You are currently browsing the category archive for the ‘Διεθνιστικη αλληλεγγυη’ category.

Πρώτα από όλα είμαστε hommo sapiens . Σκεπτόμενοι άνθρωποι.

Παρέλαση

Ελληνικο στρατοπεδο στο Μογκαντισου

Οταν δε  γνωρίζουμε κάτι όταν θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημα συγκεντρώνουμε στοιχεία.Τα αναλύουμε και διαμορφώνουμε άποψη.Οι φανατικοί οι αμόρφωτοι πρώτα έχουν άποψη και μετά συγκεντρώνουν τα στοιχεία που τους βολεύουν για να την τεκμηριωσουν. Στο ξενοδοχείο λοιπόν υπάρχουν πρόσφυγες επιμένω στον όρο και θα δείτε γιατί από την Σομαλία. Για να δούμε τι ξέρουμε γι αυτή τη χώρα και τον λαό της.Για τα 15 εκατομμυρια Σομαλους

Ποιες σχεσεις εχει το επισημο Ελληνικο κρατος με την Σομαλια σημερα;Τι ιστορια εχουν οι Ελληνες και με το Κερας της Αφρικης οπου εφτασαν και τις 7 χιλιαδες καποια εποχη; Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που εξερεύνησαν, στα τέλη του 19ου αιώνα, τις περιοχές στην Αιθιοπία και τη Σομαλία, . Υπαρχουν Ελληνοπουλα απο μικτους γαμους Ελληνων με γυναικες απο τις χωρες αυτες κυριως στην Αιθιοπια για την οποια εχω ξαναγραψει;Ποιοι ηταν αυτοι οι 10 Ελληνες που ζουσαν στην Σομαλια και τι δουλειες εκαναν;

Η επαφή των Ελλήνων με τις χώρες στο Κέρας της Αφρικής (Αιθιοπία, Τζιμπουτί, Ερυθραία και Σομαλία), χρονολογείται από τα βάθη των αιώνων, ενώ η μαζική μετανάστευση ξεκίνησε στα τέλη του 19ου.
Στην αφιλόξενη γη, με θερμοκρασίες που το καλοκαίρι ξεπερνούν τους 50 βαθμούς, οι Έλληνες, νησιώτες οι περισσότεροι, έγιναν ατρόμητοι εξερευνητές και πρωτοπόροι έμποροι και βιομήχανοι, κατασκεύασαν έργα που αποτελούν ακόμα και σήμερα μέρος του αστικού τοπίου, επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις και άφησαν το στίγμα τους στην πολιτιστική ζωή.
Πολυπληθέστερη ήταν η ελληνική κοινότητα στην Αιθιοπία, όπου η μετανάστευση άρχισε να παίρνει μαζικό χαρακτήρα μετά το 1890, στα χρόνια της αυτοκρατορίας του Μένελικ Β’, ο οποίος ξεκίνησε προσπάθεια να ανοικοδομήσει τη χώρα.
Από Έλληνες εργολάβους και οικοδόμους φτιάχτηκε μεγάλο μέρος της Αντίς Αμπέμπα.
«Στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού και της ανοικοδόμησης υπήρξε ανάγκη για εξειδικευμένο προσωπικό. Πολλοί Έλληνες έφτασαν εκεί και εργάστηκαν στον κατασκευαστικό τομέα, ένα μεγάλο μέρος, δηλαδή, της Αντίς Αμπέμπα -της πρωτεύουσας της Αιθιοπίας- φτιάχτηκε από Έλληνες εργολάβους και  οικοδόμους» δήλωσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο ιστορικός-ερευνητής, Αντώνης Χαλδαίος, με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του για την ελληνική παρουσία στο Κέρας της Αφρικής. Τα έργα που κατασκευάστηκαν από ελληνικά χέρια, όπως ναοί, το παλάτι του αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ, γέφυρες, δρόμοι, αλλά και τα έργα Ελλήνων ζωγράφων και γλυπτών υπάρχουν μέχρι σήμερα.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας του Μένελικ για την αναβάθμιση της ζωής στη χώρα, εντάσσεται και η έκδοση της πρώτης εφημερίδας στην αιθιοπική γλώσσα, το 1908, από έναν Έλληνα, τον Καββαδία.

Έμποροι καφέ, αλλά και όπλων

Αρκετά πίσω στον χρόνο πάει η παρουσία των Ελλήνων και στη γειτονική Ερυθραία, όπου ασχολήθηκαν με το εμπόριο και την αλιεία. Από το 1880 στη Μασάουα, ένα λιμάνι στην Ερυθρά Θάλασσα, ψάρευαν κοράλλια και εμπορεύονταν το αλάτι που υπήρχε σε εκείνες τις περιοχές. Τόσο στη Μασάουα, όσο και στην Ασμάρα, που έγινε η πρωτεύουσα της Ερυθραίας γύρω στο 1900, υπήρχαν πολλοί Έλληνες, οι οποίοι δημιούργησαν εμπορικές εταιρείες και τροφοδοτούσαν τα διερχόμενα πλοία.
Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας των Ελλήνων στην Ερυθραία, στο Τζιμπουτί και στην Αιθιοπία ήταν το εμπόριο του καφέ. Ο καφές είναι το πιο σημαντικό εξαγώγιμο προϊόν της Αιθιοπίας, απ’ όπου οι Έλληνες το πουλούσαν στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Ένας από τους μεγαλύτερους εμπόρους καφέ στην ευρύτερη περιοχή ήταν ο οίκος των Λιβιεράτων, που είχαν καταστήματα στην αραβική Χερσόνησο, στην Αιθιοπία και στο Τζιμπουτί και διοχέτευαν τον καφέ, αλλά και άλλα προϊόντα που έβγαζε η περιοχή, σε όλη την Ευρώπη μέχρι και την Αμερική.
Η τροφοδοσία των πλοίων ήταν η κύρια δραστηριότητα των Ελλήνων στο Τζιμπουτί, ένα λιμάνι το οποίο δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει τα γαλλικά πλοία με προορισμό τη Μαδαγασκάρη.
Ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων έφτασε στο Τζιμπουτί και αργότερα στα νοτιοανατολικά της Αιθιοπίας, στα τέλη του 19ου αιώνα, την περίοδο της αυτοκρατορίας του Μένελικ, για την  κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής, η οποία ένωσε τη χώρα με την Αιθιοπία και ειδικά με τη Ντιριντάουα, που ήταν η πόλη που δημιουργήθηκε προκειμένου να περάσει ο σιδηρόδρομος.
Έλληνες έμποροι, όπως ο Δαλέπρας, o Βαλέτζας, ο Καλός, ο Μουσάγιας, πωλούσαν όπλα στους Αιθίοπες, που μάχονταν εναντίον των Ιταλών, με τόξα και βέλη. Όπως είπε ο κ. Χαλδαίος, το 1896 η Αιθιοπία ήταν η πρώτη και μοναδική χώρα που κατάφερε να ανακόψει τους αποικιοκράτες της Αφρικής και παρέμεινε ανεξάρτητη, χάρη και στα πυροβόλα που προμηθεύτηκε από τους Έλληνες.
Οι Ιταλοί κατέλαβαν τελικά την Αιθιοπία, το 1936, και στην ηρωική προσπάθεια των Αιθιόπων συνέδραμαν και αρκετοί Έλληνες. Το 1940, όταν ξέσπασε ο πόλεμος στα ελληνοαλβανικά σύνορα, οι Έλληνες της Αιθιοπίας θεωρήθηκαν εχθροί των Ιταλών. Σε στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιουργήθηκαν για αυτόν τον λόγο οδηγήθηκαν 450 Έλληνες της Αιθιοπίας και της Ερυθραίας, οι οποίοι απελευθερώθηκαν όταν αυτή η περιοχή καταλήφθηκε από τον βρετανικό στρατό.
Έλληνες, όπως ο Σαρρής, εισήγαγαν την αμπελοκαλλιέργεια στην Αιθιοπία. Βιομήχανοι με μεγάλη παρουσία στη χώρα ήταν ο Σαρρής, ο Ζέκος και ο Μίχος, ενώ ο Mπολολάκος, ιδιοκτήτης ξενοδοχείου, προσέφερε πάρα πολλά στη Ντιριντάουα. Το πρώτο ξενοδοχείο που κατασκευάστηκε στο Τζιμπουντί στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε στον Αθανάσιο Ρήγα.
Τη δεκαετία του ’40 η ελληνική παρουσία έγινε ακόμα πιο έντονη και χαρακτηριστικό είναι ότι το 90% των καταστημάτων την Αντίς Αμπέμπα ήταν σε ελληνικά χέρια.
Πέρα από την εμπορική δραστηριότητα, οι Έλληνες είχαν σημαντικές θέσεις μέσα στην αυτοκρατορική αυλή. Γιατρός και κοντινός φίλος του τελευταίου αυτοκράτορα της Αιθιοπίας, Χαϊλέ Σελασιέ, ήταν ο Ιάκωβος Ζερβός, με καταγωγή από την Κεφαλονιά, ο οποίος διετέλεσε πρόξενος στο γενικό ελληνικό προξενείο.

Έλληνες και Αιθίοπες συμβιώνουν για αιώνες

Οι Έλληνες στο Κέρας της Αφρικής σύναψαν δεσμούς με γυναίκες από τον τοπικό πληθυσμό και προχώρησαν σε γάμους, με μεγαλύτερη συχνότητα απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της ηπείρου με ελληνική παρουσία.
Στην Ερυθραία το 30% των Ελλήνων παντρεύτηκαν με ντόπιες, στην Αιθιοπία το ποσοστό ήταν 15 με 20%. Ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων και στην Αιθιοπία και στην Ερυθραία προέρχεται από μικτούς γάμους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα στοιχεία δεν καταχωρήθηκαν σε ελληνικό προξενείο, δηλαδή το παιδί δεν δηλώθηκε ως Έλληνας.
«Γενικά οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Αιθίοπες και με τους Ερυθραίους είναι εξαιρετικές, κάτι παραπάνω από φιλικές σε αυτό βοηθάει πάρα πολύ το γεγονός της κοινής θρησκευτικής παράδοσης» σημείωσε ο κ. Χαλδαίος. «Οι Έλληνες με τους Αιθίοπες συμβιώνουν για αιώνες, έχουν οι Αιθίοπες σε μεγάλη εκτίμηση τον ελληνικό πολιτισμό και την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας, οπότε όλα αυτά βοηθούν στη συμπόρευση των δύο λαών» πρόσθεσε.

Η ελληνική παροικία σε αριθμούς

Η ελληνική παροικία στο Κέρας της Αφρικής ξεκίνησε με έναν μικρό αριθμό στις αρχές του 20ού αιώνα, γύρω στα 500 άτομα, αλλά λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έφτασε τα 3.500 άτομα. Οι περισσότεροι Έλληνες ήταν στην Αιθιοπία και οι μεγαλύτερες κοινότητες δημιουργήθηκαν στην πρωτεύουσα, Αντίς Αμπέμπα, και στη Ντιριντάουα.
Στην Ερυθραία και το Τζιμπουντί, η ελληνική παρουσία δεν ξεπέρασε ποτέ τα 400-500 άτομα και στη Σομαλία, μία χώρα με μικρό αριθμό Ευρωπαίων, ήταν γύρω στα 10 άτομα. Στο απόγειό της η ελληνική παροικία έφτασε το 1970, λίγο πριν την πτώση του Χαϊλέ Σελασιέ, οπότε ο αριθμός των Ελλήνων άγγιξε τα 7.000 άτομα. Με την πτώση του Χαϊλέ Σελασιέ το 1975 και τη μετάβαση στο καινούργιο πολιτικό καθεστώς, ξεκίνησαν εθνικοποιήσεις, εφαρμόστηκε περιορισμός στην κυκλοφορία των κατοίκων, οπότε ξεκίνησε η φυγή των Ελλήνων από την Αιθιοπία.
Στην Αιθιοπία, η ελληνική κοινότητα παραμένει δραστήρια και εύρωστη μέχρι τις μέρες μας. Κατοικούν γύρω στα 100 άτομα ελληνικής καταγωγής και οι περισσότεροι είναι απόγονοι μικτών γάμων.
«Ένα από τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η παροικία αυτήν την εποχή είναι ότι πολλοί από τους Έλληνες, απόγονοι των μικτών γάμων, δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα, με αποτέλεσμα να έχουν δυσκολία να έρθουν στην Ελλάδα» τόνισε ο κ. Χαλδαίος.
Στο Τζιμπουτί, αυτήν τη στιγμή υπάρχουν γύρω στα 15 άτομα. Κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες ζουν οι λιγοστοί Έλληνες της Ερυθραίας, λόγω των πολιτικών συνθηκών και της δικτατορίας. Πριν από λίγο καιρό, το καθεστώς προσπάθησε να δεσμεύσει την κοινοτική περιουσία και το κτίριο της κοινότητας, το οποίο -παρά τις προσπάθειες των Ελλήνων- θεωρείται δύσκολο να παραμείνει σε ελληνικά χέρια.

Ο Ολυμπιακός… πρωταθλητής Αφρικής

Οι Έλληνες στην Αιθιοπία διακρίθηκαν και στον αθλητισμό. Ο αθλητικός σύλλογος «Ολυμπιακός» που ιδρύθηκε το 1944, με τμήματα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, κέρδισε, από το 1952 έως το 1970, 18 πρωταθλήματα μπάσκετ, ενώ το 1964 αναδείχθηκε πρωταθλητής Αφρικής.
Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που εξερεύνησαν, στα τέλη του 19ου αιώνα, τις περιοχές στην Αιθιοπία και τη Σομαλία, όπου ακόμα και σήμερα ζουν πρωτόγονες φυλές, οι οποίες δεν επιτρέπουν την είσοδο των ξένων.

Στόχος πρωτόγονων φυλών στην προσπάθεια να φτάσουν στη θάλασσα

Το 1890 Έλληνες έμποροι, προσπαθώντας να βρουν τρόπο για να φτάσουν μέχρι τη θάλασσα, αλλά και να εξερευνήσουν το άγνωστο, διέσχισαν αυτές τις περιοχές με καραβάνια, με καμήλες, μέσα στην έρημο και τη ζούγκλα, και ήρθαν αντιμέτωποι με επιθέσεις ντόπιων φυλών. Κάποιοι, μάλιστα, έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτών των εξερευνητικών εμπορικών αποστολών.
«Οι περιοχές της Μπέρμπερα ή της Ζέιλα στη Σομαλία εξερευνήθηκαν για πρώτη φορά από Έλληνες, πριν φτάσουν οι Βρετανοί που τις έκαναν αποικίες ή οι Ιταλοί. Και αυτό είναι κάτι που δείχνει αφενός τη διάθεση του να εξερευνήσεις το άγνωστο, αφετέρου τον τυχοδιωκτισμό που πολλές φορές σε κάνει να κάνεις πράγματα που είναι πέρα από ρεαλιστικά κριτήρια» υπογράμμισε ο κ. Χαλδαίος.
Το βιβλίο του Αντώνη Χαλδαίου «Η ελληνική παρουσία στο Κέρας της Αφρικής» διατίθεται σε συμβολική τιμή από τον Σύλλογο Ελλήνων Αιθιοπίας https://www.facebook.com/ EllinoEthiopicClub/. Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για την ενίσχυση των άπορων Ελλήνων μαθητών της Αιθιοπίας.
Γ. Χατζηγεωργίου
*φωτο που παραχώρησε ο κ. Χαλδαίος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ελπιζω αν φτασετε στο τελος αυτης της αναρτησης να εχετε μια πρωτη εικονα για την Σομαλια.Να ψαξετε και σεις περισσοτερο. Να δειτε πως Ελληνες στρατιωτες (κρατικοι η ιδιωτικοι) ηταν και ειναι στην Σομαλια και βγαζουν λεφτα απο την παραμονη τους εκει.Πολλα λεφτα.  Οι πληροφοριες ειναι ενα κλικ μπροστα σας.Η Αφρικη δεν ειναι φτωχη ηπειρος Ειναι καταληστευμενη απο τους ιμπεριαλιστες Οπως και η δικη μας χωρα.

Που βρίσκεται η Σομαλία στον χάρτη της Αφρικης; Γνωριζετε; Εγώ ομολογώ πως είχα μια πολύ γενική εικόνα. Καπου ανατολικά στη μέση.

Ο χάρτης της πειρατείας στη Σομαλία και ποιοι παρακαλάνε να μην ...

Τι ειναι αυτο το «Κερας της Αφρικης;» Ποιες ειναι οι γειτονικες της χωρες;

Η Σομαλία βρίσκεται στη Ανατολική Αφρική και συγκεκριμένα στο λεγόμενο κέρας της. Σε αντίθεση με πολλές χώρες της Αφρικής,στην πλειοψηφία της είναι μια ενιαία και ομοιογενή εθνική ομάδα με κοινή γλώσσα και κοινό πολιτισμό με τους περισσότερους να έχουν ασπαστεί τη μουσουλμανική θρησκεία.  Ωστόσο, η Δημοκρατία της Σομαλίας δημιουργήθηκε την 1η Ιουλίου το 1960 ( ημέρα ανεξαρτησίας),ύστερα από την ένωση του βρετανικού προτεκτοράτου ( βρετανική Σομαλιλάνδη) και της ιταλικής αποικίας ( ιταλική Σομαλιλάνδη ). Η χώρα έχει βρεθεί αντιμέτωπη με λοιμούς, με εμφυλίους πολέμους, με εξτρεμιστικές ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις και με την πειρατεία, γεγονότα που δυστυχώς συνεχίζονται ακόμη και σήμερα. Όλα αυτά μαρτυρούν μια χώρα που συνεχώς δοκιμάζεται, μακριά από το βλέμμα της διεθνούς κοινής γνώμης.

Οταν ακούτε Σομαλία τι ειναι το πρωτο πραγμα που σας έρχεται στο μυαλο; Εμένα η ταινία του Ριντλευ Σκοτ Blach Hawk Down. Την προπαγανδιστικη ταινια των Αμερικανων μισθοφορων που εφτιαξε ο Ριντλευ Σκοτ .Τελος.

Ειναι ομως οιλοι οι Σομαλοι φανατικοι Ισλαμιστες ; Και αν υπαρχουν φανατικοι ισλαμιστες στην Σομαλια ποια μεγαλη δυναμη τους ανεδειξε τους εξοπλισε τους εδωσε εξουσια και γιατι;

Σταδιακά οι εθνοτικές συγκρούσεις παίρνουν και το χαρακτήρα σύγκρουσης ισλαμιστών-λαϊκών. Με την ενεργή συμμετοχή της Κένυας σομαλοί βουλευτές εκλέγουν το 2004 στο Ναϊρόμπι ως πρόεδρο τον 70χρονο στρατιωτικό Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέντ. Δύο χρόνια μετά θα ανατραπεί από μία συμμαχία πολέμαρχων, φυλάρχων και ισλαμιστών, που είχαν την υποστήριξη της Ουάσιγκτον. Όμως και αυτό το πείραμα ξεψυχά, πριν καν αρχίσει, με την εισβολή το Δεκέμβριο του 2006 των δυνάμεων της Αιθιοπίας, που εκδιώκουν τους ισλαμιστές από την εξουσία.

Τι ρολο επαιξε η Ρωσσια στην περιοχη;

Και γιατι οι Σομαλοι επιτεθηκαν στους κυανοκρανους του ΟΗΕ που πηγαν εκει (μισθοφοροι μην το ξεχναμε ) να τους «ειρηνευσουν» ;Για να δούμε σιγά σιγά ποιοι είναι αυτοί οι Σομαλοί που βρέθηκαν στον Γαλαξία και ήρθαν στην Ελλάδα «να μας πάρουν τις δουλειές να μας κάνουν μουσουλμάνους να μας κλέψουν να μας βιάσουν»

Το 1992 έφτασαν στη Σομαλία ειρηνευτικές στρατιωτικές δυνάμεις από την Αμερική με σκοπό να βοηθήσουν τους αμάχους. Καναδοί, Βέλγοι και Ιταλοί στρατιώτες στάλθηκαν για να ενισχύσουν την επιχείρηση. Αυτό που ξεκίνησε όμως, ως ανθρωπιστική αποστολή, γρήγορα μετατράπηκε σε ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ιστορίας. Οι στρατιώτες επιδόθηκαν σε απάνθρωπες βιαιοπραγίες στον σομαλικό πληθυσμό. Φωτογραφίες που βγήκαν στη δημοσιότητα αργότερα, έδειχναν Βέλγους στρατιώτες να βασανίζουν και να ψήνουν ένα μικρό παιδί πάνω σε αναμμένη φωτιά για να «μάθει να μην κλέβει», όπως έλεγαν. Άλλες έδειχναν να ουρούν στο στόμα τους και άλλες να έχουν κλεισμένους Σομαλούς σε κλουβιά χωρίς νερό μέχρι να πεθάνουν. Ιταλοί τους έκαναν ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα. Τους κακοποιούσαν σεξουαλικά. Μια από τις φωτογραφίες έδειχνε μια νεαρή Σομαλή να βιάζεται με μια φωτοβολίδα αλειμμένη με μαρμελάδα, ενώ οι στρατιώτες είχαν μαζευτεί γύρω της και παρακολουθούσαν το θέαμα. Καναδοί πόζαραν γελαστοί δίπλα σε ματωμένα πτώματα ανθρώπων που προηγουμένως είχαν βασανίσει μέχρι θανάτου. Πολλά παιδιά με δεμένα τα μάτια, αφήνονταν στον ήλιο μέχρι να πεθάνουν, ενώ τους κρεμούσαν από το λαιμό πινακίδες που έγραφαν τη λέξη «Κλέφτης». Ο δικηγόρος των δυο Βέλγων στρατιωτών υποστήριξε ότι δεν υπήρχε καμία απόδειξη ότι ήθελαν να βλάψουν το παιδί. «Θα μπορούσαν να παίζουν μαζί του χωρίς καμία βία. Η φωτογραφία δείχνει μόνο μια στιγμή, όχι όλη την κίνηση» ανέφερε στις κάμερες. Πηγή φωτογραφίας: Περιοδικό ΕΙΚΟΝΕΣ τεύχος 6 Οι «διεφθαρμένοι» Καναδοί Παρόλο που στρατιώτες από διαφορετικές χώρες καταγράφηκαν να κάνουν εγκλήματα εκμεταλλευόμενοι το άσχημο κλίμα που επικρατούσε, αυτοί που συνδέθηκαν πιο πολύ με αυτές τις πράξεις ήταν οι Καναδοί. «Η εθνική ντροπή του Καναδά» αποκαλούνταν το στρατιωτικό σκάνδαλο που ξέσπασε. Τον Δεκέμβριο του 1992 το καναδικό αεροπορικό σύνταγμα έφτασε στη Σομαλία. Πολλοί έλεγαν ότι η ειρηνευτική αποστολή δεν ταίριαζε με τις ικανότητες και την ιδεολογία του συγκεκριμένου συντάγματος. Ο συνταγματάρχης Peter Kenward, ο τελευταίος διοικητής του καναδικού αερομεταφερόμενου συντάγματος, είχε πει ότι αποτελούνταν από μερικούς από τους πιο διεφθαρμένους του στρατεύματος. O Kenward αντικαταστάθηκε από τον Carol Mathieu. Όταν κατέφθασαν στη Σομαλία, ο Mathieu είπε στους στρατιώτες ότι μπορούσαν να πυροβολήσουν τους Σομαλούς κλέφτες αν χρειαστεί. Στις 4 Μαρτίου του 1993, δυο άοπλοι Σομαλοί πυροβολήθηκαν από Καναδούς στρατιώτες που είχαν στήσει ενέδρα για να πιάσουν εκείνους που έκλεβαν τη στρατιωτική βάση. Είχαν τοποθετήσει νερό και φαγητό σε ένα σημείο της βάσης, ώστε να είναι ορατό από τους Σομαλούς που θα περνούσαν στο δρόμο. Κάποια στιγμή πλησίασαν δύο Σομαλοί, ο Ahmed Arush και Abdi Hunde Bei Sabrie. Οι Καναδοί άνοιξαν πυρ. Ο Sabrie τραυματίστηκε και έπεσε στο έδαφος. Ο Arush προσπάθησε να γλιτώσει και άρχισε να τρέχει. Οι Καναδοί στρατιώτες έτρεξαν από πίσω του και συνέχισαν να τον πυροβολούν, μέχρι που τον πέτυχαν. Το νεκρό του σώμα μεταφέρθηκε στο δεκανέα Petresen, ο οποίος έβγαλε φωτογραφία με το νεκρό σώμα του Σομαλού. Πολλοί υποστήριξαν ότι η φωτογραφία έδειχνε ότι αντιμετώπιζε το νεκρό σώμα του ως τρόπαιο. Ο Clayton Matchee που ποζάρει με το 16χρονο θύμα του. Πηγή φωτογραφίας: Περιοδικό ΕΙΚΟΝΕΣ Λίγες μέρες αργότερα, o 16χρονος Shidane Arone, ξυλοκοπείται και βασανίζεται μέχρι θανάτου από Καναδούς στρατιώτες. Ο 16χρονος κρυβόταν στις τουαλέτες μιας εγκαταλελειμμένης αμερικανικής βάσης, όταν τον βρήκαν Καναδοί στρατιώτες. Τον κατηγόρησαν ότι προσπαθούσε να τους κλέψει προμήθειες και τον έκλεισαν σε μια δεξαμενή που χρησιμοποιούνταν για τη φύλαξη πυρομαχικών. Τον έγδυσαν. Τον έκαψαν με τσιγάρα. Τον ξυλοκόπησαν με ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, όπως σκούπες, ρόπαλα και μεταλλικά αντικείμενα. Ο Arone μετά από πολλές ώρες κακοποίησης υπέκυψε στα τραύματά του. Ανάμεσα στους στρατιώτες που συνελήφθησαν για το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα ήταν ο δεκανέας Clayton Matchee. Ο Matchee κρεμάστηκε στο κελί του στη Σομαλία. Όταν τον βρήκαν, ήταν ακόμη ζωντανός. Έπαθε όμως, εγκεφαλική βλάβη και τελικά δεν δικάστηκε. Από τους εννιά στρατιώτες που έφτασαν στα δικαστήρια, καταδικάστηκαν οι τέσσερις. Την αυστηρότερη ποινή είχε ο στρατιώτης Elvin Kyle Brown, ο οποίος καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκισης. Η τότε Υπουργός Εθνικής Άμυνας Kim Campbell είχε προσπαθήσει να καλύψει τις βιαιοπραγίες που είχαν βγει στη δημοσιότητα. Είχε χαρακτηρίσει τους ισχυρισμούς περί ρατσιστικής συμπεριφοράς των στρατιωτών ως «νεανική ανυπακοή». Άλλοι πολιτικοί έλεγαν ότι μερικοί από τους στρατιώτες είχαν κάνει έναν εμβόλιο για την προστασία από την ελονοσία που βρισκόταν ακόμη σε πειραματικό στάδιο. Υποστήριζαν ότι μπορούσε να προκαλέσει παράνοια, νευρώσεις και άλλες διανοητικές παρενέργειες. Έλεγαν εμμέσως ότι η συμπεριφορά τους επηρεάστηκε από το φάρμακο και πως εκείνοι έπρεπε να αποδοθούν οι ενέργειές τους. Μετά από έρευνες, βρέθηκαν αρχεία που έδειχναν τις πράξεις των στρατιωτών. Οι καναδοί στρατιώτες αποσύρθηκαν από την «ειρηνευτική αποστολή». Πολλά από τα αρχεία είχαν αλλοιωθεί για να μην αποκαλυφθεί ποτέ τι ακριβώς είχε συμβεί στη Σομαλία. Η συγκάλυψη των εγκλημάτων Τα γεγονότα στη Σομαλία και οι πράξεις στρατιωτών από τον Καναδά, την Ιταλία και το Βέλγιο προσπάθησαν να συγκαλυφθούν. Κάποιοι επιχείρησαν να παρουσιάσουν τους Σομαλούς ως μυθομανείς και πως συνεργάζονταν μαζί τους για να βγάζουν χρήματα. «Δίναμε 10-20 δολάρια σε ένα Σομαλό και τον φωτογραφίζαμε με ένα πολυβόλο στον κρόταφο ή του τοποθετούσαμε ηλεκτρόδια στα γεννητικά όργανα. Ακόμη και εκείνος ο βιασμός με το πυροτέχνημα το αλειμμένο με μαρμελάδα «στημένος» ήταν: η κοπέλα εισέπραξε για τις υπηρεσίες της 300 δολάρια», είχαν αναφέρει ιταλοί στρατιώτες….

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/epsinan-paidia-sti-fotia-viazan-koritsia-me-fotovolides-kai-skotonan-amacho-plithysmo-ta-apotropaia-egklimata-ton-kanadon-italon-kai-velgon-sti-somalia-prosochi-sklires-eikones/

Γινεται σημερα πολεμος στην Σομαλια; Βομβαρδισμοι;

Από την αρχή του έτους, η AFRICOM έχει ανακοινώσει 39 αεροπορικά χτυπήματα στη Σομαλία. Η Διοίκηση είχε ανακοινώσει συνολικά 36 τέτοιες επιθέσεις από το 2009 έως το 2017, υπό τον Ομπάμα, με κορύφωση το 2016 με 19 δηλωμένα αεροπορικά χτυπήματα. Το περασμένο έτος, υπό τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν 63 αεροπορικές επιθέσεις στη Σομαλία, τις περισσότερες εντός ενός έτους.Υπάρχουν πέντε βάσεις των ΗΠΑ στη Σομαλία — οι δεύτερες περισσότερες στην ήπειρο έπειτα από τον Νίγηρα — σύμφωνα με πρώην απόρρητα έγγραφα της AFRICOM που αποκάλυψε το The Intercept νωρίτερα φέτος.

Δεκεμβρης 2019

Στους 90 ανεβάζει το Reuters τον αριθμό των νεκρών από την έκρηξη παγιδευμένου με εκρηκτικά οχήματος σε φυλάκιο ελέγχου της πρωτεύουσας Μογκαντίσου ενώ οι αρχές κάνουν λόγο για 61 τραυματίες που έχουν διακομιστεί σε νοσοκομεία της πόλης. 

Μιλώντας στους δημοσιογράφους, μετά την ισχυρή έκρηξη στο φυλάκιο Εξ-Κοντρόλ, ο δήμαρχος του Μογκαντίσου Ομάρ Μουχαμούντ επιβεβαίωσε πως πάνω από 54 άνθρωποι έχουν τραυματισθεί, στην πλειονότητά τους μαθητές

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, αμέσως μετά την έκρηξη η αστυνομία άνοιξε πυρ, αποτρέποντας πολλούς πολίτες να προστρέξουν για βοήθεια στη σκηνή της έκρηξης.

Μέχρι στιγμής καμία οργάνωση δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για την πολύνεκρη επίθεση, όμως συχνές είναι οι παρόμοιες επιθέσεις που πραγματοποιούν οι ισλαμιστές μαχητές της οργάνωσης Αλ Κάιντα, που επιδιώκουν να ανατρέψουν την υποστηριζόμενη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση της χώρας.

Εσεις αν ζουσατε εκει θα σκεφτοσασταν πως αυτο ειναι πολεμος; Θα γινοσασταν προσφυγας πολεμου εσεις και τα παιδια σας  ;Τελικα ποιοι φευγουν απο την ΣΟΜΑΛΙΑ αν οχι τα θυματα των φανατικων Ισλαμιστων;

Πως ομως ξεκινησαν ολα;

ΕΝΑΣ ΑΤΕΡΜΟΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Η περιοχή γνώρισε κατακτήσεις και έριδες Γάλλων, Άγγλων και Ιταλών για τον έλεγχό της.
Η πρόσφατη ιστορία της Σομαλίας αρχίζει το 1969, όταν με πραξικόπημα καταλαμβάνει την εξουσία ο Μοχάμεντ Σιάντ Μπαρέ. Η εξουσία του υφίσταται πλήγμα με τον εμφύλιο-αποσχιστικό πόλεμο του Ογκαντέν (1977-78), που οδήγησε σε οξύτατη επισιτιστική κρίση. Το 1990 ξεσπά μεγάλη κοινωνική εξέγερση, ενώ το 1991 το βόρειο τμήμα της χώρας, η Σομαλιλάντ, κηρύσσει την ανεξαρτησία της.

Ο Σιάντ Μπαρέ αναγκάζεται να εγκαταλείψει την εξουσία.
Μπροστά στο φάσμα του εμφυλίου και της πείνας ο ΟΗΕ αποφασίζει τον Απρίλιο του 1992 να στήσει μία ανθρωπιστική επιχείρηση την υλοποίηση της οποίας ανέθεσε σε πακιστανούς κυανόκρανους. Οι ντόπιοι τούς παίρνουν με τις πέτρες και τις βόμβες. Η επιχείρηση εξελίσσεται σε φιάσκο, αναγκάζοντας το Δεκέμβριο του 1992 τις ΗΠΑ να πάρουν επάνω τους την επιχείρηση του ΟΗΕ. Το φιάσκο θα αποδειχθεί ακόμη μεγαλύτερο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η περίφημη εκείνη αερογέφυρα ήταν η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση που έγινε με την επίκληση του δικαιώματος διεθνούς ανθρωπιστικής επέμβασης

Θα ακολουθήσουν ανάλογες εφαρμογές της ίδιας λογικής στα Βαλκάνια και στο Ιράκ.
Τελικά έπειτα από δεκάδες απώλειες οι Αμερικανοί αποχωρούν ταπεινωμένοι το 1995.
Το χάος παραμένει και επιδεινώνεται, με ακόμη μία περιοχή, την Πούντλαντ, να ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της το 1998. Σταδιακά οι εθνοτικές συγκρούσεις παίρνουν και το χαρακτήρα σύγκρουσης ισλαμιστών-λαϊκών.
Με την ενεργή συμμετοχή της Κένυας σομαλοί βουλευτές εκλέγουν το 2004 στο Ναϊρόμπι ως πρόεδρο τον 70χρονο στρατιωτικό Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέντ. Δύο χρόνια μετά θα ανατραπεί από μία συμμαχία πολέμαρχων, φυλάρχων και ισλαμιστών, που είχαν την υποστήριξη της Ουάσιγκτον. Όμως και αυτό το πείραμα ξεψυχά, πριν καν αρχίσει, με την εισβολή το Δεκέμβριο του 2006 των δυνάμεων της Αιθιοπίας, που εκδιώκουν τους ισλαμιστές από την εξουσία. Στις 29 Δεκεμβρίου 2008 ο Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέντ παραιτείται και τυπικά.
Σομαλοί βουλευτές συνέρχονται και πάλι στο εξωτερικό, στο Τζιμπουτί, και εκλέγουν νέο πρόεδρο, τον ισλαμιστή σεΐχη Σαρίφ Αχμέντ.

Α ναι και η πειρατια στα καραβια που μεταφερουν πετρελαιο και τροφιμα.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση για την πειρατεία του Διεθνούς Ναυτικού Γραφείου του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (International Maritime Bureau-IMB), το 2019, το Κέντρο Πληροφόρησης για την Πειρατεία του ΙΜΒ κατέγραψε 162 περιστατικά πειρατείας και ένοπλης ληστείας σε πλοία σε όλο τον κόσμο, σε σύγκριση με 201 αναφερόμενα περιστατικά το 2018.

Παντα μου εκανε εντυπωση πως υπαρχουν σημερα πειρατες . Συνηθως οταν λεμε πειρατες το μυαλο μας παει 300 χρονια πριν στους Αγγλους και αργοτερα στον Μπαρμπαροσα και τους Βερβερινους .Μαλιστα και Ελληνες ναυτικοι εχουν υπαρξει ομηροι αναμεσα σε αλλους στα χερια Σομαλων πειρατων τον Νοεμβριο του 2009 Πολλα Ελληνικα καραβια εχουν πεσει θυματα πειρατιας

Οι λόγοι που οδήγησαν στην εμφάνιση της πειρατείας

Οι λόγοι είναι πολλοί και παράλληλοι. Αθροιζόμενοι όμως δημιουργούν μία κατάσταση η οποία σήμερα μοιάζει αδιέξοδη.

1. Μία πρώτη προσέγγιση του φαινομένου δίνει έμφαση στην απουσία κράτους στη Σομαλία, το οποίο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα που καλπάζει στη χώρα.

2. Μία δεύτερη τείνει να δικαιολογήσει τους πειρατές, επισημαίνοντας ότι στην ουσία πρόκειται για μία φυσιολογική αντίδραση των τοπικών ψαράδων απέναντι στην υπεραλίευση στην οποία επιδίδονταν ξένες εταιρείες. Με την υπεραλίευση οι ντόπιοι σομαλοί ψαράδες είδαν το μοναδικό πόρο ζωής τους να εκμηδενίζεται, ενώ στα ξένα αλιευτικά είδαν μία νέα έκφραση δυτικής νεοαποικιοκρατίας.

3. Μία τρίτη ερμηνεία δίνει έμφαση στη γεωγραφική παράμετρο, καθώς οι σομαλοί πειρατές -σε αντίθεση με συναδέλφους τους άλλων χωρών- διευκολύνονται ιδιαίτερα από το γεγονός ότι η περιοχή τους είναι σπουδαίο πέρασμα και έτσι το υποψήφιο θύμα τους πέφτει σχεδόν μόνο του στα δίχτυα τους.

4. Ένα τέταρτο στοιχείο είναι το πολιτισμικό, καθώς σύμφωνα με πολλούς η πειρατεία και εν γένει η ένοπλη δράση είναι κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας των μονίμως ανυπότακτων Σομαλών.

Υπαρχουν Ελληνες στρατιωτες μισθοφοροι εναντια στους πειρατες ;

«Η πίττα είναι μεγάλη και υπάρχει σκληρός ανταγωνισμός. Είναι επιλογή του καθενός το πώς θα κάνει τη δουλειά του, όμως αν συμβεί κάτι στην θάλασσα πρέπει να ξέρει να το διαχειριστεί. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχει το κατάλληλο άτομο στην κατάλληλη θέση. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να έχουν σωστή αντίληψη της θάλασσας και να μπορούν να χειριστούν οπλισμό. Ο σκοπός των ενόπλων είναι να διασφαλίσουν την ασφάλεια του πλοίου, του πληρώματος, του φορτίου και την περιουσία του πλοιοκτήτη. Στη UNICS χρησιμοποιούμε πρώην βατραχανθρώπους και καταδρομείς, οι οποίοι έχουν υπάρξει «πειρατές», για να ασκήσουν το επάγγελμα του «αντιπειρατή». Διότι οι βατραχάνθρωποι είναι οι πλέον κατάλληλοι να κάνουν αυτή τη δουλειά και κυρίως, όπως έλεγε ο πατέρας μου, είναι «θαλάσσια ζώα»».

Ποια είναι η ιστορία αυτής της χωρας;Γίνεται Πόλεμος εκει με γειτονικές χωρες; εμφυλιος πολεμος ; Είναι φτωχή χωρα;Είναι όλοι φανατικοί μουσουλμανοι;Είναι μαύροι οι κατοικοι;

Τα δεινά για τη χώρα ξεκινούν όταν αναλαμβάνει την ηγεσία της χώρας ο Σιάντ Μπάρε τη δεκαετία του 1980. Ο Μπάρε όταν ανήλθε στην εξουσία, έθεσε ως προτεραιότητές του την ίδρυση της σομαλικής γλώσσας, την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού και τη δημιουργία της Μεγάλης Σομαλίας. Η ιδέα της Μεγάλης Σομαλίας στηριζόταν στο γεγονός ότι θα καταλάμβανε την περιοχή του Ογκαντέν, η οποία είναι γνωστή ως Δυτική Σομαλία και βρίσκεται υπό την κατοχή της Αιθιοπίας. Οι φιλοδοξίες του ναυάγησαν, όταν παρόλες τιςπροσεγγίσεις του προς τη Σοβιετική Ένωση, οι σοβιετικοί υποστήριξαν τους Αιθίοπες, επειδή είχαν ασπαστεί το μαρξισμό. Όπως ήταν φυσικό ο Μπάρε στράφηκε προς τη Δύση και συγκεκριμένα στην Αμερική.  

Η ανατροπή του Μπάρε έλαβε χώρα το 1991, αν και είχαν προηγηθεί ορισμένες προσπάθειες για την καθαίρεση του Προέδρου. Το γεγονός αυτό, είχε ως αποτέλεσμα η χώρα να βυθιστεί σε χειρότερα δεινά. Συγκεκριμένα, η έλλειψη κεντρικής διοίκησης οδήγησε σε βίαιες και αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ της σομαλικής κυβέρνησης, της ΑλΣαμπάμπ και διάφορων φυλών προκειμένου να καλυφθεί το κενό αυτό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η χώρα εδώ και δυο δεκαετίες ναβρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.  

Αποτέλεσμα όλων αυτών των εξελίξεων ήταν η χώρα να διαμελιστεί. Αναλυτικότερα, τα περισσότερα εδάφη βρίσκονται υπό τον έλεγχο της σομαλικής κυβέρνησης και της Αφρικανικής Ένωσης. Η Αφρικανική Ένωση έχει συνεισφέρει αρκετά στη Σομαλία και ιδιαίτερα σεδυο από τα μέλη της, την Αιθιοπία και την Κένυα, οι οποίες στηρίζουν τη σομαλική κυβέρνηση σε τεχνογνωσία και σε στρατιωτικές δυνάμεις. Σημαντικά εδάφη κατέχει και η εξτρεμιστική ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση ΑλΣαμπάμπ. Τέλος, στο βόρειο τμήμα της χώρας υπάρχει μια de facto αυτόνομη δημοκρατία της Σομαλιλάνδης από το 1991, η οποία δεν έχει αναγνωρισθεί από κανένα κράτος παγκοσμίως. Ως προς τη μη αναγνώριση αυτής της περιοχής, έχουν ταχθεί τόσο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ,όσο και η Αφρικανική Ένωση φοβούμενοι, ότι θα αποτελέσει παράδειγμα και για άλλες περιοχές της Αφρικής, ανοίγοντας έτσι τον ασκό του Αιόλου.

Η Σομαλία είναι ένα πλούσιο κράτος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι στο υπέδαφός της υπάρχει πετρέλαιο, ωστόσο είναι μια χώρα που τη διοίκησή της ανέλαβαν λάθος άνθρωποι. Ωστόσο, οφείλουμε να επισημάνουμε, πως οι λιμοί μπορεί να υφίστανται εξαιτίας των εξωτερικών κλιματικών παραγόντων. Απεναντίας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της υπερπροσφοράς των προϊόντων, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι αυτοί οι λιμοί είναι τεχνητοί.

Ξερω ξερω θα μου πειτε και τι φταιμε εμεις για ολα αυτα; Τι δουλεια εχουμε εμεις με την Σομαλια; Ας τα βρουνε με αυτους που τους εκαναν τοσο κακο. Κι ομως εχουμε δουλεια εμεις με την Σομαλια. Ποιος ηταν ο 22 χρονος Ελληνας στρατιωτης Μιχαλης Σουμπουρος και πως βρεθηκε και αφησε την τελευταια του πνοη στην Σομαλια;

Η πρώτη αποστολή ελληνικών στρατευμάτων εκτός συνόρων, μετά τον πόλεμο της Κορέας, ήταν στη Σομαλία το διάστημα Φλεβάρης 1993 – Φλεβάρης 1994. Πρόκειται για την πρώτη πολυεθνική ιμπεριαλιστική επέμβαση μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Η Ελλάδα συμμετείχε με δύναμη 110 στρατιωτικών, ανάμεσα στους οποίους και ο μόνιμος λοχίας Μιχάλης Σούμπουρος, 22 χρόνων, που άφησε την τελευταία πνοή του στην αφρικανική αυτή χώρα. Η όλη επιχείρηση κατέληξε σε φιάσκο για τις «συμμαχικές δυνάμεις». Οι τελευταίο Αμερικάνοι αποχώρησαν κακήν κακώς μέχρι τις αρχές του 1995. Η «ειρηνευτική πρωτοβουλία» ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 1992. Οι εν λόγω δυνάμεις του ΟΗΕ σύμφωνα με τους ίδιους τους Σομαλούς δολοφόνησαν 13.000 Σομαλούς και τραυμάτισαν άλλες 45.000 κατά τη διάρκεια της σχεδόν δίχρονης παραμονής τους στη χώρα αυτή.

.Γιατι πριν κοντά 30 χρονια ένας Έλληνας στρατιώτης σκοτώθηκε στη χώρα τους.Τι έκανε ο Ελληνικός στρατός στη Σομαλια απο το 1993 μεχρι το 2010 ;Συνεχιζε τις εκστρατειες μαζι με αλλες μεγαλες δυναμεις οπως τοσες και τοσες στο παρελθον απο την επαναστατημενη Ρωσσια μεχρι την Κορεα;

Στις 04/3/1993 στο πλαίσιο αποφάσεως του Συμβουλίου Ασφαλείας  του ΟΗΕ, καταφθάνει η αποστολή Λόχου δύναμης 106 στελεχών και από τους τρεις Κλάδους των ΕΔ (64 ΣΞ, 21 ΠΝ και 21 ΠΑ) με την επωνυμία ΕΛΛΑΣΟΜ, που εγκαταστάθηκε στην πόλη Ουατζίτ 480 χλμ ΒΔ του Μογκαντίσου υπό τη διοίκηση της Γαλλικής Ταξιαρχίας στην οποία προσκολλήθηκε την 8η Μαρτίου 1993.

ΓΕΣ

ΣΟΜΑΛΙΑ UNITAF

Φεβρουάριοs 1993 – Μάρτιος1994

Η αποστολή του ΟΗΕ στη Σομαλία (UNITAF – UN Interim Task Force) συγκροτήθηκε με σκοπό την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στο λαό της Σομαλίας, ο οποίος υπέφερε από τον εμφύλιο πόλεμο, που είχε ξεσπάσει στη χώρα από το 1991.

Η Ελλάδα συμμετείχε στην ειρηνευτική αποστολή με Διακλαδικό Λόχο Διοικητικής Μέριμνας, με την επωνυμία «Ελληνικό Απόσπασμα Σομαλίας.

Η Ελληνική δύναμη (106 άνδρες) παρέμεινε στη Σομαλία από το Φεβρουάριο 1993 μέχρι το Μάρτιο 1994, οπότε και επαναπατρίστηκε.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Σομαλία, το Ελληνικό Απόσπασμα εκτέλεσε αξιόλογο ανθρωπιστικό έργο, ενώ απώλεσε 1 υπαξιωματικό από πυρά ατάκτων σκοπευτών.

Παρέλαση

EU NAVFORCE Somalia (Επιχείρηση “ATALANTA”)

Ιανουάριος 2009 – Απρίλιος 2010

Η Επιχείρηση “ATALANTA” αποτέλεσε επιχείρηση της ΕΕ για την αποτροπή της πειρατείας από τις ακτές της Σομαλίας.

Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Σομαλίας κατά το 2008 ζήτησε βοήθεια από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για να καταπολεμήσει την πειρατεία και την ένοπλη ληστεία από τις ακτές της Σομαλίας.
Τον Ιούνιο 2008 το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφισε ομόφωνα μια απόφαση που εξουσιοδοτούσε τα έθνη, που θα είχαν την έγκριση της Κυβέρνησης της Σομαλίας, να εισέλθουν στα χωρικά ύδατα της χώρας και να αντιμετωπίσουν τους πειρατές.

Η Ελλάδα, με απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ της 12-11-2008), ενέκρινε τη συμμετοχή του Πολεμικού της Ναυτικού, καθώς και την ανάληψη της Τακτικής Διοίκησης της Επιχείρησης από ανώτατο αξιωματικό.

Ο Αρχιπλοίαρχος Αντώνιος Παπαϊωάννου, κατά το πρώτο τετράμηνο του 2009, έγινε Διοικητής της Ναυτικής Δύναμης αναφέροντας απευθείας στον Αντιναύαρχο Jones στο Northwood της Αγγλίας (ο οποίος ήταν Διοικητής του OHQ της ΕΕ που παρακολουθούσε την Επιχείρηση).

Το ΓΕΣ συμμετείχε στην υπόψη επιχείρηση:
α. Από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο 2009, με δύο Αξιωματικούς στον Προκεχωρημένο Χώρο Υποστήριξης (Forward Support Area – FSA) στο Τζιμπουτί.
β. Από τον Ιούλιο έως το Δεκέμβριο 2009 με έναν Αξιωματικό στο FSA.
γ. Από το Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο 2009 με έναν Αξιωματικό (ΥΓ) επί της Φρεγάτας «ΑΔΡΙΑΣ».
δ. Από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο 2010 με δύο Αξιωματικούς στο OHQ της ΕΕ (Northwood Αγγλίας).

Παρέλαση

EUTM (EU Training Mission) Somalia

Απρίλιος – Σεπτέμβριος 2010

Η ΕΕ αποφάσισε τον Ιανουάριο 2010 τη δημιουργία μιας εκπαιδευτικής αποστολής για την εκπαίδευση των Σομαλικών Δυνάμεων Ασφαλείας.

Το Στρατηγείο της Δύναμης (FHQ) δημιουργήθηκε στην πρωτεύουσα Kampala της Ουγκάντας, ενώ το στρατόπεδο εκπαιδεύσεως στην πόλη Bihanga (απόσταση περίπου 300 km ΔΥΤΙΚΑ από την πρωτεύουσα Kampala).

Το ΓΕΣ συμμετείχε στην επιχείρηση από τον Απρίλιο έως το Σεπτέμβριο 2010 με δύο (2) Αξιωματικούς [Εκπαιδευτές Υπαξιωματικών (NCO – Training)].

Γιατί το σταδιο λεγοταν Αλεξανδρος ο Μεγας;

Μηπως τελικα πηγαμε να τους εκπολιτισουμε σε αντιθεση με τους αλλους κακους που πηγαν να βλαψουν τη χωρα τους;;

Τι κοστιζουν στον λαο μας αυτες οι ιμπεριαλιστικες επεμβασεις ;

Όλη η Ευρώπη και φυσικά και η Ελλάδα πληρώνει την κατάσταση αυτή μέσω του κόστους που έχει το μεταναστευτικό – προσφυγικό. Πληρώνει όμως, όσο απίστευτο και αν ακούγεται, και επιπλέον χρήματα για διεθνείς αποστολές. Φυσικά η Σομαλία δεν είναι η μοναδική περίπτωση, είναι όμως ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα περίπτωσης που η Ελλάδα θα μπορούσε εύλογα να αρνηθεί να πληρώσει επιπλέον χρήματα αφού ήδη πληρώνει καθημερινά τεράστια ποσά για την ίδια υπόθεση μέσω του μεταναστευτικού – προσφυγικού.

Για την επιχείρηση του ΟΗΕ στην Σομαλία η Ελλάδα δίνει 1.646.055 δολάρια, άλλα 3.648.600 για την δύναμη του ΟΗΕ στο νότιο Σουδάν, για την ειρηνευτική δύναμη στην ειδική περιοχή Σουδάν, Abyei, 847.185, για την δύναμη στο Λίβανο 2.158.180,55 , για την δύναμη παρατηρητών στην Συρία 208.104 δολάρια, άλλο 1.409.734 για το Νταρφούρ, 3.315.410 για την δύναμη στο Κονγκό, 2.845.979 για την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία,
170.961 για δυτική Σαχάρα, στο Μάλι η συμμετοχή της Ελλάδας είναι 3.511.268 δολάρια και 272.109 για την δύναμη στην Αϊτή.

Και τα πληρώνει κάθε χρόνο.

Εδω η ζωη προσφυγων Σομαλων στις ΗΠΑ

 

Γράφει η Gianna Kouka

Το όνομά της είναι Νουντέμ. Νουντέμ Ντουράκ.

Είναι τραγουδίστρια, είναι μουσικός. Ζει στην Τουρκία. Είναι Κούρδισσα.

Τον Απρίλη του 2015 η Νουντέμ συνελήφθη.

Τραγουδούσε στη μητρική της γλώσσα, στα κουρδικά. Η κατηγορία ήταν πως έκανε προπαγάνδα για τους Κούρδους. Η κατηγορία ήταν πως ανήκε σε τρομοκρατική οργάνωση.

Η αλήθεια είναι πως η Νουντέμ ήταν απλά μουσικός του δρόμου. Έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε στις πλατείες. Μάθαινε στα παιδιά Κουρδικά τραγούδια. Η αλήθεια είναι πως απλά μιλούσε στη γλώσσα της, έλεγε στίχους για τον αιώνιο αγώνα του λαού της.

Η αλήθεια είναι πως η λέξη «Κούρδος» είχε απαγορευθεί στην Τουρκία μέχρι τη δεκαετία του 1990. Η αλήθεια είναι πως το 2016, χωρίς επιπλέον κατηγορίες ή αποδείξεις η ποινή της Νουντέμ, αυξήθηκε σε 19 χρόνια από 10 που ήταν. Η αλήθεια είναι πως η Νουντέμ θα αποφυλακιστεί τον Σεπτέμβριο του 2034.

Είναι φυλακισμένη στη βορειονατολική Τουρκία, στις φυλακές του Μπαϊμπούρτ. Η αλήθεια είναι πως η Νουντέμ είναι απλά Κούρδισσα μαχήτρια, αντάρτισσα.

Το όνομά της είναι Νουντέμ. Νουντέμ Ντουράκ. Φυλακισμένη μουσικός σαν Χελίν Μπολέκ.

Λευτεριά στην Κούρδισσα.

Το έγκλημά της ήταν ότι τραγούδησε τραγούδια στη μητρική της γλώσσα, στα κούρδικα. Σήμερα η 32χρονη τραγουδίστρια είναι ακόμα φυλακισμένη στις φυλακές του Μπαϊμπούρτ (Bayburt), στη βορειανατολική Τουρκία.

Σε αυτές τις φυλακές κρατούνται σήμερα πολιτικοί κρατούμενοι, ανάμεσά τους 30 γυναίκες, χωρίς κανένα μέτρο πρόληψης για την αντιμετώπιση της επιδημίας, χωρίς παροχή απολυμαντικών, ενώ οι μάσκες πωλούνται στην καντίνα 4 TL.

Ξεκίνησε στη Γαλλία μια διεθνής καμπάνια που απαιτεί την απελευθέρωση της Ντουράκ, στην οποία συμμετέχουν καλλιτέχνες και διανοούμενοι από την Αγγλία, τις ΗΠΑ, τη Σουηδία, τη Σενεγάλη, το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, τη Γουαδελούπη και άλλες χώρες.

Στην καμπάνια συμμετέχουν και απαιτούν την απελευθέρωση της Νουντέμ Ντουράκ προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, όπως η Angela Davis, ο Noam Chomsky, ο Ken Loach, ο David Graeber, ο Peter Gabriel και ο Roger Waters.

Σε ένα μήνυμα αλληλεγγύης, ο Γάλλο-Βραζιλιάνος οικο-σοσιαλιστής φιλόσοφος Μίχαελ Λόι  (Michael Löwy) γράφει: «Τα τραγούδια της αποτελούν μέρος της παράδοσης των καταπιεσμένων και της κουρδικής παράδοσης που διατηρείται εδώ και αιώνες. Για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στην ειρήνη, την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η φυλάκιση του Nûdem Durak είναι μια αφόρητη προσβολή. Γι’ αυτό  πρέπει να σηκωθεί μια κατακραυγή σε όλο τον κόσμο, στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Ρίο, το Σαντιάγο, το Βερολίνο».

Η Γαλλίδα ποιήτρια Ντελφίν Ντουράντ έγραψε ποίημα για την Νουντέμ. Η Ντουράντ  έχει επίσης γράψει ποιήματα για την Κούρδισσα πολιτικό Ο Γάλλος ποιητής Delphine Durand έγραψε ένα ποίημα για τον Nûdem Durak. Ο Durand, ο οποίος έχει γράψει ποιήματα για τον Κουρδικό πολιτικό Χαβρίν Χαλέφ, η οποία δολοφονήθηκε τον περασμένο Οκτώβρη στη βόρεια Συρία από ισλαμοφασίστες εισβολείς που υποστηρίζονται από την Τουρκία και για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Αμιδα (Ντιγιάρμπακίρ). Εκφράζει επίσης αλληλεγγύη στις φυλακισμένες γυναίκες σε όλο τον κόσμο.

Η Χιλιανή συγγραφέας και σκηνοθέτιδα, Κάρμεν Καστίγιο, η οποία ζει στη Γαλλία από το 1976, γράφει σε ένα μήνυμα: «Τραγουδάς Nûdem, τραγούδια στα Κουρδικά. Αυτή είναι μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Ωστόσο, τις τελευταίες μέρες βιώνω κάθε τραγούδι σου ως μια ολιστική εμπειρία. Πρόκειται για την ελευθερία μας. Καμία κυβέρνηση, κανένας τοίχος, κανένας δεσμοφύλακας δεν μπορεί να σταματήσει αυτό το θαύμα: η φωνή σου κάνει την απόσταση να εξαφανίζεται».

Η καμπάνια με τον τίτλο: «Λευτεριά στην Νουντέμ Ντουράκ», βρίσκεται σε εξέλιξη από διάφορα κοινωνικά δίκτυα και στους παρακάτω συνδέσμους:

http://www.kedistan.net/category/eclairages/dossier-special-nudem-durak/?fbclid=IwAR1vRTAB8-cKTC44uVQKzkzDXBGipNTUpnI_sXUWf9inUoiyrsLu_FZ6miQ

Ο Ιμπραήμ Γκόκσεκ, μέλος της τουρκικής αριστερής λαϊκής ομάδας Grup Yorum, ακτιβιστής και μπασίστας, πέθανε μετά από 323 ημέρες απεργίας πείνας ενάντια στη λογοκρισία της μουσικής του γκρουπ καλό ταξίδι σύντροφε Ιμπραήμ Γκόκσεκ

Ιμπραχημ Γκιοκσεκ

Δυο μέρες μετά τον τερματισμό της απεργίας πείνας, στις 5 Μάη, ο 39χρονος Ιμπραχίμ Γκιοκσέκ (Ibrahim Gökçek) έφυγε από τη ζωή σήμερα στη μια μετά τα μεσάνυχτα και πήγε να συναντήσει τους συντρόφους του την Χελίν Μπολέκ  (Helin Bölek) και τον Μουστάφα Κότσακ (Mustafa Koçak).

Ο μπασίστας του πολιτικοποιημένου μουσικού συγκροτήματος Grup Yorum Ιμπραχίμ Γκιοκσέκ, υποβλήθηκε σε θεραπεία στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Νοσοκομείου Reyap Istanbul στην περιοχή Esenyurt.

Μια δήλωση που κυκλοφόρησε από το συγκρότημα σχετικά με την κατάσταση υγείας του χθες ανέφερε: «Δεν έχει μείνει αίμα στο σώμα του. Έκανε μετάγγιση 3 λίτρων αίματος, η οποία θα συνεχιστεί και σήμερα. Αυτή τη στιγμή λαμβάνει αγγειακή σίτιση και θα του δοθεί φόρμουλα στο στομάχι μετά από 24 ώρες. Θα παραμείνει σε εντατική περίθαλψη για ένα μήνα.»

Ο Gökçek συνδέθηκε με αναπνευστήρα μετά από επιδείνωση της κατάστασής του χθες το βράδυ. Η καρδιά του σταμάτησε σήμερα στις 13:00.

Τα μέλη του Grup Yorum δήλωσαν:

«Μόλις μάθαμε για το πέρασμα του İbrahim Gökçek στους μάρτυρες, από το νοσοκομείο στο οποίο είχε μεταφερθεί. Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένειά του και σε όλους τους ανθρώπους των οποίων η καρδιά χτυπά μαζί μας!»

Ο Ιμπραχίμ Γκιοκσεκ ήταν απεργός πείνας για 323 ημέρες, από τις 17 Ιούνη 2019 διαμαρτυρόμενος για την άγρια κρατική καταστολή και τις διώξεις εναντίον των μελών του συγκροτήματος και με αιτήματα:

  • την άρση της απαγόρευσης συναυλιών του Grup Yorum
  • τον τερματισμό των επιδρομών της αστυνομίας στο Πολιτιστικό Κέντρο Idil
  • την απελευθέρωση όλων των φυλακισμένων μελών της μπάντας και τον τερματισμό των δικαστικών διώξεων εναντίον τους
  • τον τερματισμό του χαρακτηρισμού ως «τρομοκράτες» των μελών του Grup Yorum και την ακύρωση των ενταλμάτων σύλληψής τους.

Ο μουσικός τερμάτισε την απεργία πείνας στις 5 Μαΐου, αφού οι Τούρκοι αξιωματούχοι συμφώνησαν με εκπροσώπους του Grup Yorum να συζητήσουν την χορήγηση άδειας στο συγκροτήματος για να κάνουν ελεύθερα συναυλίες.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020 ΕΠΕΙΓΟΝ! Μάζεμα υπογραφών καλλιτεχνών – Αλληλεγγύη στον μπασίστα των Grup Yorum, Ibrahim Gökçek

Ο Ibrahim Gökçek, μέλος του συγκροτήματος Grup Yorum, κάνει απεργία πείνας μέχρι θανάτου, έχοντας ξεπεράσει πλέον τις 300 ημέρες αγώνα. Στις 3 του Απρίλη, η σύντροφός του Helin Bölek έπεσε μάρτυρας ύστερα από 288 ημέρες απεργίας πείνας. Ο Ibrahim Gökçek συνεχίζει αλύγιστος την απεργία πείνας, διεκδικώντας:

– Να επιτραπούν οι συναυλίες τους στην Τουρκία!
– Να απελευθερωθούν όλα τα μέλη του Grup Yorum και να αποσυρθούν οι δικαστικές διώξεις εναντίον τους!
– Nα σταματήσουν οι έφοδοι της αστυνομίας στο Πολιτιστικό τους Κέντρο Idil και στα γραφεία τους!
– Να αφαιρεθούν από τη λίστα επικήρυξης της τουρκικής «αντιτρομοκρατικής» τα μέλη του συγκροτήματος και να ακυρωθούν τα εντάλματα σύλληψης τους!

Οι Grup Yorum, είναι κάτι περισσότερο από μια μπάντα: πρόκειται για ένα σύμβολο των λαϊκών αγώνων ενάντια στην καταπίεση του αστικού τουρκικού καθεστώτος. Αντιφασίστες, αντι-ιμπεριαλιστές, οι Grup Yorum είναι εδώ και τέσσερις δεκαετίες, η φωνή των φτωχών, των διωκόμενων και των αγωνιζομένων. Μια μαχητική φωνή ελευθερίας και πολιτισμού! Από το 2015 μέχρι και σήμερα οι συναυλίες του συγκροτήματος απαγορεύονται, τα μέλη του επικηρύσσονται και φυλακίζονται, τα πολιτιστικά του κέντρα δέχονται επιθέσεις από το τουρκικό καθεστώς. Οι Grup Yorum δίνουν έναν ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στη φίμωση που τους επιβάλλεται.

«Ένας καλλιτέχνης που δεν μπορεί να τραγουδήσει για τον λαό του, που δεν μπορεί να κάνει συναυλίες, θεωρείται ήδη νεκρός».

İbrahim Gökçek – Helin Bölek – Οι καλλιτέχνες και οι καλλιτέχνιδες στην Ελλάδα εκφράζουν την αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Ibrahim Gökçek!

Ο Ibrahim Gökçek να ζήσει! Helin Bölek, Αθάνατη! Αλληλεγγύη στους αγωνιστές του Grup Yorum!

Συλλογή υπογραφών με e-mail στο: Gr.Musicians.for.Grup.Yorum@gmail.com

Στις 15 Φλεβάρη 1999, πριν ακριβώς από 21 χρόνια, ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων, με εμπλοκή της τότε ελληνικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον κ.Σημίτη και υπουργο εξωτερικων τον Παγκαλο.

Επιθεση Τουρκιας στην  Συρια στην Κουρδικη περιοχη Ιντλιμπ

Ο συριακός στρατός επιτέθηκε εκ νέου εναντίον θέσεων της Τουρκίας στην επαρχία Ιντλίμπ στη βορειοδυτική Συρία, προκαλώντας τα αντίποινα των τουρκικών δυνάμεων, δήλωσε Τούρκος αξιωματούχος.

Ο ιδιος πρόσθεσε ότι οι Σύροι αντάρτες που στηρίζονται από την Άγκυρα ενδέχεται να ανακτήσουν τον έλεγχο των περιοχών που έχασαν τις τελευταίες ημέρες γύρω από την πόλη Σαρακέμπ, ανατολικά της πόλης Ιντλίμπ, μετά την επιχείρηση που έχουν εξαπολύσει εκεί.Από την πλευρά του το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι ο συριακός στρατός εγκατέλειψε σήμερα την πόλη Ναϊράμπ και ότι ένα ελικόπτερό του καταρρίφθηκε από τους Σύρους αντάρτες που υποστηρίζει η Άγκυρα.Από τις επιθέσεις του συριακού στρατού έχουν σκοτωθεί 13 Τούρκοι στρατιώτες στην Ιντλίμπ την τελευταία εβδομάδα, προκαλώντας τα αντίποινα της Άγκυρας.Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ελλαδα Συρια διπλωματικες σχεσεις

Η Ελλάδα είναι μια από τις τέσσερις μόνο Ευρωπαϊκές χώρες που (πειθαρχώντας στις εντολές των ΗΠΑ) απέπεμψαν την πρεσβεία της Συρίας. Οι άλλες τρεις: η Ιταλία, η Ουγγαρία και η Μεγάλη Βρετανία.Η Πρεσβεία της Συρίας στην Αθήνα έκλεισε τον Δεκέμβριο 2012, κατά τη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης Σαμαρά. Χωρία καμία δικαιολογία. Ακόμη και σήμερα, το επίσημο site Υπουργείου Εξωτερικών δεν τολμάει να αναφέρει την αλήθεια και αναφέρει υποκριτικά και αόριστα ότι «η πρεσβεία ανέστειλε τη λειτουργία της». Η Ελληνική Πρεσβεία στην Δαμασκό ανέστειλε την λειτουργία της, τον Ιούλιο 2012, για λόγους ασφαλείας.

Ειδικά στη περίπτωση της Ελλάδας δεν υπάρχει μόνο διπλωματική και πολιτική πλευρά.Στη Συρία βρίσκονται 2εκ. Ελληνορθόδοξοι και στην Ελλάδα χιλιάδες Σύριοι πρόσφυγες, οι οποίοι για να εξυπηρετηθούν πρέπει να ταξιδεύουν μέχρι τη πλησιέστερη Συριακή Πρεσβεία. Στη Σόφια, της Βουλγαρίας. Γύρω από τη μετακίνηση στη Σόφια λειτουργεί ένα ολόκληρο κύκλωμα οικονομικής εκμετάλλευσης των προσφύγων.Χιλιάδες Σύροι πρόσφυγες βρίσκονται όμηροι δουλεμπόρων και ΜΚΟ.

Πανω απο ολα πιστευω πως το συστημα Τραμπ κανει στην Νοτια Αμερικη ενα πειραμα καταργησης εμπρακτης αμφισβητησης του αποτελεσματος των εκλογων. Της δημοκρατιας . Γιατι βλεπει πως στις επομενες εκλογες θα χασει. Και ετοιμαζεται για ενα ειδος πραξικοπηματος  στις ιδιες τις ΗΠΑ. Σεναριο επιστημονικης φαντασιας; Ισως ετσι ακουγεται σημερα.Τι δηλωσε πριν λιγο καιρο σε καποια κριση;

Οσο για την παραπομπή του, είναι «πραξικόπημα», που μπορεί να οδηγήσει σε «εμφύλιο πόλεμο».

Ομως η κατασταση στην «μεγαλυτερη δημοκρατια του κοσμου» εχει ξεφυγει εδω και καιρο.Η αστυνομικη αυθαιρεσια τα βασανιστηρια σε πολιτες που συλλαμβανονται αυθαιρετα κυριως Αφρο Αμερικανους αλλα οχι μονο οι εκτελεσεις στη μεση του δρομου ανθρωπων απο λευκους αστυνομικους η διαιρεση των ΗΠΑ σε περιοχες που ελεγχονται απο προοδευτικους και σε αλλες που οι ακραιοι συντηριτικοι Χριστιανοταλιμπαν εχουν το πανω χερι ενας λαος σε μεγαλο ποσοστο αγραμματος με προληψεις και θρησκευτικες αιρεσεις ακριαου φανατισμου μια πολυ πολιτισμικη κοινωνια που αποτελειται απο πληθυσμιακες ομαδες  νησιδες αυστηρα διαχωρισμενες.

Πανω απο ολα η ιδια η παρουσια του Τραμπ σαν εκλεγμενου προεδρου των ΗΠΑ του υφους του λογου των πραξεων που μια ισχυρη μειοψηφια επιλεγει σαν εκπροσωπηση δημιουργει αισθημα μεγαλου φοβου γενικευμενης καταστροφης σε ολη την ανθρωποτητα. Ακομα και σε συντηρητικες κυβερνησεις που δεν ακολουθουν αυτες τις ακραιες διαδρομες. Στις ΗΠΑ εχουν βγει πολλοι συντηριτικοι προεδροι. Η συντριπτικη πλειοψηφια ηταν ακραια δεξιοι.Αλλα σαν τον Τραμπ ποτε κανενας.

Kαι ενα σχολιο απο το ΦΒ για προβληματισμο σε σχεση με τα παιχνιδια των ισχυρων στις πλατες των λαων

Προφανώς είναι ήδη γνωστό, αλλά το επαναλαμβάνω μήπως και κουνηθεί λίγο το μυαλό σε κανένα κεφάλι….
Η Ρωσία, μαζί με τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Κολομβία , τη Γουατεμάλα κλπ είναι από τις χώρες που αναγνώρισαν την ντε φάκτο κυβέρνηση της Jeanine Áñez, η οποία αναγνώρισε τη ντε φάκτο κυβέρνηση Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα και «αναμένει» και το πρέσβη του Γκουαϊδό.
Η Ρωσία λοιπόν που οι οπαδοί των «κλασικών» που μας τα πρήζουν γενικότερα, να μας εξηγήσουν λίγο τη στάση της Ρωσίας, αφού πρώτα αποφασίσουν εάν είναι ιμπεριαλιστική χώρα, ή λίγο ιμπεριαλιστική ή δεν είναι ακόμη ακριβώς, όπως διατείνονται αρκετοί προκειμένου να στηρίξουν το βολικό οικοδόμημα στο κεφάλι τους (εδώ γελάμε, γιατί το γνωστό ολίγον έγκυος εφαρμόζει γάντι).
Να μας εξηγήσουν και τη στάση της κυβέρνησης Μοράλες, που ενώ οι μάχες δίνονταν στους δρόμους της Λα Πας του Ελ Αλτο και της Κοτσαμπάμα, το αίμα χύνονταν, το κόμμα του το Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό (MAS), διαβουλεύονταν με τους «πραξικοπηματίες» και τελικά κατέληξαν σε καταρχήν συμφωνία για τη διοργάνωση νέων εκλογών. Και ο ίδιος να δηλώνει ότι προτίθεται να γυρίσει για να υπάρχει «ειρήνευση», αλλά γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δεν μπορούσε να μείνει στο Μεξικό αφού η γερουσία έβαζε βέτο. Να μας εξηγήσουν και τα όσα,πολύ σοβαρά, θέτει προς σκέψη και επεξεργασία το άρθρο του Λεωνίδα Οικονομάκου.
Να μας εξηγήσουν τέλος τώρα που ετοιμάζεται να εκραγεί και η Νικαράγουα, αν πρέπει να στηρίξουμε και την κυβέρνηση Ορτέγκα, που ένα χρόνο πνίγει στο αίμα το κίνημα που με πρωτοπορία τους φοιτητές, στράφηκε ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησής του γιατί κάλεσε… το ΔΝΤ.
Άντε γιατί είμαι έτοιμη να αρχίσω τα καντήλια…

(σχόλιο Christina Mavropoulou)

Βολιβια

Ας δούμε κάποια στοιχεία λοιπόν και ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματα του. Ποιός είναι ο οργανισμός ο οποίος αμφισβήτησε τις εκλογές στη Βολιβία και τον οποίο επικαλούνται όλοι οι δημοσιογράφοι; Ονομάζεται Organization of American States (OAS) και δημιουργηθηκε το 1948, όταν οι ΗΠΑ, υπο την αιγίδα του Υπουργού Εξωτερικών George Marshall, οργάνωσαν την πρώτη διεθνή σύσκεψη των κρατών της Λατινικής Αμερικής. Τότε υπογράφεται και ο καταστατικός χάρτης του Οργανισμού ο οποίος όριζε πώς ένας απο τους πρωταρχικούς σκοπούς ήταν η «υπεράσπιση της Λατινικής Αμερικής απο την απειλή του σοσιαλισμού».

Μπορεί τα δημοσιογραφικά μέσα να αναφέρονται στον OAS ως μια ανεξάρτητη αρχή με σκοπό την προάσπιση της δημοκρατίας στην Λατινική Αμερική, όμως στην ουσία πρόκειται για ένα ψυχροπολεμικό δημιούργημα που δρά ως το μακρύ χέρι της αμερικανικής επιρροής στη Νότια Αμερική. Η USAID είναι ένας απο τους βασικούς χρηματοδότες του οργανισμού και όπως αναφέρει στην επίσημη έκθεση της για το  2018 (η έκθεση έχει πλέον κατέβει απο το διαδίκτυο) η χρηματοδότηση του OAS δικαιολογείται επειδή « να προωθεί τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο περιορίζοντας την αντιαμερικανική επιρροή χωρών όπως η Βενεζουέλα». Υπάρχουν καταγγελίες για τον ρόλο του OAS στις εκλογές της Αιτής το 2000 όταν η αμφισβήτηση των τότε αποτελεσμάτων οδήγησε σε πολιτική αστάθεια με αποκορύφωμα το αιματηρό πραξικόπημα του 2004 με την στήριξη των ΗΠΑ.

Βολιβια

Τι συμβαίνει τούτες τις μέρες στη Βολιβία; Και αν έχουμε να κάνουμε με ένα πραξικόπημα, τι θέλουν και επιδιώκουν και ενάντια σε ποιον στρέφονται οι πραξικοπηματίες; Την σαφέστερη και καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα την δίνει η ίδια η πρωταγωνίστρια του πραξικοπήματος, η αυτοανακηρυγμένη “μεταβατική πρόεδρος” της χώρας Ζανίν Άνιες όταν τολμά να τουϊτάρει τον εξής εύγλωττο διακαή πόθο της: “Ονειρεύομαι μια Βολιβία απαλλαγμένη από τις σατανικές ιθαγενικές ιεροτελεστίες, η πόλη δεν είναι για τους “Ινδιάνους”, καλύτερα αυτοί να πάνε στο Αλτιπλάνο ή στο Τσάκο”. Όπου Αλτιπλάνο είναι τα (πολύ ψηλά) βουνά και Τσάκο η άνυδρη σαβάνα…

 

Ακόμα πιο εύγλωττες από τα λόγια, είναι όμως οι πράξεις που τα ακολούθησαν. Έτσι, είδαμε την Κα Άνιες να προσέρχεται στο προεδρικό μέγαρο για την “προεδρική ορκωμοσία” της, κραδαίνοντας θριαμβευτικά πάνω από το κεφάλι της μια τεράστια …Βίβλο, ενώ ο πραγματικός εγκέφαλος του πραξικοπήματος ακροδεξιός ρατσιστής Λουίς Φερνάντο Καμάτσο και οι υποστηρικτές του φώναζαν το σύνθημα “η Βολιβία για το Χριστό, η Πατσαμάμα δεν θα ξαναμπεί ποτέ σε αυτό το μέγαρο”! Ολόκληρο πρόγραμμα αν σκεφτούμε ότι η Πατσαμάμα είναι η “Μητέρα-Γη” αυτών των Ιθαγενικών λαών που οι πραξικοπηματίες εξομοιώνουν με τον… Αντίχριστο.

Και -προφανώς- για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για το στίγμα και τις προθέσεις των πραξικοπηματιών, την ίδια ώρα άλλοι υποστηρικτές τους άναβαν φωτιές στο κέντρο της πρωτεύουσας Λα Πας καίγοντας τη σημαία-σύμβολο των 36 ιθαγενικών εθνών της Βολιβίας, την πολύχρωμη Ουϊπάλα (Wiphala) που η κυβέρνηση του Έβο Μοράλες έχει αναβαθμίσει σε επίσημη σημαία τoυ “Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας”. Όλα αυτά τα καμώματα των πραξικοπηματιών μπορεί να θυμίζουν Μεσαίωνα και να είναι ίσως ακατανόητα για τον Έλληνα αναγνώστη, αλλά βγαίνουν μέσα από το πιο επώδυνο γενοκτονικό παρελθόν για την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Βολιβίας! Και με δεδομένο ότι πληθαίνουν οι μαρτυρίες για δολοφονίες και βασανιστήρια εκείνων που αντιστέκονται στο πραξικόπημα, είναι εντελώς φυσικό να βλέπουμε και να ακούμε ιθαγενείς διαδηλωτές και κυρίως διαδηλώτριες να ουρλιάζουν ότι “τώρα όπως και τότε, μας σφάζουν με τη Βίβλο και με το σπαθί”!…(1)

Το “τότε” παραπέμπει βέβαια στους Ισπανούς κονκισταδόρες που δεν περιορίστηκαν να “ανακαλύψουν” και να …εκχριστιανίσουν μια αμερικανική ήπειρο προ πολλού κατοικημένη από δεκάδες εκατομμύρια ντόπιους με σπουδαίους πολιτισμούς, αλλά φρόντισαν και να τους αφανίσουν στη μεγαλύτερη γενοκτονία που έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα.(2) Αυτήν ακριβώς την αγριανθρωπική και ρατσιστική παράδοση -που συνεχίστηκε χωρίς διακοπή για πέντε αιώνες!- επικαλούνται και θέλουν να αναβιώσουν σήμερα οι νεοφιλελεύθεροι “δημοκράτες” σαν την Κα Άνιες, τον κ. Καμάτσο και τους ομοίους τους, που δεν μπορούν να συνηθίσουν στην ιδέα ότι οι ιθαγενείς απόγονοι των Ίνκας μπορεί να μην είναι μόνον υπηρέτες και δούλοι τους.

Με άλλα λόγια, το πραξικόπημα -επειδή για καραμπινάτο πραξικόπημα πρόκειται- αποτελεί το νιοστό κρίκο στην ατέλειωτη αλυσίδα των σφαγών και λοιπών καταστολών και ταπεινώσεων που επιφύλαξαν εδώ και αιώνες οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες στα ιθαγενή έθνη της Βολιβίας, αλλά και ολάκερης της Αμερικής, βόρειας και νότιας! Δηλαδή, δεν στοχεύει πρωτίστως τον Έβο Μοράλες και το καθεστώς του, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό: Την τεράστια πλειοψηφία των ιθαγενών εθνών και τον προαιώνιο αγώνα τους για να κατοχυρώσουν τα δημοκρατικά και εθνικά δικαιώματα και ελευθερίες τους. Φυσικά, το γεγονός ότι αυτοί οι ηγέτες των ρατσιστικών συμμοριών που σκοτώνουν, λιντσάρουν και πυρπολούν σπίτια πολιτικών αντιπάλων τους, τυχαίνει να είναι ακροδεξιοί τσιφλικάδες και επιχειρηματίες δεν είναι απλή σύμπτωση. Είναι η πάντα χρήσιμη υπενθύμιση ότι οι από πάνω χρησιμοποίησαν και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τον πιο άγριο και βίαιο ρατσισμό σαν βασικό αν όχι κύριο όπλο τους για να τρομοκρατήσουν και να υποτάξουν τους από κάτω…

Να λοιπόν γιατί η απάντηση των Αϋμάρας, των Κέτσουα και των άλλων ιθαγενών λαών ήταν και είναι άμεση, μαζική και τρομερά μαχητική. Την ώρα που γράφονται αυτές οι αράδες, για τέταρτη συνεχή μέρα κατεβαίνουν στη Λα Πας οι ατέλειωτες φάλαγγες των ιθαγενών εργατών της πόλης του Ελ Άλτο (πάνω από 1 εκατομμύριο κάτοικοι) που από τα 4.000 μέτρα του υψομέτρου του δείχνει να σκύβει πάνω από την πρωτεύουσα της Βολιβίας. Τρέχοντας σε σχηματισμούς, ανεμίζοντας τις πολύχρωμες “Ουϊπάλα” τους και κραδαίνοντας τα κοντάρια τους, οι ιθαγενείς διαδηλωτές και διαδηλώτριες με τις παραδοσιακές τους ενδυμασίες, στους οποίους έχουν προστεθεί σήμερα χιλιάδες άλλοι αγρότες και μεταλλωρύχοι από τις 20 επαρχίες και το εσωτερικό της χώρας, φτάνουν από παντού και γεμίζουν το κέντρο της Λα Πας, έχοντας επικεφαλής τους τις αγροτικές πολιτοφυλακές των “Κόκκινων Πόντσος” (Ponchos Rojos). Όμως, αντίθετα από τον Μοράλες που από το Μεξικό πληθαίνει τις δηλώσεις με τις οποίες ζητάει “διάλογο” και “ειρήνευση της χώρας”, αυτοί οι διαδηλωτές επιμένουν να ζητάνε “το κεφάλι του φασίστα Καμάτσο” και την “απόσυρση της Άνιες”, ενώ όλοι μαζί φωνάζουν ρυθμικά δυο σημαδιακές λέξεις: “ Guerra Civil (Εμφύλιος πόλεμος)» !

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα καταλήξει αυτή η φοβερή σύγκρουση. Ωστόσο, είναι ήδη βέβαιο και εντυπωσιάζει το (ιστορικό) γεγονός ότι τα ιθαγενή έθνη που αποτελούν και την τεράστια πλειοψηφία του βολιβιανού λαού, δεν φοβούνται πια τον λευκό δυνάστη τους, τον κοιτάζουν στα μάτια και δείχνουν αποφασισμένα να δώσουν τα πάντα για να αποκρούσουν το πραξικόπημά του. Και ακριβώς επειδή η αντίδρασή τους είναι τόσο μαζική, τόσο ενωτική, τόσο μαχητική και τόσο αποφασισμένη, για αυτό και οι μέρες περνούν χωρίς να γέρνει η πλάστιγγα υπέρ των ρατσιστών πραξικοπηματιών και των βορειοαμερικανών προστατών τους, που σταδιακά δείχνουν να χάνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων που είχαν αρχικά.

Την ώρα που η γειτονική Χιλή συγκλονίζεται από μια παλλαϊκή κινητοποίηση διαρκείας ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εγκαινίασε -παγκοσμίως- η αιματοβαμμένη δικτατορία του Πινοτσέτ, η εξέγερση των λαών της Βολιβίας έρχεται να συμπληρώσει την εικόνα μιας Λατινικής Αμερικής που μοιάζει με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Και το βέβαιο είναι ότι ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήταν τόσο επίκαιρη η ιστορική φράση του ινδάλματος των ιθαγενών λαών της Βολιβίας, του ηρωικού ηγέτη της δημοκρατικής και πληβειακής ιθαγενικής εξέγερσης του 1780 Τούπακ Κατάρι, που λίγο πριν από τον διαμελισμό του από τους Ισπανούς τυράννους προειδοποιούσε: “Θα επιστρέψω και θα είμαι εκατομμύρια”!…

Σημειώσεις

1. Οποιοσδήποτε μπορεί να παρακολουθήσει σε ζωντανή μετάδοση τις διαδηλώσεις και τις άλλες σημαντικές εξελίξεις στη Βολιβία χάρη στο τηλεοπτικό κανάλι TELESUR της Βενεζουέλας. Αρκεί να πιάνει τοn δορυφόρο Astra ή απλώς να πληκτρολογήσει την ιστοσελίδα του Telesur φροντίζοντας να κλικάρει πάνω στο σημείο “En Vivo” : https://www.telesurtv.net.

2. Ενδεικτικό της επιμονής των επιγόνων των γενοκτόνων να διατηρούν ζωντανή την ανάμνηση της γενοκτονίας και συνάμα τον τρόμο που εξακολουθεί να προκαλεί, είναι και το εξής πρόσφατο γεγονός: Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο νέος κεντροαριστερός πρόεδρος του Μεξικού Αντρές Ομπραντόρ ζήτησε επίσημα από το Ισπανικό Κράτος να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Ισπανοί κατακτητές ενάντια στους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Η απάντηση όλων των ισπανικών κομμάτων, με εξαίρεση τους Podemos, ήταν όχι μόνο να απορρίψουν το αίτημα του Ομπραντόρ αλλά και να τον καταγγείλουν ως…προβοκάτορα. Αυτή η αντίδρασή τους ήταν εντελώς αναμενόμενη καθώς το Ισπανικό Κράτος τους επιμένει να …τιμά κάθε χρόνο τους γενοκτόνους προγόνους του με μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, ενώπιον του βασιλιά και των αρχηγών κομμάτων, την ημέρα της εθνικής εορτής προς τιμή της λεγόμενης Hispanidad! Δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτή την εθνική εορτή προς τιμή των γενοκτόνων της Λατινικής Αμερικής εμπνεύστηκε και εγκαινίασε το 1958 ο φασίστας δικτάτορας Φράνκο…

ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr

Χιλη

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΙΤΣΑΚΗΣ*

Οι βασικοί λόγοι που μας κάνουν να ασχοληθούμε με το αναρχικό κίνημα στη Χιλή είναι δύο. Ο πρώτος είναι η ιδιομορφία της χώρας ως προς τη γεωγραφική της μορφή και θέση αλλά και τον ορυκτό της πλούτο και ο δεύτερος η ιδιομορφία του ίδιου του κινήματος, το οποίο, πέρα από τη δυναμική του, παρουσιάζει και διαφορές από τα αντίστοιχα κινήματα της Βραζιλίας και της Αργεντινής, καθώς αυτό της Χιλής αναπτύσσεται αυτόνομα, χωρίς να στηρίζεται σε ηγέτες οικονομικούς μετανάστες, που βετέφεραν την εμπειρία της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΧΙΛΗ

Για να καταλάβουμε πώς γεννήθηκε, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το αναρχικό κίνημα στη Χιλή, πρέπει να περιγράφουμε την ιστορική πραγματικότητα της χώρας εκείνη την περίοδο. Η Χιλή έχει κερδίσει στον βίαιο κατακτητικό «πόλεμο του Ειρηνικού» από το Περού και τη Βολιβία εδάφη πλούσια σε νιτρικά άλατα, ασήμι και χαλκό. Αυτά τα εδάφη προσελκύουν στον βορρά της Χιλής πολλούς εσωτερικούς μετανάστες αλλά και ξένους (μεταξύ αυτών και πολλοί Έλληνες που εγκαθίστανται στην Αντοφαγκάστα), που δεν τα έχουν καταφέρει στις ΗΠΑ.

Η εξόρυξη νιτρικών αλάτων στον βορρά, ασημιού και κάρβουνου στην κεντρική και νότια Χιλή, δημιουργεί μεγάλη εργατική μάζα εργατών ορυχείων. Αντίστοιχα, η ανάγκη για μεταφορά και εξαγωγή των προϊόντων δημιουργεί μια μάζα λιμενεργατών στο Βαλπαραΐσο και στην Αντοφαγκάστα. Αλλά και στο νότιο άκρο της χώρας, στο στενό του Μαγγελάνου, που αποτελεί το μοναδικό πέρασμα από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό ωκεανό (η διώρυγα του Παναμά θα κατασκευαστεί αργότερα), σημαντικό είναι το λιμάνι της Πούντα Αρένας. Η νέα οικονομική πραγματικότητα της Χιλής προσελκύει το ξένο καπιταλιστικό κεφάλαιο, από τη Βρετανία κυρίως, αναδεικνύοντας μια νέα μεγαλοαστική τάξη από τη ντόπια και την ξένη μπουζουαρζία. Μεγάλες αγγλικές και γαλλικές τράπεζες ιδρύονται στο Βαλπαραΐσο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και άτομα κάθονται

Η ηγεσία της Χιλής, μεθυσμένη από τη νίκη στον πόλεμο του Ειρηνικού και τα πλούτη που έφεραν τα νέα εδάφη στο μεγάλο κεφάλαιο, αποφασίζει να ξεκαθαρίσει και τον «εσωτερικό εχθρό», τους ιθαγενείς Μαπούτσε. Οι περήφανοι Μαπούτσε του νότου, που δεν υποτάχτηκαν στους ισπανούς καταχτητές, οι οποίοι δεν κατάφεραν ποτέ να περάσουν τον ποταμό Μπίο Μπίο που αποτελεί φυσικό σύνορο της γης τους προς τον βορρά, αντιστέκονται σθεναρά αλλά τελικά υποτάσσονται από την πανίσχυρη πολεμική μηχανή του στρατού της Χιλής. Νέα εδάφη για την εξουσία της Χιλής, που όμως δεν έχει τι να τα κάνει αφού όλοι εν-διαφέρονται για τον βορρά. Στέλνει πρόσκληση σε Γερμανούς και Ελβετούς και τους χαρίζει τη γη των ιθαγενών, οι οποίοι, μη έχοντας πλέον τη γη τους και αρνούμενοι να υπηρετήσουν τους νέους ιδιοκτήτες, μεταναστεύουν στο Σαντιάγο και απασχολούνται κυρίως στην αρτοβιομηχανία.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ 16ΩΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

Στα ορυχεία η κατάσταση είναι απελπιστική. Οι εργάτες δουλεύουν 16 ώρες και πληρώνονται ελάχιστα. Με τα λίγα αυτά χρήματα πρέπει να πληρώνουν το νοίκι τους στην Εταιρεία και να αγοράζουν από τα μαγαζιά της Εταιρείας σε πανάκριβες τιμές. Για την τήρηση των κανόνων αυτών υπάρχουν οι «Λευκές Φρουρές» των αφεντικών, που τιμωρούν, με βία που φτάνει ώς και τη δολοφονία, τους ανυπάκουους εργάτες.
Στον νότο, εμφανίζονται μεγάλες εκτάσεις γης με ιδιοκτήτες Άγγλους και Γερμανούς. Επίσης, στην περιοχή της Βίνια ντελ Μαρ, δίπλα στο Βαλπαραΐσο, δημιουργούνται τεράστιοι αμπελώνες με γάλλους ιδιοκτήτες. Με τη δημιουργία και του αγροτικού προλεταριάτου μπαίνουν οι βάσεις για να αρχίσει στη Χιλή η πάλη των τάξεων.

Έτσι, δημιουργούνται οι πρώτες συντεχνίες για να υπερασπιστούν τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργατών και αγροτών απέναντι στον καπιταλισμό: ψωμί, υγεία και μόρφωση. Οι συντεχνίες αυτές εμφανίζονται αρχικά στα αστικά κέντρα και σιγά-σιγά απλώνονται και στην ύπαιθρο.
Σημαντικό είναι ότι οι συντεχνίες ανέλαβαν από μόνες τους τον ρόλο της επιμόρφωσης των εργατών στην προετοιμασία τους για έναν καλύτερο κόσμο. Στη φάση αυτή εμφανίζονται και οι πρώτες ακτιβιστικές αναρχικές οργανώσεις. Στο κέντρο σπουδών «Rebelion» (Εξέγερση) ξεχωρίζει ο Μάριο Εσπινόσα που εκδίδει το 1898 το περιοδικό El Rebelde. Επίσης, το 1897 δημιουργείται η Ένωση Σοσιαλιστών με πλούσια αναρχική δράση. Παράλληλα, τα επόμενα χρόνια εμφανίζονται και άλλες ομάδες και ένα πλήθος περιοδικών, μερικά εκ των οποίων είναι τα El Acrata, La Campana, La Agitacion, El Alba, La Luz.

Οι συντεχνίες των μπογιατζήδων, των σοβατζήδων, των τσαγκάρηδων, των τυπογράφων, των λιμενεργατών και των εργαζόμενων στο ψωμί γίνονται κάστρα της ελευθεριακής σκέψης. Το 1900 επισκέφτηκε τη Χιλή ο Ιταλός αναρχικός Πιέτρο Γκόρι. Γίνονται συζητήσεις για το διεθνές αναρχικό κίνημα και οι Χιλιάνοι πληροφορούνται για τους αγώνες και τις κατακτήσεις του παγκόσμιου κινήματος.

Μετά την επίσκεψη αυτή, το χιλιάνικο αναρχικό κίνημα περνάει σε μια φάση «άμεσης δράσης», με βασικά αιτήματα την καθιέρωση του οκταώρου και την κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης και κύριο όπλο την απεργία.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ: Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΣΑΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ τον μαζικό αγώνα κατά της υποχρεωτικής στράτευσης, που έγινε κίνημα το 1900. Η αστική τάξη απαντά με τη βία των όπλων της αστυνομίας, του στρατού και των «Λευκών Φρουρών».

Μερικά παραδείγματα: 1. σε απεργία διάρκειας στο λιμάνι του Βαλπαραΐσο, το 1903, ο στρατός ανοίγει πυρ κατά των απεργών και δολοφονεί 50 εργάτες. 2. Στα πλαίσια της Κόκκινης Εβδομάδας στο Σαντιάγο, το 1905, γίνεται μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στις ακριβές τιμές του κρέατος, στην οποία η αστυνομία απαντά με τα όπλα και δολοφονεί 250 διαδηλωτές. 3· Και το πιο θλιβερό απ’ όλα, σε απεργία διάρκειας των εργαζόμενων στα νιτρικά άλατα στον βορρά, οι απεργοί καταλαμβάνουν το σχολείο Σάντα Μαρία, στο Ικίκε. Τους περικυκλώνει ο στρατός και τους γαζώνει με τα πολυβόλα. Ο θλιβερός απολογισμός είναι 3.600 εργάτες νεκροί.

ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΦΑΓΗ

«Στο κεντρικό μπαλκόνι …στέκονταν 30 άνδρες στο άνθος της ηλικίας τους, εντελώς ήρεμοι, κάτω από μια μεγάλη σημαία της Χιλής, που ήταν τριγυρισμένη από σημαίες άλλων χωρών. Ήταν η απεργιακή επιτροπή… Όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω τους, καθώς τα πολυβόλα τούς σημάδευαν. Όρθιοι άρχισαν να δέχονται τις ριπές και σωριάστηκαν στο πάτωμα. Η μεγάλη σημαία έπεσε και αυτή και σκέπασε τα κορμιά τους… Ακολούθησε μια στιγμή σιωπής καθώς τα πολυβόλα χαμήλωσαν και στράφηκαν στην αυλή του σχολείου, όπου ήταν μαζεμένο το μεγάλο πλήθος, που άρχισε να τρέχει προς την κεντρική πλατεία… Ακούστηκε ένας θόρυβος σαν κεραυνός όταν ξανάρχισαν τα πολυβόλα. Μετά σταμάτησαν τα πολυβόλα και οι στρατιώτες μπήκαν στο σχολείο από τις πλαϊνές πόρτες παιανίζοντας, ενώ άντρες και γυναίκες έτρεχαν άτακτα προς όλες τις κατευθύνσεις…».

ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Μετά τη σφαγή στο Ικίκε, οι μαζικές απεργίες και διαδηλώσεις υποχωρούν μπροστά στη φρικτή κρατική τρομοκρατία. Παρά τον φόβο όμως, το 1908 δημιουργείται στην Αντοφαγκάστα το κέντρο κοινωνικών σπουδών «Φως και Ζωή», που θα διαδίδει την ελευθεριακή σκέψη ώς το 1917· Στο Βαλπαραΐσο, το 1911, εκδίδεται η La Batalla και το 1918 η La Verba Rocha, δύο περιοδικά που διαδίδουν το αναρχικό πνεύμα και είναι πόλος συσπείρωσης του επαναστατικού πνεύματος στα δύσκολα χρόνια αυτής της δεκαετίας. Παράλληλα, και ενώ ο συνδικαλισμός απαγορεύεται από το κρότος, οι αναρχικοί βρίσκουν άλλους τρόπους να τον υποκαταστήσουν. Το 1914 ιδρύεται η Ένωση των Ενοικιαστών, η οποία, πέρα από την άρνηση πληρωμής του ενοικίου, αγωνίζεται για το δικαίωμα στην υγεία και για καλύτερες συνθήκες ζωής. Με τον τρόπο αυτό το αναρχικό κίνημα γίνεται ο σπόρος για τις καταλήψεις στη Χιλή και τη δημιουργία των πομπλασιόνες (βλ. «αλάνα», τ. 1, «οι Πομπλασιόνες στη Χιλή»). Στο φοιτητικό κίνημα υπάρχουν επίσης αναρχικοί πυρήνες, με κυριότερη την ομάδα «Lux» στην Ιατρική σχολή του Σαντιάγο. Παράλληλα, εμφανίζονται φεμινιστικές ενώσεις που παλεύουν για την απελευθέρωση της γυναίκας και την ισότητα των δύο φύλων.

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

Την περίοδο αυτή ιδρύονται τα μεγάλα εργατικά συνδικάτα της Χιλής. Το 1909, ιδρύεται η Εργατική Ένωση της Χιλής (FOCh) και ακολουθεί η Φοιτητική Ένωση της Χιλής (FECh). Οι αναρχικοί, μετά από έντονες αντιπαραθέσεις με τους κομουνιστές, αποχωρούν από την FOCh και ιδρύουν, το 1912, το Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (POS) και το 1911 την Εργατική Ομοσπονδία του Μαγγαγιάνες (FOM). Το 1913 ιδρύεται η Αντιστασιακή Εργατική Ένωσης της Χιλής (FORCh) με σαφείς ελευθεριακούς προσανατολισμούς. Τέλος, το 1917, σε ένα μεγάλο εργατικό συνέδριο στο Σαντιάγκο, με συμμετοχή αντιπροσώπων από όλη τη χώρα, ιδρύεται το χιλιάνικο τμήμα της οργάνωσης Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW). Η οργάνωση αυτή εκδίδει στο Σαντιάγκο την Άμεση Δράση, στο Βαλπαραΐσο της Θάλασσα και Γη και στην Τάλκα τον Προλετάριο. Οι μέθοδοι πάλης που υιοθετεί είναι η άμεση δράση, το μποϋκοτάζ, η απεργία και το σαμποτάζ (καταστροφή των μηχανών, όπως οι λουδίτες της Αγγλίας). Συμμετέχει με τους αναρχικούς εκπροσώπους της στο αναρχοσυνδικαλιστικό συνέδριο του 1925 στο Άμστερνταμ, που διοργάνωσε η Αναρχοσυνδικαλιστική Ένωση, η οποία ιδρύθηκε το 1922 στο Βερολίνο. Μέσα στις γραμμές της IWW αναδείχτηκαν οι αναρχικές μορφές του Αντόνιο Τριβόινιο ή Μιλίκο, του τσαγκάρη Χουάν Ντεμάρκι στο Βαλπαραΐσο -ο οποίος μύησε στην πολιτική τον Σαλβαδόρ Αγιέντε- και των φοιτητών Ντομίνγκο Γκομέζ Ρόχας και Χουάν Γκαντούλφο

ΝΕΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ

Το 1913, οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους αρνούνται να φωτογραφίζονται από την εργοδοσία και την αστυνομία και ξεκινάνε μια μεγάλη απεργία, που έμεινε στην ιστορία ως η «απεργία των πιθήκων» και η οποία παρέλυσε για μήνες το λιμάνι, το οποίο παραλύει πάλι εξαιτίας της μεγάλης απεργίας του 1917.

Το 1919, μια σειρά δυναμικών απεργιών σε όλη τη χώρα διεκδικεί τις 8 ώρες εργασίας την ημέρα. Την ίδια χρονιά, σε απεργία στα ψυγεία Μπόριες, στο Πουέρτο Νατάλες, η εργοδοσία ανοίγει πυρ κατά των απεργών.

Το 1920, η IWW οργανώνει μεγάλες απεργίες για τη διεκδίκηση του οκταώρου και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Την ίδια χρονιά, σε μια άγρια καταστολή του αργεντίνικου εργατικού κινήματος στην Παταγονία, δεξιοί Χιλιανοί καίνε τα γραφεια του FOM στην Πούντα Αρένας, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο 306 εργάτες.

Το 1921, στα ορυχεία νιτρικών αλάτων Σαν Γκρεγκόριο, 130 εργαζόμενοι πεθαίνουν σε απεργία πείνας.

Το 1922, ξεσπούν πολύμηνες φοιτητικές απεργίες για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Στους αγώνες αυτούς ξεχωρίζει η μορφή του Μοϊσές Κάσερες.

Το 1925, γίνεται η σφαγή των εργατών στη Λα Κορούνια, νότια του Ικίκε.

Chile: Protesters Knock Down Statue Of Spanish Conqueror In Concepción 14 November 2019

ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Με τους αγώνες του το κίνημα πέτυχε σημαντικές κατακτήσεις. Καθιερώθηκε το οκτάωρο και η αργία της Κυριακής. Θεωρήθηκε ανθυγιεινή η νυχτερινή βάρδια και καθιερώθηκε η αμοιβή της με 50% επιπλέον του κανονικού μεροκάματου. Η εργοδοσία θεωρήθηκε υπεύθυνη για τα εργατικά ατυχήματα και υποχρεώθηκε να πληρώνει τις αποζημιώσεις που όριζαν τα δικαστήρια. Η σημαντικότερη, όμως, κατάκτηση είναι η απόκτηση της εμπειρίας ότι μόνο η οργάνωση και η πάλη είναι τα κλειδιά για νέες νίκες και μια δικαιότερη κοινωνία.

Να αναφέρουμε, επίσης, ότι το 1914, ο Αντόνιο Ραμόν Ροντρίγκες πυροβολεί τον στρατηγό Σίλβα Ρενάρτ, υπεύθυνο της σφαγής του Ικίκε, χωρίς να καταφέρει να τον σκοτώσει. Επίσης, το 1925, μια ομάδα Χιλιανών αναρχικών, μαζί με τον γνωστό Ισπανό αναρχικό Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, ληστεύουν το υποκατάστημα της τράπεζας της Χιλής στο Ματαδέρος του Μπουένος Άιρες και διαθέτουν τα χρήματα στα αναρχικά κινήματα της Χιλής και της Ισπανίας.

Το αναρχικό κίνημα της Χιλής υποστήριξε και δύο διεθνιστικές καμπάνιες. Συμμετείχε στην καμπάνια «κάτω τα χέρια από τη ρώσικη επανάσταση», ασκώντας παράλληλα την κριτική του για τις λανθασμένες επιλογές της, και στην καμπάνια για την απελευθέρωση των Ιταλών αναρχικών Σάκκο και Βαντσέττι, που εκτελέσθηκαν στις ΗΠΑ το 1927.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΝΤΙΣΛΑΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ… ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Η εξουσία της Χιλής, βλέποντας την ανάπτυξη του αναρχικού κινήματος, αύξησε παράλληλα και την καταστολή εναντίον του. Το 1918 ψηφίζεται νόμος για την απέλαση των μη Χιλιανών αναρχικών, ανεξάρτητα με το αν έχουν μακρόχρονη παραμονή ή ακόμα και αν έχουν γεννηθεί στη χώρα. Οι αρνητές στράτευσης φυλακίζονται και βασανίζονται. Ανάμεσά τους και ο εκδότης της Verba Rocha, Χούλο Ρεμπόσιο.

Ορίζονται αμοιβές για την κατάδοση αναρχικών αγωνιστών. Η αστυνομία μπορεί να κάνει χρήση δυναμίτη στη δίωξη των αναρχικών. Συνέπεια της παραπάνω διάταξης είναι η ανατίναξη των γραφείων της IWW, στο Σαντιάγκο το 1923 και στο Ικίκε το 1924.

Αποκορύφωμα όλων αυτών είναι ο λεγόμενος «πόλεμος του Λαντισλάο». Ο Λαντισλάο Ερρασούρις, υπουργός Πολέμου, κηρύσσει επιστράτευση στον βορρά το 1920, γιατί «βλέπει» κίνδυνο από τη Βολιβία και το Περού. παράλληλα, διαδίδει ότι οι αναρχικοί χρηματοδοτούνται με χρυσό από το Περού. Μέσα στο ψυχρό πολεμικό κλίμα διαλύει την FECh, την IWW και κλείνει τις αναρχικές εκδόσεις Νούνιεν. Εκατοντάδες αναρχικοί φυλακίζονται και βασανίζονται. Ο φοιτητής Ντομίνγκο Γκόμες Ρόχας πεθαίνει από τα βασανιστήρια, ενώ πολλοί αναρχικοί παίρνουν τον δρόμο της εξορίας.
Και το χειρότερο απ’ όλα, είναι η δικτατορία του Ιμπάνιες ντε Κάμπο, το 1927 που βρίσκει το αναρχικό φυλακισμένο και εξόριστο…

ΤΟ ΚΡΑΧ ΤΩΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ

Το 1930 η οικονομία της Χιλής, που κλυδωνίζεται ήδη από το κραχ του 1929, δέχεται ένα σημαντικό πλήγμα: Γερμανοί επιστήμονες ανακαλύπτουν τα χημικό λιπάσματα και η Γερμανία τα προωθεί στην αγορά σε πολύ χαμηλότερες τιμές από τα αντίστοιχα φυσικά της Χιλής. Τα ορυχεία λιπασμάτων κλείνουν το ένα μετά το άλλο και οι χιλιάδες εργαζόμενοι με τις οικογένειές τους παίρνουν τον δρόμο της εσωτερικής μετανάστευσης. Προς τον νότο αυτή τη φορά, που οι πόλεις του παρουσιάζουν ήδη φαινόμενα υπερπληθυσμού και ανεργίας.

Την ίδια χρονιά εμφανίζεται στο προσκήνιο μια σημαντική φιγούρα του αναρχικού κινήματος: ο Πέδρο Νολάσκο Αράτια.

Κατά την περίοδο I931-34 τα συνδικάτα της CGT διοργανώνουν απεργίες και χτίζουν ένα νέο δυναμικό εργατικό κίνημα. Την περίοδο αυτή ιδρύεται και το συνδικάτο των δασκάλων.

Στις 27 Απρίλη 1934, το γραφεία της Εργατικής Ένωσης της Χιλής (FOCH) στο Σαντιάγκο δέχονται επίθεση από την αστυνομία και τους «λευκούς φρουρούς» των αφεντικών. Εφτά εργάτες και ένα παιδί δολοφονούνται ενώ άλλοι 200 τραυματίζονται σοβαρά. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς δολοφονούνται 477 χωρικοί στις περιοχές Άλτο Μπίο-Μπίο, Ρανκίλ και Λονκιμάι (όλες στη χώρα των ιθαγενών Μαπούτσε).
Τον Δεκέμβρη του 1936, μετά από πρωτοβουλία της IWW και της Αντιστασιακής Εργατικής Ένωσης της Χιλής (FORCH), ιδρύεται η Γενική Συνομοσπονδία των Εργατών CGT. Υπενθυμίζουμε μερικές από τις κατακτήσεις της IWW:

i) η εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών,
ii) η κυριακάτικη αργία,
iii) η αποζημίωση για εργατικά ατυχήματα,
iv) η αναγνώριση ως συντάξιμων των χρόνων εργασίας,
v) το δικαίωμα στη σύνταξη και
vi) το δικαίωμα να συνταξιοδοτούνται οι εργαζόμενοι μεγάλης ηλικίας.

Την ίδια χρονιά, η Χιλιανή Αναρχική Ομοσπονδία (FACH) στέλνει μερικές διεθνιστικές μπριγάδες στο πλευρό των Ισπανών αναρχικών στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.

ΝΕΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

Στις 28 Γενάρη του 1946, οι αστυνομικές δυνάμεις επιτίθενται με σκυλιά και σφαίρες σε μια μεγάλη εργατική συγκέντρωση, στην πλατεία Μπούλμες του Σαντιάγο. Απολογισμός: οχτώ νεκροί και πολλοί τραυματίες από τα δαγκώματα των σκυλιών.

Έναν χρόνο αργότερα, ανοίγει το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Πισόγουα, όπου εκτοπίζονται και βασανίζονται εκατοντάδες αναρχικοί. Το αναρχικό κίνημα συνεχίζει τον αγώνα του σε συνθήκες παρανομίας. Έτσι, ιδρύεται το πολιτιστικό κέντρο «Λουίσα Μίτσελ», που είχε στόχο την επιμόρφωση των εργατριών. Σημαντική φιγούρα του κέντρου, το οποίο είχε σπουδάστριες, ήταν η αναρχική Φλόρα Σανχουέσα Ρ. Το 1953 μετονομάστηκε σε «ελευθεριακό σχολείο Λουίσα Μίτσελ». Λειτούργησε μέχρι το 1957 και απ’ αυτό αποφοίτησαν αρκετές αναρχικές αγωνίστριες.

Το 1950 ο Ερνέστο Μιράντα συνενώνει 12 εργατικές ομοσπονδίες και αρκετά συνδικάτα στο Ενωτικό Εθνικό κίνημα των Εργατών (MUNT). Σκοπός του είναι να ενώσει τα ανεξάρτητα εργατικά συνδικάτα. Ο στόχος αυτός πραγματοποιείται το 1953 με την ίδρυση της Κεντρικής Ένωσης των Εργατών (CUT).

Βασικά ιδρυτικά μέλη, εκτός από τον Μιράντα, ήταν και τρεις αναρχικοί από την CGT: οι Παμόν Ντομίνγκες, Έκτορ Ντουράν και Κέλσο Πομπλέτε.

ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ

Τον Ιούλιο του 1956, η CUT κηρύσσει γενική απεργία στη Χιλή. Για 48 ώρες παραλύει η χώρα. Ο πρόεδρος Ιμπάνες (σε δεύτερη θητεία, αυτή τη φορά με εκλογική διαδικασία) λέει ότι θα παραιτηθεί και θα παραχωρήσει την εξουσία στην CUT. Φυσικά μπλοφάρει και καλεί τους αριστερούς μαρξιστές ηγέτες της CUT για διαπραγματεύσεις. Για να βγει η χώρα από την κρίση, τους ζητά να διακόψουν την απεργία. Οι κομουνιστές και οι ριζοσπάστες συμφωνούν, οι αναρχικοί, με επικεφαλής τον πρόεδρο της CUT Κλοτάριο Μπλεστ, διαφωνούν και επιμένουν στη συνέχιση της απεργίας, αλλά αποφασίζεται η διακοπή της. Οι εργάτες δεν καταλαβαίνουν γιατί να επιστρέφουν στη δουλειά, μετά από μια δυναμική απεργία που δεν πέτυχε τίποτα.
Το 1957 διοργανώνεται νέα γενική απεργία με τα αιτήματα του 1956, αλλά λόγω της προηγούμενης εμπειρίας δεν έχει απήχηση στους εργαζόμενους.
Πάντως, το 1957, η ένωση διασπάται, καθώς οι αναρχοσυνδικαλιστές αποχωρούν γιατί διαφωνούν στην εκλογική υποστήριξη του FRAP (Ευρύ Λαϊκό Μέτωπο) για τις προεδρικές εκλογές του 1958. To FRAP ήταν μια συσπείρωση των ριζοσπαστικών δυνάμεων της Αριστερός και η εμπλοκή της CUT στο εκλογικό παιχνίδι θεωρήθηκε προδοσία της ανεξαρτησίας του εργατικού κινήματος.

Ο Μιράντα ονομάζεται «επιφανής γιος» από τον ίδιο τον Φιντέλ Κάστρο και ιδρύει την «Επιτροπή Υπεράσπισης της Κουβανέζικης Επανάστασης». Το 1960, η αναρχική ομοσπονδία FACH ανακοινώνει ότι η κουβανέζικη επανάσταση παντρεύτηκε με τους Ρώσους.

 

ΑΠΟ ΤΟ MIR ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΥΕΡΤΟ ΜΟΝΤ

Τον Αύγουστο του 1965, στο Ελευθεριακό Κέντρο, ιδρύεται το Κίνημα της Επαναστατικής Αριστεράς (MIR). Πρώτους του γραμματέας ήταν ο τροτσκιστής Ενρίκε Σεπούλβεδα, αλλά οι αναρχοσυνδικαλιστές Μιράντα και Μπλεστ ήταν στην κεντρική επιτροπή. Αρχικά το MIR προσπάθησε να γίνει ένα δυνατό αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα, αλλά από το 1967 ο Μιγκέλ Ενρίκες και ο Λουτσιάνο Κρους πήραν ηγετικές θέσεις και το εμπότισαν με μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές. Οι Μιράντα, Μπλεστ και οι αναρχικοί τους σύντροφοι αποχώρησαν από το MIR.

Το 1968 ιδρύεται η Πρωτοπορία Οργάνωσης του Λαού (VOP) από τους αναρχικούς που αποχώρησαν από το MIR. Το MIR και η VOP ασκούν μεγάλη επιρροή στην εργατική τάξη και το 1969 διοργανώνουν απεργίες στους εργασιακούς χώρους, που υποχρεώνουν τα αφεντικά να δεχτούν τα αιτήματα των εργατών και να υπογράψουν πιο ανθρώπινα συμβόλαια εργασίας. Και οι δύο οργανώσεις ακολουθούν τον ίδιο δρόμο για να καλύψουν τις οικονομικές τους ανάγκες: ληστεύουν τράπεζες.

Τον ίδιο χρόνο, η Επιτροπή Αστέγων του Πουέρτο Μοντ καταλαμβάνει μια έκταση στην πάμπα Ιριγκόγιεν για να χτίσει κατοικίες. Ο υπουγός Πέρες Βούγιοβιτς δίνει εντολή να ανοίξουν πυρ εναντίο τους, με αποτέλεσμα εννιά νεκρούς. Δύο από τα θύματα ήταν έγκυες γυναίκες.

Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Το 1970 ο νέος σοσιαλιστής πρόεδρος Σαλβαδόρ Αγιέντε, δίνει αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους. Η VOP είναι από τους κερδισμένους αυτής της αμνηστίας και ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του προέδρου να συνιδρύσει την προσωπική του φρουρά, την GAP (Ομάδα Προσωπικών Φίλων). Τον Μάρτιο του 1971 τα μέλη της VOP στη φρουρά προειδοποιούν τον πρόεδρο για ένα σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης. Ο πιο σημαντικός από τους συνωμότες ήταν ο Πέρες Βούγιοβιτς, σφαγέας του Πουέρτο Μοντ. Ο Αγιέντε δεν έλαβε υπόψη του την προειδοποίηση, αλλά η VOP αποφάσισε να δράσει άμεσα και στις 8 Ιουνίου του 1971 εκτέλεσε τον Βούγιοβιτς. Στην ανακοίνωσή της για την εκτέλεση πρόσθεσε ότι τον καταδίκασε και για την σφαγή στο Πουέρτο Μοντ.

Πάντως, η VOP πλήρωσε πολύ βαρύ τίμημα για την απόφασή της να προστατεύσει τον Αγέντε, όταν αυτός άρχισε να χάνει τον έλεγχο της διακυβέρνησης της χώρας. Τα μέλη της μπήκαν στο στόχαστρο του κράτους αλλά και της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς.
Οι αδελφοί Ριβέρα Καλντερόν δολοφονήθηκαν από τη μυστική αστυνομία, ενώ ήταν άοπλοι και κρατούσαν λευκή σημαία. Μια καθαρή περίπτωση εκδίκησης για την εκτέλεση του Βούγιοβιτς.

To Ι972 και ενώ η Χιλή της Λαϊκής Ενότητας δοκιμαζόταν από την τεχνητή έλλειψη τροφίμων, που προκάλεσαν οι Βορειοαμερικάνοι εξαγοράζοντας τους οδηγούς φορτηγών και οι πλούσιοι έμποροι τροφίμων, που έκρυβαν τα αγαθά στις αποθήκες τους, οι εργάτες άρχισαν να καταλαμβάνουν εργοστάσια και να τα αυτοδιαχειρίζονται. Οι επιτροπές γειτονιάς παραλάμβαναν τα προϊόντα απευθείας από την παραγωγή χωρίς τη μεσολάβηση των μεσαζόντων. Στις γειτονιές και τα εργοστάσια, με τον ενεργό πόλο του Μετώπου των Επαναστατών Εργατών (FTR), η αυτοδιαχείριση και η αλληλεγγύη είχαν φτάσει στον ψηλότερο δείκτη που είχε ποτέ σημειωθεί στη Χιλή. Όλα αυτά δεν ανησύχησαν μόνο τα αφεντικά αλλά και τον ίδιο τον Αγιέντε, που τοποθέτησε σ’ αυτά τα εργοστάσια «παρατηρητές», οι οποίοι έπαιξαν τον ίδιο ρόλο με τα αφεντικά: έδιναν διαταγές. Την ίδια ώρα, το Κίνημα των Επαναστατών (MCR) προχώρησε σε εκτεταμένες καταλήψεις γης, την οποία διένειμαν στους ακτήμονες αγρότες.

Η πίεση των Βορειοαμερικάνων προ την λαϊκή κυβέρνηση αυξανόταν και στις 27 Ιούνη του 1973 γίνεται απόπειρα πραξικοπήματος που αποτυγχάνει. Ο Αγιέντε δεν καταλαβαίνει ότι αυτό ήταν μια δοκιμή για να δουν τις λαϊκές αντιδράσεις και να διαπιστώσουν αν ο λαός είχε όπλα για να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του. Ο στρατός αρχίζει να ψάχνει για την ύπαρξη όπλων στα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια και τις λαϊκές συνοικίες, αλλά οι εργάτες και ο αλός στήνουν οδοφράγματα και εμποδίζουν τις έρευνες.

Το πραγματικό πραξικόπημα, όμως, δεν άργησε να έλθει. Τα τανκς διέσχισαν τους δρόμους του Σαντιάγκο και κύκλωσαν την Μονέδα, το προεδρικό μέγαρο. Ο βομβαρδισμός ήταν καταιγιστικός από στεριά και αέρα και την τραγική κατάληξη την γνωρίζουμε όλοι.

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΙΝΟΤΣΕΤ

Η Χιλή περνά στο πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας της. Χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες συλλαμβάνονται, βασανίζονται, βιάζονται και δολοφονούνται. Τις πρώτες μέρες γεμίζουν τα στάδια και τα κλειστά γυμναστήρια και όσους επιβιώνουν από αυτά του μεταφέρουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που από μια ειρωνική συγκυρία είναι τα εγκαταλειμμένα για 40 χρόνια εργοστάσια φυσικών λιπασμάτων. Το Κατσαμπούκο, η Καλάμα, η Τοκοπίγια, η Πισάγουα, το Κοπιάτο. Αλλά και οι αστυνομικοί σταθμοί της Σερένα και Κιγιότα στο Βαλπαραΐσο, καθώς και η Στρατιωτική Σχολή Μηχανικού και η φρεγάτα Εσμεράλδα.

Στο Σαντιάγκο ι επαναστάτες φυλακίζονται σε κατοικίες που έμειναν στην ιστορία για τα φρικτά βασανιστήρια που εφαρμόζονταν εκεί. Η Βίλα Γκριμάλντι, η Χοσέ Ντομίνγκο Κάνιας, το Τρες Άλαμος, το Κουάτρο Άλαμος, το Λόντρες 38 κ.ά.

Οι δολοφονημένοι στα κολαστήρια χαρακτηρίζονται από το καθεστώς “εξαφανισμένοι” (ντεσαπαρεσίδος) και κάθε αναφορά σε αυτούς επιφέρει νέες συλλήψεις και εξαφανίσεις… Οι δολοφονημένοι είτε θάβονται σε ομαδικούς τάφους είτε ρίχνονται από ελικόπτερο στη θάλασσα.

Φυσικά, από την πρώτη μέρα της δικτατορίας διαλύονται τα πολιτικά κόμματα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και απαγορεύεται η κυκλοφορία μετά τις οκτώ το βράδυ.

Καταργούνται τμήματα και μαθήματα στα πανεπιστήμια γιατί θεωρούνται επαναστατικά. Όλοι ζουν με τον φόβο της Μυστικής Στρατιωτικής Αστυνομίας, της περιβόητης DINA.

Στους πρώτους μήνες του 1980 αρχίζει η οργάνωση της αντίστασης με σαμποτάζ στην ηλεκτροδότηση. Το 1982 το MIR εκτελεί τον αρχηγό της DINA Ρότζερ Βεργκάρα. Την ίδια χρονιά οι εργάτες κλωστοϋφαντουργίας πραγματοποιούν την πρώτη απεργία στη διάρκεια της χούντας. Παρά την τρομοκρατία, η απεργία διαρκεί αρκετές μέρες και στις 11 Μάη οργανώνεται μια γενική απεργία συμπαράστασης. Οι εργαζόμενοι εγκαταλείπουν στις δύο το μεσημέρι τις δουλειές τους και επιστρέφουν στα σπίτια τους, τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο, οι δάσκαλοι δεν παραδίδουν μαθήματα, ο λαός δεν αγοράζει τίποτα και τα αυτοκίνητα κινούνται με πολύ μικρή ταχύτητα στους δρόμους.

Το βράδυ σβήνουν τα φώτα και στις οκτώ το πρωί οι κάτοικοι βγαίνουν στους δρόμους χτυπώντας άδειες κατσαρόλες. Η αστυνομία απαντά με ρίψη δακρυγόνων. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν ο απολογισμός ήταν δύο νεκροί, ένας στη συνοικία Λα Βικτόρια και ένας στη Λα Πλάσα. Τα χρόνια 1983-84 οι μαζικές διαμαρτυρίες έγιναν πιο συχνές και οι διαδηλωτές αμύνονταν στις αστυνομικές επιθέσεις με οδοφράγματα, πέτρες και κοκτέιλ μολότοφ.

Στις δραστηριότητες αυτές οι αναρχικοί συμμετείχαν αλλά δεν προπαγάνδιζαν τις ιδέες τους. Όπως και οι άλλοι επαναστάτες, αντιλαμβάνονταν ότι άμεση προτεραιότητα είχε το χτύπημα της χούντας και ο χρόνος για ιδεολογική πάλη θα έλθει αργότερα.

Το 1984 κυκλοφορεί στην Τάλκα το ελευθεριακό περιοδικό «Η φωνή της φυσικής ζωής» και το 1987 ξαναεμφανίζονται μαύρες σημαίες στο Σαντιάγκο, την Κονσεπσιόν και το Οσόρνο. Ανοίγουν κοινωνικά κέντρα όπως το «Ελ Ντουέντε» (Ο Καλικάντζαρος) στο Σαντιάγκο και το KAL (Αναρχική Κολεκτίβα Απελευθέρωση) στην Κονσεπσιόν. Και τα δύο ανοίγουν με τον παραπλανητικό τίτλο TASYS (εργαστήρι συνδικαλιστικής και κοινωνικής ανάλυσης). Στην Κονσεπσιόν εμφανίζονται και δύο αναρχικά έντυπα: το «Άκρατα» και η «Απελευθέρωση», ενώ στο Σαντιάγκο εκδίδεται το «Αξιόν Ντιρέκτα».
Το 1989, μετά το «όχι» του λαού στο δημοψήφισμα, ο Πινοτσέτ αναγκάζεται να παραδώσει την εξουσία στους πολιτικούς.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Στα χρόνια μετά τη δικτατορία το αναρχικό κίνημα αναδιοργανώνεται και ψάχνει νέους δρόμους αγωνιστικής δράσης. Το 1990, στο Ελ Ντουέντε, δημιουργείται το Συντονιστικό των Αναρχικών Φοιτητών και στις 2 Γενάρη του 1991, στην Κονσεπιόν, ιδρύεται η Αναρχική Ομοσπονδία των Πόλεων. Παράλληλα, δημιουργούνται στην Κονσεπσιόν η JAM (Νεολαία κατά της Στρατιωτικής Θητείας) και στο Σαντιάγο η COSMO (Οργάνωση Ενάντια στην Υποχρεωτική Στράτευση). Στη συνέχεια, εμφανίζονται και άλλες οργανώσεις, όπως η MALO (Αναρχικό Κίνημα Λουίς Ολέα), η FAI και η «Πολιτιστική Ελευθεριακή Κολεκτίβα Μαλατέστα» στην Κονσεπσιόν, ο «Κόκκινος Αναρχικός» στη Βίγια Αλεμάνα, το Οσόρνο, το Τεμούκο, το Βαλπαραΐσο και το Σαντιάγο. Εμφανίζονται νέα περιοδικά, όπως η «Μαύρη Πανούκλα», ο «Μαύρος Καλικάντζαρος», η «Ελευθεριακή Δράση» και οι «Νέοι Καιροί».
Οι Χιλιάνοι αναρχικοί είχαν σημαντική παρουσία πέρσι στο «κίνημα των πιγκουΐνων», που αναστάτωσε τη χώρα για τρεις μήνες. Κλείνοντας, θα αναφέρουμε μερικές παραδοσιακές δράσεις των αναρχικών στη σημερινή Χιλή.

Μια παραδοσιακή βραδιά των αναρχικών είναι η 10οη Σεπτεμβρίου, παραμονή της θλιβερής επετείου του πραξικοπήματος. Το βράδυ αυτό φτιάχνουν οδοφράγματα στην είσοδο της γειτονιάς Βίλα Φράνσια, δίπλα στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Σαντιάγο. Οι μπάτσοι παρατάσσονται πάνοπλοι απέναντί τους και, μόλις νυχτώνει, ξεκινάει το πανηγύρι… Οι πέτρες, τα καδρόνια και οι μολότοφ αποκρούουν τα δακρυγόνα και τους πίδακες νερού από τις αύρες. Η μάχη κρατά όλο το βράδυ και το πρωί η συνοικία θυμίζει κανονικό πεδίο μάχης. Το ίδιο συμβαίνει και το βράδυ της 29ης Μαρτίου, προς τιμή των δυο νεαρών αγωνιστών του MIR Ραφαέλ και Βεργκάρα Τολέδο, οι οποίοι, μαζί με την Παουλίνα Αγκίρε, δολοφονήθηκαν στις 29 Μαρτίου του 1985 από αστυνομικούς της χούντας.

Στις 11 του Σεπτέμβρη, γίνεται πορεία προς το νεκροταφείο της Ρεκολέτα, όπου υπάρχει το μνημείο για τα θύματα της Χούντας. Εκεί, οι αστυνομικοί «τη στήνουν» στους αναρχικούς, για να πάρουν την εκδίκησή τους για την προηγούμενη βραδιά στη Βίλα Φράνσια. Στην πορεία αυτή παραβρέθηκα το 2003 και είδα κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί με τα δικά μας δεδομένα. Για τον λόγο αυτό διαβάστε το προσεκτικά, γιατί όσες φορές τo αφηγούμαι ο καθένας στην αρχή τo καταλαβαίνει διαφορετικά.

Στο νεκροταφείο οι αστυνομικοί ορμούν να κυκλώσουν τους αναρχικούς. Τότε, ξαφνικά, σπάει τις αλυσίδες της η κομουνιστική νεολαία και μπαίνει ανθρώπινη ασπίδα μπροστά από τους αναρχικούς, για να τους προστατεύσει από τους μπάτσους!

ΓΩΝΙΑ «ΜΑΚΟΥΛ ΚΟΝ ΓΚΡΕΣΙΑ»

Και τώρα μια εικόνα του αναρχικού κινήματος στη σημερινή Χιλή. Στη συνοικία της Νιουνιόα, στο νότιο Σαντιάγο, βρίσκονται και οι εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου της Χιλής, ενός από τα ελάχιστα δημόσια πανεπιστήμια της χώρας. Η πιο σημαντική σχολή του είναι το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Μια σχολή με πλούσια παράδοση σε αγώνες και καταλήψεις και με απόφοιτους που έχουν συνεισφέρει στο κίνημα και τα γράμματα της Χιλής. Βρίσκεται στη διασταύρωση των λεωφόρων Μακούλ και Γκρέσια. Δεν περνάει εβδομάδα ή ακόμη και μέρα που στη γωνία αυτή να μην γίνονται οδομαχίες μεταξύ φοιτητών και αναρχικών, από τη μια μεριά, και των δυνάμεων καταστολής, από την άλλη. Οι πέτρες και οι μολότοφ από τη μια, τα δακρυγόνα και οι αύρες από την άλλη. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται ένα χαμπουργκεράδικο της αλυσίδας Μακντόναλντς, το οποίο καταστρέφεται μια με δυο φορές την εβδομάδα. Τον Νοέμβριο του 2003, ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου είχε επισκεφτεί τη Χιλή ως υπουργός εξωτερικών. Στο πλαίσιο της επίσκεψής του, πήγε και στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, που διαθέτει τμήμα Ελληνικών Σπουδών. Ξαφνικό, άρχισε το συνηθισμένο σκηνικό απ’ έξω και ο δικός μας ρωτούσε απορημένος: «τι συμβαίνει ρε παιδιά;» Μέχρι να καταλάβει τι γίνεται, τον φυγάδευσαν στα γρήγορα από άλλη πόρτα. Στη Χιλή, η φράση «Μακούλ κον Γκρέσια» είναι συνώνυμη με χαβαλέ, επεισόδια ή τζερτζελέ, ανάλογα από ποια σκοπιά το βλέπει ο καθένας. Η φήμη της φράσης έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας. Το Φλεβάρη του 2004, στο αεροδρόμιο του Σάο Πάουλο, ο μπάτσος που μου έκανε έλεγχο διαβατηρίου, διαβάζοντας τη χώρα έκδοσής του και γνωρίζοντας ότι πηγαίνω στη Χιλή μου λέει: «Γκρέσια, όπως λέμε δηλαδή Μακούλ κον Γκρέσια!»

Τον περασμένο Οκτώβρη ρώτησα δυο κυρίες από τη Χιλή τι σημαίνει για κείνες η φράση «Μακούλ κον Γκρέσια». Η πρώτη, δεξιών πεποιθήσεων, μου απάντησε: «το απόλυτο χάος!» Η δεύτερη, της παραδοσιακής αριστεράς, μου είπε: «αγώνας, ελπίδα, έρωτας!»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κλείνω την εξιστόρηση για το αναρχικό κίνημα της Χιλής με μια ακόμη προσωπική εμπειρία. Τον Μάρτη του 2004, κυκλοφορώντας στα όμορφα στενά του Βαλπαραΐσο, βλέπω σε ένα τοίχο γραμμένο στα ελληνικό το σύνθημα «αναρχία». Το φωτογραφίζω, ενώ ένα σκυλί μού γαβγίζει χαρούμενα. Λίγο πιο κάτω, βλέπω στον δρόμο δυο παλιές τηλεοράσεις, που η μια έγραφε «κλείσε την τηλεόραση» και η άλλη «ζήσε τη ζωή». Δεν τις φωτογραφίζω και φεύγοντας από τη Χιλή μετανιώνω που δεν τράβηξα αυτή τη φωτογραφία.
Πέρυσι τη βρήκα σε ένα αναρχικό σάιτ του Βαλπαραΐσο!

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό «Αλάνα», το οποίο δεν κυκλοφορεί πλέον. Αν κάποιος/α γνωρίζει τα τεύχη και το χρόνο έκδοσης ας μας το πει.

Έξω οι βάσεις του θανάτου από την Ελλάδα.

Δημοκρατια στη Τουρκια

Λευτεριά στο Κουρδιστάν

Έξω όλοι οι στρατοί από την Κύπρο

Λευτεριά στη Παλαιστινη

https://www.stontoixo.com/2015/08/ekin-wan.html?fbclid=IwAR0S90TOG5wgfVpZLa_nls5f7ezoLyNJXY5EG753OmnS36kG_MPqe_-50CU

Η ντροπιαστική φωτογραφία του κορμιού της πολεμίστριας Ekin Wan, δυστυχώς αναπαράχθηκε προς τέρψιν των δυτικών πολιτισμένων αναγνωστών του διαδικτύου,  βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την προσωπικότητα αυτής της μεγάλης μαχήτριας, αλλά και των γυναικών του YJA STAR που δίνουν μάχη εναντίον δύο στρατών: Του τουρκικού και του ΙSIS.
O εξευτελισμός του «Θηλυκού»
H Kevser Eltürk (το πραγματικό όνομα της Ekin Wan) μέχρι να πέσει με τις συντρόφους της στα χέρια του τουρκικού στρατού πολέμησε υπερασπιζόμενη το χωριό Varto της επαρχίας Μους. Δυστυχώς, ο τουρκικός μισογυνισμός και ο ανύπαρκτος ανδρισμός των Τούρκων στρατιωτών που εισέβαλλαν στα κουρδικά εδάφη (Βόρειο Κουρδιστάν), τα οποία υπερασπιζόταν η Ekin με την ομάδα της, απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι ο Ερντογάν συνεχίζει την αιμοσταγή πολιτική των προκατόχων του απέναντι σε λαούς, κάνοντας τα ίδια με τους εθνοκτόνους του ISIS.
Επίσης, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ χαρακτηρίζοντας επίσημα τους Κούρδους μαχητές ως «τρομοκρατική οργάνωση» ήταν και είναι οι ηθικοί αυτουργοί τέτοιων θηριωδιών που συντελέστηκαν σε όλο τον πλανήτη με την φόρμα παραλλαγής του «πολιτισμένου ελευθερωτή». Από το Βιετνάμ μέχρι την πρώην Γιουγκοσλαβία και από το Ιράκ μέχρι την πρόσφατη «Αραβική Άνοιξη» ο κατάλογος των εγκλημάτων πολέμου των «δημοκρατικών» Δυτικών δεν έχει τελειωμό.
Ευτυχώς υπήρξαν και οι εξαιρέσεις σοβαρών οργανώσεων παγκοσμίως που διαδικτυακώς κατήγγειλαν την δημοσίευση της φωτογραφίας με  το κορμί της Ekin  πεταμένο στο δρόμο μετά από βασανισμό ημερών στην φυλακή, όπου κρατούταν, και μετά από τον ομαδικό βιασμό της.  Προτίμησαν να βάλουν τις αισχρές δηλώσεις του Τούρκου επάρχου της Μους για να αποδείξουν πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της ισλαμικής Τουρκίας και πόσο συγκλίνουν με τις ρίζες του ISIS.
Δήλωσε ο έπαρχος του Ερντογάν, ο οποίος δεν καταδίκασε τον βασανισμό και βιασμό ενός στρατιώτου, αλλά δήθεν τον ένοιαξε ποιος ήταν αυτός που μοίρασε διαδικτυακώς τις φωτογραφίες της διαπόμπευσης της νεκρής. «Μερικές φωτογραφίες ενός ΘΗΛΥΚΟΥ, μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης ΡΚΚ, σκοτώθηκε σε σύγκρουση με τις δυνάμεις ασφαλείας σε μια αγροτική περιοχή της επαρχίας μας στις 10 Αυγούστου 2015. Οι διοικητικές και ποινικές έρευνες έχουν ξεκινήσει εναντίον εκείνων που μοίρασαν τις φωτογραφίες αυτές«.
Βέβαια, η διοχέτευση των φωτογραφιών μέσω διαδικτύου, και πολύ σύντομα μέσω όλων των ΜΜΕ, μόνο τους Τούρκους γενοκτόνους συμφέρει, αφού το γυμνό κατακρεουργημένο κορμί της Ekin πετάχτηκε σε δημόσιο κεντρικό χώρο, τόσο για εξευτελισμό της γυναικείας φύσης, όσο και για παραδειγματισμό των υπόλοιπων γυναικών που εθελοντικά παίρνουν τα όπλα υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας τους. Τόσο στημένο που ενώ η βασανιστική εκτέλεση της  Ekin  έγινε στις 10 Αυγούστου, η κηδεία της στις 13 Αυγούστου, οι φωτογραφίες «διέρρευσαν» στις 17 του μήνα.
Οι στρατιώτες με τα μακρυά μαλλιά
Ο YJA STAR, στρατιώτης του οποίου ήταν η Ekin Wan είναι ένα ανεξάρτητο τμήμα του PKK που δημιουργήθηκε το 2004 και σε αυτό συμμετέχουν αποκλειστικά γυναίκες. Όμως, πριν ακόμα δημιουργηθεί ως ισότιμο μέλος με το ανδρικό στρατιωτικό τμήμα, οι Κούρδισσες γυναίκες εθελοντικά εκπαιδεύονταν και συμμετείχαν σε μάχες πολλά χρόνια πριν. Στο τμήμα αυτό οι γυναίκες εθελοντικά παίρνουν μέρος, εκπαιδεύονται από τις ιεραρχικά ανώτερές τους και ενοποιούνται στις μάχες που δίνουν με το κύριο στράτευμα του ΡΚΚ. Μάλιστα στις μάχες,  εντολές μπορούν να λαμβάνουν από γυναίκα στρατιωτικό όπως στην γνωστή περίπτωση της στρατηγού Ναλίν Νεφρίν που ηγούνταν του κουρδικού στρατεύματος για την ανακατάληψη του Κομπάνι από τον ISIS. Η Νεφίν είναι  μέλος του τμήματος YPJ (γυναικείο τμήμα που δημιουργήθηκε το 2011 για τον πόλεμο εναντίον του ISIS).
Για τις Κούρδισσες εδώ και χρόνια το να πολεμάνε είναι στο κύτταρό τους. Σε συνεντεύξεις που έχουν δώσει δηλώνουν ότι η ισότιμη συμμετοχή τους στον πόλεμο εναντίον εχθρών είναι βασικό συστατικό της αυτοδημιουργίας και της αυτοσυνείδησης της ύπαρξής τους.  Δεν έχουν κανένα συναισθηματικό εμπόδιο να συμμετέχουν στο πόλεμο ακόμα κι αν είναι μητέρες. Αντιθέτως, οι μητέρες των στρατιωτών τις ξεπροβοδίζουν για τη μάχη  με υπερηφάνεια.
Τιμή και δόξα
Το πόσο μεγάλο είναι το δέσιμο αυτών των γυναικών μεταξύ τους, χωρίς να χάνουν ίχνος από την  χιλιετή κουλτούρα τους φαίνεται στην ετοιμασία της Ekin πριν την ταφή της. Αυτό συμβαίνει με κάθε στρατιώτη που χάνεται στην μάχη και το κορμί του παραδίδεται στους οικείους. Οι γυναίκες του χωριού Vanέπλυναν το κορμί της, το έντυσαν ως άρμοζε σε στρατιώτη, ενώ το φέρετρό της το σήκωσαν στους ώμους μόνο γυναίκες, ακόμα κι αν δεν είναι στρατευμένες. Τη νεκρική πομπή ακολούθησαν οι άντρες τιμώντας με αυτό τον τρόπο όχι την γυναίκα αλλά τον στρατιώτη που έδωσε την ζωή του για την πατρίδα. Τιμητικά στην κηδεία της Ekin συμμετείχαν εκπρόσωποι του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών και του Δημοκρατικού Κόμματος Περιφερειών.
Πίσω από κάθε φωτογραφία μαχητή ή απροστάτευτου άμαχου διαμελισμένου, σφαγιασμένου και βιασμένου ανθρώπου υπάρχει μία ιστορία και μία τιμή. Είναι ευθύνη του αναγνώστη και θεατή για το αν θα παίξει τον ρόλο του δέκτη-συνένοχου στον επικοινωνιακό πόλεμο που εκπέμπουν οι  απάνθρωπες πολιτικές εξυπηρετώντας μόνο τα δικά τους συμφέροντα. Ο θεατής από την πολυθρόνα ή το γραφείο ανοίγει την εικόνα από περιέργεια, αναζητά συνεχώς πιο σκληρά οπτικοποιημένα στοιχεία μέχρι που ο εξευτελισμός να γίνει συνήθεια της καθημερινότητάς του. Μέχρι που να μην του κάνει εντύπωση ούτε ο εξευτελισμός του ίδιου του του εαυτού.
H Ekin ήταν Εκείνη που έγινε σύμβολο όχι λόγω της μετά θανάτου διαπόμπευσης της ως γυναικείο θήραμα, αλλά λόγω της ανδρείας της κι ας είχε μακρυά μαλλιά, ωραίο κορμί και μαύρα μάτια. Είχε αυτό που οι βιαστές και βασανιστές, αν και φοράν στρατιωτική στολή, δεν θα έχουν ποτέ: Ψυχή σαν τα βουνά.
Διαβάστε για εκείνους τους Τούρκους που είναι αντίθετοι στις στρατιωτικές Επιχειρήσεις της κυβέρνησης τους.

Η Birgun είναι μία μικρή, αριστερή εφημερίδα της αντιπολίτευσης η οποία βρίσκεται συχνά στο στόχαστρο των αρχών της Τουρκίας.

Η σύλληψη του Χακάν Ντεμίρ ήρθε μετά την ανακοίνωση της τουρκικής αστυνομίας, σύμφωνα με την οποία έχουν ξεκινήσει έρευνες εναντίον 78 χρηστών του Διαδικτύου οι οποίοι φέρονται να διέσπειραν «προπαγάνδα» στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης εναντίον της στρατιωτικής επιχείρησης που διεξάγει η Τουρκία στη βορειοανατολική Συρία.

«Έχουν ξεκινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον 78 ατόμων που διέσπειραν τρομοκρατική προπαγάνδα», ανέφερε η ανακοίνωση της αστυνομίας.

Στη διάρκεια της προηγούμενης επιχείρησης της Τουρκίας εναντίον της κουρδικής πολιτοφυλακής Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) στη Συρία οι αρχές είχαν συλλάβει πολλές εκατοντάδες ανθρώπους τους οποίους κατηγορούσαν ότι διέσπειραν «τρομοκρατική προπαγάνδα» στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.

 

Βενεζουελα

Πληθυσμός
• Εκτίμηση 2018
• Απογραφή 2011
Πυκνότητα
31.828.110[1] (44η)
28.946.101 [2]
33,7 κατ./km2 (181η)

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο

Το πολίτευμα της χώρας είναι Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Από τις 5 Μαρτίου 2013, Πρόεδρος της Βενεζουέλας είναι ο Νικολάς Μαδούρο (υπηρεσιακός ως τις 19 Απριλίου 2013, μετά το θάνατο του Ούγκο Τσάβες). Αντιπρόεδρος διορίστηκε από το Μαδούρο ο Αριστόμπουλο Ιστούρις (από τις 6 Ιανουαρίου 2016). Πρόεδρος της Βουλής είναι από τις 5 Ιανουαρίου 2016 ο Χένρι Ράμος Άλουπ. Στη Βενεζουέλα υπάρχουν δύο κυρίαρχοι σχηματισμοί πολιτικών κομμάτων. Ο κυβερνητικό αριστερός σχηματισμός του Ενωτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας (PSUV) και η αντιπολίτευση, η οποία έχει σχηματίσει τον εκλογικό σχηματισμό Τράπεζα για Δημοκρατική Ενότητα.

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας εκλέγεται άμεσα από το λαό και είναι τόσο επικεφαλής της κυβέρνησης όσο και της χώρας. Η θητεία του προέδρου είναι έξι χρόνια, και (όσον αφορά το 2009), μπορεί να επανεκλεγεί απεριόριστες φορές. Ο πρόεδρος διορίζει τον αντιπρόεδρο και αποφασίσει το μέγεθος και τη σύνθεση της κυβέρνησης και κανονίζει συμβούλια με τη συμμετοχή του νομοθετικού σώματος. Ο πρόεδρος μπορεί να ζητήσει από το νομοθετικό σώμα να επανεξετάσει νόμους τους οποίος θεωρεί ανάρμοστους, αλλά αρκεί η απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να αρθούν οι ενστάσεις αυτές.

Η Βενεζουέλα έχει ένα κοινοβούλιο, την Εθνοσυνέλευση (Asamblea Nacional). Ο αριθμός των μελών της ποικίλει – κάθε πολιτεία και η περιοχή πρωτευούσης εκλέγουν τρεις αντιπροσώπους συν το αποτέλεσμα της διαίρεσης του πληθυσμού της πολιτείας με το 1,1% του συνολικού πληθυσμού της χώρας.[8] Τρεις έδρες καταλαμβάνουν οι αντιπρόσωποι των ιθαγενών της Βενεζουέλας. Την περίοδο 2011-2016, ο αριθμός των εδρών ήταν 165.[9] Όλοι οι βουλευτές έχουν πενταετείς θητείες.

Πετρέλαιο

Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου και τα όγδοα μεγαλύτερα φυσικού αερίου στον κόσμο και βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα στους δέκα μεγαλύτερους παραγωγούς αργού πετρελαίου.[37] Το 2010 αποδείχθηκε η ύπαρξη του 40,4% των αποθεμάτων πετρελαίου, με αποτέλεσμα η Βενεζουέλα να ξεπεράσει τη Σαουδική Αραβία ως η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα αυτού του τύπου.[38] Τα κύρια αποθέματα πετρελαίου βρίσκονται γύρω και κάτω από τη λίμνη Μαρακαΐμπο, τον κόλπο της Βενεζουέλας και την κοιλάδα του Ορινόκο, όπου βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα της χώρας. Πέρα από τα συμβατικά αποθέματα και τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στο δυτικό ημισφαίριο,[39] η Βενεζουέλα διαθέτει και μη συμβατικά αποθέματα πετρελαίου (όπως πετρελαιούχες άμμους και άσφαλτο) τα οποία είναι ίσα με τα παγκόσμια αποθέματα συμβατικού πετρελαίου.[40] Όμως, η Βενεζουέλα είναι μία από τις λίγες χώρες οι οποίες βασίζονται στην υδροηλεκτρική ενέργεια για την παραγωγή ηλεκτρισμού.

Εισβολη

Η άρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών στο αίτημα του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο να απομακρύνουν τους διπλωμάτες τους σε διάστημα 72 ωρών, δίνει στην Ουάσινγκτον τη δυνατότητα να κλιμακώσει τις απειλές στρατιωτικής εισβολής.Ήδη ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα «λάβουν τις απαραίτητες δράσεις εναντίον όσων θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του προσωπικού της πρεσβείας».Παρόμοιες απειλές εξαπέλυσε και ο γερουσιαστής της Φλόριντα, Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος θεωρείται αρχιτέκτονας της πολιτικής του προέδρου Τραμπ απέναντι στη Βενεζουέλα.Το γεγονός ότι η αμερικανική κυβέρνηση αρνείται το αίτημα της νόμιμης ηγεσίας της Βενεζουέλας να απομακρύνει τους διπλωμάτες της, σημαίνει πρακτικά ότι η αμερικανική πρεσβεία στο Καράκας θα αποτελεί ένα είδος κατεχόμενου εδάφους στο εσωτερικό ενός κυρίαρχου κράτους. Οποιαδήποτε προσπάθεια των αρχών της Βενεζουέλας να επιβάλουν την απόφαση της εκτελεστικής εξουσίας για την απομάκρυνση των διπλωματών μπορεί θεωρητικά να δώσει στην Ουάσινγκτον την αφορμή που ζητά για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης.Παρόλα αυτά, η αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται πως έχει, προς το παρόν τουλάχιστον, άλλες προτεραιότητες. Όπως εξηγούσε ο Βενεζουελάνος οικονομολόγος Φρανσίσκο Ροντρίγεζ, η αναγνώριση του προέδρου Χουάν Γκουαϊντό, σημαίνει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να του προσφέρουν τον έλεγχο όλων των περιουσιακών στοιχείων της Βενεζουέλας σε αμερικανικό έδαφος, αλλά και τη δυνατότητα να πραγματοποιεί αυτός την πώληση πετρελαίου στη χώρα.Ουσιαστικά πρόκειται για μια ιδιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του λαού της Βενεζουέλας, τα οποία παραδίδονται σε έναν άγνωστο μέχρι πρότινος πολιτικό, ο οποίος έχει ως βασικούς συμμάχους τον πρόεδρο Τραμπ και τον φασίστα πρόεδρο της Βραζιλίας Μπολσονάρο.Η διαχείριση των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Βενεζουέλας αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα στην χάραξη της αμερικανικής στρατηγικής. Στόχος των ΗΠΑ όμως δεν είναι ο ολοκληρωτικός έλεγχος των κοιτασμάτων (αν και είναι βέβαιο ότι σε περίπτωση επικράτησης της δεξιάς αντιπολίτευσης αρκετές αμερικανικές εταιρείες που λυμαίνονταν τον ενεργειακό πλούτο της χώρας πριν από τον Τσάβες θα επιστρέψουν στη Βενεζουέλα).

Πολύ μεγαλύτερη ανησυχία προκαλούν στις ΗΠΑ οι προσπάθειες της Βενεζουέλας να αποδεσμευτεί από τη χρήση του δολαρίου στις διεθνείς τις συναλλαγές, αλλά και η στενή συνεργασία της με χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία, που παίζουν σημαίνοντα ρόλο στην παγκόσμια αγορά ενέργειας ως παραγωγοί και καταναλωτές.

Στο παρελθόν οι ΗΠΑ δεν δίστασαν να ισοπεδώσουν χώρες όπως το Ιράκ και η Λιβύη που θέλησαν να ανεξαρτητοποιηθούν από το δολάριο. Και αυτό είναι ένα πολύ κακό προηγούμενο για το τι θα μπορούσε να ακολουθήσει και στη Βενεζουέλα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο που λέει "I understand the need to act in #Venezuela. The country has seen weeks and of violent protests, the embattled President has less than 17% approval rating and government forces have been gassing and maiming civilians on the streets. Oh sorry, that's not Venezuela, that's France."

 

Follow me on Twitter

Μαΐου 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.318.569

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Μαζεύουν υπογραφές για την απομάκρυνση των μεταναστών στον Δήμο Ερμιονίδας 26 Μαΐου, 2020
    Ανακοίνωση Δημάρχου προς τους Ερμιονιδείς Αγαπητές συνδημότισσες, αγαπητοί συνδημότες… Έπειτα από την συνεχιζόμενη αδιαφορία των αρμόδιων Κρατικών Αρχών σχετικά με τις εξελίξεις όσον αφορά την νόσο COVID - 19 και την διασπορά που το προηγούμενο διάστημα παρατηρήθηκε στο Κέντρο Φιλοξενίας θεωρώ χρέος μου να απευθυνθώ σε καθεμία και σε καθένα από εσάς ξεχωριστ […]
  • Ημερήσια έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης λοίμωξης από το νέο κορωνοϊό 26 Μαΐου, 2020
    Τα στοιχεία που παρουσιάζονται αφορούν περιστατικά από την επιδημιολογική επιτήρηση της νόσου από το νέο κορωνοϊό (COVID-19), με βάση τα δεδομένα που έχουν δηλωθεί στον ΕΟΔΥ και καταγραφεί μέχρι τις 26 Μαΐου 2020 (ώρα 15:00).Τανέα εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματατης νόσου είναι 7. Ο συνολικός αριθμόςτων κρουσμάτων ανέρχεται σε2889 (ημερήσια μεταβολή +0.2 […]
  • Γιαννακούρας: Υπόγειες διεργασίες στέρησαν από τους Πελοποννησίους τη συνέχεια μίας δημιουργικής πορείας 26 Μαΐου, 2020
    26 Μαΐου 2019 26 Μαΐου 2020 Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη μεγάλη νίκη της παράταξης «Νέα Πελοπόννησος», που παρά τις πιέσεις από όλα τα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, κατάφερε ως ανεξάρτητος συνδυασμός να κερδίσει τον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών στην Πελοπόννησο. Βεβαίως οι υπόγειες διεργασίες και οι συγκυρίες δεν στέρησαν από την παράταξή μ […]
  • Πανελλαδικές 2020: Tο πρόγραμμα των ειδικών μαθημάτων και δοκιμασιών για ΤΕΦΑΑ 26 Μαΐου, 2020
    Από το Υπουργείο Παιδείας ανακοινώνεται ότι με Υπουργική Απόφαση καθορίστηκε το πρόγραμμα εξετάσεων των ειδικών μαθημάτων και των μουσικών μαθημάτων για εισαγωγή υποψηφίων σε Τμήματα στα οποία απαιτείται η εξέτασή τους όπως και η  προθεσμία διεξαγωγής υγειονομικής εξέτασης και πρακτικής δοκιμασίας των υποψηφίων για εισαγωγή στα ΤΕΦΑΑ. Α) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ […]
  • Ένταξη 195 συσκευασιών φαρμακευτικών ιδιοσκευασμάτων στον κατάλογο αποζημιούμενων φαρμάκων 26 Μαΐου, 2020
    Με απόφαση του Υπουργού Υγείας Βασίλη Κικίλια, εντάχθηκαν στον κατάλογο αποζημιούμενων φαρμάκων, 195 συσκευασίες φαρμακευτικών ιδιοσκευασμάτων, πολλών εκ των οποίων η εξέταση εκκρεμούσε από το 2018. Από αυτά, 104 (53.33%) είναι γενόσημα, 36 (18.46%) βιοομοειδή, 36 (18.46%) πρωτότυπα, 8 (4.1%) υβριδικά, 6 (3.07%) καλώς καθιερωμένης χρήσης και 5 (2.56%) σταθερ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

COVID19/SARS-CoV-2 ecorap SRF ΚΑΣΑ/ RDF ΚΑΠΑ Αδεσποτα Αναβαλος Ανακυκλωση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βαρουφακης Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιαννης Γεωργοπουλος Γιορτες ελιας ΔΕΗ ΔΕΣΦΑΚ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Δρομοι πεζοδρομια Ηλεκτροφωτισμος Καραβασιλη Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Ποσιμο νερο Πρασινο Σημειο Προεκλογικα Προγραμματα 2019 Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ ΤΕΡΝΑ Τατουλης Τζεμι Τσαμαδος Γιαννης Τσιρωνης ΧΑΔΑ Δισκουριων ΧΑΔΑ Νο3 Καμπου Κρανιδιου ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χουντα

Twitter Updates