You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

Eλαβα και εγω το παρακατω μειλ.Ευχαριστω.

Σαν σήμερα…

Μητέρες φιλότεκνες – Ηρώων μάνες

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Στις 30 Ιανουαρίου 1883 δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Νέα Εφημερίς» η είδηση του θανάτου, προ μιας εβδομάδος στο Ναύπλιο, της Σταμάτας Βασιλείου, το γένος Ζέρβα από το Κρανίδι.

Η εκλιπούσα ήταν σύζυγος του Αναγνώστη – Δημητρίου Βασιλείου, «ενός εκ των ανδρείων αγωνιστών της Επαναστάσεως, αριστεύσαντα κατά την πολιορκίαν του Παλαμηδίου, δις γενόμενος Δήμαρχος Κρανιδίου».1

Άνδρας φιλόθρησκος ο Δ.Β., χειροθετήθηκε σε αναγνώστη, ένα από τα κατώτερα αξιώματα του κλήρου, αλλάζοντας στη συνέχεια το όνομά του από Δημήτριος σε Αναγνώστη. Γράφτηκε ότι με τη Σταματίνα απέκτησαν δεκαοκτώ παιδιά! Θανόντος του συζύγου της, το 1846, η «φιλότεκνη» μάνα ανέθρεψε μόνη με πολλή αγάπη τους οκτώ ανήλικους γιους και τους σπούδασε όλους με τεράστιους κόπους και θυσίες. Αυτοί ήταν:

Ο Αναστάσιος, στρατιωτικός γιατρός/ο Ιωάννης, στρατιωτικός γιατρός/ο Βασίλειος, γιατρός/ο Αντώνιος, εφέτης/ο Κωνσταντίνος, αξιωματικός/ο Νικόλαος, δικηγόρος και συμβολαιογράφος/ο Ανδρέας, νομικός, βουλευτής και νομάρχης/ο Κυριάκος, ανώτερος υπάλληλος των σιδηροδρόμων.

Στις 17 Ιανουαρίου 1867, ανήμερα του Αγίου Αντωνίου, έπεσε «εις Καμαριώτην Κρήτης» ο υπίατρος του Ελληνικού Στρατού, Ιωάννης Α. Βασιλείου, δευτερότοκος γιος της οικογένειας, «ο Νεομάρτυς της Πατρίδος», όπως τον αποκάλεσαν τότε οι εφημερίδες των Αθηνών.2

Όταν η μάνα πληροφορήθηκε τον θάνατό του, ως άλλη Σπαρτιάτισσα, είπε: «Αν είναι να ελευθερωθεί η Κρήτη και ως αυτός ας πέσωσιν και οι δύο άλλοι αδελφοί του (Ανδρέας και Κυριάκος), οίτινες μετ’ αυτού συνανεχώρησαν».

Εμείς, οι λαλίστατοι, πώς μπορούμε να σχολιάσουμε τέτοια γεγονότα; Καλλίτερα να σιωπήσουμε και να παραδειγματιζόμαστε απ’ αυτά. Να τα παρουσιάζουμε εμφατικά στα παιδιά μας, για να γνωρίζουν την τοπική ιστορία και να νιώθουμε περήφανοι που ο Δήμος μας ανέδειξε τέτοιες μάνες ηρώων.

Σημειώσεις

  1. Στην ένδοξη κρανιδιώτικη οικογένεια Βασιλείου θα αναφερθούμε λεπτομερέστερα σε επόμενή μας επικοινωνία.
  2. Στη Μάχη της Κρήτης ο υπίατρος Ιωάννης Α. Βασιλείου, συμμετείχε εθελοντικά.

 

Πηγές

  • Παρασκευόπουλου Π. Γεωργίου, «Ακτίνες και Νέφη», Αθήνα 1932
  • Υπουργείον Στρατιωτικών, «Αγώνες και Νεκροί 1830 – 1930», εν Αθήναις 1932

Εφημερίδες

  • «Νέα Εφημερίς», 1883
  • «Αυγή», 1867

 

Θυμιζω το αδερφο ιστολογιο για την Καρπαθο οπου εζησα δραστηριοποιηθηκα πολιτικα και δουλεψα πεντε καλοκαιρια.

Του Μανωλη Δημελλα.Εξαιρετικο αρθρο ιστορικου πολιτικου ενδιαφεροντος

Λάμπρος Ι. Σταματιάδης

– Είσαι καλό παιδί; διαβάζεις τα μαθήματα σου; αγαπάς τους γονείς σου;όπως κι όλα τα πλάσματα; Να λες πάντοτε την αλήθεια, να μη φοβάσαι για αυτή.

Έπειτα αυτός ο Άγιος Βασίλης έσκυβε, έλεγε ένα μυστικό κι έκανε τα παιδικά ματάκια να λάμψουν τόσο πολύ που τα λευκά λαμπιόνια τρεμόπαιζαν από ντροπή, όσο κι αν προσπαθούσαμε, εμείς οι υπόλοιποι ανυπόμονοι θεατές, δεν καταφέραμε το ακούσουμε!

Στο μεγάλο ολοστόλιστο σαλόνι του κεντρικού ξενοδοχείου δεν έπεφτε καρφίτσα, ήταν γεμάτο στολίδια και παιδιά, αμέτρητα παιδιά κι όμως δεν ακουγόταν ούτε μια φωνούλα.

Όλα περίμεναν με αγωνία τη σειρά τους, έστεκαν στην ουρά για να συναντήσουν αυτόν τον Άγιο Βασίλη, όλοι γνωρίζουν οτι πρόκειται για έναν Έλληνα μετανάστη, θέλουν να μιλήσουν μαζί του και να πάρουν το δώρο τους. Κι εκείνος, που δε χαλούσε χατήρι σε κανέναν, πρώτα ρωτούσε το μικρό όνομα, έπειτα με σιγανή καθάρια φωνή, έδινε συμβουλές και έκανε το κάθε παιδί να αισθάνεται το πιο τυχερό, το πιο όμορφο ολάκερου του κόσμου.

Αυτός ο Άγιος Βασίλης ήταν ένας Έλληνας μετανάστης, ο Λάμπρος Ι. Σταματιάδης, που είχε κερδίσει τον τιμητικό ρόλο από την Αμερικανική Εργατική Ομοσπονδία, κάθε Χριστούγεννα ντυνόταν με την πιο αισιόδοξη στολή του σύμπαντος κι έτσι προσέφερε αγάπη, χαρά και δώρα στα παιδιά των εργαζομένων.

Δεν πρόλαβα να συναντήσω τον Λάμπρο, για την ακρίβεια δεν είχα την τύχη να ακούσω τη φωνή του, να μοιραστώ τις σκέψεις και να του πω τις απορίες μου για τους μετανάστες, τις αγωνίες, αλλά και τους αγώνες τους. Όμως διάβασα πολλά από τα άρθρα του, μελέτησα την αυτοβιογραφία του, μίλησα ακόμη με τον φίλο του Μιχάλη Πρωτόπαπα, ξεχώρισα και θαύμασα την ακεραιότητα του αδαμάντινου χαρακτήρα του.

Οι περισσότεροι μετανάστες, ακόμη και σήμερα, ακολουθούν μια συμβουλή:

«Δεν ήρταμε στην Αμεριτσή να κάνομε Γιούνια τσε απεργίες, μόνο να αρπάξομε τσε να φύο- με…».

Ο Λάμπρος Σταματιάδης ξέφυγε από αυτό τον κανόνα, από νωρίς κατάλαβε τη δύναμη που αποκτούν οι άνθρωποι όταν ενώνονται, όταν αποφασίζουν να αφήσουν στην άκρη το χρώμα του δέρματος και τη σημαία της ταυτότητας, να παλέψουν για τα πιο αυτονόητα δικαιώματα.

Δίκαιο μεροκάματο, ωράριο εργασίας και όχι ωράριο εξόντωσης, ανθρώπινες συνθήκες, με μια λέξη εργασία και όχι δουλεία. Την ίδια στιγμή ο Λάμπρος ήταν δεμένος με το μακρινό νησί του και έστελνε ότι βοήθεια μπορούσε.

– Μα πως γίνεται τα πετύχουμε όλα αυτά;

Αυτή την απορία θα ήθελα να ρωτήσω τον Λάμπρο, αν στεκόμουν στην ουρά μαζί με τα άλλα παιδιά, για να πάρω το δώρο μου. Κι εκείνος, ο Άη Βασίλης των εργαζομένων, θα έσκυβε στο αυτί και θα μου έλεγε:

“…Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι οι τωρινοί ή οι αμέσως μελλοντικοί ηγέτες του καπιταλιστικού κόσμου πλησιάζουν στο ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ της ολοκληρωτικής αυτοκτονίας μας ή μιας κοινωνίας δίκαιας, με κοινοκτημοσύνη και χωρίς την εκμετάλλευση, την αβεβαιότητα και τον πόλεμο. Όλοι ας κάνουμε το καθήκον μας, όχι προς το θάνατο, αλλά προς τη Ζωή. Η ειρηνική εφαρμογή του κοινωνικού συνθήματος «ο μη παραγωγός των μέσων ζωής δεν θα καταναλίσκει», θα οδηγήσει στο θεσμό της τριαντάωρης εβδομαδιαίας παραγωγικής εργασίας και οι περίσσιες ώρες θα καταναλίσκονται στην καλλίτερη απόλαυση της ζωής, από την κούνια ως το μνήμα…. Την πραγματοποίηση του ανωτέρου κοινωνικού ονείρου θα προτιμήσει η ανθρωπότητα αντί της ολοκληρωτικής καταστροφής του κόσμου. Οι χιλιάδες μεγάλων και μικρών ποταμών που σήμερα χύνονται άσκοπα στις θάλασσες και του ωκεανούς, θα συνδεθούν για να ποτίσουν τις απέραντες διψασμένες περιοχές. Τότε όχι μόνο θα παράγουν περισσότερα μέσα ζωής, αλλά και θα στολίζουν τη Γη μας με το πράσινο που θα αισθανόμαστε ότι ζούμε μέσα στον παράδεισο αντί να το γυρεύουμε μετά το θάνατο.” (Το κοινωνικό μας σύστημα στο σταυροδρόμι, Λ.Ι.Σ. , 1977)

Ο Λάμπρος Ι. Σταματιάδης (Κάρπαθος Δεκ 1897 – Λονκ Αίλαντ 1993) γεννήθηκε στο Απέρι, την παλιά πρωτέουσα της Καρπάθου, πρωτογιός του Γιάννη και της Ευαγγελούλας Σταματιάδη (Κάτρου), το γένος Αλεξάκη.

Ο Λάμπρος είχε έξι αδέλφια, τον Μιχαήλ, τη Στασία, τον Ηλία, τον Αλέκο, τον Ποθητό, και τον Νίκο (Πολυχρόνη). Οι γονείς είχαν όνειρα να σπουδάσουν τον κανακάρη τους, όμως εκείνος είχε το μυαλό στη θάλασσα και τις περιπέτειες που έκρυβε πίσω από τον ορίζοντα της. Το 1911, μετά το Δημοτικό και το Σχολαρχείο, ακολούθησε τον μετανάστη πατέρα του στο Μαρόκο.

Δούλεψε ως βοηθός υδραυλικού στην ανέγερση ενός παλατιού που κατασκευαζόταν για τον αυτοκράτορα της Αγγλίας Γεώργιο. Στο Χαρτούμ έμεινε μόνο οκτώ μήνες, όταν ο πατέρας του Λάμπρου έμεινε άνεργος αναγκάστηκε να επιστρέψει στο νησί μαζί με το γιο του. Το παιδί ήδη είχε ονειρευτεί τη γη, τις ελπίδες που υπήρχαν πέρα από τα χώματα του νησιού και δεν κρατιόταν, κανείς πια δεν θα μπορούσε να εγκλωβίσει τον Λάμπρο Σταματιάδη.

Το φθινόπωρο του 1912, σε ηλικία μόλις 15 ετών, ταξίδεψε 20 ημέρες από τον Πειραιά για τη Νέα Υόρκη. Επιβιβάστηκε στο 140 μέτρων υπερωκεάνιο της εποχής ΜΑΡΘΑ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Μια διαφορετική περιπέτεια μόλις ξεκινούσε, ο Λάμπρος είχε άλλο προορισμό, δεν θα γινόταν ακόμη ένας σιωπηλός μετανάστης! Πιάνει δουλειά στα ανθρακωρυχεία Κοιλάδα Πριντς Πορτ του Οχάιο. Με 3,25 δολλάρια μεροκάματο, 10 ώρες δουλειάς, μονάχα η Κυριακή ήταν δική του.

Οι συνθήκες εργασίας δεν περιγράφονται, κάθε μέρα ένας τραυματίας ή νεκρός από βουλιαμέντα ή εκρήξεις. Οι εργάτες, παράνομοι μετανάστες από Ιταλία, Ελλάδα και Μεξικό, έτσι μουτζουρωμένοι, ζουν χειρότερα και από ποντίκια μέσα σε φάκες.

Νεκροταφείο στο Dawson, New Mexico

Η τραγωδία του Dawson

Στις 22 Οκτώβρη 1913 στην πόλη Dawson, μια περιοχή γύρω από Colfax County στο New Mexico, συνέβη μια από τις χειρότερες τραγωδίες στην ιστορία της εξόρυξης άνθρακα. 263 ανθρακωρύχοι καταπλακώθηκαν από τα απανωτά βουλιαμέντα, από τα αέρια και τις εκρήξεις ή έσκασαν, δίχως οξυγόνο, εγκλωβισμένοι σε κάποια στοά. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν μετανάστες από όλο τον κόσμο, 146 Ιταλοί, 36 Έλληνες και 29 Μεξικάνοι, ανάμεσα τους και 6 Καρπάθιοι! Οι βωλαδιώτες Βάσος Μαγκλής, Βασίλης Λαδής, Κωστής Μηναϊδης, Μανώλης Χαλκιάς, και οι αδελφοί Γιώργος και Κωστής Μακρής. Νέα παλικάρια, που δεν πρόλαβαν ούτε να ονειρευτούν!

Αυτή η τραγωδία καταγράφεται ως η δεύτερη χειρότερη συμφορά σε ανθρακωρυχεία της Αμερικής, η πρώτη συνέβη το 1907, στο Fairmont Coal Co.’s Monongah, W.Va., εκεί από τις εκρήξεις σκοτώθηκαν 363 άντρες και παιδιά, κυρίως Ιταλοί και Πολωνοί μετανάστες.

Αποκορύφωμα της άγριας εργατικής εκμετάλευσης ήταν η «σφαγή» του Λάντλοου.

Την άνοιξη 1914 οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, δεν άντεξαν και κατέβηκαν σε απεργία. Η οικογένειας Ροκφέλερ φώναξε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», για να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία κι έτσι να ξεκαθαρίσει τη κατάσταση.

Οπλισμένοι φρουροί, ελεύθεροι σκοπευτές, πράκτορες, ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο, βία, αίμα και θάνατος ήταν η τελευταία λύση, για τους ανυπάκουους “εργάτες” που σήκωναν κεφάλι και ήθελαν να λέγονται άνθρωποι.

Ο έφηβος Λάμπρος Σταματιάδης ακόμη δεν μιλούσε τα Αγγλικά, μάθαινε τα νέα, ζούσε το κάρβουνο που ήταν δεμένο με το θάνατο του εργάτη. Σφυρηλατήθηκε μέσα σε χείμαρρους πύρινων λόγων των μιναδόρων και του συνδικάτου, δεν άργησε να βρει ρόλο και να περάσει στον ομαδικό αγώνα διεκδικήσεων των εργασιακών δικαιωμάτων.

– Μα και πια είναι η ιδανική κοινωνία, τι πίστευε ο Λάμπρος; άλλη μια φορά σα να έσκυψε εκείνος ο ζεστός “κόκκινος” Άη Βασίλης και ψιθύρισε:

“Μια ανθρώπινη κοινωνία χωρίς έθνη, με δυο γλώσσες, την τοπική και τη διεθνή, και με μία σημαία δίχρωμη. Το ένα χρώμα θα συμβολίζει το αίμα μας που είναι κόκκινο, και το άλλο θα συμβολίζει την αδελφική ειρήνη και θα είναι άσπρο. Μια ανθρώπινη κοινωνία χωρίς χρήμα! Τη θέση του χρήματος θα πάρουν πλαστικές κάρτες με την φωτογραφία, με το όνομα, με το χρόνο και τόπο γεννήσεως, και με το επάγγελμά μας μέσα στην ονειρώδη κοινωνία. Μια κοινωνία χωρίς πωλητές, μεσίτες και εκμεταλλευτές. Χωρίς στρατιώτες και στόλους. Χωρίς πολεμικά αεροπλάνα και πολεμικές μηχανές του αλληλοσπαραγμού. Χωρίς τους μεσάζοντες που σήμερα εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα των άλλων, χωρίς τους μικροεπιχειρηματίες. Όλα θα ανήκουν στο λαό, όπως σήμερα έχομε τα ταχυδρομεία, τα δημόσια σχολεία, τις εκκλησίες, πολλά νοσοκομεία, κλπ. Μια κοινωνία χωρίς κοσμήματα που σήμερα φορούμε για επίδειξη και για να γελάσουμε κάποιον ή κάποια. Με την πλαστική κάρτα θα δικαιούμεθα όλα τα μέσα της ζωής και από τα 50 και άνω θα ταξιδεύουμε για να γνωρίσουμε όλο τον κόσμο στον οποίο ερχόμαστε να ερωτη- θούμε και φεύγουμε χωρίς να θέλουμε. Όταν φεύγουμε από αυτόν τον κόσμο, το μόνο πράγμα που θα πάρουμε μαζί μας θα είναι αυτή η καρτέλα, και τίποτε άλλο. Αν αυτή η ονειρώδης κοινωνία δεν θα γεννηθεί μέσα σε λίγες δεκάδες χρόνια, τότε οπωσδήποτε η σημερινή κοινωνία θα αυτοκτονήσει με την πυρηνική ενέργεια.” Λ.Ι.Σ., Μάρτιος 1980

Ο Λάμπρος θα αφήσει τα ορυχεία, πιάνει δουλειά ως λούστρος στην πόλη Μπελλαίρ του Οχάιο και έχει μηνιάτικο 30 δολάρια. Δεν θα μείνει εκεί, προσλαμβάνεται σε εργοστάσιο κατασκευής ντενεκέδων της πόλης Κέννισμπεργκ όπου πολλοί Καρπάθιοι δούλευαν, μεταξύ των οποίων και από τις Πυλές Γεώργιος Παπανικολάου, μέλος του Αμερικανικού Πολιτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Αυτός γίνεται ο μέντορας του Λάμπρου στο εργατικόν κίνημα και στους αγώνες.

Το 1921 θα επιστρέψει στην Κάρπαθο, όπου θα παραμείνει μια 5ετια και θα παντρευτεί τη 14χρονη Μαριγώ, το μόνο παιδί του Ιωάννη Μ. Σκούλου και της Άννας, το γένος Παπά Γεώργη Γεργατσούλη. Αναγκάζεται να γίνει αγρότης, αφού οι ιταλικοί νόμοι δεν του επιτρέπουν να ταξιδέψει για την Αμερική, η φαμίλια του μεγαλώνει και γεμίζει κορίτσια!

– Τι είναι αυτό που τον δένει τόσο σφιχτά με τον τόπο καταγωγής; τι είναι η Κάρπαθος για τον Λάμπρο; Έφτανε ένα ποίημα για να περιγράψει το πάθος, τη λατρεία για τον τόπο του:

Αφιερωμένο στους γονείς μου Γιάννη και Βαγγελούλα Σταματιάδη-Κάτρου. ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗΣ

Το 1925 επιτέλους επιστρέφει στην Αμερική, πιάνει δουλειά στο εργοστάσιο χαλυβουργίας και δε σταματά να αγωνίζεται για τα εργατικά δικαιώματα. Αντιμετωπίζει την ένοπλη βία της αστυνομίας, των φρουρών του Στέιτ και της Κυβέρνησης, αλλά και την αντεργατική προπαγάνδα του τύπου, ακόμη και του κλήρου που συνιστούσε στο εκκλησίασμα να μη γίνονται θύματα κοινωνικών επαναστατών και να επιστρέψουν όλοι στις δουλειές τους, δηλαδή στην ομαλότητα της εκμετάλλευσης! Ο Λάμπρος δε γλυτώνει το ξύλο και φτάνει μέχρι και τη φυλακή.

Την ίδια περίοδο δεν λησμονεί το νησί του, η Κάρπαθος το 1924 χτυπήθηκε από δυνατό σεισμό, ανάμεσα στα κατεστραμμένα κτήρια και το σχολείο στο χωριό του Λάμπρου, στο Απέρι.

Ο Λάμπρος Σταματιάδης μαζί με τον Πολυχρόνη Βασιλάκη, και τους αδελφούς Μανώλη, Ηλία και Νίκο Παπαγεωργίου, δεν έχασαν στιγμή, αποφάσισαν να μαζέψουν χρήματα. Έφτασαν στο κατάστημα του Πολυχρόνη Παπαδάκη, όπου συναντήθηκαν με τους συμπατριώτες: Δημήτρης Εμμανουήλ Παναγιώτου, Εμμανουήλ Χ.Π. Γεωργιάδης, Εμμανουήλ Π. Βασιλείου Πετρίτης, Νίκος Πολ. Νισύριος και Μηνάς Ν. Λεντής, ομόφωνα αποφάσισαν να οργανώσουν έρανο για τα ξαναχτίσουν το σχολείο στο Απέρι. Οι προσπάθειες του Σταματιάδη, καθώς και των υπολοίπων μεταναστών, εντάθηκαν μέσα από τη δημιουργία του πρωτοπόρου Συλλόγου “ΟΜΟΝΟΙΑ”, ειδικά μετά το τέλος του πολεμου και την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου.

Εκτός από χρήματα πάλευαν για να μαζέψουν κάθε είδους γραφικής ύλης, βιβλία, μολύβια και τετράδια, αλλά και ρούχα, παπούτσια, φάρμακα, οτιδήποτε έμπαινε μέσα στα μπαούλα, ήταν απλώχερη βοήθεια για το λατρεμένο τους νησί.

Ο Λάμπρος διώκεται για τις ιδέες και τη δράση του και γίνεται Λούης

Ο Σταματιάδης δεν ήταν ο “φρόνιμος μετανάστης” απολύθηκε και κυνηγήθηκε για τις αρχές του, έμεινε άνεργος κι αποφάσισε να αλλάξει εργασιακό περιβάλλον.

Από τα εργοστάσια τενεκέδων βρέθηκε σερβιτόρος στο Μπρούκλιν κι από εκεί δούλεψε σε μεγάλα και αριστοκρατικά ξενοδοχεία της Νέας Υόρκης.

Το όνομα του γρήγορα μπήκε στις black list των ξενοδόχων, αιτία η ορμητική συνδικαλιστική δράση του, έτσι αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομα του και έγινε ο Λούης Στάμος.

Ο Λάμπρος είχε αριθμό βιβλιαρίου 711, ενώ τα μέλη έφταναν τις 30.000. Ήταν ένας από τους δημιουργούς του Σωματείου, που αναφερόταν στην Αμερικανική Εργατική Ομοσπονδία, τα μέλη του οποίου ξεπερνούσαν τα 30 εκατομμύρια. Περίπου 35 χρόνια (1942-1962) εργάστηκε σερβιτόρος στην Νέα Υόρκη, στην κεντρική Λέσχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο πρώτης κατηγορίας Χοτέλ Μπίλτμορ και στο Γουόλντορφ της Αστόρια, εκεί γνώρισε τις προσωπικότητες που προωθούσε το σύστημα εκείνη την εποχή.

Όπως ο ίδιος σημειώνει στην βιογραφία του:

“Υπηρέτησα το Συνδικάτο απόλυτα αφιλοκερδώς, όχι μόνο σαν αντιπρόσωπος στις γενικές συνελεύσεις, υπηρέτησα ακόμη και ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Λόκαλ 6. Εις αναγνώριση της δράσης μου, το όνομά μου καταχωρήθηκε μεταξύ των πρώτων χιλίων αγωνιστών που προσέφεραν περισσότερο από το μερίδιό των στην τιμητική μπρούτζινη πλάκα που βρίσκεται στην είσοδο του μεγάρου της Εργατικής Ενώσεως επί της 8ης Λεωφόρου και 44 Δρόμους και το οποίο κόστισε τότε πάνω από δύο εκατομμύρια δολάρια. Εκεί στεγάζονται τα γραφεία της Επαγγελματικής Ενώσεως που έχει περί τις είκοσι χιλιάδες μέλη. Είμαι επίσης μέλος της Αμερικανικής Εργατικής Ομοσπονδίας και της Βιομηχανικής Εργατικής Επιτροπής”.

Όρθιοι και καθιστοί αριστερά είναι άγνωστοι. Στο κέντρο (όρθιοι) είναι ο Πολυχρόνης Παπαδάκης και δεξιά ο Λάμπρος Σταματιάδης, (γύρω στο 1920). Η φωτο από το βιβλίο του, το ταξίδι της ζωής μου

…στα υψώματα Τζάκσον Ηάιτς, της Νεοϋορκέζικης «Μακρονήσου» (long island) από εκεί ο Λάμπρος Σταματιάδης έβλεπε και μετρούσε τον κόσμο …

Ο Μιχάλης Πρωτόπαπας θυμάται τον ξεχωριστό του φίλο, σκιαγραφεί τον συντοπίτη του Λάμπρο και συγκινείται:

Απέφευγε να μιλάει με εκείνους που δεν ήθελαν να ακούσουν, δε τον ενδιέφεραν οι ανούσιες, δίχως γνώση, κόντρες. Έλεγε πως τα λεφτά, τα δολλάρια, όσα κι αν υπάρχουν δε μπορούν, δε φτάνουν για να καλύψουν τα κενά μας. Ο Λάμπρος πάνω από όλααγαπούσε τον άνθρωπο, έβλεπε πολλές δεκαετίες μπροστά, αγωνίστηκε με πάθος και αυταπάρνηση για τις επόμενες γενιές, δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ζήσουν τα βάσανα που πέρασε ο ίδιος. Ήταν, εξακολουθεί να είναι, πρότυπο μεταναστών, όμως εκείνοι που διαφωνούσαν συνήθως ένιωθαν φόβο, δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν και τον απέφευγαν”.

Οι αδικίες, που με αυτές αναμετρήθηκε ο Λάμπρος, εξακολουθούν να χωρίζουν σε ντόπιους και ξένους τους εργάτες, να τους τάζουν δωράκια, να τους ξεμοναχιάζουν κι ύστερα να τους τσακίζουν δίχως έλεος.

Ένας μετανάστης-αντάρτης, αυτό ήταν ο Σταματιάδης, 120 χρόνια από τη γέννηση του εξακολουθεί να μας κάνει περήφανους και να μας δινει κάτι από τη φλόγα του.

Βιογραφία του Λάμπρου Σταματιάδη: http://www.huc.org/publications/Stamatiades_Greek_111813.pdf

 

Υπαρχει το αναθεμα στο Σταυρο Διδυμων αλλα υπαρχει και το αλλο Αναθεμα στις 12 Δεκεμβρη 1916 στον πρωτο εμφυλιο του 20 αιωνα για την χωρα μας (ειχαν προηγηθει αλλοι τον προηγουμενο αιωνα)και κατα καποιο τροπο ο διχασμος σε βασιλικους δημοκρατικους συνεχιστηκε στον εμφυλιο 46-49 .Αναθεμα εγινε σε ολη την Νοτια Ελλαδα και στο Αργος αλλα και στο Κρανιδι.

Μαλιστα τον Δεκεμβρη του 16 κυκλοφορησε στην Πελοποννησο εντυπος αφορισμος υπο μορφη λιβελλογραφηματος πλαστογραφημενος με υπογραφες ανυπαρκτων επισκοπων που ελαβε αδεια κυκλοφοριας απο το Συμβουλιο Εφετων στο Ναυπλιο.

Ο Επισκοπος Υδρας και Σπετσων Προκοπιος οταν πηραν την εξουσια οι Βενιζελικοι ηταν αναμεσα στους Επισκοπους που μηνυθηκαν λογω αναμιξης τους σε «κοσμικες φροντιδες» δηλαδη κομματικες διαμαχες με αποκορυφωμα το Αναθεμα του Δεκεμβρη.Παντως η δικια του ηταν μια απο τις τεσερες  μηνυσεις που δεν εκδικαστηκαν  αναμεσα στις 31 υποθεσεις που απασχολησαν το δικαστηριο.

Δυστυχως οι πληροφοριες για την Ερμιονιδα ειναι σκορπιες και μη καταγραμενες και επιβεβαιωμενες, καπου στην κατω πλατεια ηταν ο τοπος.Θυμιζω πως στην γειτονια αυτη ηταν και ειναι το σπιτι του Ρεπουλη του πιο κοντινου συνεργατη του Βενιζελου.Καλο θα ηταν καποιος -α να καταγραψει υλικο απο αυτη τη περιοδο.Ακομα μου εχουν πει πως στα Διδυμα πετουσαν τη νυχτα πετρες στις σκεπες σπιτιων Βενιζελικων.

Επισης καλο θα ηταν να καταγραφει η θεση στην διαμαχη του δικου μας Φωστινη (το 1922 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου το 1944 επέστρεψε στην Ελλάδα και τοποθετήθηκε στη θέση του Μητροπολίτη των Ενόπλων Δυνάμεων και το 1946 μητροπολιτης  Χιου) στα γεγονοτα.Θυμιζω πως ο Φωστινης συμμετειχε ενεργα στην Βενιζελικη εκστρατεια του 1919 Ελληνικων στρατευματων αναμεσα σε αλλες χωρες για την  καταστολη της επαναστασης στην σοβιετικη ενωση.

 

Στην Αγγλια στις 11/11 στις 11 το πρωι ο κοσμος στεκεται για ενα λεπτο ακινητος προς τιμην οσων επεσαν στον πρωτο παγκοσμιο πολεμο.Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος,  στοίχισε 16 εκατομμύρια νεκρούς και εξαφανισθέντες και 20 εκατομμύρια τραυματίες στα πεδία των μαχώνΗ φωτογραφια ειναι απο το  περασμενο Σαββατο στο Χερεφορντ στην κεντρικη πλατεια.

Πρωτα μια λεπτομερεια.Παρασκευη και Σαββατο στο κεντρο της πολης λειτουργει υπαιθρια αγορα και υπαρχουν και περιπτερα με εθνικ κουζινες.Εντυπωσιακο το περιπτερο με  Ταυλανδεζικη κουζινα.Υπηρχε και ενα αλλο «ο αυθεντικος Ελληνας» με ενα γυρο και κατι σαλατες επαιζε μουσικη καποιο ελληνικο σκοπο .Ο υπευθυνος δεν γνωριζε περι του ενος λεπτου σιγης και ηταν δυσαρεστο μεσα σε μια πλατεια ακινητων ανθρωπων και νεκρικης σιγης να ακους ελληνικη μουσικη.Πηγαν και το επεσημαναν τουλαχιστον δυο ανθρωποι και η μουσικη σταματησε.

Το ιδιο αβολα ενιωσα λιγες μερες πριν στο καρτιε Λατεν στο Παρισι (οπου βρεθηκα για τρεις μερες) στην εικονα των Ελληνικων φαγαδικων.Διπλα στα Γαλλικα και Ιταλικα καλαισθητα εστιατορια ηταν σουβλατζιδικα εμφανισης και ποιοτητας που δεν συναντας πλεον στην Ελλαδα. Αθλια εικονα και εκπροσωπηση της Ελληνικης κουζινας . Σιγουρα υπαρχουν καλα Ελληνικα εστιατορια στο Παρισι για τους ψαγμενους αλλα εκει στο κεντρο οπου περνουν καθημερινα χιλιαδες τουριστες απο ολο τον πλανητη η ελληνικη παρουσια ηταν θλιβερη.

Πισω λοιπον στις 11/11 στις 11 το πρωι.Στην Αγγλια υπαρχει μια μαζικη ψυχωση για αυτη τη μερα γινωνται παρελασεις παλαιων πολεμιστων καταθεσεις στεφανων απο το παλατι και σχεδον ολοι κυκλοφορουν με μια κοκκινη παπαρουνα στο πετο.Επειδη ομως η γιορτη ειναι υπερ των πεσοντων οχι μονο στο Α πολεμο αλλα και ολων Αγγλων στρατιωτων σε ολους τους ιμπεριαλιστικους πολεμους της Μεγαλης Αυτοκρατοριας και εχει σαφως μιλιταριστικο και φιλοπολεμικο περιεχομενο υπαρχουν και οι ειρηνιστες με την λευκη παπαρουνα  στο πετο που γιορταζουν την ληξη του πολεμου και την ειρηνη.Τωρα ποια παπαρουνα καλιεργουν στο Αφγανισταν οπου εδω και χρονια οι αξιοι μισθοφοροι της πρωην αυτοκρατοριας στηριζουν το καθεστως ειναι μια αλλη ιστορια.

Σε συζητησεις στην τηλεοραση περιπου περνουν το μηνυμα πως η κοκκινη παπαρουνα ειναι υποχρεωτικη και οποιος δεν την φορα ειναι απατρης.Τα παιδια στο σχολειο φτιαχνουν παπαρουνες και τις πουλανε 50 λεπτα.Γιατι ξεχασα να σας πως πως τα χρηματα απο την πωληση της παπαρουνας πανε στην Βρετανικη Βασιλικη Λεγεωνα που τα διαθετει σε πρωην στρατιωτικους για διαφορες αναγκες.Μισθοφορους επαγγελματιες στρατιωτικους μην το ξεχναμε.

Γιορταζουν λοιπον το τελος του πολεμου.Ομως δεν γιορταζουν την Οκτωβριανη επανασταση και ολες τις αλλες εργατικες εξεγερσεις  στην Ευρωπη οπως   στην Ουγγαρια  την Αυστρια που οδηγησαν στο τελος αυτης της μαζικης σφαγης του κεφαλαιου για το μοιρασμα του πλουτου.

Αλλα και κατα την διαρκεια του ιμπεριαλιστικου πολεμου εναντια στο Σοβιετικο καθεστως που ακολουθησε (συμμετειχε και η Ελλαδα με τον δικο μας Φωστινη να παιζει διακριτο ρολο αλλα και εγινε ο πρωτος εμφυλιος στην χωρα μας στα συγχρονα χρονια. Η Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε συνολικές απώλειες 27.000 ανδρών στα πεδία των μαχών (6.000 νεκρούς και αγνοούμενους και 21.000 τραυματίες)την εξεγερση των Σπαρτακιστων στην Γερμανια και αμεσως μετα την εξεγερση των Ιταλων εργατων.Αλλα και στην Ισπανια μετα την ιδρυση της CNT το 1911 ειχε στρωθει με αγωνες ο δρομος για το ιστορικο καλοκαιρι της Αναρχιας στα 1936

 

Να καει να καει η Βουλη.

Οι συνομωτες της 5ης Νοεμβρη 1605

Η συλληψη του Γκαυ Φωκς στα υπογεια του κοινοβουλιου διπλα στα 36 βαρελια με το μπαρουτι.Αν ειχε αναψει το φυτιλι θα ηταν μια εκρηξη πελωρια που θα κατεστρεφε μεγαλο μερος του κεντρου του Λονδινου σε αποσταση ενος μιλιου (εναμιση χιλιομετρο)απο το κοινοβουλιο.

Στην Αγγλια το βραδυ σαν σημερα οι πολιτες αναβουν φωτιες (bonfire)και μετα απο μια πορεια στον κεντρικο δρομο της πολης μαζευονται σε ανοικτο χωρο οπου καινε το ομοιωμα του Γκαυ Φωκς και ριχνουν πυροτεχνηματα.Στον χωρο υπαρχει ποτο μουσικη φαγητο.

Χθες βραδυ υπηρχε για λιγο και μια πανσεληνος να σου μαχαιρωνει τη καρδια.

Κανονικα καινε τον Γκαυ Φωκς οπως στην Ελλαδα καινε τον Ιουδα σε καποια μερη (δυστυχως και στην Ερμιονιδα) αλλα χθες βραδυ στην γιορτη που παρακολουθησα καηκε ενας ξυλινος δρακος (συμβολο της Ουαλιας )και ο παρουσιαστης μας παροτρυνε να φωναξουμε «να καει το κακο».Αλλου σε σπιτια καινε αλλα συμβολα.Σε καποιο σπιτι εκαψαν ομοιωμα με την επιγραφη Ντοναλντ Τραμπ σαν εκπροσωπο του κακου.

Ισως παντως σιγα σιγα το καψιμο συμβολων καποτε με την μορφη ανθρωπου (προαιωνιο εθιμο καθαρσης εξορκισμου τιμωριας και εξαγνισμου) ξεπερνιεται στις πολιτισμενες κοινωνιες.Μακαρι και στη χωρα μας.

Να πουμε πως ο Γκαυ Φωκς (επαναστατικο ψευδωνυμο John Johnson)και η  παρεα του ηταν κατι σαν ενοπλη οργανωση με θρησκευτικο περιεχομενο (καθολικοι)και η σχεδιαζομενη ανατιναξη του κοινοβουλιου στις 5 Νοεμβρη 1605 με τον προτεσταντη (αφορισμενο απο τον Παπα )βασιλια Τζαιημς και ολους τους βουλευτες δεν ηταν καθολου αναρχικη πραξη η εστω κατα της εξουσιας γενικα οπως ειναι η μασκα των Ανωνυμων που προερχεται απο το εργο κομικ του Μουρ V for Vendetta.

Το ονομα το πηραν γιατι ενας απο τους «συνομωτες της μπαρουτης» εστειλε ανωνυμο γραμμα (‘Monteagle Letter’)προειδοποιησης στις 26 Οκτωβρη στον καθολικο βουλευτη William Parker βαρωνο του Monteagle να μην παει εκεινο το βραδυ στο κοινοβουλιο και ετσι γεννηθηκαν υποψιες και αρχισε να αποκαλυπτεται η προγραμματισμενη ενεργεια.Παντως η ιστορια ειναι μπερδεμενη.Ο Τζαιημς ο 6ος στην Σκωτια και πρωτος στην Αγγλια ξαδερφος της ακληρης Ελισαβετ που ηταν μετακλητος στον θρονο της Αγγλιας ειχε ολη την οικογενεια του και την γυναικα του καθολικους.Οταν συνεληφθει ο ΓΦ και ρωτηθηκε γιατι τοση βια κατα του Βασιλια απαντησε με το εθνικιστικοτατο To blow you Scotch beggars back to your own native mountains!

Οσο για τους προτεσταντες (Χριστιανοι κι αυτοι) κανανε τοσα και τετοια βασανιστηρια στους συλληφθεντες που ο ΓΦ με σπασμενα ολα τα ακρα του επεσε απο την εξεδρα του απαγχονισμου και σκοτωθηκε σπαζωντας το κεφαλι του Μετα κομματιασαν το σωμα του οπως και των υπολοιπων.

Τοσο καλα και Χριστιανικα για οσους κατηγορουν τους φανατικους μουσουλμανους.

Και αν πιστευετε πως αυτο ηταν η εξαιρεση διαβαστε πως εκτελεσθηκε το 1430 η Ιωαννα της Λωραινης απο το θρησκευτικο δικαστηριο.(Δεν είναι γνωστό πότε χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το κάψιμο στην πυρά ως τρόπος εκτέλεσης, αλλά υπάρχει μια καταγραφή για τέτοια εκτέλεση το 1222, όταν ένας διάκονος κάηκε στην Οξφόρδη επειδή ασπάστηκε την ιουδαϊκή πίστη, προκειμένου να παντρευτεί μιαν εβραία.)Τι βασανιστηρια εκαναν οι Χριστιανοι σε Χριστιανους για λογους θρησκευτικους.

Απο τον ΓΦ προερχεται η προσφωνηση Γκαυς στα Αγγλικα που σημαινει κατι σαν «παιδια «.Υπαρχει και ενα  σχετικο ποιημα¨αλλα υπαρχουν και αλλες παραλλαγες της ιστοριας.ΕΔΩ αρκετες πληροφοριες

English Folk Verse (c.1870)

The Fifth of November

Remember, remember!
The fifth of November,
The Gunpowder treason and plot;
I know of no reason
Why the Gunpowder treason
Should ever be forgot!
Guy Fawkes and his companions
Did the scheme contrive,
To blow the King and Parliament
All up alive.
Threescore barrels, laid below,
To prove old England’s overthrow.
But, by God’s providence, him they catch,
With a dark lantern, lighting a match!
A stick and a stake
For King James’s sake!
If you won’t give me one,
I’ll take two,
The better for me,
And the worse for you.
A rope, a rope, to hang the Pope,
A penn’orth of cheese to choke him,
A pint of beer to wash it down,
And a jolly good fire to burn him.
Holloa, boys! holloa, boys! make the bells ring!
Holloa, boys! holloa boys! God save the King!
Hip, hip, hooor-r-r-ray!

 

 

Ο Βασιλης Λαδας εφυγε απο τον κοσμο στις 15 Οκτωβρη του 2014.Εδω στην πανω πλατεια αφου ειχε ψηφισει στο Γυμνασιο Κρανιδιου.Στην επιστροφη στον Καμπο τραγουδησαμε πολυ ομορφα.

Ο Βασιλης Λαδας καθοδηγητης στο ΚΚΕ πολλων νεων ανθρωπων στην επαρχια και παλιος κομμουνιστης Μακρονησιωτης, υποψηφιος βουλευτης, ακολουθησε το ΝΑΡ στο ξεκινημα του, δημοτικος συμβουλος Κρανιδιου, εξεφρασε ολους τους χωρους της αριστερας στο τελος της ζωης του

Ο Βασιλης Λαδας αγαπουσε την μουσικη( και επαιζε μουσικη), το ποδοσφαιρο απο τα ιδρυτικα μελη και πρωταγωνιστης της τοπικης ομαδας στο ξεκινημα της , τα ζωα, την ειρηνη, τις πορτοκαλιες στο κτημα του στον καμπο , φιλος με τους Ινδους που δουλευαν στο κτημα, ενεργος πολιτης μεχρι τα βαθια γεραματα του….Ο Βασιλης ηταν φιλος και συντροφος μου.Ατελειωτες κουβεντες στο σπιτι μου και το δικο του….Γνωστης της ιστοριας του Κρανιδιου σε καθε της λεπτομερεια, ειχαν στοιχειωσει την ζωη του οι χαμενοι συντροφοι κυριως ο Κρεστας.

Τα βιβλια του τελειωνουν σιγα σιγα.Σε μια ντουλαπα στο κλειστο σπιτι στο Κρανιδι υπαρχουν καποιες στιβες που τις τρωει η υγρασια.Μετα το φευγιο του Γιαννη δυσκολα μπορει να βρεθει τροπος να υπαρχει προσβαση.Τα τρια αυτα βιβλια ηταν τα παιδια του.Μου ζητησε να μοιραστουν στον κοσμο.Καταγραφη της τοπικης ιστοριας.Οσα μου εδωσε ο Γιαννης τα μοιρασα πηγα και στην Αθηνα σε βιβλιοθηκες και τα αφησα.Ομως τελειωνουν.

cebacf81ceb1cebdceb9ceb4ceb9-ceb1cebbceb7ceb8ceb5ceb9ceb5cf82

ancf84ceb1cf81cf84ceb5cf82-cf84ceb7cf82-ceb8ceb1cebbceb1cf83cf83ceb1cf82

cf83ceb1cebd-cf80ceb1cf81ceb1cebccf85ceb8ceb9

Μπορειτε να τα βρειτε να τα διαβασετε και να αναζητησετε πληροφοριες

Στις βιβλιοθηκες του Δημου στο Κρανιδι  (διατιθενται δωρεαν)και την Ερμιονη

Στην Εθνικη Βιβλιοθηκη της Ελλαδας στην  Αθηνα (οδος Πανεπιστημιου)

Στα ΑΣΚΙ στην Αθηνα (πλ Ελευθεριας 1 Κουμουνδουρου)τηλ 2103223062

Το ιστολογιο του ειναι http://ladasvasilis.wordpress.com/

Υπαρχει καποιος αρμοδιος στον Δημο να ενδιαφερθει κ Δημαρχε;

Στο περιθωριο της προγραμματιζομενης συναυλιας του λαικου βαρδου κ Παριου για αναβαθμιση του πολιτιστικου επιπεδου της Ερμιονης ας δουμε και τα υπολοιπα

Με μια σημειωση.Με την Παλαιοχριστιανικη τι γινεται;

Η Ερμιονη εχει  ενα συνολο πολιτιστικων μνημειων μεγαλης αξιας που διατρεχει τους αιωνες.Το να πηδαμε αποσματικα απο το ενα στο αλλο δεν ειναι λυση

Κρανίδι 19/05/2017

Προς :

  • Δήμο Ερμιονίδας

Γραφείο Δημάρχου

κ. Δ. Σφυρή

Κοινοποίηση

– Εφορεία Αρχαιοτήτων

Αργολίδας

κ. Δρ. Αλκηστις Παπαδημητρίου

ΘΕΜΑ : ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ

Την Παρασκευή 28 Απριλίου 2017 στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών πραγματοποιήθηκε ημερίδα με θέμα «Αρχαία Ερμιόνη : Ένα αστικό τοπίο και οι άνθρωποι του» που συνδιοργανώθηκε από το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αργολίδας.

Κ. Δήμαρχε

Σας προτείνω να αναλάβετε πρωτοβουλία και σε συνεργασία με Εφορεία Αρχαιοτήτων Αργολίδας να συνδιοργανώστε μια αντίστοιχη ημερίδα με το ίδιο θέμα και στην Ερμιόνη.

Είναι πολύ σημαντικό στον τόπο μας, στην Ερμιόνη να παρουσιαστεί η συγκεκριμένη επιστημονική εργασία και να έχουμε όλοι εμείς την μεγάλη ικανοποίηση από την διοργάνωση αυτής της ημερίδας .

Οι δημότες του Δήμου αλλά και οι φίλοι , επισκέπτες της Ερμιόνης και της Ερμιονίδας θα έχουν την μεγάλη χαρά να ενημερωθούν , να παρακολουθήσουν μια τόσο σημαντική επιστημονική ημερίδα.

Αναμένω από εσάς τις πρωτοβουλίες και τις ενέργειες και πιστεύω ότι η επιστημονική αρχαιολογική κοινότητα θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα μας και με την συμβολή όλων, να διοργανώσουμε μέσα στους επόμενους καλοκαιρινούς μήνες μια ημερίδα στην Ερμιόνη που θα συμβάλει στην «κοινωνικοποίηση της γνώσης και της ιστορίας» σε όλους μας. 

Για τη Δημοτική Παράταξη  «Προοδευτική Συμμαχία Ερμιονίδας»

Ο επικεφαλής  Τάσος Γ. Λάμπρου  Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Ερμιονίδας

 

Αναστήλωση Ρωμαϊκού Ταφικού Μνημείου Ερμιόνης

Το Δημοτικό Συμβούλιο Ερμιονίδας στην συνεδρίασή του στις 16-5-2017 απεδέχθη να παραλάβει την εγκεκριμένη μελέτη αναστήλωσης, στερέωσης, χωροθέτησης και διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου των Γ. Αντωνίου (αρχιτέκτονος μηχανικού) και Κ. Χατζηαντωνίου (πολιτικού μηχανικού), η οποία αφορούσε το Ταφικό Μνημείο Ερμιόνης. Επίσης απεδέχθη να παραχωρήσει τη χρήση μέρους του δημοτικού οικοπέδου, ανατολικά του κτηρίου του ΟΤΕ στην Ερμιόνη, στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (ΥΠ.ΠΟ.Α.) για την τοποθέτηση του αναστηλωμένου Μνημείου σύμφωνα με την μελέτη.

Η μελέτη των παραπάνω μηχανικών, η οποία ολοκληρώθηκε με την συνεργασία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας και της Δ/νσης Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων του ΥΠ.ΠΟ.Α., εγκρίθηκε το 2015 από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (Κ.Α.Σ.) και το 2016 από τον Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η επιλογή του οικοπέδου για την τοποθέτηση του Μνημείου προτάθηκε από την Δ/ντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας, κα Αλκηστη Παπαδημητρίου και ενεκρίθη από το Κ.Α.Σ. Ο χώρος αυτός επιλέχθηκε διότι είναι πλησίον του σημείου εύρεσης του Μνημείου και απέναντι από το αναστηλωμένο τμήμα του αρχαίου τείχους της Ερμιόνης.

Το αναστηλωμένο Μνημείο θα έχει ύψος 4,40 m και θα καταλαμβάνει επιφάνεια 35 m2 επί του οικοπέδου. Θα διαμορφωθεί μια ελαφρά υποβάθμιση της έδρασης ως προς τη σύγχρονη στάθμη του οικοπέδου. Ο περιβάλλων χώρος θα διαμορφωθεί σύμφωνα με την μελέτη και θα έχει επιφάνεια 220 m2 περίπου. Προβλέπεται ειδικός φωτισμός για το Μνημείο και φύτευση δέντρων πίσω απ’ αυτό.

Ο Δήμος θα πρέπει, πέραν της προαναφερομένης μελέτης, να φροντίσει να διαμορφωθεί και να αναδειχθεί και το υπόλοιπο δημοτικό οικόπεδο (περίπου 160 m2) ώστε η όλη περιοχή μαζί και με το απέναντι αρχαίο τείχος να αποτελέσει έναν ενδιαφέροντα επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο στην Ερμιόνη.

Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι τμήματα του Μνημείου βρέθηκαν κατά τη διάρκεια δύο διαφορετικών σωστικών ανασκαφών σε οικόπεδο του ΟΤΕ το 1988 και το 1990. Στην πρώτη ανασκαφή εντοπίστηκε ένα μεγάλο κάλυμμα μαρμάρινης σαρκοφάγου της Ρωμαϊκής εποχής, που απεικονίζει ένα ζεύγος ανακλιμένο, τα χαρακτηριστικά των προσώπων του οποίου δεν είχαν σμιλευθεί. Στη δεύτερη ανασκαφή βρέθηκε τρίβαθμη κρηπίδα με διαμορφωμένο μικρό ταφικό θάλαμο στο μέσο της. Το κάλυμμα απείχε 1,50 m από την κρηπίδα. Το Κ.Α.Σ. ενέκρινε την αποσυναρμολόγηση των τμημάτων του Μνημείου.

Η μορφή του Μνημείου της Ερμιόνης, σύμφωνα με τα διαφαινόμενα στοιχεία, συναντάται σε διάφορα ταφικά μνημεία τόσο στα ελληνιστικά όσο και στα ρωμαϊκά χρόνια. Τα χαρακτηριστικότερα μνημεία, που βοηθούν στην ανασύνθεση του Μνημείου της Ερμιόνης, κατά την άποψη του μελετητή κ. Γ. Αντωνίου είναι το ηρώο της Ακαρνανικής πόλης της Αλυζίας του 2ου μ.Χ. αιώνα, το Ρωμαϊκό ταφικό μνημείο στις Κεχρεές και οι ταφικοί βωμοί της Naevoleia Tyche και του Calventius Quietus στην Πομπηία. Το ταφικό μνημείο της Ερμιόνης μιμείται το θέμα των Αττικών σαρκοφάγων της Ρωμαϊκής περιόδου και χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 2ου μ. Χ. αιώνα.

Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό της μελέτης (Σεπτέμβριος 2014) του κ. Γ. Αντωνίου για την αναστήλωση του Μνημείου και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου θα απαιτηθεί το ποσό των 95.000 ευρώ.

Για να εξευρεθεί το παραπάνω ποσό θα πρέπει ο Δήμος Ερμιονίδας να συνάψει προγραμματική σύμβαση  με το ΥΠ.ΠΟ.Α. ούτως ώστε το έργο να χρηματοδοτηθεί από προγράμματα ΕΣΠΑ και να κατασκευασθεί υπό την επίβλεψη του ΥΠ.ΠΟ.Α.

Γιάννης Δημαράκης

Δημοτικός Σύμβουλος

Δήμου Ερμιονίδας

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΙΖΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΙΖΗΣ Μόνο που τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζονται απο την σημερινή Δημοτική Αρχή. Καταλυτική υπήρξε η συνεχίζει να είναι η συμβολή της Δ. ΕΠΚΑ Αργολίδας και η ιστορία αυτή της αναστήλωσης του μνημείου ξεκίνησε επί δημαρχίας Ανάργυρου Λεμπέση και συνεχίστηκε με ανάθεση και παραλαβή σχετικής μελέτης και άλλες αποφάσεις και ενέργειες σχετικά με τον χώρο αναστήλωσης του μνημείου, επί δημαρχίας μου. Η σημερινή Δημοτική Αρχή μόλις ανέλαβε ανακάλεσε τις αποφάσεις μας και ευτυχώς στις 16-5-2017 μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί το έργο εξ αιτίας αυτών των λαθεμένων ενεργειών τηςεπανέφερε ουσιαστικά τις δικές μας ανακαλώντας τις δικές της!

http://dinatiermionida.blogspot.gr/2017/05/blog-post.html?spref=fb

ΤΟ ΤΑΦΙΚΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ (ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ)
 ΟΙ ΕΜΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ  ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΙΝΩΔΙΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΔΡΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ,
ΕΠΙ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ 
 
Η ΙΣΤΟΡΙΑ : Το Ρωμαϊκό ταφικό μνημείο Ερμιόνης, βρέθηκε το 1988 και 1990 σε τμήματα κατά τις ανασκαφές που έγιναν στο οικόπεδο ΟΤΕ Ερμιόνης. Το 2003 έγινε μια μελέτη η οποία όμως δεν προχώρησε διότι στερούνταν αναστηλωτικού μέρους. Το μνημείο τοποθετήθηκε μπροστά από το τότε Κοινοτικό κατάστημα Ερμιόνης και νυν Λιμεναρχείου. 
 
Η ΕΞΕΛΙΞΗ :   “Επιλογή χώρου τοποθέτησης της Ρωμαϊκής σαρκοφάγου που βρίσκεται μπροστά από το Λιμεναρχείο Ερμιόνης” 
  1. Αίτημα με α. π. 8980/29-11-2013 της Δημοτικής Κοινότητας Ερμιόνης προς τη Δ΄ Εφορεία Προϊστορικών και κλασικών Αρχαιοτήτων Ναύπλιο για έγκριση του χώρου δημιουργίας του μνημείου.
  2. Απάντηση της Δ/ντριας της Εφορείας κ. Άλκηστης Παπαδημητρίου προς τον κ. Ιωάννη Κρητσωτάκη Πρόεδρο της Δημ. Κοιν. Ερμιόνης στις 27/1/2014 με α.π. Φ1/48980πέ. “Σχετικά με το θέμα και κατόπιν αυτοψίας εκπροσώπου της Υπηρεσίας μας σας ενημερώνουμε ότι προσφορότερος χώρος για την τοποθέτηση του ταφικού μνημείου….. ασκεπές οικόπεδο ιδιοκτησίας του Δήμου Ερμιονίδας που βρίσκεται ανατολικά του κτιρίου ΟΤΕ Ερμιόνης και απέναντι από το αναστηλωμένο τμήμα του αρχαίου τείχους της πόλης. …..για να προχωρήσει η διαδικασία αδειοδότησης του έργου από το ΥΠΠΟΑ, απαραίτητη είναι η παράδοση από το Δήμο της μελέτης του κ. Γεωργίου Αντωνίου”.  
  3. Με νέο έγγραφο ο πρόεδρος κ. Ι. Κρητσωτάκης, με ημ/νία 6/2/2014 και α.π. 52, ενημερώνει την Δ΄Εφορεία Π.&Κ.Α. Ναυπλίου σχετικά με την επιλογή του χώρου για τη δημιουργία του μνημείου, ενημερώνοντας για την διαφορετική άποψη του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Ερμιόνης ότι: “Δεν μπορεί να δεσμεύσει ένα δημοτικό οικόπεδο για ενενήντα εννιά χρόνια, το οποίο θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για άλλους κοινωνικούς σκοπούς …..” και ζητά να βρεθεί άλλος χώρος προτείνοντας: α)Το αναστηλωμένο τμήμα του αρχαίου τείχους της πόλης. β) Έμπροσθεν του Λιμεναρχείου Γ) Εντός του αλσυλλίου “Μπίστι”. 
  4. Το Δημοτικό Συμβούλιο Ερμιονίδας την 1/4/2014 με αριθμό απόφασης 117/2014 δεν εγκρίνει την απόφαση με αρ. 11/2014 της Δ.Κ. Ερμιόνης σχετικά με επιλογή άλλων χώρων από αυτόν που προτείνει η Δ΄εφορεία, και αποφασίζει κατά πλειοψηφία να κάνει δεκτή την επιλογή του χώρου τον οποίο προτείνει η Δ. εφορεία, με το σκεπτικό ότι εάν υπάρξει άρνηση κινδυνεύει να μην γίνει ποτέ το έργο. Η απόφαση διαβιβάστηκε στο Συμβούλιο της Δ.Κ. Ερμιόνης, στην Οικονομική Επιτροπή και την Οικονομική Υπηρεσία του Δήμου για να προβούν σε κάθε νόμιμη ενέργεια για την άμεση υλοποίηση του έργου και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου για έλεγχο νομιμότητας.        
  5. Στις 11/10/2016  και αρ. απόφασης 21/2016, το Συμβούλιο της Δ.Κ. Ερμιόνης, με παρόντα μόνο τα μέλη της πλειοψηφίας, προτείνει: α) την ανάκληση της απόφασης υπ. αριθμ. 117/2014 του Δημοτικού Συμβουλίου Ερμιονίδας. β) προτείνει νέο χώρο για το μνημείο έναντι της οικίας του κ. Στυλιανού Αντουλινάκη γ) να διαβιβαστεί η απόφαση στο Δημοτικό Συμβούλιο για έγκριση δ) να διαβιβαστεί η απόφαση στην Δ΄Εφορεία Π.&Κ.Α. ε) Να διαβιβαστεί η απόφαση στο Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Ερμιονίδας.  
  6. Στις 6/12/2016 με αριθμό απόφασης 221/2016 το Δημοτικό Συμβούλιο κάνει δεκτή την απόφαση υπ. αριθμ. 21/2016 της Δ.Κ. Ερμιόνης και ακυρώνει την απόφαση 117/2014 του Δημοτικού Συμβουλίου Ερμιονίδας. 
  7. Κατά τη συνεδρίαση της 16/5/2017 το Δημοτικό Συμβούλιο Ερμιονίδας απεδέχθη να παραλάβει την εγκεκριμένη μελέτη αναστήλωσης, στερέωσης, χωροθέτησης και δια μόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου του κ. Γεωργίου Αντωνίου, η οποία αφορούσε το Ρωμαϊκό ταφικό μνημείο Ερμιόνης. Επίσης απεδέχθη να παραχωρήσει τη χρήση μέρους του δημοτικού οικοπέδου ανατολικά του κτηρίου του ΟΤΕ Ερμιόνης στο ΥΠ.ΠΟ.Α.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Δημοτική αρχή και η Δημοτική Κοινότητα Ερμιόνης αναγκάστηκαν να αποδεχθούν και να εφαρμόσουν την απόφαση 117/2014 και να ακυρώσουν τις … “ακυρωτικές” αποφάσεις 21/2016 της Δ.Κ. Ερμιόνης και 221/2016 του Δήμου Ερμιονίδας τις οποίες οι ίδιοι είχαν λάβει. 
 
ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ:   Με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και μεθοδικότητα και πάντοτε σύμφωνα με τη μελέτη και τις εισηγήσεις – γνωμοδοτήσεις αρμοδίων και ειδικών πρέπει να μπουν οι βάσεις και να διερευνηθούν όλες οι δυνατές παράμετροι για την υλοποίηση του έργου. Η μελέτη και οι μακέτες είναι μόνο η αρχή.  
 
Για τη ΔΥΝΑΤΗ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ
Γιάννης Γεωργόπουλος

 

Περασε ενας χρονος απο την προηγουμενη αναρτηση.Αντεγραφα απο την σελιδα της κοινοτητας τοτε

http://www.ermion.gr/tourismos/aksiotheata/palaioxristianiki/

Η Δημοτική Κοινότητα Ερμιόνης έχει προχωρήσει σ` όλες εκείνες τις ενέργειες, για να συνεχιστούν οι εργασίες συντήρησης και ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου της Βασιλικής Παλαιοχριστιανικής Ερμιόνης, ώστε ο χώρος να γίνει Πιστεύει δε ότι  η αποπεράτωσή του συγκεκριμένου έργου θα δώσει στην πόλη μεγάλη πολιτιστική και τουριστική αξία.

Η Δημοτική Κοινότητα Ερμιόνης θεωρεί ότι το παρόν έργο είναι το σημαντικότερο των τελευταίων ετών και γι` αυτό έχει προχωρήσει σ` όλες εκείνες τις ενέργειες, για να συνεχιστούν οι εργασίες συντήρησης και ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου της Βασιλικής Παλαιοχριστιανικής Ερμιόνης. Επιδιώκει ο χώρος να γίνει επισκέψιμος από τους κατοίκους και τους τουρίστες της περιοχής, οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν από κοντά  ανεκτίμητης αξίας ψηφιδωτά του 4ου και 5ου αιώνα.

Πιστεύει δε ότι  η αποπεράτωσή του συγκεκριμένου έργου θα δώσει στην πόλη μεγάλη πολιτιστική και τουριστική αξία.

Η κατασταση σημερα Μαιος 2017

Μια σειρα απο αναρτησεις με πληροφοριες για το θεμα .

Και πληρωμη εργασιας εγινε  τον Μαρτη του 2014 πριν απο τρια χρονια

Ειναι η ωρα που αποφασιζεται η πληρωμη μιας γραπτης εργασιας σε σχεση με τα ψηφιδωτα της παλαιοχριστιανικης Ερμιονης αντι 3,5 χιλιαδων ευρω αν δεν κανω λαθος.Η εργασια αυτη που περιγραφει την κατασταση στον αρχαιολογικο χωρο εχει 44 σελιδες συνολικα με 18 σελιδες με φωτογραφιες (κακιστης ποιοτητας ) και 26 δακτυλογραφημενες σελιδες .Σε ερωτηση μου που ειναι οι δημοτικοι συμβουλοι και γιατι τοσο μικρο ενδιαφερον για ενα τοσο μεγαλο θεμα και τι θα απογινει με την συνεχιση των εργασιων η απαντηση ηταν πως θα συζητηθει ξανα το θεμα.Ποτε επιμενω να ρωταω. Ενδιαφερον υπαρχει .Μαλιστα ανθρωποι (και απο το Δημοτικο Συμβουλιο) εβαλαν το χερι στην τσεπη για να γινουν δουλειες αλλοι πολιτες προσεφεραν εθελοντικη εργασια στον χωρο το 2013 υπο την επιβλεψη των αρμοδιων. Ομως αν δεν κινητοποιηθει η τοπικη κοινωνια οργανωμενα και με συνεχεια αν δεν πιεσουμε να εγκριθουν κονδυλια απο την Περιφερεια και κυριως το κρατος το μερος θα γυρισει εκει που ηταν τοσα χρονια.Στην εγκαταλειψη.

Τα ψηφιδωτά της Ερμιόνης

      Πραγματοποιήθηκε σήμερα αποξήλωση – καθαριότητα, από συνεργείο του Δήμου Ερμιονίδας με την επίβλεψη επιμελητών της Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, στο οικόπεδο στο οποίο έχουν αποκαλυφθεί τα ερείπια Βυζαντινής Βασιλικής Εκκλησίας δίπλα στο παλαιό δημοτικό σχολείο, που φιλοξενεί σήμερα το δημοτικό κατάστημα Ερμιόνης.

     Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στην Ερμιόνη, με πρωτοβουλία του Δημάρχου Δημήτρη Καμιζή συνάντηση και συνεργασία με τον Διευθυντή της Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Πελοποννήσου κ. Αθανασούλη. Το περιεχόμενο της συνάντησης ήταν η συντήρηση και ανάδειξη των ψηφιδωτών του Ναού της Βασιλικής, τα οποία φυλάσσονται σε παρακείμενη αποθήκη.

Εφοπλιστες, βιομηχανοι, χρηματιστες μεγαλο εκδοτες,τεως και νυν εστεμενοι .Οι αγαπητοι μας γειτονες.Ας τους γνωρισουμε πισω απο τις ψηλες μαντρες και τις ιδιωτικες παραλιες.Εχετε ορεξη;Δεν ζουμε στον ιδιο πλανητη.

Η προκηρυξη που θα διαβασετε ειναι απο τις 4 Ιουνη 1979.

Απο την μια η εργατικη ταξη που εγραψε ιστορια που καταργησε τους σχεδιασμους στρατου και συντηρησης για μια ελεγχομενη δημοκρατια (ιδιωνυμο ,330 κλπ)μετα την πτωση της Χουντας, οπως αυτη που εγινε στην Ισπανια την Πορτογαλια και την Τουρκια. Απο την αλλη η εργοδοσια.Οχι καποιο μικρο αφεντικο.Ο πυρηνας της αστικης ταξης.Κομπραδορικης με προσανατολισμο και συμφερον στην τοτε ΕΟΚ και τα συμφεροντα της.Εξ αλλου οταν ο Πιτσος τα βρηκε σκουρα με το εργατικο κινημα εδωσε τα κληδια στην Ζημενς και εφυγε.Ηταν πρωτοπορος.Τα επομενα χρονια τον ακολουθησαν και αλλοι οπως ο ιδιοκτητης της Κοκα Κολα, ο Λαναρας και ο καταλογος δεν εχει τελος.

Η Πιτσος ξεκινησε να συνεργαζεται με την (αμαρτωλη) Ζημενς το 1974 και εξαγοραστηκε το  1977  από την BOSCH – SIEMENS HAUSGERATE GmbH και τη SIEMENS A.E. HELLAS. Μαλιστα προσφατα  ειχε γινει και συμφωνια με την Ζημενς (προκειμενου να κουκουλωθουν τα σκανδαλα με τις μιζες) να επενδυθουν 60 εκατομμυρια για μεταφορα του εργοστασιου και προσληψη 700 εργαζομενων .Μην ρωτατε αν τηρηθηκε η συμφωνια.Συμφωνιες με τον διαβολο δεν γινωνται.

Σκεφτειτε πως την 1 Μαρτη 1978 καναμε 24ωρη απεργια με αιτημα αυξηση κατωτατων μισθων 30%.Και το κερδισαμε. Ηταν απο τα πρωτα μετρα που πηρε το ΠΑΣΟΚ μολις βγηκε στην εξουσια τρια χρονια αργοτερα.

Οι εργατες του Πιτσου μαζι με τους εργαζομενους της ΟΒΕΣ σε ΕΣΚΙΜΟ ΙΖΟΛΑ AEG ΕΛΚΟ Βαγιωνης Φιλιπς κλπ μια γροθια εγραψαν ιστορια με τους αγωνες τους τοτε μαζι με  ΟΤΟΕ ,ΔΕΗ, οικοδομους ,εργαζομενους σε Μποδοσακη Σκαλιστηρη ,Λαδοπουλου, σε Ολυμπιακη Λιθογραφους ,Χαλυβουργικη ,εργαζομενους στα αναψυκτικα ,φοιτητες, αγροτες, μαθητες αλλα και αλλους εργασιακους και κοινωνικους χωρους(κινητοποιησεις για την χαβουζα στο Κερατσινι,Αγ Βαρβαρα,Μπεικερ,Ροδος,Σπατα) .Οι απεργιες στην Πιτσος εχουν μεγαλη σημασια σημερα που το ΔΝΤ ζητα ελευθερο οριο απολυσεων.Γιατι οι πολυμηνοι αγωνες τοτε εγιναν ακριβως γι αυτο.Για να μην απολυωνται εργατες οποτε (και οποιοι) συμφερει το αφεντικο .Σημερα απο 1200 εργαζομενοι το 1979 εχουν απομεινει 450 εργαζομενοι.

Σημερα 

Το εργοστάσιο της Πίτσος λειτουργεί από το 1909 στου Ρέντη και αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο για την εξαγορά της ελληνικής φίρμας από το γερμανικό πολυεθνικό όμιλο BSHG. Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο εργοστάσιο αποτέλεσε σύμφωνα με πληροφορίες εμμέσως αντικείμενο της συμφωνίας συμβιβασμού της Siemens με το Ελληνικό Δημόσιο. Η συμφωνία προέβλεπε επένδυση ύψους 60 εκατ. ευρώ, που δεν κατονομάστηκε στο κείμενο, για την απασχόληση 700 εργαζομένων. Το σχέδιο προέβλεπε την μετεγκατάσταση του εν λόγω εργοστασίου στη Μαγούλα και εκσυγχρονισμό των υποδομών του. Αλλά δεν προχώρησε ποτέ, καθώς η διοίκηση της Pitsos Hellas συνάντησε γραφειοκρατικά προβλήματα και σημαντική καθυστέρηση στην υλοποίηση του σχεδίου.

Το εξοχικο που πουλαει ο 100 ετης Πιτσος στο Κουνουπι αντι 20 εκατομμυριων.Οσοι τα διαθετουν ας σπευσουν

Οσο για την Πυξιδα του Νου (θα διαβασετε πιο κατω )αν σας περισευει μισο εκατομμυριο αγοραστε καμμια μετοχη να βοηθησετε!

Απόστολος Πίτσος: Ο άνθρωπος που πούλησε τη μεγάλη βιομηχανία στους Γερμανούς

Η βραδιά ήταν ζεστή. Η Γερμανική Σχολή Αθηνών και ο Σύλλογος των Αποφοίτων της βράβευσαν το προπερασμένο καλοκαίρι στην αίθουσα εκδηλώσεων της Σχολής, δώδεκα Απόφοιτους του Πολέμου, μαθητές και μαθήτριες που τελείωσαν τη Σχολή την περίοδο κήρυξης του πολέμου και τα χρόνια της κατοχής. Μαθητές με ενδιαφέρον για τη μεγάλη αυτή χώρα παρά τις σαφείς δυσκολίες που ο Β Παγκόσμιος πόλεμος γέννησε και τις χιλιάδες νεκρούς τόσο στα ελληνικά όσο και τα ευρωπαϊκά μέτωπα από τις ορδές του Χίτλερ.

Ο Απόστολος Πίτσος γεννήθηκε το 1918 και πήγε στη Γερμανική Σχολή. Συμμαθητής του στην Γ’ τάξη ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός κι επίσης γερμανόφιλος Γεώργιος Ράλλης αλλά και η ηθοποιός Δέσπω Διαμαντίδου τη σχολική περίοδο 1926-27. Ήδη από το 1865 ο θείος του είχε ιδρύσει μία μικρή επιχείρηση με το οικογενειακό όνομα με ένα μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Περικλέους. Λίγο αργότερα ανέλαβε και ο πατέρας του Σταμάτης και μαζί κατασκεύαζαν μικρές οικιακές συσκευές ανάμεσα σε άλλα μικρά μεταλλικά κλουβιά αλλά και μικρά ψυγειάκια νερού με ένα μικρό βρυσάκι που συνήθιζαν τότε οι νοικοκυρές να κρεμούν στον τοίχο.

Τα μαθητικά εκείνα χρόνια κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, η μικρή αυτή οικογενειακή βιοτεχνία, μετακόμισε στην οδό Έσλιν στους Αμπελοκήπους, που ήταν τότε στα όρια του κέντρου της πόλης, αλλά ένα ατύχημα του πατέρα του, που επηρέασε την όρασή του, υποχρέωσε το νεαρό Απόστολο που ήξερε γερμανικά να τον συνοδεύσει στη Γερμανία και κατόπιν να αναλάβει την ίδια την μικρή αυτή επιχείρηση. Μετά το σχολείο μετέβη ξανά στη Γερμανία στην πόλη Aue, όπου και σπούδασε μηχανολόγος. Τα χρόνια του πολέμου και της κατοχής δουλειές δεν υπήρχαν και ο ίδιος βρήκε το χρόνο να εξασκείται στο βιολί, τη μεγάλη του αγάπη, παίζοντας τέλεια πλέον το κονσέρτο για βιολί του Μπετόβεν (το μοναδικό που συνέθεσε για βιολί ο συνθέτης).

Βέβαια η οικογένεια του δεν πέρασε τις δυσκολιες που άλλες οικογένειες είχαν στην Ελλάδα, όμως κανένας δεν μπόρεσε ποτέ να τους συνδέσει με τον κατοχικό γερμανικό παράγοντα. Μόλις έληξε ο πόλεμος, και έχοντας πλέον αποκτήσει τις γνώσεις από τις σπουδές του στη μηχανολογία, κατόρθωσε σιγά – σιγά να μεταμορφώσει τη μικρή αυτή βιοτεχνία στην βιομηχανία που τα μεταπολεμικά χρόνια κατασκεύαζε ηλεκτρικές συσκευές προμηθεύοντας όλα τα ελληνικά νοικοκυριά. Το 1959 όταν η επιχείρηση είχε πλέον μετακομίσει στου Ρέντη άρχισε να κατασκευάζει ψυγεία και θερμάστρες πετρελαίου, το 1968 ασπρόμαυρες τηλεοράσεις και το 1977 πουλήθηκε.

1975 Πιτσος

22/5 Απεργια και ιδρυση του σωματειου.

1976 Πιτσος

Γεναρης Απεργια εναντια στο Λοκ Αουτ της εργοδοσιας .16 μερες.Χιλιοι εργατες απεργουν.

5/1 και 7/1 συγκεντρωσεις πορειες

13/1 40 μερες απεργια

16/1 Αστυνομικοι μεσα στο εργοστασιο.Ο Καραθανασης απειλει μπροστα στην Βουλη.

25/1 Σταματα η απεργια.Αυξηση 20%, 5 χιλιαδες εφ απαξ για τις μερες της απεργιας, 25% πριμ παραγωγης.Επαναπροσληψη απολυμενων.

27/1 Καταδικη απεργων για επεισοδια στην διαρκεια της απεργιας.

1/2 Νεες δικες απεργων και καταδικες καποιων απ αυτους.

Το 1977 η «Βosch-Siemens Hausgerate GmbΗ» (η μητρική Siemens συμμετέχει σε ποσοστό 50%) εξαγοράζει το 60% της «Πίτσος Α.Ε.»Στο μετοχικό της κεφάλαιο συμμετέχει και η ελληνική «Siemens Α.Ε.» με 20%.

1979 Πιτσος Πολυεθνικης πλεον

14 Μαη Λοκ αουτ της εργοδοσιας εναντια στις εργατικες κινητοποιησεις

21/5 Εργατες μπροστα στο  κλειστο εργοστασιο

4/6 Μεγαλη συγκεντρωση των απεργων του Πιτσου στο γηπεδο Αιγαλεω

21/6 Δικαζεται η εργοδοσια του Πιτσου  για απαραβαση του νομου 690/49 Αθωωνεται

30/6 Ληξη του Λοκ Αουτ απο την εργοδοσια.Στασεις εργασιας.

6/7Απολυσεις συνδικαλιστων .Επεισοδια μεσα στο εργοστασιο γιουχαρισμα προισταμενων ερχονται τα ΜΑΤ

9/7 Με συρματοπλεγματα εμποδιζονται οι απολυμενοι να μπουκαρουν στο εργοστασιο Η θα μπουμε ολοι η θα φυγουμε ολοι.

15/7 Συγκεντρωση εξω απο το υπουργειο εργασιας για επαναπροσληψη απολυμενων

18/7 Απειλες πως θα κλεισει το εργοστασιο

24/7 Επιθεση των εργαζομενων στα ΜΑΤ που φυλανε το εργοστασιο τους πανε καροτσακι στην Θηβων.

30/7 Δικη της εργοδοσιας για την απολυση του ΔΣ του Σωματειου

4/9 Η εργοδοσια κλεινει τμηματα του εργοστασιου 300 απολυμενοι

5/ 9 Συγκεντρωση μπροστα στην Βουλη.

7/9 ΜΑΤ και μπλοκα εμποδιζουν τους απολυμενους να πλησιασουν το εργοστασιο

8/9 Διαπραγματευσεις ζητα η εργοδοσια αναστελεται η απεργια που κρατησε 150 ημερες.

11/9 Αποτυχια των διαπραγματευσεων.Απεργια διαρκειας.

12/9 Μεγαλες δυναμεις των ΜΑΤ υποστηριζουν την εργοδοσια μπροστα στο εργοστασιο.

19/9 Μηνυση στην εργοδοσια για τις απολυσεις.

25/9 καταδικη του ΔΣ του σωματειου γιατι κηρυξε παρανομη απεργια στις 2/7

Καπου πετυχαμε καπου χασαμε οι εργαζομενοι στα επομενα χρονια. Με τους αγωνες μας βελτιωσαμε τους μισθους και τις συνθηκες εργασιας κοψαμε κατι απο τα κερδη του κεφαλαιου.Οχι για πολυ ομως.Η επομενη γενια πιστεψε αυτες τις κατακτησεις αιωνιες.Λαθος.Καποια στιγμη πρεπει να μιλησουμε και για τις δικες μας κινητοποιησεις στο εργοστασιο του Λαναρα στην Μιλιντρα.

Το σιγουρο ειναι πως σημερα η εργατικη ταξη της χωρας μας αυτη που αρνειται τον συνδικαλισμο και την πολιτικη αυτη που διαπερναται απο ρατσιστικες εθνικιστικες φασιστικες ιδεες εχει φτασει στα Ταρταρα.Την στιγμη που η αστικη ταξη ζει σε εναν πλουτο περα απο καθε φαντασια

Πιτσος

Στην ιστορική οικογένεια Πίτσου, η οποία από το 1865 έχει συνδέσει το όνομά της με τις περίφημες ηλεκτρικές συσκευές Pitsos, ανήκει ένα από τα ακριβότερα ακίνητα της Ελλάδας, το οποίο βγαίνει στο σφυρί από τον παγκοσμίου φήμης οίκο δημοπρασιών Sotheby’s.

Το πανέμορφο σπίτι με θέα προς τον Σαρωνικό βρίσκεται στην περιοχή Κουνούπι της Αργολίδας. Είναι περιτριγυρισμένο από πευκόδασος έκτασης πέντε στρεμμάτων, προσφέρει ιδιωτική πρόσβαση στη θάλασσα μέσω τριών ιδιωτικών παραλιών και πωλείται αντί 20.000.000 ευρώ.

Τη συμφωνία με τον οίκο δημοπρασιών φαίνεται, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι έκανε αποκλειστικά η κόρη του 99χρονου σήμερα επιχειρηματία Απόστολου Πίτσου Κατερίνα, η οποία έδωσε τελικά τα χέρια έπειτα από μια σειρά δύσκολων διαπραγματεύσεων. Εδώ και λίγο διάστημα, οι φωτογραφίες του σπιτιού κοσμούν τη real estate ιστοσελίδα του οίκου. Σύμφωνα με τους Sotheby’s Realty, το ακίνητο των 568 τετραγωνικών μέτρων σχεδιαστικά θυμίζει έντονα εξοχική γαλλική κατοικία. Ο τίτλος που του έχει αποδοθεί είναι «Majestic» («Μεγαλοπρεπές»), καθώς είναι χτισμένο με τα υψηλότερης ποιότητας υλικά, διαθέτει δύο υπαίθριες ενσωματωμένες κουζίνες και ένα μεγάλο κιόσκι δίπλα στην ακτή, καθώς και δύο πλήρως επιπλωμένες σουίτες. Βασικά χαρακτηριστικά του είναι τα παραδοσιακά έπιπλα που κοσμούν εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, καθώς και οι όμορφες αντίκες. Εσωτερικά το σπίτι εντυπωσιάζει με το μεγάλο κεντρικό δωμάτιο που διαθέτει, με τη μεγάλη είσοδο και τα τεράστια παράθυρα με εκπληκτική θέα προς τον Σαρωνικό και τα κοσμοπολίτικα νησιά Υδρα και Σπέτσες. Από το σπίτι-ανάκτορο δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και ένας υψηλής τεχνολογίας μηχανολογικός εξοπλισμός, που είναι εγκατεστημένος στο υπόγειο και διευκολύνει όλον τον χρόνο τους επισκέπτες του.

Σύμφωνα με την αγγελία των Sotheby’s Realty, όποιος αγοράσει αυτό το ακίνητο θα μπορεί να κάνει μια βουτιά σε μία από τις τρεις απομονωμένες ιδιωτικές παραλίες που διαθέτει το κτήμα και να ακολουθήσει ένα διάλειμμα για να απολαύσει ένα κρύο ποτό ή ένα πούρο υπό το φως του ηλιοβασιλέματος.

Και ρωταω ο αφελης ΝεοΕλλην.Υπαρχουν ιδιωτικες παραλιες στην Ελλαδα συμφωνα με τους νομους και το Συνταγμα;Αλλα οι παραλιες απεναντι απο το νησακι Κουνουπι αλλα και οι αλλες απο Δορουφι μερια εχουν την δικη τους ιστορια.Ειναι σαν να λεμε αλλο κρατος που κανενα διαβατηριο καμμια βιζα δεν σ αφηνουν να πας.

Ι. Σύμφωνα το νόμο 2971/2001 «Αιγιαλός, παραλία και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ 285Α) ο αιγιαλός[1] και η παραλία[2] είναι πράγματα κοινόχρηστα και ανήκουν κατά κυριότητα στο Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται. Η προστασία του οικοσυστήματος των ζωνών αυτών είναι ευθύνη του Κράτους, ο κύριος δε προορισμός τους είναι η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση προς αυτές[3]

Περί της κοινοχρήστου ιδιότητας του αιγιαλού και της παραλίας όριζε και ο προϊσχύσας Α.Ν. 2344/1940[4].

Περαιτέρω ο Αστικός Κώδικας περιλαμβάνει στα ενδεικτικώς απαριθμούμενα στο άρθρο 967 αυτού κοινόχρηστα πράγματα και τον αιγιαλό. Ειδικότερα κατά τα επί λέξει αναφερόμενα στην ως άνω διάταξη πράγματα κοινής χρήσεως είναι «ιδίως τα νερά με ελεύθερη και αέναη ροή, οι δρόμοι, οι πλατείες, οι αιγιαλοί, τα λιμάνια και οι όρμοι, οι όχθες πλευσίμων ποταμών, οι μεγάλες λίμνες και οι όχθες τους».

Πέραν των ανωτέρω ενδεικτικώς απαριθμουμένων στο ως άνω άρθρο 967 ΑΚ κοινοχρήστων πραγμάτων, δια του ως άνω άρθρου ετέθη εκτός συναλλαγής και κάθε άλλο πράγμα, μη καταριθμούμενο μεν σε αυτό, υπηρετούν όμως την κοινή χρήση, οία είναι και η παραλία[5].

Ο αιγιαλός και η παραλία ως κοινόχρηστα πράγματα κείνται εκτός συναλλαγής σύμφωνα με το άρθρο 966 ΑΚ και περιλαμβάνονται στη δημόσια κτήση, ως δέον να ερμηνεύεται ορθώς το στο άρθρο 968 του Αστικού Κώδικα μνημονευόμενο δικαίωμα κυριότητας του Δημοσίου ή του Δήμου, αναγνωριζομένου επ’ αυτών ιδιοτύπου δικαιώματος της Πολιτείας, συναπτομένου προς την άσκηση της δημόσιας εξουσίας προς ρύθμιση της κοινής χρήσεως[6].

Η δημοσία κτήση διακρίνεται από την ιδιωτική περιουσία του Κράτους (domaine prive), την οποία το Κράτος (και αντιστοίχως τα λοιπά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου) χρησιμοποιεί κατά βούληση και εκποιεί κατά βούληση.

Βέβαια στο δίκαιο παρατηρείται άμβλυνση της άλλοτε οξείας διάκρισης μεταξύ της ιδιωτικής περιουσίας του Κράτους και της δημόσιας κτήσεως, με την πρόβλεψη της δυνατότητας ιδιωτικής χρησιμοποιήσεως της δημόσιας κτήσης, πράγμα το οποίο μειώνει την έννοια του κοινοχρήστου και καθιστά κατά παράδοξο τρόπο, εκμεταλλεύσιμο και προσοδοφόρο ένα κτήμα, το οποίο είναι καθ’ εαυτό αναπαλλοτρίωτο[7].

Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι η διάταξη της παρ. 5 του 2 του ν. 2971/2001, σύμφωνα με την οποία «ο παλαιός αιγιαλός και η παλαιά όχθη ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και καταγράφονται ως δημόσια κτήματα».

Η ως άνω διάταξη, η εφαρμογή της οποίας συνεπάγεται την άρση της κοινοχρησίας του παλαιού αιγιαλού, ο οποίος ως επέκταση του φυσικού αιγιαλού[8] είναι απολύτως αναγκαίος για την ελεύθερη και ακώλυτη προσπέλαση του τελευταίου, δέον να κριθεί κατά την άποψη της γραφούσης αντισυνταγματική, ως αντικειμένη στο άρθρο 24 του Συντάγματος, το οποίο κατά τα ευθύς κατωτέρω ειδικότερον αναφερόμενα προστατεύει όχι απλώς τον αιγιαλό και την παραλία αλλά τα παράκτια οικοσυστήματα (ΣτΕ 3346/1999), τα οποία δύνανται να εκτείνονται και πέραν της παραλίας, στην περιοχή του παλαιού αιγιαλού και απώτερον ακόμα, αν τούτο επιβάλλεται από τη φύση τους.

Μνημονευτέα εν προκειμένω η σχετική με το παλαιό αιγιαλό νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία «εν όψει της φύσεως του τμήματος αυτού της ξηράς, ως ανεπιδέκτου κτήσεως ιδιωτικών δικαιωμάτων όταν καταλαμβανόταν από τις αναβάσεις των χειμερίων κυμάτων, μετά την επέκταση των ορίων της ακτογραμμής προς τη θάλασσα καθίσταται τμήμα της δημόσιας κτήσης» (ΣτΕ 1508/2003, 465/2009).

Από το κατοχυρούμενο στο άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος ως και στο άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα δικαίωμα στην προσωπικότητα απορρέει δικαίωμα του ατόμου προς χρήση του αιγιαλού και της παραλίας ως κοινοχρήστων πραγμάτων.

Το δικαίωμα χρήσης των αγαθών αυτών αποτελεί ιδιωτικού δικαίου έκφανση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στο περιβάλλον, όπως τούτο έμμεσα τριτενεργεί, μέσω των διατάξεων των άρθρων 57 και 966 επ. ΑΚ.

Η προσβολή της χρήσης ή κοινής ωφέλειας των ως άνω κοινοχρήστων περιβαλλοντικών αγαθών δια της υποβάθμισης τους συνιστά προσβολή της προσωπικότητας σύμφωνα με το άρθρο 57 και γεννά αξίωση για άρση της προσβολής, για παράλειψη της στο μέλλον, για αποζημίωση και για ικανοποίηση της ηθικής βλάβης (άρθρα 57 και 59 ΑΚ)[9].

ΙΙ. Η νομολογία του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ ερμηνεύουσα υπό το φως των οδηγιών της Agenda 21 το άρθρο 24 του Συντάγματος το οποίο προστατεύει το φυσικό περιβάλλον[10], χερσαίο και θαλάσσιο, έκρινε, προκειμένου περί των τελευταίων, ότι το ως άνω άρθρο αναφέρεται όχι απλώς στον αιγιαλό και στην παραλία αλλά στα παράκτια οικοσυστήματα (ΣτΕ 3346/1999), τα οποία δύνανται να εκτείνονται και πέραν της παραλίας, στην περιοχή του παλαιού αιγιαλού και απώτερον ακόμα, αν τούτο επιβάλλεται από τη φύση τους.

Περαιτέρω σύμφωνα με τη νομολογία του ΣτΕ τα παράκτια οικοσυστήματα ως ευπαθή (ΣτΕ 978/2005), χρήζουν αυξημένης προστασίας (ΣτΕ 1500/2000) και είναι δεκτικά μόνον ηπίας διαχειρίσεως και αναπτύξεως, η οποία και μόνο τυγχάνει βιώσιμη (ΣτΕ 1790/1999, 1129/1999, 3344/1999).

Η ήπια διαχείριση των παράκτιων οικοσυστημάτων αποτελεί κρατική αρμοδιότητα, που ασκείται με αποκλειστικό γνώμονα το δημόσιο συμφέρον (ΣτΕ 4011/2004).

Η εκτέλεση τεχνικού έργου επί των παρακτίων οικοσυστημάτων επιτρέπεται μόνο εφόσον τούτο εμπίπτει στην έννοια της ήπιας διαχειρίσεως, εξυπηρετεί δημόσιο συμφέρον και είναι βιώσιμο. Η βιωσιμότητα ενός έργου προκύπτει από τη χωροθέτηση του, τους όρους της γενικής περιβαλλοντικής μελέτης που το προβλέπει και την ένταξη του στο συνολικό προγραμματισμό της επέμβασης στην ακτή (ΣτΕ 327/1999). Επιπλέον η συνταγματική προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων περιλαμβάνει την κατά το φυσικό προορισμό χρήση τους και ιδίως τη διασφάλιση του δικαιώματος της ελεύθερης πρόσβασης σε αυτά σε όλους καθώς επίσης και την κατά προορισμό κοινοχρησία αυτών.

Κατά συνέπεια αποκλείονται χρήσεις, οι οποίες εμποδίζουν την κατά προορισμό χρήση των χώρων αυτών, δηλαδή της ελεύθερης και ανεμπόδιστης επίσκεψης, παραμονής, διέλευσης και κολύμβησης (ΣτΕ 3346/1999).

Περαιτέρω δεν επιτρέπεται η παραχώρηση αποκλειστικών ιδιωτικών δικαιωμάτων επί των παρακτίων οικοσυστημάτων δια των οποίων αναιρείται η κοινή χρήση, νόμος δε που ορίζει το αντίθετο, ως η ανωτέρω αναφερθείσα διάταξη της παρ. 5 του άρθρου 2 του ν. 2971/2001, σύμφωνα με την οποία ο παλαιός αιγιαλός και η παλαιά όχθη ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, αντίκειται στην κατά τα ως άνω βασική αποστολή των παρακτίων οικοσυστημάτων, ήτοι την εξυπηρέτηση της επαφής του ανθρώπου με τη θάλασσα και δέον να θεωρηθεί ως αντισυνταγματικός[11].

ΙΙΙ. Εξάλλου η Ευρωπαϊκή Ένωση ενόψει της μεγάλης περιβαλλοντικής, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και ψυχαγωγικής σημασίας της παράκτιας ζώνης για την Ευρώπη, της μοναδικότητας της βιοποικιλότητας των παράκτιων ζωνών από απόψεως χλωρίδας και πανίδας, της συνεχούς υποβάθμισης των συνθηκών στις ευρωπαϊκές παράκτιες ζώνες και του αυξανόμενου κινδύνου που διατρέχουν εξαιτίας των κλιματικών μεταβολών, της αύξησης του πληθυσμού και της εξέλιξης των οικονομικών δραστηριοτήτων και της κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω αναγκαιότητας εφαρμογής μίας περιβαλλοντικά αειφόρου, οικονομικά δίκαιης, κοινωνικά υπεύθυνης και πολιτισμικά ευαίσθητης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών υιοθέτησε τη Σύσταση 2002/413 της 30ης Μαΐου 2002 «σχετικά με την εφαρμογή στην Ευρώπη της ολοκληρωμένης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών».

Με την ως άνω σύσταση συστήνεται στα κράτη-μέλη η υιοθέτηση μίας στρατηγικής προσέγγισης όσον αφορά το σχεδιασμό και τη διαχείριση των παράκτιων ζωνών τους, που βασίζεται μ.α. στην προστασία του παράκτιου περιβάλλοντος και στην αειφόρο διαχείριση των φυσικών πόρων τόσο του θαλάσσιου, όσο και του χερσαίου στοιχείου της παράκτιας ζώνης, στην αναγνώριση της απειλής που συνιστούν οι κλιματικές μεταβολές για τις παράκτιες ζώνες, σε κατάλληλα και οικολογικώς υπεύθυνα μέτρα προστασίας των ακτών, στην παροχή κατάλληλων και προσιτών εκτάσεων για το κοινό, τόσο για την αναψυχή, όσο και για την αισθητική απόλαυση και στη βελτίωση του συντονισμού των δράσεων, που αναλαμβάνουν όλες οι ενδιαφερόμενες αρχές.

Τα κράτη-μέλη καλούνται να χαράξουν εθνικές στρατηγικές εφαρμογής της ολοκληρωμένης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών επί τη βάσει συγκεκριμένων αρχών [συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων μερών (οικονομικοί και κοινωνικοί εταίροι, οργανώσεις που αντιπροσωπεύουν τους κατοίκους παράκτιων ζωνών, μη κυβερνητικές οργανώσεις και ο επιχειρηματικός τομέας) στη διαδικασία διαχείρισης, συμμετοχή των αρμόδιων διοικητικών φορέων σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, διατομεακή ολοκλήρωση, διαχείριση επί τη βάσει ευρείας σφαιρικής προοπτικής (θεματικής και γεωγραφικής) λαμβάνουσας υπόψη την αλληλεξάρτηση και ανομοιότητα των φυσικών συστημάτων και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, που επηρεάζουν τις παράκτιες περιοχές καθώς και επί τη βάσει μακροπρόθεσμης προοπτικής, λαμβάνουσας υπόψη την αρχή της προφύλαξης καθώς και τις ανάγκες των σημερινών και των μελλοντικών γενεών)[12].

Περαιτέρω η κοινοτική οδηγία 2001/42 «σχετικά με την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων και προγραμμάτων», η οποία ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη με την Υπουργική Απόφαση 107017/2006 (ΦΕΚ Β΄1225/5.9.2006), καθιερώνει την υποχρέωση εκτίμησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σχεδίων και προγραμμάτων εθνικού, περιφερειακού, νομαρχιακού, ή τοπικού χαρακτήρα, που ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, όταν βρίσκονται ακόμη στο στάδιο του σχεδιασμού και του προγραμματισμού.

Είναι προφανές ότι έργα και δραστηριότητες που αναπτύσσονται στις παράκτιες ζώνες εμπίπτουν υποχρεωτικά στο πεδίο εφαρμογής της ως άνω οδηγίας, η οποία ανάγεται σε σημαντικό εργαλείο για την επίτευξη της βιώσιμης ανάπτυξης των περιοχών αυτών[13]

Εκ πάντων των ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι είναι αναγκαίος ο εκσυγχρονισμός της στην Ελλάδα ισχύουσας σχετικής κοινής νομοθεσίας περί αιγιαλού και παραλίας ώστε να εναρμονιστεί με το κοινοτικό δίκαιο ως και με το άρθρο 24 του Συντάγματος, όπως έχει ερμηνευθεί από την ανωτέρω παρατεθείσα πρωτοπόρο νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, τα οποία αναφέρονται στην προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων, έννοιας ευρύτερης εκείνης του αιγιαλού και της παραλίας[14].

[1] Κατά την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Αιγιαλός» είναι η ζώνη της ξηράς, που βρέχεται από τη θάλασσα από τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της.

[2] Κατά την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Παραλία» είναι η ζώνη ξηράς που προστίθεται στον αιγιαλό, καθορίζεται δε σε πλάτος μέχρι και πενήντα (50) μέτρα από την οριογραμμή του αιγιαλού, προς εξυπηρέτηση της επικοινωνίας της ξηράς με τη θάλασσα και αντίστροφα.

[3] Πρβλ. σχετικά με τα ανωτέρω άρθρο 2 παρ. 1, 2 και 3 του ν. 2971/2001.

[4] Πρβλ. άρθρα 1 και 5 Α.Ν. 2344/1940, βλ. σχετικά και Ευ. Δωρή, Τα Δημόσια Κτήματα, εκδ. Αφοί Π. Σάκκουλα, 1980, σ. 358 με παραπομπή σε σχετική νομολογία και βιβλιογραφία, Γ. Μπαλή, Γενικαί Αρχαί του Αστικού Δικαίου, έκδοση έκτη, Αθήνα, 1951, σ. 523.

[5] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω, Μ. Στασινόπουλο, Νομικαί Μελέται, Αθήνα, 1972, σ. 59.

[6] Βλ. σχετικά, Ευ. Δωρή, όπ. π. σ. 357.

[7] Μιχ. Δ. Στασινόπουλος, Νομικαί Μελέται, Αθήνα, 1972, σ. 35,36, 90 επ.

[8] Κατά την παρ. 3 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Παλαιός αιγιαλός» είναι η ζώνη της ξηράς, που προέκυψε από τη μετακίνηση της ακτογραμμής προς τη θάλασσα, οφείλεται σε φυσικές προσχώσεις ή τεχνικά έργα και προσδιορίζεται από τη νέα γραμμή αιγιαλού και το όριο του παλαιότερα υφιστάμενου αιγιαλού.

[9] Σχετικά με τα ανωτέρω, βλ. Γλυκερία Σιούτη, Δίκαιο Περιβάλλοντος, Γενικό Μέρος Ι, Δημόσιο Δίκαιο και Περιβάλλον, Συμπλήρωμα, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2002, σ. 22 επ. με αναφορά σε σχετική νομολογία των πολιτικών δικαστηρίων, Ευπραξία- Αίθρα Μαριά, Η νομική προστασία των δασών, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1998, σ. 252 επ., Ευ. Δωρή, όπ.π. σ. 357, Γ. Μπαλή, όπ. π., σ. 528).

[10] Το άρθρο 24 περί προστασίας του περιβάλλοντος περιελήφθη στο Σύνταγμα το 1975. Κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975, που έγινε το 2001 τροποποιήθηκε και το ως άνω άρθρο. To άρθρο αυτό όπως σήμερα ισχύει προβλέπει τα εξής: «1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων. Η σύνταξη δασολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον». 2. Η χωροταξική αναδιάρθρωση της Χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του Κράτους, με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης. «Οι σχετικές τεχνικές επιλογές και σταθμίσεις γίνονται κατά τους κανόνες της επιστήμης. Η σύνταξη εθνικού κτηματολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους». 3. Για να αναγνωριστεί μία περιοχή ως οικιστική και για να ενεργοποιηθεί πολεοδομικά, οι ιδιοκτησίες που περιλαμβάνονται σε αυτή συμμετέχουν υποχρεωτικά, χωρίς αποζημίωση από τον οικείο φορέα, στη διάθεση των εκτάσεων που είναι απαραίτητες για να δημιουργηθούν δρόμοι,πλατείες και χώροι για κοινωφελείς γενικά χρήσεις και σκοπούς, καθώς και στις δαπάνες για την εκτέλεση των βασικών κοινόχρηστων πολεοδομικών έργων, όπως νόμος ορίζει. 4. Νόμος μπορεί να προβλέπει τη συμμετοχή των ιδιοκτητών περιοχής που χαρακτηρίζεται ως οικιστική στην αξιοποίηση και γενική διαρρύθμισή της σύμφωνα με εγκεκριμένο σχέδιο, με αντιπαροχή ακινήτων ίσης αξίας ή τμημάτων ιδιοκτησίας κατά όροφο, από τους χώρους που καθορίζονται τελικά ως οικοδομήσιμοι ή από κτίρια της περιοχής αυτής. 5. Οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται και στην αναμόρφωση των οικιστικών περιοχών που ήδη υπάρχουν. Οι ελεύθερες εκτάσεις, που προκύπτουν από την αναμόρφωση, διατίθενται για τη δημιουργία κοινόχρηστων χώρων ή εκποιούνται για να καλυφθούν οι δαπάνες της πολεοδομικής αναμόρφωσης, όπως νόμος ορίζει. 6. Τα μνημεία, οι παραδοσιακές περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από το Κράτος. Νόμος θα ορίσει τα αναγκαία για την πραγματοποίηση της προστασίας αυτής περιοριστικά μέτρα της ιδιοκτησίας, καθώς και τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης των ιδιοκτητών. «Ερμηνευτική δήλωση: Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται το οργανικό σύνολο άγριων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους, τα οποία, μαζί με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασής τους, ιδιαίτερη βιοκοινότητα (δασοβιοκοινότητα) και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον (δασογενές). Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά».

[11] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω και Μ. Δεκλερή, Το Δίκαιο της Βιωσίμου Αναπτύξεως, έκδ. Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα 2000, σ. 193 επ.

[12] Σχετικά με τα ανωτέρω βλ. Εισαγωγή, Κεφάλαιο Ι και ΙΙ της ως άνω υπ’ αριθμ. 2002/413 Σύστασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου.

[13] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω και Έκδοση Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Αθήνα 2007 με τίτλο: «Προστασία του περιβάλλοντος. Άρθρο 24 του Συντάγματος. Αιγιαλοί και Παραλίες ανήκουν στους πολίτες».

[14] Βλ. σχετικά, Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος, Πρώτο Υπόμνημα επί του Νομοσχεδίου περί Αιγιαλού και Παραλίας.
http://vari-vouliagmeni.blogspot.com/2011/05/blog-post_2847.html

 

Πυξιδα του Νου 5 Μαιου 2017

Dolphin: Ψάχνει χρηματοδότηση για το Killada Hills στο Πόρτο Χέλι
 Της Στεφανίας Σούκη

Εως το τέλος του έτους υπολογίζει η διοίκηση του ομίλου της Dolphin Capital Investors να έχουν εκδοθεί οι τελικές άδειες ώστε να ξεκινήσουν τα έργα υποδομής για το μεγάλο τουριστικό project Kilada Hills Golf Resort στο Πόρτο Χέλι, το οποίο έχει ενταχθεί στις διατάξεις περί fast track και περιλαμβάνει, με βάση το masterplan, δόμηση 170.000 τ.μ..

Στην παρούσα φάση η Dolphin λανσάρει σταδιακά ένα πρόγραμμα (Founders Program) για 40 μέλη που θα αποκτήσουν συμμετοχές στο Killada Hills Golf resort, το οποίο θα περιλαμβάνει ένα νέο γηπεδο γκόλφ Jack Nicklaus, ένα clubhouse, ένα beach club και άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις. Η κάθε συμμετοχή αντιστοιχεί σε 500 χιλ. ευρώ, προσφέροντας στο κάθε μέλος τίτλους σε οικόπεδο 2.000 τ.μ. με θέα το γήπεδο γκόλφ και δικαίωμα δόμησης κατοικίας έως 800 τ.μ., κάρτα μέλους για το γκόλφ κι επιπλέον προνόμια. Τα κεφάλαια που θα συγκεντρωθούν μέσω του εν λόγω προγράμματος θα λειτουργήσουν ως μεσεγγύηση μέχρι την κατασκευή των υποδομών, ενώ η Dolphin βρίσκεται στις διαδικασίες και την εξασφάλιση χρηματοδότησης- γέφυρα από ελληνική τράπεζα για το φιλόδοξο project συνολικής αξίας 418 εκατ. ευρώ που θα υλοποιηθεί σταδιακά σε συνολική έκταση 2.079 στρεμμάτων.

Υπενθυμίζεται εδώ ότι, προς εξασφάλιση ρευστότητας, η εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου έχει εγκρίνει ήδη από το τέλος του 2016 τη νέα στρατηγική που προβλέπει ότι μέχρι το τέλος του 2019, οπότε ορίζεται παράλληλα- και η ημερομηνία λήξης της εταιρείας, θα πρέπει να έχει ρευστοποιήσει το επενδυτικό της χαρτοφυλάκιο εντός κι εκτός Ελλάδας. Στο πλαίσιο αυτό ήδη ρευστοποιήθηκαν συμμετοχές του ομίλου στον Παναμά (με αγοραστή την Grivalia Hospitality) και τη Δομινικανή Δημοκρατία. Ειδικά για τις δύο μεγαλύτερες επενδύσεις της στην Ελλάδα στο Πόρτο Χέλι και την Κέα, η εταιρεία υποστηρίζει ότι θα προχωρήσουν κανονικά, με σκοπό να ολοκληρωθούν μέχρι το 2019.

«Είμαστε ικανοποιημένοι από τη ρευστοποίηση των συμμετοχών μας στις περιοχές της Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής. Η συγκυρία με τις συνεχώς βελτιούμενες επιδόσεις του Amanzoe στο Πόρτο Χέλι σε συνδυασμό με ένα θετικότερο κλίμα όσον αφορά το πολιτικό και οικονομικό κλίμα στην Ελλάδα, θα επιτρέψει περαιτέρω ρευστοποιήσεις», δηλώνει χαρακτηριστικά προς τους μετόχους ο κ. Μίλτος Καμπουρίδης, ιδρυτής της Dolphin και managing partner της Dolphin Capital Investors.

Επισημαίνεται ότι το έργο Κilada Hills χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες: 1. Η 1η (530 στρέμματα), περιλαμβάνει ξενοδοχείο 300 κλινών, 60 επαύλεις των 600 τ.μ. η κάθε μία και 28 κατοικίες των 200 τ.μ. η κάθε μία. 2. Η 2η (1.425 στρέμματα), περιλαμβάνει 260 επαύλεις των 440 τ.μ. η κάθε μία και γήπεδο golf 18 οπών 768 στρεμμάτων. 3. Η 3η (116 στρέμματα), περιλαμβάνει 100 βίλες των 200 τ.μ. η κάθε μία. 4. Η 4η (8 στρέμματα) είναι στην παραλία Λεπίτσα και περιλαμβάνει beach club με 13 ξύλινες καμπάνες. H πρώτη φάση της κατασκευής περιλαμβάνει τις 260 επαύλεις και το γήπεδο golf, ενώ η δεύτερη φάση κατασκευής περιλαμβάνει το ξενοδοχείο, τις 100 βίλες, τις 60 επαύλεις και τις 28 κατοικίες.

Σύμφωνα με τα όσα επισημαίνει στο μήνυμά της προς τους μετόχους η διοίκηση, με αφορμή τον απολογισμό του 2016 και τις κινήσεις που έχουν γίνει κατά τους πρώτους μήνες του 2017, ο όμιλος εξακολουθεί να πραγματοποιεί συζητήσεις «με διεθνή επενδυτή στον κλάδο των τουριστικών θερέτρων και του real estate» προκειμένου να βρεί χρηματοδότηση για το έτερο τουριστικό έργο, που εντάσσεται στο χαρτοφυλάκιό της, στην Ελλάδα το Κea Resort με την πώληση του 50% του project (5άστερο ξενοδοχείο με τουριστικές κατοικίες).

Aντίθετα, δεν προχώρησε τελικά και τερματίστηκε στις αρχές Μαϊου η συμφωνία με την οικογένεια του Θ. Αριστοδήμου για την πώληση του μεριδίου του 49,75% της Dolphin στην εταιρεία ανάπτυξης Αristo στην Κύπρο, δεδομένων και των δικαστικών εκκρεμοτήτων που αντιμετωπίζει ο τελευταίος στην Κύπρο. Ο όμιλος, ο οποίος είχε λάβει 1,8 εκατ. ευρώ εν όψει της συναλλαγής διατηρεί τελικά το 47,9%, αφού η συμφωνία τερματίστηκε.

Σημειωτέον ότι η αξία των συνολικών περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας στο τέλος του 2016 εμφανίζεται σημαντικά μειωμένη στα 466 εκατ. ευρώ από 911 εκατ. ευρώ, όπως και η Καθαρή Αξία Ενεργητικού (ΝΑV), στα 265 εκατ. ευρώ λόγω της απομείωσης της αξίας της Aristo, των απωλειών από τις ρευστοποιήσεις περιουσιακών στοιχείων κ.τ.λ..

Με αφορμη τις εκλογες της Γαλλιας.Το 1984 με συνελαβαν μαζι με πολλους αλλους με αφορμη την επισκεψη του πατερα Λεπεν στην Ελλαδα.Λεπτομερη αναφορα θα διαβαστε πιο κατω.Να συμπληρωσω μονο.Την προηγουμενη πηγαμε σε πορεια μεχρι το Καραβελ.Το τι εγινε εκει και αμεσως μετα θα διαβαστε πιο κατω.Εμενα με συνελαβαν την επομενη.

Στα γραφεια της Ρηξης βρεθηκαμε πολλοι συμπαραστατες των συλληφθεντων μετα απο διαμαρτυρια εξω απο καποιον  ανακριτη που  στεγαζοταν στην οδο Πατησιων μεταξυ Χαλκοκονδυλη και Καποδοστριου.Συγκεντρωθηκαμε λοιπον γυρω στα 200 ατομα στο απεναντι πεζοδρομιο και ειρηνικα διαμαρτυρομασταν για τις συλληψεις της προηγουμενης μερας.

Ηρθαν τα ΜΑΤ και μας εδιωξαν .Αποφασισαμε επι τοπου  να παμε καπου και να συζητησουμε πως θα συνεχισουμε παρα περα την καμπανια συμπαραστασης.Τα γραφεια της Ρηξης ηταν κοντα και φυγαμε σε πορεια απο την Κανιγγος μεχρι εκει.Στο μεταξυ εξω γινονταν φασαριες.Με μια ντουντουκα φωναζαμε αντιφασιστικα συνθηματα και κοσμος πηγαινε κι ερχοταν.Στην ταρατσα μαζευτηκαν καποιοι αντεξουσιαστες   και αποφασισαν να αντισταθουν σε περιπτωση εισβολης της αστυνομιας.Πραγμα που δεν εκαναν τελικα.Πισω απο το κτηριο ηταν τα γραφεια της νεολαιας ΠΑΣΟΚ που ανοιξαν την δικια τους ταρατσα και απο εκει φυγαδευτηκε πολυς κοσμος.

Η αστυνομια απεκλεισε τους δρομους Σολωνος και Κωλετη και μετα απο διαπραγμετευσεις παραδοθηκαμε και συλληφθηκαμε ολοι σαν τρομοκρατες (τρομαρα μας). Οι αρχικες κατηγοριες ηταν πολυ βαριες για συσταση τρομοκρατικης οργανωσης κλπ που επεφεραν βαρυτατες πολυχρονες ποινες.Στην φωτογραφια κανω το σημα της νικης

Μας εβαλαν σε κλουβες και απο εκει στην Ασφαλεια στην Μεσογειων μεσω Αλεξανδρας .Στον δρομο τραγουδουσαμε τραγουδια του Ασιμου.

Απο την Μεσογειων μας πηγαν με χειροπεδες  σε διαφορα κρατητηρια λιγες μερες Πεμπτη με Κυριακη. Η δικια μου παρεα εξη ανθρωποι κρατηθηκε στο Περισσο στα κρατητηρια της Χωροφυλακης στο κελι νο 5. Αρνηθηκαμε να δωσουμε καταθεση στην προανακριση αν δεν βλεπαμε πρωτα τους δικηγορους μας και εκει υπηρχε ενταση αλλα τελικα κερδισαμε .Στο απεναντι κελι ειχαν τον ποδοσφαιριστη του Ολυμπιακου Σιδερη για καποιο οικονομικο θεμα.Απο εκει πηγαμε την Δευτερα σε  ανακριτη στην Σωκρατους και υποβαλαμε τις καταθεσεις μας που ειχαν γραψει οι δικηγοροι μας.Εκει οι αστυνομικοι εσπρωξαν και πεταξαν κατω τον πατερα μου που ηρθε να μου δωσει ρουχα.Μας αφησαν μετα τις απολογιες  και οι περισσοτεροι απαλλαχθηκαμε με βουλευμα λιγο αργοτερα. Τους επομενους μηνες μεσα απο συζητησεις ξεκινησαν οι διαδικασιες για την συγκροτηση του Δικτυου.

To παρασκηνιο της ιστοριας ειναι πως θελαν να με απολυσουν απο την δουλεια για αδικαιολογητη απουσια.Δουλευα τοτε εργατης στις αναδασωσεις και ειχα μεγαλη δραση σαν συνδικαλιστης για τα δικαιωματα των εποχιακων βγαζαμε μαλιστα και εφημεριδα την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.Χρειαστηκε επισκεψη εργατικης αντιπροσωπιας στον Νομαρχη Κατριβανο για να ανακληθει η απολυση μου. Θυμιζω ΠΑΣΟΚ στην εξουσια.

Τα παρακατω γραφτηκαν μεσα στο κελι και καθαρογραφηκαν ενα μηνα μετα.

Πισω στο 1984

«Το κράτος Προνοίας είναι το καθαρτήριο πριν να περάσουμε στο κράτος της κολάσεως, του κομμουνισμού»

Ζαν-Μαρί Λεπέν (χαιρετισμός στην Α’ Πανελλήνια Συνδιάσκεψη της ΕΠΕΝ, Σπόρτιγκ 5/12/1984)

Καθώς οι Γάλλοι ετοιμάζονται να προσέλθουν στις κάλπες για να επιλέξουν πρόεδρο ανάμεσα σ’ έναν απελπιστικά νεοφιλελεύθερο εκφραστή της «γερμανικής Ευρώπης» και την επικεφαλής της ρατσιστικής Ακροδεξιάς, η στήλη ταξιδεύει σήμερα 33 χρόνια πίσω – όταν το όνομα Λεπέν έγινε για πρώτη φορά πρωτοσέλιδο στον ελληνικό Τύπο.

Βρισκόμαστε στο 1984. Χρονιά που για προφανείς λόγους είχε αναγορευθεί σε «έτος Οργουελ» αλλά, με την ύστερη γνώση που προσφέρει η χρονική απόσταση, θα μπορούσαμε επίσης άνετα να την αποκαλέσουμε «έτος Λεπέν»: η απρόσμενη επιτυχία του γαλλικού Εθνικού Μετώπου στις ευρωεκλογές της 17/6/1984, όταν απέσπασε το 11% των ψήφων (έναντι 0,2% στις βουλευτικές του 1981), σηματοδότησε ουσιαστικά την έξοδο της ευρωπαïκής Ακροδεξιάς από το μεταπολεμικό περιθώριο και την έναρξη του σταδιακού μετασχηματισμού της σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη.

Στη χώρα μας, που διήνυε τότε τον τέταρτο χρόνο ΠΑΣΟΚικής «Αλλαγής», το 1984 έκλεισε με την επεισοδιακή πρώτη επίσκεψη του Ζαν-Μαρί Λεπέν στην Αθήνα και την πρωτοφανή (για τα δεδομένα της εποχής) αστυνομική καταστολή των αντιφασιστικών αντιδράσεων.

Ταυτόχρονα, όμως, υπήρξε η χρονιά κατά την οποία συζητήθηκαν για πρώτη φορά δημόσια μια σειρά από εκφάνσεις του εγχώριου ρατσισμού:

Τον Μάιο αποκαλύφθηκε το ρατσιστικό έγκλημα σε βάρος 11 Αφρικανών «λαθρεπιβατών» (και επίδοξων «λαθρομεταναστών») που ο Ελληνας πλοίαρχος και το μισό πλήρωμα ενός ελληνικού πλοίου είχαν «ξεφορτωθεί» στις 28/3/1984, πετώντας τους σε μια θάλασσα γεμάτη καρχαρίες. Ακολούθησε η αποκάλυψη ακόμη δύο πανομοιότυπων εγκλημάτων, επιβεβαιώνοντας την υποψία πως αυτού του είδους οι πρακτικές δεν ήταν καθόλου άγνωστες στην ένδοξη εμπορική ναυτιλία μας.

Στις 18 Σεπτεμβρίου σημειώθηκαν εκτεταμένα ρατσιστικά επεισόδια στο Αιγάλεω σε βάρος Ιρακινών μεταναστών.

Σ’ ένα διαφορετικό επίπεδο, η δαιμονοποίηση από τον Τύπο νεανικών υποομάδων (όπως οι πανκ) και οι αλλεπάλληλες «επιχειρήσεις Αρετή» στα Εξάρχεια (με τις οποίες εγκαινιάστηκε το φθινόπωρο η ενοποίηση Χωροφυλακής και Αστυνομίας Πόλεων στη σημερινή ΕΛ.ΑΣ.) έφεραν στο προσκήνιο τον κοινωνικό ρατσισμό μιας Ελλάδας που θεωρούσε, λ.χ., τα αντρικά σκουλαρίκια δείγμα «ανωμαλίας», ανάρμοστο με τη συλλογική μας αναβάθμιση «τώρα που γίναμε Ευρώπη»…

Στις 29/1/1984 ιδρύθηκε, τέλος, η ΕΠΕΝ, πολιτικό κόμμα με προγραμματικό στόχο την αποφυλάκιση των έγκλειστων πραξικοπηματιών τού 1967. Τον Ιούνιο έβγαλε ευρωβουλευτή, αποσπώντας το 2,3% των ψήφων. Αρχηγός της Νεολαίας ΕΠΕΝ ανέλαβε ο χρυσαυγίτης Νίκος Μιχαλολιάκος, μέχρι την αντικατάστασή του στις αρχές του 1985 από τον Μάκη Βορίδη.

«Ανεπιθύμητος» αλλά…

Πρωτοσέλιδα του διημέρου: 3/12/1984 και 5/12/1984. Το πέρασμα από την αντιφασιστική μεγαλοστομία στην καταγγελία των «ύποπτων» αντιφασιστών υπήρξε κάπως απότομο… |

Οταν στις 3 Δεκεμβρίου 1984 ο Λεπέν αποβιβάστηκε στο Ελληνικό για να μετάσχει σε συνέδριο της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς (με το ιταλικό MSI και την εγχώρια ΕΠΕΝ), τα πιο ευαίσθητα τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου θεώρησαν αυτονόητο καθήκον τους να αντιδράσουν.

Το πρώτο δείγμα γραφής είχε άλλωστε δοθεί από την ίδια την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όταν στις 29 Σεπτεμβρίου κήρυξε τον Λεπέν persona non grata, μετά τη δημοσιοποίηση της πρόθεσής του να επισκεφθεί την Αθήνα για να συναντηθεί «με τον έγκλειστο τ. πρόεδρο της Δημοκρατίας Γεώργιο Παπαδόπουλο και τους συνεργάτας του» («Ελληνικός Κόσμος» 19/8/1984).

Η εθνικά υπερήφανη αυτή απαγόρευση εισόδου δεν έλαβε ωστόσο υπόψη της την κοινοτική νομοθεσία, που εξασφάλιζε στους ευρωβουλευτές πλήρη ελευθερία κινήσεων εντός ΕΟΚ.

Κάνοντας έτσι τη θεσμική υποχρέωση φιλοτιμία, η κυβέρνηση διευκρίνισε στις 13 Νοεμβρίου πως ο Λεπέν θ’ απελαυνόταν μόνο αν «επιχειρήσει να επισκεφθεί τους πραξικοπηματίες στον Κορυδαλλό».

Τελικά, ο πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου απέφυγε να επισκεφθεί τις φυλακές.

Περιόρισε τις εμφανίσεις του στη σύνοδο της ακροδεξιάς ευρωομάδας στο Κάραβελ (3-4/12) και στην «Πανελλαδική Συνδιάσκεψη» της ΕΠΕΝ στο Σπόρτιγκ (5/12), δίνοντας συνεντεύξεις και υποσχόμενος στους ιθαγενείς ομοϊδεάτες του να φέρει το ζήτημα των «πολιτικών κρατουμένων» στο… Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Πάντως, για λόγους άσχετους εν πολλοίς με τη φασιστική σύνοδο, αυτή η τελευταία πραγματοποιήθηκε σε κλίμα μεγάλης έντασης:

Πέντε εκρήξεις βομβών σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας, τα μεσάνυχτα της 22-23/11, αποδόθηκαν σε ακροδεξιούς.

Ακολούθησε έντονη φημολογία για ύποπτες κινήσεις στον στρατό. Τελικά διασκεδάστηκε από την κυβέρνηση με τον ισχυρισμό πως είχε απλώς ενεργοποιηθεί το Σχέδιο Ξενοκράτης για την αντιμετώπιση… θεομηνιών.

Την 1/12/1984 την παράσταση του μνημοσύνου της μάχης του Μακρυγιάννη έκλεψαν οι σβάστικες, οι χιτλερικοί χαιρετισμοί και τα συνθήματα της Νεολαίας ΕΠΕΝ: «Να γίνει η Βουλή πάρκινγκ για τα τανκς», «Εβραίοι-κουμμούνια θα γίνετε σαπούνια».

Σοβαρότερη υπήρξε η ανακάλυψη, το ίδιο απόγευμα, μιας βόμβας στον χώρο συγκέντρωσης της Ν.Δ. κατά της «φασιστικής ΕΡΤ» στην Κατεχάκη. Τόσο η τοποθέτηση όσο κι ο εντοπισμός της αποδόθηκαν αργότερα στον πληροφοριοδότη της ΚΥΠ Ντάνο Κρυστάλλη, που απαλλάχθηκε όμως με βούλευμα από κάθε σχετική κατηγορία.

Δύο ώρες πριν από την άφιξη του Λεπέν, ένας 53χρονος πυροτεχνουργός βρήκε τον θάνατο προσπαθώντας ν’ αποσυνδέσει βόμβα τοποθετημένη στο Ι.Χ. ενός Ιρακινού διπλωμάτη. Την ευθύνη ανέλαβε τηλεφωνικά στο Παρίσι κάποια «Ισλαμική Δράση».

Η «νύχτα της αναρχίας»

Πρωτοσέλιδα του διημέρου: 5/12/1984 |

Η μαχητική υποδοχή του Γάλλου ευρωβουλευτή οργανώθηκε από δύο παράλληλες συλλογικότητες: την «Επιτροπή Πρωτοβουλίας ενάντια στην επίσκεψη Λεπέν», που συγκρότησαν αριστερές εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις (Ρήξη, Κ.Ο. Μαχητής, Ομάδα Συντρόφων της Ακρας Αριστεράς), και ομάδες αναρχικών, με προεξάρχουσες την κολεκτίβα «Αρένα» και τον κύκλο του περιοδικού «Σπάστης».

Οπως πληροφορούμαστε από αναλυτικά δημοσιεύματα των επόμενων εβδομάδων στα έντυπα του χώρου, στις σχετικές ζυμώσεις πήραν μέρος κι άλλες συλλογικότητες που επέλεξαν όμως στην πορεία διαφορετική στάση.

Τελική απόφαση της Επιτροπής ήταν η πραγματοποίηση δυναμικού αντιφασιστικού συλλαλητηρίου, από τα Προπύλαια μέχρι το Κάραβελ, το απόγευμα της Τρίτης 4 Δεκεμβρίου.

Τα πρώτα μικροεπεισόδια σημειώθηκαν στις 3/12, όταν περίπου 200 αναρχικοί επέδραμαν στα γραφεία της ΕΠΕΝ στην Ακαδημίας και του ΕΝΕΚ στην Ιπποκράτους αλλά διαλύθηκαν ταχύτατα από την αστυνομία.

Το ίδιο βράδυ τρεις αφισοκολλητές της Επιτροπής Πρωτοβουλίας πιάστηκαν από ασφαλίτες στη Σταδίου, για ν’ αφεθούν τελικά ελεύθεροι ύστερα από μαζική κινητοποίηση συντρόφων τους.

Τα μπλοκ της Επιτροπής Πρωτοβουλίας (με τον τηλεβόα, ο αείμνηστος Αγησίλαος Χριστοδουλόπουλος της Κ.Ο. Μαχητής) και των αναρχικών καθ’ οδόν προς το Κάραβελ. | Τ.ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Το συλλαλητήριο της επομένης απαρτίστηκε από δύο διακριτά μπλοκ.

Το πρώτο αποτελούνταν από περίπου 700 μέλη της Επιτροπής Πρωτοβουλίας και άλλων αριστερών οργανώσεων, πολλά από τα οποία κράδαιναν ξύλα για αυτοάμυνα σε περίπτωση φασιστικής επίθεσης.

Το δεύτερο, των αναρχικών ομάδων, ήταν κάπως μεγαλύτερο, πολύ καλύτερα οπλισμένο κι ακολουθούσε σε μικρή απόσταση.

Οταν ένα κορδόνι αστυνομικών προσπάθησε να σταματήσει την πορεία σε απόσταση περίπου 100 μέτρων από το Κάραβελ, οι διαδηλωτές το διαπέρασαν εν ριπή οφθαλμού με την ιαχή «Δεν περνάει ο φασισμός!» κι ακολούθησε γενικευμένη σύγκρουση.

Η πρόσοψη του ξενοδοχείου χτυπήθηκε με πέτρες και μολότοφ, η περιφρούρηση της ΕΠΕΝ τράπηκε σε φυγή.

Ωσπου επενέβησαν τα ΜΑΤ – για πρώτη φορά μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981.

Οι διαδηλωτές διασκορπίστηκαν, ανασυντάχθηκαν στη Β. Σοφίας κι επέστρεψαν συγκροτημένα στα Προπύλαια.

Καταδιωκόμενο από αστυνομικούς των ΜΕΑ με πολιτικά, το πλήθος κατέφυγε για αυτοπροστασία στη Νομική.

Υψωσε οδοφράγματα με υλικά οικοδομών κι ένα τουμπαρισμένο Ι.Χ., απέκρουσε με πετροπόλεμο (και ρίψεις εγκαταλειμμένων… καλοριφέρ) δύο επιθέσεις των ΜΑΤ και, όταν η ΕΛ.ΑΣ. αποσύρθηκε από τα πέριξ, διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη.

Το οδόφραγμα της Νομικής λίγο πριν από την επίθεση των ΜΑΤ. | Τ.ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Την αποψίλωση επιτάχυνε η ανυπαρξία οργανωτικού πυρήνα και η απογοήτευση πολλών καταληψιών από το πλιάτσικο στο οποίο επιδόθηκαν κάποιοι σύντροφοί τους, σε βάρος του κυλικείου και των υλικοτεχνικών υποδομών της σχολής (γραφομηχανές κ.λπ.).

Παρά τις προσπάθειες κάποιων αναρχικών, όπως ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος ή «Κάιν», να σταματήσουν τη λεηλασία, η βραχύβια αυτή de facto κατάληψη -η πρώτη του είδους- έληξε έτσι άδοξα.

Η επεισοδιακή μέρα έκλεισε με «αντεκδικήσεις» των ΕΠΕΝιτών: αστραπιαία επιδρομή σε μαγαζιά των Εξαρχείων, ανθρωποκυνηγητό στα «Goody’s» της Σόλωνος και ξυλοδαρμούς περαστικών, στην Ακαδημίας, βάσει ενδυματολογικών κριτηρίων.

Η καταστολή

Η αντιμετώπιση των γεγονότων από τον Τύπο της επομένης υπήρξε ομόθυμα καταδικαστική (με μοναδική κάπως ψύχραιμη εξαίρεση την «Ελευθεροτυπία»).

Το φιλοκυβερνητικό «Εθνος», λ.χ., που πριν από μερικούς μήνες καμάρωνε πρωτοσέλιδα για την «Κλειστή πόρτα στο φασίστα» (30/9/1984), τώρα πληροφορούσε τους αναγνώστες του ότι «ύποπτη αναρχική έκρηξη σάρωσε χθες, για έξι ώρες, την Αθήνα. Χίλιοι αριστεριστές, αναρχικοί και άλλοι περιθωριακοί, με πρόσχημα τη δήθεν επίθεσή τους εναντίον του αρχιφασίστα Λεπέν, θύμισαν με τους βανδαλισμούς τους την εποχή του 1965, όταν έπεσε η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και ανέβαιναν στην εξουσία οι αποστάτες».

Οι περισσότερες εφημερίδες αναπαρήγαγαν ως είδηση την ανυπόστατη φήμη (που ακόμη και η ΕΛ.ΑΣ. αρνήθηκε να επιβεβαιώσει), πως επικεφαλής των διαδηλωτών βρισκόταν ο Γερμανός «τρομοκράτης» Ρολφ Πόλε –νομιμότατα εγκαταστημένος στην Αθήνα από το 1982.

Ακόμη και η συνήθως προσεκτική «Αυγή» ξεσάλωσε παρουσιάζοντας τις συμπλοκές σαν αποτέλεσμα ενδοφασιστικού «εμφυλίου», ενώ η μετριοπαθής «Μεσημβρινή» του Χρήστου Πασαλάρη κάλεσε ανοιχτά «τον Ελληνα πολίτη» «να αυτοπροστατευθεί, να αυτοαμυνθεί και ν’ απαντήσει, έστω με καρεκλοπόδαρα» στους «διακόσιους ασύδοτους αλήτες που απέδειξαν ότι δεν έχουμε Κράτος, δεν έχουμε Αστυνομία».

Εξίσου καταδικαστικές υπήρξαν οι ανακοινώσεις της ΕΦΕΕ και της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου.

Παρά την προσπάθεια αποσύνδεσης των επεισοδίων από την «καταδικαστέα» επίσκεψη Λεπέν, ήταν άλλωστε προφανές πως ο αντιφασισμός των επίσημων φορέων είχε πάθει αφλογιστία: το συλλαλητήριο που συγκάλεσαν ΕΦΕΕ και Σύλλογος Φυλακισθέντων-Εξορισθέντων Αντιστασιακών στην πλατεία Συντάγματος το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου, μετά το τέλος των φασιστικών συνάξεων, συγκέντρωσε μόλις 300 άτομα – τα οποία, επιπλέον, έσπευσαν να εξαφανιστούν μόλις πληροφορήθηκαν την επικείμενη έλευση άλλων τόσων φοιτητών με πανό των Αριστερών Συσπειρώσεων…

Ακολούθησε αμείλικτη καταστολή. Τέσσερις από τους έξι συλληφθέντες στο Κάραβελ παραπέμφθηκαν με την κακουργηματική κατηγορία της «προσβολής του πολιτεύματος», ενώ απαγορεύτηκαν οι δημόσιες συναθροίσεις στο λεκανοπέδιο, μ’ εξαίρεση τη συνδιάσκεψη της ΕΠΕΝ στο Σπόρτιγκ.

Ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ κατέλαβαν το απόγευμα της 5/12 τα Εξάρχεια, πολιορκώντας τα γραφεία του περιοδικού «Ρήξη» και των Εργατικών Συσπειρώσεων, όπου είχαν καταφύγει δεκάδες υποψήφιοι ή δυνητικοί διαδηλωτές· επίδειξη δύναμης που κατέληξε στη μεν πρώτη περίπτωση σε ομαδική παράδοση των εγκλείστων, ενώ στη δεύτερη σε ειρηνική μεταμεσονύκτια εκκένωση του κτιρίου ύστερα από μεσολάβηση του γραμματέα του ΔΣΑ, Φώτη Κουβέλη.

Ο τελικός απολογισμός της ημέρας ήταν 170 προσαγωγές και 126 συλλήψεις, ανάμεσά τους και του εκδότη της «Ρήξης» Γιώργου Καραμπελιά, όταν προσπάθησε να διαπραγματευθεί την ειρηνική εκκένωση των γραφείων.

Πρωτοσέλιδα του διημέρου: 6/12/1984 Πρωτοσέλιδα του διημέρου: 6/12/1984 |

Τον τόνο της εκκαθάρισης έδωσαν η ανακοίνωση του διοικητή των ΜΕΑ, Μιχάλη Γεωργακάκη, προς τους συγκεντρωμένους («Ετσι κι αλλιώς, είστε όλοι κρατούμενοι») και, κυρίως, οι πανηγυρισμοί του Τύπου της επομένης:

➥ «Σαρώθηκαν οι αναρχικοί» («Το Βήμα»),

➥ «Εφοδος στη “φωλιά”» («Μεσημβρινή»),

➥ «Πιάστηκε ο αρχηγός και άλλοι 170» («Εθνος»).

Με τίτλο «Θα απαντήσει η κοινωνία, όχι μόνη η Δικαιοσύνη», πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο του «Βήματος» (9/12) πανηγύρισε για «την κεραυνοβόλο επέμβαση του Κράτους» και τη δίωξη των αντιφασιστών «με τις βαρύτερες κατηγορίες που διατυπώθηκαν στα μεταπολιτευτικά χρόνια», προεξοφλώντας βαριές καταδίκες και διακηρύσσοντας πως έφτασε επιτέλους η ώρα να ξεκαθαριστούν «τα επιτρεπόμενα όρια» όσον αφορά «το δικαίωμα του πολίτη να εκφράζει τις διαφωνίες ή τις πεποιθήσεις του»…

Αλληλεγγύη και αναδίπλωση

Πρωτοσέλιδα του διημέρου: 6/12/1984

Οπως αποδείχθηκε, ήταν ακόμη πολύ νωρίς για παρόμοιους επικήδειους της μεταπολιτευτικής δημοκρατικής παρακαταθήκης.

Μπορεί «η κεραυνοβόλος επέμβαση του Κράτους» να μην ταρακούνησε τους πάντες, προκάλεσε όμως αρκετά μαζικές αντιδράσεις ώστε η κυβέρνηση να εξαναγκαστεί σε υποχώρηση: διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σε επαρχιακές πόλεις, διήμερη κατάληψη της Βιομηχανικής Σχολής της Θεσσαλονίκης (νυν ΠΑΜΑΚ), κυρίως όμως μια μεγάλη πορεία 10.000 ατόμων στο κέντρο της Αθήνας, μία βδομάδα ακριβώς μετά το Κάραβελ (11/12).

Κινητοποίηση πρωτοφανής για τα τότε μεγέθη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που κατέδειξε την ύπαρξη ενός ευρύτερου ακροατηρίου το οποίο, δίχως να ταυτίζεται με τους στόχους και τις πρακτικές του δυναμικού πυρήνα, λειτουργούσε αποτρεπτικά για την ολική επαναφορά σε όσα ευαγγελίζονταν οι θιασώτες του «σαρώματος».

Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησαν οι υπογραφές συμπαράστασης καλλιτεχνών και διανοουμένων ή οι ανακοινώσεις πολιτικών περιοδικών της Αριστεράς.

Με τις αναπόφευκτες, φυσικά, διαφοροποιήσεις: ενώ το κοινό κείμενο 12 εντύπων («Αντί», «Πολίτης», «Τετράδια», «Αντιθέσεις», «Μηνιαία Επιθεώρηση», «Φυλλάδιο» κ.ά.) φρόντισε να διαφοροποιηθεί από «την πολιτική ορισμένων ομάδων και οργανώσεων» (διάβαζε: της Επιτροπής Πρωτοβουλίας) «που αποπροσανατολίζει το κίνημα με μια αδιέξοδη στάση», το περιοδικό «Σχολιαστής» στη δική του ανακοίνωση θύμισε πως «όταν η Αριστερά θεωρεί χρέος της να καταγγείλει και να απομονώσει τον μόνο πολιτικό χώρο που κινητοποιήθηκε ενάντια στην πρόκληση του νεοφασισμού και στις αυθαίρετες αστυνομικές διώξεις, δεν υπονομεύει απλά την ύπαρξή της. Μετατρέπεται στο αντίθετό της: γίνεται Δεξιά».

Η πρώτη διαδήλωση μετά τις ομαδικές συλλήψεις (6/12/1984) Η πρώτη διαδήλωση μετά τις ομαδικές συλλήψεις (6/12/1984) | Τ.ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Αποτέλεσμα των αντιδράσεων υπήρξε η αναδίπλωση κυβέρνησης και Δικαιοσύνης.

Οι συλληφθέντες αφέθηκαν προσωρινά ελεύθεροι και, όπως διαπιστώνουμε από τα ρεπορτάζ των δικών που ακολούθησαν, είτε αθωώθηκαν πανηγυρικά (οι περισσότεροι) είτε καταδικάστηκαν σε ολιγόμηνες ποινές για ελάσσονα πλημμελήματα.

Για την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο, αλλά και για τον ευρύτερο περίγυρο των χιλιάδων ανθρώπων που κατέβηκαν στους δρόμους εκείνες τις μέρες, το «Κάραβελ» υπήρξε η απαρχή μιας διετίας δυναμικών αντιστάσεων στην κρατική καταστολή· αντιστάσεων που συχνά σχοινοβατούσαν μεταξύ πολιτικής παρέμβασης και μιλιταριστικού θεάματος.

Το τέλος της διαδρομής ήρθε τον Μάιο του 1986, όταν ο κομμουνιστοφάγος στρατηγός Δροσογιάννης ανέλαβε (ως υπουργός Δημόσιας Τάξης μιας «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης που επέβαλε αντεργατικά μέτρα κατ’ επιταγή των Ευρωπαίων δανειστών) να «ειρηνεύσει» πάση θυσία το αθηναϊκό κέντρο.

Η μεταχρονολογημένη ήττα των διαδηλωτών του 1984 θα πυροδοτήσει φυγόκεντρες τάσεις μεταξύ των μέχρι πρότινος συμμαχητών: η «Ρήξη» θα στραφεί στον εθνικισμό, οι αντιεξουσιαστικές ομάδες θα τροφοδοτήσουν (και θα τροφοδοτηθούν από) τις καταλήψεις στέγης, οι δε υπόλοιποι θα συγκροτήσουν την Κίνηση (μετέπειτα: Δίκτυο) για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα.

Ολα αυτά είναι, όμως, μια πολύ διαφορετική ιστορία.

Ρήξη με τον ελληνικό ρατσισμό

«Ρήξη»

Οσοι έχουν υπόψη τους τη μετεξέλιξη της «Ρήξης» σε καθαρά εθνικιστική ομάδα, ο λόγος της οποίας συχνά αναπαράγει ή εξωραΐζει δημοφιλή στερεότυπα της Ακροδεξιάς, δύσκολα μπορούν να φανταστούν ότι το 1984 η ίδια οργάνωση πρωταγωνίστησε στην «υποδοχή» του Λεπέν μ’ ένα ακραιφνώς αντιρατσιστικό (κι εξαιρετικά πρωτοποριακό για την εποχή) σκεπτικό.Η αρθρογραφία τού τότε περιοδικού της δεν αφήνει ωστόσο κανένα περιθώριο για παρανοήσεις. Απαντώντας λ.χ. στις αιτιάσεις πως «η Ακροαριστερά με το να κινητοποιηθεί έδωσε αξία σε ένα περιθωριακό φαινόμενο», το πρώτο τεύχος μετά τα γεγονότα όχι μόνο ξεκαθαρίζει πως «ένα φαινόμενο τέτοιας έκτασης, όπως η άνοδος των νεοφασιστικών-ρατσιστικών ιδεών, δεν πρέπει να αποκρύβεται», αλλά θυμίζει και τις εγχώριες διαστάσεις του προβλήματος:

«Είναι γνωστό πως ο ρατσισμός ενάντια στους ξένους εργάτες δεν είναι μόνο γαλλικό φαινόμενο.

Ελληνες ήταν αυτοί που πέταξαν τους “λαθρεπιβάτες” στους καρχαρίες.

Ελληνες είναι αυτοί που επιτέθηκαν στους Ιρακινούς εργάτες στο Αιγάλεω.

Ελληνικός είναι ο στρατός που καταστρατηγεί τα δικαιώματα των μουσουλμάνων μέσα στον στρατό!

Ελληνικό είναι το κράτος που διατηρεί δεκάδες χιλιάδες ξένους εργάτες στην Ελλάδα χωρίς χαρτιά, χωρίς κανένα δικαίωμα» («Ρήξη», τχ.17, Φλεβ. 1985, σ.41).

Ακόμη σαφέστερο είναι το κεντρικό σχόλιο, με τίτλο «Μετανάστες και δεύτερη κοινωνία», που είχε δημοσιευθεί στο αμέσως προηγούμενο τεύχος (φθινόπωρο 1984, σ.3):

«Το ρατσιστικό επεισόδιο στο Αιγάλεω, όπου οι “Ελληνες” επιτέθηκαν στους Ιρακινούς εργαζομένους», διαβάζουμε, «είναι μια ένδειξη για το τι συμβαίνει απέναντι στις μειονότητες και τους μετανάστες εργάτες σ’ όλη την Ελλάδα. Ολοι σιγά σιγά αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι δίπλα στην κοινωνία μας αναπτύσσεται μια “δεύτερη” κοινωνία από μετανάστες, γύφτους, τσιγγάνους, Πομάκους, Τούρκους, που όλοι μαζί ξεπερνάνε τις 400.000 και αποτελούν ήδη το πρώτο θύμα των “επιχειρηματιών”, μικρών και μεγάλων, στην Ελλάδα.

»Αν σ’ αυτούς προσθέσουμε τους νέους και τους τουρίστες που δουλεύουν στις αγροτικές περιοχές με εξευτελιστικά μεροκάματα, όπως και τις γυναίκες που δουλεύουν φασόν στο σπίτι, αποκτάμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα αυτής της “δεύτερης” κοινωνίας, που βέβαια είναι κομμάτι της ίδιας κοινωνίας, το πιο εκμεταλλευόμενο και καταπιεζόμενο. Και πρώτα απ’ όλα οι ξένοι εργάτες. Αυτοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα, κανένα “χαρτί”, καμία τύχη. […]

»Και βέβαια αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα το μίσος και την περιφρόνηση της πλειοψηφίας των Ελλήνων. […] Το ελληνικό προλεταριάτο γίνεται ανεπαίσθητα πολυεθνικό, χωρίς να το παίρνει χαμπάρι κανένας. […] Τι λέτε, λοιπόν, δεν είναι καιρός οι υπερασπιστές του προλεταριάτου να αρχίσουν να ενδιαφέρονται τουλάχιστον για το τι συμβαίνει με τους ξένους εργάτες και τις μειονότητες;».

«Εμφύλιος» της Ακροδεξιάς, εμφύλιος της «ανανέωσης»

Αυγή

Μια απροσδόκητη παρενέργεια της πρώτης επίσκεψης Λεπέν πήρε τη μορφή εσωτερικής κρίσης στους κόλπους της ανανεωτικής Αριστεράς.Αν η πρακτορολογία του «Ριζοσπάστη» ήταν αναμενόμενη, η κάλυψη των γεγονότων από το επίσημο όργανο του ΚΚΕ εσωτερικού αποτέλεσε οδυνηρή έκπληξη για ουκ ολίγα μέλη και οπαδούς του κόμματος.

Την επομένη της σύγκρουσης στο Κάραβελ, το πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της «Αυγής» απέδωσε τα επεισόδια σε «ομάδες αναρχικών και αριστεριστών μέσα στις οποίες ήταν ανακατεμένοι και προβοκάτορες του ΕΝΕΚ».

Το ίδιο σενάριο περί ενδοφασιστικού εμφυλίου, με τρομολάγνες μάλιστα διατυπώσεις που θύμιζαν εφημερίδα της Δεξιάς, αναπαράχθηκε και στο «Αντί» (7/12) διά χειρός «Αντήνορος» – του πολιτικού, δηλαδή, αρχισυντάκτη της «Αυγής» Σοφιανού Χρυσοστομίδη:

«Τη νύχτα της περασμένης Τρίτης αναρχικοί, κουκουλοφόροι, φασίστες της ΕΝΕΚ (που μισούν θανάσιμα τους φασίστες της ΕΠΕΝ), πανκ και λογής άλλοι προβοκάτορες είχαν μετατρέψει τα Εξάρχεια, τη Νομική Σχολή και την περιοχή γύρω από το Κάραβελ σε πεδίο πρακτικής εφαρμογής του φασισμού, καταστρέφοντας και πυρπολώντας το καθετί!».

Οπως ο γράφων πληροφορήθηκε αργότερα, πηγή του ευφάνταστου αυτού ρεπορτάζ υπήρξε η τυχαία συνάντηση περαστικού συντάκτη της εφημερίδας με παλιό συμμαθητή του που μετείχε στη διαδήλωση και ο οποίος στα γυμνασιακά του χρόνια είχε περάσει ένα φεγγάρι από το ΕΝΕΚ.

Με δεδομένη τη ρευστότητα των εφηβικών πολιτικών εντάξεων, η πραγματική σημασία αυτής της «ανακάλυψης» ήταν φυσικά μηδαμινή.

Ταίριαζε όμως γάντι με τα στερεότυπα των διευθυντικών στελεχών, που έσπευσαν να στήσουν το συνωμοτικό σενάριο της αρεσκείας τους.

Η ταύτιση με τον νόμο και την τάξη ολοκληρώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου, όταν η «Αυγή» διακήρυξε πρωτοσέλιδα πως «Η Αθήνα υπερασπίζεται την ομαλότητα», καταχωνιάζοντας σε δεύτερο πλάνο τις 170 συλλήψεις της προηγουμένης.

Η στάση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στη βάση του κόμματος και κυρίως στη νεολαία του (ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος), που επέδειξε τα εντελώς αντίθετα ανακλαστικά· ορισμένα σχήματα της οικείας φοιτητικής παράταξης (Δημοκρατικός Αγώνας) είχαν πάρει μάλιστα οργανωμένα μέρος και στην ίδια την επίμαχη πορεία και σύγκρουση στο Κάραβελ.

Ακόμη μαζικότερη υπήρξε η συμμετοχή της παράταξης στο αντικατασταλτικό συλλαλητήριο της 11ης Δεκεμβρίου, παρ’ όλο που με κομματική παρέμβαση αποτράπηκε η επίσημη γνωστοποίησή της.

Η εσωκομματική διαπάλη αποτυπώθηκε και στις αντίστοιχες ανακοινώσεις («Αυγή» 11/12).

Ενώ η Κ.Ε. του ΚΚΕσ. περιορίστηκε σε κόσμια διαφωνία με τις μαζικές συλλήψεις που «τροφοδοτούν και από τη δική τους πλευρά τη βία και το αποσταθεροποιητικό κλίμα», ο Δημοκρατικός Αγώνας καταδίκασε απερίφραστα «την κρατική τρομοκρατία που εκδηλώθηκε την περασμένη βδομάδα», εκτιμώντας ότι «βρίσκεται σε συνάρτηση με την προηγούμενη κυβερνητική πολιτική» και τον «αντινεολαιίστικο ρατσισμό της».

Πάντα επίκαιρος σχολιασμός των γεγονότων από τον Γιάννη Ιωάννου (περιοδικό «Σχολιαστής», Ιανουάριος 1985)

Η συζήτηση στην Κ.Ε.

Σε διαφορετικούς τόνους, η αντίθεση αυτή εκφράστηκε και στη συνεδρίαση της Κ.Ε. του κόμματος, λίγες μέρες μετά τα γεγονότα (8/12).

Παρά τον υπερβολικά συνοπτικό τους χαρακτήρα, τα χειρόγραφα πρακτικά της που φυλάσσονται στα ΑΣΚΙ (Αρχείο ΚΚΕσ., φ.56.3) και παρουσιάζονται για πρώτη φορά εδώ, διασώζουν κάτι από την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία.

Δέκα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, το τραύμα του 1967 παρέμενε ζωντανό στα μυαλά αρκετών στελεχών.

«Οι βόμβες σε συνδυασμό με Λεπέν και τα γεγονότα δημιούργησαν μια ανησυχία που δεν πρέπει να αγνοήσουμε», υποστήριξε λ.χ. ο Μπάμπης Δρακόπουλος, γραμματέας του κόμματος μέχρι πρότινος· ο πρωθυπουργός, πίστευε, «κάνει το ίδιο λάθος με τον πατέρα του όταν είχε το 60% [και] δεν έκανε τίποτε» για να προλάβει την εκτροπή.

«Χρειάζεται να προσέχουμε για να μη βρεθούμε κάποτε μωρές παρθένες. Πρέπει να πάρουμε θέση: μέτωπο σταθερό προς φασιστοειδή, αριστεριστές, κυβέρνηση».

Κάποιοι άλλοι τάχθηκαν ανοιχτά με την κυβέρνηση, όπως ο παλαίμαχος (από την εποχή της Τασκένδης) Λεωνίδας Τζεφρώνης:

«Χωρίς να θέλω να κάνω κινδυνολογία, δικαιολογώ την ανησυχία του κόσμου που είναι διάχυτη.

Δεν είναι απίθανη η επαναφορά στην κυβέρνηση της Δεξιάς. […] Κι εμείς μιλάμε σαν να μην τρέχει τίποτα. […]

Δεν πρέπει να χάνουμε τον στόχο της δραστηριότητας των ακροδεξιών και των ακροαριστερών που πιθανόν να έχουν παρεισφρήσει για συνθήκες αποσταθεροποίησης.

Να μη δίνουμε πολιτική κάλυψη σ’ αυτές τις ομάδες που δεν πρόκειται ούτε καν για αριστεριστές».

Πιο πραγματιστής, ο Αλέκος Φλαμπουράρης περιορίστηκε στην αμφίσημη διαπίστωση πως «η στάση των ανανεωτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα στα ζητήματα της φασιστικής επίθεσης, έδωσε τη δυνατότητα στις περιθωριακές δυνάμεις να βγουν μπροστά».

Η νεότερη γενιά της Κ.Ε. επικεντρώθηκε, αντίθετα, στη διαπλοκή τρομολαγνείας και καταστολής.

«Δόθηκε μια συναίνεση στις ενέργειες της Αστυνομίας μέσα από τον Τύπο, τα κόμματα κ.λπ. που ανοίγει δρόμους επικίνδυνους», επισήμανε χαρακτηριστικά ο Νίκος Βούτσης, γραμματέας τότε του Ρήγα, ζητώντας «να υπάρξει μια σαφής ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής γι’ αυτό το θέμα».

«Εμείς πρέπει να μιλάμε για μια Αριστερά που δεν μπορεί να αποδέχεται αυτή την κατάσταση, π.χ. τον τύπο που έσταζε αίμα», τόνισε πάλι ο Κώστας Γαβρόγλου, που κατά τα άλλα θεωρούσε πως «η κυβέρνηση κακώς απαγόρευσε στην αρχή την είσοδο του Λεπέν και έδωσε διάσταση» στο όλο θέμα.

Η πανεπιστημιακός Αννυ Βρυχέα καυτηρίασε, τέλος, τη στάση της «Αυγής», η αρθρογραφία της οποίας για πολλοστή φορά αποδείχθηκε «αντίθετη προς τις οργανώσεις [του κόμματος] στους αντίστοιχους χώρους».

Δεν ήταν παρά η πρώτη πράξη μιας αντιπαράθεσης που θα κλιμακωνόταν έναν χρόνο αργότερα, μετά τον φόνο του Μιχάλη Καλτεζά.

Με αυτά θ’ ασχοληθούμε, όμως, σε κάποιο άλλο αφιέρωμα.

 

Follow me on Twitter

Φεβρουαρίου 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,121,479

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Μεγάλη επιτυχία για το Καρναβάλι Μεγαλόπολης (Video-Photo) Φεβρουαρίου 18, 2018
    Το Καρναβάλι Μεγαλόπολης έγινε με πολύ μεγάλη επιτυχία για ακόμα μια χρονιά , σήμερα Κυριακή 18 Φεβρουαρίου στην κεντρική πλατεία της πόλης. Ο κεντρικός δρόμος γέμισε από τους καρναβαλιστές , τα άρματα και από πάρα πολλούς θεατές που ήρθαν και από περιοχές εκτός Μεγαλόπολης. Το Καφενείο Μεγαλόπολης μετέδωσε ζωντανά στο Facebook ολόκληρη την παρέλαση, δείτε τ […]
  • Αποκριάτικος χορός του Συλλόγου Θανιωτών «Ο Άγιος Γεώργιος» (pics) Φεβρουαρίου 18, 2018
    Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε και εφέτος ο αποκριάτικος χορός του Συλλόγου Θανιωτών «Ο Άγιος Γεώργιος» Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θανιωτών «Ο Άγιος Γεώργιος», το Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2018, στο Country Inn διοργάνωσε μία όμορφη αποκριάτικη βραδιά στην οποία ήταν όλοι εκεί. Δείτε τις φωτογραφίες που δημοσίευσε σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης ο δημοτικός σύ […]
  • Το κάψιμο του μακαρονά στη Δημητσάνα (pics,vid) Φεβρουαρίου 18, 2018
    Γιρτάστηκε και φέτος η Αποκριά στη Δημητσάνα με την αναβίωση του έθιμου του Μακαρονά και τις Καρναβαλικές εκδηλώσεις. Το έθιμο περιελάμβανε παρέλαση καρναβαλιστών, ύστερα οι κάτοικοι έκαψαν τον μακαρονά στην πλατεία του χωριού δίνοντας συνέχεια σε ένα πολύ παλιό έθιμο της Δημητσάνας το κάψιμο του Μακαρονά. Φωτογραφίες και βίντεο από τη σελίδα ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΕ […]
  • Κατατακτήριες εξετάσεις για εισαγωγή στην Αστυνομία (προκήρυξη) Φεβρουαρίου 18, 2018
    Κατατακτήριες εξετάσεις για την εισαγωγή καθ' υπέρβαση, μέχρι δέκα (10) αστυνομικών γενικών καθηκόντων, οι οποίοι/ες είναι κάτοχοι πτυχίων Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι., στη Σχολή Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας, κατά το εκπαιδευτικό έτος 2018 - 2019. 1. Προϋποθέσεις συμμετοχής στις κατατακτήριες εξετάσεις. Δικαίωμα συμμετοχής στις κατατακτήριες εξετάσεις έχουν Αν […]
  • Από θαύμα σώθηκε ο σεισμολόγος Άκης Τσελέντης Φεβρουαρίου 18, 2018
    Δεν επιβιβάστηκε σε μοιραία πτήση που στοίχισε τη ζωή σε 65 ανθρώπους στο Ιράν Τις φήμες που ήθελαν το σεισμολόγο Άκη Τσελέντη, ο οποίος βρίσκεται στο Ιράν, να σώθηκε από βέβαιο θάνατο, καθώς καθυστέρησε να φτάσει στο αεροδρόμιο, με αποτέλεσμα να χάσει τη μοιραία πτήση που στοίχισε τη ζωή σε 65 ανθρώπους, επιβεβαίωσε ο ίδιος στο protothema.gr «Θα τα πούμε ότ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates

Σφάλμα: Το Twitter δεν απάντησε. Προσπαθήστε ξανά.