008 κανει μια αναρτηση για τον πατερα μου Κωνσταντινο Κατσαΐτη σε σχεση με την 28η Οκτωβριου.

Σημερα σηκωνω μια αναρτηση με καποιες χειρογραφες σελιδες απο το ημερολογιο πολεμου αυτου του εικοσαχρονου παληκαριου  το 1941 που εχει σχεση με την Δοκο.Εβδομηντα τεσσερα χρονια πριν .Τα γραμματα σβυνουν, χανονται σιγα σιγα.

Στην προσπαθεια του να φτασει στην Κρητη και απο εκει στην Βορεια Αφρικη (και Μεση Ανατολη αργοτερα)για να πολεμησει τους εισβολεις της χωρας μας, βρισκεται για λιγο σε ενα καικι που αγκυροβολει στην Δοκο οπου και δεχονται επιθεση απο ενα Γερμανικο αεροπλανο.Παντα μου περιεγραφε ο πατερας μου την αισθηση του θανατου οταν ακουγε τις σφαιρες να χτυπανε το εδαφος γυρω του και περιμενε να τον χτυπησουν.Ηταν χαραγμενο μεσα του ολη την ζωη του.Μια ζωη που τον εφερε να ζησει τα τελευταια 24 χρονια του απεναντι απο αυτο το νησι που τον ειχε σημαδεψει στα νιατα του.

KALH

Αποψε εχει ενα μεγαλο κοκκινο φεγγαρι αναμεσα στη Δοκο και το Μουζακι. Το κοιταζω.Αν μια Ναζιστικη  σφαιρα ειχε πετυχει τοτε τον Ντινο Κατσαΐτη τιποτα δεν θα υπηρχε σημερα.Ουτε εγω που σας ιστορω, ουτε τα παιδια μου , ουτε το σπιτι μου, τιποτα. Ποσο περιεργη η υπαρξη μας. Και ποσα χρωσταμε στους προγονους μας.

Και στους αγωνες τους για ελευθερια και δημοκρατια.

15

16

17

19

20

21

 

 

 

Ναυπλιο

1

Παρασκευη 30 Οκτωβριου

Φραγχθι

Σαββατο 31 Οκτωβριου

Proistorikh

Κυριακη 1η Νοεμβρη

KYROU

Spetsiotis

 

Μονο μια παρατηρηση.

Η πλουσια και σκοτεινη περιοδος  της Ερμιονιδας 1000-1700 λειπει τελειως απο τις μελετες και αναφορες

Και ομως Η Αγ Τριαδα Πικροδαφνης η Μονη Αυγου το καστρο της Θερμησιας ειναι εκει και μας καλουν

Και κοντα τους τοσα αλλα μνημεια .Αλλα αν δεν τα γνωρισουμε και αναδειξουμε εμεις πως θα τα πλησιασουν οι αλλοι;

Αλλα στοιχεια

Το καθολικό της μονής των Αγίων Αναργύρων Ερμιόνης, Γ. Α. Προκοπίου, Δρ. Αρχιτέκτων – Μηχ. Περιοδικό “Πελοποννησιακά” (1985-1986) , τόμος 16. Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών

 

 

 

 

 

 

10

Και νεα σελιδα με διαχειριστη τον υπευθυνο της μονης ιερομοναχο Κοσμα Κωνσταντινιδη

Τωρα ο τιτλος «επισημη» σελιδα που προστιθεται απο την Δημοτικη Βιβλιοθηκη Κρανιδιου στην γνωστοποιηση  ειναι κατα την γνωμη μου περιτος.Ερχεται να αντιπαρατεθει με καποιες ανεπισημες ισως σελιδες που υπαρχουν εδω και χρονια;

Ας πουμε καλυτερα πως ηταν απαραιτητη και απο πλευρας εκκλησιας μια τετοια παρεμβαση και δημοσιοποιηση του ιστορικου αυτου χωρου που να θυμισουμε υπερασπιστηκαν και διεκδικησαν την αναπαλαιωση του οχι μονο πιστοι αλλα και πολιτες απο ολη την Αργολιδα (αναμεσα τους πρωτοπορα και η Οικολογικη Κινηση Ερμιονιδας ) που προσεγγισαν τον χωρο την δεκαετια του 1990 και για την ιστορικοτητα αλλα και φυσικη μορφια που περιβαλλει την Μονη.

Προφανως η σελιδα ειναι υπο συγκροτηση.Καλο θα ηταν οσοι εχουμε ηλεκτρονικο υλικο να συνεισφερουμε.Για παραδειγμα στην ενοτητα εικονες δεν βλεπω εικονες .Και πραγματι οι τοιχογραφιες χρειαζονται αμεσα συντηρηση και αναδειξη.Με πρωτη και καλυτερη αυτη του Αγ Δημητριου στον τρουλο που μεσα στον χρονο φθειρεται απο α στοιχεια της φυσης αλλα και τους ανθρωπους.

Η Μονη Αυγου ειναι ενας σημαντικοτατος κρικος στα θρησκευτικα και ιστορικα μνημεια του 1200 στην Ερμιονιδα.Ενας σταθμος στην τεχνη την αρχιτεκτονικη ενα τοπιο απειρου φυσικου καλους που γεννα δεος στον επισκεπτη.

Η Μονη Αυγου μαζι με την Αγ Τριαδα στην Πικροδαφνη, τον Αγ Γεωργιο στη Μικρη Σπηλια Διδυμων, το καστρο Ωριας στη Θερμησια και τα αλλα μνημεια του Ελληνικου Μεσαιωνα ειναι ενας πολυτιμος θυσαυρος που πρωτα απο ολα πρεπει εμεις να ενταξουμε στην συλλογικη μας ταυτοτητα και μετα φυσικα να αναδειξουμε στους επισκεπτες της περιοχης.

http://monhavgou.com/

Επικοινωνία

Ιερά Μονή Αυγού 21300 Κρανίδι, Αργολίδα

υπεύθυνος Ι. Μονής:
Ιερ/χος Κοσμάς Κωνσταντινίδης τηλ. 69737569926973756992 & 27540712262754071226

https://mykarpathos.wordpress.com/2015/10/17/%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9/

Μανωλης Δημελλας

Για τους καρπάθιους λατόμους…Του Μανώλη Δημελλά

«Εμένα, όμως, δε με ενδιαφέρουν οι ήρωες των νικών. Εμένα, δε με ενδιαφέρουν οι μαρμάρινοι ήρωες.

Με ενδιαφέρουν, όμως, οι λατόμοι, σκαρφαλωμένοι σε εφιαλτικά ύψη ή συνθλιμμένοι από το συχνά άτιμο βάρος της τέχνης…

Η περιοχή της Καράρα (Ιταλία) θρηνεί κάθε χρόνο το θάνατο έξι με οχτώ μαρμαράδων. Στην κηδεία, ο μοναδικός καλλιτέχνης που ήταν παρών, είπε πως εκείνοι οι δύο μαρμαράδες ήταν μάρτυρες, πως είχαν δώσει την ζωή τους για την τέχνη. Όμως ένας άλλος, ένας μαρμαράς, έφτυσε την γόπα που κρεμόταν από τα χείλια του, κι έβαλε τα πράγματα στην θέση τους: «Όχι πέθαναν γιατί δεν υπήρχαν μέτρα ασφαλείας. Πέθαναν για ένα μισθό της πείνας».

Και τότε κατάλαβα, για άλλη μια φορά, πώς η αλήθεια των απλών ανθρώπων αξίζει πιο πολύ από τις αλήθειες της τέχνης».

(Από το βιβλίο «ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ» του Luis Sepulveda. Σε μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης).

Το περίφημο άγαλμα του «ανώνυμου λατόμου» στην Piazza Matteotti, στο κέντρο της ιταλικής πόλης Καταντσάρο, γίνεται αφορμή για ένα μακρύ ιστορικό ταξίδι.

Στο μνημείο απεικονίζεται ένας νεαρός άντρας από γρανίτη, ο Cavatore, δηλαδή ένας λατόμος, που σκάβει ένα βράχο και από τον οποίο ρέει νερό.

Έχουμε συνηθίσει τα αγάλματα να κρατούν όπλα, σπαθιά ή λιανοντούφεκα, ενώ στα παγωμένα σώματα οι στολές τους να είναι φορτωμένες παράσημα ανδρείας.

Εδώ ο νεαρός άντρας είναι ημίγυμνος και σηκώνει ψηλά μια ταπεινή αξίνα. Αυτό είναι το όπλο του λατόμου, του εργάτη, που δεν άφησε κάποιο επίσημο χνάρι, όπως ίσως θα ήθελε η κοινωνία.

Το έργο του γλύπτη Giuseppe Rito, τοποθετήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1984, και είναι από εκείνα που δίνουν μια ευκαιρία προβληματισμού στον περαστικό, αφού μπορεί να αναθεωρήσει τις απόψεις του για την δύναμη, την επιμονή και τελικά τη σπουδαιότητα ενός ανώνυμου εργάτη.

Μοιραία επιστρέφω στους δικούς μας, στην πολυπληθή παροικία των καρπαθίων λατόμων της Πεντέλης. Σχεδόν από την αρχή, όσο μαθαίνω για αυτό το σκληρό επάγγελμα, γεμίζω απορίες. Τις απαντήσεις από τα ερωτήματα γνωρίζουν μονάχα όσοι ανάπνευσαν τη μαρμαρόσκονη. Οι υπόλοιποι μπορούμε να πατάμε ή να καμαρώνουμε ένα άψυχο κομμάτι μάρμαρο. Σπάνια μιλάμε για εκείνους που το έσυραν από το βουνό, αλλά πολύ συχνά μνημονεύουμε γλύπτες όπως ο Φειδίας, ο Λύσιππος, ο Πραξιτέλης, ο Σκόπας ή ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Ρονταίν, ο Τζιακομέτι.

Τι αξίζει περισσότερο η αλήθεια της τέχνης ή η αλήθεια των απλών ανθρώπων; αναρωτιέται ο λογοτέχνης Λ. Σεπουλβέδα.

Οι πιο θαρραλέοι καρπάθιοι, συνήθως οι υστερότοκοι, άφηναν τα μικρά χωράφια και τα αιώνια αναστέμματα. Κουνούσαν μαντήλια και μέσα στο δάκρυ και ένα βουβό πόνο, αναχωρούσαν για τη ξενιτιά. Αναζητούσαν την τύχη, μοναδικό εφόδιο η ευχή μιας μάνας, και η αγωνία της φαμίλιας, που περίμενε κάτι από το μηνιάτικο. Μικρή σημασία είχε η απόσταση. Σε όποια μακρινή ήπειρο, σε όποια άγνωστη πατρίδα βρέθηκαν, προσπάθησαν να την κατακτήσουν. Ενώ η απουσία προκαλούσε μια ιδιόμορφη δέσμευση σε κάθε Καρπάθιο, αφού έδενε ακόμη πιο σφιχτά τη ψυχή του πάνω στα βράχια του νησιού.

Η δουλειά του λατόμου στα χρόνια του 20ου αιώνα ήταν εξαιρετικά δύσκολη και απαιτούσε μεγάλη μαεστρία και προσοχή από τους μαστόρους.

Τις περισσότερες φορές ένα λάθος ήταν και το τελευταίο για τον εργάτη, που πάλευε με μια πέτρα.

Απαντήσεις θα μας δώσει ο Αλέκος Καμαράτος.

Αυτός ο λατόμος δούλεψε στο Μαραθώνα, το Διόνυσο, την Ερέτρια, το Λαύριο, αλλά και στη Πεντέλη.

«Ήταν ένα επάγγελμα που ή θέλαμε ή δε το θέλαμε, το αγαπήσαμε διότι από αυτό ζούσαμε», έτσι ξεκινά να περιγράφει τα 29 χρόνια που πέρασε μέσα στα λατομεία με την ειδικότητα του εξορύχτης.

Ερωτ: Τι ειδικότητες υπήρχαν στα δικά σου χρόνια;

Απάντ: Ας ξεκινήσουμε με τον ξορύχτη, αυτός έκανε την εξόρυξη, ακολουθούσε ο βοηθός, και μετά ήταν ο μιναδόρος, δηλαδή τον μάστορα που τρυπούσε και άνοιγε τη πέτρα με τη παραμίνα (σίδερο στρογγυλό περίπου 2 μέτρα, που μπροστά είχε κοπίδι) και ακολουθούσε τότε ακολουθούσε ο ξορύχτης, που γέμιζε με δυναμίτη ή μπαρούτι ανάλογα με την περίπτωση.

Μετά είναι ο ξεσκαρωτής, βοηθός του ξορύχτη, αυτός που έβγαζε και έσπαγε άχρηστα κομμάτια της πέτρας.

Στη συνέχεια μεταφέραμε με χίλια δυο βάσανα τον όγκο της πέτρας, του μαρμάρου, στη πλατεία.

Εκεί αναλάμβανε δουλειά αυτός που πελεκούσε, και τον λέγαμε πελεκάνο. Ο μάστορας σκάλιζε και γώνιαζε τον ακανόνιστο όγκο του μαρμάρου και ο βοηθός του παραδίπλα έβλεπε για να μαθαίνει. Στα βαπόρια τον λένε τζόβενο, αλλά εμείς τον φωνάζαμε νερουλά, γιατί μας έφερνε πόσιμο νερό. Μετά φωνάζαμε και πάλι το μικρό και του δίναμε τα βελόνια για το χαλκιαδιό, και του λέγαμε να επιστρέψει στα γρήγορα με δυο-τρία ακονισμένα.

Εγώ πέρασα από όλα τα πόστα, στην αρχή που ήμουν νερουλάς, τρύπωνα και στη κουζίνα και έκανα τον μάγειρα.

Ερωτ: υπάρχει κάποια ιστορία χαραγμένη στη μνήμη σου;

Δεν θα ξεχάσω μια Κυριακή, τότε μαγείρεψα πέντε οκάδες πατάτες με μοσχάρι γάλακτος και όπως συνηθίσαμε στρώναμε το τραπέζι και τρώγαμε όλοι μαζί, όπως κάναμε κάθε σκόλη.

Όπως τρώγαμε ο μακαρίτης ο Μηνάς έχασε το πιρούνι του και μου φώναξε, του έδωσα αμέσως το δικό μου και ενώ το φαγητό είχε φτάσει στη μέση της τσανάκας, αυτός δεν σταματούσε να μου αγριεύει.

Εγώ τα έχασα, θόλωσα και έδωσα μια στο πύλινο σκεύος και το έκανα χίλια κομμάτια. Έφυγαν όλα, πάνε τα πιάτα, πάει και το μαρμάρινο τραπέζι, έμειναν όλοι μισοφαγωμένοι, μονάχα ο μακαρίτης Χαλιμάς φώναξε: «μπράβο μωρέ αξάερφε».

Αμέσως έκοψα, πήρα δρόμο, έφυγα για να μην με πιάσουν. Πήγα γραμμή στον κυρ Γιάννη Μοσχούλη, που ήταν ο πρόεδρος των λατόμων, μαζί του ήταν ο Γιώργος Σπανομανωλής και ο Μιχάλης Κραμπάς.

Ο Μοσχούλης κατάλαβε γιατί πήγα και τον βρήκα και έτσι με κράτησαν στο σπιτάκι του επιστάτη του Ταλιούρη, για να τρώγω εκεί μεσημέρι-βράδυ, όμως με παρακάλεσε να μη μυρίζουν τα πόδια μου, να είμαι πλυμένος και καθαρός.

Αυτός ο επιστάτης ήταν γέρος, και πελεκούσε στελιαράκια με το σκεπάρνι, και για μένα αυτά ήταν σαν ψωμοτύρι, πολύ εύκολη δουλειά. Προετοίμαζα τα μαρμαράκια που θα δούλευε ο επιστάτης και στο τέλος πήρα 15 δραχμές παραπάνω στο βδομαδιάτικο μου.

Με ήθελε βλέπεις για γαμπρό του αυτός ο επιστάτης, αλλά εγώ δεν το πήρα χαμπάρι, βλέπεις ήταν ο ευεργέτης μου και δεν κοιτούσα παραπέρα.

Όσο για το Γιάννη Μοσχούλη, μα αυτός ήταν αριστοκράτης, ερχόταν στο λατομείο του Διονύσου με το πουκάμισο, τη γραβάτα, και με το ρεπούμπλικο του, έπαιζε μια βόλτα και τον περίμενε το αυτοκίνητο, βλέπεις αυτός ήξερε γράμματα. Αλλά πονούσε το μάρμαρο.

Ερωτ: Ποια ήταν τα υλικά των εκρήξεων. Δυναμίτης ή μπαρούτι; ποιά ήταν η χρήση τους;

Απαντ: Αν είχαμε μια άχρηστη πέτρα που μας εμπόδιζε, τότε χρησιμοποιούσαμε δυναμίτη που θέλει καψούλι. Θα έπρεπε το άχρηστο κομμάτι να σπάσει, να φύγει από τη μέση, για να πάμε παρακάτω, μέχρι να φτάσουμε στο μάρμαρο. Τους δυναμίτες τους λέγαμε καβαλάκια.

Αν όμως η πέτρα ήταν χρήσιμη, τότε βάζαμε μπαρούτι, που πάει κατευθείαν με φωτιά. Και προσέχαμε, πηγαίναμε σύμφωνα με τα νερά της πέτρας, έτσι καταφέρναμε να τη σχίσουμε χωρίς να την καταστρέψουμε.

Ερωτ: Πόσο υλικό χρησιμοποιούσατε; με το μάτι γινόταν η μέτρηση;

Απαντ: Ο έμπειρος τεχνίτης το υπολόγιζε με το μάτι, πολλές φορές είχαν γίνει λάθη και η καλή πέτρα γινόταν κομμάτια, τότε το αφεντικό έβαζε τις φωνές και εσύ ζάρωνες, έκανες πως δεν άκουγες, καμμιά φορά σου έδινε και τα παπούτσια στο χέρι, σε έδιωχνε από το νταμάρι.

Ήταν μια παράξενη δουλειά, αλλά και στα κάτεργα να σε πάρουνε συνηθάς.

Ερωτ: Αυτό που λένε για τη καρδιά του μαρμάρου; υπάρχει;

Απάντ: Η καρδιά είναι συνηθισμένη υπόθεση, όταν έβρισκες μια καλή πέτρα έλεγες πως έπεσες πάνω στη καρδιά. Όταν ήτο μεγάλο και υγιής, έτσι άσπρο και καθαρό, ήταν υγρό έμοιαζε με φρέσκο ζυμωτό ψωμί, σαν αγιασμένος άρτος. Να, φέρε και μένα ένα κομμάτι Καμαράτο!

Ερωτ: Τι είναι οι «νεροχύτες»; είχαν ονόματα τα κομμάτια της πέτρας;

Απαντ: Νεροχύτης είναι το κομμάτι του μαρμάρου που βγάζει ένα νεροχύτη της κουζίνας, έπρεπε να είναι 60Χ22Χ45.

Υπήρχε και «διπλός νεροχύτης». Άλλες ονομασίες ήταν τα «πεζοδρόμια», που εμείς τα πελεκούσαμε χοντρά-χοντρά και έπειτα έφευγαν για τα μαρμαράδικα και εκεί έκαναν τη ψιλοδουλειά. Είχαν μέγεθος 22Χ35, ενώ μπορούσαν να φτάσουν μέχρι 5 μέτρα μάκρος.

Είχαμε και τους «μώλους», τη λιανόπετρα για να χτίζουν μάντρες ή ασβέστη ή το παραάλωμα που λέμε Καρπάθικα.

Ερωτ: Πως τα έβγαζαν και τα κουβαλούσαν στη πλατεία του λατομείου;

Απαντ: Όταν ανακαλύφθηκε το κομπρεσέρ, δηλαδή ο αέρας, όλα έγιναν εύκολα. Με τρύπες τη μια δίπλα στην άλλη, το γάζωνε που πήγαιναν μέσα 10 μέχρι 60 μέτρα, ήταν τα χοντρά μακάπια, τα βαγοτρίλ, αράδιαζε μια σειρά 15 με 20 φουρνέλα, και το γέμιζε μπαρούτι, του έδινε μια και η πέτρα σηκωνόταν πάνω 2 μέτρα.

Έτσι το μάρμαρο το έκοβες όπου και όπως ακριβώς ήθελες.

Εμείς προλάβαμε και τις σφηνιές, που πιο παλιά ανοίγαμε με τα χέρια, τότε κυνηγούσαμε τα νερά της πέτρας. Για να κοπεί σωστά, αλλιώς αν ήταν λίγο λοξά θα στράβωνε, και στο τέλος χάναμε το μάρμαρο.

Παρατηρούσαμε και πιάναμε τα νερά. Έπειτα ξεκινούσαμε το χτύπημα με το μαντρακά και το βελόνι, και συνεχίζαμε με τη βοήθεια των φουρνέλων.

Από την κάτω πλευρά και εγκάρσια έπιανε ο εξορύχτης και δούλευε τη πέτρα στα νερά της για να τη σχίσει.

Ένας εξορύχτης για κάθε όγκο που έπιανε το καργάρισμα, το χτύπημα της κάθε σφηνιάς και οι όγκοι ήθελαν δυο-τρεις τέτοιες τρύπες, μέχρι να σχιστούν.

Ερωτ: Και ακολουθούσαν τα φουρνέλα, πως γινόταν;

Απαντ: 29 χρόνια έκανα αυτή τη δουλειά, έχω κάψει αμέτρητα καψούλια και τόνους δυναμίτη, το μπαρούτι πια άστο!

Μια φορά είχα βάλει το μπαρούτι, όμως κόπηκε το βραδύκαυστο φιτίλι και το ξαναγέμισα, για να μη το ξεταπώσω, γιατί είναι επικίνδυνο, το γέμισα από εκεί και έξω. Έβαλα φωτιά, έσκασε, έσκισε το μάρμαρο, αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα, άρπαξε το μέσα μπαρούτι και πέταξε τη φωτιά έξω από το σχίσιμο περίπου πέντε μέτρα. Αρπάξαν τα ρούχα μας, φοβηθήκαμε, ευτυχώς δεν είχε βλήματα, ήταν μόνο φωτιά και αέρας. Δεν είχε και πολύ μπαρούτι μέσα. Ήταν ένα λάθος, στους δυναμίτες ή στα καψούλια το πρώτο λάθος ήταν και το τελευταίο. Ποιος θα πει έσκασε στα χέρια μου και σώθηκα, δεν έχει τέτοια αυτό το υλικό.

Ερωτ: Τι θα πει «λουστεύω» ένα μάρμαρο;

Απαντ: Κάνω λεβιέ, βγαίνει από από τη λέξη λοστός. Λούστεμα λέγαμε όταν θα σηκώναμε πάνω από το έδαφος τη πέτρα.

Θυμάμαι είχαμε έναν πελώριο εγγλέζικο λοστό, πάνω στο Διόνυσο, που ζύγιζε 120 οκάδες και πιάνανε πάνω του ίσα με 15 άτομα. Έπρεπε αυτός που κρατάει μπροστά να προσέχει, να μη του ξεφύγει, γιατί θα σκότωνε κανέναν εργάτη.

Αφού λοιπόν σκίσουμε με μπαρούτι το μάρμαρο, σκαρώνουμε και λουστεύουμε (σηκώνουμε) περίπου είκοσι πόντους ετούτο τον όγκο. Έπειτα θα πετάξουμε μέσα 5-6 σιδερένιες μπάλες ή κατρακύλια, οβίδες, για διευκολύνουμε στην επόμενη φάση που είναι το τράβηγμα, με συρματόσκοινο ή με γρύλο.

Με ένα γάτζο περνάγαμε το συρματόσκοινο και δέναμε το μάρμαρο και μετά το τραβάγαμε. Σέρναμε τον όγκο μέχρι κάτω, στη πλατεία του λατομείου και πιάναν δουλειά οι πελεκάνοι.

Ερωτ: Υπήρχαν εργαζόμενοι που σκοτώθηκαν στα λατομεία;

Απαντ: Πολλοί άνθρωποι χάθηκαν, πάρα πολλοί. Είχα έναν φίλο στη Κοζάνη, νιόπαντρος, τον Παριανό Λουκή. Άναψε το φιτίλι, όμως άργησε να παίξει το μπαρούτι, πήγε και έβαλε το αυτί του να ακούσει. Αυτό έσκασε, όμως δεν είχε δύναμη να σκίσει το μάρμαρο έτσι ξετάπωσε και άνοιξε μια τρύπα, 10 πόντους, στο κρανίο του.

Ο επιστάτης στο Διόνυσο ήταν κι αυτός Παριανός, ο Φραγκιάς. Θυμάμαι έβαλε ένα μεγάλο φουρνέλο, το άφηνε και κρύωνε και άδειαζαν μέσα ξανά υλικό, δύο ντενεκέδες μπαρούτι. Το έκαιγε και μεγάλωνε η τρύπα που ήταν βαθιά, κάτω από το μάρμαρο, γινόταν σπηλιά.

Στην αρχή την άνοιξε με βαγοτρίλ, έβαλε μέχρι σαράντα ντενεκέδες μπαρούτι, ήθελε να σπρώξει τον όγκο, να ξεκολήσει από το βουνό και να έρθει έξω. Αυτός λοιπόν δεν περίμενε τη τελευταία φορά να κρυώσει, και μόλις έριξε δύο ντενεκέδες μπαρούτι, άρπαξε φωτιά και τους πέταξε όλους ψηλά. Είναι πολύ δυνατό πράμα το μπαρούτι.

Ερωτ: Ποιούς είχες δασκάλους; πως έμαθες τη τέχνη;

Απαντ: Ο Σκορδαράς, ο Χαλιμάς (Μιχάλης Γεραπετρίτης), ο Νίκος Γεραπετρίτης, ο Γιώργος Δημελλάς, μα ποιούς να πρωτοθυμηθώ.

Ο Αλέκος Καμαράτος

«Θέλεις πει ότι ο Καρπάθιος τη τέχνη του λατόμου την έχει μέσα του.

Θα χαλάσει ένα μάρμαρο, θα χάλασει δεύτερο, τρίτο δε το χαλάει. Εγώ άμα βλέπω ένα μάγειρα και μαγειρεύει, αναρωτιέμαι και λέω πως τα βγάνει πέρα, είναι ανάλογα, κάθε κατεργάρης στο πάγκο του.

Όλοι έχουν αγαπητικές και έγω έχω για καμάρι

τις πέτρες και τα σίδερα που είναι μέσα στο νταμάρι».

Για τους παθιασμένους με την πέτρα υπάρχουν μουσεία και μνημεία ανώνυμων λατόμων σε όλη την Ελλάδα:

«Αλούλα» περιοχή Διονύσου-Πεντέλης

Το Αλούλα, από το όνομα παλιού εργολάβου του λατομείου, είναι παλιός λατομικός χώρος στην περιοχή Διονύσου Πεντέλης, του οποίου οι εργασίες σταμάτησαν την περίοδο του 1940.

Το 1994 η εταιρεία «Λατομεία Διονύσου Πεντέλης» αποφάσισε να αποκαταστήσει το χώρο και να μετατρέψει το παλιό λατομείο, στη θέση Αλούλα, σε χώρο αναψυχής και παράλληλα ανάδειξης της ντόπιας λατομικής τέχνης.
Οι εργασίες αποκατάστασης στο Αλούλα , από ένα συνεργείο Παριανών παλιών λατόμων, που πριν αρχίσουν να εργάζονται στην εταιρεία, δούλευαν στην νότια πλευρά της Πεντέλης

To παλαιό καθολικό της Μονής Λατόμου, γνωστό σήμερα ως Ναός του Οσίου Δαβίδ, είναι παλαιοχριστιανικό μνημείο της Θεσσαλονίκης.

Βρίσκεται στην Άνω Πόλη, στο τέλος της οδού Αγίας Σοφίας. Ο ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στο Χριστό Σωτήρα ή κατ’άλλους στον Προφήτη Ζαχαρία, ενώ το όνομα Όσιος Δαβίδ του αποδόθηκε λανθασμένα στην αρχή του περασμένου αιώνα και επικράτησε από τότε.

Ανδριάντας ανώνυμου λατόμου Τήνου

Τον Αύγουστο του 2010 έγιναν τα εγκαίνια του καλλιτεχνικού πάρκου που είναι αφιερωμένο στον ανώνυμο λατόμο. Σε εκείνον που δούλεψε στην εξόρυξη του πράσινου μάρμαρου στα λατομεία της Τήνου. Το πάρκο αυτό βρίσκεται στη κοινότητα Πανόρμου Τήνου στον δρόμο ανάμεσα στα χωριά Μαμάδο και Μαρλά σε ένα σημείο με καταπληκτική θέα.
Ο καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε τον ανδριάντα του ανώνυμου λατόμου τις προτομές του Χαλεπά και του Σκαλκώτα και είχε και την εποπτεία διαμόρφωσης του χώρου λέγεται Καγιώργης Γιάννης ένας γλύπτης, γέννημα θρέμμα της έξω μεριάς της Τήνου, όπως λένε οι ντόπιοι τα χωριά της κοινότητας Πανόρμο

Μνημείο λατόμων Μοναστηράκι Δράμας

Σκέψη και στόχος του Δήμου Δράμας, είναι η δημιουργία ένα μουσείο λατόμων,

το Μοναστηράκι και μερικά ακόμη παλιά, ντόπια χωρία συγκεντρώνουν την ιστορία του μαρμάρου και θέλουν να την αναδείξουν μέσα από ένα μουσείο.

Ένας από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του σημερινού μνημείου στο Μοναστηράκι Δράμας είναι ο Δημήτρης Βασλής ο οποίος έστησε και το «μνημείο των λατόμων». Στην φετινή τελετή συγκινημένος ο κ. Βασλής τόνισε: «το μνημείο αυτό το έκανα το 1978 στη μνήμη των μέχρι τότε αποθανόντων εξ ατυχημάτων λατόμων. Μετά έγιναν και άλλα ατυχήματα τα ονόματα των θανόντων συμπληρώθηκαν στη συνέχεια. Αυτό το μνημείο αναστηλώθηκε το 2006 και είναι στη σημερινή κατάσταση. Κάθε χρόνο, του Αγίου Χαραλάμπους, στις 10 Φεβρουαρίου τελούμε την επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη των αποθανόντων λατόμων».

– See more at: http://verena.gr/content/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%80%CE%AC%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BB%CE%B1%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC#sthash.ZOvTY4kB.dpuf

http://www.argolikeseidhseis.gr/2015/10/blog-post_464.html

Με μεγάλο ενδιαφέρον ολοκληρώθηκε το επιστημονικό συμπόσιο «Της Βενετιάς τ΄ Ανάπλι» (βίντεο)

ΑΡΓΟΛΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ | 11.10.15 |

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το επιστημονικό συνέδριο με θέμα τα 300 χρόνια της Ενετοκρατίας στην πόλη του Ναυπλίου στην αίθουσα της πρώτης Βουλής των Ελλήνων.

Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, ξεκίνησε το συνέδριο στην αίθουσα της πρώτης Βουλής των Ελλήνων παρόντων, του Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου, του Επισκόπου Επιδαύρου Καλλινίκου,του Δημάρχου Ναυπλίεων Δ. Κωστούρου, του βουλευτή του Σύριζα κ. Γκιόλα, του αντιπεριφερειάρχη Αργολίδος Α.Χειβιδόπουλοy, του προέδρου της οργανωτικής επιτροπής Κ. Χελιώτη, της προέδρου του ΔΟΠΠΑΤ Π. Καλκούνου κα.

Ναύπλιο 1715 – 2015, 300 χρόνια από τη λήξη της Βενετοκρατίας στην πόλη. Η πτώση τ’ Αναπλιού στους Τούρκους (9 Ιουλίου 1715) σήμανε το τέλος μιας μακραίωνης εποχής δυτικών κυριαρχιών στον Μοριά. Δεν είναι επέτειος γιορτής ούτε πένθους, είναι μια αφορμή κι ένας σταθμός μνήμης για την ιστορία, την τοπική και την εθνική. Καθώς συμπληρώνονται 300 χρόνια από τη λήξη της Βενετοκρατίας, το Ίδρυμα «Ιωάννης Καποδίστριας» μαζί με το Δήμο Ναυπλιέων διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων με θέμα τη βενετοκρατία στο Ναύπλιο.

Στ’ Ανάπλι, με την πλούσια ιστορική του στρωματογραφία και την εναλλαγή των ξένων κυριαρχιών από τον 13? αιώνα έως το 1822, οι Βενετοί ήταν εκείνοι που άφησαν πιο εντυπωσιακά τα χνάρια τους στον τόπο, κατά την πρώτη (1389-1540) και κυρίως κατά τη δεύτερη (1686-1715) περίοδο της βενετοκρατίας.

Α΄ Βενετοκρατία, 1389-1540

Ψηλά, στον μυχό της Αδριατικής, η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, ξαπλωμένη πάνω στα 118 νησιά της, ατενίζει προς την Ανατολή εποφθαλμιώντας τα εδάφη της διαμελισμένης πια βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η Βενετία παίρνει το Ναύπλιο από τους Φράγκους έναντι οικονομικού ανταλλάγματος· έτσι ειρηνικά αρχίζει το 1389 η πρώτη Βενετοκρατία για 150 χρόνια.

Οι Βενετοί οργάνωσαν τον τόπο διοικητικά και στρατιωτικά, διόρισαν διοικητή, εγκατέστησαν Λατίνο επίσκοπο, τοποθέτησαν μόνιμο σώμα μισθοφόρων, καθώς και τους περίφημους stradioti (ελαφρύ ιππικό). Δημιούργησαν την κάτω πόλη και την οχύρωσαν με τείχη και προμαχώνες. Η τειχισμένη πόλη επικοινωνούσε με την ενδοχώρα από την Πύλη της Ξηράς. Τότε κατασκευάστηκε ο προμαχώνας Πέντε Αδέλφια, που σώζεται μέχρι σήμερα, και το θαλασσόκαστρο Μπούρτζι, επάνω στη νησίδα των Αγίων Θεοδώρων. Μια χοντρή αλυσίδα ένωνε το Μπούρτζι με την απέναντι ακτή των Πέντε Αδελφιών, εμποδίζοντας την είσοδο των πολεμικών καραβιών στο λιμάνι από το μοναδικό βαθύ σημείο πρόσβασης.

Α΄ Οθωμανική περίοδος, 1540-1686

Παρά τις οχυρώσεις, τα οθωμανικά στρατεύματα κατέλαβαν τ’ Ανάπλι το 1540, και έμειναν 146 χρόνια. Το Ναύπλιο συνέχισε να είναι η πρώτη πόλη του Μοριά, κέντρο του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου, με ανθηρή αγορά, και ονομαστά εργαστήρια αγιογραφίας.

Β΄ Βενετοκρατία, 1686-1715

Προς τα τέλη του 17ου αι. άλλος ένας βενετοτουρκικός πόλεμος έχει αρχίσει. Τον Ιούνιο του 1684 η περήφανη βενετική Αρμάδα, με επικεφαλής τον αρχιστράτηγο Φραγκίσκο Μοροζίνη, κίνησε για το Λεβάντε και νικηφόρα κατέπλευσε και ξαναπήρε τ’ Ανάπλι, τον Σεπτέμβριο του 1686. Στη δεύτερη αυτή περίοδο βραχύβιας βενετικής κυριαρχίας, το Ναύπλιο, η Napoli di Romania, έγινε η πρωτεύουσα όλου του Βασιλείου του Μοριά, του Regno di Morea. Οι Βενετοί έριξαν και πάλι το βάρος στις οχυρώσεις. Ξεκίνησαν με εντατικούς ρυθμούς το 1711 την κατασκευή ενός αμυντικού φρουρίου, με μορφή επιθετική και τέλεια οργάνωση, στο γυμνό ως τότε Παλαμήδι, με την επίβλεψη έμπειρων μηχανικών, του Δαλματού Giaxich και του Γάλλου Lasalle (Σάλλα στα ελληνικά).

Το 1713, στη σημερινή πλατεία Συντάγματος, ο Βενετός προβλεπτής Αυγουστίνος Σαγρέδος ανήγειρε τη μεγαλοπρεπή Αποθήκη του Στόλου, το σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο. Η πλατεία, σχεδιασμένη σε ιταλικά πρότυπα, αποτελούσε το κέντρο της πόλης. Οι Βενετοί βελτίωσαν το υδρευτικό σύστημα με υδραγωγείο και κρήνες. Ξεκίνησαν την αποτύπωση του χώρου και την απογραφή ανθρώπων και ιδιοκτησιών, ολοκληρώνοντας το πρώτο και μοναδικό Κτηματολόγιο όλης της επαρχίας, το Catastico Particolare, που ευτυχώς διασώθηκε. Χτίστηκαν νέες εκκλησίες, όπως ο Άγ. Σπυρίδωνας και ο Άγ. Νικόλαος στο λιμάνι.

1715: Το τέλος μιας εποχής
(Β’ Οθωμανική περίοδος, 1715-1822)
Μια μέρα γεναριάτικη του 1715, ένα καράβι βενετσιάνικο άραξε στο λιμάνι τ’ Αναπλιού και μαζί με τα εμπορεύματα έφερε το κακό μαντάτο: Η Υψηλή Πύλη από τις αρχές Δεκέμβρη του 1714 είχε και επίσημα πλέον κηρύξει τον πόλεμο στη Βενετία· έναν ακόμα βενετοτουρκικό πόλεμο…Αναβρασμός επικρατεί στον εμπορικό κόσμο τ’ Αναπλιού. Καράβια βενετσιάνικα, γαλλικά, αγγλικά, ολλανδικά, φτάνουν το ένα μετά το άλλο στα λιμάνια της Πάτρας και τ’ Αναπλιού, φορτώνουν εμπορεύματα και, με τη συνοδεία καραβιών της Αρμάδας ως τα Ιόνια νησιά, συνεχίζουν για τα ιταλικά λιμάνια. Μέρα με τη μέρα τα εργαστήρια τ’ Αναπλιού αδειάζουν από τα εμπορεύματά τους.Όσοι από τους κατοίκους μπορούν, εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και αναχωρούν για πόλεις της Ιταλίας. Εφτά μόλις μέρες κράτησε ο πόλεμος γύρω από το απόρθητο κάστρο του Παλαμηδιού· κι ύστερα η πόλη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών με προδοσία από τον Σάλλα, τον Γάλλο μηχανικό που το είχε φτιάξει και γνώριζε καλά τα μυστικά του. Όσοι από τους κατοίκους γλίτωσαν και έμειναν στην πόλη σήκωσαν μεγάλο ανάθεμα μπροστά στην εκκλησιά του Άη-Νικόλα και όποιος περνούσε από ’κει, για καιρό μετά, έριχνε μια πέτρα και έφτυνε στο σωρό λέγοντας: «Ανάθεμα του Σάλλα που βούλωσε τα τόπια».

Παρακολουθήστε παρακάτω την τελευταία συνεδρία και το κλείσιμο του συμποσίου:

Μια απο πρωτο χερι μαρτυρια ο Κλαθμος Πελοποννησου γραμμενος στην Κρητη το 1716 ενα χρονο μετα την αλωσι και ενω ο συγγραφεας Πετρος Κατσαΐτης αναζητα τα λυτρα για την απελευθερωση του απο την σκλαβια των Τουρκων που τον εχουν συλλαβει μετα την κατακτηση της πολης.Το βιβλιο ειναι δυσευρετη πλεον εκδοση του Γαλλικου Ινστιτουτου στα 1950 και την εισαγωγη εκανε ο Εμμ. Κριαρας.Περιεχει ολα τα εργα του Π Κατσαΐτη.

Katsaitis 001

Στο εργο του συγγραφεα και την σημασια του εχει αναφερθει με στοιχεια αλλα και ανεβασμα θεατρικων παραστασεων ο Κεφαλλονιτης σκηνοθετης Σπυρος Ευαγγελατος

http://argolikivivliothiki.gr/tag/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/

Ο Κατσαΐτης μέσα σε 3.000 περίπου γραφικούς στίχους αναφέρεται στα γεγονότα όπως τα έζησε, όχι όμως ως ιστορικός, αλλά με ένα ξέσπασμα ψυχής, ένα ατελείωτο θρήνο17. Είναι ένας διδακτικός θρήνος με πολύ ενδιαφέρον. Έζησε ο Κατσαΐτης από κοντά τα γεγονότα, αλλά δεν τα αφηγείται ο ίδιος. Βρήκε πρωτότυπο τρόπο εκθέσεως, ένα είδος λογοτεχνικής σκηνοθεσίας. Προσωποποιημένη δηλαδή η Πελοπόννησος επάνω σε ένα βουνό συζητεί με την επίσης προσωποποιημένη Ελλάδα. Μεταξύ των άλλων λεπτομερώς εκτίθενται η πολιορκία και η άλωσις του Ναυπλίου, με αναφορά στον καθόλου βίο της πόλεως προ της συμφοράς. Ο ποιητής έχει ευχέρεια στο λόγο του, λόγο δημώδη με μερικές μόνο παρεκκλίσεις προς τη λογία μορφή εκφράσεως.

 

Follow me on Twitter

Ιουνίου 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,158,099

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Ιατρικός Σύλλογος Αρκαδίας: Αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη η ελεύθερη επιλογή ιατρού Ιουνίου 19, 2018
    Η  ελεύθερη  επιλογή  Ιατρού  για  κάθε  Πολίτη  είναι  αναφαίρετο  και  κατοχυρωμένο  Δικαίωμα  όχι  μόνο  Συνταγματικά  αλλά  με  Διεθνείς  Συνθήκες. Στην  Ελλάδα  δυστυχώς  για  πολλά  χρόνια  η  έλλειψη  στοιχειώδους  λογικής  και  προγραμματισμού  έχει  οδηγήσει  στην  ανυπαρξία  ενός  αξιόπιστου , στοχευμένου , κοστολογημένου  και  ποιοτικού  συστήματο […]
  • Δήμος Τρίπολης: Αναχωρούν τα παιδιά της 2ης Κατασκηνωτικής Περιόδου Ιουνίου 19, 2018
    O Δήμος Τρίπολης ανακοινώνει ότι όλα τα παιδιά – κορίτσια ηλικίας 8-10 ετών – που υπέβαλαν Αίτηση Συμμετοχής στη 2η κατασκηνωτική περίοδο από 24-06-2018 έως 02-07-2018 στις παιδικές κατασκηνώσεις του Δήμου θα αναχωρήσουν από το Γήπεδο του Αστέρα στις 8:00 το πρωί της Κυριακής 24 Ιουνίου και θα επιστρέψουν στον ίδιο χώρο την Δευτέρα 2 Ιουλίου 2018 και από ώρα […]
  • Περιφέρεια: Έργο 300.000 ευρώ στην ΕΟ Τρίπολης - Βυτίνας προς Χιονοδρομικό Ιουνίου 19, 2018
    Ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης υπέγραψε τη διακήρυξη δημοπρασίας του έργου: «Συντήρηση του δρόμου από Εθνική Οδό Τρίπολης-Βυτίνας προς Καρδαρά-Χιονοδρομικό Κέντρο Οστρακίνας προϋπολογισμού μελέτης 300.000 ευρώ». Δελτίο Τύπου Ειδήσεις: ΑρκαδίαΠελοπόννησοςΠολιτικήΟικονομίαΤουρισμόςTags: Περιφέρεια ΠελοποννήσουΠέτρος Τατούλης […]
  • Συλλυπητήριο μήνυμα Περιφερειάρχη Πελοποννήσου για τον Christoph Schumacher Hildenbrand Ιουνίου 19, 2018
    «Με βαθύτατη οδύνη πληροφορήθηκα την απώλεια του Christoph Schumacher Hildenbrand, αγαπητού φίλου και σπουδαίας προσωπικότητας, που εργάστηκε με ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία για τις σχέσεις Ελλάδας – Γερμανίας για δεκαετίες.  Υπήρξε βασικότατο στέλεχος της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης και στενός συνεργάτης του Ομοσπονδιακού Υφυπουργού κ. Φούχτελ, που ανέλαβε ση […]
  • Παράβαση της εβδομάδας: Oδήγηση υπό την επίδραση oινoπνεύματoς Ιουνίου 19, 2018
    Συνεχίζονται οι έλεγχοι στο πλαίσιο του στοχευμένου προγράμματος «παράβαση της εβδομάδας», που σχεδιάστηκε και εφαρμόζεται από τη Διεύθυνση Τροχαίας Αστυνόμευσης του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, για την αντιμετώπιση των «επικίνδυνων» τροχονομικών παραβάσεων, σε όλη την επικράτεια. Την προηγούμενη εβδομάδα (από 11 έως 17 Ιουνίου) κλιμάκια αστυνομικών τ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μεταρυθμιση στην Αυτοδιοικηση 2018 Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα