You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

http://www.seleo.gr/koinwnia/163532-mais-tou-36-i-aformi-gia-ti-diktatoria-tou-i-metaksa#.VUDgq_nYV_y

Μάης του ’36, η αφορμή για τη δικτατορία του Ι. Μεταξά

Μάης του ’36,  η αφορμή για τη δικτατορία του Ι. Μεταξά

Η ιστορική περίοδος που προηγείται της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936, είναι περίοδος με συσσωρευμένο αριθμό γεγονότων κρίσιμων διεργασιών για τη χώρα. Χαρακτηριστικό γνώρισμα υπήρξε η πολιτική αστάθεια, η άτεγκτη στάση των κυβερνώντων έναντι του εργατικού κινήματος με αποκορύφωμα τα γεγονότα αμείλικτης καταστολής τον Μάϊο του 1936 καθώς και η παλινόρθωση της Μοναρχίας.

Του Αντώνη Χαριστού

Το οικονομικό κραχ του 1929 με επίκεντρο την οικονομία των ΗΠΑ, εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα στην Ευρώπη, επηρεάζοντας τις ζωές εκατομμυρίων εργαζομένων. Η Ελλάδα δεν αποτέλεσε εξαίρεση με αποτέλεσμα το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων να καταρρέει διαρκώς. Τα ημερομίσθια σε σύγκριση με την ραγδαία αύξηση του πληθωρισμού, έχασαν το έως τότε επίπεδο δυναμικής τους. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις έδειξαν τα όρια του εργατικού κινήματος στις υιοθετούμενες πολιτικές. Παράλληλα, οι ιδεολογικοπολιτικές διαμάχες στο εσωτερικό του ΚΚΕ, αποτυπώνονταν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Από την πλευρά τους, οι κυβερνητικές δυνάμεις, χειρίζονταν σκληρά κατασταλτικά μέτρα τα οποία μέτρα παγιώθηκαν με την πραξικοπηματική ανατροπή από τον Ι. Μεταξά, με την στήριξη του Παλατιού και του βιομηχανικού κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή στην πόλη της Θεσσαλονίκης, από την μία πλευρά το Εργατικό Κέντρο θα μεταφερθεί από την Αριστοτέλους όπου είχε τα γραφεία του στην πλατεία Βλάλης, μετά από έξωση του ιδιοκτήτη και από την άλλη ιδρύθηκε η ΕΕΕ (Εθνική Ένωσις Ελλάς), η δράση της οποίας στράφηκε εναντίον του εργατικού κινήματος και κατά του εβραϊκού στοιχείου της πόλης, επιθέσεις με ρατσιστικά κίνητρα. Η ΕΕΕ, υπήρξε υπεύθυνη για την δολοφονία του προέδρου του συνδικάτου οικοδόμων, Σταμπολίδη, στα πλαίσια συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου του αντίστοιχου σωματείου.
Ο παρακρατικός μηχανισμός αποτέλεσε το ‘’μακρύ χέρι’’ του επίσημου κράτους και η δράση του έχαιρε της ανοχής και σύμπλευσης με τα σώματα ασφαλείας. Η τρομοκράτηση του εργατικού κινήματος εξυπηρετούσε πλήρως τους στόχους της εργοδοσίας, καθώς από την μία η μείωση του κόστους παραγωγής συμπίεζε τους μισθούς των εργατών οδηγώντας σε επιπλέον κέρδη για το κεφάλαιο, ενώ από την άλλη πλευρά ο φόβος γενικευμένων αντιδράσεων από το οργανωμένο εργατικό στοιχείο ωθούσε την πολιτική ηγεσία στην υιοθέτηση αποτελεσματικών μεθόδων καταστολής.  Είναι χαρακτηριστικό πώς την περίοδο 1928 – 1934 καταγράφηκαν 37 δολοφονίες, 16.775 συλλήψεις, 2.825 καταδίκες, 2.824 χρόνια φυλάκισης, 1320 χρόνια εξορίας, εξορίες 250.

17
Παρόλη την καταστολή και την συνεργασία κράτους-εργοδοσίας, η εργατική τάξη δεν μένει αδρανής. Ο αγώνας της οργανώνεται στην Θεσσαλονίκη μέσα από την ‘’Εργατική βοήθεια’’. Πρόκειται για ευρύτερο δίκτυο κοινωνικής υποστήριξης και αλληλεγγύης τόσο των φυλακισμένων συνδικαλιστών και εργατών όσο και των πολιτικών κρατούμενων. Διατηρεί παράλληλα τμήμα νομικό και ιατρικό για άμεση παρέμβαση. Η Εργατική Βοήθεια το Φεβρουάριο του 1934 δέχτηκε επίθεση από την Αστυνομία, ενώ το Φεβρουάριο του 1933 το ΕΚΘ δέχτηκε επίσης επίθεσης από τα σώματα ασφαλείας  με αποτέλεσμα 7 εργάτες νεκροί οι οποίο αποδόθηκαν σε ασφυξία. Παρά το πρώτο πόρισμα του ιατροδικαστή το νομικό και ιατρικό τμήμα της Εργατικής Βοήθειας, εξέφρασε την έντονη αντίθεση. Και οι δύο ωστόσο απειλήθηκαν με εξορία.
Το αστικό κράτος, με το νόμο 5204/1931, ίδρυσε την Εργατική Εστία, μεταξύ άλλων για την <<ανέγερση κτιρίων προς εγκατάσταση των επαγγελματικών οργανώσεων της εργατικής τάξης των οποίων οι σκοποί και η δράση δεν αντίκειται στους ισχύοντες νόμους>>. Τα έσοδα της Εργατικής Εστίας, προέρχονταν από ειδική εισφορά των εργοδοτών. Πρόκειται για προσχηματική ενέργεια αποτέλεσμα της αγαστής συνεργασίας Κράτους και Εργοδοσίας προς την ΓΣΕΕ με στόχο την ανάπτυξη γραφειοκρατικού μηχανισμού. Παράλληλα η κυβέρνηση παραχώρησε στην ΓΣΕΕ το θεσμικό δικαίωμα να υποδεικνύει ‘’γερουσιαστές’’ με απλή απόφαση της διοίκησης ενισχύοντας το ειδικό πολιτικό βάρος της Συνομοσπονδίας.

Οι εργατικοί αγώνες συνεχίζονται
Παρά την καταστολή και τις απαγορεύσεις από την κυβερνητική πλευρά, οι εργάτες δεν πτοούνται, οργανώνονται και περνούν στην αντεπίθεση. Στα 1934 οι καπνεργάτες της βιομηχανίας ‘’Κομέρσιαλ’’ της Θεσσαλονίκης με βασικό αίτημα την αύξηση των μέχρι τότε πενιχρών ημερομισθίων, ξεκινούν τον απεργιακό τους αγώνα. Η απάντηση της κυβέρνησης, με υπουργό-γενικό διοικητική Μακεδονίας τον Π. Ράλλη,  θα έρθει άμεσα ενεργοποιώντας τον κατασταλτικό μηχανισμό. Παράλληλα το ΕΚΘ σε συνεργασία με το Πανεργατικό Κέντρο στα πλαίσια γενικότερης συνδιαλλαγής για την προώθηση των εργατικών αιτημάτων, αποφασίζουν 4ωρη στάση εργασίας. Αμέσως κινητοποιούνται οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των σιδηροδρομικών και με κοινή απόφαση, συμμετέχουν σε 24ωρη απεργία ακινητοποιώντας τα τρένα. Η 1η Σεπτεμβρίου 1934 αποτέλεσε κομβικό χρονικό σημείο καθώς το ΕΚΘ προχώρησε σε σύσκεψη με πολιτικά κόμματα της Αριστεράς, προτείνοντας για την μέρα εκείνη απεργιακή κινητοποίηση εργατών και αγροτών. Η απόφαση ελήφθη και παρά τις προσπάθειες της Αστυνομίας να παρεμποδίσει τους εργάτες και αγρότες και εισέλθουν στην πόλη με μπλόκα, η εκδήλωση είχε μεγάλη απήχηση και επιτυχία.

epitaphios2
Η ανησυχία και οι φόβοι για την προοπτική εγκαθίδρυσης φασιστικής δικτατορίας στην χώρα, οδήγησε πολιτικά κόμματα και συνδικαλιστικά όργανα την από κοινού σύμπλευση και υπογραφή πρωτοκόλλου για την αποτροπή στρατιωτικο-φασιστικής εκτροπής, βαρυσήμαντη παρέμβαση στις πολιτικές και θεσμικές διεργασίες. Το πρωτόκολλο υπογράφηκε μεταξύ άλλων από εκπροσώπους του ΚΚΕ, του Αγροτικού Κόμματος, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Εργατικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, της ΓΣΕΕ, της Ενωτικής ΓΣΕΕ καθώς και των Ανεξάρτητων Συνδικάτων.
Παράλληλα οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται. Μαζί με τους καπνεργάτες, στον απεργιακό αγώνα προστίθενται οι εργάτες μετάλλου και οι λιμενεργάτες με τους υποδηματεργάτες. Οι τελευταίοι αποτέλεσαν μία εξασθενημένη εργατική κατηγορία καθώς το εισόδημά τους καθορίζονταν με το κομμάτι. Ο μισθός τους καθορίζονταν από την ποσοτική τους παραγωγή. Τις απεργιακές κινητοποιήσεις υποστήριξαν εξ αρχής με εκτεταμένη αρθρογραφία οι εργατικές εφημερίδες ‘’Αβάντι’’, ‘’Εφημερίς των Βαλκανίων’’ και η ‘’Φωνή του Εργάτη’’. Παράλληλα με τον εργατικό τύπο, κυκλοφορούσαν και φύλλα που υπάγονταν στις ομοσπονδίες των εργατών όπως για παράδειγμα ο ‘’Καπνεργάτης’’, ο ‘’Εργάτης Επισιτισμού’’ κ.α.
To 1935 θα λάβει χώρα το πραξικόπημα της 10ης Οκτωβρίου και η παλινόρθωση της Μοναρχίας με το νόθο δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου 1935. Η τελευταία συμπίπτει με συνεχιζόμενους και οργανωμένους αγώνες της εργατικής τάξης. Το ΚΚΕ δίνει εντολή στους πολιτικούς κρατούμενους, εκτοπισμένους σε Ανάφη και Γαύδο, για την έναρξη απεργίας πείνας με στόχο την απελευθέρωσή τους. Παράλληλα στα αστικά κέντρα πραγματοποιούνται κινητοποιήσεις συμπαράστασης. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ενεργειών η υποχώρηση της κυβέρνησης και η παραχώρηση τμηματικής αμνηστίας. Στις 7 Ιανουαρίου θα ξεκινήσει η απεργία των σπορελαιουργών καθώς και οι διαδηλώσεις παλαιών πολεμιστών στις 11 του ίδιου μήνα. Την ίδια αποφασιστική στάση αποφάσισαν και οι αρτεργάτες της Θεσσαλονίκης τον Μάρτιο καθώς και των μυλεργατών στις 19 Μαρτίου. Οι καπνέμποροι απαντούν με λοκ-αουτ τρείς ημέρες μετά και την απόλυση 1.200 εργατών. Δεν έλειψαν και οι συγκρούσεις με απεργοσπάστες στις κινητοποιήσεις των εργατών χάρτου καθώς και συλλήψεις στην μεγαλειώδη απεργία των εργατών δέρματος που συσπειρώθηκε με περισσότερους από 1.500 απεργούς.
Στο χρονικό αυτό διάστημα έλαβαν χώρα δύο πολύ σημαντικά γεγονότα για το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Το πρώτο αφορά στη συμφωνία για κοινή πάλη του ΕΚΘ και του Πανυπαλληλικού Κέντρου. Αποτέλεσμα της συμφωνίας η δημιουργία Ενωτικής Επιτροπής.  Το δεύτερο κομβικό γεγονός υπήρξε η σύγκληση του 1ου Καπνεργατικού Συνεδρίου με βασικό στόχο στην ημερήσια διάταξη, την ενότητα του κλάδου. Στις 15 Απριλίου θα ληφθεί κοινή απόφαση που θα σημάνει την ενότητα δράσης ΠΚΟ και ΕΟΚΣΕ. Με το τέλος του συνεδρίου δημοσιοποιήθηκαν τα αιτήματα των καπνεργατών που μεταξύ άλλων περιελάμβαναν:
Το ημερομίσθιο να αυξηθεί σε 135 δρχ με Νόμο
Για τις καπνεργάτριες 60 δρχ ημερομίσθιο
Εξίσωση των ημερομισθίων Παλαιάς και Νέας Ελλάδας
Υγιεινότερους όρους εργασίας και όχι στα ανθυγιεινά υπόγεια και τρώγλες
Μεγαλύτερη αμοιβή για τους αχθοφόρους
Να κατοχυρωθεί με Νόμο η τόγκα και να επεξεργάζονται όλα τα καπνά στη χώρα
Το ταμείο των καπνεργατών, ΤΑΚ, να ενισχυθεί με ανεξάρτητα βοηθήματα στους άνεργους, περίθαλψη των ασθενών και ικανοποιητική σύνταξη στους φυματικούς
Αναγνώριση των σωματείων και των εργατικών επιτροπών
Παραχώρηση γενικής αμνηστίας στους καταδιωκόμενους αγωνιστές της τάξης τους
Mais 36-2

Είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε πως το καπνεργατικό κίνημα θεωρούνταν από τις κυβερνητικές αρχές ως ‘’επικίνδυνη’’ τάξη εστία διαρκώς μεθοδευόμενη και υποδαυλιζόμενη.  Οι απρόσωπες σχέσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων οδηγούσε, πάντα σύμφωνα με την γνώμη των κυβερνόντων, σε οριζόντιες σχέσεις με αποτέλεσμα την εμφάνιση αρχικά άτυπων και στη συνέχεια τυπικότερων μορφών οργάνωσης. Οι σχέσεις των καπνεργατών στο εργοστάσιο διαπλεκόμενες με αμφιβόλου πίστεως στοιχεία των συνοικιών και γειτονιών, είχαν σαν αποτέλεσμα την ενδυνάμωση της συνοχής των καπνεργατών ως τάξης, διεύρυναν τις εμπειρίες της και της προσέθεσαν αυτοπεποίθηση στις κινήσεις της στον κοινωνικό χώρο. Οι συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια καπνού ευνοούσαν την εμφάνιση συνδικαλιστικών σωματείων και την διάδοση σοσιαλιστικών ιδεών. Ήδη το 1936 οι καπνεργάτες διαμόρφωσαν μία πολύ σημαντική κοινωνική στάση στην πόλη της Θεσσαλονίκης, προωθώντας παράλληλα το σύστημα αξιών της καπνεργατικής κοινότητας που ήταν σε θέση να αντιμετωπίζει τους εργοδότες και να επηρεάζει την κοινή γνώμη υπέρ της νομιμοποίησης των αιτημάτων τους.

Μάης ‘36
Τετάρτη, 29 Απριλίου 1936, 12.000  καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων το 70% γυναίκες ξεκίνησαν μεγάλη  απεργία. Ένα 24ωρο αργότερα η απεργία επεκτείνεται σε ολόκληρη την χώρα ενώ οι πολιτικές εξελίξεις προδιαγραφόταν ζοφερές για την εργατική τάξη, καθώς η βουλή παραχωρεί ψήφο εμπιστοσύνης στον Ι. Μεταξά. Ο αγώνας των καπνεργατών παίρνει τα χαρακτηριστικά κινήματος αλληλεγγύης από κοινωνικές ομάδες και στρώματα όπως φοιτητές, επαγγελματίες, μικροβιοτέχνες που στηρίζουν τους απεργούς υλικά και ηθικά, ενώ παράλληλα οι δήμοι παρέχουν ένα μέρος των κονδυλίων τους για την ενίσχυση του απεργιακού αγώνα.
Στις 4 Μαϊου μεγάλη πορεία των καπνεργατών συγκρούεται με την αστυνομία και η Σοφία Κωνσταντινίδου είναι η πρώτη σοβαρά τραυματισμένη απεργός από την βίαιη καταστολή. Η κινητοποίηση ωστόσο συνεχίζεται και στον αγώνα συμπαράστασης συμμετέχουν πλέον οι κλωστοϋφαντουργοί, οι χαρτεργάτες, οι τσαγκαράδες, οι λαστιχάδες. Τα συνδικάτα ηλεκτρισμού, δέρματος, οικοδόμων, αρτεργατών, κουρέων, το ΕΚΑ και το ΕΚΘ ετοιμάζονται για απεργίες συμπαράστασης σε πανελλαδικό επίπεδο.
Η απάντηση του αστικού κράτους ήταν άμεση. Στις 8 Μαΐου, θα λάβει χώρα σύσκεψη στη Γενική Διεύθυνση στην οποία θα παρευρεθούν ο Γενικός Διοικητής Πάλλης, ο υποστράτηγος Ζέππος, ο διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, ο αστυνομικός διευθυντής Θεσσαλονίκης ταξίαρχος Ντάκος, ο διοικητής της έφιππης αστυνομίας Βαρδουλάκης και ο διοικητής της ειδικής ασφάλειας Ξανθόπουλος και στην οποία αποφασίστηκε η ολοκληρωτική καταστολή της απεργίας.
Η απάντηση στην κατασταλτική βία ήταν εξίσου άμεση. Την επομένη στις 9 Μαΐου έλαβε χώρα η μεγαλειώδη πορεία 30.000 απεργών οι οποίοι και κατακλύζουν το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο κύριος όγκος των διαδηλωτών κινείται προς το Διοικητήριο και ο διοικητής των αστυνομικών δυνάμεων της πόλης, Ντάκος, δίνει εντολή για καταστολή με την χρήση όπλων. Ο πρώτος νεκρός είναι γεγονός. Πρόκειται για τον Τάσο Τούση, αυτοκινητιστή, στη διασταύρωση των οδών Συγγρού και Πτολεμαίων, στο ξενοδοχείο ‘’Μητρόπολης’’. Το γεγονός ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων και οι απεργοί ζητούν τη τιμωρία των απεργών και την παραίτηση της κυβέρνησης Μεταξά.   Ο στρατός αρνείται να χτυπήσει με τα όπλα τους απεργούς και τον ρόλο αναλαμβάνουν η αστυνομία με εκ νέου εντολή του διοικητική Ντάκου. Αποτέλεσμα αυτού, 9 νεκροί, 32 βαριά τραυματίες και 250 ελαφρά. Οι νεκροί θα ήταν περισσότεροι εάν δεν επενέβαινε ο στρατός που σε αρκετές περιπτώσεις αφόπλισε τους αστυνομικούς.
Τα ονόματα των νεκρών
Τάσος Τούσιας, 25 ετών
Αναστασία Καρανικόλα, 23 ετών
Ίντο Γιακόν Σρεντόρ
Γιάννης Πανόπουλος, 23 ετών
Δημήτρης Αγλαμίδης, 26 ετών
Σαλβατόρ Ματαράσσο, 25 ετών
Δημήτρης Λαϊλάνης
Σταύρος Διαμαντόπουλος, 23 ετών
Μανώλης Ζαχαρίου, 26 ετών

slide 41
Για 36 ώρες, η πόλη θα βρεθεί στα χέρια των διαδηλωτών και η αστυνομία υποχώρησε στα αστυνομικά τμήματα. Την τήρηση της τάξης ανέλαβε ο στρατός ο οποίος ωστόσο στάθηκε στο πλευρό των απεργών. Αξιωματικοί και στρατιώτες συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις. Για την ευκαιρία που χάθηκε, εξαιτίας μεταξύ άλλων της ιδεολογικής ανεπάρκειας και αδυναμίας κατανόησης των γεγονότων σημειώνει σχετικά ο ηγέτης της τότε κυρίαρχης ομάδας εντός ΚΚΕ, Μ. Βαφειάδης.
“ τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης για την χώρα μας, σε σύγκριση με κάθε άλλο προηγούμενο που, είτε οργάνωσε το κόμμα είτε πήρε μέρος σε αυτό, ήταν μια λαϊκή εξέγερση, αυθόρμητη, καθοριστικής όμως σημασίας για το πανελλήνιο και μέσα σε εκείνες τις συνθήκες ανόδου του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος και σε άλλες χώρες, μπορούσε να μας οδηγήσει σε μια άλλη ποιότητα δημοκρατικής πορείας αν όχι στο ‘’λαϊκό μέτωπο’’ στην Γαλλία και την Ισπανία. Κι ήταν γεγονότα που θα έπρεπε να αποτελέσουν ξεκίνημα, βάση για μια Πανελλαδική εκδήλωση πριν από όλα ενάντια στα σχέδια της φασιστικής δικτατορίας, όπως εμείς κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου αυτού εκείνη την περίοδο και την πορεία για το δημοκρατικό αύριο. Τι έγινε στην πράξη; ενώ ο λαός, η απεργία των καπνεργατών, ύστερα από τη δολοφονία των απεργών, αυθόρμητα μεταβλήθηκε σε παλλαϊκή απεργία στη Θεσσαλονίκη που αγκάλιασε όλα τα στρώματα και ουσιαστικά πέρασε η εξουσία στα χέρια του λαού με συναδέλφωση με το στρατό και δημιουργήθηκαν όλες οι προϋποθέσεις για την επέκταση αυτού σε όλη την Ελλάδα και την 24ωρη απεργία που κήρυξαν οι δύο Συνομοσπονδίες  στις 13 Μάη και είχαν απόλυτη επιτυχία, να τη μετατρέψει σε γενική και πολιτική απεργία, με απαραίτητο το διώξιμο της κυβέρνησης Μεταξά και δημιουργία κυβέρνησης Δημοκρατικής συνεργασίας, το Π.Γ. του ΚΚΕ λύνει την απεργία με μόνη υπόσχεση του Μεταξά ότι ευνοϊκά θα εξετασθούν και θα λυθούν τα αιτήματα των καπνεργατών. Και στη συνέχεια τραβάει στην καταγγελία της συμφωνίας Σκλάβαινα-Σοφούλη, κυρίως για να καλύψει το γεγονός της ελαχιστοποίησης της δικής μας δυναμικής συμβολής στη συμφωνία σαν αποτέλεσμα των χειρισμών της ηγεσίας στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης”
Η έκθεση-μαρτυρία του Άγγλου προξένου είναι αποκαλυπτική
“ ..κάθε φορά που εκδηλώνεται δυσαρέσκεια σε τούτο εδώ το νομό, οι αρχές αντί να προσπαθήσουν να βρουν τη σωστή λύση του προβλήματος αποδίδουν το πρόβλημα σε κομμουνιστικές ενέργειες τις οποίες σπεύδουν να καταστείλουν. Ο αναβρασμός των εργατών οφείλεται στην εύλογη αγανάκτησή τους για την θλιβερή κατάσταση που χρονίζει. Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην φοβερή οικονομική κατάσταση που επικρατεί στις κατώτερες τάξεις και ιδίως στους εργάτες. Τα γεγονότα θα συνέβαιναν και χωρίς την κομματική προπαγάνδα. Οι φτωχές τάξεις θεωρούν την κυβέρνηση..συμμορία ληστών”
Αξιωματικοί και φαντάροι θα παρευρεθούν στην μεγαλειώδη πορεία 150.000 ανθρώπων,  που θα συνοδεύσει τα φέρετρα των νεκρών αγωνιστών στο κοιμητήριο της Ευαγγελίστριας. Παρόν και οι φοιτητές που συμμετείχαν στον απεργιακό αγώνα προβάλλοντας δικά τους αιτήματα όπως επέκταση των κτηριακών εγκαταστάσεων των σχολών τους. Παράλληλα, ο πνευματικός κόσμος της χώρας προβλέποντας την τροπή των πραγμάτων με υπόμνημα στην κυβέρνηση Μεταξά με ημερομηνία 31.7.1936 καταδίκασε τις παρεμβάσεις των αρχών στις οργανώσεις των εργαζομένων.

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου θα οδηγήσει τη χώρα σε καθεστώς αυθαιρεσίας και το εργατικό κίνημα στην ενσωμάτωση και στον κορπορατισμό. Ο Μάης του ’36 πέρασε ανεκμετάλλευτος από τις δυνάμεις του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Η πολιτική ευθύνη του αστικού πολιτικού προσωπικού για την μετέπειτα εξέλιξη είναι αναμφισβήτητη. Ο Ι. Μεταξάς, διέλυσε ή ενσωμάτωσε τα εργατικά συνδικάτα, εγκαθίδρυσε διορισμένες διοικήσεις, προώθησε νέο νομοθετικό πλαίσιο και απαγόρευσε ρητά το δικαίωμα στην απεργία. Επιπλέον με τις συλλήψεις, τη φυλάκιση και τις εξορίες συνδικαλιστών και εργαζομένων που ήταν μέλη του ΚΚΕ και την παράλληλη σύσταση των ταγμάτων εργασίας, εξαφάνισε οποιαδήποτε δυνατότητα αυτοάμυνας των εργατών.
Επιβλήθηκε ένα ιεραρχημένο σύστημα συλλογικών συμβάσεων που προκαθορίζονταν από το Υπουργείο Εργασίας και ύστερα από πρόταση της ΓΣΕΕ που στο μεταξύ είχε μετατραπεί σε κρατική συνδικαλιστική οργάνωση.  Το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου στα πλαίσια της εργασιακής ψυχαγωγίας των εργαζομένων έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον το οποίο εκφράστηκε με διαγωνισμούς για τον καλύτερο εργατικό ύμνο, ραδιοφωνικές εκπομπές που μεταδίδονταν την ώρα της μεσημβρινής ανάπαυσης των εργατών, τους ομαδικούς δημόσιους γάμους με ‘’κουμπάρο’’ τον Μεταξά καθώς και την προικοδότηση της εργαζόμενης γυναίκας.
Όλα τα παραπάνω ήταν απαραίτητα προκειμένου να καλυφθούν τα υπέρογκα ποσά που ‘’έκλεβε’’ με δυσβάσταχτους  φόρους από την εργατική τάξη, περικοπές μισθών και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων καθώς και υποχρεωτική εργασία των εργαζομένων τις Κυριακές υπέρ της αεροπορίας,  το καθεστώς προκειμένου να συντηρήσει τις στρατιές χαφιέδων και πραιτοριανών.

phoca_thumb_l_arxeiotaxio

Στο Αρχειοταξιο νο 16 που κυκλοφορει απο τα ΑΣΚΙ σε εκδοσεις Θεμελιο και στις σελιδες 172-189 ο Λεωνιδας Καλλιβρετακης εξεταζει την σκοτεινη ιστορια ενος πραξικοπηματος  μεσα στο παραξικοπημα. Με πεντε  νεκρους στρατιωτες   και εναν ανθυπολοχαγο.

Γιατι αυτο που λεμε χουντα δεν ηταν ακριβως ενα πραγμα.Ειχε μεσα του και αλλα υποπραξικοπηματα οπως αυτο του Γλυξμπουργκ (ναι του γειτονα μας που συχνα πυκνα προβαλλει το πρωτο θεμα και η Ριαλ Νιουζ)που εκανε το περιφημο κινημα παρωδια στις 13 Δεκεμβριου 1967 μιας και οι χουντικοι του ΙΔΕΑ τον ειχαν προλαβει με το δικο τους πραξικοπημα λιγους μηνες νωριτερα.Ηταν το πραξικοπημα του «απο χωριου εις χωριον» γαλαζοαιματου που τελικα εφυγε στο εξωτερικο με την ελπιδα μιας επανοδου αργοτερα.Και οταν εγινε η μεταπολιτευση προσπαθησε παλι να κανει χουντα ο γαλαζοαιματος (ανοιξη του 1975)αλλα παλι δεν τα καταφερε.

Ηταν ακομα το υποπραξικοπημα του Ιωαννιδη μετα το Πολυτεχνειο που οδηγησε στην καταστροφη της Κυπρου

Για να προσπαθησουν οι κατεστημενες δυναμεις μεσω του στρατου παντα και φερνοντας τον Καραμανλη πισω να ολοκληρωσουν τον σχεδιασμο της 21 Απριλιου 1967 που επιχειρηθηκε και το 1973 με την φιλελευθεροποιηση του Μαρκεζινη να φτιαξουν δηλαδη μια ελεγχομενη «Δημοκρατια» με τον στρατο να κραταει το χαλιναρι οπως εγινε και πετυχε στην γειτονικη Τουρκια.

11778776

Και οταν ο Καραμανλης προσπαθησε να κανει το δικο του εκαναν το πραξικοπημα της πυτζαμας  ((24 Φλεβαρη 1975)και αργοτερα επι Παπανδρεου εγιναν και αλλες τρεις αποπειρες (1982,1983,1984).

Ομως οι Ελληνες αλλα θελαμε με τους αγωνες μας και με την ανοδο του ΠΑΣΟΚ αλλα πετυχαμε εν μερει.

Ο σχεδιασμος ομως αυτος δεν τελειωσε απο τις κυριαρχες ντοπιες και ξενες ελιτ.

Και φανηκε πως με τα χρονια καταφεραν τα τελευταια μνημονιακα  χρονια να φτιαξουν την καρικατουρα του καθεστωτος που σχεδιαζουν τοσα χρονια .

Και παλι ο Ελληνικος λαος με την ψηφο τους τους χαλαει την σουπα. Η ανοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσια με ολες τις δεσμευσεις που υπαρχουν συναντα την λυσσαλεα αντιδραση ξενων και ντοπιων δυναμεων.Εκτιμω πως ακομα ολα ειναι ρευστα. Στο χερι μας ειναι να σπρωξουμε και παλι τα πραγματα με την συμμετοχη και τους αγωνες μας στην αντιθετη κατευθυνση απο αυτη που δεκαετιες τωρα επιμενουν να μας σερνουν οι κυριαρχες ταξεις.

Το συνθημα η χουντα δεν τελειωσε το 73 μπορει να εχει πολλες αναγνωσεις.Σιγουρα στην χουντα κυβερνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μοπορουσε να υπαρχει ουτε εσεις να διαβαζετε αυτες τις γραμμες.Απ την αλλη ομως μια κοινωνια χωρις μαζικους συλλογικους φορεις, χωρις την συμμετοχη στις εκλογες πανω απο το 35% του λαου, χωρις πολιτικες οργανωσεις και κομματα δημοκρατικα, συμμετοχικα, λειτουργικα μεσα στην καθημερινοτητα, με προτασεις και παρεμβασεις, μια κοινωνια με απηχηση των ναζιστικων ιδεων σε μεγαλα κομματια του λαου εχει ακομα μεσα της βαθιες τις ριζες της χουντας.

Μιας χουντας που κι αυτη δεν γεννηθηκε το 1967, ερχεται απο τους Βασιλικους ,τους επιστρατους , την 3Ε ,τον Μεταξα, τους Χητες και ταγματαλητες δωσιλογους, τον εμφυλιο και τον στρατο των Αμερικανων, τις εκτελεσεις κομμουνιστων οπως ο Πλουμπιδης και ο Μπελογιαννης, τα ξερονησια, την δολοφονια του Λαμπρακη, το κομμα του Πλευρη της 4ης Αυγουστου και τους επιγονους του ΕΠΕΝ ΕΝΕΚ ΧΑ Ελληνικο Μετωπο και ολων των συγγενων οργανωσεων.

Κωστης Καρυωτακης 

Χτες 4η Αυγουστου, επαιτιο της μοναρχοφασιστικης δικτατοριας Μεταξα ,διαβασα στην Ελευθεροτυπια μια επιστολη της Ισμηνης Καρυωτακη για τον αντρα της τον Κωστα Καρυωτακη.

Αφορμη ενα αφιερωμα της Ε στους διωχθεντες απο τη Χουντα με πολλες παραλειψεις .

Ετσι η Ε ζητουσε συμπληρωματικες πληροφορίες απο τους γνωστους και τις οικογενειες των αγωνιστων.

Διαβαστε λοιπον για τον Κωστα Καρυωτακη τι εγραψε η καλη φιλη Ισμηνη.

Ο Κωστας Καρυωτακης συνεληφθει για την αντιστασιακη του δραση μαζι με αλλους; «Ρηγαδες» στις 10 Απριλη 1968 σε ηλικια 25 χρονων και καταδικαστηκε σε 16 χρονια καθειρξη απο το στρατοδικειο τον Νοεμβριο του 68

Κρατηθηκε στις φυλακες Αβερωφ ,Κορυδαλλου, Τρικαλων,  Επταπυργιου, και Αλικαρνασου.

Βασανιστηκε για ενα μεγαλο χρονικο διαστημα στις φυλακες Αλικαρνασου .απ οπου αποφυλακιστηκε  προσωρινα το 1972 για ανοικεστο βλαβη υγειας.

Τον ιδιο χρονο διεφυγε στο Παρισι και πεθανε σε ηλικια 35 χρονων απο καρδιακο νοσημα.

Ετσι σε λιγες αραδες,  σεμνα , μη τυχον και θεωρηθει η ιστορια του αλαζονικη, πως πρεπει να προβληθει αυτος περισσοτερο απο αλλους ,σαν ολα να εγιναν απο ενα εσωτερικο «δεν γινεται αλλιως » ενα ΧΡΕΟΣ.

Γνωρισα την Ισμηνη και τον γιο τους Μανωλη πριν απο τριαντα και βαλε χρονια.

Ο Κωστης (ετσι τον εμαθα εγω ) ειχε φυγει πριν απο λιγο. Δεν τον σκοτωσε η Χουντα στα βασανιστηρια. Τον σκοτωσαν τα βασανιστηρια αργα αργα χτυπωντας την καρδια του.Πεθανε μαζι με την χουντα.

Βλεπετε το στρατοδικειο τον καταδικασε σε δεκαξι χρονια φυλακη και οι βασανιστες του τον καταδικασαν σε θανατο μεσα σε δεκα χρονια.

Ποιος ξερει τον Κωστη Καρυωτακη ποιος τον θυμαται εκτος απο τους δικους του και τους συντροφους του; Μπηκε στον αγωνα εικοσιπενταχρονος νεος αντρας και εφυγε απο την ζωη στα τριαντα πεντε του.Δεν προλαβε την μεταπολιτευση τις ομαδες και τις συσπειρωσεις αλλιως πιθανα καποια θα τον ειχε κανει δικο της ηρωα και θα προβαλε το ονομα του. Εφυγε γρηγορα.

Θυμαμαι μια προσωπογραφια του με γυαλια και μουστακι,θυμαμαι κατι επιπλα που εφτιαξε σε εναν γνωστο του ξυλουργο (μια βιβλιοθηκη ευθραυστη που ηταν ετοιμη να σωριαστει σαν την ιδια του την ζωη)

Ενα βιβλιο του που διαβαζε στη φυλακη για την κβαντομηχανικη , προσπαθησα να το διαβασω δεν καταλαβα τιποτα.

Κατι αποκομματα εφημεριδων απο την δικη,τις διηγησεις της Ισμηνης για το φευγιο τους στη Γαλλια με πλοιο (μαυρα γυαλια, αγωνια ,ανακουφιση ).

Ηταν ηρωας ο Κωστης;

Ξερω γω ;Ενας αξιοπρεπης ανθρωπος ηταν.Χιλιαδες σαν κι αυτον, η ιστορια του καθενος -μιας μοναδικη. Η γυναικες τους ,τα παιδια τους, οι γονεις τους ,οι φιλοι , εμεις που ακουσαμε γι αυτους, η συλλογικη μνημη.

Στην συλλογικη μνημη λοιπον τα προσωπα γινονται θολα,  ξεθωριαζουν θαλεγες , τα ξεχωριστα ονοματα δεν εχουν σημασια.

Ειναι ο αγωνας ενος λαου και οι αγωνιστες -τριες που δωσανε τη ζωη τους για ενα καλυτερο κοσμο.

Και εδω κολαει το (υπο του Καραμανλη τζουνιορ ρηθεν) ΣΕΜΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ.

Χωρις προβολη χωρις εξαργυρωση χωρις αναγνωριση.

Για τους κοντινους τους ομως ανθρωπους η αναγνωριση χρειαζεται.Να νιωσουν πως ο ανθρωπος τους δεν εφυγε επι ματαιω πως εμεις οι υπολοιποι αναγνωριζουμε και θυμομαστε την θυσια τους.

Ο Κωστης Καρυωτακης δεν εφυγε απο χτυπημα της μοιρας, αρωστεια η ατυχημα.

Ηταν συνειδητη επιλογη ο αγωνας του, ηξερε τι θα πληρωσει και το δεχτηκε.Απλα δεν θα ηταν συνεπης απεναντι στον εαυτο του αν εκανε διαφορετικα.

Ειναι για μενα σημαντικο να μιλησω για αυτον τον γνωστο αγνωστο.

Μολο που ποτε δεν γνωρισα  τον ιδιο, οσο και να φαινεται περιεργο , τον σκεφτομαι πολλες φορες στην ζωη μου αυτα τα τριαντα χρονια.

Ειναι απο κεινες τις θολες φιγουρες που με παρακινουν με εμπνεουν και με δυναμωνουν στις στιγμες της απογοητευσης η στις στιγμες της επιτυχιας στους αγωνες.  Μου δινουν κουραγιο να συνεχισω.

Ο συναγωνιστης και συγκρατουμενος του μαλιστα Ν Κιαος  εγραψε στο προσφατο αφιερωμα της Ε  Δεσμωτες της Χουντας ενα πολυ κατατοπιστικο αρθρο για την ζωη των κρατουμενων

Στην σελιδα  44 διαβαζουμε για ενα πρωτοποριακο πειραμα παραγωγης χουμους απο υπολοιπα φαγητου.

Το προαυλιο του Κορυδαλλου μεταξυ της πρωτης και της τεταρτης ακτινας -πτερυγας ειναι σε τρια μερη διαζωματα ,που χωριζονται με χαμηλο τοιχο,

Στο πιο ψηλο ο φοιτητης της Γεωπονικης Αντ Μαργαριτης κι αλλοι γνωστες σχεδιασαν και μετα δουλεψαν πολλοι κρατουμενοι και εγινε ωραιος κηπος με δντρα και λουλουδια και μια λιμνουλα.Επειδη το χωμα ηταν ξερο με πετρες και δεν υπηρχε λιπασμα ο Μαργαριτης εθαβε σε μια γωνια το περισευμα απο το καζανι του φαγητου .Αυτο σε λιγες μερες το χρησιμοποιουσαν για λιπασμα στα λουλουδια τους ωραιους κατηφεδες.

Αυτο σαν απαντηση στον Νομαρχη που στο προσφατο Νομαρχιακο συμβουλιο κατηγορησε την αριστερα πως θελει να εκφρασει μονοπωλικα (εργολαβικα ) την προστασια του περιβαλλοντος.

Η αριστερα αγωνιζεται για τον ανθρωπο και το περιβαλλον για την  ομορφια και την μορφωση παντα. Ακομα και στη φυλακη να την χωσετε θα βρει τροπο να κανει την πετρα χωμα, το προαυλιο, κηπο.Αυτη ειναι η αριστερα.Ενω οι δυναμεις του χρηματος του ανταγωνισμου και της εξουσιας κανουν την λιμνη τσιμεντο και το χωμα δηλητηριο κ Νομαρχα.

Σημ στο παρακατω χρονολογιο ο Κωστης Καρυωτακης αναφερεται απο παραδρομη Δ Καρυωτακης και η συλληψη του 20/4.

Τις ιδιες μερες πιασανε τον δημοσιογραφο Κιαο την Φρ Λιαπα τον Μπαμπη θεοδωριδη και αλλους.

http://www.iospress.gr/extra/antistasi68.htm

http://www.epohi.gr/dokopoulos_trial_ela_issues_472004.htm

http://www.iospress.gr/ios2007/ios20070722.htm

ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΕΣ 1974-1983
 

Τα τανκς της Μεταπολίτευσης

 

Χρειάστηκαν χρόνια για να πειστεί ο ελληνικός λαός ότι δεν θα ξαναγίνει δικτατορία. Τις «ανησυχίες» του στρατού για τον «υπερβολικό» εκδημοκρατισμό φρόντιζαν άλλωστε να τις υπενθυμίζουν πολλοί: από τον εθνάρχη Καραμανλή μέχρι τις επαναλαμβανόμενες «ασκήσεις ετοιμότητας» του 1982-84. 

 


Στους πρώτους τουλάχιστον μήνες της Μεταπολίτευσης, το ενδεχόμενο στρατιωτικού πραξικοπήματος θεωρούνταν κάτι παραπάνω από σοβαρό και τα στελέχη της κυβέρνησης εθνικής ενότητας φρόντιζαν να παίρνουν στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας.

«Η κυβέρνηση δεν είχε θέσει ακόμη κάτω από τον έλεγχο της το στρατό», διαβάζουμε στις αναμνήσεις του Γεωργίου Ράλλη. «Υπήρξαν πολλές πληροφορίες για απόπειρα συλλήψεως του Καραμανλή. Μερικά βράδια ο Καραμανλής δεν κοιμόταν στη ‘Μεγάλη Βρετανία’, ενώ κάποιο βράδυ κοιμήθηκε στο πλοίο ενός φίλου του για να μην τον συλλάβουν» («Πολιτικές εκμυστηρεύσεις», Αθήνα 1990, σ.177). «Φήμαι και πληροφορίαι περί επικείμενων δυναμικών ενεργειών ή και γενικωτέρου πραξικοπήματος ωργίαζον», συμπληρώνει ο τότε ΥΠΕΘΑ, Ευάγγελος Αβέρωφ. «Η κατάστασις αυτή συνεχίστηκε επί αρκετόν καιρόν κάθε τόσο με πολλήν ένταση και ενίοτε με συγκεκριμένους κινδύνους» («Πρακτικά Βουλής» 28.2.75, σ.1070).

«Κατά μια πληροφορία», σημειώνει στα απομνημονεύματά του ο τότε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού, Αγγελος Βλάχος, «το σχέδιο αφορούσε σύλληψη και απαγωγή του Καραμανλή […] Αλλη πληροφορία ανέφερε ότι μερικές ομάδες αξιωματικών θα δημιουργούσαν αιματηρά επεισόδια και, με την πρόφαση επιβολής της τάξεως, θα έφερναν τεθωρακισμένα στην πρωτεύουσα για να επιβάλουν τους όρους τους». Πηγή ιδιαίτερης ανησυχίας αποτελούσαν οι μονάδες καταδρομών, «που εθεωρούντο άκρως χουντικές». Για την αντιμετώπισή τους, «στα ανοιχτά του Μεγάλου Πεύκου είχε ναράξει ένα αντιτορπιλλικό», που δεν έφυγε από εκεί παρά μόνο μετά τις εκλογές («Αποφοίτηση 1974», Αθήνα 2001, σ.132-4).

Στελεχωμένο (και) από δεξιούς αξιωματικούς διωγμένους από τη χούντα, το πολεμικό ναυτικό θεωρούνταν «στήριγμα της δημοκρατίας» απέναντι στο στρατό ξηράς. «Οι κυβερνήτες και άλλοι αξιωματικοί διανυκτερεύαμε ένδον στα πλοία και στις υπηρεσίες», αναφέρει στα δικά του απομνημονεύματα ο τότε αντιπλοίαρχος Χρήστος Λυμπέρης. «Υπήρχαν αγήματα σε άμεση ετοιμότητα αντίδρασης. Τα αντιτορπιλλικά και οι πυραυλάκατοι ήταν αραιωμένα εκτός ναυστάθμου, ενώ είχε εξασφαλιστεί η μεταξύ μας επικοινωνία».

Ο ίδιος μας πληροφορεί για την αντισυμβατική χρήση που επιφυλάχθηκε στο παραδοσιακό φακέλωμα των στρατευμένων: «Ενα πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε όλοι οι επανελθόντες κυβερνήτες ήταν με ποιούς θα συγκροτήσουμε τα αγήματα ασφάλειας του πλοίου εναντίον ενεργειών ανατροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ανοίξαμε τους φακέλους αναφορών ασφάλειας των πλοίων και εντοπίσαμε ποιούς ναύτες και στελέχη φακέλωνε το προηγούμενο καθεστώς. Δεν ήταν λίγοι αυτοί. Ε, αυτούς επιλέξαμε, δηλαδή κομμουνιστές, αριστερούς και αντιδικτατορικούς δεξιούς και είχαμε ήσυχο το κεφάλι μας» («Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες», Αθήνα 1999, σ.72).

Για τον αντίκτυπο αυτών των αλλαγών στις υπηρεσίες ασφαλείας, αποκαλυπτικές είναι οι αναμνήσεις ενός αξιωματικού της ΥΠΕΑ: «Ο αντισυνταγματάρχης της ΚΥΠ Αναστασιάδης εμπιστευτικά μου λέγει πως δυο χιλιάδες αντάρτες πόλεων, εκπαιδευμένοι σε λιβυκά και τσεχοσλοβακικά έμπεδα, εισήλθαν προς στήριξη του Καραμανλή, γιατί δεν έχει εμπιστοσύνη σε στρατό και σώματα ασφαλείας. Περιγράφει τον 28χρόνο θεσσαλονικέα αρχηγό, ικανό σε φόνο από τριάντα μέτρα τρέχοντος ατόμου […]. Προφταίνω να τον ρωτήσω εάν η ΚΥΠ γνωρίζει την ταυτότητα όλων αυτών και παίρνω καταφατική απάντηση, ενώ ασμένως φεύγει με ματιές γύρω του, μήπως τρίτος ακούει ή παρακολουθεί» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.128).

Ο ίδιος δε ο Καραμανλής έχει περιγράψει πώς απείλησε με λαϊκή κινητοποίηση για να αναγκάσει τη στρατιωτική ηγεσία να συγκρατήσει τους υφισταμένους της: «Το πρωί της 11ης Αυγούστου [1974] επληροφορούμην ότι δυνάμεις ελεγχόμεναι από τον Ιωαννίδην επρόκειτο το βράδυ της ιδίας ημέρας να επιχειρήσουν πραξικόπημα. […] Είπον εις τους αρχηγούς των Επιτελείων ότι είναι ζήτημα αξιοπρεπείας και δι’ εμέ και δι’ αυτούς να εξουδετερώσουν εντός της ημέρας τα καρκινώματα αυτά ή άλλως να παραιτηθούν. Τους έταξα προθεσμίαν έως τας 2 μμ δια να μου είπουν εάν αναλαμβάνουν ή όχι την ευθύνην αυτήν και τους εδήλωσα ότι εάν δεν συνεμορφώνοντο θα ήμην υποχρεωμένος ή να παραιτηθώ ή να καλέσω εντός της ημέρας τον λαόν εις την Πλατείαν Συντάγματος και να ζητήσω από αυτόν να κάμει αυτό που εκείνοι θα ηρνούντο ή δεν θα ηδύναντο να μου εξασφαλίσουν –δηλαδή να εξουδετερώσει τους συνομωτούντας κατά της Κυβερνήσεως και του λαού» («Αρχείο Καραμανλή», τ.8ος, σ.68). Τελικά οι απειλές έπιασαν τόπο και οι ύποπτες μονάδες μεταφέρθηκαν αυθημερόν εκτός Αθήνας.

Το πραξικόπημα της πυτζάμας

Η «αυτορρύθμιση» του σώματος των αξιωματικών, με τη «μετάλλαξη» των μικρομεσαίων χουντικών σε «νομιμόφρονες», ήταν η μέθοδος που χρησιμοποίησαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ για τον έλεγχο του στρατού. Τη διαδικασία αυτή περιέγραψε αναλυτικά ο Αβέρωφ κατά την ενημέρωση της Βουλής για το «πραξικόπημα της πυτζάμας», το Φλεβάρη του 1975:

«Το περίφημο πρόβλημα της λεγομένης αποχουντοποιήσεως, ως προς ό,τι αφορά τους πολυαρίθμους νεωτέρους αξιωματικούς, δεν μπορεί να είναι ποσοτικόν. Είναι και πρέπει να είναι ποιοτικόν. Πρέπει να πείσουμε όλους αυτούς τους καλοπίστους φλογερούς νέους αξιωματικούς ότι από εκεί ήταν η εγωπάθεια και αι πομφόλυγες, η πατριδοκαπηλεία και τελικά η εθνική ταπείνωσις, και ότι απ’ εδώ είναι η αλήθεια, η φιλελευθέρα παράδοσις, το φως το ελληνικόν. […] Προσωπικώς έχω εξηγήσει τα δεδομένα της χθές και της σήμερον εις σαφώς περισσοτέρους των 10 χιλιάδων αξιωματικών, μαθητών Σχολών και Ανθυπασπιστών» («Πρακτικά Βουλής» 28.2.75, σ.1041).

Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής, κατά τον Αβέρωφ, ήταν οι «ελάχιστοι» επίδοξοι πραξικοπηματίες (τα «σταγονίδια») «να συναντούν παντού άρνησιν, έτσι ώστε μερικοί να μας πληροφορούν περί των υπόπτων κινήσεων». Χάρη σ’ αυτή την εσωτερική πληροφόρηση εξαρθρώθηκε στις 24 Φλεβάρη 1975 το «πραξικόπημα της πυτζάμας», με 37 προληπτικές συλλήψεις και την αποστρατεία άλλων 150 αξιωματικών.

Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, το «κίνημα» του 1975 δεν ήταν παρά «ανόητες κινήσεις ελαχίστων αμετανοήτων, συνδεομένων με τους πρωτεργάτας της δικτατορίας» (τον Ιωαννίδη), που δεν πρόλαβαν να βγάλουν τα τανκς. Η κυβέρνηση επέλεξε να τους χτυπήσει τη στιγμή «κατά την οποίαν αφ’ ενός θα ημπορούσαν να υπάρξουν μαρτυρικές καταθέσεις περί αρχής προετοιμασίας προς στάσιν», προτού όμως «λάβει χώραν η παραμικρά στασιαστική ενέργεια».

Καλού κακού, πάντως, ο Αβέρωφ θεώρησε χρήσιμο να ανακοινώσει στη Βουλή το τέλος της «κάθαρσης» των υπολειμμάτων της δικτατορίας: «πλην εκδηλώσεων απειθαρχίας, αι οποίαι θα πατάσσωνται αμέσως και αμειλίκτως», ξεκαθάρισε, «δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα» για τα πεπραγμένα των στρατιωτικών επί χούντας. «Οι Αξιωματικοί οι οποίοι είχον καλοπίστως παρασυρθεί από μία συστηματική προπαγάνδα, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Αξιωματικών, δικαιούται να ησυχάσει οριστικώς» (όπ.π., σ.1072).

Βασιλικές συνωμοσίες

Το «πραξικόπημα της πυτζάμας» ήταν η τελευταία φορά που η ύπαρξη συνωμοτών στο στρατό έγινε παραδεκτή από επίσημα χείλη. Ομως οι κυβερνώντες δεν έπαψαν ν’ ασχολούνται με τέτοιες κινήσεις.

Από το δημοσιευμένο «Αρχείο Καραμανλή» γνωρίζουμε π.χ. ότι το φθινόπωρο του 1975 ο υπασπιστής του έκπτωτου βασιλιά, απόστρατος συνταγματάρχης Γ. Αρναούτης, βολιδοσκοπούσε αξιωματικούς του ναυτικού για συμμετοχή σε πραξικόπημα με σκοπό την επάνοδο του Κωνσταντίνου, την ανάσχεση του «κομμουνιστικού κινδύνου» και την αμνήστευση των καταδικασμένων χουντικών. Κεντρικό ρόλο στην αποκάλυψη των ζυμώσεων έπαιξε ο πλοίαρχος Π. Παναγιωταρέας, που με κυβερνητική εντολή ταξίδεψε στο Λονδίνο για να συναντηθεί με τον τέως (13.10.75) και τον Αρναούτη (16.1175). Το Γενάρη του 1976 ο Καραμανλής διαβίβασε στον Γκλίξμπουργκ, μέσω του αυλάρχη του Λεωνίδα Παπάγου, ότι οι κινήσεις του είχαν γίνει γνωστές και του ζήτησε «να πάψει να συνωμοτεί».

Τον Οκτώβριο του 1976, ανάλογες ζυμώσεις φιλοβασιλικών στρατιωτικών γνωστοποιήθηκαν στην κυβέρνηση Καραμανλή από τη βρετανική κυβέρνηση και την αμερικανική πρεσβεία (με την οποία οι συνωμότες είχαν, προφανώς, έρθει σε επαφή). Την «προειδοποίηση» τού τέως ανέλαβε αυτή τη φορά ο Ράλλης. Αποτελεσματικότερη φαίνεται όμως πως υπήρξε η παρέμβαση του άγγλου πρωθυπουργού Τζέιμς Κάλαχαν, που στις 18.11.76 κάλεσε τον Κωνσταντίνο και «του διαμήνυσε να μην αναμιγνύεται σε παρόμοιες δραστηριότητες όσο βρισκόταν επί βρετανικού εδάφους» (τ.9ος, σ.123-6).

Το δημοσιευμένο ημερολόγιο του Παπάγου επιβεβαιώνει αυτές τις συναντήσεις, αρνούμενο φυσικά την εμπλοκή του Κωνσταντίνου κι αποδίδοντας τα πάντα σε «πλεκτάνη agent provocateur» (σ.589). Αποκαλυπτική είναι ωστόσο η εκτίμησή του -το Γενάρη του 1975- ότι «η δημοκρατία δεν θα λειτουργήσει» στην Ελλάδα «γιατί ο ισχυρότερος παράγων της πολιτικής μας ζωής είναι ακόμη ο στρατός» (σ.572).

Το πιο ενδιαφέρον σημείο αφορά ωστόσο μια συζήτηση του Παπάγου με τον Αβέρωφ (9.5.75). Ο υπουργός Άμυνας, διαβάζουμε, «θεωρεί πάντα ότι ο Καραμανλής είναι ο μόνος κατάλληλος για τις σημερινές περιστάσεις. Αν αυτός εκλείψει, θα υπάρξουν εξελίξεις που ίσως επηρεάσουν και τη θέση του Βασιλέως. Μπορεί κάτι να γίνει στο στρατό, αλλά και στο πολιτικό προσκήνιο θα υπάρξουν μεταβολές, διότι πολλοί θα εκδηλωθούν υπέρ του Βασιλέως» (σ.581-2). Μπορούμε να μιλάμε για συμβουλή –δεδομένου μάλιστα ότι στην ίδια συζήτηση ο Αβέρωφ εμφανίζεται θυμωμένος με τον Καραμανλή, που τον είχε προσβάλει δημόσια μπροστά στους Μολυβιάτη και Μπίτσιο; Τουλάχιστον ο αυλάρχης κάπως έτσι αντιλήφθηκε τα πράγματα…

Οι επίδοξοι πραξικοπηματίες δεν το έβαλαν άλλωστε κάτω. Σύμφωνα με το Αρχείο Καραμανλή, «φάνηκαν να κινούνται και πάλι στα τέλη του 1978. Και τότε, όμως, η αδυναμία τους να εξασφαλίσουν διεθνή υποστήριξη και -πάνω απ’ όλα- υποστήριξη από τις Ενοπλες Δυνάμεις, υπήρξε καθοριστική για την αποτυχία των σχεδίων τους» (τ.9ος, σ.126).

Ολη αυτή η κινητικότητα ελάχιστα θα γίνει αντιληπτή προς τα έξω, παρόλο που ο φόβος ενός πραξικοπήματος απασχολούσε κατά καιρούς τα αθηναϊκά ΜΜΕ. Τον Απρίλιο του 1980, «πληροφορίες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μάλλον αξιόπιστες» οδήγησαν π.χ. στη λήψη αυξημένων μέτρων ασφαλείας («Ταχυδρόμος» 24.4.80). Μετά το 1976, σοβαρότερες ανησυχίες προκαλούν ωστόσο τα επίσημα ψυχροπολεμικά σχέδια δράσης των ενόπλων δυνάμεων («Ε», «Ίρις», «Θάλεια» κλπ), με τα οποία ο στρατός αναλαμβάνει σε περίπτωση «κρίσης» την καταστολή του «εσωτερικού εχθρού».

Οι «ασκήσεις» του 1982-84

Η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981 υπήρξε τομή εξίσου σημαντική με τη Μεταπολίτευση του 1974: για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία, τη διακυβέρνηση της χώρας αναλάμβανε ένα σοσιαλιστικό (κι όχι απλά μη δεξιό) κόμμα, επαγγελόμενο ριζοσπαστικές κοινωνικές αλλαγές και δραστικό αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής. Η «ανησυχία» της στρατιωτικής ηγεσίας για μια τέτοια εξέλιξη θα χρησιμοποιηθεί, πριν και μετά τις εκλογές, ως ένα πειστικό επιχείρημα για τον περιορισμό των όποιων αλλαγών.

Επικαλούμενο κάποιον ανώνυμο νατοϊκό διπλωμάτη, το Newsweek υπενθύμιζε π.χ. στις 14.9.81 ότι «υπάρχουν δυνάμεις στο στρατιωτικό κατεστημένο της Ελλάδας που μπορεί να μη δεχθούν την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ». Σημαντικότερη υπήρξε ωστόσο η επίκληση των αντιδράσεων του στρατού από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Καραμανλή, για να αποσπάσει τη συμμόρφωση του Ανδρέα Παπανδρέου σε βασικές πολιτικές επιλογές του (βλ. δίπλα).

Ακόμη κι έτσι, η σκιά των τανκς δεν εξαλείφθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Μέχρι την απομάκρυνση του Καραμανλή από την προεδρία, το Μάρτιο του 1985, έγιναν γνωστές τρεις τουλάχιστον κινητοποιήσεις για την απόκρουση ενδεχόμενου πραξικοπήματος.

Ο πρώτη πήρε τη μορφή 4ωρης νυχτερινής «αιφνιδιαστικής άσκησης ετοιμότητας» του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας τη νύχτα της 1ης Ιουνίου 1982. Την κήρυξη του «συναγερμού» έκανε από το σπίτι του ο υφυπουργός Αμυνας Αντώνης Δροσογιάννης, ο Παπανδρέου έφτασε τα μεσάνυχτα στο Πεντάγωνο (όπου και έβγαλε τη νύχτα), ενώ το σπίτι του στο Καστρί είχε περικυκλωθεί από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Στην ΕΡΤ και τον ΟΤΕ εγκαταστάθηκαν ταγματάρχες ως «σύνδεσμοι», ενώ ματαιώθηκε «λόγω καιρού» μια προγραμματισμένη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο στρατόπεδο των ειδικών δυνάμεων στο Μεγάλο Πεύκο. Επισήμως επρόκειτο για άσκηση «έναντι εξωτερικής απειλής», ημιεπίσημα ωστόσο διέρρευσε ότι σκοπός ήταν η «προστασία του πολιτεύματος» από απροσδιόριστες κινήσεις. Ερωτηματικά προκαλεί, ωστόσο, η λογοκρισία του δημοσιευμένου «Αρχείου Καραμανλή» για τις επαφές του Αντρέα με τον πρόεδρο και το Μολυβιάτη εκείνες τις μέρες (βλ. δίπλα).

Εντυπωσιακότερη υπήρξε η δεύτερη κινητοποίηση, το Σαββατοκύριακο 26-27 Φεβρουαρίου 1983. Το απόγευμα του Σαββάτου τέθηκαν σ’ επιφυλακή τα σώματα ασφαλείας, το βράδυ εγκαταστάθηκαν στο Πεντάγωνο οι υπουργοί Προεδρίας, Εσωτερικών, Δημόσιας Τάξης κι Εμπορικής Ναυτιλίας, ενώ ο υφυπουργός Αμυνας Παυσανίας Ζακολίκος στάλθηκε μέσα στη νύχτα για «επιθεώρηση» των μονάδων της Β. Ελλάδας. Την επομένη η «άσκηση» επεκτάθηκε στο στρατό, ενημερώθηκαν τα κόμματα κι αξιωματικοί εγκαταστάθηκαν στην ΕΡΤ και τον ΟΤΕ. Το ίδιο βράδυ, ενώ η κρατική τηλεόραση διέψευδε τις φήμες για πραξικόπημα, ο πρωθυπουργός δειπνούσε στο σπίτι του με τον αμερικανό πρεσβευτή Μόντιγκλ Στερνς.

Ακολούθησε η αποστρατεία 29 στρατηγών, 52 ταξιάρχων κι 100 συνταγματαρχών. Σύμφωνα με το φιλοκυβερνητικό Τύπο, υπήρξαν πληροφορίες για «κινήσεις» στρατιωτικών στο Μεγάλο Πεύκο, την Ξάνθη (Δ΄ Σ.Σ.), την Αλεξανδρούπολη και την Ορεστειάδα (31ο Σ.Π.), καθώς και φήμες για συλλήψεις αξιωματικών. Για αποτυχημένο πραξικόπημα μίλησαν και ευρωπαϊκά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα (RTF, DW, BBC. Επισήμως ανακοινώθηκε ότι επρόκειτο -ξανά- για «άσκηση ετοιμότητας».

Τι συνέβη ακριβώς; Σημείωμα του Μολυβιάτη στο «Αρχείο Καραμανλή» αποκαλύπτει πως η κυβέρνηση είχε ενημερωθεί από το σταθμάρχη της CIA «ότι το βράδυ της επομένης θα γινόταν απόπειρα συλλήψεως του προέδρου και του πρωθυπουργού, καταλήψεως του Πενταγώνου κλπ» (τ.12ος, σ.272). Ο ίδιος ο Καραμανλής φέρεται να υποτίμησε το όλο συμβάν, και το πρωί της Κυριακής έκανε δημόσια λόγο για «βλακείες». Εντελώς διαφορετικά αντέδρασε η Ν.Δ., που έσπευσε να καταγγείλει τη λαϊκή κινητοποίηση σαν «απροκάλυπτη και ωμή εφαρμογή ολοκληρωτικών μεθόδων» που προκαλεί «εύλογες υπόνοιες» για «προσχεδιασμένη γενική δοκιμή επιβολής Δικτατορίας από το Κυβερνόν Κόμμα». Οσο για τα κόμματα της Αριστεράς, οι αντιδράσεις τους κινήθηκαν μεταξύ απαίτησης να μάθουν περισσότερα και δεδηλωμένης βεβαιότητας ότι κάτι συνέβη. Η σύνδεση του «κινήματος» με την επίσκεψη του σοβιετικού πρωθυπουργού Τιχόνοφ στην Αθήνα την προηγούμενη βδομάδα, αλλά και με το γεγονός ότι οι ελληνοαμερικανικές διαπραγματεύσεις για τις βάσεις βρίσκονταν στο πιο κρίσιμο σημείο τους, παρέμεινε πάντως στο επίπεδο των εικασιών.

Αν κάτι διαφοροποιεί το «κίνημα του 1983» από κάθε άλλο, αυτό ήταν η κινητοποίηση της οργανωμένης βάσης του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς. Ηδη από το μεσημέρι της Κυριακής το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού ειδοποιήθηκαν από κυβερνητικά στελέχη «να πάρουν τα μέτρα τους», ενεργοποιώντας τους παράνομους μηχανισμούς τους (κι ειδοποιώντας τις μικρότερες αριστερές οργανώσεις). Στο Αριστοτέλειο, συγκέντρωση φοιτητών ενημερώθηκε από τον (πασόκο) πρόεδρο της ΦΕΑΠΘ Μιχάλη Αλεξανδρίδη ότι «υπάρχει κίνηση κατώτερων αξιωματικών του στρατού» αλλά «η κατάσταση ελέγχεται». Περίπου 1.000 μέλη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς διαδήλωσαν το ίδιο βράδυ στη Θεσσαλονίκη, ενώ σε σχολές της Αθήνας η ΚΝΕ καλούσε τη Δευτέρα με ντουντούκες την «κυβέρνηση της Αλλαγής» να στηριχθεί στο λαό, διανέμοντας όπλα στην ΕΦΕΕ και στα συνδικάτα.

Ο,τι και νάχε συμβεί, το σίγουρο είναι ότι δεν επαναλήφθηκε. Στα τέλη του 1984, η τρίτη κατά σειράν «άσκηση» του είδους (με αφορμή εκρήξεις βομβών που αργότερα αποδόθηκαν στον πολυπράκτορα Κρυστάλλη) υπήχθη θεσμικά στο υφιστάμενο «Σχέδιο Ξενοκράτης». Ακόμη πιο αθόρυβα εξελίχθηκαν κάποιες μεταγενέστερες «επιφυλακές», τις οποίες μαθαίνουμε από τα απομνημονεύματα του τότε ΥΠΕΘΑ Γιάννη Χαραλαμπόπουλου («Κρίσιμα χρόνια», Αθήνα 2000, σ.354-7). Για το ίδιο λόγο διαλύθηκε το 1985 η ενιαία διοίκηση των Ειδικών Δυνάμεων (Λυμπέρης 1999, σ.512). Ωσπου, το 2001, το νέο «στρατηγικό δόγμα» ανέθεσε ξανά στις ένοπλες δυνάμεις την καταστολή (και) του «εσωτερικού εχθρού», υιοθετώντας την αμερικανική αντίληψη περί «ασύμμετρων απειλών».

Ομως αυτά είναι μια εντελώς διαφορετική -και γνωστή στους αναγνώστες μας- ιστορία…

 

Το λογοκριμένο αρχείοΗ αναφορά του «Αρχείου Καραμανλή» στην «άσκηση» της 31.5/1.6.1982 προκαλεί περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα επιλύει. Το πρωί της ίδιας μέρας, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε συναντηθεί με τον Πέτρο Μολυβιάτη «κατόπιν εντολής του κυρίου προέδρου της Δημοκρατίας, ανησυχούντος για την γενική κατάσταση της χώρας» (τ.12ος, σ.195). Του ασκήθηκε πίεση να μην προχωρήσει στον εκδημοκρατισμό της νομοθεσίας για τα συνδικάτα (Ν. 1264) και τα ΑΕΙ (Ν. 1268), γιατί αυτό «θα δώσει ισχυρότατα όπλα στους κομμουνιστές». Μεγάλο μέρος της συνομιλίας των δυο αντρών για τα εσωτερικά ζητήματα της χώρας έχει ωστόσο λογοκριθεί.Το ίδιο συμβαίνει και με τα πρακτικά της συνάντησης Καραμανλή–Παπανδρέου, δυο μέρες μετά την «άσκηση». Μαθαίνουμε μόνο ότι ο εθνάρχης «επέστησε την προσοχή» του Αντρέα στο ότι τα υπό ψήφιση νομοσχέδια «είναι κατά βάσιν αντισυνταγματικά» και «θα προκαλέσουν στους αντίστοιχους τομείς επικίνδυνες αναστατώσεις», καθώς και ότι, ενόψει ανασχηματισμού, «υπενθύμισε τη συμφωνία τους ότι για τα Υπουργεία Εξωτερικών, Αμύνης και Δημόσιας Τάξης θα πρέπει προηγουμένως να συνεννοηθεί μαζί του» (σ.198).Αγρίως λογοκριμένο είναι τέλος το σημείωμα του Μολυβιάτη για τη συνομιλία του με τον πρωθυπουργό στις 7 Ιουνίου. Το δημοσιευμένο απόσπασμα ξεκινά με την υπενθύμηση των όρων (και των ορίων) του παιχνιδιού: «Είπα στη συνέχεια στον κ. Παπανδρέου ότι ο κύριος πρόεδρος παρακαλεί να ενημερωθεί εγκαίρως για τον ανασχηματισμό της Κυβερνήσεως και να συνεννοηθεί με τον πρωθυπουργό για τα υπουργεία Εξωτερικών, Αμύνης και Δημοσίας Τάξεως. Γιατί έχει και ο ίδιος ευθύνες, αλλά είναι και θέμα ασφαλείας» (τ.12ος, σ.200).Για να διαλευκάνουμε τις απορίες μας, αναζητήσαμε τα πρωτότυπα των εγγράφων στο «Ιδρυμα Καραμανλή». Η υπεύθυνη εκεί, κυρία Μινώτου, μας αρνήθηκε την πρόσβαση με τη δικαιολογία ότι «αυτή την εποχή το αρχείο ψηφιοποιείται». Ελπίζουμε το φθινόπωρο να είναι προσπελάσιμο…

 

Τα τανκς του εθνάρχη

Ο φόβος ενός νέου στρατιωτικού πραξικοπήματος δεν ήταν μόνο ένα μεταπολιτευτικό σύνδρομο, κατάλοιπο του τραύματος του 1967. Ως απειλή, επιστρατεύθηκε το 1981 από τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή, για να διασφαλιστεί η αθέτηση των επαγγελιών του ΠΑΣΟΚ για ριζικές αλλαγές. Τα δημοσιευμένα «Αρχεία Καραμανλή» είναι κάτι παραπάνω από αποκαλυπτικά επ’ αυτού.

Κατά πάσα πιθανότητα, ο Αντρέας Παπανδρέου δεν χρειαζόταν βέβαια και πολλά για να βάλει νερό στο (προεκλογικό) κρασί του, που έτσι κι αλλιώς είχε αραιωθεί αρκετά καθ’ οδόν προς τις ιστορικές κάλπες της 18ης Οκτωβρίου 1981. Η επίκληση όμως του κινδύνου επέμβασης του στρατού, και μάλιστα απ’ τον ανώτατο άρχοντα και «ρυθμιστή του πολιτεύματος», είναι αποκαλυπτική για τις συνθήκες περιορισμένης λαϊκής κυριαρχίας κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η σημαντικότερη πολιτική αλλαγή μετά το ’74.

Δυο μέρες μετά της εκλογές, ο Καραμανλής καλεί τον Αντρέα και του δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, ωστόσο, φροντίζει να του καταστήσει σαφή τα όρια στα οποία μπορεί να κινηθεί: «Τον επληροφόρησα ότι το βράδυ της εκλογής η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων μου διεμήνυσε την απόφασή της να παραιτηθεί, με το επιχείρημα ότι δεν μπορούσε να εγγυηθεί την πειθαρχία των Ενόπλων Δυνάμεων, στην περίπτωση που η νέα Κυβέρνηση θα έθετε σε εφαρμογή τις προεκλογικές της διακηρύξεις και ιδίως εκείνες που έχουν σχέση με την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας. Και τον επληροφόρησα, επίσης, ότι αξίωσα από την ηγεσία να παραμείνει στη θέση της -πράγμα που εγένετο- με τη διαβεβαίωση ότι ο νέος πρωθυπουργός θα αποφύγει να κάνει πράγματα τα οποία θα εκθέσουν τη χώρα σε κινδύνους» (τ.12ος, σ.138).

Μια στρατιωτική ηγεσία που απειλεί με «διασάλευση της πειθαρχίας» των υφισταμένων της κι ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας που (αντί να τη βάλει στη θέση της) «εγγυάται» ότι η κυβέρνηση που έχει εκλεγεί με 48% -κι επιπλέον απολαμβάνει τη στήριξη του 13% της Αριστεράς- δεν θα εφαρμόσει τις προεκλογικές της διακηρύξεις. Μάλλον σαν ανέκδοτο μοιάζει η «διαβεβαίωση» του Καραμανλή «ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις αυτή τη στιγμή είναι απαλλαγμένες από φατριασμούς και δεν θα πρέπει να διαταραχθεί αυτή η κατάσταση» (σ.137).

Ακόμη διαφωτιστικότερος είναι ο εθνάρχης σε μια άλλη καταγραφή των τότε διαβουλεύσεών του με τη στρατιωτική ηγεσία: «Τέσσερις ημέρες προ των εκλογών», γράφει, «ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Γκράτσιος, με πληροφόρησε ότι οι αρχηγοί των Επιτελείων είχαν αποφασίσει να παραιτηθούν σε περίπτωση νίκης του ΠΑΣΟΚ. Απεδοκίμασα την απόφασή τους αυτή και τους συνέστησα να παραμείνουν στις θέσεις τους, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα της εκλογής».

Τη βραδιά των εκλογών ο πρόεδρος τηλεφωνεί στον Γκράτσιο, ρωτώντας «για την κατάσταση που επικρατούσε στις Ενοπλες Δυνάμεις». Ο στρατηγός τον πληροφορεί «ότι οι αρχηγοί συσκεφθέντες και πάλι απεφάσισαν να υποβάλουν την επομένη τις παραιτήσεις των, γιατί δεν ημπορούσαν να αναλάβουν την ευθύνη έναντι των Ενόπλων Δυνάμεων στην περίπτωση που η Κυβέρνηση θα έθετε σε εφαρμογή την πολιτική που είχε εξαγγείλει προεκλογικά». Ο Καραμανλής δίνει ωστόσο «κατηγορηματική εντολή να παραμείνουν στις θέσεις τους» –μεταξύ άλλων, «δια να διευκολύνουν τους ιδικούς μου χειρισμούς» (σ.133-4).

Οι «χειρισμοί» του εθνάρχη στέφθηκαν από επιτυχία: «Ο κ. Παπανδρέου εξεπλάγη, μ’ ευχαρίστησε και μ’ εβεβαίωσε ότι δεν προτίθεται να διαταράξει την κατάσταση στο στράτευμα, διότι αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι το συμφέρον και του τόπου και το δικό του. […] Εν συνεχεία μου είπε ότι ξέρει ότι αποδίδω ιδιαίτερη σημασία εις τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Αμύνης και γι’ αυτό ήθελε να μου πει σε ποιούς σκέπτεται να τα εμπιστευθεί, για να του πω κι εγώ τη γνώμη μου» (σ.138).

Οι λεπτομέρειες αυτού του «ιστορικού συμβιβασμού» θ’ αποκρυσταλωθούν σε σειρά συνομιλιών του νέου πρωθυπουργού με το Γ.Γ. της προεδρίας, Πέτρο Μολυβιάτη (3-13.11.1981). Τα πρακτικά της πρώτης συνάντησής τους (3.11) δημοσιεύονται πάντως στο «Αρχείο Καραμανλή» αγρίως λογοκριμένα: υπάρχει μόνο η διαβεβαίωση του Αντρέα ότι «για όλα τα σοβαρά εξωτερικά θέματα θα ενημερώνει και θα συνεννοείται με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας».


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

«Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αρχείο. Γεγονότα και κείμενα» (εκδ. Ιδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής – Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1997, 12 τόμοι). Ο πολιτικός βίος του «εθνάρχη» όπως αποτυπώνεται σ’ ένα αυστηρά επιλεγμένο τμήμα του προσωπικού του αρχείου. Παρά τις αγιογραφικές προθέσεις του έργου, η εικόνα που προκύπτει είναι ωστόσο ενδιαφέρουσα και συχνά απομυθοποιητική.

Θάνος Βερέμης, «Ο στρατός στην ελληνική πολιτική» (Κούριερ Εκδοτική, Αθήνα 2000). Συνοπτική επισκόπηση της ανάμιξης των ενόπλων δυνάμεων στην πολιτική ζωή της χώρας. Διατυπώνεται η άποψη ότι «μέχρι τα τέλη του 1975 η κοινοβουλευτική δημοκρατία είχε εξασφαλιστεί από τον κίνδυνο πραξικοπήματος» (σ.277), χωρίς την παραμικρή αναφορά στις «ασκήσεις ετοιμότητας» των επόμενων χρόνων.

Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977» (εκδ. Ιδρυμα Γουλανδρή-Χορν, Αθήνα 1999). Μεταξύ άλλων απολαυστικών λεπτομερειών, ο αυλάρχης του Κωνσταντίνου περιγράφει και τις αντιδράσεις της κυβέρνησης Καραμανλή για τη συνωμοτική δραστηριότητα του Αρναούτη το 1975-76.

Χρήστος Λυμπέρης, «Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες» (εκδ. Ποιότητα, Αθήνα 1999). Τα απομνημονεύματα του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ της κρίσης των Ιμίων περιέχουν ενδιαφέρουσες πληροφοιρίες για την κατάσταση στο πολεμικό ναυτικό πριν, κατά και μετά τη δικτατορία.

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, «Κρίσιμα χρόνια. Αγώνες για τη Δημοκρατία (1936-1996)» (εκδ. Προσκήνιο, Αθήνα 2000). Τα απομνημονεύματα του γνωστού κεντρώου αξιωματικού και υπουργού του ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνουν ειδικό κεφάλαιο (σ.354-6) και φωτοτυπία χειρόγραφου σημειώματος του Αντρέα Παπανδρέου (7.5.1987) σχετικά με την αντιμετώπιση ακροδεξιών «συνωμοτικών κινήσεων για την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος».

http://www.mythicalpeloponnese.gr/blog/cheese-road/

Ο δρόμος του… τυριού!

Ο δρόμος ανηφορίζει με κλειστές στροφές πάνω από την Παλαιά Επίδαυρο και όσο ανεβαίνετε τόσο ομορφότερη γίνεται η θέα. Ψηλά απλώνεται ένα απερίγραπτο πανόραμα προς όλο το Σαρωνικό: νησιά και βραχονησίδες πλέουν στην ακύμαντη θάλασσα και στο βάθος αχνοφαίνονται γαλανά τα βουνά της Αττικής. Ξαφνικά ο δρόμος αφήνει πίσω του τη θάλασσα και σας οδηγεί σε ένα μεγάλο οροπέδιο με ελαιώνες, αμπέλια, σταροχώραφα και κήπους με λαχανικά. Είναι το οροπέδιο της Τραχειάς, που πήρε το όνομά της από το τραχύ της έδαφος.

Όσοι πηγαινοέρχονται στην Ερμιονίδα και στο Πόρτο Χέλι, σταματούν απαραίτητα για ένα κολατσιό στη Τραχιά! Το χωριό φτιάχτηκε από κεφαλλονίτες τυροκόμους και απέκτησε γρήγορα παράδοση στην τυροκομία. Σήμερα παράγει σπουδαία κεφαλογραβιέρα, βούτυρο, μυζήθρα, γραβιέρα, φέτα, όλα με ντόπιο αιγοπρόβειο γάλα. Δοκιμάστε γραβιέρα και φέτα στο λαδόχαρτο με ζυμωτό ψωμί ή ντόπια σταρένια παξιμάδια. Τα τυριά της Τραχειάς γεμίζουν το στόμα με μυρωδιές από θυμάρι και αγριόχορτα και το ψωμί έχει μια γήινη πυκνή γεύση. Ένα μυθικό κολατσιό για τους ταξιδιώτες της γης των μύθων…

http://pronoikefalonias.blogspot.gr/2014/06/blog-post_22.html

Όποιος θέλει να ψάχνει για κάτι στην Κεφαλονιά, πρέπει να ξεκινά από τα χρόνια του Ομήρου.
Συνεχίζουμε με τους Τάφιους ή Τηλεβόες. Ο Μύθος, δηλ. η ιστορία με τον τρόπο των Ελλήνων, τους έχει σε περίοπτη θέση. Είναι αυτοί που τόλμησαν να απειλήσουν τις θρυλικές Μυκήνες και τη μάνα του πιο μεγάλου από τους ημίθεους ήρωες των Ελλήνων, του Ηρακλή.
Κατά τον Απολλόδωρο, οι Τηλεβόες εκστράτευσαν και κατά άλλων μυκηναϊκών πόλεων και ο Αμφιτρύων μαζί με τον Κέφαλο τους νίκησε σε μια μάχη κοντά στην Θήβα.
Με παρότρυνση της Αλκμήνης, που ζητούσε τιμωρία, ο Αμφιτρύων οργάνωσε την πρώτη μεγάλη εκστρατεία των ενωμένων Μυκηναϊκών Βασιλείων. Ο Αμφιτρύωνας με συμμάχους τον Κέφαλο από την Αττική, τον Πανοπέα από την Φωκίδα και τον Έλειο από την Αργολίδα κυρίευσε τα Ιόνια νησιά και τα δώρισε στον Κέφαλο και τον Έλειο που εγκαταστάθηκαν εκεί. Γιός του Κέφαλου ήταν ο Αρκείσιος και του Αρκείσιου ο Λαέρτης, ο πατέρας του Ομηρικού Οδυσσέα.

Σιγουρα στην Τραχεια παραγουν αιγοπροβιο γαλα που δινει τοσο καλα τυρια.Η φετα και η γραβιερα ειναι πλεον στα καλυτερα ραφια στα σουπερ μαρκετ και τα συστηνουν.Οσο για το ψωμι Τραχειας η Ερμιονιδα εχει γεμισει πρατηρια.

Ε και η Ερμιονιδα με τα δικα της κοπαδια φανταζομαι καπως ενισχυει την παραγωγη.Μπορει ομως να κανω και λαθος. Και το ερωτημα ειναι γιατι η παραγωγη τυριων και μαλιστα ΠΟΠ οπως η φετα   μητρωο για αναρτηση – Agrocert  www.agrocert.gr/photos/kanonismoi%20euenosis/…/tyria_21.11.13.xls αριθμ 374 στην Ερμιονιδα ειναι ακομα ζητουμενη εφ οσον υπαρχουν κτηνοτροφοι.Γιατι παλιοτερα υπηρχε κατοχυρωμενο τυροκομειο στο Κρανιδι (αριθμ 374)και μαλιστα στον καμπο το αναζητω στο διαδικτυο.

Στην Ερμιονιδα, αγνωστο γιατι, δεν εφτασαν οι Κεφαλλονιτες τυροκομοι. Παρ ολο που παλια ενας Κεφαλλονιτης ο Σπυριδων Ιωαννου Κατσαΐτης (1760-1840) ηταν ιατρος Υδρας και Σπετσων για τριαντα χρονια . Στην Υδρα υπηρχε πριν την επανασταση και αλλος Κεφαλλονιτης γιατρος ο Αναστασιος Τσιτσελης.

Για τον Σπυριδωνα Κατσαΐτη αναφερει ο Ηλιας Τσιτσελης στα Κεφαλληνιακα Συμμεικτα του 1904 και τις σελιδες 231 232.

1 Spyridon 001

spyridon 2 001

Ενας αλλος Κατσαΐτης (Πετρος αυτος ) συμμετειχε  στην αμυνα του Ναυπλιου 100 χρονια πριν το 1715 και εγραψε ενα εργο (αναμεσα στα αλλα )τον «Κλαυθμό Πελοποννήσου προς Ελλάδα» οπου κατεγραψε την ιστορια οπως την εζησε σαν μαχητης και μετα αιχμαλωτος των Τουρκων.

10022002.1024

 

http://argolikivivliothiki.gr/tag/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/

  Αλλά οι Ενετοί θα επανέλθουν και θα δημιουργηθούν και πάλι αναστατώσεις και συμφορές, τόσο όταν θα εγκατασταθούν νικητές το 1687, όσον και όταν αποχωρήσουν ηττημένοι το 1715. Το 1687 οι Τούρκοι αποχωρώντας δεν άφησαν λίθον επί λίθου, ενώ το 1715 νικητές και ηττημένοι, Τούρκοι και Ενετοί, συναγωνίζονταν πως θα ξεθεμελιώσουν τον τόπο λεηλατώντας, καταστρέφοντας και σφάζοντας.

Ο Κατσαΐτης μέσα σε 3.000 περίπου γραφικούς στίχους αναφέρεται στα γεγονότα όπως τα έζησε, όχι όμως ως ιστορικός, αλλά με ένα ξέσπασμα ψυχής, ένα ατελείωτο θρήνο17. Είναι ένας διδακτικός θρήνος με πολύ ενδιαφέρον. Έζησε ο Κατσαΐτης από κοντά τα γεγονότα, αλλά δεν τα αφηγείται ο ίδιος. Βρήκε πρωτότυπο τρόπο εκθέσεως, ένα είδος λογοτεχνικής σκηνοθεσίας. Προσωποποιημένη δηλαδή η Πελοπόννησος επάνω σε ένα βουνό συζητεί με την επίσης προσωποποιημένη Ελλάδα. Μεταξύ των άλλων λεπτομερώς εκτίθενται η πολιορκία και η άλωσις του Ναυπλίου, με αναφορά στον καθόλου βίο της πόλεως προ της συμφοράς. Ο ποιητής έχει ευχέρεια στο λόγο του, λόγο δημώδη με μερικές μόνο παρεκκλίσεις προς τη λογία μορφή εκφράσεως. Η προσωποποιημένη Πελοπόννησος διεκτραγω­δεί την κατάσταση της με λεπτομερή περιγραφή:

Στις είκοσι κι οκτώ του Ιουνίου

ξιπλώθη εις τον Κάμπον τ’ Αναπλίου

τ’ αρίφνητο και φοβερό φουσάτο

εγέμισε τον τόπο άνω κάτω…

Διεξήχθη σφοδρή και πεισματώδης μάχη προ των επάλξεων του Ναυπλίου, την άμυνα του οποίου σθεναρά κρατούσαν Ενετοί και Έλληνες, αλλά με την ισχυρή έφοδο του εχθρού τα τείχη γκρεμίστηκαν. Τ’ Ανάπλι κυριεύθηκε. Και ακολούθησε σφαγή άγρια και ανελέητη. 

Εγιόμισαν οι στράτες φονευμένους

και τα πατάρια απονεκρωμένους.

Τις εκκλησιές τσ’ ευπρεπισμένες

τσ’ εγδύσαν και αφήκαν κουρσεμένες

τους τάφους εξανάσκαψαν να βρούσι

και έβγαλαν τους νεκρούς όπου βρωμούσι. 

Η Πελοπόννησος θρηνεί στην συνέχεια το Ναύπλιο, το μονάκριβο παιδί της, το φώς των ομματιών της, ψυχή της ίδιας της ψυχής, και καρ­διά της. Στίχοι με λόγια τρυφερά, μοιρολόγι πραγματικό.

Ανάπλι, ωχ, ωϊμέ, η ψυχή μου βγαίνει,

Ανάπλι, όνομα χαριτωμένο,

και πως εγίνηκες δυστυχισμένο.

Ανάπλι πάντα θέλω να σε κλαίγω

και πικρολόγια να σε λέγω.

Και πως μπορεί η γλώσσα μου ν’ αρχίση,

τα μάτια να μη τρέχουνε σαν βρύση,

να χύνω δάκρυα από την καρδιά μου

να κλαίγω εσέν κι εμέ την συμφορά μου.

Τέλος, με την αναδρομή στη χαμένη δόξα του Ναυπλίου, στις γυναίκες, στις νεάνιδες με την καταστόλιστη παρουσία τους, ευγενικές όπως λέ­γει, κι αγγελοκαμωμένες, η μητέρα Πελοπόννησος μεταβάλλει το πονεμένο μοιρολόγι σε προσευχή και ικεσία προς τον μεγαλοδύναμο Θεό:

Μέγας και φοβερός είν’ ο θυμός σου,

μα μεγαλύτερο το έλεος σου.

 

 

62928_142997225745283_100001050206837_241852_5525754_n

Η φωτογραφια ενος κρεμασμενου Ελληνοεβραιου  την Μεγαλη Παρασκευη του 1944 απο την κολωνα στο Αγρινιο ειναι ανατριχιστικη αλλα θυμιζει το εθιμο του καψιματος του Ιουδα σε λιγο (που γινεται σε πολλα μερη στην Ελλαδα).Οπως και αν το θεσετε το θεμα Εβραιος η προδοτης, η πυρα σαν τιμωρια ειναι ξενη στον πολιτισμο μας και για οσους ειναι Χριστιανοι Ορθοδοξοι ξενο και προς την επισημη εκκλησια που πολλες φορες στο παρελθον εχει καταδικασει αυτο το «εθιμο»

Εκκλησια Του αρχιμ Επιφανειου Οικονομου

Η Ιερά Σύνοδος με αλλεπάλληλες εγκυκλίους της τα έτη 1891, 1910 και 1918, προέτρεπε τον Ελληνικό λαό να εγκαταλείψει το έθιμο της καύσης του Ιούδα. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Η Ιερά Σύνοδος θεωρεί καθήκον Αυτής, όπως φέρει εις γνώσιν πάντων των Χριστιανών, ότι η τήρησις τοιούτων εθίμων αντιβαίνει προς την βάσιν και το θεμέλιον της πίστεως ημών, ήτις είναι η αρετή της αγάπης προς εν γένει πάντα άνθρωπον…» (Εγκύκλιος 13/4/1918).

Ο δικος μας πολιτισμος δεν αναψε φωτιες να καψει μαγισσες οπως οι Ισπανοι  .Δεν εφτιαξε οπως οι Ρωμαιοι  αρρενες με θηρια να τρωνε ανθρωπους και Κολοσσαιο να σκοτωνονται μπροστα στα πληθη  για  διασκεδαση ανθρωποι λογω της  θρησκειας τους.

Αν αυτη η τελετη (συμβολικη για την ωρα-νομιμοποιητικη για το μελλον) τραβαει τουριστες ας σκεφτουν καποιοι πως αποβλεπουν στους πλουσιους τουριστες του Ισραηλ που οι παπουδες τους καηκαν στους φουρνους των στρατοπεδων συγκεντρωσης. Σεφτειτε ακομα πως μορφωμενοι ανθρωποι που ερχονται στην χωρα μας για τουρισμο απο την Γαλλια την Αγγλια και αλλες Ευρωπαικες χωρες καθολου  δεν διασκεδαζουν βλεποντας τελετες καυσης ομοιωματων ανθρωπων σε θρησκευτικες γιορτες. Τελετες αντισημιτισμου σημερα, (να μην ταυτιζουμε τους Εβραιους με τους ακροδεξιους Σιωνιστες) σε περιοχες μαλιστα με υψηλα ποσοστα ΧΑ δεν εχουν καθολου απολιτικες επιπτωσεις.

Τα ηθη και εθιμα (αν δεχτουμε πως το συμβολικο καψιμο ανθρωπων ειναι τετοιο) δεν ειναι αμεταβλητα στον χρονο.Δεν εκαιγαν τον Οβριο οι Αρχαιοι Ελληνες ας σταματησουν να τον καινε οι συγχρονοι.  Δεν ειναι εθιμο πλεον, να τρωνε ξυλο τα παιδια στο σχολειο, ουτε να αποκλειωνται οι γυναικες απο την εκπαιδευση και επαγγελματα, ουτε  να κοβουμε τα κεφαλια των αντιπαλων μας στους πολεμους, ουτε να βγαζουμε τα ματια χιλιαδων αιχμαλωτων οπως εκανε ο Βουλγαροκτονος. Τα ηθη και εθιμα τα εφτιαξαν κοινωνιες σε συγκεκριμενους χρονους και κοινωνιες τα αφηνουν πισω  σε αλλους.

http://stamdamd.blogspot.com/2015/04/blog-post_14.html

Ο ΙΟΥΔΑΣ

Του Λάμπη ΠαυλίδηLampis Paylidhis

Ήταν γύρω στο 1975, χειμώνας καιρός και είμαστε μαζεμένοι γύρω από ένα μαγκάλι με κάρβουνα στο μηχανουργείο του Μιχάλη Ασλάνη∙ ο Καψούρης, ο Ησαΐας Κουβαράς, ο Μιχάλης, εγώ, ο Αντρέας Βογανάτσης (αδελφός του Νίκα), ο Τάσος Κομμάς, ο Γιάννης Φλεβαράκης. Είχαμε ψήσει δυο μεγάλες καβούρες και είχαμε πιεί αρκετό κρασί από εκείνο που είχε ο Μιχάλης στο υπόγειο. Κάτω από τούτες τις συνθήκες ο μπαρμπα-Αντρέας είπε: «Ρε παιδιά, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι να ξυπνήσει λιγάκι το «Καστρί»; Εννοούσε κάποια εκδήλωση ή κάτι τέτοιο κι αφού συνεχίσαμε να πίνουμε τα κατοστάρια, πετάγομαι και τους λέω: «Ρε σεις στη Χαλκιδική κάθε μεγάλο Σάββατο μετά το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ καίνε τον Ιούδα, ρίχνουν τουφεκιές στον αέρα και τέτοια…».

Το κουβεντιάσαμε και ο Μιχάλης ανάλαβε να φτιάξει το ομοίωμα του Ιούδα και να τον κάψει στη θάλασσα κι εμείς με τις βάρκες να μπούμε στο λιμάνι έτσι όπως συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο Καψούρης ήταν ο μπουρλοτιέρης και μπομπατζής, ντυμένος με βράκα , ζωνάρι, γιλέκο και καλπάκι στο κεφάλι, ενδυμασία φτιαγμένη από τα χέρια της Ελένης Ασλάνη, που στη συνέχεια τη φορούσε ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ψαράς κι αυτός εκείνο τον καιρό.

Για τα έξοδα της εκδήλωσης ο Ασλάνης έκανε έρανο στο λιμάνι. Μετά από κάμποσο καιρό η εκδήλωση πέρασε στα χέρια του Πολιτιστικού συλλόγου «ΛΑΣΟΣ» και το φτιάξιμο του Ιούδα ανέλαβε για πάρα πολλά χρόνια ο Παντελής Φοίβας. Όταν ο ΛΑΣΟΣ έπαψε να υπάρχει, η εκδήλωση πέρασε στα χέρια του Δήμου και από κάποιο μεγάφωνο ευχαριστούν τους ψαράδες που πήραν μέρος στην εκδήλωση. Αυτό το «ευχαριστήριο» που ακούγετε, κατά τη γνώμη μου, είναι τελείως υποκριτικό και απαράδεκτο. Οι ψαράδες ό, τι ξεκίνησαν τότε το συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο, κάνουν δηλαδή το κέφι τους, δίνοντας ταυτόχρονα ας πούμε κάποια ζωή στον τόπο που γεννήθηκαν.

 Δεν το κάνουν για το πρόσωπο κανενός.

Αν όμως κάποιος κάτι θέλει να πει, ας πει ένα μπράβο, κάτι που κανείς από εμάς ούτε το είχε ανάγκη, ούτε το έχει. Το κέφι μας κάναμε, το κέφι μας κάνουμε και κανέναν δε ρωτήσαμε. Το ίδιο ισχύει και για το έθιμο των Θεοφανείων.

Αναρτήθηκε από ΣΤΑΜΑΤΗΣ Δ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Μερες που ειναι αναδημοσιευω την παρακατω αναρτηση απο το Αγρινιο.Και πριν απο αυτη φωτογραφιες απο μνημεια εκτελεσθεντων απο του Γερμανους και τους συνεργατες τους στον δρομο προς την Σπαρτη.

Αλεποχωρι 33 εκτελεσθεντες

5  APRILIOY  2015 MNHMEIO ALEPOHORI

Πριν την Σπαρτη 21/3/1944 Εικοσι εκτελεσθεντες απο τις Κροκεες

5  APRILIOY  2015 20 EKTELESTUENTES

 

Πριν την Σπαρτη στην θεση Μονοδεντρι 118 εκτελεσθεντες απο τους κατακτητες 26 Νοεμβριου 1943

5  APRILIOY  2015 118 ELKTELESTHENTES

Εξ αλλου στην πλατεια Ρεπουλη στο Κρανιδι κρεμασαν (Γερμανοι και συνεργατες τους ) απο κολωνα δυο Ελληνες πατριωτες, τους Τασο Κακαβουτη και Φωτη Στρατακο 

LADAS

ενω στο Νεοχωρι (πριν την Τραχεια και διπλα στο σημερινο δρομο) οι Γερμανοι εκτελεσαν 19 πατριωτες στις 5 Ιουνη του 1944.

mnhmeio

Εκτελεσεις πατριωτων απο την Ερμιονιδα εγιναν και στο Νεγρη.

http://agriniomemories.blogspot.gr/2012/04/1944.html

Μεγάλη Παρασκευή του 1944…Ένα χρόνο μετά…

Ανώνυμο-1 (1)

Εφημερίδα «ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»…

…ένα χρόνο μετά.

1945

Ένα χρόνο μετά τη δραματική εκείνη Μεγάλη Παρασκευή του 1944 στην Αγρινιώτικη εφημερίδα της εποχής εκείνης «Φωνή του λαού» δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο με μαρτυρίες από το σκηνικό της εκτέλεση των 120:

 

Η εκτέλεση των 120


«Πέρασε ένας χρόνος από τη δραματική εκείνη Μεγάλη Παρασκευή, θυσία στο βωμό της λευτεριάς της Πατρίδας. Ό,τι ιερότερο και καλλίτερο έχει ο ελληνικός λαός.

Το Αγρίνιο πρόσφερε στην ιστορία της αγωνιζόμενης Ελλάδας το ολοκαύτωμα των 120 δολοφονημένων παιδιών του. Ποιος θα μπορέσει ποτέ να περιγράψει σ» όλη της την έκταση, τη φρίκη της ημέρας;

Σας μεταφέρουμε εδώ απλές αφηγήσεις για τα γεγονότα της Μεγ. Παρασκευής όπως τα διηγήθηκαν φυλακισμένοι, αυτόπτες μάρτυρες και τσολιάδες ακόμη.

 Στις φυλακές της Αγίας Τριάδας

  Το βράδυ της Μεγ. Πέμπτης, λέει ο κρατούμενος Θαν. Καλ…, η φρουρά των φυλακών της Αγ. Τριάδας δυνάμωσε αρκετά. Από μέρες διαδίδονταν πως για το σαμποτάζ της Σταμνάς θα εκτελούνταν σ’ αντίποινα 160 κρατούμενοι ή 120. Μας καθησύχαζαν όμως απ’ έξω κι’ είχαμε πιστέψει πως θα γλυτώναμε. Τα ξαφνικά αυτά μέτρα άρχισαν να μας ανησυχούν.

_

Φυλακές Αγίας Τριάδος

 

Κρύος ιδρώτας μας περιέλουσε όλους, όταν αργότερα τη νύχτα ακούσαμε δίπλα στις φυλακές τα γκαπ-γκουπ των σκαφτιάδων που έσκαφταν.

 -Φτιάχνουν λάκκους, διαδόθηκε σαν αστραπή ανάμεσα μας.

 Ύστερα από λίγο ο γδούπος των τσαπιών απομακρύνθηκε. Το έδαφος μπροστά στις φυλακές ήταν σκληρό και άρχισαν να φτιάχνουν τους λάκκους στο χωράφι του Σούλου. Πέσαμε να κοιμηθούμε. Οι πιο θαρραλέοι φώναζαν πως δεν είναι τίποτα. Στοιβαγμένοι μέσα στους απαίσιους θαλάμους της φυλακής κρατούσαμε όλοι την ανάσα μας, 450 άνθρωποι κλεισμένοι σ’ ένα κλουβί. Πόσοι από μας θα ζούσαν αύριο; Πόσους θα εκτελούσαν; Ποιους;
Με τα μάτια ορθάνοιχτα μέσα στο σκοτάδι, 450 άνθρωποι ζούσαμε με το απαίσιο αίσθημα της επιθανάτιας αγωνίας. Είμασταν όλοι γεροί. Υγιείς, ζωντανοί άνθρωποι. Όμως κανένας μας δεν μπορούσε ν’ αντιδράσει στο θάνατο που έρχονταν, που έμπαινε μέσα μας με τους υπόκωφους γδούπους των τσαπιών που έσκαβαν τους λάκκους μας τη νύχτα. 

Στις 4.45 το πρωί ο Γερμανός αρχιφύλακας λοχίας Καρλ Βέρνερ με τη φρουρά των τσολιάδων μπήκε στη φυλακή και φώναξε τρία ονόματα:

 -Αναστασιάδης, Σαλάκος, Σούλος.

 Προχώρησαν παλικαρίσια. Καμμιά λιποψυχία.

 -Γεια σας, παιδιά. Χαιρετισμούς στους δικούς μας. θα νικήσουμε,ήταν τα τελευταία τους λόγια.
_1

Πάνος Σούλος

Με σπρωξίματα οι τσολιάδες τους έσπρωξαν σ’ ένα αυτοκίνητο και τους πήραν. 

Σε λίγο γύρισε ο αρχιφύλακας των τσολιάδων και διέταξε τους κρατούμενους να ντυθούν όλοι και νάναι έτοιμοι. Προηγούμενα τους είχε διατάξει να γδυθούν όλοι και να μείνουν με τα εσωτερικά παντελόνια.

Στις 6 π.μ. κατέφτασε πάλι ο λοχίας Βέρνερ με τη φρουρά των τσολιάδων και διέταξε όλους να κατεβούν στο προαύλιο και να μπουν στη γραμμή. Εκεί ήταν δύο αξιωματικοί των Ες-Ες και ο υπολοχαγός των τσολιάδων Μπλέσσας, σύνδεσμος των Γερμανών.
Ο ένας Γερμανός αξιωματικός άρχισε να φωνάζει τον κατάλογο και μόλις συμπληρώθηκε η πρώτη δεκάδα ο τσολιάς υπολοχαγός διέταξε απόσπασμα τσολιάδων να τους πάνε…

-Εκεί!! που ξέρουν… 

_1 (1)

Χρήστος Σαλάκος

Και συνεχίστηκε η εκφώνηση των ονομάτων. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκαν οι πυροβολισμοί. 

Το απόσπασμα ξαναγύρισε για να παραλάβει τη δεύτερη δεκάδα και ούτω καθεξής.

Ο τσολιάς υπολοχαγός τους έκανε με μια σατανική απάθεια παρατηρήσεις γιατί αργούσαν.

Κοίταξα τους συγκρατούμενούς μου. Ήταν όλοι κάτωχροι. Μέσα στα μάτια τους όμως άστραφτε η αποφασιστικότητα και ένα θανάσιμο μίσος ανάμικτο με αηδιαστική περιφρόνηση για τους προδότες. Άμα τελείωσε η εκτέλεση διέταξαν τους υπολοίπους να μπουν μέσα στη φυλακή. 

Οι Γερμανοί και ο τσολιάς υπολοχαγός αφού επιθεώρησαν τον ομαδικό τάφο, όπου κείτονταν 117 κουφάρια παλικαριών και μια γυναίκα, η Κατίνα Χατζάρα, γύρισαν στις φυλακές όπου ο τσολιάς υπολοχαγός μίλησε στους κρατουμένους εξυμνώντας το έργο των Γερμανών!!! και των τσολιάδων!!!

kat

Α. Βλάχας, Κ. Ταμπάκης, Γ. ΤσικώνηςΤρία από τα εννέα Κατουνιωτόπουλαπου εκτελέστηκαν στην Αγ. Τριάδα.Από το medewnpress.blogspot.com

Ύστερα από κάμποση ώρα ακούσαμε απ’ έξω τους θρήνους των πρώτων συγγενών που κατάφθαναν και μάθαιναν την εκτέλεση των δικών τους. Οι τσολιάδες τους απαγόρευαν με τη ξιφολόγχη να πλησιάσουν.

 

Στην κεντρική πλατεία


Στην πλατεία Μπέλλου διαδραματίζονταν στο μεταξύ άλλες φριχτές στιγμές. Αυτόπτης μάρτυρας διηγείται:

Στο μισοσκόταδο άκουσα τον θόρυβο ενός αυτοκινήτου που σταμάτησε στην Πλατεία. Άκουσα ακόμα μερικές γερμανικές ομιλίες, που ύστερα απομακρύνθηκαν και φωνές τσολιάδων. Στο βάθος της πλατείας είδα να κινούνται μερικοί τσολιάδες γύρω από τις δύο κολώνες. Δεν κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο.

Πνιχτές άναρθρες φωνές που ακούστηκαν κατόπιν δεν μου άφησαν καμμιά αμφιβολία γι’ αυτό που γινόταν: Κρεμούσαν το Σούλο και τον Αναστασιάδη. 

Τον απαγχονισμό του μακαρίτη Σαλάκου τον παρακολούθησα από σιμά.

Επί κεφαλής του αποσπάσματος ήταν ο περίφημος δήμιος επιλοχίας και έπειτα ανθυπολοχαγός του Τάγματος Ασφαλείας Γεωργόπουλος.

Όταν ετοίμαζαν τη θηλειά ο  Σαλάκος φώναζε:

 -Θα μ’ εκδικηθεί ο λαός του Αγρινίου. Ζήτω το ΕΑΜ.

 Με φρίκη άκουσα το Γεωργόπουλο να απαντάει με θηριωδία. 

-Σκάσε παλιοκάθαρμα! και τράβηξε το σκαμνί απ’ τα πόδια του θύματος. 

 Οι άλλοι τσολιάδες έστρεψαν τα νώτα τους προς την κολώνα για να μη βλέπουν. Απόστρεψα με φρίκη το πρόσωπο και δεν μπόρεσα να συγκρατήσω το παράπονο που μ’ έπνιγε.

62928_142997225745283_100001050206837_241852_5525754_n

Ένα σημαντικό φωτογραφικό ντοκουμένο είναι μιαφωτογραφία του κρεμασμένου Αβραάμ Αναστασιάδη,που πήρε ο παλιός γνωστός φωτογράφος του ΑγρινίουΣπ. Ξυθάλης από μιά παρακείμενη οικοδομή,το αρνητικό της οποίας είχε εμπιστευθεί στον Σπ. Γερολυμάτο, όπως διατείνεται ο γιός του Γεράσιμος Γερολυμάτος.


Έβρεχε εκείνο το τραγικό πρωί της Μεγ. Παρασκευής. Ο ουρανός ήταν κατασκότεινος. Από πολύ νωρίς οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν πένθιμα θρηνώντας τον Εσταυρωμένο Ιησού. Δεν έβλεπες ψυχή στο δρόμο. Και ξαφνικά ακούστηκαν οι ριπές των πολυβόλων. Σαν αστραπή διαδόθηκε πως στην πλατεία έχουν κρεμάσει τρεις. Γυναίκες, παιδιά, γέροντες, νέοι άρχισαν να τρέχουν στους δρόμους έξαλλοι. Μέσα στα μάτια τους έβλεπες έκδηλο τον τρόμο και τη φρίκη.

Έβλεπες γνωστούς σου που σε κυττούσαν με αλλόφρονα βλέμματα και δεν τολμούσαν να σου πουν λέξη. 

Σ’ απόμερα σταυροδρόμια άνδρες και γυναίκες έκλαιγαν στα κρυφά, χαροκαμένες μανάδες τραβούσαν τα μαλλιά τους και χτυπούσαν τα κεφάλια τους στους τοίχους. Βουβός, πνιχτός, ανάμικτος με ένα θανάσιμο ανάθεμα για τους δολοφόνους ανέβαινε από ολόκληρη τη πόλη ο θρήνος για τα 120 αδικοχαμένα παλικάρια της.

_ (1)

Από το αναμνηστικό λεύκωμα της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ
http://eteriafotografizontas.blogspot.com/


Οι κρεμασμένοι έμειναν εκεί όλη τη Μεγ. Παρασκευή και το πρωί του Μεγ. Σαββάτου.

Έγινε η αποκαθήλωση του Χριστού, ο ενταφιασμός του, η χαρμόσυνη Ανάσταση. 

Σάββατο κι αυτοί έμειναν εκεί κρεμασμένοι. Μόλις το μεσημέρι τους ξεκρέμασαν απ’ το σταυρό του δικού τους μαρτυρίου και τους έθαψαν μαζί με τους άλλους».

 Τα ονόματα των 120

Αγγελάκης Γεώργιος
Αλεξανδρής Κωνσταντίνος
Αναστασίου Χρήστος,
Αναστασιάδης Αβραάμ
Αντωνόπουλος Γεράσιμος,
Αντωνόπουλος Χρ.
Βλάχας Αλέκος
Βλάχος Δημήτρης
Βίτσας Γιάννης
Γράψας Βασίλης
Γιάγκας Σπύρος
Γυφτομήτσος Γιώργος
Δανίας Γεώργιος
Διαμαντής Γεώργιος
Ζήκας Κωνσταντίνος
Ζήκας Μιχάλης
Καρέλος Θεόδωρος
Κούρτης Βαγγέλης

Κατσαρός (Καραγιάννης) Γιώργος
Καρφής Γιώργος
Κασαγιάννης Πάνος
Κολοβός Χαράλαμπος
Καλλίμαχος Σωτήρης
Καταπόδης Κώστας·
Κυριλής Χρήστος
Κοκορόμπας Γιώργος
Καβγιούλας Γιάννης
Καλυβιώτης Κωνσταντίνος
Κίτσος Χρήστος
Κουκουμίλος Βασίλης
Κατσάμπελος Νικόλαος
Κουρούπης Αντώνιος
Μαριώλης Βασίλης
Μπέλλος Δημήτρης
Μπλήτσας Κωνσταντίνος
Μιχαλόπουλος Δήμος
Μπαρτζώκας Σταύρος
Νικολάου Χρήστος
Νιάφας Απόστολος
Ντελής Αλέξανδρος
Ντελής Ιωάννης
Ντελής Χρήστος
Παπαπάνου Γεώργιος
Παπανίκος Γιάννης
Παπακωνσταντής Χρ.
Παπαδήμος Σταύρος
Παπαευθυμίου Ανδρέας
Πάνης Γεώργιος
Πάνης Ευάγγελος
Παπάς Δημήτριος
Παπάς Διονύσιος
Παπάς Ιωάννης
Πέπας Χαράλαμπος
Σαλάκος Χρήστος
Σβώλης Χρ.
Σισμάνης Φώτης
Σταυρόπουλος Σπύρος
Σκιαδάς Κώστας
Σκαρλάτος Γιάννης
Σούλος Παναγιώτης
Σουπικιώτης Βασίλης

Σουπικιώτης Νι κηφόρος
Σουπικιώτης Χαράλαμπος
Τσικώνης Γεράσιμος
Τσαμίλης Αντώνης
Τσίρκας Γιάννης
Τσιτσόνης Σταμούλης
Ταμπάκης Κωνσταντίνος
Τσίπης Βασίλης
Τζίμας Γιώργος
Τζίμας Σπύρος
Τσούτσης Δημήτριος
Τσούτσης Μιλτιάδης
Τσούτσης Μιχάλης
Τσούτσης Χαράλαμπος
Χαραλαμπίδης Παρασκευάς
Χατζάρα Κατίνα
Χατζηελευθερίου Νικόλαος
Χρηστάκης Γεώργιος
Χρήστου Αριστείδης
Χολέβας Γεώργιος
Σταυράκης Χριστόφορος
Σαμαντάς Χρήστος
Σωκρατάκης Πάνος

 

Διαβάστε παλαιότερες αναρτήσεις για τους 120 εκτελεσθέντες, πατώντας τον σύνδεσμο «120», τον οποίο θα βρείτε δεξιά στο ιστολόγιο, στην ενότητα «Κατοχή-Εμφύλιος».

Ακολουθει η αναρτηση που αναφερεται αναμεσα στα αλλα και στην Αργολιδα. Επιτηδες αναφερομαι στην Ερμιονιδα στον τιτλο.

Γιατι το Φραγχθι, ο Αρχαιολογικος χωρος των Αλιεων (οχι μονο ο παραθαλασσιος αλλα και η χορταριασμενη και χωρις δυνατοτητα προσβασης Ακροπολη) το καστρο της Θερμησιας και η ιστορικη περιοδος του 1200 με τα Βυζαντινα της μνημεια (μονη Αυγου, Αγ Τριαδα Πικροδαφνης  Αγ Γεωργιος Διδυμων και πολλες αλλες εκκλησιες )τα ψηφιδωτα της παλαιοχριστιανικης Ερμιονης ,μενουν εξω απο τις ανακοινωσεις .

Δεν ειναι μονο η αποσταση απο το κεντρο της Αργολιδας.Ναι το Ναυπλιο ειναι πανεμορφο σαν τουριστικη βαση εξορμησεων αλλα και το Κρανιδι δεν παει πισω.Εχει την δικια του ομορφια τα δικα του σπιτια τα δικα του καλντεριμια μονο που δεν τα βλεπουμε εμεις οι ιδιοι που ζουμε εδω.Τα  αφηνουμε να γκρεμιζουν να συνυπαρχουν με τα νεοκτιστα μπετονενια εκτρωματα κατι που και στο ιστορικο κεντρο του Ναυπλιου θα ειχε γινει αν δεν ειχαν αντιδρασει παλια φωτισμενα μυαλα.Το Κρανιδι θα μπορουσε να κοντραρει το Ναυπλιο.Γιατι εκτος απο τα αλλα εχει τριγυρω πανεμορφη φυση ιδανικη για περιπατους πανεμορφες παραλιες με καθαρια νερα. Εχουμε διπλα μας την Υδρα και τις Σπετσες. Και ναι εχουμε και την Επιδαυρο.  Εχουμε επισκεψιμους υγροτοπους που δυστυχως τους μπαζωνουμε η θελουμε να τους πουλησουμε μεσω ΤΑΙΠΕΔ (αριστερου η δεξιου).Μαλιστα την αλλη βδομαδα θα τους επισκεφτει για αλλη μια φορα εκδρομικη ομαδα της Ελληνικης Προστασιας της Φυσης. Ειναι τυχαιο πως εδω και χρονια περιβαλλοντικοι συλλογοι που σχεδιαζουν εκδρομες στην επαρχια μας αναζητουν τηλεφωνικα πληροφοριες απο ενεργους για το περιβαλλον πολιτες και οχι απο τον Δημο; Υπαρχει στον Δημο μας καποιος υπευθυνος που να ενημερωνει να κατευθυνει ανθρωπους που θελουν να γνωρισουν την φυση και την ιστορια της περιοχης μας; Υπαρχει στην ιστοσελιδα του Δημου μας  πληροφοριακο υλικο για την  ιστορια της Ερμιονιδας μεσα στον χρονο διαδραστικοι πινακες,φωτογραφιες, χαρτες,σημεια ενδιαφεροντος;ΟΧΙ δεν υπαρχει.

Οι χωροι που εχουν ενδιαφερον για εναν επισκεπτη σημερα ειναι απαξιωμενοι.Χορταριασμενοι εγκαταλειμενοι αγνωστοι ακομα και στους ντοπιους. Ποσες σχολικες εκδρομες εχουν γινει στην Ακροπολη των Αλιεων;Υπαρχει μονοπατι που να οδηγει στην Ακροπολη σημερα ,βατο , με σημανση, με πινακιδες που θα εξηγουν τι υπαρχει;

Ποσες επισκεψεις εχουν  γινει  στο Καστρο της Θερμησιας; Αν εμεις οι ιδιοι δεν γνωρισουμε δεν αγαπησουμε δεν αναδειξουμε τον τοπο μας πως θα ερθουν οι ξενοι εδω;

Δεν μιλαω να προσεγγισουμε την ταυτοτητα μας με ιστορικα μονοπατια για τους πελατες των ξενοδοχειων.Δεν με ενδιαφερει τι θα πουλησουν τα πρακτορεια για να κανουν ελκυστικοτερο το πακετο ολα μεσα για τις μοναδες τους.

Εκεινο που μεενδιαφερει να προβαλλω ειναι πιο βαθυ και ουσιαστικο. Ειναι να μπουμε βαθια στο χωμα και να αφουγκραστουμε τους προγονους μας. Να ακουμπησουμε το δεντρο και να ανατριχιασουμε νιωθοντας το περασμα του χρονου.Αυτο ζητα ο επισκεπτης να του αποκαλυψουμε αφου πρωτα το γνωρισουμε εμεις οι ιδιοι. Γι αυτο παει στις Μυκηνες και στην Επιδαυρο. Γιατι καποιοι φωτισμενοι ανθρωποι μαγευτηκαν απο την λαμψη της ιστοριας. Αν δεν εχεις αυτη την αναζητηση την αγωνια μεσα σου  ολα γινωνται πετρες  κομματια και θρυψαλα.

Βεβαια επειδη οι ανθρωποι ειμαστε και γη εκτος απο πνευμα γυρω απο αυτες τις αναζητησεις θα ζησουν και οι ταβερνες τα ξενοδοχεια και ολος ο συρφετος του εμπορευματος και του κερδους .Σεβαστο αρκει να υπακουει σε κανονες που δεν θα καταργουν την ουσια. Βλεπετε συμπολιτες αυτη η ουσια ειναι το ζητουμενο. Γι αυτο,επειδη εχουμε ξεκινησει αναποδα,ειμαστε αναποτελεσματικοιγια ολους.Και για το πνευμα και για την κονομα.

Λειπει απο τον τοπο μια πνευματικη πρωτοπορια που θα φερει στην επιφανεια τους κρυμμενους θησαυρους. Περισευουν οι τεχνοκρατες και οι εμποροι.Για αυτο ειμαστε εδω που ειμαστε σαν κοινωνια.

http://www.argolikeseidhseis.gr/2015/03/blog-post_639.html

Αύξηση των επισκεπτών των μουσείων σε ποσοστό 15,8%,με πρωτιά του μουσείου Ηρακλείου, καθώς και αύξηση των εισπράξεων κατά 25,4% σημειώθηκε τον Νοέμβριο του 2014 σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2013, σύμφωνα με την Έρευνα Κίνησης Μουσείων και Αρχαιολογικών Χώρων.


Στα μουσεία τον Νοέμβριο του 2014 τη μεγαλύτερη αύξηση παρουσιάζει το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου (36,4%) και ακολουθούν το Μουσείο Ακρόπολης (35,9%) και το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών (16,3%). Τον ίδιο μήνα, στους αρχαιολογικούς χώρους, η μεγαλύτερη αύξηση σημειώθηκε στην Ακρόπολη των Αθηνών (36,6%) και ακολουθούν η Αρχαία Επίδαυρος (35,9%), οι Δελφοί (35,4%) και οι Μυκήνες (33,8%).

Στους αρχαιολογικούς χώρους, το ίδιο διάστημα, εμφανίζεται αύξηση των επισκεπτών κατά 20,4% καθώς και αύξηση των εισπράξεων σε ποσοστό 4,9%, σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2013. Κατά το ενδεκάμηνο Ιανουαρίου- Νοεμβρίου 2014, παρατηρείται αύξηση κατά 22,6% στους επισκέπτες των μουσείων και ομοίως αύξηση κατά 27,8% στις εισπράξεις, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2013.

Στους αρχαιολογικούς χώρους, κατά το ενδεκάμηνο Ιανουαρίου-Νοεμβρίου 2014, παρατηρείται αύξηση των επισκεπτών κατά 21,6% και αντίστοιχη αύξηση των εισπράξεων κατά 13,1%, σε σχέση με την αντίστοιχη πε- ρίοδο του 2013.

Χωρις λογια

http://www.imerodromos.gr/ploumpidis/

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ • 13 Αυγουστου 2014, 00:25 • Προβολες 10315

   6e7b259467bdbd37f0608ad88b10bce8

 5 Μάρτη 1943

   Ο Πλουμπίδης – λαικός ηγέτης έπαιξε επιτελικό και πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες του ΕΑΜικού κινήματος με πανευρωπαική και παγκόσμια διάσταση: Η απεργία και η διαδήλωση στις 5 Μάρτη 1943 που καθοδηγήθηκε και οργανώθηκε από το ΚΚΕ, που τίναξε στον αέρα τα σχέδια του Χίτλερ και ακύρωσε το ναζιστικό πρόγραμμα  επιστράτευσης Ελλήνων, είναι εν πολλοίς δικό του έργο.

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν περιγράφουν πως ματαιώθηκαν τα σχέδια του Χίτλερ για την επιστράτευση των Ελλήνων στα γερμανικά Νταχάου. Είναι από κείμενο του Νίκου Πλουμπίδη. Γράφτηκε στην απομόνωση το 1954, ανήμερα της 5ης Μάρτη 1943.

  «Η 5η του Μάρτη, του 1943, είναι ιστορική ημέρα για το Ελληνικό Λαϊκό επαναστατικό κίνημα με παγκόσμια απήχηση και σημασία. Την ημέρα αυτή ολόκληρος ο Αθηναϊκός λαός με ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ στο κέντρο της Αθήνας επέβαλε στο Χίτλερ και στους Ελληνες πράκτορές του να ανακαλέσουν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ(…).

Στις 4 του Μάρτη, πριν ακόμα φωτίσει, ήλθε ξαφνικά ο Κ. Χατζήμαλης και μου αναφέρει ότι «απεφασίσθη η πολιτική επιστράτευση και ότι αύριο στις 5 του μηνός θα το αναγγείλει από το Ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών ο Πρωθυπουργός Λογοθετόπουλος». Η είδηση ήταν σοβαρή με εξαιρετική πολιτική σημασία. Επρεπε να προλάβουμε τον εχθρό, προτού αναγγείλει την απόφασή του (…).

Σε δυο ώρες συνήλθε η επιτροπή πόλης της ΚΟΑ που αποτελούνταν από διαλεχτούς αγωνιστές. Εκεί ανέπτυξα την πρότασή μου (σ.σ.: ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ και ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ με σύνθημα: ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ. ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ) και ετόνισα τις ιστορικές ευθύνες που αναλαμβάνουμε. Ολα τα μέλη δέχτηκαν με ενθουσιασμό την πρότασή μου. Καθορίσαμε το γενικό πρόγραμμα δράσης και όλοι έφυγαν για να κινητοποιήσουν τους τομείς που καθοδηγούσε ο καθένας. Είπαμε να ειδοποιηθεί και η Κ.Ο. Πειραιά να βοηθήσει κι αυτή. Από το μεσημέρι της Τρίτης 4 Μάρτη δεκάδες χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές βρίσκονταν σε πυρετώδη κίνηση. Τα τυπογραφεία και οι πολύγραφοι δούλευαν αδιάκοπα. Πλακάτ, σημαίες, συνθήματα ετοιμάστηκαν. Τα σχέδια πορείας του κάθε κλάδου και τομέα καταστρώθηκαν. Χιλιάδες προκηρύξεις και τρικ μοιράστηκαν. Οι συνδέσεις των διαφόρων κρίκων εκανονίστηκαν. Τα ΧΩΝΙΑ τότε εφευρέθηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή. ΟΛΟΙ οι τομείς ΟΛΑ τα γρανάζια της πολύπλευρης και πολύπλοκης μηχανής τέθηκαν σε κίνηση και άρχισαν να δουλεύουν ταχύτατα και κανονικά. Ξημέρωσε η Τετάρτη 5 Μάρτη του 1943. Ολη η κίνηση, όλες οι υπηρεσίες σταματημένες.

Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ήταν πράγματι ΚΑΘΟΛΙΚΗ. Ολα νεκρώθηκαν. Εργάτες, υπάλληλοι, βιοτέχνες, έμποροι, όλοι απεργούν, όλα κλειστά και τότε άρχισε να ξεχύνεται στο κέντρο της Αθήνας ο λαϊκός χείμαρρος των συνοικιών. Για πρώτη φορά τόσο πυκνές λαϊκές μάζες κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο για να διεκδικήσουν και να επιβάλουν τα αιτήματά τους. Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε μια τόσο μεγάλη σε όγκο και μαχητικότητα ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ. Αυτό ήταν πρωτοφανές όχι μόνο για την Αθήνα αλλά και για τις μεγάλες ξένες πρωτεύουσες κι αυτό όχι σε καιρούς ειρηνικούς αλλά κάτω απ” τον πιο βάρβαρο καταχτητή. Το παλλαϊκό ξεσήκωμα ήταν τέτοιο που οι κατακτητές αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν την απόφασή τους και να δηλώσουν ότι «ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ζήτημα πολιτικής επιστράτευσης για την Ελλάδα». Η 5η του Μάρτη του 1943 δεν έσωσε μόνο τα ελληνόπουλα από τα γερμανικά κάτεργα αλλά συνετέλεσε και στην πορεία και την εξέλιξη του πολέμου και έδειξε το δρόμο που πρέπει να ακολουθούν οι λαοί για να επιβάλουν τις θελήσεις τους (…)».

(Ν. Πλουμπίδης, Φυλακές Απομόνωσης 5.3.54).

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=202412

Η Ελλη Παππά:

* Υπερασπίζεται με πάθος την αθωότητα του Νίκου Πλουμπίδη απέναντι στις συκοφαντίες («χαφιές») της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ.

* Παραθέτει την πολιτική σκέψη του Νίκου Μπελογιάννη (συνοψίζεται στο εύγλωττο «μακριά από… σήματα και οργανώσεις», στο σημείωμα στην απομόνωση για νόμιμη εφημερίδα, δηλαδή «μακριά από τον έλεγχο της ηγεσίας έξω»).

 

 

 

1Martios2015 6

Εγινε την περασμενη Κυριακη η ξεναγηση στο αρχαιολογικο χωρο της Επιδαυρου http://www.safranroutes.com/el/news/xenagisi-sto-asklipieio-tis-epidayroy-tin-kyriaki-1-martioy

1Martios2015 2

Γυρω στους 35 ανθρωπους μαζευτηκαμε (ενας απο την Ερμιονιδα) μεγαλυτεροι και μικροτεροι και  για δυο ωρες ειχαμε την ευκαιρια να θυμηθουμε  , να γνωρισουμε καινουργια , να ανακαλυψουμε  , μαζι με τον ξεναγο μας τον κ Ηλια Παπαδοπουλο τα μυστικα (οσα γνωριζουμε οι συγχρονοι ) για αυτη την αρχαια πολιτεια που ειναι δυο βηματα απο την Ερμιονιδα.

1Martios2015 4

Μια υπεροχη εκδρομη που ολοι ειπαμε πως καλο ηταν να επαναληφθει μαλιστα και στην Ερμιονιδα.

1Martios2015 3

 

http://odysseus.culture.gr/h/3/gh351.jsp?obj_id=2374

Στην ενδοχώρα της Επιδαύρου, σε μία περιοχή με ήπιο κλίμα και άφθονα πηγαία ιαματικά νερά, βρισκόταν το Ασκληπιείο, η έδρα του θεού ιατρού της αρχαιότητας και το σημαντικότερο θεραπευτικό κέντρο όλου του ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου. Ήταν το κύριο ιερό της μικρής παραθαλάσσιας πόλης της Επιδαύρου, αλλά η φήμη του και η αναγνώριση της σημασίας του γρήγορα ξεπέρασαν τα όρια της Αργολίδας και θεωρήθηκε από όλους τους Έλληνες ο τόπος όπου γεννήθηκε η ιατρική. Περισσότερα από διακόσια ιαματικά κέντρα σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο θεωρούνταν ιδρύματά του. Τα μνημεία του αποτελούν σήμερα όχι μόνο παγκοσμίου φήμης αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, αλλά και εξαιρετική μαρτυρία για την άσκηση της ιατρικής στην αρχαιότητα. Σε αυτά αποτυπώθηκε η εξέλιξη της ιατρικής από τη φάση κατά την οποία η ίαση εξαρτιόταν αποκλειστικά από το θεό έως τη μετατροπή της σε επιστήμη, με τη συστηματική καταγραφή περιστατικών και τη σταδιακή συγκέντρωση γνώσης και πείρας.Ο τόπος ήταν αφιερωμένος σε θεότητες με θεραπευτικές ιδιότητες ήδη από την προϊστορική εποχή. Στο λόφο Κυνόρτιον, που υψώνεται πίσω από το θέατρο, στα βορειοανατολικά, κατά τη μυκηναϊκή εποχή υπήρχε ιερό, στο οποίο λατρευόταν μία θεά συνδεμένη με την ίαση. Το ιερό αυτό, που ήταν ασυνήθιστα μεγάλο για την εποχή, δημιουργήθηκε το 16ο αι. π.Χ. πάνω στα κατάλοιπα ενός οικισμού της Πρώιμης και της Μέσης Εποχής του Χαλκού (2800-1800 π.Χ.) και διατηρήθηκε έως τον 11ο αι. π.Χ. Γύρω στο 800 π.Χ. ιδρύθηκε στην ίδια θέση ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα, θεό με θεραπευτικές ιδιότητες, που λατρευόταν εδώ ως Απόλλωνας Μαλεάτας. Η λατρεία του κυρίως θεραπευτή θεού, του Ασκληπιού, που η μυθική παράδοση τον παρουσιάζει ως αυτόχθονα γιο του Απόλλωνα και της εγγονής του βασιλιά της Επιδαύρου Μάλου, της Κορωνίδας, καθιερώθηκε κατά τον 6ο αι. π.Χ. Η λατρεία του θεού προστάτη της ανθρώπινης υγείας και της προσωπικής ευτυχίας απέκτησε φήμη που εξαπλώθηκε ραγδαία. Ο αριθμός των προσκυνητών ολοένα αυξανόταν και το ιερό στο Κυνόρτιο δε επαρκούσε πλέον για τις ανάγκες της λατρείας, έτσι, άρχισε η ανάπτυξη ιερού και στην πεδινή περιοχή, περίπου 1 χλμ. στα νοτιοδυτικά του Κυνορτίου, στον τόπο όπου κατά το μύθο γεννήθηκε ο Ασκληπιός. Τα δύο ιερά, αφιερωμένα το ένα στον Απόλλωνα Μαλεάτα και το άλλο στον Ασκληπιό, εξελίχθηκαν παράλληλα, με την επίσημη ονομασία «ιερόν Απόλλωνος Μαλέατα και Ασκλαπιού».

Το νέο ιερό στην κοιλάδα οργανώθηκε γύρω από το Ιερό Φρέαρ (που αργότερα ενσωματώθηκε στη στοά του Αβάτου) και στο χώρο του κτηρίου Ε, όπου υπήρχε ο πρώτος βωμός τέφρας και ο χώρος των τελετουργικών γευμάτων. Το φρέαρ ήταν βασικό στοιχείο της ίασης, που επιτυγχανόταν με τη διαδικασία της κάθαρσης και της «εγκοίμησης» κοντά στο νερό, ως μίμηση του τρόπου με τον οποίο οι θεϊκές δυνάμεις εξασφάλιζαν την ανανέωσή τους, επιστρέφοντας με τον περιοδικό θάνατο μέσα στη γη, στην πηγή της ζωής, από την οποία επανέρχονταν αναγεννημένοι. Ο θεός συμβούλευε τον ασθενή κατά την εγκοίμηση, δηλαδή τον ύπνο που αντιστοιχούσε στον περιοδικό θάνατο, σχετικά με τη θεραπεία που έπρεπε να ακολουθήσει.

Κατά τον 4ο και τον 3ο αι. π.Χ. οι γενικευμένες πολεμικές συρράξεις οδήγησαν τους ανθρώπους να αναζητήσουν ακόμη περισσότερο την προστασία και τη βοήθεια του Ασκληπιού και το ιερό του φιλάνθρωπου θεού έγινε από τα πλουσιότερα της εποχής. Τότε πραγματοποιήθηκαν μεγάλα έργα ανοικοδόμησης τόσο στο ορεινό όσο και στο πεδινό ιερό και οικοδομήθηκαν τα σημαντικότερα μνημεία: στο πεδινό ιερό ο ναός του Ασκληπιού, το Άβατον, η θόλος και το θέατρο, το εστιατόριο, το ξενοδοχείο και το στάδιο, ενώ στο ορεινό ιερό ο κλασικός ναός και ο βωμός του Απόλλωνα, η μεγάλη στοά, η κατοικία των ιερέων και το τέμενος των Μουσών. Μετά την περίοδο των μεγάλων καταστροφών που προκάλεσαν ο Σύλλας και οι Κίλικες πειρατές τον 1ο αι. π.Χ., το Ασκληπιείο γνώρισε νέα άνθηση στους αυτοκρατορικούς χρόνους, ιδίως στο β΄ μισό του 2ου αι. μ.Χ., οπότε ο Ρωμαίος συγκλητικός Αντωνίνος χρηματοδότησε την οικοδόμηση νέων κτηρίων και την ανανέωση παλαιών. Τότε επισκέφθηκε το ιερό ο περιηγητής Παυσανίας, που το περιέγραψε με λεπτομέρεια και θαύμασε τα μνημεία του (2.26 κ.εξ.). Κατά τους δύο επόμενους αιώνες ο χώρος υπέστη και άλλες καταστροφικές εισβολές, με κυριότερη αυτή των Γότθων, το 267 μ.Χ. Το πεδινό ιερό αναδιοργανώθηκε άλλη μία φορά στα μέσα του 4ου αι. μ.Χ., όποτε ο κεντρικός του χώρος διαμορφώθηκε σύμφωνα με τα ρωμαϊκά πρότυπα σε μία περιμετρική στοά, στην οποία εντάχθηκαν τμήματα παλαιοτέρων κτηρίων. Η λατρεία συνεχίσθηκε ακόμη και μετά την επίσημη απαγόρευση της αρχαίας θρησκείας το 426 μ.Χ., αντίθετα από ό,τι συνέβη σε άλλα ιερά, έως την οριστική εγκατάλειψη του χώρου, μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 522 και του 551 μ.Χ.

Οι πρώτες έρευνες στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου έγιναν από τη Γαλλική Επιστημονική Αποστολή της Πελοποννήσου το 1829. Συστηματικές ανασκαφές πραγματοποίησε ο Π. Καββαδίας, υπό την αιγίδα της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας το 1870-1926, αποκαλύπτοντας τα σημαντικότερα μνημεία του ιερού. Περιορισμένες ανασκαφές διενήργησε η Γαλλική Σχολή Αθηνών με τον G. Roux το 1942-1943 γύρω από το Άβατον και τα κτήρια Ε και Η, καθώς και η Αρχαιολογική Υπηρεσία με τον Ι. Παπαδημητρίου το 1948-1951. Τα έτη 1954-1963 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες εργασίες αναστήλωσης του θεάτρου από τον Α. Ορλάνδο. Από το 1974 τις ανασκαφές ανέλαβε και πάλι η Αρχαιολογική Εταιρεία υπό τη διεύθυνση του Καθηγ. Β. Λαμπρινουδάκη στο ιερό του Απόλλωνα Μαλεάτα, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη έργα συντήρησης και ανάδειξης των μνημείων και των δύο ιερών από τη διεπιστημονική ομάδα που συγκροτήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού το 1984 με την τότε ονομασία Ομάδα Εργασίας για τη Συντήρηση των Μνημείων της Επιδαύρου, σήμερα Επιτροπή για την Συντήρηση των Μνημείων της Επιδαύρου. Τα έργα που πραγματοποιούνται στο Ασκληπιείο έχουν αλλάξει ριζικά τη φυσιογνωμία του αρχαιολογικού χώρου, ενώ οι πρόσφατες ανασκαφικές έρευνες έφεραν στο φως στοιχεία σχετικά με τη γενική οργάνωση του χώρου, καθώς και τη χρονολόγηση, τη χρήση και τη λειτουργία πολλών κτηρίων.

Συντάκτης
Όλγα Ψυχογυιού, αρχαιολόγος
 

 

 

 

 

 

Ειναι μια παλια ιστορια απο το 2009 και την τοτε δημοτικη αρχη με Δημαρχο παλι τον κ Σφυρη. Μπορειτε να ανατρεξετε στις σχετικες αναρτησεις και να θυμηθειτε ολα τα σχετικα.Σε συντομια

Θα φτιαχναμε λοιπον με χρηματοδοτηση ΕΣΠΑ δυο κεντρα στο παλιο Δημοτικο Κοιλαδας και στο κτηριο Μηλιση οπου θα γινονταν αυτα

Politistiko monopati2

Politistiko monopati_28

Καθολου μονοπατι λοιπον.Δυο αιθουσες με βιντεο θα ηταν. Διαδραστικα βιντεο δεν λεω και με γυαλια ειδικα αλλα το ολον θα ηταν δυο αιθουσες με βιντεο.

Στην αρχη μιλουσαμε για προυπολογισμο 3 εκατομμυριων ευρω

Στις 13/5/ 2009 εγκρίθηκε από το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης η μελέτη υπό τον τίτλο : « Οικοτουριστικές Διαδρομές Δήμου Κρανιδίου» . Ύψους 3.000.000 ευρώ. Η μεγαλύτερη οικοτουριστική διαδρομή στην Ελλάδα. Το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και θα δημοπρατηθεί.

που αργοτερα επεσε στις 391 χιλιαδες.

Το έργο, συνολικού προϋπολογισμού 391.100,00€, προέβλεπε την δημιουργία δύο ψηφιακών μουσείων, ένα στο Πορτοχέλι στο κτίριο Μίληση και ένα στην Ερμιόνη στο κτίριο του Δημαρχείου.

Διαβαζω λοιπον στο τελευταιο τευχος (71)του καυτου ντοκουμεντου  που κυκλοφορει στα περιπτερα σχετικα με τα εργα που ενταχθηκαν στα ΕΣΠΑ και αναρωτιεμαι ποιος ιδιωτης θα μπορουσε θεωρητικα να συμμετεχει στην αποροφηση των σχετικων κονδυλιων για την υλοποιηση του εργου.

Γιατι κακα τα ψεματα δεν πιστευω πως κανενας διαλυμενος απο τα μνημονια Δημος μπορει με τις δικες του υπηρεσιες να στησει ψηφιακο μουσειο. Καποιο ΣΔΙΤ κρυβεται παντα πισω απο αυτες τις δουλειες και ετσι το κοινοτικο χρημα μοιραζεται σε ιδιωτικες εταιρειες.

Για να ξεκινησουμε ομως ψαχνοντας την σχετικη λιστα στην σελιδα 41 του περιοδικου βρισκω κατι που ταιριαζει με το θεμα μας οσον αφορα την χρηματοδοτηση δημοσιων φορεων. Ειναι ενα κονδυλι πανω απο 58 εκατομμυρια για ολη την χωρα και αφορα τα εξης

Politistiko monoptai3

Αλλα και ιδιωτικοι φορεις εταιρειες δηλαδη μπορουν να συμμετεχουν οπως φαινεται στην παρακατω αναφορα στην σελιδα 45 με ενα διαθεσιμο ποσο πανω απο 3 εκατομμυρια.

Politistiko monopati4 001

 

Ψαχνοντας λοιπον για περισσοτερα στοιχεια βρηκα αυτο  που αφορα διαφημιστικη εταιρεια με το ιδιο ονομα με εναν απο τους αναδοχους των 3 εκατομμυριων και εχει ημερομηνια 17 Μαιου 2010.

Πάνω από 300 επαγγελματίες στο χώρο της διαφήμισης έχουν πληγεί απο το κανόνι της Max Productions το οποίο μέρα με την ημέρα εκτυλίσσεται και ολοκληρώνεται μπροστά στα μάτια όλων.

Γνωμη μου ειναι πως η Ερμιονιδα δεν χρειαζεται αιθουσες ψηφιακων παρουσιασεων.Αιθουσες που μαλιστα θα κοστιζαν εκατονταδες χιλιαδες ευρω το λιγωτερο και θα ειχαν μηδενικη χρησιμοτητα.

Η Ερμιονιδα χρειαζεται ενα μονοπατι βατο που να το περπατανε ανθρωποι και πινακιδες μεχρι την  χορταριασμενη Ακροπολη των Αλιεων που σημερα ειναι εκαταλειμενη και μη προσβασιμη.

My beautiful picture

Αναστηλωση και επισκεψιμοτητα του Καστρου της Οριας στην Θερμησια.

My beautiful picture

Συντηρηση των φρεσκο στις εκκλησιες του 1200 μονη Αυγου , Αγ Γεωργιο Διδυμων και Αγ Τριαδα Πικροδαφνης.

My beautiful picture

Συντηρηση της μονης Αυγου.

dekemvris2014 023

Αποκατασταση των ψηφιδωτων και ολοκληρωση των εργασιων στην Παλαιοχριστιανικη της Ερμιονης.

pal0011

Ολοκληρωση του Μουσειου του σπηλαιου Φραγχθι στο ημιτελες παλαιο Δημοτικο Κοιλαδας και συνδεση του με το επισκεψιμο πλεον σπηλαιο.Τα ευρηματα του σπηλαιου στολιζουν σημερα τις προθηκες του αρχαιολογικου στο Ναυπλιο.

My beautiful picture

Αυτα για να αρχισουμε γιατι αυτος ο τοπος ειναι μια  πολιτιστικη και ιστορικη λεωφορος και οχι μονοπατι.

Αλλα πανω απ ολα η Ερμιονιδα δεν χρειαζεται ΕΣΠΑ και ευρω.Πολιτες χρειαζεται.Ενεργους ευαισθητους δραστηριους. Συλλογικοτητες πολιτιστικες και δημοτικες παραταξεις που θα αγωνιζονται για μια καλυτερη ζωη για την υπερασπιση της ταυτοτητας αυτου του τοπου μεσα στον χρονο. Πολιτιστικους συλλογους που δεν θα αναλωνονται στην διενεργεια χοροεσπεριδων, αποκριατικων γλεντιων, καρναβαλιων (για τα μαγαζια) και εκδρομων αναψυχης  για να «μαζεψουμε λεφτα».Χτες Κυριακη με εισητηριο 5 ευρω εγινε μια διωρη υπεροχη ξεναγηση στον αρχαιολογικο χωρο της Επιδαυρου δυο βηματα απο την περιοχη μας.Ξερετε ποσοι ηρθαν απο την Ερμιονιδα;Ενας.Ξερετε ποσοι ακολουθουν την ομαδα μας στα παιχνιδια της εκτος επαρχιας;

Οταν θα βρεθουν  αυτοι οι πολιτες θα βρεθουν και τα λεφτα και θα πιασουν τοπο γιατι θα μετραμε την καθε δεκαρα . Οχι λοιπον προεκλογικα ταξιματα ουτε μοιρασμα πακτωλου χρηματων σε συνεργαζομενους με την πολιτικη εξουσια (ντοπια και ξενη) εργολαβους .

Οχι να αναδειξουμε την κληρονομια μας για τα τουριστικα λεωφορεια και τα χρηματα που θα φερουν.Να αναδειξουμε την κληρονομια μας για εμας και τα παιδια μας.Και οταν εμεις αγαπησουμε τον τοπο μας (οχι τα λεφτα που μας φερνει) τοτε ας ερθουν και οι τουριστες.Και τα λεφτα τους. Κακο δεν κανουν αν μπορουμε να τα διαχειριστουμε ορθολογικα με διαφανεια και να εξασφαλισουμε  αειφορο αναπτυξη, ποιοτητα ζωης και θεσεις εργασιας για τους απογονους μας εδω που ζουμε χιλιαδες χρονια τωρα.

Ολοι σχεδον ξερουν τον Παπαρσενη. Τον  ιερεα που πριν λαβει το χρισμα ειχε το ονομα Αλεξανδρος  Κρεστας και μετονομαστηκε σε Αρσενιο Τον Κρανιδιωτη που   εδωσε την ζωη του στα Δερβενακια αγωνιζομενος στο πλευρο του Κολοκοτρωνη οπου και ο απεριτος ταφος του.

Η Ερμιονιδα ομως εχει σε μια στηλη προς τιμην των σκοτωμενων για την ελευθερια και εναν αλλο Κρεστα. Τον Κοσμα Κρεστα το παληκαρι  με το μαυρο παλτο που σηκωθηκε ορθιο μπροστα στις σφαιρες και αντικρυσε καταματα τον θανατο στην σφαγη της Μακρονησου το διημερο 29 Φλεβαρη με 1 Μαρτη του 1948 .

Κρεστας

Ενα κορμι αναμεσα στα 350 που χαθηκαν  στον βυθο της θαλασσας την επομενη. Το φαντασμα του Κοσμα Κρεστα στοιχειωσε την ζωη του Βασιλη Λαδα του φιλου και συντροφου μου. Τωρα που κι αυτος πληρης ημερων πηγε να συναντησει τον παλιο του φιλο μενουν τα γραπτα για να μας θυμιζουν αυτη την ιστορια.  Απο το βιβλιο του Βασιλη Λαδα «Σαν Παραμυθι «οι σελιδες που ακολουθουν. Τα τρια βιβλια του Βασιλη Λαδα μπορειτε να τα βρειτε (χωρις να πληρωσετε) στο τηλεφωνο 6942771350

contentsegment_3465704w1000_h0_r0_p0_s1_v1jpg

135136137138139140141142143144145146147148149150

151152153

 

 

http://argolida-net.blogspot.com/2015/02/1.html?spref=tw

Ξενάγηση στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου την Κυριακή 1 Μαρτίου

 
Η Κυριακή 1 Μαρτίου εκτός από ημερολογιακή έναρξη της Άνοιξης είναι και ημέρα δωρεάν εισόδου στους αρχαιολογικούς χώρους. Ο συνδυασμός λοιπόν είναι ιδανικός για ξενάγηση σε έναν από τους πιο όμορφους αρχαιολογικούς τόπους της Αργολίδας το Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Εκεί θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για την ιατρική στην αρχαιότητα, μια και η Επιδαυρος ήταν για αιώνες το πιο σημαντικό θεραπευτικό κέντρο της ανατολικής Μεσογείου και φυσικά να θαυμάσουμε το θέατρό της. Το κόστος συμμετοχής είναι 5 ευρώ, δηλαδή πιο χαμηλό από την είσοδο που θα είχε οποιαδήποτε άλλη ημέρα.  Ραντεβού λοιπόν στο κυλικείο ακριβώς δίπλα στο χώρο στάθμευσης την Κυριακή 1 Μαρτίου στις 11.00 π.μ. Τηλέφωνο επικοινωνίας για δηλώσεις συμμετοχής και οποιαδήποτε άλλη πληροφορία: 6974 095369

 

Follow me on Twitter

Μαρτίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,053,445

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Με το υπάρχον σύστημα οι προσλήψεις αναπληρωτών υπό την εποπτεία του ΑΣΕΠ Μαρτίου 28, 2017
    Με αφορμή ανησυχίες και αντιδράσεις σχετικές με τη διάταξη που αφορά στις προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών, το Υπουργείο Παιδείας ενημερώνει ότι η προτεινόμενη ρύθμιση σκοπεύει στη διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος πρόσληψης αναπληρωτών υπό την εποπτεία του ΑΣΕΠ για τα επόμενα 2 σχολικά έτη. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν ακυρώνει και δεν έρχεται σε αντίθ […]
  • Πρόωρες φοιτητικές εκλογές εξαιτίας σοβαρών προβλημάτων στην Τρίπολη (pics,vid) Μαρτίου 28, 2017
    Πρόωρες μπορούν να θεωρηθούν οι εκλογές  στο τμήμα Οικονομικών του  Πανεπιστημίου Πελοποννήσου οι οποίες πραγματοποιήθηκαν την Τρίτη 28 Μαρτίου στην Τρίπολη. Όπως ανέφεραν οι φοιτητές που συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία, μετά τις τελευταίες εκλογές το εκλεγμένο ΔΣ της ΔΑΠ ΝΔΦΚ δεν μπόρεσε να σταθεί ικανό να επιλύσει τα σοβαρά ζητήματα του Πανεπιστημίου […]
  • Δύσκολη αποστολή για το Λεωνίδιο στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Μαρτίου 28, 2017
    Πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στα γραφεία της ΕΠΟ, η κλήρωση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδας.   Μια κλήρωση που αποδείχτηκε δύσκολη για το Λεωνίδιο, αφού η κυπελλούχος ομάδα της Αρκαδίας καλείται να αντιμετωπίσει την κυπελλούχο Δυτικής Αττικής Ένωση Πανασπροπυργιακού - Δόξας την Τετάρτη 5 Απριλίου στον Ασπρόπυργο.   Η ώρα διεξαγωγής των πρώτων αγώνων (Τετ […]
  • Το «ευχαριστώ» του Σωτήρη Παπαδημητρίου στα Μ.Μ.Ε. Μαρτίου 28, 2017
    Σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε ο νέος αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος, Πρασίνου και Καθαριότητας Σωτήρης Παπαδημητρίου θέλησε να ευχαριστήσει τα Μ.Μ.Ε., αφού μέχρι πρότινος ήταν στην εποπτεία και το συντονισμό των δράσεων του αυτοτελούς Γραφείου Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων του Δήμου Τρίπολης. Ο κ. Παπαδημητρίου ένιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει τους εκπ […]
  • Εθελοντικός καθαρισμός στον υγρότοπο Μουστού (pics) Μαρτίου 28, 2017
    Την Τρίτη 28 Μαρτίου 2017, ο Φορέας Διαχείρισης όρους Πάρνωνα & υγροτόπου Μουστού συμμετείχε για έκτη συνεχή χρονιά στην παγκόσμια εθελοντική καμπάνια “Let’s Do It Greece” που έχει ως στόχο να καθαριστούν μέσα σε μία μόνο ημέρα, φυσικές περιοχές και αξιόλογα οικοσυστήματα σε όλη την Ελλάδα με την ενεργοποίηση πολιτών και φορέων. Ο καθαρισμός ξεκίνησε από […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Ελος Κοιλαδας Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση βαρεα μεταλλα στο νερο δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates