You are currently browsing the category archive for the ‘Πολιτισμός’ category.

Το κομμα των Οικολογων Πρασινων στην Αυστραλια για το θεμα Toπετροχημικο εργοστασιο αμμωνιας στο Μπουρουπ ξεκινησε το 2006 Παραγει το 6% της παγκοσμια εμπορευσιμης αμμωνιας (λιπασμα). burrup In April 2006, Burrup Fertilisers’ 760,000tpa liquid ammonia fertiliser plant was officially opened by the Australian prime minister. Located on Australia’s Burrup Peninsula, the plant is said to be the world’s largest single train ammonia facility, producing about 6% of the total tradable ammonia output in the world. Despite all the hopeful signs for the official preservation of the Dampier Rock Art, development of the region continues. In the summer of 2002, a twenty-five year contract was granted to Woodside, the principal operator of the Northwest Shelf gas deposits, to supply 3.3 million tons of liquified natural gas to China. This contract is valued between 18 and 25 billion dollars. It is the largest single export contract in Australia’s history involving the creation of 80,000 new jobs. It can only be hoped that international organizations like UNESCO and the WMF will move quickly to give the Dampier Rock Art the official status needed to protect this precious cultural heritage from further destruction.






dampier-port-at-dusk Το ψηφισμα

To the Premier and government of Western Australia and the President and Members of the Legislative Council of the Parliament of Western Australia The Dampier Archipelago in the Pilbara region of north-western Australia features the largest concentration of petroglyphs (pre-historic rock engravings or carvings) in the world. It also possesses a major corpus of standing stones, similar to megalithic monuments in Europe, the largest such occurrence in Australia. This outstanding body of Aboriginal rock art is considered to be the greatest non-European cultural heritage property in Australia, and is thus one of the major heritage sites in the world. During the 1960s major industrial facilities were established at Dampier. Current plans by the Western Australian government of further extensions to this industrial complex designate 38\% of Murujuga (Burrup Peninsula), the archipelago’s major land area, to be occupied by petrochemical and other plants, increasing state emissions of air pollution by around 30\%. Between 20\% and 25\% of the rock art has been destroyed since the 1960s, and there has been marked and quantifiable deterioration of the rest since the late 1980s. It is attributable to increased acidity of the rainwater, which gradually dissolves the natural dark-brown coating of the rock surfaces into which the petroglyphs were hammered. At present levels of atmospheric pollution, most of the Burrup petroglyphs will disappear during the second half of the 21st century. However, if local emissions are trebled, as proposed by the W.A. government, this process will be accelerated greatly, and the scientific data predict that the rock art will begin to disappear by about 2030. The expansion of the industrial complex by adding a multi-billion dollar petrochemical industry is opposed by the owners of the rock art, Aboriginal people of the region, and by scientists, conservators, conservationists, the local Shire Council of Roebourne, the local population, the state opposition parties, and even by at least one of the companies involved. All of these parties request that the development be located at Maitland on the mainland, an industrial estate set aside for this very purpose. The government’s plan is even economically flawed. The Maitland Estate will have to be developed in any event, but by persisting with the Burrup plans the total cost of the required infrastructure will be $521 million, whereas it will be $300 million if only one area, Maitland, is developed. In addition to permitting the destruction of the magnificent and irreplaceable Dampier rock art galleries, the W.A. government is determined to waste $221 million of public money. This is definitely not a confrontation between those who are for or against development. None of these parties opposes the development as such, but all of them want it relocated at Maitland. In addition, the International Federation of Rock Art Organisations (IFRAO) demands that the State Government exercises its responsibility of protecting the rock art, and that it implements a management plan for the Dampier Archipelago after proper consultation of the stakeholders. The undersigned support these simple demands and request that the government of Western Australia reviews its policy concerning Australia’s greatest cultural assets, and that it implements a comprehensive management plan that will protect the Dampier rock art galleries in perpetuity.

INDUSTRIAL DEVELOPMENT As well as this rich natural history, the Pilbara also has a fabulous natural resource endowment. The region is the location of one of the two great iron-ore provinces of the world. The first development of this resource was the Mt Tom Price mine with associated port, rail and township facilities at Dampier. A causeway was constructed which converted Dampier Island into what is now known as the Burrup Peninsula. The first iron-ore exports by Hamersley Iron took place in 1966. The Dampier solar salt fields were also commenced in the late 1960s. Natural gas was discovered in offshore waters in 1971. The development of the subsequent North West Shelf Project saw domestic gas supplies to Perth and the south-west from 1984 with the first LNG exports in 1989. The construction of these huge projects inevitably resulted in the loss of a significant number of rock art sites. It is estimated that around 20-25% of all petroglyphs were destroyed. From the site of the gas facilities, some 2000 engraved boulders were removed and placed in ‘temporary storage’, where they remain today. What is done is done. The point is that with today’s understanding of the importance of this heritage there is a clear responsibility to make the right decisions for the future


Το αρθρο ειναι του κ Βαρουφακη.Οι φωτογραφιες απο ΕΔΩ. Απο την Ελλαδα συμμετεχουν τεσσερες  ανθρωποι εναντια στην καταστροφη.Θα μας βρειτε στην σελιδα 157. Ειμαστε απ Κρητη,Κερκυρα Αθηνα και φυσικα τωρα Κρανιδι.Οποιος -α ενδιαφερεται ας επικοινωνησει στο μαιλ μου για περισσοτερες πληροφοριες.Μπορουμε να κανουμε μια κινηση και εδω που ζουμε και να την δημοσιοποιησουμε σε ολο τον κοσμο.Προτεινονται δρασεις απο τους διοργανωτες.

ΕΔΩ  υπογραφετε την διαμαρτυρια.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επισκέπτη καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, στις ΗΠΑ

Χθες το βράδυ έμαθα δύο πράγματα που δεν γνώριζα – κι ένιωσα ντροπή που δεν τα γνώριζα. Και γι’ αυτό θέλω, ιδίως αυτές τις μέρες που κοπάζει η κακοφωνία των «αγορών» και επικρατεί μια κάποια κατάνυξη, να μοιραστώ αυτά που έμαθα και τις τύψεις μου -για την έως τώρα άγνοιά μου- μαζί σας.

Το πρώτο αφορά την πιο αρχαία προσωπογραφία. Την αρχαιότερη απεικόνιση ανθρώπινου προσώπου, που διασώζεται ακέραια, πολύχρωμη, πανέμορφη, ζωγραφισμένη σε βράχο, με εμβαδόν πάνω από ένα τετραγωνικό μέτρο. Η ηλικία της ξεπερνά τα τριάντα χιλιάδες χρόνια. Και να ήταν μόνο αυτό! Δεν είναι μόνο μία. Πρόκειται για χιλιάδες (!) τέτοιες προσωπογραφίες, άλλες μικρότερες σε μέγεθος, άλλες μεγαλύτερες, όλες τους μεγάλου κάλλους, η καθεμιά τους αποτύπωση της ιστορίας της ανθρώπινης μορφής και του ανθρώπινου φαντασιακού, όσον αφορά τη μορφή των προγόνων, του «άλλου», του «εαυτού» μας.


Τα αριστουργήματα αυτά, όπως έμαθα μόλις χθες, βρίσκονται στο Ακρωτήρι Burrup, στο βορειοανατολικό μέρος της Αυστραλίας, το οποίο κατοικείται εδώ και σαράντα με πενήντα χιλιάδες χρόνια από τους ίδιους ανθρώπους – οι οποίοι πριν από χιλιετίες έφτασαν στην Αυστραλία έχοντας διαβεί τα ρηχά νερά του πελάγους μεταξύ Ινδονησίας και Αυστραλίας, πριν λιώσουν οι πάγοι και τα νερά βαθύνουν. Ετσι, αφού τα νερά βάθυναν και η μετανάστευση προς την Αυστραλία σταμάτησε, μέχρι που κατέφθασαν οι Ευρωπαίοι το 18ο αιώνα, οι άνθρωποι αυτοί είχαν χιλιάδες χρόνια καιρό για να μάθουν να ζουν αρμονικά με την πανέμορφη εκείνη γωνιά της Αυστραλίας και να αναπτύξουν την τέχνη της προσωπογραφίας. Οι δεκάδες χιλιάδες ζωγραφιές (μεγάλων μάλιστα διαστάσεων) που άφησαν πίσω τους αποτελούν μοναδικό, συνεχές αρχείο απεικόνισης ανθρώπων και φύσης παγκοσμίως. Απεικονίζουν όχι μόνο την ανθρώπινη μορφή, αλλά και ζώα που σήμερα έχουν εξαφανιστεί, όνειρα και μύθους, ακόμα και τα ιστιοφόρα των Ευρωπαίων, τα οποία οι ιθαγενείς έβλεπαν να περνούν από τις θάλασσές τους. Αποτελούν, υπό μία έννοια, κάτι αντίστοιχο με μια εικαστική σύμπτυξη του Λούβρου και της Παλαιάς Διαθήκης, σε ένα τεράστιο εικαστικό, ιστορικό, αρχαιολογικό πάρκο.


Το δεύτερο που έμαθα, για το οποίο ντρέπομαι ακόμα πιο πολύ, είναι ότι αυτές οι πολύτιμες προσωπογραφίες, αυτό το πλούσιο αρχείο της ανθρωπότητας, καταστρέφονται καθημερινά από μπουλντόζες εταιρείας φυσικού αερίου που τις συνθλίβουν στο διάβα τους προς τα σημεία εξόρυξης, μετατρέποντάς τες σε άμορφα μπάζα με τα οποία φτιάχνουν… χωματόδρομους, για να περνούν οι νταλίκες και τα εξορυκτικά μηχανήματα της εταιρείας. Μάλιστα, αναγνώστη. Στο βωμό της «ανάπτυξης», οι αδυσώπητες μηχανές μιας πάμπλουτης εταιρείας, με γιγάντια δύναμη και μυαλό κατσαρίδας, λιώνουν, καταστρέφουν, ποδοπατούν, μετατρέπουν σε μπάζα αυτόν το θησαυρό. Κι εμείς δεν γνωρίζουμε τίποτα. Φαντάζεστε μια αντίστοιχη εταιρεία να πολτοποιεί τα μοναστήρια του Αγίου Ορους, τον αρχαιολογικό χώρο στις Μυκήνες, το Stonehenge της Αγγλίας και το Λούβρο; Να τα μετατρέπει σε μπάζα, πάνω από τα οποία να περνούν οι νταλίκες της; Θα είχε ξεσηκωθεί η υφήλιος.

Αναρωτήθηκα γιατί δεν τα γνώριζα όλα αυτά. Η απάντηση δεν με ξάφνιασε, καθώς μου θύμισε «δικές μας» καταστάσεις. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Αυστραλίας είναι αλυσοδεμένη με τα συμφέροντα αυτών των εταιρειών εξόρυξης, καθώς τα έσοδα από τα ορυχεία, το αέριο και τις πετρελαιοπηγές είναι ο μόνος λόγος που η Αυστραλία δεν έχει υποστεί τις συνέπειες της Κρίσης. Παράλληλα, οι διευθυντές της εν λόγω εταιρείας είναι μέλη των διοικητικών συμβουλίων των (λίγων) μεγάλων εφημερίδων και καναλιών της Δ. Αυστραλίας, αλλά και της χώρας συνολικά. Οι ίδιοι άνθρωποι που αφήνουν τους δημοσιογράφους τους να καταδικάζουν τους Ταλιμπάν για την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς του Αφγανιστάν, συγκαλύπτουν ενεργά το πολιτιστικό ολοκαύτωμα της εταιρείας τους στην ίδια τους τη χώρα.

Ας διαδώσουμε τα νέα αυτής της μεγίστης ύβρεως. Καλό Πάσχα.


Western Australia´s Burrup Peninsula is the world’s largest outdoor rock engraving site, containing rock art of world importance possibly dating back to 30,000 years ago, including possibly the first ever representation of the human face in history. The Western Australian Government is still planning to turn part of this site into a natural gas production and processing facility against the wishes of some of the site`s Aboriginal custodians and the scientific community.


Για διαφορους προσωπικους λογους δεν μπορεσα να παρακολουθησω τις εξελιξεις του τελευταιου καιρου στον ΘΟΕ. Ενας απ αυτους ειναι πως δεν γνωριζα την ιστοσελιδα τους και με το facebook δεν τα παω καλα ουτε εχω προσβαση.

Ετσι εχασα μεγαλα κομματια των δρασεων τους.Και το σημαντικοτερο την πραγματοποιηση με πολυ δουλεια φιλων και μελων του ΘΟΕ ενος παλιου ονειρου να υπαρχει μια καλλιτεχνικη εστια στην Ερμιονιδα.

Σημερα τυχαια επεσα πανω στην πινακιδα γυρνωντας απο Ερμιονη (ειμασταν στην παιδικη χορωδια του μουσικου συλλογου) και επισκεφτηκαμε τον Πολυχωρο  ARTiki με την κορη μου. 2011-05-02 04.35.25

Ειναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ.Ενα αληθινο θεατρο.Και μαλιστα ο ΘΟΕ προγραμματιζει εκει και κινηματογραφικη λεσχη .

Μια μικρη παρενθεση.Εγραφα το πρωΐ με κινδυνο να παρεξηγηθω πως οι καλλιτεχνικες δραστηριοτητες χρησιμοποιουνται απο καποιους σαν βημα για πολιτικη παρεμβαση.

Δεν εννοουσα τον Δημητρη Σιδερη με τον οποιο εχω διαφωνησει πολιτικα παρα πολλες φορες. Αντιθετα πιστευω πως ο κυριος Σιδερης εχει ενα παθος με το θεατρο οσο μεγαλο ειναι το παθος αλλων με την πολιτικη.Το κυριο για τον κ Σιδερη ειναι η τεχνη αυτο ειναι σιγουρο. Και αυτο το εχει αποδειξει διαχρονικα με δρασεις στην Ερμιονιδα .

Εχει δηλαδη καταφερει με το πεισμα του να μαζευει κοσμο τριγυρω απο τις θεατρικες πρωτοβουλιες και ανησυχιες του απο την δεκαετια του 1980 να χτιζει θεατρικες παραστασεις να εμπνεει στοχους για πολλους ανθρωπους. Σημερα ο ΘΟΕ εχει περιπου 50 εγγεγραμενα μελη και πολλους φιλους και συμπαραστατες.


Πολλοι περασαν και εφυγαν μεσα στο ταξιδι της ζωης απο τις θεατρικες πρωτοβουλιες της Ερμιονιδας ,αυτος ειναι παντα εκει ανανεωμενος ακουραστος δημιουργικος λιγο μεγαλυτερος ειναι αληθεια και ισως πιο ανυπομονος να γινουν ολα του τα ονειρα πραγματικοτητα. Χρειαζεται και αυτο ομως.Ενστασεις πιθανα να υπαρχουν σε καποιες επιλογες αλλα ειναι παντα παρων να τις διαπραγματευτει.Αυτο σημαινει παθος για κατι. Πρεπει να του το αναγνωρισουμε.

Οπως ο κ Μανιατης με την ατελειωτη προσφορα του γυρω απο τα Μουσικα δρωμενα της επαρχιας.Αλλα αυτη ειναι μια αλλη ιστορια.

ARTiki λοιπον αποψε και αυριο και το ερχομενο ΣαββατοΚυριακοΣε λαικη τιμη προσαρμοσμενη στη κριση 7 ευρω μονο (ειναι και ο ΦΠΑ μεσα)

2011-05-02 04.36.38

Στις 7.30 τα Σαββατα και στις 5 το απογευμα τις Κυριακες αυτη και την αλλη βδομαδα ραντεβου στο θεατρακι των 100 θεσεων πισω απο τις αποθηκες της αγροτικης τραπεζας στη Μιλιντρα.

2011-05-02 04.37.16

Ενα κανονικο θεατρο με καμαρινια σκηνη και ολα τα απαραιτητα που εμενα μου θυμισε το Στουντιο της Τρικορφων εκεινο το παλιο Στουντιο της δικτατοριας που στεγασε τις καλλιτεχνικες κινηματογραφικες ανησυχιες μιας γενιας.

Ο κ Σιδερης μου υποσχεθηκε ενα δελτιο τυπου με τις επομενες δρασεις του ΘΟΕ στον Πολυχωρο του.Μου ακουγωνται πολλες και δεν μπορω να τις θυμηθω ολες αν δεν τις δω γραμμενες.


Ενας χωρος πολιτισμου και τεχνης ειναι δυο βηματα απο την επαρχια μας και καλο θα ηταν να μπορουμε να τον φτασουμε οχι με το ΙΧ μας (στα δυσκολα χρονια της κρισης) αλλα πιο συλλογικα σαν παρεες και να μοιραζομαστε και τα εξοδα εκτος απο την αναζητηση.

Ειμαι σιγουρος πως στην τοσο πλουσια σε πολιτισμο Ερμιονιδα με τις δυο ζωντανες  βιβλιοθηκες της , τον ΘΟΕ, τον Μουσικο συλλογο, τις καλλιτεχνικες και επιστημονικες εκδηλωσεις θα μπορουσε να υπαρχει και ενας ομιλος ανθρωπων που να ενδιαφερεται για οσα σημαντικα γινωνται στο γειτονικο μας Ναυπλιο.Ειπαμε Ελλαδα δεν ειναι μονο η Αθηνα!

Και φυσικα ποιηση δεν ειναι μονο ο υπεροχος Καβαφης.Χωρις ποιηση δεν υπαρχει ανθρωπος.Δεν υπαρχει σκεψη.


Αφιέρωμα στην ποίηση!

Την Κυριακή 24 Μαρτίου 
Μια εναλλακτική προσέγγιση στους Έλληνες ποιητές
από τους φοιτητές του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών
 του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
 ώρα 17.30
στο αίθριο του Φουγάρου
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 

Από τα Ποιήματα 1897-1933 Κ.Π. Καβάφης 
Αναρτήθηκε από

Ξερω παλια στις σχολικες εκδρομες απο την επαρχια μας στην Αθηνα για καποια θεατρικη παρασταση εμπαινε καποτε  μεσα στο προγραμμα και μια επισκεψη σε καποιο ΜΑLL για να εκπαιδευτουν τα παιδια στο πνευμα του καταναλωτισμου.Και μιας και τα παιδια των εκδρομων ειναι παιδια της μεσαιας ταξης συνηθως των εμπορων και καταστηματαρχων να μαθουν και να δουν με τα ιδια τους τα ματια τα θηρια που καταβροχθιζουν μακροπροθεσμα τις δουλειες των γονιων τους.Αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.

benia 039

Πως θα μπορουσαν τα παιδια ανθρωπων που φτιαχνουν η πωλουν ειδη λαικης τεχνης να προετοιμαστουν για να παρουν καποτε την δουλεια των γονιων τους;

benia 024

Μια εναλλακτικη προταση για δυο σχολικες ομαδες μεχρι 60 παιδια.

Εκπαιδευτικά προγράμματα για την ελληνική λαϊκή κεραμεική στο Τζαμί (παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης) Στο παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης (Τζαμί, Άρεως 1, Πλατεία Μοναστηρακίου) στεγάζεται συλλογή κεραμεικών, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Στο χώρο αυτό πραγματοποιούνται ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολικές τάξεις ( Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄Δημοτικού και Α΄, Β΄, Γ΄Γυμνασίου), με θέμα τη νεοελληνική κεραμεική. · «Νερό και χώμα και φωτιά είναι τα φτιαστικά μου…»Με τη βοήθεια προβολής διαφανειών, συμπλήρωσης φυλλαδίων εργασίας, παιχνιδιών, χειροτεχνικών κατασκευών, δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να γνωρίσουν τα στάδια κατασκευής των κεραμεικών, διάφορα είδη πήλινων αντικειμένων, τη χρήση τους κ.ά.

Ώρα έναρξης των προγραμμάτων: 10.00 π.μ. Διάρκεια : 1 ώρα και 30 λεπτά.

Ο αριθμός των παιδιών σε κάθε σχολική ομάδα που παρακολουθεί το πρόγραμμα,

δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 30.

Τα εκπαιδευτικά προγράμματα μπορούν να πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα

σε δύο σχολικές ομάδες.


benia 031

ΕΔΩ το φυλαδιο του Μουσειου

Ο Βασιλης Λαδας μου διηγηθηκε πως παλια στον καμπο υπηρχε εργοστασιο που εφτιαχνε κεραμιδια.(βεβαια παλια και παγωτα φτιαχναμε στην Ερμιονιδα, και ηλεκτρικο ρευμα φτιαχναμε, και ψωμι και ρουχα .Παλια αυτα.Τωρα τα εισαγουμε)

Oσο για τις κορες μας οι φιγουρες του παιχνιδιου και της αισθητικης τους τους ειναι πανακριβες Μπαρμπι και μαλιστα δρακουλε αντι για αναγνωρισιμες φιγουρες της καθημερινοτητας τους.Και για τα αγορια τρανσφορμερς να μαθουν να σπανε και να ανοιγουν κεφαλια


Βέπετε αυτες οι κουκλες Μπαρμπι κουνανε χερια και ποδια σαν νευροσπαστα σαν γυναικες στην πρωινη ζωνη της τηλεορασης πριν καταληξουν στη χωματερη. Αναρωτιεμαι τα παιχνιδια των σημερινων παιδιων θα μπορουσαν να μπουν μετα απο αιωνες σε ενα μουσειο΄σαν εργα τεχνης;

benia 028

Κεραμίστας  και μαλιστα πολυ καλος με πολυχρονη εμπειρια  υπαρχει και στην Ερμιονιδα στο Πορτο Χελι.Αναζητηστε τον!

Μιας και η Αθηνα ειναι το κεντρο (καταναλωτικο κυριως αλλα και πολιτιστικο) του δικου μας κοσμου εμας των Ελληνων της επαρχιας, αλλα και το κεντρο (ελπιδας για ψυχαγωγια η επιβιωση)για πολλους αλλους ανθρωπους απο ολο τον κοσμο που φτανουν ως εδω σαν επισκεπτες η σαν προσφυγες αναζητω σε  αυτη τη τοσο απαξιωμενη πολη τις μυστικες χάρες της που προσπερναμε αδιαφορα πολλες φορες. ακομα και οταν κανουμε χαλαρα τη βολτα μας

benia 038

Και ομως οι «Αθηναιοι» ντοπιοι και ξενοι  διανουμενοι και λαικοι εχουν τις γωνιες , τα στεκια τους, τα σημεια αναφορας που τους εμπνεουν.Και μην νομιζετε, ειναι οι παρεες και οι μειοψηφιες που παντα αλλαζουν τις συνειδησεις και οριζουν την ρεουσα φυσιογνωμια μιας πολης.Παρεες που στην διαρκεια της ζωης τους πολλες φορες κρυμενες στο περιθωριο η και κυνηγημενες απο τις πλειοψηφιες δεν αναζητουν φευγαλεα αναγνωριση και επιτυχια παρα κινουνται με εκεινο το διαρκες παθος, την εσωτερικη φλογα, την πνευματικοτητα που αναζητα την αληθεια πισω απο την βιτρινα.

Παραμενω εραστης της πολης της Αθηνας του νηματος που ενωνει το βαθυ της παρελθον με το σημερα (που θα ειναι η ιστορια του αυριο ),επισκεπτης πλεον και γω της παλιας μου πολης,  αναζητω αυτα που μου ειχαν διαφυγει και δυστυχως πολλες φορες χανωνται πριν τα συναντησω.

Θυμαστε ισως μια αναρτηση μου για το βιβλιοπωλειο του Καουφμαν δυστυχως λιγο αργοτερα καηκε.Ισως προσεξατε στην ιδια αναρτηση μου μια φωτογραφια με την μεταλλικη επιγραφη στο σημειο που δολοφονηθηκε ο Πετρουλας δυστυχως συλληθηκε.

Αγαπημενα στεκια κλεινουν μετα απο χρονια , δρομοι και γειτονιες στο κεντρο  που παλια βαδιζες αφοβα τωρα ειναι γεματοι ξυρισμενα κεφαλια, εξαθλιωμενους μεταναστες και ενοπλους αστυνομικους που σε αγριοκοιταζουν, η Αθηνα εχει φωνη υπογεια , νυχτα, αγωνια.Παρελθον και παρον.

Εχει και μερα ομως.Ενα πολυβουο παζαρι 2,5 χιλιαδων χρονων , χωνευτηρι λαων μακρυνων πολιτισμων που αλληλοεπιρεαζωνται.

Περπατω στο αγαπημενο Μοναστηρακι, την Αθηνας, την Πλακα, και σκεφτομαι τους μαυρους Σκλαβους της αρχαιοτητας, τους εβραιους εμπορους, τους Περσες και τους μισθοφορους, να συνωστιζονται στην πρωτευουσα του τοτε γνωστου κοσμου οπως σημερα μαζευονται στην εκπεσουσα πρωτευουσα των Βαλκανιων της Ανατολικης Μεσογειου.Και σκεφτομαι πως ο πολιτισμος μας εκει ακριβως στηριζει την δυναμη και την διαρκεια του .Στην ικανοτητα να ειναι ανοικτος και να αφομειωνει ολα τα στοιχεια του γυρω κοσμου.Γιατι εμεις δεν ειμασταν ποτε  ξενοφοβικοι απομωνομενοι πανω σε ενα βουνο η ενα νησι.Οποιοι θελουν να κανουν την Ελλαδα εχθρικη στους ξενους πανε κοντρα στην ιστορια της.(προφανως στους «ξενους» κατοικους  δεν συμπεριλαμβανω και τους κατακτητες μας ).Η δυναμη μας ηταν παντα το ανοιχτο μας βλεμμα και σκεψη.Αφοβοι, παρορμητικοι, περιεργοι, ανεκτικοι.

benia 041

Με ολες αυτες τι σκεψεις σημερα θελω να γραψω για ενα αλλο κρυφο στους πολλους σημειο της Αθηνας.Ενα σημειο κρυφο παρ ολο που το ματι μας εχει πεσει πανω του απειρες φορες στο Μοναστηρακι . Ειναι το Τζαμι του Τζισδαρακη στην πλατεια Μοναστηρακιου.

benia 040

Η αλλιως το μουσειο Ελληνικης Λαικης Τεχνης

Για παμε να το γνωρισουμε βγαινοντας για λιγο απο τον θορυβο του πληθους και τις πολυεθνικες μουσικες που συγκεντρωνουν κοσμο στα ποδια του .

benia 035

Οι δυο παλιες γκραβουρες ειναι απο την αναρτηση που εχω κανει συνδεση .Οι αλλες δικες μου.

ΕΔΩ θα βρειτε πολλες φωτογραφιες απο το διαδικτυο

ΥΓ Ριξτε μια ματια ΕΔΩ Ενα τετοιο ιστοτοπο με τα βυζαντινα μνημεια της Ερμιονιδας (εχουμε αρκετα) με φωτογραφικο υλικο και μεταφρασμενα κειμενα σε βασικες γλωσσες (Αγγλικα Γαλικα Ισπανικα Κινεζικα Ινδικα  Γιαπωνεζικα Ρωσσικα ) υποστηριζω πως πρεπει να φτιαξει ο Δημος μας.Δεν κοστιζει πολλα και το φωτογραφικο υλικο (και ιστορικο υλικο)  υπαρχει ηδη αρκει καποιοι νατα μαζεψουν και να εγκριθουν απο καποια κρατικη υπηρεσια.Η μεταφραση των συντομων κειμενων (και βιβλιογραφια φυσικα) μπορει να γινει απο το μεταφραστικο τμημα του υπουργειου εξωτερικων αν δεν κανω λαθος η απο μονιμους κατοικους αλλοδαπους της Ερμιονιδας.

Το Τζαμί της Πλατείας Μοναστηρακίου χτίστηκε το 1759 από τον τότε Βοεβόδα των Αθηνών Τζισδαράκη. Παλιότερα ονομαζόταν Τζαμί του «Κάτω Σιντριβανιού», από το σιντριβάνι που βρισκόταν εκεί κοντά, ενώ ολόκληρη η περιοχή ήταν γνωστή ως «Κάτω Παζάρι».

Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, το Τζαμί χρησιμοποιήθηκε για ποικίλους σκοπούς (στρατώνας της στρατιωτικής μουσικής, φυλακή, αποθήκη). Το 1915 αναστηλώθηκε από τον Αναστάσιο Ορλάνδο και το 1918 στέγασε το «Μουσείον Ελληνικών Χειροτεχνημάτων» που ιδρύθηκε τότε.

Στο Τζαμί στεγάζεται από το 1975 η πλούσια Συλλογή Κεραμεικής, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Από το 1991, η Συλλογή προβάλλεται με ανανεωμένη εκθεσιακή παρουσίαση.

Βρίσκεται στην οδό Άρεως 1, στην Πλατεία Μοναστηρακίου.

Τηλέφωνο επικοινωνίας : 210 32 42 066 


Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να βρει κανείς σε μια αγορά…………Ακόμη και μια παλιά εκκλησία και μάλιστα τζαμί!

Τα τζαμιά είναι ο τόπος λατρείας των Μουσουλμάνων.

Το Τζαμί Τζισδαράκη ( ή Τζισταράκη) χτίστηκε το 1759 από τον Μουσταφά Αγά Τζισταράκη, τον βοεβόδα, το διοικητή δηλαδή, της Αθήνας.

Κατασκευάστηκε με υλικό παρμένο από παλιότερα κτίσματα και συνδέθηκε με ένα βανδαλισμό: οι άνθρωποι του Τζισταράκη γκρέμισαν, ανατινάζοντάς τη, τη δέκατη έβδομη κολόνα του ναού του Ολυμπίου Διός. Αιτία της καταστροφής ήταν η επιθυμία του Βοεβόδα να χρησιμοποιήσει ασβέστη για το μαρμαροκονίαμα των τοίχων του τζαμιού.

Η πράξη του Τζισταράκη ενόχλησε τους Αθηναίους, αλλά και τον πασά του Ευρίπου (της Χαλκίδας) από τον οποίο εξαρτιόταν διοικητικά η Αθήνα. Παρά τις προσπάθειες του Βοεβόδα να τον δωροδοκήσει στέλνοντάς του 8.000 γρόσια, μοιρασμένα σε 16 πουγγιά, όπως λέγεται, ο Πασάς διέταξε τον εκτοπισμό του Τζισταράκη, στηριζόμενος σ’ ένα παλιό τουρκικό νόμο που απαγόρευε την καταστροφή αρχαίων μνημείων που ανήκαν στο ιερό πρόσωπο του Σουλτάνου. Εξάλλου, ο αθηναϊκός πληθυσμός θεώρησε υπεύθυνο τον Τζισταράκη και για μια επιδημία πανούκλας που εμφανίστηκε στην πόλη εκείνη τη χρονιά. Ήταν τότε πολύ διαδεδομένη η δοξασία ότι κάθε αρχαία κολόνα που πέφτει, «ξεθάβει» και μια συμφορά που είναι κρυμμένη από κάτω της…

Αργότερα απέκτησε και άλλα ονόματα όπως «Τζαμί του Κάτω Σιντριβανιού» , «Τζαμί του Κάτω Παζαριού» και «Τζαμί της Πλατείας Μοναστηρακίου».

Το τζαμί αυτό κτίστηκε πάνω σε υπερυψωμένο έδαφος. Έχει ανοιχτό υπερώο, (=ο εξώστης στην πρόσοψη), με τέσσερις κολόνες, με τρεις τοξωτές στοές.

Το τετράγωνο κτίριο στεφανώνεται από ογκώδες οκταγωνικό τύμπανο (= εσωτερικά) με αβαθή οκταγωνικό τρούλο. Υπάρχουν τέσσερα παράθυρα σε καθένα από τους δύο πλάγιους τοίχους και μικρότερα παράθυρα σε κάθε πλευρά του τυμπάνου.

Στο εσωτερικό βρίσκεται μια mihrab (= μιχράμπ) (=κόγχη στον τοίχο που δείχνει προς τη Μέκκα) με διακοσμητικές ταινίες, καθώς και άλλες στο εξωτερικό, για να προσεύχονται τα πλήθη των πιστών.

Ο μιναρές του τζαμιού κατεδαφίστηκε μετά την Επανάσταση του 1821.

Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μέχρι το 1915, οπότε και αναστηλώθηκε από τον αρχιτέκτονα Αναστάσιο Ορλάνδρο.

Για πολλά χρόνια στέγαζε το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης.

Από το 1981 στεγάζει το Μουσείο παραδοσιακής κεραμικής, γλυπτικής και διακοσμητικών τεχνών από όλη την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, ως παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης της οδού Κυδαθηναίων.

Μάγκου Έφη

Εδω φωτογραφιες απο το εσωτερικο και την εισοδο

kalhbenia 036benia 037

1817TZASTDJAMIΤο 1966 ευπρεπίστηκε καταλλήλως προκειμένου να προσευχηθεί ο εξόριστος τότε στην Ελλάδα έκπτωτος βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Ιμπν Σαούντ.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία:
Α. Συγγόπουλος, «Τα Βυζαντινά και Τουρκικά Μνημεία των Αθηνών», στη σειρά Κ. Κουρουνιώτης & Γ. Α. Σωτηρίου (επιμ.), Ευρετήριον των Μνημείων της Ελλάδος, Αθήνα 1929.



Κι ομως το Μουσειο Ελληνικης Λαικης Τεχνης δεν ειναι απλα ενα ιστορικο θρησκευτικο κτηριο.Ειναι ενας σημερινος ζωντανος μουσιακος χωρος οπου παρουσιαζεται η εικαστικη δουλεια λαικων καλλιτεχνων.Κηνυγημενων απο τον πολεμο προσφυγων που στην νεα τους πατριδα επλασαν με τα χερια τους το χωμα και του φυσηξαν ζωη.

benia 034

ΕΔΩ πληροφοριες για την παραδοσιακη  Κεραμικη

Η κεραμική είναι μία από τις πιο αρχαίες ανθρώπινες δραστηριότητες. Χώμα, νερό και φωτιά. Με τα ίδια αυτά υλικά που κατασκευάστηκαν τα πρώτα αγγεία μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, έπλασαν και συνεχίζουν να πλάθουν μέχρι σήμερα οι νεώτερες γενιές αγγειοπλαστών τα δικά τους δημιουργήματα. Τα σημαντικότερα αγγειοπλαστικά κέντρα που λειτουργούσαν μέχρι το πρόσφατο παρελθόν εντός των ελληνικών συνόρων, ήταν η Πάτρα, ο Μεσσηνιακός Κόλπος (περιοχή Κορώνης), η Ζάκυνθος και η Κέρκυρα στη Δυτική Ελλάδα, τα Γιάννινα και παλαιότερα η Άρτα στην Ήπειρο, η Φλώρινα, η Κοζάνη και η Θεσσαλονίκη στη Μακεδονία, οι Μεταξάδες, η Ξάνθη και το Σουφλί στη Θράκη, ο Βόλος, το Φανάρι, η Καρδίτσα, ο Τύρναβος και η Αγιά στη Θεσσαλία, η Σίφνος και η Κύθνος στις Κυκλάδες, η Σκύρος στις Σποράδες, η Σάμος, η Χίος και η Λέσβος στο Ανατολικό Αιγαίο, η Κως και η Ρόδος στα Δωδεκάνησα, η Χαλκίδα στην Εύβοια, η Κρήτη, η Αίγινα και φυσικά η περιοχή της Αττικής.

Παράλληλα, εκτός συνόρων, παραμένουν τα σπουδαία αγγειοπλαστικά κέντρα της Κιουτάχειας στο εσωτερικό της Μικρασίας και του Τσανάκ Καλέ στο στενότερο σημείο του Ελλησπόντου, όπου δραστηριοποιούνται εκατοντάδες ομογενείς Έλληνες και Αρμένιοι τεχνίτες, συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση των ξακουστών αγγειοπλαστών της Νίκαιας (Iznik) του 15ου – 17ου αι. Πολλοί απ’ τους τεχνίτες αυτούς, μετά το 1922, θα καταφύγουν στην Ελλάδα, επηρεάζοντας, με τη δημιουργική δύναμη της τέχνης τους, σε μεγάλο βαθμό την αγγειοπλαστική της. Ο Μηνάς Αβραμίδης και ο Μακάριος Βαρδαξής απ’ την Κιουτάχεια, ο Δημήτρης Μυγδαληνός από το Τσανάκ Καλέ, ο Αναστάσης Χατζηγιάννης από τη Βήγα, υπήρξαν απ’ τους κορυφαίους μικρασιάτες κεραμίστες που δραστηριοποιήθηκαν στην Ελλάδα μετά την Καταστροφή.  

Οπως ζωη φυσηξαν στην μουσικη και οι μεγαλοι ρεμπετες  που εβαλαν και αυτοι μια κολωνα στα θεμελια της συγχρονης Ελληνικης παραδοσης.Μην ξεχνατε στα χρονια τους φτωχοι μεροκαματιαρηδες εζησαν οι περισσοτεροι . Τουρκοσποροι και βαρος  ηταν για τους ντοπιους.Προσφυγες, ξενοι, φτωχοι, διαφορετικοι.Μην το ξεχνατε!

benia 033

Σε αυτους τους φτωχους και περιφρονημενους χρωσταμε την σημερινη μας ταυτοτητα. Αυτοι ενωσαν τις τελειες που γραφουν την συνεχεια του πολιτισμου μας απο τα αρχαια χρονια στον μεσαιωνα μεχρι σημερα.Με το ενστικτο τους και καποτε κοντρα στην κυριαρχη ιδεολογια και αισθητικη.

Κοιταχτε εδω φιγουρες η μια διπλα στην αλλη απο το σπηλαιο Φραγχθι  10 χιλιαδες πριν , την νεκροπολη των Αλιεων πριν απο 2,5 χιλιαδες χρονια , και τα συγχρονα χρονια.

My beautiful pictureMy beautiful picture


Διαβαστε την ζωη καποιων απο αυτους τους λαικους τεχνιτες.Θα δειτε πως δεν υπαρχει «καθαρη» τεχνη εξω απο την κοινωνια .Πως και η λαικη τεχνη (κυριως αυτη)γεννιεται μεσα στο καμινι της ταξικης παλης της ανημποριας αλλα και του παθους για εκφραση για μια καλυτερη ζωη .


Bιογραφικά στοιχεία corner

Μηνάς Αβραμίδης, 1877-1954

Ο Μηνάς Αβραμίδης γεννήθηκε στην Κιουτάχεια της Μ. Ασίας το 1877, όπου και έζησε ως τη Μικρασιατική καταστροφή.Ο πατέρας του, Αβραάμ, πέθανε όταν ο Μηνάς ήταν μικρός ενώ η μάνα του Γεσθημανή, ήρθε το ’22 μαζί του στην Ελλάδα, όπου πέθανε το 1932.Οι γραμματικές του γνώσεις δεν ξεπερνούσαν τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Στο πρώτο βιοποριστικό του επάγγελμα, του λιθοξόου, διδάχτηκε να δουλεύει το πιο σκληρό υλικό, την πέτρα. Είναι άγνωστο πότε καταπιάστηκε με το μαλακό και εύπλαστο υλικό, τον πηλό, και πού μαθήτεψε.Γραπτές πηγές αναφέρουν ότι στην Κιουτάχεια -κεραμικό κέντρο από αιώνες- η αγγειοπλαστική τέχνη εξακολουθούσε τον εικοστό αιώνα να ασκείται από χριστιανούς. Αναφέρονται ονομαστικά επτά από τα σπουδαιότερα εργαστήρια που διαλύθηκαν μετά το ’22. Ανάμεσα τους το εργαστήρι του Μηνά Αβραμίδη που ήταν ο πιο καταξιωμένος τεχνίτης, ιδιαίτερα στην τέχνη της διακοσμητικής. Ένα έργο του σε πλακάκια τοίχου, διαστάσεων 2×2 μέτρα, ήταν εντοιχισμένο σε κεντρικό καφενέ της ελληνικής συνοικίας της Κιουτάχειας. Παρίστανε τη σκηνή του φόνου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από τους Τούρκους, με τόση ζωντάνια που συγκινούσε αφάνταστα τους θαμώνες αλλά και τον ίδιο που πήγαινε εκεί καθημερινά να πιει το ούζο του.Το 1918 παντρεύεται σε τρίτο γάμο τη Δωροθέα Ρουσανίδου -χήρα χωρίς παιδιά- και το 1919 αποκτά το πρώτο του παιδί, το Χαράλαμπο και αργότερα τον Κυριάκο που πεθαίνει στην Κιουτάχεια.Το 1922 μαζί με άλλους πρόσφυγες, φτάνει στη Θεσσαλονίκη κι ο Μηνάς με την οικογένεια του. Τα δυο μικρότερα αδέλφια του εγκαθίστανται στη Δράμα όπου εργάστηκαν σαν μαρμαράδες ως το θάνατο τους και τους διαδέχτηκαν τα παιδιά τους. Η αδελφή του εγκαθίσταται στην Ξάνθη.Ο Μηνάς με τη γυναίκα του, την υιοθετημένη ανεψιά της γυναίκας του Μαρίκα και το Χαράλαμπο κατεβαίνει στην Αθήνα. Κατοικεί στο Παλιό Φάληρο και δουλεύει στην παλιά του τέχνη του λιθοξόου, όμως η φήμη του αλλάζει τη ζωή του.Το 1923 προσλαμβάνεται από τον ιδρυτή της κεραμικής βιοτεχνίας του Νέου Φαλήρου ‘ΚΙΟΥΤΑΧΙΑ’ Μηνά Πεσμαζόγλου, ως αρχιτεχνίτης. Την οργανώνει, δουλεύει σκληρά δυο χρόνια αλλά απογοητευμένος γιατί εκμεταλλεύονταν την πείρα του χωρίς την ανάλογη αμοιβή, την εγκαταλείπει και φεύγει από την Αθήνα με όλη την οικογένεια για τη Φλώρινα. Κατοικούν σ’ ένα προσφυγικό σπίτι, στην οδό Ηπείρου.Εκεί βρίσκει κατάλληλα χώματα, κτίζει καμίνι και πλάθει αγγεία καθημερινής χρήσης αλλά και ολόγλυφα περιστέρια και λιοντάρια σε καλούπια, για διακοσμητικά. Η έγχρωμη φρίζα από εντοιχισμένα πλακάκια που κοσμούν το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας στη Φλώρινα, είναι δικό του έργο αλλά πιθανόν μεταγενέστερο.Στη Φλώρινα γεννιέται και πεθαίνει ο γιος του Χρήστος.Το 1926 βρίσκεται εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Με χρήματα από τον αδελφό της γυναίκας του Ηρακλή που ζούσε στην Αμερική, όπου ασχολούνταν με γούνες, αγοράζει ένα κομμάτι γης στη συνοικία Χαριλάου, δίπλα σ’ ένα ξερό συνήθως ρέμα και κτίζει μόνος του ένα μικρό σπίτι όπου οργανώνει κατοικία και εργαστήρι.Το 1926 γεννιέται η κόρη του Αναστασία και το 1927 ο γιος του Αβραάμ. Το 1927 πρωτοεκθέτει κάποια έργα του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Τον επόμενο χρόνο, συνεργάζεται με τον αγγειοπλάστη Μακάριο Βαρδαξή και εκθέτει έργα του στη Διεθνή Έκθεση του 1928. Καθώς τα οικονομικά του Μηνά ήταν οικτρά, ο Βαρδαξής έβαλε τα χρήματα και ο ίδιος τη δουλειά. Ανάμεσα στα έργα που εκτέθηκαν ξεχωρίζουν τα αγάλματα της ‘Πικραμένης προσφυγοπούλας’ και το περίφημο καμπαναριό. Στην έκθεση αυτή βραβεύεται ο Μηνάς και του απονέμεται αργυρό μετάλλιο με χαραγμένο τον Άγιο Δημήτριο. Ένας μεγάλος αριθμός από τα έργα του Μηνά περιέρχονται στην κυριότητα του Βαρδαξή κι από αυτόν τελικά πουλιούνται αργότερα σε μουσεία και συλλογές.Την ίδια εποχή ο Μηνάς αναγκάζεται να πουλήσει το μισό του σπίτι στο Μακάριο Βαρδαξή. Από τότε, σ’ ένα μικρό δωματιάκι έχει τον ποδοκίνητο τροχό, τα ράφια για τα νωπά κεραμικά και έναν πάγκο. Στο δεύτερο δωμάτιο όπου ήταν και το καλλιτεχνικό του εργαστήρι διακοσμητικής, ζει όλη η οικογένεια. Στη μικρή λασπωμένη αυλή, όπου ανακατεύει τα χώματα βρίσκεται το μικρό καμίνι και τα φρύγανα. Τα μικρότερα παιδιά του μεγαλώνουν στο δρόμο. Χρήματα για σχολειό δεν υπάρχουν. Από το 1930 έχει βοηθό το γιο του το Χαράλαμπο που πλάθει και διακοσμεί τα σχέδια του πατέρα του με επιδεξιότητα, και μετά το 1933 που τελειώνει το σχολειό εργάζεται κανονικά στο εργαστήρι, ως το 1938 που φεύγει για να δουλέψει μόνος του. Στο πατρικό εργαστήρι θα εργαστεί από παιδί κι ο δεύτερος γιος, ο Αβραάμ που μέχρι σήμερα συνεχίζει τη δουλειά του πατέρα του στον ίδιο χώρο, στην οδό Γενναδίου 88.Τα δυο στερνοπαίδια του, ο Παντελής και ο Ηλίας, που γεννήθηκαν το 1932 και το 1933 αντίστοιχα, θα γίνουν οικοδόμοι.Γύρω στα 1929 συμβαίνει κάποιο περιστατικό που οι συνέπειες του θα πληγώσουν την αγαθότητα του Μηνά: Κάποιος αρχαιοκάπηλος του φέρνει να κολλήσει ένα σπασμένο βυζαντινό αγγείο. Ο Μηνάς το αντιγράφει και του πουλά για λίγες δραχμές ακόμα δέκα όμοια κι άλλα τόσα με τα σχέδια που του έφερνε. Ένα από αυτά είναι το γνωστό πιάτο που ως βυζαντινό πουλήθηκε ακριβά από τον αρχαιοκάπηλο, αναρτήθηκε στο Λούβρο και δημοσιεύτηκε από τον Talbot Rice το 1930. Η απάτη αποκαλύπτεται και η αστυνομία κλείνει το εργαστήρι του Μηνά. Σύντομα όμως αναγνωρίζεται η αθωότητα του και συγχρόνως γίνεται τόσο γνωστή η τελειότητα της δουλειάς του ώστε αρχίζουν να τον επισκέπτονται καθηγητές του Πανεπιστημίου, φιλότεχνοι και ζωγράφοι και να αγοράζουν τα πάμφθηνα κεραμικά του. Ανάμεσα τους ο Στίλπων Κυριακίδης και ο Ανδρέας Ξυγγόπουλος και στη δεκαετία του 1940 ο καθηγητής Βασίλης Κυριαζόπουλος, οι ζωγράφοι Γιώργος Παραλής, Γιώργος Φωκίδης και άλλοι.

Η ανέχεια αναγκάζει το Μηνά να δουλέψει στο κεραμοποιείο των Α/φων Αλλατίνη που βρισκόταν τότε ανάμεσα στην οδό Ιταλίας και στη Μάρκου Μπότσαρη, πλάι στον ίδιο χείμαρρο που περνούσε από το σπίτι του για να καταλήξει από τη σημερινή οδό Κοσμά Αιτωλού στη θάλασσα. Εκεί, από το 1932 ως το 1936-37 που κάηκε το παλιό κεραμοποιείο, πλάθει γλάστρες, πιθάρια, ακροκέραμα, και καλουπιάζει θερμάστρες.

Το 1939 ο Μηνάς Αβραμίδης ανοίγει ένα πρατήριο στην πλατεία Βλάλη για να πουλάει τα απλά κεραμικά καθημερινής χρήσης. Το αναλαμβάνει ο γιος του ο Χαράλαμπος που αγωνίζεται να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της αγοράς, τον ανταγωνισμό και τις απάτες, αλλά δεν τα καταφέρνει και σύντομα το πρατήριο κλείνει. Η αποτυχία αυτή, τα λίγα χρήματα που παίρνει από τη δουλειά στο εργαστήρι, κάνουν το Χαράλαμπο να δουλέψει για λίγο στο νέο κεραμοποιείο Αλλατίνη (στη Ν. Ελβετία) και στη συνέχεια να καταταγεί ως εθελοντής στο στρατό.

Στην κατοχή, η ανέχεια κορυφώνεται. Ο Χαράλαμπος, που το Σεπτέμβριο του 1941 ανοίγει αγγειοπλαστείο στην Άθυτο της Χαλκιδικής παίρνει την οικογένεια εκεί για λίγο διάστημα. Ο Μηνάς αρρωσταίνει βαριά. Μια γειτόνισσα του φέρνει λίγο χαρουπόζουμο. Αρνιέται λέγοντας: «Εγώ πεθαίνω. Δώστε στα παιδιά μου, να ζήσουν».

Ο Μηνάς επιζεί. Πουλάει τα κεραμικά του για λίγο ψωμί ή για πενταρο-δεκάρες. Όλοι εκμεταλλεύονται την καλοσύνη του και δε βρίσκεται κανείς να τον βοηθήσει αποτελεσματικά.

Το 1946 πεθαίνει η γυναίκα του, μια απλοϊκή και καλοκάγαθη σύντροφος. Μιλούσε μόνο τούρκικα, τα ελληνικά της ήταν ελάχιστα. Η προσφορά της στο εργαστήριο ήταν να ζυμώνει τον πηλό και να ξελασπώνει την αυλή.

Το 1950 πεθαίνει η κόρη του Αναστασία, παντρεμένη από το 1947 με το λούστρο της γειτονιάς, το Χρήστο.

Το 1950, η Μακεδονική Εταιρεία του αναθέτει την κατασκευή της φρίζας με πλακάκια που κοσμεί τη μεγάλη της αίθουσα. Η επιλογή του σχεδίου οφείλεται στον Α. Ξυγγόπουλο, η σχεδίαση στο ζωγράφο Γ. Παραλή. Η εκτέλεση είναι άριστη και η φήμη του Μηνά απλώνεται.

Το 1954 ο Μηνάς παθαίνει συμφόρηση. Χωρίς γιατρό, περιμένει το θάνατο ως τη μέρα που ο Γ. Βελλίδης και ο διευθυντής του Ερυθρού Σταυρού τον μεταφέρουν σε αφασία στο Κεντρικό Νοσοκομείο. Σε τέσσερις μέρες πεθαίνει.

Λένε πως έφυγε γεμάτος πίκρα. Πως συχνά παραπονιόταν «τόσοι θαυμάζουν τα έργα μου κι εγώ πεθαίνω από την πείνα». Όμως παρά τις ταλαιπωρίες που πέρασε είχε την τύχη να αναγνωριστεί το έργο του όσο ακόμα ζούσε.

Το 1956 η Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία Τέχνη οργάνωσε έκθεση κεραμικών του στην αίθουσα εκθέσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης, τιμώντας το έργο και τη μνήμη ενός γνήσιου καλλιτέχνη.


ΕΔΩ πολλες πληροφοριες

Μην την χασετε.Υπεροχες ερμηνειες ,φωτογραφια ,σεναριο.

Μια οικογενεια εργαζομενων πεφτει θυμα ληστειας απο αλλους εργατες .Η συγκρουση της παλιας εργατικης ταξης της οργανωμενης στο ΚΚΓ με την νεα αγρια προλεταριοποιημενη εργατικη ταξη του σημερα .Συγκρουση πρακτικη ιδεολογικη συναισθηματικη.Ενω ο  σκηνοθετης δινει ισσο βαρος στα επιχειρηματα και των δυο πλευρων χωρις να στεκεται με την μια η την αλλη πλευρα,δινει οστοσω ξεκαθαρο μηνυμα για την λυση μεσα απο τις πραξεις των πρωταγωνιστων. Ειναι σε τελικη αναλυση η ανθρωπια που μπορει να μας λυτρωσει .Εξ αλλου αριστερα σημαινει πανω απ ολα ανθρωπια.Αγαπη.Υπερβαση του εγω και νιαξιμο για τον διπλανο σαν α ειναι ο εαυτος σου. Μετα προκυπτουν ιδεολογιες, στοχοι,προγραμματ και οι εωριες που α συνοδευουν ολα αυτα.Αν χασουμε την ανθρωπια μας ασαμε το παιχνιδι.Και κανενας σκοπος δεν αγιαζζει τα μεσα .ΠΟΤΕ. Στοχοι και μεσα ειναι σφιχτα αγκαλιασμενα σε μια ενοτητα. Τα γραφω αυτα γιατι διαφοροι αρχηγισκοι και συμπλεγματικοι ανθρωποι καβαλανε συνεχως στο καραβι της αριστερας οχι με κινητρο τον συναθρωπο αλλα το εγω τους και την ναρκισιστικη τους επιβεβαιωση.Ανεξαρτητα με τα ωραια λογια τους  που τα κρυβουν ολα αυτα.Και για μενα αυτοι ειναι οι μεγαλυτεροι εχθροι της αριστερας.Ο αιωνιος καρκινος στο κορμι της.Η μεγαλη καταρα καθε συλλογικοτητας.Να την δειτε την ταινια. Ειναι διαμαντι.



Συμβολικο το μηνυμα του θανατου ενος συμβολιστη σκηνοθετη.

Πεθανε στον δρομο γυρνωνας την ταινια του πρωταγωνιστης σε μια σκηνη του εργου της ζωης του.

Σκοτωθηκε απο ενα μελος των ταγματων αφαλειας «τυχαια» και εκτος υπηρεσιας  ο πολιτισμος.

Καθολου τυχαια. Ειναι βιαιοι ανθρωποι αυτοι στα ταγματα ασφαλειας. Περιφρονουν την ανθρωπινη ζωη σιγουρα οδηγουν οπως η ψυχη τους οριζει.

Νευρικα παραβιαζοντας τους νομους (ειναι ο νομος) θελωντας να απoδειξουν κατι στον εαυτο τους και τους αλλους.

Δεν ειναι λιγες οι φορες σε διαδηλωσεις που χρησιμοποιουν τις μηχανες τους σαν οπλο και πεφτουν πανω σε γυναικες και ηλικιωμενους τραυματιζοντας τους.

Οι κατακτητες εχουν γεμισει την κοινωνια με βιαιους ενστολους. Νεα παιδια ανεργα που τα μαθαινουν στον κυνισμο την κρατικη βια την περιφρονηση της ανθρωπινης ζωης. Στρεφουν τον ανθο της κοινωνιας εναντια στην κοινωνια.

Παρασύρθηκε από μοτοσικλέτα στην Δραπετσώνα κατά τη διάρκεια γυρισμάτων

Έχασε τη μάχη για τη ζωή
ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012
Τελευταία ενημέρωση: 25/01/2012 00:31

Κατέληξε αργά το βράδυ της Τρίτης, στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν έπειτα από τροχαίο, ο μεγάλος έλληνας σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος. Ο 77χρονος δημιουργός βρισκόταν στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας για τα γυρίσματα του τελευταίου μέρους της τριλογίας του με τίτλο «Η άλλη θάλασσα». Ενώ επιχειρούσε να διασχίσει τον δρόμο, λίγο πριν από τις 7 το απόγευμα της Τρίτης, παρασύρθηκε από μοτοσικλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας.

Στο σημείο έφθασε ασθενοφόρο -μετά από 45 λεπτά- το οποίο παρέλαβε τον σκηνοθέτη και τον μετέφερε σε νοσοκομείο του Φαλήρου, όπου νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Μάλιστα, σύμφωνα με μέλη της ομάδας του κινηματογραφικού του συνεργείου, χρειάστηκε να γίνει τηλεφώνημα στον υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο προκειμένου να παρέμβει για την ταχεία έλευση του ασθενοφόρου.

Στην αρχή πάντως -και σύμφωνα με τους ίδιους αυτόπτες μάρτυρες- ο Αγγελόπουλος, αν και είχε υποστεί σοκ από το χτύπημα, διατηρούσε τις αισθήσεις του και μπορούσε να ανατάλλαξει μερικές φράσεις με τα μέλη του συνεργείου.

Ο ειδικός φρουρός που οδηγούσε την μοτοσικλέτα τραυματίστηκε και ο ίδιος και νοσηλεύεται σε νοσοκομείο.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παντελής Καψής δήλωσε: «Όλοι πενθούμε για τον μεγάλο Έλληνα που με το έργο του τίμησε την πατρίδα μας».

Ποιος ήταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ίσως ο πιο γνωστός έλληνας κινηματογραφιστής στο εξωτερικό, γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1935 στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Το 1961 μετέβη στη Γαλλία όπου σπούδασε φιλοσοφία και κινηματογραφική τέχνη. Από το 1964, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, ασχολήθηκε αρχικά με την κριτική και αργότερα με την σκηνοθεσία.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ήταν η «Αναπαράσταση» (1970) που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και σε ξένα φεστιβάλ.

Τη δεκαετία του 1970 σκηνοθέτησε μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του: τις «Μέρες του ‘36» (1972), τον πολυβραβευμένο «Θίασο» (1974) και τους «Κυνηγούς» (1977). Ο «Μεγαλέξαντρος» το 1980 απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία.

Ακολούθησαν το «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984), ο «Μελισσοκόμος» (1986) και το «Τοπίο στην Ομίχλη» (1988) και το «Μετέωρο βήμα του Πελαργού» (1991), όλες πολυβραβευμένες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το 1995 «Το βλέμμα του Οδυσσέα» κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1998, το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες κέρδισε η «Μία αιωνιότητα και μία ημέρα».

Το 2004 παρουσίασε το πρώτο μέρος της τριλογίας που ετοίμαζε, το «Λιβάδι που δακρύζει».

1968 «Εκπομπή» μικρού μήκους
1970 «Αναπαράσταση»
Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ του Hyeres (1971),
Βραβείο Georges Sadoul (1971)
1972  «Μέρες του ’36 »
Βραβείο FIPRESCI Βερολίνο 1973
1975  «Ο Θίασος»
Βραβείο FIPRESCI, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1975,
Βραβείο Interfilm Βερολίνο «Forum» 1975,
Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, British Film Institute 1976,
Βραβείο Καλύτερης ταινίας στον κόσμο για τη δεκαετία 1970-80, Ένωση Κριτικών
Μία από τις καλύτερες ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου, FIPRESCI,
Καλύτερη ταινία της χρονιάς, Grand Prix για τις τέχνες, Ιαπωνία,
Βραβείο Golden Age, Βρυξέλλες 1976
1977 » Οι κυνηγοί»
Βραβείο καλύτερης ταινίας Golden Hugo, Σικάγο 1978
1980 «Μεγαλέξανδρος»
Βραβείο Χρυσό Λιοντάρι και FIPRESCI, Βενετία 1980
1981 «Ένα χωριό, ένας χωριάτης» ντοκιμαντέρ
1983 «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη» τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ
1984 «Ταξίδι στα Κύθηρα»
1986 «Ο μελισσοκόμος»
1988 «Toπίο στην ομίχλη»
1991 «Το μετέωρο βήμα του πελαργού»
Cinema Lumiere, Μπολόνια (Ιταλία), Μάρτιος – Απρίλιος 2002,
Φεστιβάλ Σίδνεϊ (Αυστραλία), Ιούνιος 2003
1995 » Το βλέμμα του Οδυσσέα»
Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995
FIPRESCI Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995,
Felix των Κριτικών ταινίας της χρονιάς, 1995
1998 » Μια αιωνιότητα και μια μέρα»
Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών, 1998
2004 «Το λιβάδι που δακρύζει»
2008  «Η σκόνη του χρόνου»

Σε πεντε μηνες απο τωρα θα εχουν περασει 3 χρονια απο την εγκριση της μελετης « Οικοτουριστικές Διαδρομές Δήμου Κρανιδίου» . Ύψους 3.000.000 ευρώ και την ενταξη της στο ΕΣΠΑ κατα τον κ Σφυρη.

Τα δυο απο αυτα δημαρχος ηταν ο κ Σφυρης.

Δημοπρατηθηκε τελικα το εργο; Μηπως ο κ Αβραμοπουλος το εβαλε στο καλαθι μαζι με την αναβαθμιση του κεντρου υγειας Κρανιδιου σε νοσοκομειο;


Γραφει ο κ  Σφυρης Δημαρχος  Κρανιδιου λοιπον

Όσον αφορά την ανικανότητά μου να ασχοληθώ με την ανάδειξη του πολιτιστικού μας πλούτου έχω να τον πληροφορήσω , πάλι προς μεγάλη του λύπη και ικανοποίηση των δημοτών ότι :

. Στις 13/5/ 2009 εγκρίθηκε από το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης η μελέτη υπό τον τίτλο : « Οικοτουριστικές Διαδρομές Δήμου Κρανιδίου» . Ύψους 3.000.000 ευρώ. Η μεγαλύτερη οικοτουριστική διαδρομή στην Ελλάδα. Το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και θα δημοπρατηθεί.

Η μελετη έχει ως εξής :

.Ξεκίνημα από τις δύο Σπηλιές των Διδύμων και καταλήγει στο Πόρτο Χέλι. Αναλυτικά περιλαμβάνει τις δύο σπηλιές Διδύμων , την Μονή Αυγού, τον Αγ. Δημήτριο στο Καστράκι, την Πηγή Καμαράκι, περνάει από τη Ζώνη των Εναλίων Αρχαιοτήτων Σαλαντίου, τον αρχαίο Πύργο των Φούρνων, το Σπήλαιο Φράχθι, τον Αγ. Δημήτριο Κοιλάδας , την Παραλιακή Ζώνη Κοιλάδας από τους ταρσανάδες , υπαίθριο μουσείο σκαφών , Παλαιό Σχολείο Κοιλάδας σαν πρώτο σταθμό ηλεκτρονικής ξενάγησης ( με προοπτική δημιουργίας αγγειοπλαστικής σχολής ), συνεχίζει στους Μύλους Κρανιδίου ( ανάπλαση χώρου και δημιουργία ανοικτού θεάτρου ), φτάνει στην Ακρόπολη Αλιέων και καταλήγει στο κτήριο Μίληση δεύτερο σταθμό ηλεκτρονικής ξενάγησης, μέσω ξυλοπεζόδρομου στην παραλία Πορτο Χελίου. Το έργο αυτό όχι μόνο αναδεικνύει και αξιοποιεί την πολιτιστική μας κληρονομιά , αλλά θα συμπεριληφθεί στους παγκόσμιους τουριστικούς χάρτες. Είναι ένα έργο , που θα δώσει πνοή στον θεματικό τουρισμό και παράλληλα θα αξιοποιήσει ακόμη περισσότερο την περιοχή μας . Η άγνοιά σας κε Καμιζή είναι εντυπωσιακή, φαίνεται δεν σας πληροφορούν για τα τεκταινόμενα . Γεγονός που σας αφήνει εκτεθειμένο και εμφανίζεστε αδαής. Την επόμενη φορά που θα γράψετε επιστολή καλό θα είναι να δέχεστε εκ των προτέρων πληροφόρηση, που θα είχατε από μένα εάν αποδεχόσαστε τις προσκλήσεις που σας έχω στείλει επανειλημμένα.


Το μονοπατι της εκταμιευσης χρηματων για την ιστορια και τον πολιτισμο νo 2

Απριλίου 4, 2011 in Δημος Ερμιονιδας Παραταξεις, Ιστορια, Πολιτισμός (Επεξεργασία)

Επικοινωνησα τηλεφωνικα με τον κ Καμιζη Δημαρχο Ερμιονιδας και του εκανα γνωστη την  αναρτηση μου και φυσικα ρωτησα αν εχει υπ οψιν του την συγκεκριμενη εγκριση και ποιες ειναι οι προθεσεις του.

Αργοτερα με πληροφορησε για τα παρακατω.

Απο ερευνα που εκανα δεν ανευρεθει στις υπηρεσιες του Δημου καμμια εγκριση απο το υπουργειο Τουρισμου και αναπτυξης  σχετικης μελετης για το θεμα που αναφερεται, ουτε επισης υπαρχει κανενα εγγραφο στο οποιο να καταγραφεται σχετικο εργο που να εχει ενταχθει στο ΕΣΠΑ.

Τωρα λοιπον ο λογος στην αντιπολιτευση.Θα περιμενουμε την δικια της τοποθετηση.

Περιμενουμε ακομα  την δημοσιοποιηση των σχετικων εγγραφων. Δηλαδη

της μελετης ,

του εγγραφου απο το υπουργειο Τουριστικης αναπτυξης πως η μελετη προυπολογισμου 3 εκατομμυριων εγκρινεται και

ποτε εγινε η ενταξη στο ΕΣΠΑ και

φυσικα αν εγινε η δημοπρατηση πριν απο δυο χρονια η αν παλι δεν εγινε για ποιο λογο δεν εγινε.

Θυμιζω το παρακατω αποσπασμα ειναι απο το ιστολογιο στις  2/6/2009 αλλα οι αναρτησεις αρχειου του συγκεκριμενου ιστολογιου φτανουν μεχρι 14/6/2009 . Πιστευω ο διαχειριστης του, θα εχει αρχειο των παλαιοτερων αναρτησεων αν προκυψει καποιο θεμα αμφισβητησης.

. Στις 13/5/ 2009 εγκρίθηκε από το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης η μελέτη υπό τον τίτλο : « Οικοτουριστικές Διαδρομές Δήμου Κρανιδίου» . Ύψους 3.000.000 ευρώ. Η μεγαλύτερη οικοτουριστική διαδρομή στην Ελλάδα. Το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και θα δημοπρατηθεί.

Δυστυχως το ιστολογιο του Δημου Κρανιδιου ποτε δεν λειτουργησε κανονικα και ετσι επρεπε παντα να αποθηκευουμε τα δελτια τυπου απο τα ιστολογια που επιλεκτικα επελεγε ο πρωην δημαρχος σαν αποδεκτες των ανακοινωσεων του.

Αλλα ετσι κι αλλιως ουτε τωρα υπαρχει καλη σχεση με τους διαυλους επικοινωνιας της αντιπολιτευσης με τους ψηφοφορους. Το ιστολογιο που στηθηκε προεκλογικα  εχει πεσει σε ναρκη ενω η γυαλιστερη εφημεριδα που κυκλοφορησε επισης προεκλογικα ειναι επισης καταργημενη.

Ειναι μια αλλη αποψη για την σχεση εκπροσωπων με τους ψηφοφορους οπου ο λαος υπαρχει καθε τεσσερα χρονια και μετα μπαινει παλι στην γωνια. Αντιθετα η σημερινη δημοτικη αρχη μεχρι στιγμης δειχνει οχι μονο  να εχει την διαθεση να κρατα ενημερους τους πολιτες σε μια σειρα θεματα (οχι σε ολα- οχι παντα) αλλα και να ακουει την κριτικη και να διορθωνει τα λαθη της. Εχει εξ αλλου ενα νημα με την τοπικη κοινωνια , τις εθελοντικες δρασεις πολιτων, που δεν την αφηνουν σε ησυχια με τις δρασεις τους (και την κριτικη τους καποτε)

Στο χερι μας ειναι να την κρατησουμε σε αυτο το μονοπατι και να επιμεινουμε για περισσοτερη και βαθυτερη ενημερωση.

Εχω ξαναγραψει για την καλη φιλη σε παλιοτερη αναρτηση μου Σαμπανιδου

Βρηκα και αλλη αναρτησ σε ιστολογιο εδω ειναι μια συνεντευξη της.

Δεν ειναι μονο ενεργη πολιτισα δραστηριο μελος πολιτιστικων και κοινωνικων συλλογικοτητων εδω και πολλες δεκαετιες  αλλα και μια δημιουργος ευαισθητη και παραγωγικη και στο γραψιμο και στη ζωγραφικη.

Διαβαστε την παρουσιαση που της κανει το δικτυακο περιοδικο MAG NEWS

Ανοιχτε την διευθυνση  εδω και μετα στις σελιδες 79-85

Λυπαμαι γιατι το wordpress  δεν σηκωνει το issue

Αναδημοσιευω απο τον γειτονα και πολυ λυπαμαι που δεν ειμουν εκει αν και εμεις οι Κεφαλονιτες εχουμε μια περιεργη σχεση με τους Ζακυνθινους κατι σαν Κρανιδι Ερμιονη η ακομα πανω πλατεια κατω πλατεια.(πλακα κανω)

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Εκδήλωση που τιμάει το δήμο μας η παρουσίαση του βιβλίου της Λενέτας Στράνης γραμμένο σε ζακυνθινό ιδίωμα: «Στου αμπελιώνε τσι φουρκάδες ή ο γάμος πάει αμόντε»

Διοργάνωση Δήμος Ερμιονίδας και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κρανιδίου, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πατρών και το ΤΕΙ Ιονίων Νήσων.

Σε μια άκρως πολιτιστική και ζεστή ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε χθες  Σάββατο το βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Λυκείου Κρανιδίου,  η παρουσίαση του πιο πάνω βιβλίου, της λογοτέχνιδας και ποιήτριας κας Λενέτας Στράνης.
Την εκδήλωση προλόγισε ο φιλόλογος κ. Μιχαήλ  Ζώσης ενώ στη συνέχεια το λόγο πήρε ο δήμαρχος κ. Δημήτρης  Καμιζής για να μας πει  και τους λόγους που ώθησαν τη δημοτική αρχή να διοργανώσει αυτή την εκδήλωση σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που περνάει η πατρίδα μας. […] «Πρέπει να ανακαλύψουμε τους θησαυρούς μας. Ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχουμε εμείς οι έλληνες είναι η γλώσσα μας. Η παραφθορά της γλώσσα μας συνδέεται με την έκπτωση των αξιών που έχουμε σαν λαός. Γι’ αυτό το λόγο τη γλώσσα μας πρέπει να την τιμούμε…» μας είπε μέσα στα άλλα ο δήμαρχός μας.
Πριν την έναρξη της παρουσίασης του βιβλίου προσκλήθηκαν να κάνουν μια μικρή παρέμβαση πάνω στο θέμα ο φιλόλογος καθηγητής κ. Αντώνης Ζαραφωνίτης και ο δάσκαλος της Α/θμιας Εκπαίδευσης κ. Δ. Σίδερης.
Την παρουσίαση του βιβλίου άρχισε η κα Παναγιώτα Πλωμαρίτου, δεύτερος κατά σειρά μας μίλησε ο κ. Γιάννης Δραγώνας και στη συνέχεια ο κ. Τσακιρέλης Χριστόδουλος. Ενδιαμέσως των αναφορών και των τριών ομιλητών διάβασε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο της η ίδια η λογοτέχνης, ενώ  τελευταίος μας μίλησε ο σκηνοθέτης κ. Δήμος Αβδελιώδης. Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι χωρισμένο σε δύο ενότητες – ήθη και έθιμα και γλωσσάρι.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και ο σχεδιαστής του εξωφύλλου ζωγράφος και  χαράκτης κ. Αριστείδης Μπατζόγλου.
Προς το τέλος η εκδήλωση διανθίστηκε  με δύο τραγούδια από ζακυνθηνή ποίηση και σε μουσική του αείμνηστου μουσικοσυνθέτη Δημήτρη Λάγιου, που απέδωσε με ιδιαίτερο τρόπο η χορωδία μας υπό τη δ/νση του μαέστρου Τάκη Μανιάτη.
Το ρεπορτάζ συνεχίζεται…

Follow me on Twitter

Απρίλιος 2018
« Μαρ.    

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα



  • 1,139,016


RSS arcadia portal

  • Οι ΗΠΑ θα βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της Ελλάδας, είπε ο Πάιατ από την Τρίπολη Απρίλιος 25, 2018
    Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις των φοιτητών του ΠαΠελ Από νωρίς το πρωί όλα ήταν έτοιμα για την άφιξη του Αμερικανού πρεσβευτή στην Ελλάδα Τζέφρι Πάιατ και της συνοδείας του στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην Τρίπολη, στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών στη Σχολή Επιστημών Διοίκησης και Οικονομίας. Ο κ. Πάιατ επισκέφθηκε την Τετά […]
  • Αστέρας Τρίπολης: Προπόνηση με 250 μαθητές! Απρίλιος 25, 2018
    Με το βλέμμα στα μικρά παιδιά και στο μέλλον, ο ΑΣΤΕΡΑΣ φιλοξένησε για ακόμη μία φορά στο "Θεόδωρος Κολοκοτρώνης" μικρούς του φίλους. Μαθητές από το 7ο Δημοτικό Σχολείο Τρίπολης είχαν την ευκαιρία να ζήσουν μια μοναδική εμπειρία ξενάγησης στις εγκαταστάσεις μας και να έρθουν ακόμη πιο κοντά στον αθλητισμό. Πήραν πρωινό, παρακολούθησαν ένα βίντεο-αφ […]
  • Εορτή του Αγίου Γεωργίου στον Τυρό (pics,vid) Απρίλιος 25, 2018
    Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 23 Απριλίου, ανήμερα της Εορτής του Αγίου Γεωργίου, στο μετόχι της Ιεράς Μονής του Αγίου Νικολάου Καρυάς στον Τυρό, το καθιερωμένο πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου που συγκεντρώνει πλήθος πιστών από την ευρύτερη περιοχή.   Δείτε φωτογραφίες και βίντεο του συνεργάτη μας στον Τυρό Nigel Copage:   Από το Ειδήσεις: ΑρκαδίαTags […]
  • Απορρίφθηκε το τρίτο αίτημα αποφυλάκισης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών Απρίλιος 25, 2018
    Τουρκικό δικαστήριο απέρριψε το νέο -τρίτο στη σειρά- αίτημα για την αποφυλάκιση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται για 55 και πλέον ημέρες σε φυλακές στην Αδριανούπολη, όπως μετέδωσαν τουρκικά ΜΜΕ. Σύμφωνα με το πρακτορείο Anadolu, οι δικηγόροι των δύο Ελλήνων στρατιωτικών κατέθεσαν αίτημα για αποφυλάκισή τους, ωστόσο, όπως μεταδίδουν, ο δικαστής α […]
  • Πράσινη μαγεία στην Αμαλιάδα Απρίλιος 25, 2018
    Ο εντυπωσιακός Παναρκαδικός διέλυσε με 0-5 τον πρωταθλητή του 5ου ομίλου της Γ' Εθνικής κατηγορίας Αστέρα Αμαλιάδας στην Ηλεία το απόγευμα της Τεταρτης 25 Απριλίου και πήρε πανάξια πρόκριση για την επόμενη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών. Η ομάδα της Τρίπολης παρότι δεν έχει τον απαιτούμενο αγωνιστικό ρυθμό, αφού εδώ και 25 ημέρες έχει τελειώσει το πρωτάθ […]


Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates