You are currently browsing the category archive for the ‘Πολιτική-Κοινωνία των πολιτών’ category.

Βασίλης Δημάκης. Σε απεργία πείνας και δίψας εδώ και 27 μέρες. Για το δικαίωμα στη μόρφωση. Υποψιάζομαι πως στην πλάτη του παίζονται παιχνίδια μικροπολιτικής. Ακροδεξιά ρητορική, κοιμισμένοι ψηφοφόροι που άγονται και φέρονται από κραυγάζοντες δημοκόλακες. Ψιλά γράμματα γι’ αυτούς ο κάθε Δημάκης . Κι αυτό είναι το χειρότερο. Αυτό το » ψιλά γράμματα».

Δημακης

Ο Βασίλης Δημάκης βρέθηκε στη φυλακή πάνω στο πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωσή του. Μεγάλωσε μέσα στη φυλακή, αφού ζει εδώ και 20 χρόνια σχεδόν ως κρατούμενος. Κάποια στιγμή βρέθηκε ανάμεσα στην αυτοκτονία, την παραβατικότητα και τη μόρφωση. Επέλεξε να διαβάσει πολύ και όντας κρατούμενος πέρασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τις 14 Μαρτίου, εδώ και 25 ημέρες, βρίσκεται σε απεργία πείνας διεκδικώντας το δικαίωμά του στη μόρφωση για το οποίο αγωνίστηκε. Ένα δικαίωμα που επιφυλάσσει η πολιτεία για τους κρατουμένους αλλά η ίδια της η γραφειοκρατία και η αδιαφορία έρχεται να το συνθλίψει.

Αυτό έμαθε στο σχολείο της φυλακής. Κι αυτό έκανε κι έξω

Ο Βασίλης Δημάκης γεννήθηκε το 1979.

Στις 28/08/1998 φυλακίζεται στο Κορυδαλλό στο τότε τμήμα Ε’ για ανήλικους ως προσωρινά κρατούμενος, για «έγκλημα τιμής». Καταδικάστηκε και μεταφέρθηκε στις φυλακές Νέων Αυλώνα, από όπου, τρία χρόνια μετά, μεταφέρθηκε στην Κλειστή Φυλακή Αλικαρνασσού. Τους λίγους μήνες που παρέμεινε εκτός φυλακής από την ενηλικίωσή του και μετά, συνελήφθη για ληστείες που διέπραξε μόνος χωρίς πότε να ασκήσει σωματική βία εναντίον κάποιου ανθρώπου.  Πράξεις για τις οποίες εκτίει ακόμα βαρύτατες ποινές.

Αυτό «έμαθε στο σχολείο της φυλακής», κι αυτό έκανε, εξαιτίας της αδυναμίας του σωφρονιστικού συστήματος να παράσχει κάτι θετικό στο πλαίσιο του δήθεν επιδιωκομένου σωφρονισμού κατά τον εγκλεισμό.

Ο Βασίλης Δημάκης παρέμενε εκτός φυλακής μόνο για ελάχιστο χρονικό διάστημα μερικών μηνών, σε αντίθεση με τον συνολικό χρόνο εγκλεισμού του που αγγίζει τα δεκαεπτά χρόνια πραγματικής κράτησης. Χρόνος που, κατά τους κοινωνικούς επιστήμονες, είναι αδύνατον να υπάρξει οποιοδήποτε θετικό σωφρονιστικό αποτέλεσμα.

Αυτοκτονία ή μόρφωση

Έχοντας ήδη πατήσει τα 35 του χρόνια, συνειδητοποίησε όχι μόνο ότι έχει περάσει ολόκληρη την ενήλικη ζωή του έγκλειστος, αλλά ότι πρέπει να περάσει πολλά χρόνια ακόμα στη φυλακή εγκαταλείποντας κάθε όνειρο για κοινωνική συμβίωση, δημιουργία οικογένειας και επιστροφή στην κανονικότητα της επανένταξης.

Βρέθηκε, έτσι, μπροστά σε μια βαθιά προσωπική, κομβική, οριακή όσο και μεταμορφωτική βιωματική εμπειρία: ή θα έθετε τέλος στη ζωή του ή -σε πείσμα των αντίξοων και αντίθετων σε κάθε προοπτική αυτοβελτίωσης συνθηκών που βίωνε- θα διάλεγε τον αυτοσεβασμό, την προσήλωση στην κοινωνική εξύψωση, τη μόρφωση και την προκοπή. Ο Δημάκης ήρθε τότε συνειδητά σε κάθετη ρήξη με τις εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες που ευνοούσαν την παραβατικότητα, θέτοντας ως στόχο ζωής να γίνει όχι μόνο υπόδειγμα ανθρώπου αλλά και πηγή έμπνευσης, βοήθειας και στήριξης στους γύρω του, προσανατολιζόμενος πια στην αλληλέγγυα προσφορά της κοινωνίας.

Αριστούχος μαθητής, αριστούχος φοιτητής

Παίρνοντας τη ζωή στα χέρια του ξανά μαζί με την μεγάλη απόφαση από το 2015 έως και το 2017, μέσα από ανυπέρβλητες δυσκολίες, και όντας κρατούμενος, συνεχίζει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση αρχικά ως κατ’ ιδίαν διδαχθείς στη φυλακή Γρεβενών και -κατόπιν μεταγωγής του ένα μόλις μήνα πριν τις εξετάσεις στη Φυλακή Πατρών- στο Εσπερινό Γενικό Λύκειο Πατρών, στα αντίστοιχα σχολικά έτη.

Την περίοδο της φοίτησής του στο σχολείο διακρίθηκε για τις μαθητικές επιδόσεις του, πετυχαίνοντας να βγάλει γενικό μέσο όρο 17.4. Το να μελετά κανείς στη φυλακή σε ένα κελί με άλλους 4 κρατούμενους μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι. Παρά τις διόλου ευκαταφρόνητες αντιξοότητες, όμως, ο Δημάκης αποφοίτησε με 19 και 9, όντας αριστούχος μαθητής.

Έδωσε πανελλήνιες εξετάσεις πετυχαίνοντας την εισαγωγή του στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.). Κατάφερε μάλιστα να εισαχθεί δεύτερος σε κατάταξη, ανάμεσα σε όλους τους μαθητές των εσπερινών λυκείων της χώρας.

Η ιστορία της εκπαιδευτικής του πορείας είδε το φως της δημοσιότητας με αρκετά αφιερώματα στον Τύπο. Ακόμα και η συντηρητική «Καθημερινή» δημοσίευσε άρθρα σχετικά με την επιτυχία του Βασίλη Δημάκη, τη μαθητική διαδρομή του, την επιμονή του αλλά και τα εμπόδια και τις δυσκολίες που συνάντησε ως κρατούμενος στην προσπάθειά του να φοιτήσει πια στο Πανεπιστήμιο, από τον Αύγουστο του 2017.

Μεσολάβησε η εκπαιδευτική μεταγωγή του, όπως προβλέπει ο νόμος, από τις φυλακές του Αγίου Στεφάνου Πάτρας στον Κορυδαλλό, ώστε να ξεκινήσει τη φοίτησή του στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, επιτυχία για την οποία ο Δημάκης έλαβε και έπαινο από τον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή.

Ξεκινώντας από αυτό που είχε εγκαταλείψει πριν από 20 χρόνια, το σχολείο, κατάφερε να αναγεννηθεί, αρχίζοντας τη φοιτητική ζωή μέσα από τις φυλακές και έχοντας θέσει νέους, υψηλότερους στόχους.

Πρωτοετής φοιτητής του Πολιτικού της Νομικής, πλέον, έχει περάσει με υψηλότατη βαθμολογία τα μαθήματα που έχει δηλώσει όπως «Κοινωνιολογία», «Εισαγωγή στις Διεθνείς Σχέσεις, «Εισαγωγή στο Δίκαιο», καταρρίπτοντας και το τελευταίο επιχείρημα που του στερούσε ήδη αυθαίρετα το δικαίωμα της εκπαιδευτικής άδειας, όπως αυτή έχει καθοριστεί με βάση τον Σωφρονιστικό Κώδικα και τη σχετική κοινή υπουργική απόφαση.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Δημάκης είναι ο μόνος που δεν πήρε την άδεια απ’ όσους είχαν τις προϋποθέσεις και ζήτησαν να την πάρουν -ανεξάρτητα από εκτιμήσεις για τη σοβαρότητα των όσων είχαν διαπράξει.

Επίσης, η παραδοχή ότι η εκπαίδευση εξ αποστάσεως είναι εγγυημένη μέσα από τη φυλακή έρχεται σε αντίφαση με την εκπαιδευτική μεταγωγή του στον Κορυδαλλό: Αν δεν συντρέχουν εκπαιδευτικοί λόγοι παρακολούθησης των μαθημάτων με φυσική παρουσία στη σχολή του, τότε ποιος ο λόγος της μεταγωγής του από την Πάτρα, αλήθεια; Έχουν δίκιο όσοι θεωρούν ότι έχει παρθεί εκ του πονηρού μία τέτοια απόφαση, η οποία μπορεί να δημιουργήσει νομικό προηγούμενο και δεδικασμένο σε βάρος όλων των φοιτητών κρατουμένων;

Αναρωτιέται εύλογα κανείς αν αυτό αποτελεί μία μεμονωμένη περίπτωση παραδειγματικής τιμωρίας εξαιτίας της ακτιβιστικής δράσης που είχε αναπτύξει ο Δημάκης ως υπερασπιστής δικαιωμάτων των κρατουμένων μιας και διεκδικούσε χώρο για μελέτη, θέρμανση, έστελνε συχνά επιστολές για τις συνθήκες κράτησης
καθώς και προτάσεις για τον σωφρονιστικό κώδικα, ενώ παρακίνησε αρκετούς κρατούμενους να διαβάσουν και να εισαχθούν στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Συμβούλιο Φυλακής ή φυλακισμένοι της γραφειοκρατίας;

Οι κρατούμενοι φοιτητές και φοιτήτριες μπορούν να λαμβάνουν εκπαιδευτική άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση, το γνωστό και ως «βραχιολάκι», για να παρακολουθούν τα μαθήματά τους στα ΑΕΙ ή τα ΤΕΙ τους. Όσοι και όσες από τους κρατούμενους δε, παρακολουθούν με επιτυχία τα μαθήματα και τις σπουδές τους, απολαμβάνουν τον ευεργετικό υπολογισμό έκτισης της ποινής τους, που συνεπάγεται ότι κάθε μέρα ένταξης σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα προσμετράται ως τρεις μέρες έκτισης ποινής.

Δυστυχώς, όμως, το Συμβούλιο της Φυλακής απέρριψε τρεις φορές το αίτημα του Δημάκη, αρνούμενο τη χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας με ηλεκτρονική επιτήρηση, στερώντας του έτσι το να παρακολουθεί τα μαθήματα, να επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη, να έχει πρόσβαση σε συγγράμματα και σημειώσεις, απαραίτητα για τη μελέτη ή τις εργασίες του. Του αρνήθηκε συνολικά δηλαδή το δικαίωμα του να πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο, όπως το δικαιούται, δικαίωμα για το οποίο το ίδιο σύστημα διέταξε την εκπαιδευτική μεταγωγή του και τον μετέφερε από την Πάτρα στον Κορυδαλλό για να είναι στις φυλακές με τη μικρότερη γεωγραφική απόσταση από τη σχολή του.

Σήμερα ο Βασίλης Δημάκης βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 14 Μαρτίου διεκδικώντας το δικαίωμά του στη μόρφωση, δικαίωμα που η πολιτεία το επαινεί και το ανταμείβει και έπειτα αναίτια το εμποδίζει.

Η δικηγόρος του Βασίλη Δημάκη έκανε προσφυγή κατά της απόρριψης του αιτήματος της εκπαιδευτικής άδειας, καταθέτοντας μάλιστα και αίτημα επίσπευσης στην έκδοση της σχετικής απόφασης λόγω του κινδύνου που διατρέχει η ζωή του Βασίλη Δημάκη εξαιτίας της πολυήμερης απεργίας πείνας. Στο αρμόδιο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά δυστυχώς η υπόθεση Δημάκη δεν μπήκε στην ημερήσια διάταξη μιας και όπως μάθαμε, το Συμβούλιο ασχολείται κατεπειγόντως με τον όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα που επιβλήθηκε στον εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη. Η καθυστέρηση αυτή οδήγησε τον Βασίλη Δημάκη στην απόφαση να μπει σήμερα, 6 Απριλίου, σε λευκή απεργία, δηλαδή αρνείται πια να λάβει πέραν της τροφής, νερό και ιατρική περίθαλψη.

Ο καθηγητής του Πολιτικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χρήστος Λυριντζής, εκ μέρους όλου του διδακτικού προσωπικού της σχολής θίγει το θέμα με μία σειρά επιστολών του προς την πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημάκη, Ηλέκτρα -Λήδα Κούτρα. Στις επιστολές του αυτές προτρέπει και συστήνει στους φοιτητές του Τμήματος, συμπεριλαμβανομένου και του Δημάκη, να παρακολουθούν ανελλιπώς τις διαλέξεις και τα σεμινάρια και να αξιοποιούν στο έπακρο τις εκπαιδευτικές υποδομές «ώστε να μην εξαιρείται κανείς από την ουσιαστική γνώση».

Στη ουσία, οι καθηγητές, ως προς το ζήτημα της υποχρεωτικότητας, θεωρούν επιβεβλημένη την παρακολούθηση των μαθημάτων, αν θέλει κάποιος να πει ότι συμμετέχει ουσιαστικά και επί ίσοις όροις στην εκπαιδευτική διαδικασία, κρίνοντας έτσι ως απαράδεκτη τη λογική που προσπαθούν να υιοθετήσουν κάποιοι με την «εκπαίδευση εξ αποστάσεως» και με ανύπαρκτα μέσα (βιβλιοθήκες, υπηρεσίες διαδικτύου, συγγράμματα, κ.λπ.) εντός των φυλακών.

Με ομόφωνα ψηφίσματα, ήδη μήνες πριν, οι φοιτητές των Σχολών Πολιτικού, Νομικού και Οικονομικού τμήματος του Ε.Κ.Π.Α. εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους προς το πρόσωπο του συμφοιτητή τους, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στο να ενταχθεί πλήρως με τη φυσική του παρουσία στη σχολή. Κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας, επίσης ομόφωνα, ο Φοιτητικός Σύλλογος της Νομικής Θεσσαλονίκης του Α.Π.Θ. καθώς και οι καθηγητές της Σχολής και το διοικητικό προσωπικό της εκπαιδευτικής κοινότητας στήριξαν την προσπάθειά του Δημάκη.

«Το επίδικο αυτονόητο δικαίωμά μου ξεπερνά την εκπαίδευση και αγγίζει την καρδιά της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μου»

Ο ίδιος ο Βασίλης Δημάκης διερωτάται στην επικοινωνία που είχαμε για το TPP:

«Σε όποιον ισχυρισθεί ότι δεν είναι απαραίτητο να πάω στο Πανεπιστήμιο, θα τον ρωτήσω αυτό που ρώτησα με τη δήλωσή μου περί καθόδου σε απεργία πείνας: Στα δικά σας παιδιά αυτό θα λέγατε; Να μην πάνε στο πανεπιστήμιό τους; Ότι η παρουσία τους εκεί είναι επί ματαίω; Θα τους λέγατε μήπως ότι μια ωρίτσα την εβδομάδα, μέσα στην οποία θα πρέπει και να μπουν στο πόρταλ, να δηλώσουν μαθήματα, να κάνουν αιτήσεις, να δουν ανακοινώσεις κ.λπ. είναι αρκετή για την ακαδημαϊκή τους εξέλιξη; Ρωτάω με όλη την -ίσως σε υπερβολικό βαθμό και το πληρώνω – ειλικρίνεια που διαθέτω, και θεωρώντας ότι είναι η διαλεκτική μου, η αίσθησή μου για το δίκιο μου που με έχει καταλάβει σύγκορμο και τα επιχειρήματά μου, οι δημοκρατικές εγγυήσεις και οι Νόμοι, και όχι η απελπισία μου και η θραύση κάθε ψυχικής αντίστασής μου που θα σας πείσουν για τον δίκαιο χαρακτήρα του αιτήματός μου, και χωρίς καμία διάθεση “εκβιασμού”. Άλλωστε, δήλωσα προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν αποδέχομαι στον αγώνα μου για σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματά μου κανενός είδους “αλληλεγγύη” που δεν έχει ως όπλο της το δίκαιο χαρακτήρα του αιτήματός μου -αποκλειστικά και μόνον- και που δεν σέβεται το δημοκρατικό χαρακτήρα της διαμαρτυρίας και της εν γένει προσπάθειας μου. Θα ήθελα να μοιραστώ την αποφασιστικότητά μου, αντίστοιχη αυτής με την οποίαν οπλίστηκα για να διακόψω κάθε σχέση με την παραβατικότητα και να βελτιωθώ ριζικά, να μην ξαναφάω, ούτε να ξαναπιώ ποτέ, αν η Πολιτεία μού αρνηθεί το επίδικο αυτονόητο δικαίωμά μου, το οποίο ξεπερνά την εκπαίδευση και αγγίζει την ίδια την καρδιά της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μου».

Αντί επιλόγου

Έρχονται στιγμές όπου το βαθύ χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στον θεσμικό ρολό της δικαιοσύνης και των οργάνων της φαντάζει αγεφύρωτο.

Η θεωρία της ισονομίας και του κράτους δικαίου  δε, όταν αποτελεί μέρος μόνο ενός απλουστευμένου ευχολογίου θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο την ευρύτερη έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και την επί ίσοις όροις συμμετοχή, το αναφαίρετο  δικαίωμα εν προκειμένω των φυλακισμένων στη μόρφωση.

Το δικαίωμα αυτό κερδίζεται στην πράξη, πέρα από τη νομική τεχνογνωσία, μέσα στα καταστήματα κράτησης και είναι η μόνη κλωστή του κοινωνικού ιστού που του δίνει το ίδιο το σύστημα για να κρατιέται, αυτό το δικαίωμα στη μόρφωση που προέρχεται από τη φαρέτρα του πολιτικού μας πολιτισμού.

Τα ζητήματα της επανένταξης, της εργασίας και της εκπαίδευσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, είναι ο πυρήνας των ατομικών δικαιωμάτων, έτσι ώστε η τιμωρητική διάσταση των ποινών και του εγκλεισμού να καθίσταται το τελευταίο, το άχρηστο κομμάτι του δικαιϊκού μας συστήματος.

Ο σωφρονισμός δε, όπως τίθεται από τον γραφειοκρατικό βραχίονα του Σωφρονιστικού Κώδικα, καταλήγει να γίνεται μια υπόθεση δικαίωσης των διατάξεών του, οι οποίες μόνιμα παρερμηνεύονται σε βάρος των κρατουμένων.

Η αρχή, όμως, του απαραβίαστου της ανθρώπινης αξίας δεν μπορεί να τίθεται υπό διαπραγμάτευση ούτε στην περίπτωση των παραβατικών κρατουμένων.

Εδώ και 25 ημέρες ο Βασίλης Δημάκης βρίσκεται σε απεργία πείνας έχοντας απολέσει περί το 15% του σωματικού βάρους του και διατρέχει άμεσο κίνδυνο η ζωή του. Διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα της εκπαιδευτικής άδειας, αφού πληροί όλες τις προϋποθέσεις, δεν ζητά καμιά εξαίρεση ή προνομιακή μεταχείριση από το Συμβούλιο των Φυλακών, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά και το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ούτε ζητά την τροποποίηση του υπάρχοντος νόμου. Την εφαρμογή του νόμου ζητά, χωρίς διακρίσεις. Σε στέρηση ελευθερίας καταδικάστηκε, όχι σε στέρηση αξιοπρέπειας, γνώσης κι εκπαίδευσης.

Η άρνηση στον Βασίλη Δημάκη να ασκήσει το νόμιμο κατοχυρωμένο δικαίωμά του μπορεί να εκλαμβάνεται ως άλλη μία δικαστική αυθαιρεσία στα όρια της διοικητικής γραφειοκρατικής λογικής του συστήματος, αλλά δυστυχώς αποτελεί ευθεία βολή κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των κρατουμένων. Μια ευθεία βολή με στόχο τον αποχρωματισμό κάθε προσπάθειας επανένταξής τους στο εκπαιδευτικό σύστημα και με στόχο την ειλικρινή μεταμέλεια που διεκδικεί την επιστροφή στην κοινωνία.

Η συνολική στάση κάθε κρατικής δομής οφείλει να μην αποτελεί εμπόδιο σε οποιαδήποτε προοπτική αυτοβελτίωσης των κρατουμένων και εν τέλει στον σωφρονισμό τους. Αντιθέτως, οφείλει να διασφαλίζει και να συμβάλλει με όλα της τα μέσα στην πραγμάτωση αυτής της προοπτικής. Έτσι και μόνο έτσι, οι κατοχυρωμένες συνταγματικές αρχές αποκτούν τον αληθινό τους σηµασιολογικό και όχι τυπολατρικό χαρακτήρα.

Η άρνηση της πολιτείας μέσα από μια σειρά διοικητικών αποφάσεων να επιτρέψει το δικαίωμα στη μόρφωση, απαξιώνει το ίδιο το δικαίωμα στη μόρφωση, την εκπαίδευση αλλά και τον διαμεσολαβητικό ρόλο που η πολιτεία οφείλει να έχει στη σχέση του παραβάτη και της κοινωνικής επανένταξης του. Στην εξάλειψη της παραβατικότητας εντός κι εκτός φυλακής, η πολιτεία αντιλαμβάνεται ότι ο ρόλος της αρχίζει και τελειώνει στην τιμωρία και τη συμμόρφωση χωρίς μόρφωση;

*Πηγή: ThePressProject.gr

Γιατι τελικα η ΝΔ κοβει την στηριξη στον εκλεκτο της γιατι οι συμπραξεις συμμαχιες του συντηρητικου πολιτικου χωρου με την νεα σοσιαλδημοκρατια (της ακραιο κεντρο αριστερας)αποδειχθηκαν θανατηφορες για τον δευτερο εταιρο.Γιατι το ΛΑΟΣ επαιξε τον δικο του ρολο να προετοιμασει το εδαφος για την ναζιστικη ακροδεξια των νυχτοπερπατητων .Ετσι οταν εγραφα πως οποιος (ΠΑΣΟΚ)σφιγγει το χερι του Τατουλη σφιγγει το χερι του Καρατζαφερη μαλλον δεν μπορουσα να προβλεψω τις εξελιξεις.Οταν δηλαδη η ΧΑ μεσα στη Βουλη απειλουσε τον βουλευτη του ΠΑΣΟΚ Μανιατη να μην τολμησει να ερθει στην περιοχη του.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ λοιπον θα εμφανιστουν με διαφορετικα ψηφοδελτια πιθανα περισσοτερα απο ενα.Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτε δεν ειχε δυναμεις και σε δυο χρονια θα εχει διαλυθει.ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ επισης εχουν τις δυναμεις και τα ορια τους.Οι Οικολογοι υποστηριζομενοι απο το κομμα Οικολογοι Πρασινοι; Μια ιστορια για γελια και για κλαματα και στις δυο τελευταιες εκλογες.

Μια διευκρινηση.Σαν ενεργος πολιτης σαν ριζοσπαστης αριστερος /οικολογος ειμουν παντα παρων οταν οι μνημονιακοι βουλευτες ερχονταν στην περιοχη μας.Και ο κ Αδριανος και ο κ Μανιατης και ο κ Γκιολας. Οχι για να ουρλιαξω σαν «απογοητευμενος» .Μα για να αντιπαρατεθω με πολιτικα επιχειρηματα στις πολιτικες των κυβερνωντων μνημονιακων κομματων.

Γιατι θεωρω απαραδεκτο να εμφανιζονται και να σφιγγουν τα χερια αυτοι που κοβουν χερια.Γι αυτο αρνηθηκα να απλωσω το χερι μου οταν μου προτεινε ο υπουργος κ Αποστολου το δικο του. Γιατι πρεπει να καταλαβουν να ακουσουν αυτα που ολοι λενε, οταν οι επισημοι δεν ειναι μπροστα. Γιατι αυτοι ειναι κλεισμενοι μεσα σε μια γυαλα που εχει μονο δικους τους. Χειροκροτητες και κολακες. Κι ο κοσμος οπου σταθεις και οπου βρεθεις τους βριζει.Για τα χαλια μας .Για την καταστροφη της ελπιδας.

Εμεις δεν ψηφισαμε ποτε μια μνημονιακη κυβερνηση με τον ψεκασμενο ακροδεξιο εμπορο αμερικανικων οπλων.Δεν ψηφισαμε μια κυβερνηση συνεργατη των σιωνιστων ακροδεξιων του Ισραηλ μια κυβερνηση που σφιγγει το χερι των νεο ναζι της Ουκρανιας.Μια κυβερνηση φιλο των εφοπλιστων και εχθρο των συνταξιουχων. Κανενας ρεαλισμος δεν μπορει να στερησει απο την αριστερα το ηθος της.Γιατι αν το στερηθει παυει να ειναι αριστερα.

Αυτοι σου λενε ναι αλλα μας ψηφιζετε.Αυτο ειπε ο κ Αποστολου.Μας ψηφισατε τον Σεπτεμβρη του  2015.Τους ψηφισε το 30% οσων ψηφισαν.Δηλαδη ενα 18% του λαου. Τους ψηφισε με την ψευδαισθηση πως δεν θα κανουν οσα οι υπολοιποι ΝΔΠΑΣΟΚΠΟΤΑΜΙ απειλουσαν πως θα κανουν.Ειναι οι κοψοχερηδες ψηφοφοροι.

Και οι αλλοι ψηφοφοροι ; Μα οι αλλοι οι απογοητευμενοι που δεν πανε να ψηφισουν ειναι πια παρα πολλοι.Παντου σε ολο τον πλανητη.Γιατι αυτη η «δημοκρατια» με τις εκλογες μια φορα στο τοσο, κομματων που αλλα υποσχωνται και αλλα κανουν, με την παραβιαση της θελήσης του λαου οταν ψηφιζει ΟΧΙ και βγαινει ΝΑΙ, με την μεταθεση της εξουσιας σε αδιαφανη μη εκλεγμενα κερδοσκοπικα κεντρα με την εναλλαγη πολιτικων και διευθυντικων στελεχων τυπου Στουρναρα σε καρεκλες εξουσιας δεν πειθει.

Και η λυση στην διαφθορα και την σαπιλα δεν ειναι οι χουντες (μερες που ειναι) δεν ειναι η αναζητηση ενος Σταλιν να βαλει μια ταξη ανελευθερη δεν ειναι ο εθνικισμος ο ρατσισμος και η περιχαρακωση στα στενα περιθωρια της φυλης και των συνορων  αλλα ακριβως το αντιθετο. Να ξαναχτισουμε επιτελους την δημοκρατια στην χωρα που γεννηθηκε.Με ανακλητους εκπροσωπους.Με πολιτες ενεργους συμμετοχους υπευθυνους συνεπεις.Με φορεις συλλογους συνδικατα πλαισιωμενα απο τον λαο που θα λαμβανει και θα κανει πραξη αποφασεις για την καθημερινοτητα και το μελλον της χωρας.Μια πολυκομματικη δημοκρατια με ελευθερια του λογου και του τυπου αλλα με ορια στην ασυδοσια των εταιρειων των πλουτοκρατων των βιαιων ανθρωπων που διαλυουν την κοινωνια και την φυση. Μια κοινωνια ειρηνικη που θα ζητα την συνυπαρξη με τους γειτονικους  λαους χωρις οπλα και πολεμους.Δεν ειναι δυσκολο. Ειναι οραμα .Ενα οραμα για το οποιο εδωσαν την ζωη τους χιλιαδες ανθρωποι στο παρελθον.

Να λοιπον το πλαισιο των επομενων περιφερειακων εκλογων.Να ποιο μπορει να ειναι το τοπιο συναντησης ριζοσπαστικων αριστερων οικολογικων δυναμεων.

Αναδημοσιευω ενα παλιοτερο αρθρο της συναγωνιστριας Δεσποινας Σπανουδη που πολυ μου αρεσε

Dec

14

Η αναγκαιότητα της ριζοσπαστικής οικολογίας στην αντιπαράθεση με τον καπιταλισμό των μνημονίων

Εισήγηση σε εκδήλωση

Πριν λίγες ημέρες σε μια άλλη εκδήλωση, με θέμα το προς τα πού αλλάζει ο κόσμος, ο ομιλητής έκλεισε λέγοντας ότι απέναντι σε ένα σύστημα που έχουν εμφανιστεί τόσες ρωγμές, δεν αρκεί μόνο η αντίσταση και τα κινήματα δικαιωμάτων. Υπάρχει ανάγκη για απαντήσεις : με ποιο παραγωγικό μοντέλο, από ποιους, με ποιες συμμαχίες, με ποια διεθνή θέση της χώρας.  Αυτές δηλαδή τις απαντήσεις που δεν έχουμε και κυρίως αυτές τις απαντήσεις που γνωρίζουμε ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος να βρούμε. Μέσα από την ανάπτυξη κινημάτων αντίστασης που όσο δυναμώνουν και εξελίσσονται, παράγουν απαντήσεις που παλεύουν να διαδώσουν και αν είναι δυνατό να εφαρμόσουν.

Παράγουν όλα τα κινήματα αντίστασης καθολικές απαντήσεις;  Προφανώς όχι. Ωστόσο σε τόσο ταραγμένους καιρούς, όσο πιο δυναμικά και μαζικά είναι, τόσο πιο πιθανό είναι να επικοινωνήσουν και τόσο πιο εύκολο να γίνουν οι αναγωγές από το μερικό στο συνολικό. Πρόσφατες είναι οι μνήμες από τα αυθόρμητα κινήματα των ελληνικών πλατειών, που σε λίγες ημέρες από την διαμαρτυρία για το μνημόνιο, πέρασαν στο αίτημα της πραγματικής δημοκρατίας και ακόμη πιο πρόσφατα τα nuit debout στη Γαλλία. Τέτοια αυθόρμητα μαζικά ξεσπάσματα εμψυχώνουν και τροφοδοτούν κοινωνικές δυνάμεις αντίστασης, ανιχνεύουν καθολικές απαντήσεις, αλλά συναντούν μεγάλη δυσκολία στην στρατηγική εφαρμογής ενός εναλλακτικού προτάγματος.

Από την άλλη πλευρά, κινήματα που οργανωμένα απαντούν σε προβλήματα που βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος του καπιταλισμού, μπορεί να είναι εξίσου ανατρεπτικά και να παράγουν συνεκτικές απαντήσεις που να φαίνονται εφαρμόσιμες ενώ στην πραγματικότητα προϋποθέτουν το ξήλωμα του κουβαριού.
Τέτοια κινήματα ή σπέρματα τέτοιων κινημάτων, είναι στο επίπεδο της χώρας, όσοι ασχολήθηκαν και ασχολούνται με τα θέματα της ενέργειας, των εξορύξεων, της διαχείρισης των απορριμμάτων, του νερού, των δασών, της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων υποδομών, της βιομηχανικής ρύπανσης, αλλά και της βιοποικιλότητας, της χωροταξίας, της αγροτικής παραγωγής. Και παρά το γεγονός ότι η οικολογία, η αριστερά και τα κινήματα κακοποιήθηκαν από την κυβερνητική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ που επιχείρησε και κατάφερε να τα εκφράσει πολιτικά και να τα μεταφράσει σε εκλογική νίκη, η ίδια η πραγματικότητα τα επαναφέρει στο προσκήνιο.

Διεθνή θέματα όπως η κλιματική αλλαγή και οι παγκόσμιες εμπορικές συμφωνίες όπ παράγουν διεθνείς κινητοποιήσεις. 3,5 εκατ. ευρωπαίοι έχουν υπογράψει κατά της ΤΤΙP και της CETA και 2100 αυτοδιοικήσεις έχουν δηλωθεί ως ζώνες ελεύθερες. Αν και στη χώρα μας το θέμα έχει πάρει περιορισμένες διαστάσεις, ωστόσο πολίτες και ομάδες συντονίζονται και κινητοποιούνται ενόψει και της ψήφισης της CETA  από το ευρωκοινοβούλιο.

Αυτά τα θέματα δεν θίγουν άμεσα τον μέσο άνθρωπο που ζει με το φρενήρες άγχος της δυτικής επιβίωσης ή στις ακραίες συνθήκες της πείνας και του πολέμου. Είναι όμως στον πυρήνα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και ταυτόχρονα της κοινωνικής αντεπίθεσης. Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις μπορούν σε κάποια χρονική στιγμή να ακυρώσουν τη μείωση μισθών- συντάξεων. Μπορεί όμως κανείς να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή σε ένα κατεστραμμένο χώρο και όπου όλα τα υλικά μέσα για την επιβίωση τα ορίζουν οι πολυεθνικές σε ρόλο μεγάλου αδερφού;

Είμαστε στο κατώφλι μιας τέτοιας εποχής. Τα πέντε τελευταία χρόνια ήταν τα θερμότερα που έχουν καταγραφεί ποτέ, με το 2015 να ήταν το θερμότερο έτος και το 2016 είναι ακόμη θερμότερο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της IPCC, (διακυβερνητική επιτροπή για την αλλαγή του κλίματος), υπάρχει ένα κρίσιμο όριο -η άνοδος της θερμοκρασίας της επιφάνειας κατά 2 βαθμούς- πέρα από το οποίο η κατάσταση θα είναι μη αντιστρέψιμη, η απορρύθμιση θα είναι βιβλική και η υπερθέρμανση της γης ανεξέλεγκτη, γιατί οι φυσικοί ρυθμιστές θα έχουν καταρρεύσει. Είμαστε δυστυχώς πολύ κοντά στο σημείο αυτό ενώ ήδη τα αποτελέσματα για τις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη είναι εφιαλτικά.
Στην Ινδία, το Μπαγκλαντες, στην υποσαχάρια Αφρική, εκατομμύρια αναγκάζονται να μεταναστεύσουν λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας και της ξηρασίας, που προκαλούν τα πλουσιότερα κράτη του πλανήτη, αυτά που τους ονομάζουν λαθρομετανάστες.  Η περσινή συνδιάσκεψη στο Παρίσι με τα λόγια των εκπρόσωπων της Via Campesina: «Ήταν ουσιαστικά ένα επικοινωνιακό τσίρκο. Τα κράτη ξέρουν πώς να παίρνουν δεσμεύσεις μόνο όταν πρόκειται για την υπογραφή συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα και τα συμφέροντα των λαών. Για άλλη μια φορά, έγινε σαφές ότι το χρήμα υπαγορεύει το νόμο έχοντας προβάδισμα ακόμη και από το μέλλον της ανθρωπότητας.»
Σε μεγάλο μέρος του κόσμου, πολυεθνικές εταιρείες κατέχουν ή διαχειρίζονται τους φυσικούς πόρους, παρέχουν τις βασικές υπηρεσίες και υποδομές, αποφασίζουν για την τροφή, την έρευνα, την εκπαίδευση, την κουλτούρα, την άποψη. Η NAFTA, που υπογράφηκε το 1992 ανάμεσα στον Καναδά, τις ΗΠΑ και το Μεξικό, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την κατάργηση της περιβαλλοντικής προστασίας, αύξησε τον συνολικό αριθμό των ανέργων, συμπίεσε τους μισθούς και αύξησε τη μετανάστευση. Η CETA είναι προ των πυλών (περνάει από το ευρωκοινοβούλιο ίσως και μέσα στο Δεκέμβρη) ανοίγει την πόρτα διάπλατα όχι μόνο στον Καναδά αλλά και στις ΗΠΑ.

Η ιδιωτικοποίηση και ο έλεγχος των κοινών συνδυάζεται με την ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωση του πληθυσμού σε αστικά κέντρα και μητροπόλεις. Με τον τρόπο αυτό το κεφάλαιο πετυχαίνει :

  • o ευκολότερη οργάνωση της μαζικής πώλησης και κατανάλωσης
  • o ανεμπόδιστη εκμετάλλευση της γης και των πόρων και ελαχιστοποίηση των αντιδράσεων στην περιβαλλοντική υποβάθμιση

Θα ήταν πολύ πιο εύκολο να διέλθει ο πετρελαϊκός αγωγός από την Ντακότα, αν έλειπαν οι Ινδιάνοι Σιού και πιο γρήγορα θα είχε προχωρήσει η εξόρυξη στις Σκουριές αν έλειπαν οι δικοί μας ιθαγενείς. Ταυτόχρονα οι πολεμικές συρράξεις, ανακατανέμουν δραστικά τον πλούτο υπέρ των πολυεθνικών και των ισχυρών κρατών που κατά κύριο λόγο τις εκπροσωπούν: στρατιωτικές δαπάνες και δαπάνες ανοικοδόμησης ταυτόχρονα με προσεταιρισμό των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των εμπόλεμων χωρών και διεύρυνση της επιρροής στο παγκόσμιο πεδίο των ανταγωνισμών. Οι νεκροί, οι πρόσφυγες και η ανθρωπιστική κρίση αποτελούν την μια όψη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η αθέατη συχνά όψη είναι η όψη της τεράστιας περιβαλλοντικής καταστροφής που υπονομεύει το μέλλον των εμπόλεμων τόπων και της πλανητικής ισορροπίας.
Παρόλαυτά, τα τελευταία χρόνια,  η συνεχής τρομοκρατία και κινδυνολογία των οικονομικών ελίτ και των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης, έχει επιβάλλει τον εγκλεισμό σε μια οικονομίστικη λογική. Ως αποτέλεσμα εμφανίζεται «η αδυναμία της κοινωνίας να οραματιστεί συλλογικά ένα επιθυμητό μέλλον» και να προσηλώνεται σε αμυντικές τακτικές και στην νοσταλγία της επιστροφής στην προ της κρίσης οικονομική κατάσταση. Η επικρατούσα ιδεολογία είναι η επιστροφή στην ανάπτυξη. Ο παραγωγισμός και η επιδίωξη της οικονομικής μεγέθυνσης κυριαρχούν στον πολιτικό λόγο σχεδόν σε όλο το πολιτικό φάσμα, συνεργώντας έστω και ακούσια με τον ολοκληρωτισμό και τον συγκεντρωτισμό των ολιγοπωλίων. Έτσι εντέλει, επιβάλλουν μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, με αυταρχισμό, αυθαιρεσία και αυξανόμενη αποπολιτικοποίηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Στην άλλη όχθη, βρίσκονται  κοινωνικά -οικολογικά κινήματα, στα οποία η αυξανόμενη επίγνωση των ορίων της ανάπτυξης συνδέθηκε με τα αιτήματα της συμμετοχικής δημοκρατίας, της αποκέντρωσης και της κοινωνικής δικαιοσύνης όσο και με το πρόταγμα της αυτοδιαχείρισης και  της οικονομίας των πραγματικών αναγκών.

Μετά από τα ναυάγια του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ενσωμάτωση των μεγάλων κινημάτων αμφισβήτησης του 20ου αλλά και του 21ου αιώνα, κεντρικό μας πρόβλημα είναι πώς να αποκτηθεί η εμπιστοσύνη ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός.

Η ευημερία που μετριέται με την  ποιότητα ζωής, τον ελεύθερο χρόνο, την καθαρή τροφή, την πρόσβαση σε ελεύθερους χώρους, μεταφορές και επικοινωνίες, παιδεία, υγεία και πολιτισμό, την κοινωνική συμμετοχή είναι το εναλλακτικό υπόδειγμα σε ένα κόσμο ολοένα και πιο καταναλωτικό, ολοένα και πιο ανασφαλή, ολοένα και πιο χειραγωγημένο.
Ο θάνατος του Φιντέλ αναζωπύρωσε τη συζήτηση για το αντιπαράδειγμα της Κούβας, μιας μικρής χώρας που επί πολλά χρόνια ξέφυγε από τον παγκόσμιο μινώταυρο, στάθηκε όρθια και έδωσε ένα υπόδειγμα αυτάρκειας ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Από πολλές απόψεις η Κούβα καλλιέργησε εναλλακτικές κοινωνικές αξίες με εντυπωσιακούς δείκτες στο επίπεδο του προσδόκιμου ζωής, της εκπαίδευσης, της χαμηλής εγκληματικότητας, της μείωσης των ανισοτήτων. Μαζί με το πολύ γνωστό επίτευγμα της εξαγωγής γιατρών υπάρχει και  το επίτευγμα της εξαγωγής κοινωνικών εργατών που διδάσκουν εξοικονόμηση ενέργειας. Ωστόσο η Κούβα απέχει πολύ από τον οικοσοσιαλισμό, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η πολιτική ελευθερία και η συμμετοχική δημοκρατία.

Είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε τις απαντήσεις. Μπορούμε όμως να ιχνογραφήσουμε τι χρειαζόμαστε και να συσπειρωθούμε γύρω από αυτά:

  •  χρειαζόμαστε να κρατήσουμε τη δημόσια περιουσία, τα κοινά αγαθά και υπηρεσίες και να παλέψουμε για να ανακτήσουμε ότι έχει δοθεί
  •  αλλά από την άλλη πλευρά χρειαζόμαστε ένα ριζικό δημοκρατικό μετασχηματισμό του κράτους και της δημόσιας διοίκησης ,
  • δεν χρειαζόμαστε γενικά μια παραγωγική ανασυγκρότηση αλλά μετασχηματισμό της παραγωγής αφού προσδιορίσουμε και ιεραρχήσουμε τις κοινωνικές ανάγκες και αφού υιοθετήσουμε ως βασικές αρχές την εξοικονόμηση σε όλα τα επίπεδα και τη διαφύλαξη των φυσικών πόρων και τον σεβασμό στην φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων.
  • Δεν χρειαζόμαστε αέναες εξορύξεις για να παράγουμε εκατομμύρια σφαίρες που καταλήγουν στον πάτο του Αιγαίου.
  • Δεν χρειαζόμαστε γενικά τεχνολογική πρόοδο χρειαζόμαστε έρευνα προσανατολισμένη και ελεγχόμενη από την κοινωνία και όχι από τις επιχειρήσεις
  • Χρειαζόμαστε εκδημοκρατισμό στις σχέσεις παραγωγής, την  προώθηση κοινωνικοποιημένης ιδιοκτησίας σε πόρους και μέσα παραγωγής, συνεργατική, αλληλέγγυα και συνεταιριστική παραγωγή καθώς και μορφές αυτοδιαχείρισης, που να αμφισβητούν και όχι να αναπαράγουν το εμπορευματικό μοντέλο.
  • Χρειαζόμαστε αποκέντρωση των δραστηριοτήτων και λήψης αποφάσεων, πραγματική αυτοδιοίκηση των τοπικών κοινωνιών. Χρειαζόμαστε ενιαίο δημοκρατικό χωρικό σχεδιασμό, στον αντίποδα των τάσεων συγκέντρωσης και ιδιαίτερα στο υπόδειγμα των μεγάλων μητροπολιτικών κέντρων. Δεν χρειαζόμαστε να κουβαλάμε τον Μόρνο και τον Εύηνο για να ποτίσουμε την Αττική, δεν χρειαζόμαστε να καταστρέφουμε τις περιοχές που την περιβάλουν με εντατικές οικονομικές δραστηριότητες από την Ελευσίνα και το Θριάσιο μέχρι τον Ασωπό, την Θήβα και τη Χαλκίδα.

Προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω αποτελεί η δράση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Οι αντιστάσεις ιδιαίτερα αυτές που έχουν αποτέλεσμα, βάζουν φρένο στην ολοένα και μεγαλύτερη ισχυροποίηση των λίγων και κερδίζουν την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις των πολλών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το νερό.
Την περίοδο 1980 – 2000, υπήρξε ένα κύμα ιδιωτικοποιήσεων που κατέληξε στο σημείο 5 πολυεθνικές να διαχειρίζονται το 70% της παγκόσμιας αγοράς νερού. Λόγω όμως των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν και των αντιστάσεων που πυροδότησαν, σήμερα το ποσοστό αυτό υποχώρησε στο 10%. Στην χώρα μας παρότι η ιδιωτικοποίηση ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ ήταν στις προτεραιότητες της τρόικας, οι αντιδράσεις οδήγησαν σε δυο σημαντικές νίκες: την απόφαση του ΣΤΕ το 2014 και το δημοψήφισμα στη Θες/νικη. Το περασμένο Σάββατο, οργανώθηκε πανελλαδική συνάντηση της συμμαχίας για το νερό με 40 οργανώσεις απόλη την Ελλάδα.
Οι σχέσεις, οι απόψεις και οι ιδέες που γεννιούνται στα πεδία των κινημάτων, είναι αυτές που αντιστοιχούν πιο κοντά στην πραγματικότητα και δίνουν το μέτρο και το πολιτικό κριτήριο που συχνά λείπει από ανθρώπους που θεωρούνται ως οι διανοούμενοι της αριστεράς.
Πολλά τα παραδείγματα, ακόμη και πολύ πρόσφατα. Χαρακτηριστική από αυτή την άποψη ήταν η εμπειρία του τμήματος περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι αποχωρήσαμε και άλλοι με τους οποίους μοιραζόμασταν κινηματικές σχέσεις δεν χαθήκαμε. Βρισκόμαστε και ξεκινάμε μια νέα συλλογικότητα που λέγεται Κόκκοι ή αλλιώς Κόκκινη Κινηματική Οικολογία.

Για εμάς η οικολογία δεν είναι ένα συμπληρωματικό κεφάλαιο στο αφήγημα της αριστεράς. Κατά τη γνώμη μας η οικολογία είναι το ίδιο το αριστερό αφήγημα.

Δέσποινα Σπανούδη

 

Να ενωσω και εγω την μικρη και αδυναμη φωνη μου με τους αλλους.Για εκεινο το προσφυγοπουλο τεσσαρων χρονων μεσα στα χιονια στην Θεσσαλονικη

 15871798_10211487859974436_275302243180735871_n
Γειά σας.
Με λένε Αλί και είμαι από το Ιράκ.
Είμαι τεσσάρων ετών.
Είμαι το τελευταίο παιδάκι που έχει απομείνει πια στο παγωμένο Βαγιοχώρι.
Ευτυχώς έχω τη μαμά μου και τον μπαμπά μου.
Και όλοι όσοι ζουν εδώ με αγαπάνε.
Μην κοιτάτε που χαμογελάω.
Κρυώνω πάρα πολύ.
Κι όσο νυχτώνει, θα κρυώνω περισσότερο.
Αλλά ό,τι και να γίνει, θα ζήσω.
ΝΑΙ, ΘΑ ΖΗΣΩ!

— at Vaiochori.

και το αλλο εξαχρονο που το εχουν κλεισει φρουρουμενο σε πτερυγα βαρια ψυχικα νοσουντων επειδη οι γονεις του ειναι ανταρτες πολεων.

Να πω λοιπον πως δεν συμφωνω με τα οπλα σαν μεσο επιλυσης κοινωνικων και πολιτικων προβληματων.Αλλα και εγω οπως ολοι φτανω πολλες φορες στο σημειο να νιωθω πως μονο με τα κουμπουρια θα δοθει λυση στην σημερινη κατασταση της χωρας μας.Μας εχουν στριμωξει, περιφρονησει, κατακτησει, ταπεινωσει, καταργησει, βιαια τσαμπουκαλιδικα, απολυτα, ενω εμεις προσπαθησαμε παντα νομιμα και ειρηνικα να πουμε πως αυτη η κατασταση δεν παει αλλο.Και αυτοι τιποτα.Το χαβα τους.Οι Γερμανοι κεφαλαιοκρατες και τα τσιρακια τους ντοπια και ξενα.

Ετσι ενω πολιτικα ειμαι αντιθετος με τους ενοπλους δεν μπορω να πω πως δεν ακουω τι λενε.Ολοι ακουμε τι λενε.Ο κατηφορος μας συνεχιζεται και κανεις δεν ξερει ποτε θα σπασουμε σαν λαος και θα τρελαθουμε τελειως με αυτα που τραβαμε.

Τωρα οταν παρεις σημερα τις αποφασεις που πηραν αυτοι, και σε πιασουν πληρωνεις. Ειναι πολεμος. Το ξερανε το ξερουμε.Εξ αλλου ο φοβος ειναι που κρατα πολλους ανθρωπους απο το να αντιδρασουν βιαια στην σημερινη κατασταση. Σημερα στην Ελλαδα υπαρχουν ξανα οπως και στο παρελθον πολιτικοι κρατουμενοι. Αρκετοι. Δεν ξερω ποσοι αλλα υπαρχουν.Παλια ηταν κομμουνιστες σημερα ειναι νεο κομμουνιστες και αναρχικοι.Αυτοι αποφασισαν να αντιδρασουν με βια.Και αυτο εχει κοστος.

218029-120130_r21816_g2048-1200-630_1

Τα παιδια τους ομως δεν μπορει να ειναι κρατουμενοι.Ουτε να τα στειλουν σε αναμορφωτηριο.Να αναμορφωθουν απο τι;Να συμμορφωθουν σε τι;Οι γονεις τους ειναι πολιτικοι κρατουμενοι.Ουτε πρεζακηδες ουτε φοροφυγαδες ουτε νταβατζηδες.Αυτα λεει ο Μαζιωτης

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για τις ανακοινώσεις του υπουργείου Δικαιοσύνης και των δικαστών

Σε σχέση με τις ανακοινώσεις των εγκληματιών του Υπουργείου Δικαιοσύνης και των δικαστών:

Είναι ψέμα ότι ο γιος μας βρίσκεται σε καθεστώς «προστασίας». Προστασία
για αυτούς είναι το να πετάνε ένα παιδί σε έναν χώρο όπου βρίσκονται και άλλα παραμελημένα παιδιά, όπου βάζουν άρρωστα και υγιή παιδιά μαζί.

Προστασία για αυτούς είναι να μην έχει ρούχα να αλλάξει το παιδί. Όλοι οι άνθρωποι ξέρουν και φαντάζονται ότι τα κρατικά ιδρύματα είναι αποθήκες ψυχών και τίποτα περισσότερο. Για ποια παρακολούθηση από εξειδικευμένο προσωπικό μιλάνε οι εγκληματίες του υπουργείου και οι δικαστές;

Ο γιος μας ακόμη και σε καθεστώς παρανομίας μεγάλωνε όπως όλα τα παιδιά. Ζούσε σ’ ένα καθαρό περιβάλλον, είχε περίθαλψη, πήγαινε σε παιδικό σταθμό-σχολείο, ζούσε με τη μητέρα του, δεν στερούνταν τίποτα.

Τους συγγενείς της μητέρας του
τους γνωρίζει γιατί έχει ζήσει μαζί τους και το 2010-11, τότε και που οι δύο γονείς του ήταν στην φυλακή. Τα σκουλήκια οι δικαστές θα μπορούσαν να αποφύγουν όλη αυτή την ταλαιπωρία που υφίσταται ο γιός μας γιατί είχαν τη δυνατότητα να δώσουν από την 1η μέρα της σύλληψης της Πόλας Ρούπα το παιδί
στους συγγενείς της που είχαν ήδη κάνει αίτηση για επιμέλεια.

Όμως επέλεξαν να ακολουθήσουν μια χρονοβόρα γραφειοκρατική διαδικασία χωρίς να λογαριάσουν τα τραύματα που μπορεί να προκαλούσαν στο παιδί η βίαιη
απομάκρυνσή του απ΄τη μητέρα του και ο εγκλεισμός του σε ίδρυμα.

Αυτό είναι το καθεστώς «προστασίας» που εννοούν τα καθίκια που λέγονται δικαστές και εγκληματίες του Υπουργείου. Είναι ψέμα το ότι διευθετήθηκε το θέμα του επισκεπτηρίου με τις συγγενείς. Μετά από μια άρνηση στην αρχή, το είδαν μια φορά χθες, όπου το παιδί ζητούσε να το πάρουν μαζί τους και την επόμενη
φορά που θα τους επιτρέψουν επισκεπτήριο θα είναι τη Δευτέρα. Ο γιος μας στην ουσία είναι απομονωμένος, σαν κρατούμενος, και έξω απ το θάλαμο στην ειδική πτέρυγα του Παίδων υπάρχουν αστυνομικοί.

Αυτό είναι το καθεστώς
«προστασίας», ένα είδος φυλακής. Το ψέμα είναι στο DNA των οργάνων του κράτους.

Οι δικαστές είναι αυτοί που έβγαλαν «νόμιμο» και «συνταγματικό» το
μνημόνιο, την τεράστια αυτή κοινωνική ληστεία που διαπράττουν οι δανειστές εναντίον του ελληνικού λαού. Αυτοί είναι που με τις αποφάσεις τους συνεργούν στις κατασχέσεις των λαϊκών περιουσιών λόγω χρεών, αυτοί εξώθησαν
στο θάνατο χιλιάδες κατεστραμμένους οφειλέτες. Οι δικαστές είναι αυτοί που έβγαζαν παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες των εργαζομένων.

Αυτοί που έβγαζαν λάδι τους υπεύθυνους για εγκλήματα όπως για την υπόθεση Βατοπεδίου, τα εξοπλιστικά, τη Ζίμενς, το χρηματιστήριο, τα δομημένα ομόλογα, τη λίστα Λανγκάρντ. Οι δικαστές είναι αυτοί που χαϊδεύουν τους ισχυρούς και ρίχνουν στα τάρταρα τους φτωχούς. Πριν από λίγο καιρό συμφώνησαν με την αριστερή κυβέρνηση Συριζα που τους ήθελε συμμάχους στο ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών, ενώ υπάρχουν εκατομμύρια πεινασμένοι και φτωχοί που ζουν με 300-400 ευρώ το μήνα, αυτοί πήραν πίσω ένα μεγάλο μέρος των περικοπών στον κλάδο τους. Αυτός είναι ο «κοινωφελής» ρόλος των δικαστών στο σημερινό καθεστώς.

Επαγγελματίες ψεύτες και απατεώνες είναι και οι γραφειοκράτες του υπουργείου Δικαιοσύνης του Σύριζα. Αυτοί που έλεγαν ότι θα σκίσουν το μνημόνιο και τελικά ψήφισαν το τρ’ίτο μνημόνιο. Αυτοί που πέταξαν στα σκουπίδια τη γνώμη του 62% του λαού στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου 2015.

Αυτοί που όπως και οι προκάτοχοί τους αποδείχθηκαν yes men στις απαιτήσεις των δανειστών, κάτι που το είχαμε πει ως Επαναστατικός Αγώνας ότι θα κάνουν προτού καν γίνουν κυβέρνηση από το 2014 όταν είχαμε κάνει την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Αυτοί δεν αρκέστηκαν να με καταδικάσουν σε ισόβια κάθειρξη επειδή ο Επαναστατικός Αγώνας έπληξε τους σημερινούς εταίρους τους, το παράρτημα της ΕΚΤ, την Τράπεζα της Ελλάδος στην οδό Αμερικής και το γραφείο του αντιπροσώπου του ΔΝΤ -με την ίδια ποινή κινδυνεύει να καταδικαστεί και η Πόλα Ρούπα -, αλλά άρπαξαν και το γιό μας να τον κλείσουν σε ίδρυμα.

Το σχόλιο του μέλους της κεντρικής επιτροπής του Συριζα Ντίνας Μπατζιά με το οποίο μας υβρίζει και υποστηρίζει ότι πρέπει να μας πάρουν το γιο μας αποδεικνύει ότι οι απόγονοι των παιδουπόλεων της Φρειδερίκης σήμερα έχουν αριστερό πρόσημο και χρώμα και ανήκουν στο Συριζα.

Την αλήθεια, καθίκια, τη λέμε εμείς οι πραγματικοί αγωνιστές, εμείς που έχουμε αναλάβει την πολιτική ευθύνη ως Επαναστατικός Αγώνας για τις επιθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδας, στο χρηματιστήριο, στις τράπεζες Eurobank και Citibank στην πρεσβεία των φίλων σας των ΗΠΑ, στα υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομίας, στους ένοπλους μισθοφόρους του κράτους που σήμερα φυλάνε τον δικό σας κώλο όπως και των αντιπροσώπων του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, της ΕΕ, του ΕΜΣ, που έρχονται να σας υπαγορέψουν τις εντολές τους.

Ο καλύτερος κόσμος για όλα τα παιδιά θα έρθει όταν όλους εσάς τους εξουσιαστές, δεξιούς κι αριστερούς, σας πετάξουμε εκεί που πραγματικά ανήκετε στα σκουπίδια της ιστορίας.

Ό,τι κι αν κάνετε δεν μας λυγίζετε.

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Το παιδι του Μαζιωτη και της Ρουπα πρεπει να παει στους συγγενεις του.Οσο οι Νεο σταλινικοι ΣΥΡΙΖΑιοι το κρατανε στο ψυχιατρειο ξεφτιλιζονται.Και τελικα μας κανουν να ακουμε ακομα πιο προσεκτικα οσα λενε οι γονεις του. Αυτη ειναι η δικια μου γνωμη. Και μπραβο στο γιο της Μπακογιαννη που ειχε το θαρρος να πει τα ιδια. Ακομα και ο απαραδεκτος κατα τα αλλα Κουγιας εκφραζει σωστη θεση σε αυτη τη περιπτωση διαβαστε τη στο τελος.Η ανοικτη επιστολη των γιατρων και του Μανωλη Γλεζου (που σεκιουριταδες του απαγορευσαν να δει το παιδι)με βρισκουν συμφωνο

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΥΓΕΙΑΣ

Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή,    7/1/2017

Με έκπληξη και αποτροπιασμό παρακολουθούμε τις δύο τελευταίες μέρες τα συμβαίνοντα με το εξάχρονο παιδί των κρατουμένων Π. Ρούπα – Ν. Μαζιώτη.

Κοντά στα υπόλοιπα, οι μέχρι τώρα δημόσιες ανακοινώσεις των αρμοδίων είναι ΨΕΥΔΕΙΣ και ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΕΣ. Ενώ μιλούν για « ανάθεση προσωρινής επιμέλειας στην κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου Παίδων», η αλήθεια είναι πως το παιδί υποβάλλεται σε ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ υπό φρούρηση σε ΚΛΕΙΣΤΗ ΠΑΙΔΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ του νοσοκομείου «Αγία Σοφία» με βάση σχετική εισαγγελική εντολή που αναφέρει πως το παιδί πρέπει «να φυλάσσεται σε 24ωρη βάση» και να του απαγορεύεται η « οποιαδήποτε επικοινωνία με τους γονείς του και με κάθε τρίτο πρόσωπο». Μάλιστα, ως χθες το μεσημέρι δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ ενημέρωση προς την οικογένεια (γιαγιά, θεία, δικηγόρους κλπ) για το ΠΟΥ είναι το παιδί. Όταν τελικά μετά τον θόρυβο που είχε ξεσπάσει επετράπη στους συγγενείς να το επισκεφθούν, αυτοί έκπληκτοι διαπίστωσαν πως το παιδί ΝΟΣΗΛΕΥΕΤΑΙ φρουρούμενο σε κλειστή παιδοψυχιατρική πτέρυγα βαρέως παιδοψυχιατρικών πασχόντων.

Εκτός από την δημόσια συζήτηση που ήδη γίνεται για τις απαράδεκτες και πρωτοφανείς σχετικές ενέργειες εκ μέρους της ΕΛΑΣ, της εισαγγελίας και του υπουργείου δικαιοσύνης, προκύπτουν επίσης σοβαρότατα ερωτήματα τα οποία πρέπει άμεσα να απαντήσει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας.

1.      Το παιδί τι ακριβώς ψυχική ασθένεια παρουσιάζει για την οποία επιβάλλεται η αναγκαστική νοσηλεία του σε κλειστή πτέρυγα βαρέως πασχόντων, σε συνθήκες φρούρησης και απομόνωσης από το συγγενικό του περιβάλλον;

2.      Ποιος γιατρός έθεσε την διάγνωση αυτής της όποιας ασθένειας και συνέστησε την νοσηλεία του;

3.      Ποιοί είναι οι θεράποντες γιατροί που έχουν εκτιμήσει πως η φύση αυτής της πάθησης είναι τέτοια ώστε επιβάλλει την παρουσία στον θάλαμο νοσηλείας στελεχών της αστυνομίας και της εισαγγελίας, αλλά καθιστά απαγορευτική την παρουσία εκεί συγγενικών προσώπων; Υπάρχει σχετικό ιατρικό ανακοινωθέν, και αν ναι ποιοί το υπογράφουν;

4.      Οι δημόσιες ανακοινώσεις εκ μέρους του υπουργείου δικαιοσύνης και της εισαγγελίας αναφέρουν «προσωρινή ανάθεση επιμέλειας στην κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου». Τι σχέση έχει αυτό με την αναγκαστική νοσηλεία σε κλειστή παιδοψυχιατρική πτέρυγα υπό ένοπλη φρούρηση σε συνθήκες απομόνωσης και επισκεπτηρίου αρχικά απαγορευμένου και κατόπιν περιορισμένου για συγγενικά του πρόσωπα;

5.      Η διεθνής επιστημονική Παιδιατρική κοινότητα έχει κατ επανάληψη τονίσει τις σοβαρότατες μακροπρόθεσμες ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει σε μικρά παιδιά η διαδικασία νοσηλείας τους σε νοσοκομείο και γι αυτό ως γνωστό αυτή αποφεύγεται αν δεν συντρέχει σοβαρός ιατρικός λόγος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ποιός είναι ο σοβαρός ιατρικός λόγος που επιβάλλει την νοσηλεία σε κλειστή  ψυχιατρική πτέρυγα και μάλιστα σε συνθήκες απομόνωσης και φρούρησης; Η κατάσταση αυτή τι ψυχολογικές επιπτώσεις αναμένεται να έχει τόσο στο ίδιο το παιδί πρώτα και κύρια, αλλά και στους λοιπούς παιδιατρικούς ασθενείς του νοσοκομείου που βιώνουν αναγκαστική νοσηλεία υπό φρούρηση συνομηλίκου τους; Οι αξιότιμοι κ.κ. Καθηγητές και το υπόλοιπο  ΔΕΠ Παιδοψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής Αθήνας που έχουν την ιατρική ευθύνη της συγκεκριμένης μονάδας, έχουν κάτι να πουν πάνω σε αυτά;

6.      Με βάση ποιούς ακριβώς κανόνες δεοντολογίας υπάρχει μέσα σε παιδιατρικό νοσοκομείο ένοπλη αστυνομική φρούρηση θαλάμου νοσηλείας;  Έχει υπάρξει γι αυτό συναίνεση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Υγείας;

7.      Η διοίκηση του νοσοκομείου έχει γνώση και έλεγχο για τα τεκταινόμενα μέσα στον χώρο του νοσοκομείου, ή έχει παραδώσει τον έλεγχο αυτόν στην αστυνομία και στην εισαγγελία;

8.      Τι ακριβώς ενημέρωση έχει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας από την διοίκηση του νοσοκομείου και από την διοίκηση της 1ης ΥΠΕ για όλα τα παραπάνω;

Απαιτούμε άμεσες και ξεκάθαρες απαντήσεις από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας.

Θέτουμε τα παραπάνω στα συνδικαλιστικά όργανα των νοσοκομειακών γιατρών (ΕΙΝΑΠ και ΟΕΝΓΕ) καθώς και στους Ιατρικούς Συλλόγους, ζητώντας να πάρουν επειγόντως θέση και να απαιτήσουν σχετική συνάντηση με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας το συντομότερο δυνατόν.

Γλεζος

Ο Μανόλης Γλέζος επισκέφθηκε νωρίτερα σήμερα το νοσοκομείο Παίδων όπου κρατείται ο εξάχρονος γιος των Πόλα Ρούπα και Νίκο Μαζιώτη για να το δει και να του προσφέρει ένα παιχνίδι, αλλά η εταιρεία ιδιωτικής φύλαξης του νοσοκομείου του απαγόρευσε την όποια επαφή με το παιδί.

Όπως ανακοινώνεται στην «Κίνηση Ενεργοί Πολίτες» σε κείμενο που υπογράφει ο Μ. Γλέζος:

«Μετά την ανακοίνωση του Υπουργείου Δικαιοσύνης με την οποία ο Σταύρος Κοντονής διαβεβαιώνει ότι το 6χρονο παιδί της Πόλας Ρούπα δεν συνελήφθη και δεν κρατείται, σήμερα το μεσημέρι (7/1) ο Μανώλης Γλέζος πήγε στο Νοσοκομείο Παίδων να δει το παιδί και να του προσφέρει ένα παιχνίδι.

Όμως η Ιδιωτική Εταιρεία φύλαξης του Νοσοκομείου δεν του επέτρεψε καμία επαφή επικαλούμενη Εισαγγελική εντολή. Μετά από αυτό είναι πλέον σαφές, ότι το 6χρονο παιδί κρατείται«.

Ανακοίνωση εξέδωσε και ο επικεφαλής της ΛΑΕ Παναγιώτης Λαφαζάνης. Η ανακοίνωση έχει ως εξής : 

«Αποτελεί ντροπή και προσβολή κάθε ίχνους δημοκρατίας και ανθρωπισμού, το γεγονός, ότι οι αρχές, με την κάλυψη του Υπουργείου Δικαιοσύνης και της κυβέρνησης, αρνούνται, σε μια επίδειξη βαρβαρότητας, να δώσουν την επιμέλεια του 6χρονου γιου της Πόλας Ρούπα στα άμεσα συγγενικά του πρόσωπα, στη μάνα και την αδελφή της, όπως έχει ζητήσει και η ίδια η μητέρα του.

Είναι αδιανόητο και πράξη αγριότητας και τυφλής εκδίκησης ένα εξάχρονο παιδί να βρίσκεται κρατούμενο και μάλιστα σε απομόνωση στο Νοσοκομείο Παίδων, υπό την αυστηρή φρούρηση αστυνομικών δυνάμεων και ιδιωτικής security.

Το γεγονός ότι το εξάχρονο παιδί βρίσκεται κρατούμενο σε απομόνωση αποδεικνύεται από το γεγονός ότι απαγορεύτηκε στον Μανόλη Γλέζο από την ιδιωτική εταιρεία φύλαξης του Νοσοκομείου να δει το παιδί και να του προσφέρει ένα παιχνίδι.

Εδώ και τώρα το παιδί να αποδοθεί στα συγγενικά του πρόσωπα, σύμφωνα με την απαίτηση των γονιών του».

ΚΟΥΓΙΑΣ

Ο γνωστός ποινικολόγος ζητά την παρέμβαση του Αρείου Πάγου

Την παρέμβαση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, Ξένης Δημητρίου ζητάει με ανακοίνωση του ο 
ποινικολόγος Αλέξης Κούγιας σχετικά με το ζήτημα του παιδιού της Πόλας Ρούπα και του Νίκου Μαζιώτη.

Παράλληλα ο κ. Κούγιας τονίζει πως :«Είναι αδιανόητο στην Ελλάδα, τη χώρα που δίδαξε το δικαιικό πολιτισμό, τη χώρα που δίδαξε τη Δημοκρατία, και τη χώρα που ενέπνευσε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, να συμβαίνει αυτό που έχουμε πληροφορηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σχετικά με τον 6χρονο υιό των δύο αντεξουσιαστών Μαζιώτη – Ρούπα».

Αναλυτικά η ανακοίνωση του κ. Κούγια έχει ως εξής:

Με αφορμή τη σύλληψη της Πόλας Ρούπα,μητέρας του 6χρονου παιδιού του γνωστού αντεξουσιαστή Νίκου Μαζιώτη, και την παράνομη παραμονή – κράτηση του 6χρονου παιδιού τους στο κτίριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής, θέλω να κάνω την εξής δήλωση:

Είναι αδιανόητο στην Ελλάδα, τη χώρα που δίδαξε το δικαιικό πολιτισμό, τη χώρα που δίδαξε τη Δημοκρατία, και τη χώρα που ενέπνευσε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, να συμβαίνει αυτό που έχουμε πληροφορηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σχετικά με τον 6χρονο υιό των δύο αντεξουσιαστών Μαζιώτη – Ρούπα.

Είναι αδιανόητο, μόνο και μόνο για να εξαναγκαστεί η κατηγορουμένη να αποκαλύψει τους συνεργούς της για τις πράξεις, για τις οποίες κατηγορείται, ή για να αποκαλύψει τους ανθρώπους που τη βοήθησαν τόσα χρόνια να ζήσει ελεύθερη, να χρησιμοποιείται ένα 6χρονο αγόρι, το οποίο στην ηλικία που βρίσκεται, αντιλαμβάνεται τα πάντα, και κανείς να μην αντιδρά.

 

Είμαι στα Δικαστήρια 42 χρόνια, έχω υπερασπισθεί για ποινικά αδικήματα αριστερούς, δεξιούς, πολιτικούς κατηγορουμένους, έχω υπερασπισθεί εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και ουδέποτε σε αυτή την πολύχρονη καριέρα μου ενθυμούμαι να έχει συμβεί κάτι ανάλογο και κανείς να μην αντιδρά.

Με αηδιάζει το κατάντημα αυτής της χώρας, όπου όλοι οι πολιτικοί όλων των κομμάτων και θεσμικοί φορείς, μόνο και μόνο επειδή αυτό το παιδί είναι παιδί δύο αντεξουσιαστών, δεν έχουν πάρει μέχρι σήμερα καμία θέση.

Κάνω έκκληση στη γνωστή για την ακεραιότητά της και την αγάπη της για τα παιδιά, αφού είναι μητέρα 5 παιδιών, Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κα Ξένη Δημητρίου, να διατάξει αμέσως προκαταρκτική εξέταση για τις συνθήκες, υπό τις οποίες ζει αυτό το παιδί από την ημέρα που συνελήφθη η μητέρα του.

Ζητώ να διερευνηθεί πού κοιμάται αυτό το παιδί, πού διατρέφεται αυτό το παιδί, σε ποιες τουαλέτες ικανοποιεί τις φυσικές του ανάγκες, πού πλένεται αυτό το παιδί, πόσες φορές ή πόσες ώρες την ημέρα είναι με τη μητέρα του και γιατί τέλος πάντων μέχρι σήμερα δεν έχει παραδοθεί στους συγγενείς των Μαζιώτη και Ρούπα.

Ελπίζω ότι δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή αρρωστημένα μυαλά στην Ελληνική Αστυνομία, τα οποία να ανακρίνουν αυτό το παιδί.

Στο Κράτος Δικαίου της Ελλάδος ουδέποτετιμωρήθηκαν με τέτοιο βάναυσο τρόπο τα παιδιά κατηγορουμένων ακόμη και για τα σκληρότερα εγκλήματα, όπως τιμωρείται εδώ και μέρες το παιδί των Μαζιώτη και Ρούπα.

Λυπάμαι που δεν είμαι δικηγόρος αυτών των δύο κατηγορουμένων, για να έχω μηνύσει τον οποιοδήποτε υπεύθυνο γι’ αυτή την ακραία σωματική και ψυχική κακοποίηση ενός 6χρονου παιδιού, το οποίο αυτή τη στιγμή κάνει τις πιο σοβαρές ποιοτικές αλλαγές προσωπικότητος.

Επιτέλους, σε αυτή τη χώρα που πλέον έχουν καταργηθεί τα πάντα, να μείνει όρθια η αντίληψη όλων των θεσμικών οργάνων για το με ποιο τρόπο διεξάγεται μια ανάκριση και αντιμετωπίζονται οι κατηγορούμενοι.

Δεν είμαστε ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος, είμαστε η χώρα που δίδαξε την Ελευθερία και τη Δημοκρατία.

Σε κάθε δε περίπτωση πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι οι Μαζιώτης και Ρούπα δεν είναι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου που διαπράττουν από τότε που γεννήθηκαν εγκληματικές πράξεις εις βάρος συνανθρώπων μας, αλλά διέπραξαν τα εγκλήματα, τα οποία φέρονται ότι έχουν διαπράξει, στα πλαίσια μιας υποκειμενικής αντιλήψεως, η οποία μπορεί να είναι ή να μην είναι εσφαλμένη, για το κοινωνικό σύστημα, με το οποίο διοικείται η Ελλάδα, και γι’ αυτό ούτως ή άλλως η ποινική τους αντιμετώπιση θα είναι και πρέπει να είναι διαφορετική.

Πηγή: http://www.greek-inews.gr

 

Και στην Ερμιονιδαν στο Κρανιδι υπαρχει εδω και καιρο γραφειο Σωρρα. Ολα ξεκινησαν με συναντηση τον Μαρτη του 2014 . Αλλη συναντηση εγινε τον Οκτωβρη περσι σε ξενοδοχειο στο Κρανιδι. Μαλιστα η τοπικη οργανωση εκτος απο γραφεια εχει και σελιδα στο διαδικτυο.

Εγω σχολια δεν κανω.Με υπερβαινει το πραγμα τελειωνουν τα λογια η λογικη τα επιχειρηματα .Οταν ομως χιλιαδες συμπολιτες μας ορκιζονται στα παρακατω με πιανει μια θλιψη.Για την δημοκρατια, την Ελλαδα, τους συνανθρωπους μου.Γιατι πολλοι συμπολιτες μας ειναι ετοιμοι να συμμετεχουν σαν οπλιτες (δινοντας ορκους βαρεις για διαλυση του κυταρικου ιστου)στην οργανωση Σωρρα και μαλιστα να πληρωσουν κιολας , αλλα ελαχιστοι εως καθολου σαν ενεργοι πολιτες (χωρις να ειναι οπλιτες )σε μια συγκεντρωση που αφορα προβληματα της καθημερινης ζωης οπως το νερο η τα σκουπιδια.

Και μην νομιζετε πως ο Σωρρας ειναι Ελληνικο φαινομενο.Σε ολο τον πλανητη κυριως στις ΗΠΑ υπαρχουν εκατομμυρια οπαδοι χιλιαδων σωτηρων πολλες φορες με τραγικα αποτελεσματα. Απλα ο κ Σωρρας εισηγαγε στην Ελλαδα το φαινομενο διανθισμενο με εθνικιστικες κορωνες ακροδεξιου πολιτικου  περιεχομενου και βρηκε ακροατηριο στην εποχη της κρισης. Ομως θα επρεπε το οργανωμενο κρατος και η δικαιοσυνη να προφυλασει τους πολιτες του απο παρομοιες κινησεις στον βαθμο που δεν αφορουν μονο τον κυταρικο ιστο του σωματος του καθε μελους (αυτον ο καθενας ας τον διαχειριστει οπως νομιζει)αλλα και την τσεπη του.Γιατι χρηματα εισπρατονται, υποσχεσεις για οικονομικα ανταλλαγματα δινωνται, μηχανισμοι μελων οικοδομουνται, αρνηση καταβολης φορων υπαρχει .Εγω σας πουλαω την Ακροπολη. Ειναι του παπου μου.Την αγοραζετε;

Οταν τα οικονομικα ενος συλλογου γονεων και κηδεμονων ελεγχονται με καθε λεπτομερεια (ΑΦΜ βιβλια εσοδων εξοδων κλπ) μια οργανωση με κεφαλαια τρισεκατομμυριων που εισπρατει συνδρομες νοικιαζει γραφεια καλει τους πολιτες να μην πληρωνουν φορους απο ποιους ελεγχεται;

 

 

Οικολογικο Δικτυο

Το αδιέξοδο από την κυβερνητική συνεργασία, η αποσυσπείρωση στον χώρο της πολιτικής οικολογίας, η κυβερνητική επιλογή μιας απλής διαχείρισης των προγραμμάτων που επιβάλλουν οι δανειστές, η έλλειψη αντιστάσεων στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος και η απογοήτευση της πλειοψηφίας των πράσινων ακροατηρίων και των κοινωνικών κινημάτων, επιβάλλουν μια νέα πορεία, που θα ξεπερνάει τα λάθη του παρελθόντος, υποστηρίζει το Οικολογικό Δίκτυο.

Στο κείμενο πολιτικής παρέμβασης της οργάνωσης πολιτικής οικολογίας που συγκροτήθηκε από στελέχη που έχουν αποστασιοποιηθεί ή στέκονται κριτικά απέναντι στους Οικολόγους Πράσινους, διαπιστώνεται επίσης ότι η συνεργασία των Οικολόγων Πράσινων με τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στηριγμένη στη σταθερή υπερψήφιση όλων των κυβερνητικών επιλογών, ακόμα και όσων αντιβαίνουν τις αρχές της πολιτικής οικολογίας, ανέδειξε νέες αδυναμίες και αντιφάσεις στον οικολογικό χώρο.

Το Οικολογικό Δίκτυο στην πρόσφατη πανελλαδική του συνάντηση στη Θεσσαλονίκη, κατέληξε και σε ένα μανιφέστο ιδεολογικών αρχών καθώς και σε ένα κείμενο πολιτικής εκτίμησης.

Στο κείμενο αυτό αναλύεται η κατάσταση των τελευταίων δεκαετιών και κυρίως των ετών της κρίσης, διάστημα κατά το οποίο διαμορφώθηκαν συνθήκες πολυδιάσπασης, αποσυσπείρωσης και απογοήτευσης για τον χώρο της πολιτικής οικολογίας, με νέους προβληματισμούς και προκλήσεις σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο. Στις νέες αυτές συνθήκες χρειάζονται και νέες απαντήσεις, με νέες επεξεργασίες, όπως εκτιμούν τα μέλη του Δικτύου. Γι’ αυτό και το Οικολογικό Δίκτυο φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα φόρουμ διαλόγου για τις αξίες, την ταυτότητα και την αξιοπιστία των πράσινων και οικολογικών ιδεών.

 

Ολόκληρο το κείμενο για την πολιτική συγκυρία είναι ανηρτημένο εδώ

Επιπλέον, παρατίθεται στη συνέχεια: 

Οι κοσμογονικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών άνοιξαν νέες προκλήσεις. Η κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών είχε ως αποτέλεσμα να επικρατήσουν πολιτικές συμβατές με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, εγκαταλείποντας σταδιακά το κοινωνικό κράτος και την προστασία των εργατικών και υπόλοιπων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το κίνημα της ανθρώπινης χειραφέτησης βρέθηκε ανέτοιμο να αντιμετωπίσει την αλλαγή, που συντελέστηκε μέσα από πολιτικές του δόγματος του σοκ, κι έτσι οδηγήθηκε σε μια κρίση ταυτότητας, χωρίς κάποιο αξιόπιστο σχέδιο υπέρβασης της πολύπλευρης κρίσης που βιώνουμε.

Οι θεωρίες περί «τέλους της ιστορίας», όταν κατάρρευσαν τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού και δεν υπήρχε πια αντίπαλο δέος, βοήθησαν στο να θεωρείται ακραίος ο ρυθμιζόμενος καπιταλισμός του Κέινς και οι αρχές της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτά όλα δεν είχαν καμιά σχέση με μια βαθύτερη ανάλυση των δεδομένων, αντιθέτως ενίσχυσαν ιδεολογικά και πρακτικά τον οικονομικό ανταγωνισμό, τον τραπεζικό συγκεντρωτισμό, την παγκοσμιοποίηση, τις αρπακτικές χρηματιστηριακές επιχειρήσεις, το πλαστικό εικονικό χρήμα, τον υπερκαταναλωτισμό, οδηγώντας σε αλλαγή αξιών, πολιτισμική υποβάθμιση και στη σημερινή κρίση. Η έντονη οικονομική και κοινωνική ανισότητα, η κατάρρευση της μεσαίας τάξης στις δυτικές κοινωνίες, με την παράλληλη αύξηση των μεταναστευτικών ροών, αναβίωσαν τα εθνικιστικά πάθη, όπως στον μεσοπόλεμο.

Οι πιέσεις στο περιβάλλον εντάθηκαν αντί να τεθούν υπό έλεγχο, όπως υπόσχονταν οι βαρύγδουπες «Διασκέψεις της Γης» και οι ακροβατισμοί περί «αειφόρου ανάπτυξης» του ΟΗΕ. Όλα τα ανεπίλυτα προβλήματα των ανθρωπίνων κοινωνιών φαίνεται ότι σχηματίζουν πλέον ένα διογκούμενο σύμπλεγμα, ένα μπούμερανγκ επίπλαστης ανάπτυξης, που απειλεί το μέλλον μας. Έχουμε φτάσει σε ένα σταυροδρόμι όπου, είτε θα υπάρξουν δραστικές και τολμηρές αλλαγές, είτε θα βυθιστούμε σε έναν κοινωνικό μεσαίωνα και έναν περιβαλλοντικό «κατακλυσμό».

Τα κόμματα της πολιτικής οικολογίας, ασκώντας κριτική προς τα κατεστημένα κόμματα και τις υπάρχουσες πολιτικές προτάσεις από τα «δεξιά», το «κέντρο» και τα «αριστερά» του πολιτικού φάσματος, προσπάθησαν να αρθρώσουν έναν εναλλακτικό λόγο και να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Προσπάθησαν να εκφράσουν όλες τις αισιόδοξες και αλληλέγγυες πρωτοβουλίες που αναπτύχθηκαν, εστιάζοντας περισσότερο σε μορφές κοινωνικής και συνεταιριστικής οικονομίας. Υπερασπίστηκαν μια ομοσπονδιακή μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα ύπαρξής της αλλά και το έλλειμμα δημοκρατίας που τη χαρακτηρίζει. Την ίδια στιγμή, όμως, που εμπνέονταν από το όραμα για το κοινό μας σπίτι, δεν εκτιμήθηκαν σωστά οι εθνικές επιδιώξεις, η κυριαρχία των ισχυρών και οι αδιαφανείς μεθοδεύσεις της ευρωπαϊκής ελίτ. Οι Πράσινοι συγκρότησαν πρόταση για ένα νέο οικολογικό κοινωνικό συμβόλαιο (Green New Deal), ωστόσο, φαίνεται ότι αιφνιδιάστηκαν από τη σφοδρότητα της κρίσης, την επανεμφάνιση υλιστικών και ταξικών ζητημάτων και την άνοδο της ακροδεξιάς.

Στην Ελλάδα, η ένταση της οικονομικής κρίσης μετά το 2009 έδειξε το χειρότερό της πρόσωπο, με φτώχεια, ανεργία, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, μετανάστευση των πιο παραγωγικών και καταρτισμένων κοινωνικών ομάδων κτλ. Παράλληλα υπήρξαν από τις μνημονιακές πολιτικές έντονες και απότομες πιέσεις στο περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους καθώς και στα συλλογικά αγαθά.

Παραδοσιακά κόμματα της μεταπολίτευσης κατέρρευσαν, ακροδεξιά μορφώματα διογκώθηκαν και στην κυβέρνηση αναδείχτηκε ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, που υποσχέθηκε κοινωνική δικαιοσύνη και ανάκαμψη αλλά αποδείχτηκε πως δεν στηριζόταν σε σοβαρό, ρεαλιστικό για να το εφαρμόσει, πρόγραμμα.

Ταυτόχρονα η Ευρώπη δέχτηκε αυξημένες προσφυγικές ροές από τις χώρες της Μέσης Ανατολής που εδώ και χρόνια υποφέρουν από πολέμους και βομβαρδισμούς για τον έλεγχο του πετρελαίου, αιτίες που όξυναν την ριζοσπαστικοποίηση του Ισλάμ. Η υποδοχή των προσφύγων για τις χώρες της Ε.Ε. ανέδειξε τις ιδεολογικές διαφορές τους και την ξενοφοβία τους, με αποτέλεσμα το κλείσιμο των συνόρων και την επιδείνωση του προσφυγικού προβλήματος για την Ελλάδα, κύρια χώρα υποδοχής τους.

Ο χώρος της πολιτικής οικολογίας, που είχε εκφραστεί μετά το 2002 από τους Οικολόγους Πράσινους, κατόρθωσε να εξασφαλίσει μια έδρα στην ευρωβουλή το 2009 και αρκετές στην Αυτοδιοίκηση. Όμως και αυτός βρέθηκε ανέτοιμος να αντιμετωπίσει τις ξαφνικές επιπτώσεις της κρίσης. Οι πολλαπλές διεργασίες της περιόδου 2012-2014, αντί να οδηγήσουν σε μια νέα ωριμότητα και ανάπτυξη, ανέδειξαν εγγενείς αδυναμίες και εσωτερικές συγκρούσεις, οι οποίες οδήγησαν σε διασπάσεις και εκτεταμένες αποχωρήσεις μελών. Αφού υποσκάφτηκε κάθε δυνατότητα αυτόνομης πράσινης συμμετοχής στις εκλογές, η πλειοψηφία όσων παρέμειναν στους ΟΠ υποστήριξε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξέλεξαν έναν βουλευτή και ορίστηκε ένας αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος. Στις εκλογές του Σεπτ. 2015 παραχωρήθηκαν στα ίδια πρόσωπα από μία εκλόγιμη θέση στη Βουλή και διατηρήθηκε ο ίδιος αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος. Η κυβερνητική αυτή συνεργασία, στηριγμένη στη σταθερή υπερψήφιση όλων των κυβερνητικών επιλογών, ακόμα και όσων αντιβαίνουν τις αρχές της πολιτικής οικολογίας, ανέδειξε νέες αδυναμίες και αντιφάσεις στον χώρο. Καθώς είναι ξεκάθαρη η κυβερνητική επιλογή μιας απλής διαχείρισης των προγραμμάτων που επιβάλλουν οι δανειστές της χώρας, διαφαίνεται το ελάχιστο εύρος των δυνατών χειρισμών, η έλλειψη αντιστάσεων στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος αλλά και η απογοήτευση της πλειοψηφίας των πράσινων ακροατηρίων και των κοινωνικών κινημάτων.

Έτσι λοιπόν σήμερα, ο χώρος της πολιτικής οικολογίας στην Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση πολυδιάσπασης, αποσυσπείρωσης και απογοήτευσης, με σοβαρά ζητήματα ανοιχτά, τα οποία χρειάζονται επανεπεξεργασία, με κυρίαρχο ζήτημα την ταυτότητά του στις νέες συνθήκες.

Εμείς, τα μέλη του Οικολογικού Δικτύου, όπως αναφέρουμε και στην ιδρυτική μας διακήρυξη: «Θέλουμε να ξαναβρεί το οικολογικό κίνημα τις αξίες, την ταυτότητά του και την αξιοπιστία του. Επιλέγουμε τη μορφή του δικτύου, θέλοντας να δώσουμε έμφαση στον πολιτικό διάλογο για το κοινό μέλλον του πράσινου χώρου, με τη μορφή ενός εκτεταμένου forum συζήτησης που θα αναζητά τις συγκλίσεις μέσα από τη διαφορά, αλλά και τις ποιοτικές προσωπικές, πολιτικές και κινηματικές σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια».

Επίσης, όπως τονίσαμε και στην ιδρυτική μας διακήρυξη: «Η εμμονή σε πολιτικές λιτότητας που διασώζουν τα πιο ιδιοτελή συμφέροντα των αγορών, αυτό που πιθανόν να καταφέρει θα είναι η απογοήτευση από τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις αξίες, η απόρριψη του οράματος της ομοσπονδιακής Ευρώπης και η ενίσχυση αντιδημοκρατικών, απομονωτικών και βίαιων μορφωμάτων και ιδεολογιών. Ο χώρος της πολιτικής οικολογίας, σε μια νέα πορεία, που θα ξεπερνάει τα λάθη και την παθολογία του παρελθόντος, έχει τις δυνατότητες να επεξεργαστεί περισσότερο και να καταθέσει συγκεκριμένες εναλλακτικές λύσεις για τα προβλήματα αλλά και το μέλλον της χώρας, της Ευρώπης και του πλανήτη. Και πρέπει να το κάνει τώρα, περισσότερο από ποτέ».

Oikologiko-Diktyo-Logo1

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ

Oikologiko.Diktyo@gmail.com

Τηλ. 2313319770

 

 

www.oikologiko-diktyo.gr

https://www.facebook.com/oikologikodiktyo

http://oikologiko-diktyo.blogspot.gr

https://oikologikodiktyo.wordpress.com

 

7/7/2016

 

Κείμενο πολιτικής συγκυρίας

Οι κοσμογονικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών άνοιξαν νέες προκλήσεις. Η κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών είχε ως αποτέλεσμα να επικρατήσουν πολιτικές συμβατές με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, εγκαταλείποντας σταδιακά το κοινωνικό κράτος και την προστασία των εργατικών και υπόλοιπων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το κίνημα της ανθρώπινης χειραφέτησης βρέθηκε ανέτοιμο να αντιμετωπίσει την αλλαγή, που συντελέστηκε μέσα από πολιτικές του δόγματος του σοκ, κι έτσι οδηγήθηκε σε μια κρίση ταυτότητας, χωρίς κάποιο αξιόπιστο σχέδιο υπέρβασης της πολύπλευρης κρίσης που βιώνουμε.

Οι θεωρίες περί «τέλους της ιστορίας», όταν κατάρρευσαν τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού και δεν υπήρχε πια αντίπαλο δέος, βοήθησαν στο να θεωρείται ακραίος ο ρυθμιζόμενος καπιταλισμός του Κέινς και οι αρχές της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτά όλα δεν είχαν καμιά σχέση με μια βαθύτερη ανάλυση των δεδομένων, αντιθέτως ενίσχυσαν ιδεολογικά και πρακτικά τον οικονομικό ανταγωνισμό, τον τραπεζικό συγκεντρωτισμό, την παγκοσμιοποίηση, τις αρπακτικές χρηματιστηριακές επιχειρήσεις, το πλαστικό εικονικό χρήμα, τον υπερκαταναλωτισμό, οδηγώντας σε αλλαγή αξιών, πολιτισμική υποβάθμιση και στη σημερινή κρίση. Η έντονη οικονομική και κοινωνική ανισότητα, η κατάρρευση της μεσαίας τάξης στις δυτικές κοινωνίες, με την παράλληλη αύξηση των μεταναστευτικών ροών, αναβίωσαν τα εθνικιστικά πάθη, όπως στον μεσοπόλεμο.

Οι πιέσεις στο περιβάλλον εντάθηκαν αντί να τεθούν υπό έλεγχο, όπως υπόσχονταν οι βαρύγδουπες «Διασκέψεις της Γης» και οι ακροβατισμοί περί «αειφόρου ανάπτυξης» του ΟΗΕ. Όλα τα ανεπίλυτα προβλήματα των ανθρωπίνων κοινωνιών φαίνεται ότι σχηματίζουν πλέον ένα διογκούμενο σύμπλεγμα, ένα μπούμερανγκ επίπλαστης ανάπτυξης, που απειλεί το μέλλον μας. Έχουμε φτάσει σε ένα σταυροδρόμι όπου, είτε θα υπάρξουν δραστικές και τολμηρές αλλαγές, είτε θα βυθιστούμε σε έναν κοινωνικό μεσαίωνα και έναν περιβαλλοντικό «κατακλυσμό».

Τα κόμματα της πολιτικής οικολογίας, ασκώντας κριτική προς τα κατεστημένα κόμματα και τις υπάρχουσες πολιτικές προτάσεις από τα «δεξιά», το «κέντρο» και τα «αριστερά» του πολιτικού φάσματος, προσπάθησαν να αρθρώσουν έναν εναλλακτικό λόγο και να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Προσπάθησαν να εκφράσουν όλες τις αισιόδοξες και αλληλέγγυες πρωτοβουλίες που αναπτύχθηκαν, εστιάζοντας περισσότερο σε μορφές κοινωνικής και συνεταιριστικής οικονομίας. Υπερασπίστηκαν μια ομοσπονδιακή μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα ύπαρξής της αλλά και το έλλειμμα δημοκρατίας που τη χαρακτηρίζει. Την ίδια στιγμή, όμως, που εμπνέονταν από το όραμα για το κοινό μας σπίτι, δεν εκτιμήθηκαν σωστά οι εθνικές επιδιώξεις, η κυριαρχία των ισχυρών και οι αδιαφανείς μεθοδεύσεις της ευρωπαϊκής ελίτ. Οι Πράσινοι συγκρότησαν πρόταση για ένα νέο οικολογικό κοινωνικό συμβόλαιο (Green New Deal), ωστόσο, φαίνεται ότι αιφνιδιάστηκαν από τη σφοδρότητα της κρίσης, την επανεμφάνιση υλιστικών και ταξικών ζητημάτων και την άνοδο της ακροδεξιάς.

Στην Ελλάδα, η ένταση της οικονομικής κρίσης μετά το 2009 έδειξε το χειρότερό της πρόσωπο, με φτώχεια, ανεργία, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, μετανάστευση των πιο παραγωγικών και καταρτισμένων κοινωνικών ομάδων κτλ. Παράλληλα υπήρξαν από τις μνημονιακές πολιτικές έντονες και απότομες πιέσεις στο περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους καθώς και στα συλλογικά αγαθά.

Παραδοσιακά κόμματα της μεταπολίτευσης κατέρρευσαν, ακροδεξιά μορφώματα διογκώθηκαν και στην κυβέρνηση αναδείχτηκε ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, που υποσχέθηκε κοινωνική δικαιοσύνη και ανάκαμψη αλλά αποδείχτηκε πως δεν στηριζόταν σε σοβαρό, ρεαλιστικό για να το εφαρμόσει, πρόγραμμα.

Ταυτόχρονα η Ευρώπη δέχτηκε αυξημένες προσφυγικές ροές από τις χώρες της Μέσης Ανατολής που εδώ και χρόνια υποφέρουν από πολέμους και βομβαρδισμούς για τον έλεγχο του πετρελαίου, αιτίες που όξυναν την ριζοσπαστικοποίηση του Ισλάμ. Η υποδοχή των προσφύγων για τις χώρες της Ε.Ε. ανέδειξε τις ιδεολογικές διαφορές τους και την ξενοφοβία τους, με αποτέλεσμα το κλείσιμο των συνόρων και την επιδείνωση του προσφυγικού προβλήματος για την Ελλάδα, κύρια χώρα υποδοχής τους.

Ο χώρος της πολιτικής οικολογίας, που είχε εκφραστεί μετά το 2002 από τους Οικολόγους Πράσινους, κατόρθωσε να εξασφαλίσει μια έδρα στην ευρωβουλή το 2009 και αρκετές στην Αυτοδιοίκηση. Όμως και αυτός βρέθηκε ανέτοιμος να αντιμετωπίσει τις ξαφνικές επιπτώσεις της κρίσης. Οι πολλαπλές διεργασίες της περιόδου 2012-2014, αντί να οδηγήσουν σε μια νέα ωριμότητα και ανάπτυξη, ανέδειξαν εγγενείς αδυναμίες και εσωτερικές συγκρούσεις, οι οποίες οδήγησαν σε διασπάσεις και εκτεταμένες αποχωρήσεις μελών. Αφού υποσκάφτηκε κάθε δυνατότητα αυτόνομης πράσινης συμμετοχής στις εκλογές, η πλειοψηφία όσων παρέμειναν στους ΟΠ υποστήριξε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξέλεξαν έναν βουλευτή και ορίστηκε ένας αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος. Στις εκλογές του Σεπτ. 2015 παραχωρήθηκαν στα ίδια πρόσωπα από μία εκλόγιμη θέση στη Βουλή και διατηρήθηκε ο ίδιος αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος. Η κυβερνητική αυτή συνεργασία, στηριγμένη στη σταθερή υπερψήφιση όλων των κυβερνητικών επιλογών, ακόμα και όσων αντιβαίνουν τις αρχές της πολιτικής οικολογίας, ανέδειξε νέες αδυναμίες και αντιφάσεις στον χώρο. Καθώς είναι ξεκάθαρη η κυβερνητική επιλογή μιας απλής διαχείρισης των προγραμμάτων που επιβάλλουν οι δανειστές της χώρας, διαφαίνεται το ελάχιστο εύρος των δυνατών χειρισμών, η έλλειψη αντιστάσεων στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος αλλά και η απογοήτευση της πλειοψηφίας των πράσινων ακροατηρίων και των κοινωνικών κινημάτων.

Έτσι λοιπόν σήμερα, ο χώρος της πολιτικής οικολογίας στην Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση πολυδιάσπασης, αποσυσπείρωσης και απογοήτευσης, με σοβαρά ζητήματα ανοιχτά, τα οποία χρειάζονται επανεπεξεργασία, με κυρίαρχο ζήτημα την ταυτότητά του στις νέες συνθήκες.

Εμείς, τα μέλη του Οικολογικού Δικτύου, όπως αναφέρουμε και στην ιδρυτική μας διακήρυξη: «Θέλουμε να ξαναβρεί το οικολογικό κίνημα τις αξίες, την ταυτότητά του και την αξιοπιστία του. Επιλέγουμε τη μορφή του δικτύου, θέλοντας να δώσουμε έμφαση στον πολιτικό διάλογο για το κοινό μέλλον του πράσινου χώρου, με τη μορφή ενός εκτεταμένου forum συζήτησης που θα αναζητά τις συγκλίσεις μέσα από τη διαφορά, αλλά και τις ποιοτικές προσωπικές, πολιτικές και κινηματικές σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια».

Επίσης, όπως τονίσαμε και στην ιδρυτική μας διακήρυξη: «Η εμμονή σε πολιτικές λιτότητας που διασώζουν τα πιο ιδιοτελή συμφέροντα των αγορών, αυτό που πιθανόν να καταφέρει θα είναι η απογοήτευση από τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις αξίες, η απόρριψη του οράματος της ομοσπονδιακής Ευρώπης και η ενίσχυση αντιδημοκρατικών, απομονωτικών και βίαιων μορφωμάτων και ιδεολογιών. Ο χώρος της πολιτικής οικολογίας, σε μια νέα πορεία, που θα ξεπερνάει τα λάθη και την παθολογία του παρελθόντος, έχει τις δυνατότητες να επεξεργαστεί περισσότερο και να καταθέσει συγκεκριμένες εναλλακτικές λύσεις για τα προβλήματα αλλά και το μέλλον της χώρας, της Ευρώπης και του πλανήτη. Και πρέπει να το κάνει τώρα, περισσότερο από ποτέ».

Ντερεκ Γουολ

Ο Γουόλ, ένας θεωρητικός και ακτιβιστής του Πράσινου Κόμματος, θεωρεί ότι η έξοδος της Βρετανίας από την Ε.Ε. θα βλάψει τόσο την ίδια όσο και την Ευρώπη γενικότερα, ενώ στηλιτεύει τη ρατσιστική ρητορική πάνω στην οποία στηρίχτηκε η καμπάνια του Brexit. Θεωρεί απολύτως αναγκαία την πάλη για την υπεράσπιση των κοινών αγαθών ενάντια στο κυνήγι του βραχυπρόθεσμου κέρδους από τον καπιταλισμό.

• Ποια είναι η αποτίμησή σας για το Brexit και ποιες θα είναι οι πιθανές συνέπειες για τη Βρετανία και την ευρωπαϊκή οικονομία;

Ηταν μια από τις χειρότερες πολιτικές εμπειρίες της ζωής μου. Το δημοψήφισμα δίχασε την κοινωνία μας, δημιούργησε πόλωση ανάμεσα στους νέους ανθρώπους, οι οποίοι ήθελαν να μείνουν στην Ε.Ε., και τους πιο ηλικιωμένους ψηφοφόρους, οι οποίοι ήθελαν να φύγουν. Στο μεγαλύτερο μέρος της η ρητορική από την πλευρά του Brexit ήταν ρατσιστική και επικέντρωνε αποκλειστικά στη μετανάστευση.

Σκιαγραφούσε την Ε.Ε. σαν έναν οργανισμό που ούτε λίγο ούτε πολύ ανοίγει τον δρόμο για τον ISIS. Πολλές από τις υποσχέσεις της καμπάνιας για το Brexit ήταν ψέματα, όπως το ότι περίπου 350 εκατομμύρια λίρες θα μπορούσαν υποθετικά να κατευθυνθούν στις υπηρεσίες του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Η λιτότητα έχει πληγώσει τους ανθρώπους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η δημοκρατία μας έχει υποστεί μεγάλη ζημιά, αλλά η απογοήτευση των ανθρώπων διοχετεύτηκε στην αντίθεση στην Ε.Ε. Η έξοδος απ’ αυτήν λειτούργησε σαν μια φανταστική λύση σε πολύ πραγματικά προβλήματα. Η ψήφος έδωσε αυτοπεποίθηση ειδικά στους ρατσιστές και οι ρατσιστικές επιθέσεις έχουν αυξηθεί.

Νομίζω ότι το Brexit είναι κακό οικονομικά, ενώ και τα πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματά του είναι πολύ αρνητικά. Το πιθανότερο είναι να κάνει τον βρετανικό λαό φτωχότερο. Ιδιαίτερα εάν η έξοδος μειώσει τη μετανάστευση, το Ηνωμένο Βασίλειο θα γίνει πιο εσωστρεφές και στάσιμο. Ενώ η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη δεν θα ήταν επωφελής για το Ην. Βασίλειο, εξαιτίας της λιτότητας που επιβάλλει, η μείωση των δεσμών μας με την Ευρώπη είναι βλαπτική. Νομίζω ότι θα εξασθενίσει επίσης την ευρύτερη ευρωπαϊκή οικονομία.

• Παρότι το κόμμα των Πρασίνων ήταν περισσότερο ευρωσκεπτικιστικό από άλλα ευρωπαϊκά Πράσινα Κόμματα, κάλεσε για ψήφο παραμονής στην Ε.Ε. Γιατί;

Εχουμε ασκήσει μεγάλη κριτική στην Ε.Ε, αλλά η φύση του δημοψηφίσματος ήταν απαίσια. Αντί οι υποστηρικτές του Brexit να αναζητούν μια εναλλακτική βασισμένη στον σοσιαλισμό, στις οικολογικές αξίες ή στην αντίθεση στον νεοφιλελευθερισμό, συνηγόρησαν σε μια δεξιά οπτική, με εμμονή στον περιορισμό της μετανάστευσης.

Οι αξίες μας είναι παρόμοιες με εκείνες κινημάτων όπως το DiEM25. Θέλουμε μια Ε.Ε. οικολογική, αληθινά δημοκρατική, η οποία να προάγει την κοινωνική δικαιοσύνη.

Η συζήτηση εδώ δυστυχώς αφορούσε τον διεθνισμό ενάντια στον απομονωτισμό. Δυστυχώς, η άποψη του απομονωτισμού, βασισμένη συχνά σε ρατσιστική ρητορική, κέρδισε. Επιμένουμε ακόμα ότι μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή και η Ε.Ε. είναι ελαττωματική, αλλά εμείς είμαστε διεθνιστές και Ευρωπαίοι.

• Τι ακριβώς είναι ο οικοσοσιαλισμός και ποιος είναι ο στόχος του;

Ο οικοσοσιαλισμός είναι μια μορφή σοσιαλισμού η οποία προάγει τις οικολογικές αξίες. Ο οικοσοσιαλιστής βλέπει τον καπιταλισμό σαν τη μεγαλύτερη απειλή για το περιβάλλον, αλλά αναγνωρίζει ότι οι σοσιαλιστές στοχαστές και τα κινήματα συχνά αγνόησαν τις οικολογικές αξίες.

Οικοσοσιαλισμός σημαίνει μετασχηματισμός της οικονομίας σε μια δημοκρατική και βιώσιμη κατεύθυνση. Ο Μαρξ και ο Ενγκελς ήταν εντυπωσιακά οικοσοσιαλιστές. Το αίτημα του Μαρξ να σκεφτούμε τις μελλοντικές γενιές δείχνει την εκτίμησή του σε μια κατά βάση οικοσοσιαλιστική οπτική. Στον τρίτο τόμο του «Κεφαλαίου» υπογραμμίζει: «Ακόμα και μια ολόκληρη κοινωνία, ένα έθνος ή όλες μαζί οι κοινωνίες που υπάρχουν ταυτόχρονα, δεν είναι ιδιοκτήτες της γης.

Είναι απλά κάτοχοί της, οι κληρονόμοι και πρέπει να την κληροδοτήσουν σε μια καλύτερη κατάσταση στις επόμενες γενιές σαν καλοί επικεφαλής μιας οικογένειας». Ο οικοσοσιαλισμός αναπτύσσεται παγκόσμια.

Μπορούμε να βρούμε οικοσοσιαλιστές στο Περού, όπως τον ιστορικό ηγέτη και επαναστάτη Ούγκο Μπλάνκο, ο οποίος εξέδιδε τον «Αγώνα των Ιθαγενών» (http://www.luchaindigena.com/) ή στις Φιλιππίνες, όπου οι οικοσοσιαλιστικές ιδέες εμπνέουν το Πράσινο Κόμμα.

Πρόσφατα οι Πράσινοι των ΗΠΑ αποφάσισαν να προσχωρήσουν στον οικοσοσιαλισμό, κάτι πολύ ενθαρρυντικό. Η Τέταρτη Διεθνής επίσης αποφάσισε να μετατραπεί σε μια οικοσοσιαλιστική οργάνωση (http://socialistresistance.org/870/fourth-international-declares-itself-…).

• Εχετε πει ότι «ο καπιταλισμός οδηγεί στην καταστροφή των απαραίτητων συνθηκών για τη διατήρηση της ζωής». Πώς μπορεί η πάλη ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης να συνδυαστεί με την πάλη για την προστασία της φύσης;

Με πολλούς τρόπους. Από τον πράσινο συνδικαλισμό, βασισμένο στον μετασχηματισμό της παραγωγής, μέχρι την υποστήριξη των ιθαγενών λαών που αντιστέκονται στα μεγάλης κλίμακας εξορυκτικά σχέδια, τα οποία βλάπτουν κομβικά οικοσυστήματα.

Από την εκπαίδευση των ανθρώπων στον οικοσοσιαλισμό μέχρι την προσχώρηση των Πράσινων Κομμάτων και της Αριστεράς σε μια οικοσοσιαλιστική προοπτική. Η μαζική άμεση δράση ενάντια σε νέα σχέδια ορυκτών καυσίμων είναι άλλη μια σημαντική τακτική.

• Ενα από τα βασικότερα σημεία του νεοφιλελεύθερου προγράμματος είναι η ιδιωτικοποίηση των κοινών αγαθών. Πώς μπορούμε να υπερασπιστούμε αυτά τα κοινά αγαθά και ποια είναι η σημασία τους για την κοινωνία;

Τα κοινά αγαθά είναι συλλογική ιδιοκτησία. Παραδοσιακά περιελάμβαναν την κοινόχρηστη γη και την αλιεία. Η μακαρίτισσα Ελινορ Οστρομ, η οποία κέρδισε το Νόμπελ για την εργασία της πάνω στα κοινά αγαθά, έδειξε ότι οι άνθρωποι μπορούν γενικά να συνεργαστούν για να καταφέρουν να λειτουργήσουν οικολογικά τα κοινά αγαθά.

Η έννοια των κοινών αγαθών επεκτείνεται στους νέους πληροφοριακούς τομείς του παγκόσμιου διαδικτύου και στα ελεύθερα λογισμικά. Η ιδέα είναι ότι μπορούμε να μετασχηματίσουμε την ιδιοκτησία ώστε να είναι δημοκρατική και οικολογική. Εχει υπάρξει μια μακροχρόνια προσπάθεια από τους πλούσιους και ισχυρούς να υφαρπάξουν τα κοινά αγαθά και να τα μετατρέψουν σε ατομική ιδιοκτησία.

Αυτή η ιδιωτικοποίηση θέτει τον πλούτο στα χέρια μιας μειοψηφίας και είναι οικολογικά καταστροφική, με τους φυσικούς πόρους να χρησιμοποιούνται για βραχυπρόθεσμα κέρδη. Μπορούμε να αντισταθούμε σ’ αυτή την υφαρπαγή των κοινών αγαθών χρησιμοποιώντας άμεση δράση και υπάρχει μακρά ιστορία τέτοιας αντίστασης.

Για παράδειγμα, στο Ην. Βασίλειο πολλά πάρκα και άλλοι ανοιχτοί χώροι απειλήθηκαν με υφαρπαγή και οι διαμαρτυρίες το εμπόδισαν. Το Χάμστεντ Χιθ είναι ένα παράδειγμα. Ενώ κατά κανέναν τρόπο δεν είναι μια παραδοσιακά αντικαπιταλιστική εργασία, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την εργασία της Οστρομ για να συγκροτήσουμε μια διανοητική υπεράσπιση των κοινών αγαθών.

Αμφισβήτησε την ιδέα ότι πάντα υπάρχει μια «τραγωδία των κοινών αγαθών» και έδειξε ότι αυτά μπορούν συχνά να λειτουργήσουν πολύ καλά. Ενα κεντρικό σύνθημα των οικοσοσιαλιστών και όλων των Πρασίνων πρέπει να είναι το «υπερασπιστείτε, διευρύνετε και βαθύνετε τα κοινά αγαθά».

Ο Ντέρεκ Γουόλ (Derek Wall) ασχολείται με την πολιτική από τη δεκαετία του 1980. Υπήρξε εκπρόσωπος Τύπου του Πράσινου Κόμματος της Βρετανίας και της Ουαλίας, ενώ σήμερα κατέχει τη θέση του διεθνή συντονιστή. Είναι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και συγγραφέας με πεδίο ενασχόλησης το περιβάλλον και την πολιτική. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Morning Star» και διατηρεί προσωπικό μπλογκ.

 

Πρωτα απ ολα ιστορικα εδω ηταν το ΚΚΕ. Και ενα μικρο μερος του συνεχιζει να υπαρχει και σημερα στην τοπικη κοινωνια και να παρεμβαινει σε ενα καποιο βαθμο. Μαλιστα στις προηγουμενες εκλογες η υποστηριζομενη απο το ΚΚΕ δημοτικη παραταξη Λαικη Συσπειρωση εξελεξε εναν δημοτικο συμβουλο τον κ Σατραβελα που εδωσε καποια παρουσια  στο Δημοτικο συμβουλιο αν και κατα την γνωμη μου οχι το καλυτερο ουτε τοσο συχνα οσο θα επρεπε. Η επιλογη του κ Τσιχλα σαν εκπροσωπου στις τελευταιες δημοτικες εκλογες οπως φανηκε απο το αποτελεσμα δεν ηταν οι καλυτερη.Η δημοτικη παραταξη Λαικη Συσπειρωση εκανε αρνητικο ρεκορ τη στιγμη που θα επρεπε για πολλους λογους να συσπειρωσει πολιτες και περα απο το ΚΚΕ.Προσωπικα τους ψηφισα γιατι ηταν οι μονοι με αριστερο προσημο  αλλα ειμασταν ελαχιστοι οσοι επελεξαν αυτη τη παραταξη.

Απο το παλιο ΚΚΕ ομως γεννηθηκαν ιστορικα αλλα κομματια της αριστερας κομματα και οργανωσεις .Απο την διασπαση του 1956 βγηκαν οι ΜΛ (μαοικοι) απο την διασπαση του 1968 το ΚΚΕ εσωτερικου αλλα και απο την διασπαση των αρχων του 1990 το ΝΑΡ . Να μην ξεχναμε και την ιστορικη διασπαση των κομμουνιστων σε τροτσκιστες και Σταλινικους που ειχε προηγηθει και επισημοποιηθει με την δολοφονια του Τροτσκι στο Μεξικο.

Κομματι του χωρου της πολιτικης οικολογιας επισης εχει περασει απο απο κομμουνιστικα κομματικα θρανια (και γω στο ΚΚΕ εσ ξεκινησα)αλλα εκει μαλλον θα βρειτε ανθρωπους καθε πολιτικης καταγωγης ακομα και πρωην ΝΔ .Τελος και ο αντεξουσιαστικος χωρος απολυτος και δογματικος πολλες φορες στους ελαχιστους που απεμειναν σημερα σε μεγαλη ηλικια, στελεχιακα απο το ΚΚΕ καταγεται στην μεγαλη του πλειοψηφια.Τωρα μην ψαχνετε στην Ερμιονιδα επαναστατικη αριστερα και αντεξουσιαστες.Τσαμπα κοπος.

Μην τα θεωρειτε ασημαντα ολα αυτα.Οι αριστεροι καθε ομαδας αντιμετωπισαν τους διαφωνουντες/ διαγραφεντες πολλες φορες με μεγαλυτερη επιθετικοτητα ακομα και απο τον ταξικο εχθρο.Καλημερες κοπηκαν, σφαλιαρες επεσαν καποτε (και αυτο ηταν το λιγωτερο)για οσους κατηγορηθηκαν απο τις ηγεσιες σαν «προδοτες αντικειμενικα πρακτορες του εχθρου» λογω των αποψεων και αμφισβητησεων τους.Που πολλες φορες χρονια αργοτερα αποκατασταθηκαν (οι αποψεις)σαν σωστες (οπως στην περιπτωση του δικου μας Βασιλη Λαδα )χωρις ομως αυτο και να αποκαταστησει ολοκληρωτικα αυτους που τις εξεφρασαν. Γιατι ειχαν παρακουσει τον μηχανισμο και την ηγεσια.Και ο μηχανισμος το κομμα -εργαλειο φανταζε σημαντικοτερος απο την αληθεια και τους ανθρωπους-αγωνιστες. Αλλα ολα αυτα τα εχει περιγραψει ο κομμουνιστης Χακας πολυ ομορφα στο διηγημα «τα κοκκινα μυρμηγκια».

Υπαρχουν βεβαια και αλλα πρωην στελεχη της κομμουνιστικης αριστερας (επαναστατικης παραδοσιακης η ευρωκομμουνιστικης ) στα νιατα τους, που περασαν αργοτερα πολιτικα στα ηγετικα κλιμακια της  συντηριτικης παραταξης την ΝΔ οπως ο σημερινος περιφερειαρχης ,ο δικος μας Δημαρχος, ο Χρυσανθος Λαζαριδης, δημοσιογραφοι, επιχειρηματιες και πολλοι αλλοι, ατελειωτος ο καταλογος. Αναζητηστε τις σημερινες εκφρασεις της πολιτικης τους συμπεριφορας στο δογματικο σχολειο της πολιτικης νεοτητας τους και θα καταλαβετε πολλα.

Εκεινο το κομματι  που εγινε ΣΥΝ μετα την διασπαση του 1990 συσπειρωνοντας αποχωρησαντες του ΚΚΕ και τον παλιο μικρο πυρηνα του ευρωκομμουνισμου μετεξελιχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Μετεξελιχθηκε; Εγιναν ριζοσπαστες ;Η αριστερα δεν ειναι μεταφυσικη, ιδεες .Ειναι ανθρωποι ,συγκεκριμενοι ανθρωποι και οι πραξεις τους που θελουν να εκφρασουν την αριστερη δεολογια .Καποια βασικα στελεχη λοιπον της εκτος ΚΚΕ αριστερας τουλαχιστον καποια απο αυτα που βγηκαν (μετρημενα ειναι αληθεια ) και δηλωσαν δημοσια ΣΥΝ και μετα ΣΥΡΙΖΑ καποιοι και ζητωντας ψηφο σε πολιτικες εκλογες με αυτη την ιδιοτητα ,ολα αυτα τα χρονια συμμετειχαν σε δημοτικες παραταξεις κυριως του κ Σφυρη (διαχρονικου εκφραστη της ΝΔ στην επαρχια) η και σε δημοτικα σχηματα υποστηριζομενα απο το παλιο κυβερνητικο ΠΑΣΟΚ.

Παραμονες της αναμενομενης αναληψης κυβερνητικης ευθυνης απο το κομμα τους, συγκροτησαν για πρωτη φορα δημοτικη παραταξη την ΡΙΚΕΣ που ομως μεχρι την τελευταια στιγμη δηλωνε πως ειναι πολυσυλλεκτικη πολιτικα, ανεξαρτητη απο κομματα , παιζωντας το χαρτι του τοπικισμου -πατριωτισμου που τοσο συνηθιζεται στην Ερμιονιδα προεκλογικα απο τα πολιτικα κομματα.Για να κρυβομαστε ολοι πισω απο το δαχτυλο μας, μιας και σε προσωποπαγεις, αρχηγοκεντρικες παραταξεις, χωρις εσωτερικη δημοκρατια, το πολιτικο στιγμα του αρχηγου οριζει και το πολιτικο στιγμα της παραταξης.Ετσι η ΡΙΚΕ εβαλε και ενα Σ στο τελος θελοντας να δηλωσει πως θα ειαι συμμετοχικη.Εγινε ποτε;Την τελευταια στιγμη ο αρχηγος της πηρε και επισημα το κομματικο χρισμα υποστηριξης απο τον ΣΥΡΙΖΑ φωτογραφηθηκε με τον τοτε Βουλέυτη κ Κοδελα και τον αλλο «ανεξαρτητο» κ Βουδουρη που ε[ιβληθηκε στην Πελοπονησο απο την ομαδα Τσιπρα , αλλα το αποτελεσμα για τον υποψηφιο (σιγουρο κατα δηλωση του ) Δημαρχο ηταν δυστυχως αποφασισμενο. Ακολουθησε η διασπαση του τοπικου ΣΥΡΙΖΑ μετα τις εξελιξεις της μεταλλαξης του κομματος σε μνημονιακο και ολοι αναρωτομαστε πλεον ποιοι ειναΣΥΡΙΖΑ και ποιοι εκτος κ Πετρου που κατεβηκε υποψηφιος Λαικη Ενοτητα. Αναρωτιομαστε ακομα αν υπαρχει ΡΙΚΕΣ εκτος του αρχηγου της ,και ποιο ειναι το πολιτικο της στιγμα μιας και το ιστολογιο της μετα τις εκλογες ειναι ανενεργο, συμμετοχικες συγκεντρωσεις δεν εχουν γινει δυο χρονια τωρα τουλαχιστον που να τις γνωριζει η κοινωνια . Παρεμβασεις δημοσιες εξω απο το Δημοτικο συμβουλιο δεν υπαρχουν για κανενα θεμα,αφισσες, προκηρυξεις, ουτε καν παρουσια στην προσφατη  συγκεντρωση των παραταξεων τς αντιπολιτευσης για τις εξελιξεις στα απορριμματα στα Διδυμα.

Το παλιο στελεχος της τοπικης αυτοδιοικησης και της αριστερας αγαπητη κ Βιβη Σκουρτη εχει δημοσια ταχθει υπερ της κυβερνησης  (διαφωνω καθετα με αυτη την επιλογη της παρ ολη την εκτιμηση στο προσωπο της)αρα υποθετουμε πως ειναι ΣΥΡΙΖΑ αλλα εκτος αυτης σιγη.Διαβαστε τις αναρτησεις της κ Σκουρτη

«Ερμιονίδα μας αρέσει δεν μας αρέσει»: Βιβή Σκούρτη με λίγα απλά λόγια, σταράτα και καλά…

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Βιβή Σκούρτη με λίγα απλά λόγια, σταράτα και καλά…

Απορριμμάτων συζήτηση συνέχεια…
Από παλιά είχαμε εκφράσει την άποψή μας, ότι η αποκομιδή και η διαχείριση των απορριμμάτων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση (Τ.Α.) είναι μια βαθειά πολιτική πράξη. Η άποψή μας αυτή επιβεβαιώνεται τούτες τις μέρες με τον πιο τρανταχτό τρόπο. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

1 Η επιλογή τοποθέτησης του δεματοποιητή δεματοποίησης σύμμικτων απορριμμάτων είχε ως στόχο την έτοιμη καύσιμη ύλη του αρχικού σχεδιασμού διαχείρισης απορριμμάτων της Περιφέρειας, που προέβλεπε τη δημιουργία εργοστασίου καύσης των απορριμμάτων για την παραγωγή ενέργειας. Τα εργοστάσια ήσαν έτοιμα και θα τα αναλάμβανε η Εταιρεία του Μπόμπολα.

2. Επομένως στη φάση αυτή η διαλογή στην πηγή δεν εξυπηρετούσε.

3. Σήμερα η επιλογή της Περιφέρειας είναι άλλη. Επέλεξε με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ να φτιάξει αμφιβόλου αποτελέσματος εργοστάσια και σταθμούς μεταφόρτωσης. Ο εργολάβος τώρα είναι η ΤΕΡΝΑ.

4. Τα δέματα στα Δίδυμα στη σημερινή τους κατάσταση δεν εξυπηρετούν τα νέα εργοστάσια. Τι θα τα κάνουμε λοιπόν; Απλό, θα τα θάψουμε όπως-όπως και αυτή τη διαδικασία θα την ονομάσουμε ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΑΔΑ Διδύμων.

5. Στους πολίτες της Ερμιονίδας θα εξηγήσουμε τι θα τους κοστίσει ο τρόπος που επέλεξε να διαχειριστεί τα απορρίμματα τούτη τη φορά η Περιφέρεια Πελοποννήσου;

6. Τον χωρίς αδειοδότηση χώρο μεταφόρτωσης των απορριμμάτων στο Κρανίδι η παρούσα Δημοτική Αρχή τον ονομάζει Πράσινο Σημείο,όταν δεν έχουν ακόμα καθοριστεί από τον νόμο οι προϋποθέσεις αδειοδότησης των Πράσινων Σημείων.
Μέσα σε όλα αυτά πραγματοποιήθηκε την Κυριακή η συγκέντρωση με πρωτοβουλία των παρατάξεων της Αντιπολίτευσης του Δήμου Ερμιονίδας, μία εξόχως πολιτική πράξη που κατέληξε στο σωστό ψήφισμα. Από τη συγκέντρωση αυτή έλειπαν οι Βουλευτές της Αργολίδας της Ν.Δ. κ.Ανδριανός και του ΠΑΣΟΚ κ.Μανιάτης. Έλειπε και ο κ. Λυμπερόπουλος , που υποτίθεται ότι θα εξέφραζε την αριστερά. Οι απουσίες αυτές έχουν πολιτική σημασία που δεν είναι άλλη από τη στήριξη των επιλογών των κ. Τατούλη και των επιλογών Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.

Η προσπάθεια των πολιτών της Ερμιονίδας για ανακύκλωση στην πηγή, ανάκτηση, επαναχρησιμοποίηση και ταφή των υπολειμμάτων συνεχίζεται. Η παρουσία του κ. Γκιόλα Βουλευτή Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ επίσης είναι πολιτική πράξη που φανερώνει ότι η Κυβέρνηση στηρίζει την προσπάθεια αυτή των πολιτών.

Βιβή Σκούρτη

«Ερμιονίδα μας αρέσει δεν μας αρέσει»: Βιβή Σκούρτη – με πολιτική άποψη στα ενδότερα του σκανδαλώδους θέματος που ταλανίζει τους συνειδητοποιημένους πολίτες της Ερμιονίδας.

Η συζήτηση για τον Δεματοποιητή μπαίνει στο σωστό δρόμο

Στο τελευταίο σημείωμά μου έκλεινα με τη φράση του Φιοντόρ Ντοστογιέφκι:
«Οι κινήσεις του ενόχου είναι όπως το πέταγμα της νυχτερίδας».
Νομίζω, ότι με την ανακοίνωση του Δημάρχου Ερμιονίδας κ. Σφυρή, μια ανακοίνωση διατυπωμένη με κακά ελληνικά και συντακτικά ανερμάτιστη, η φράση του Ρώσου συγγραφέα επιβεβαιώνεται.

Ο κ.Σφυρής με γλώσσα καφενείου επικρίνει τους επικεφαλής των συνδυασμών της αντιπολίτευσης, εξαιρώντας φυσικά τον κ.Λυμπερόπουλο. Πώς να κάνει κι αλλιώς, αφού την εποχή που ήταν Δήμαρχος Κρανιδίου, υπήρξε έμμισθος συνεργάτης του;

Και αλλοίμονο! Αυτό που καταφέρνει απειλώντας, μας γυρίζει στο Κολοσσαίο αιώνες πίσω, τότε που το πλήθος αλάλαζε στην αρένα για φρέσκο αίμα από μονομαχίες, θηριομαχίες, χριστιανικά μαρτύρια.

Αντιλαμβανόμαστε αυτά τα πετάγματα της νυχτερίδας του κ.Δημάρχου, διότι αποκαλύφθηκε ότι εκείνος έφερε τα δέματα στα Δίδυμα μαζί με τον κ. Λεμπέση και τώρα αυτός είναι που τα θάβει μαζί με τον κ. Τατούλη.

Ο κ Σφυρής είναι αυτός που συναίνεσε να αγοραστεί ο Δεματοποιητής, ένα μηχάνημα που δεν χρησιμοποιείται και ζημιώθηκε με την αγορά του το Δημόσιο Ταμείο και βλάφτηκε το Δημόσιο συμφέρον. Θεωρούμε ότι η Εισαγγελία στο θέμα αυτό έχει υποχρέωση να παρέμβει και να προβεί στην απαραίτητη διερεύνηση.

Σίγουρα ο κ. Δήμαρχος παραβιάζοντας την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου τον Μάρτη του 2016, διαπράττει ένα περιβαλλοντικό έγκλημα και ένα ακόμα έγκλημα σε βάρος της υγείας των κατοίκων της Ερμιονίδας.

Θα θεωρούσαμε ορθή και επιβεβλημένη την ενέργεια των επικεφαλής των Δημοτικών συνδυασμών κ.κ. Ι. Γεωργόπουλο, Αν. Λάμπρου και Αν. Τόκα, προσφυγής τους στην Εισαγγελία.

Βιβή Σκούρτη

Ομως ειναι κριμα! Ειναι κριμα η εκτος ΚΚΕ αριστερα και η πολιτικη οικολογια να μην υπαρχουν με δημοσια παρουσια αποψεων και δρασεων ενεργων πολιτων στην Ερμιονιδα.Αν δεν τα καταφεραν οι συγκεκριμενοι ανθρωποι με τις επιλογες τους ας βρεθουν αλλοι ανθρωποι να συνεχισουμε.

Ο λογος της αριστερας, η σκεψη, η δραση,  ειναι πολυτιμα για την κοινωνια.Γιατι συνενωνουν τα κομματια του παζλ.Γιατι το περιβαλλον, η οικονομια, η εκπαιδευση, η υγεια, η τεχνη, η μη βια και η ειρηνη αναμεσα στους λαους ,συναρθρωνουν μια εικονα, ενα οραμα για μια κοινωνια περα απο την αγριοτητα την ζουγκλα του ατομισμου του καπιταλισμου της βιας της ιεραρχιας του πολεμου της καταστροφης του πλανητη.

Γιατι το σημερινο μοντελο στηριζεται στο να εξεταζουμε τα παντα με βαση το κερδος. Το να πεταμε στα σκουπιδια ανθρωπους (και οι Ρομα ανθρωποι ειναι και ακομα περιμενουν τον ηγετη της ΡΙΚΕΣ και τον κ Κοδελα να τους επισκεφτουν για τα εμβολια των παιδιων τους)και να πεταμε σκουπιδια στο προσωπο των ανθρωπων.Ενας αλλος κοσμος ειναι αναγκαιος και εφικτος και μονο η αριστερα με τις ηττες τα λαθη τους συμβιβασμους ακομα και τις προδοσιες των ηγετων της μπορει να τον προτεινει να τον ονειρευτει για ολη την κοινωνια.

Θα συνεχισω ομως.

Ξερετε πολλες φορες αναφερομαστε στο  Περιβαλλοντικο κινημα αλλα και στην πολιτικη οικολογια σαν μια αφαιρεση.Μια ιδεολογια αναλυσεις δρασεις γενικα και αοριστα.Ομως πισω απο ολα αυτα υπαρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Φυσικα προσωπα.Και πισω απο τους συλλογικους αγωνες παλι ανθρωποι υπαρχουν. Αφιερωμενοι σε ενα στοχο. Με ευαισθησιες, οικογενεια, προσωπικα και οικονομικα προβληματα καποτε .
berta1
Και η εξουσια το γνωριζει αυτο.Πιστευει πως αν στοχευμενα χτυπησει καποιους συγκεκριμενους ανθρωπους που σε μια στιγμη του αγωνα συσπειρωνουν τους πολλους τοτε ο αγωνας θα παει πισω.
Γελιεται η εξουσια. Ο αγωνας της ανθρωποτητας για μια καλυτερη ζωη, ανθρωπινα δικαιωματα , προστασια της φυσης αρμονια με τον εαυτο μας και το συνολο ερχεται απο πολυ πισω στον χρονο και δεν θα τελειωσει ποτε.
Η Μπερτα Κασερες δεν χαθηκε λιγες μερες πριν την 8η Μαρτη μερα της γυναικας. Ζει μεσ τους αγωνες μας την τιμαμε με τους αγωνες μας σε ολο τον πλανητη. Η μαχη στην Ονδουρα ειναι και δικη μας μαχη.
Η Μπερτα Κασερες δεν ηταν συστιμικη περιβαλλοντολογος. Δεν μπαινοβγαινε στα γραφεια διεθνων οργανισμων με μεγαλους μισθους και εταιρειες χρηματοδοτες. Ηταν κομματι αυτου που λεμε πολιτικη οικολογια.Εβλεπε την προστασια της φυσης αλληλενδετη με τα ανθρωπινα δικαιωματα σαν επικεφαλής του Συμβουλίου των Πολιτών των Οργανώσεων των Αυτοχθόνων Λαών της Ονδούρας (Copinh).
Το εργο σχεδιαζει η δικτατορικη κυβερνηση σε συνεργασια με τους ιμπεριαλιστες Κινεζους που απλωνονται σε ολη την γη (και στην Ελλαδα)
Το εργο εναι αναπτυξιακο. Και θυμιζει Σκουριες .Ερχεται να δωσει αξια κερδοφορια απο την φυση μεσα απο ενα μεγαλο υδροηλεκτρικο φραγμα σαν αυτα που εχουν κανει στο κρατος τους οι Κινεζοι οπως των τριων φαραγγιων  (γιγαντιαία τεχνητή λίμνη-δεξαμενή, εκτάσεως 632 τ. χλμ)στον τριτο μεγαλυτερο ποταμο στη γη τον ποταμο Γιανγκτσε .Απο την μια κρατανε το νερο και απο την αλλη φτιαχνουν τεχνητες βροχες για να αντιμετωπισουν την λειψυδρια.
Tria faraggia fragma
«Η κυβέρνηση λέει ότι φταίει η φύση, για να αποσείσει τις ευθύνες της. Η κύρια αιτία της ξηρασίας κατά μήκος του Γιανγκτσέ είναι η υπερβολική κατασκευή τεχνητών ταμιευτήρων. Το νερό είναι χρήμα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας έχει κατασκευάσει 87.000 τεχνητές λίμνες. Αυτό είναι παγκόσμιο ρεκόρ! Σκοπός είναι ένας μικρός αριθμός ανθρώπων που διαθέτουν εξουσία να μονοπωλούν το νερό και το ρεύμα, κόντρα στους οικολογικούς κανόνες. Ετσι μειώνεται δραματικά ο υδροφόρος ορίζοντας, ενώ πολύ νερό εξατμίζεται στους ταμιευτήρες».
Δεν εχει σημασια αν αυτη την οικονομικη  αξια  θα την καρπωθει μια μεγαλη πολυεθνικη οι δικτατορες της Ονδουρα και οι παρατρεχαμενοι τους  η ενα ιμπεριαλιστικο (κομμουνιστικο στα χαρτια) κρατος οπως της Κινας. Σημασια εχει το μοντελλο αναπτυξης που θα δημιουργηθει και οι μακροχρονιες επιπτωσεις του στις ζωες των ανθρωπων.
Απεναντι σε αυτους τους σχεδιασμους μια φουχτα ανθρωποι. Αγροτες εργατες διανοουμενοι. Αντιστεκονται στην αναπτυξη.Ειναι λιγοι και οι αλλοι πολλοι και δυνατοι.Η αντισταση των ανθρωπων ηταν μαζικη και ειρηνικη. Η εξουσια απαντα με δολοφονιες.

Η Μπερτα που μιλα στο παραπανω βιντεο στην κηδεια του Γκαρισα δεν ηταν η πρωτη που δολοφονηθηκε. Προηγηθηκε ο Τομας Γκαρσια,που δολοφονηθηκε απο πυρα σε μια ειρηνικη διαμαρτυρια το καλοκαιρι του 2013
Tomas Garcia

Page Liked · 12 hrs near Tsilivís · 

Mperta Kaseres

 

 

Ονδούρα: Δολοφονήθηκε η οικολόγος ακτιβίστρια Μπέρτα Κάσερες
3.3.2016
Η ακτιβίστρια οικολόγος από την Ονδούρα, Μπέρτα Κάσερες, δολοφονήθηκε σήμερα από αγνώστους που την πυροβόλησαν ενώ επέστρεφε στο σπίτι της, στη Λα Εσπεράνσα, περίπου 200 χλμ βορειοδυτικά της Τεγκουσιγκάλπα, ανακοίνωσε η οικογένειά της.Η αστυνομία υποστήριξε πως η επικεφαλής του Συμβουλίου των Πολιτών των Οργανώσεων των Αυτοχθόνων Λαών της Ονδούρας (Copinh), η οποία είχε βραβευθεί το 2015 για τους αγώνες της στην προάσπιση του περιβάλλοντος, σκοτώθηκε από κλέφτες, «αλλά γνωρίζουμε όλοι πως ήταν για τον αγώνα της» υπέρ του περιβάλλοντος, δήλωσε η μητέρα της, η Μπέρτα Φλόρες, στο τηλεοπτικό δίκτυο Globo.«Η αστυνομία λέει πως της επιτέθηκαν για να την κλέψουν αλλά είναι ένα πολιτικό έγκλημα της κυβέρνησης» της Ονδούρας, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Κάρλος Ρέγες, επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου Λαϊκής Αντίστασης (FNRP).«Σύμφωνα με την αστυνομία, άγνωστοι μπήκαν στο σπίτι της από την πίσω πόρτα και την πυροβόλησαν πολλές φορές, αλλά ξέρουμε όλοι πως αυτά είναι ψέματα, τη σκότωσαν για τον αγώνα της» υπέρ του περιβάλλοντος, επέμεινε ο Ρέγες.Η Φλόρες πρόσθεσε πως η Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε ζητήσει να ληφθούν μέτρα για την ασφάλεια της ακτιβίστριας, όμως στην πραγματικότητα αυτή δεν είχε καμία προστασία από το κράτος, ενώ της ασκούνταν αφόρητες πιέσεις από εκείνους που υποστηρίζουν τον μεταλλευτικό τομέα και τις υδροηλεκτρικές εταιρίες.Από την πλευρά του, ο υπουργός Ασφάλειας Χούλιαν Πατσέκο υποστήριξε πως μια περίπολος της αστυνομίας είχε διατεθεί για την ασφάλεια της Μπέρτα Κάσερες σε μόνιμη βάση, αλλά «έπειτα από αίτημά της», δεν επενέβαινε παρά μόνο περιστασιακά.Ο Πατσέκο πρόσθεσε πως δύο άτομα συνελήφθησαν –ένας τραυματίας και ο υπεύθυνος ασφαλείας της συνοικίας όπου σκοτώθηκε– χωρίς να δώσει άλλες λεπτομέρειες, επικαλούμενος την εν εξελίξει έρευνα.Η Μπέρτα Κάσερες, η οποία είχε τιμηθεί το 2015 με το βραβείο Goldman, ένα από τα πιο γνωστά αμερικανικά βραβεία για την προάσπιση του περιβάλλοντος, έγινε γνωστή από την υπεράσπιση του ποταμού Γκουαλκάρκε, στο διαμέρισμα Σάντα Μπάρμπαρα, στη βορειοδυτική Ονδούρα, όπου μια εταιρία σχεδιάζει την κατασκευή ενός υδροηλεκτρικού φράγματος το οποίο απειλεί να στερήσει το νερό από εκατοντάδες κατοίκους της περιοχής.Η μητέρα της δηλώνει πως η Μπέρτα Κέσερες είχε πάει πρόσφατα στο σημείο και «είχε μια έντονη λογομαχία με τους στρατιωτικούς και τους επικεφαλής της επιχείρησης που κατασκευάζει το φράγμα. Και μου είχε πει πως έπρεπε να σταματήσουν την κατασκευή του φράγματος γιατί θα καταστρέψει τη ζωή».Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, Λουίς Αλμάγκρο, καταδίκασε ένα «φρικτό» έγκλημα το οποίο χαρακτήρισε ως «κτύπημα στα ανθρώπινα δικαιώματα».Πηγή: ΑΠΕ

Ως «σύγχρονο σινικό τείχος» διαφημίζουν χρόνια τώρα οι κινέζοι ηγέτες το μεγάλο φράγμα των Τριών Φαραγγιών. Είναι έργο φτιαγμένο στην κλίμακα των θεών: πήρε 15 χρόνια- και 16 εκατομμύρια τόνους σκυροδέματος- για να ορθωθεί και να δαμάσει την ορμή του μεγάλου ποταμού, του Γιανγκτσέ. Στη λεκάνη του Γιανγκτσέ ζει ο ένας στους τρεις Κινέζους. Χιλιετηρίδες τώρα, το τρίτο μακρύτερο ποτάμι στον κόσμο, ακολουθούσε τον φυσικό του κύκλο ξηρασιών και πλημμυρών- πνίγοντας μεν ανθρώπους, αλλά και τρέφοντας τεράστιους πληθυσμούς με την καρπερή του λάσπη. Οχι όμως πλέον: έπειτα από μια πρωτοφανή περίοδο ξηρασίας, η οποία προκάλεσε προβλήματα στο 40% των καλλιεργειών- μια ξηρασία για την οποία, όπως πιστεύει πλήθος ειδικών, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η ύβρις των μέγα φραγμάτων-, οι πρώτες δυνατές μπόρες του καλοκαιριού έφεραν το χάος σε τεράστιες περιοχές. Ηδη πολλοί μιλούν για την «κατάρα» του Φράγματος των Τριών Φαραγγιών.

Υποτίθεται ότι τα Τρία Φαράγγια συμβολίζουν την οριστική νίκη του ανθρώπου πάνω στη φύση. Ή μήπως όχι; Σίγουρα όχι. Οι κινέζοι μηχανικοί το παράκαναν. Την ύβριν, την προσβολή του θεϊκού (στην περίπτωσή μας του φυσικού) νόμου από υπεροψία και υπερεκτίμηση των ανθρωπίνων δυνάμεων, πάντοτε ακολουθεί η νέμεσις. Και πράγματι, την ώρα που οι γιγαντιαίες τουρμπίνες των υδροηλεκτρικών εργοστασίων των Τριών Φαραγγιών ακινητοποιούνταν για ημέρες, λόγω χαμηλής στάθμης των υδάτων στον Γιανγκτσέ, άλλες περιοχές της ΝΑ Κίνας παραδίδονταν στο έλεος των χειρότερων πλημμυρών των τελευταίων ετών. Σωστικά συνεργεία αναζητούν αγνοουμένους στη λάσπη και προσπαθούν να απομακρύνουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους από τις εστίες τους.

Τουλάχιστον 175 νεκροί, 85 αγνοούμενοι και 1,6 εκατ. εκτοπισμένοι, αλλά και υλικές ζημιές της τάξεως των 5 δισ. δολαρίων είναι ο μέχρι τώρα απολογισμός. Και οι καταρρακτώδεις βροχές δεν λένε να σταματήσουν- ιδίως στην πολύπαθη επαρχία Ζετζιάνγκ, όπου έχουν ήδη πλημμυρίσει εκατομμύρια στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων: από τις επίσημες ανακοινώσεις των τελευταίων ημερών προκύπτει ότι 66 τεχνητές λίμνες και πάνω από 70 χιλιόμετρα αναχωμάτων, στην πλειονότητά τους κακοσυντηρημένα έργα των δεκαετιών του 1950 και του 1960, κινδυνεύουν να υπερχειλίσουν μέσα στις επόμενες ημέρες.

Τι σχέση έχει όμως η παρατεταμένη ξηρασία στον Γιανγκτσέ με την καταστροφή από τις πλημμύρες; Στα τέλη Μαΐου, για πρώτη φορά, η κινεζική κυβέρνηση παραδέχθηκε ότι το μεγάλο φράγμα των Τριών Φαραγγιών, το «σύγχρονο σινικό τείχος», αντιμετωπίζει 31 «επείγοντα προβλήματα», πέντε μόλις χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του- προβλήματα που όλα μαζί ισοδυναμούν με μια κολοσσιαία γεωλογική και οικολογική καταστροφή.

Η γιγαντιαία τεχνητή λίμνη-δεξαμενή, εκτάσεως 632 τ. χλμ., η οποία κατασκευάστηκε με σκοπό να συγκρατεί τον υδάτινο όγκο που σε τακτά χρονικά διαστήματα απειλούσε ανθρώπινες ζωές και σοδειές, μετατράπηκε σε χώρο «αποθήκευσης» φυκιών και τοξικών λυμάτων- με αποτέλεσμα ο Γιανγκτσέ να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο μολυσμένους ποταμούς της οικουμένης.

Πολλοί είναι οι επιστήμονες οι οποίοι ανησυχούν για την εξάπλωση της ρύπανσης και προβλέπουν ότι στο μέλλον η κατάσταση θα χειροτερέψει και θα επηρεάσει την ποιότητα του νερού στο ποτάμι, αλλά και στις καλλιέργειες. Στη θέση του σημερινού γιγάντιου ταμιευτήρα υπήρχαν εκατοντάδες βιομηχανικές ζώνες και χιλιάδες τόνοι τοξικών υλικών, που κανένας δεν φρόντισε να απορρυπάνει.

Οι σεισμοί και οι κατολισθήσεις αποτελούν πλέον πολύ συχνό φαινόμενο, ενώ από τις καταστρεπτικές πλημμύρες οι πολίτες έπεσαν στο άλλο άκρο: την πολύμηνη ξηρασία. «Η κυβέρνηση κατασκεύασε ένα φράγμα, αλλά κατέστρεψε έναν ποταμό», τονίζει η Ντάι Κιγκ, από τους πρώτους ένθερμους επικριτές του σχεδίου. Πράγματι, δορυφορικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο Ιnternet δείχνουν καθαρά την αρνητική επίδραση του φράγματος των Φαραγγιών στη γεωγραφία της περιοχής, ιδίως όσο κατεβαίνει κάποιος το μεγάλο ποτάμι.

Μάταια οι κινεζικές υπηρεσίες επιχείρησαν να αντιμετωπίσουν την ανομβρία βομβαρδίζοντας τα σύννεφα με ειδικές «βόμβες βροχής». Οι επιπτώσεις όχι μόνο στην παροχή ενέργειας, αλλά και στην παροχή νερού για άρδευση και οικιακή χρήση είναι ήδη εμφανέστατες και πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι οι συνέπειες της ξηρασίας δεν θα ήταν τόσο σοβαρές αν δεν είχε κατασκευαστεί το φράγμα.

Ο Γιανγκτσέ έχει ουσιαστικά κοπεί στα δύο από το φράγμα και έχει χάσει τεράστιες ποσότητες υδάτων. Ταυτόχρονα, οι μεγάλες ποσότητες νερού έχουν προκαλέσει εκτεταμένη διάβρωση στα εδάφη της περιοχής, ενώ τα αναχώματα στο ποτάμι καταρρέουν και καταγράφονται κατολισθήσεις κατά μήκος της κοίτης του Γιανγκτσέ. Παράλληλα, λόγω των ειδικών συνθηκών που δημιουργούνται από τη μεγάλη συγκέντρωση νερού, αμερικανοί επιστήμονες τονίζουν ότι η θερμοκρασίαόχι μόνο στις γύρω περιοχές- θα αυξηθεί.

Από τη στιγμή που άρχισε να λειτουργεί ο ταμιευτήρας, τα νερά έχουν κατακλυστεί από φύκια λόγω της ρύπανσης από διάφορα είδη λυμάτων που καταλήγουν στον ποταμό, τα οποία σε διαφορετική περίπτωση, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, θα μετακινούνταν με τη ροή του νερού και θα διαλύονταν.

Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για τους μανδαρίνους του Πεκίνου: για να καλύψει τις αυξανόμενες ανάγκες της σε νερό και ενέργεια η Κίνα κατασκευάζει διαρκώς φράγματα, προκαλώντας αντιδράσεις από γειτονικές χώρες και περιβαλλοντικούς οργανισμούς.

Αν και πολλοί αμφισβητούν ευθέως τη βιωσιμότητα τόσο μεγάλων έργων η Κίνα δεν πτοείται: ήδη ανακοίνωσε πως μέχρι το 2015 θα κατασκευαστούν άλλα τέσσερα κολοσσιαία υδροηλεκτρικά εργοστάσια στον Γιανγκτσέ. Και αυτό παρά το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι Κινέζοι, αλλά και εκατομμύρια κάτοικοι γειτονικών χωρών από το Πακιστάν ως το Βιετνάμ, διαμαρτύρονται ευθέως πως τα φράγματα που ορθώνονται σε όλα τα μεγάλα ποτάμια που ξεκινούν από τα Ιμαλάια και περνούν από το οροπέδιο του Θιβέτ προκαλούν μεγάλες φυσικές καταστροφές, υποβαθμίζουν τα ευαίσθητα οικοσυστήματα της περιοχής και εκτρέπουν πηγές νερού ζωτικής σημασίας. Μόνο στα οκτώ μεγάλα ποτάμια του Θιβέτ έχουν ανεγερθεί ή βρίσκονται υπό κατασκευή 20 φράγματα και 40 ακόμα βρίσκονται στη φάση του σχεδιασμού…

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΣΟΚ
«Η λύση είναι να το ανατινάξουμε το συντομότερο δυνατόν!»

Δύσκολο να βρεις κάποιον κινέζο ειδικό να σου μιλήσει για τους κινδύνους των μεγάλων φραγμάτων.Οσοι το κάνουν,συχνά καταλήγουν στη φυλακή…Στάθηκε αδύνατο,για παράδειγμα,να επικοινωνήσουμε με την Ντάι Κινγκ,τη διάσημη ακτιβίστρια και συγγραφέα του βιβλίουκραυγή «Γιανγκτσέ,Γιανγκτσέ» ενάντια στα Τρία Φαράγγια,για το οποίο φυλακίστηκε.Απαντήσεις πήραμε από τον Γουάνγκ Γουέιλουο,κορυ- φαίο κινέζο υδρολόγομηχανικό,ο οποίος αντιτάχθηκε από την πρώτη στιγμή στην κατασκευή του έργου.Λεπτομέρεια: τα τελευταία χρόνια ο Γουάνγκ ζει και εργάζεται στη Γερμανία.

– Πόσο φταίνε τα μεγάλα φράγματα για τις πλημμύρες και την ξηρασία στην Κίνα;

«Η κυβέρνηση λέει ότι φταίει η φύση, για να αποσείσει τις ευθύνες της. Η κύρια αιτία της ξηρασίας κατά μήκος του Γιανγκτσέ είναι η υπερβολική κατασκευή τεχνητών ταμιευτήρων. Το νερό είναι χρήμα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας έχει κατασκευάσει 87.000 τεχνητές λίμνες. Αυτό είναι παγκόσμιο ρεκόρ! Σκοπός είναι ένας μικρός αριθμός ανθρώπων που διαθέτουν εξουσία να μονοπωλούν το νερό και το ρεύμα, κόντρα στους οικολογικούς κανόνες. Ετσι μειώνεται δραματικά ο υδροφόρος ορίζοντας, ενώ πολύ νερό εξατμίζεται στους ταμιευτήρες».

– Υπάρχει λύση για τα γεωλογικά και τα κλιματικά προβλήματα που προκαλούνται;

«Ασφαλώς υπάρχει. Οπως έγραφε προφητικά ο εκλιπών δάσκαλος της υδραυλικής Χουάνγκ Γουανλί, “αν ποτέ χτιστεί το Φράγμα των Τριών Φαραγγιών, θα πρέπει κάποια στιγμή να το ανατινάξουμε”! Συμφωνώ απόλυτα με αυτή την εκτίμηση. Αν δεν το κάνουμε, 4 δισεκατομμύρια τόνοι λάσπης θα μπλοκάρουν σταδιακά τους ταμιευτήρες, ο Γιανγκτσέ θα “κολλήσει” από τη μέση και ως τη θάλασσα, και θα αναζητήσει μόνος του νέα κοίτη».

– Τελικά τα Τρία Φαράγγια είναι ευλογία ή κατάρα για την Κίνα;

«Σίγουρα ένα τέτοιο κολοσσιαίο σχέδιο είναι ευλογία για τους υπευθύνους! Εκτός από τα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια που κόστισε το ίδιο το έργο, προβλέφθηκαν άλλα 10,8 δισ. δολάρια για τις αποζημιώσεις των 1,6 εκατομμυρίων ανθρώπων που απομακρύνθηκαν από τα πατρογονικά τους σπίτια. Ωστόσο ο καθένας εξ αυτών πήρε μόνο 800-1.200 δολάρια. Πού πήγαν τα υπόλοιπα χρήματα; Μάλλον θα παραμείνει κρατικό μυστικό».

«Εξαφανίστηκε η λίμνη όπου ψάρευα 30 χρόνια»

Για τριάντα ολόκληρα χρόνια η Χονγκ Γιουλάν ακολουθεί την ίδια καθημερινή ιεροτελεστία: ψαρεύει στα ρηχά νερά της λίμνης Ντονγκτίνγκ, στην επαρχία Χιουνάν της Κεντρικής Κίνας. Εφέτος όμως το ψάρεμα σταμάτησε νωρίς: τα νερά του Γιανγκτσέ που τροφοδοτούν τη λίμνη στέρεψαν- και η Χονγκ, για πρώτη φορά στη ζωή της, είδε και περπάτησε στον στεγνό πυθμένα. «Μου φαίνεται απίστευτο,εξωπραγματικό. Τέτοιο καιρό συνήθως βγαίνουμε όλοι για ψάρεμα,αλλά εφέτος εξαφανίστηκε η λίμνη,δεν υπάρχει νερό.Χωρίς ψάρεμαδεν έχουμε εισόδημα» λέει. Η ως πρόσφατα ολοζώντανη λίμνη θυμίζει πλέον έρημο: μόνο οι αναποδογυρισμένες βάρκες και τα όστρακα από τα εκατομμύρια νεκρά μαλάκια και τις υδρόβιες χελώνες θυμίζουν την κατάσταση πριν από την ξηρασία. Ποιος φταίει; Για τη Χονγκ και τους συγχωριανούς της δεν τίθεται θέμα: δείχνει με το δάχτυλο δυτικά προς την κατεύθυνση του Φράγματος των Τριών Φαραγγιών. «Το Φράγμα έχει σίγουρα επηρεάσει το κλίμα εδώ. Εχει επιδεινώσει την ξηρασία. Η επίδρασή του είναι ξεκάθαρη για εμάς» λέει με παράπονο. Ενας γείτονάς της, ο 49χρονος καλλιεργητής ρυζιού Χε Σισούν, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει. Οπως λέει, στην καλύτερη περίπτωση θα έχει εφέτος μόνο μια σοδειά αντί για δύο που συνήθιζε ως τώρα. «Το Φράγμα των Τριών Φαραγγιών βοήθησε στην αρχή στην άρδευση των αγρώναλλά τελευταία δεν μας βοηθά καθόλου.Το νερό είναι ελάχιστο,τα πάντα έχουν ξεραθεί.Οι περισσότεροι χωριανοί έχουν παρατήσει τα κτήματά τους και ψάχνουν για άλλες δουλειές» λέει.

Η Χονγκ και ο Χε φοβούνται τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες, τώρα που αρχίζει η περίοδος των βροχών.

Η συντήρηση είναι κακή, η βοήθεια φτάνει πάντα αργά

Στα 66 του χρόνια ο Ντενγκ Τζιανγκγί δεν θυμάται ξανά τόσο πολύ νερό να έχει πνίξει το χωριό του, το Τζουσάνγκ, στη νότια επαρχία Ζετζιάνγκ. Ο μόνος τρόπος να βγει από το σπίτι του είναι πάνω σε μια μικρή βάρκα με κουπιά. Μόνο οι στέγες και οι κορυφές των δέντρων και των πυλώνων του ρεύματος ξεπροβάλλουν από τα λασπωμένα νερά. Ο Ντενγκ δεν βαρυγκομά: δηλώνει βέβαιος ότι το κράτοςπου «νοιάζεται για εμάς»- θα τον αποζημιώσει για το βαμβάκι και τις φιστικιές του. Αλλοι χωριανοί δεν είναι τόσο βέβαιοι: αν και δεν τολμούν να μιλήσουν επώνυμα στον μοναδικό ξένο δημοσιογράφο (του αμερικανικού καναλιού CΝΝ) που έφθασε ως εκεί, παραπονούνται off the record για την αδιαφορία των τοπικών κομματικών αξιωματούχων, τους οποίους θεωρούν υπευθύνους για την κακή συντήρηση των φραγμάτων και την πολύ καθυστερημένη αντίδραση στην καταστροφή. «Δεν έχω χρήματα να επισκευάσω την κουζίνα μουπου κατέρρευσεκαι πρέπει να πληρώσω το νοσοκομείο για τον τραυματία σύζυγό μου» λέει κλαίγοντας μια 54χρονη νοικοκυρά, η Χου Ξιαολάν. Τα δυο της παιδιά είναι μακριά, δουλεύουν εργάτες στις πόλεις.

 

Πρωτα απο ολα οι λαοι της Ευρωπης σχηματιστηκαν απο μεταναστες και προσφυγες.Αλλοι οπως ο δικος μας πριν απο χιλιαδες χρονια αλλοι πολυ πιο προσφατα.Οι Ελληνες δεν επεσαν με διαστημοπλοιο απο τον ουρανο. Σχηματιστηκαν και σχηματιζονται μεσα στον χρονο, απο λαους που μεταναστευσαν, κατεκτησαν, πολεμησαν μεταξυ τους ενωθηκαν σε αυτο τον τοπο μεσα σε εναν πολιτισμο που συνεχως εξελισεται.Και σκορπισαν σε ολο τον πλανητη.Απο την αρχαιοτητα μεχρι σημερα.Αλλα και τα Ευρωπαικα κρατη και λαοι που συγκροτηθηκαν μεσα απο πολεμους και βια απο πολυ νωρις αρχισαν να σκορπουν σε ολο τον πλανητη.

Αλλοτε μεταναστες σπρωγμενοι απο την φτωχια, αλλοτε αποικοι ιμπεριαλιστες καταληστευοντας τους πληθυσμους και την φυση των αποικιων, αλλοτε εξοριστοι ποινικοι η και πολιτικοι κρατουμενοι .Δεν υπαρχει Ευρωπαικος λαος που να μην εχει στειλει τα παιδια του στις τεσσερες γωνιες του πλανητη.Να μην εχει στηριξει την οικονομικη του ευμαρια στον πλουτο που μαζεψε στις χωρες μεταναστευσης.Και δεν υπαρχει καλυτερο παραδειγμα απο την χωρα μας.Αν ολες οι χωρες διωξουν τους μεταναστες τα παιδια και τα εγγονια τους των τελευταιων εκατο χρονων και αυτοι γυρισουν στις χωρες καταγωγης τους ,η Ελλαδα δεν μας χωρα ουτε ορθιοι να ειμαστε.

Μαλιστα οι Αγγλοσαξωνες (μιξη και αυτοι)αποικοι σε πολλες περιπτωσεις εκαναν γενοκτονιες στις ηπειρους που κατεκτησαν με τους στρατους τους.Εξαφανισαν σχεδον τους Ιθαγενεις οπως στην Αμερικη Βορεια και Νοτια την Αφρικη την Αυστραλια.Εκαναν τον πολεμο του οπιου στην Κινα επιβαλλοντας το εμποριο ναρκωτικων στον εξαθλιωμενο λαο.Δεν μιλαμε για σταυροφοριες και συγχρονες » δημοκρατικες» επεμβασεις σε ολη τη γη που δημιουργησαν εκατομμυρια προσφυγες.

Και ερχονται τωρα οι απογονοι των ναζι, οι κατακτητες Ουνοι, οι Γοτθοι και Βησιγοτθοι, οι Κελτες, οι Σαξωνες ,οι Νορμανδοι Βικιγκς οι Λατινοι ,να κλεισουν τα συνορα τους; Να κλειστουν πισω απο αγκαθωτα συρματοπλεγματα; Σταματας το ποταμι με χαρτινα φραγματα;Ποσοι μεταναστες χωρανε στην Ευρωπη των 500 εκατομμυριων; Ποσοι εργατες, επιστημονες, πολιτικοι, καλλιτεχνες, γυναικες, παιδια, διωγμενοι απο τον πολεμο;

Δηλαδη οταν οι προγονοι τους Ουνοι κατεκτησαν την Ρωμαικη αυτοκρατορια με τον πολιτισμο της  (σχετικα προσφατα αν το δουμε ιστορικα)ηταν καλυτεροι απο τους Συρους και τους Ιρακινους που εχουν και μια ιστορια πολιτισμου πολλων χιλιαδων χρονων; Που βρηκαν τους τιτλους ιδιοκτησιας στο οικοπεδο Ευρωπη οι απογονοι των βαρβαρων;

Η Ευρωπη ιστορικα ειναι δυο πραγματα αναμεσα στα αλλα.Ειναι η Ευρωπη που αγαπαμε και θελουμε η Ευρωπη οπως διαμορφωθηκε απο τον αρχαιο Ελληνικο και  Ρωμαικο πολιτισμο την αναγεννηση τον διαφωτισμο τα σοσιαλιστικα και οικολογικα κινηματα και η Ευρωπη του σκοταδιου. Και τωρα το σκοταδι σηκωνει ξανα κεφαλι. Παντου οχι μονο στην Ελλαδα.

Οποτε το σκοταδι καλυψε την Ευρωπη σιγα σιγα καλυφθηκε ολος ο πλανητης.Μακαρι να μην το ζησουμε αυτη τη φορα γιατι τα οπλα που υπαρχουν δεν συγκρινονται με το παρελθον.

Στην αρχη ηταν μια μακρυνη φιγουρα για μενα.Ο αντιρρησιας συνειδησης. Διαδηλωσεις υποστηριξης. Μετα τον γνωρισα πολιτικα στην Ομοσπονδια Οικολογικων Εναλλακτικων οργανωσεων στα τελη του 1980.Ο Μιχαλης παντα εκει στα συντονιστικα δεν μπορουσες να μην τον δεις ειναι πανυψηλος.Τελος γνωρισα προσωπικα αυτον και την συντροφο του την Μαρια με βαθια σκεψη και πολιτικη αποψη, στην Λευκαδα που ζουν , πριν απο δεκα χρονια και στα τεσσερα χρονια που δουλεψα εκει.

Να προσθεσω καποιες πινελιες στο πορτρετο του που καταγραφεται πιο κατω.

Ο Μιχαλης ειναι βαθεια θρησκευομενος και κοντα στην εκκλησια. Και αγαπα τους ανθρωπους και τα ζωα. Ο Μιχαλης ειναι οικολογος βαθια πολιτικοποιημενος κατεβηκε στις εκλογες με τους Οικολογους Πρασινους τωρα δεν ξερω αν ειναι ενταγμενος καπου. Φυσικα και θα μπορουσε να εχει κανει επαγγελματικη πολιτικη καριερα εχει ολα τα προσοντα. Ομως εμεινε καθαρος. Ενεργος πολιτης. Να υπερασπιζεται στα δικαστηρια φτωχους και κατατρεγμενους. Να ζει σε ενα ορεινο χωριο πανω απο το Νυδρι. Να υπερασπιζεται παντα την ειρηνη την φυση τους ανθρωπους. Ειναι τιμη μου να εχω τετοιους φιλους

http://www.vice.com/gr/read/antirisias-sinidisis-ellada

Τον Μιχάλη Μαραγκάκη δεν είχε τύχει να τον γνωρίσω από κοντά μέχρι εκείνη την Κυριακή το μεσημέρι. Γνώριζα μονάχα την ιστορία του. Το 1986 ήταν ο πρώτος Έλληνας που δήλωσε δημόσια την άρνησή του να καταταγεί στον ελληνικό στρατό για πολιτικούς λόγους. Καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης, πέρασε από ισάριθμες στρατιωτικές φυλακές, προχώρησε σε τρεις απεργίες πείνας έως ότου τελικά απελευθερωθεί το Δεκέμβριο του 1988. Ο αγώνας του δημιούργησε μαζικά κινήματα συμπαράστασης που ξεπέρασαν τα ελληνικά σύνορα -θέτοντας παράλληλα μια σειρά αιτημάτων στη ελληνική κοινωνία όπως η αποποινικοποίηση της άρνησης στράτευσης και η θέσπιση εναλλακτικών  κοινωνικών υπηρεσιών. Σήμερα, εκείνο το πρώτο κίνημα αντιρρησιών συνείδησης, εκφράζεται από τον Σ.Α.Σ (Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης).

Συναντώ τον Μιχάλη στο κέντρο της Αθήνας. Είναι ένας άντρας με εντυπωσιακό παράστημα -το ύψος του αγγίζει τα δύο μέτρα. Διδάσκει σε ένα γυμνάσιο της Λευκάδας, φυσική,  χημεία, βιολογία και γεωγραφία. Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που μιλά. Δίχως «κραυγές» και πολιτικές «κορώνες». Παρά με την έμφυτη ευγένεια του ανθρώπου που δυσκολεύεται να αναφέρεται στον εαυτό του.

«Δεν είναι ψέμα ότι,  δεν γεννιέται κάποιος αντιρρησίας συνείδησης. Αλλά δικαιούται να έχει μια πορεία μέχρι να κατασταλάξει και να καταλήξει σε αυτό. Από μικρός -και έχει σημασία να το πω- έζησα σε μια πολύ καλή οικογένεια, με ιδιαίτερη αγάπη, με μια θρησκευτικότητα, γεγονός που έπαιξε πολύ σοβαρό ρόλο καθώς είχα διαμορφώσει έναν ήπιο και μη βίαιο χαρακτήρα ακόμη και στις συνδικαλιστικές, πολιτικές ή κομματικές δράσεις που είχα στο πανεπιστήμιο. Παράλληλα με αυτή την ωρίμανση των σκέψεών μου είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στο εξωτερικό το κίνημα των αντιρρησιών συνείδησης, με τις πληροφορίες να φτάνουν μέχρι την  Ελλάδα. Η καθοριστική στιγμή για την τελική μου απόφαση ήταν όταν βρέθηκα σε μια εκδήλωση στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης με θέμα την αντίρρηση συνείδησης. Επηρεάστηκα πολύ από την ομιλήτρια -μέλος του War Resistance International- και αποχωρώντας από την εκδήλωση είπα ότι εγώ δεν θα πάω στο στρατό. Θα δηλώσω αντιρρησίας συνείδησης.

Δεν μπορώ να πω ότι χάρηκαν οι γονείς μου όταν τους ανακοίνωσα την πρόθεσή μου όμως από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν δίπλα μου. Η μητέρα μου ήρθε στα δικαστήρια, έδωσε συνεντεύξεις, στήριξε με κάθε τρόπο και υπομονή τον αγώνα μου.  Παρά τα σχόλια του κοινωνικού περίγυρου.

Πριν από τη δική μου δήλωση, υπήρχαν πολλοί θρησκευτικοί αντιρρησίες συνείδησης. Οι οποίοι μάλιστα σήκωναν το βάρος ενός άλλου τύπου αγώνα, μη βίαιου αγώνα, σιωπής θα έλεγε κανείς, με πολύ διακριτικές παρεμβάσεις στους διεθνείς οργανισμούς. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα να σηκώνουν και το βάρος χιλιάδων χρόνων φυλάκισης. Οι ποινές που έχουν επιβληθεί σε αντιρρησίες συνείδησης στην Ελλάδα ξεπερνούν τα 30 χιλιάδες χρόνια!

Εκτός από αυτούς υπήρξαν και κάποιοι πολιτικοί αντιρρησίες συνείδησης την εποχή της Μικρασιατικής εκστρατείας, του Β’ παγκόσμιου πολέμου ακόμη και του Εμφυλίου. Όμως ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις και δεν αποτέλεσαν πεδίο διαλόγου της κοινωνίας συνολικά. Ενώ εμείς, όταν έκανα τη δήλωση για την αντίρρηση συνείδησης, το θέσαμε συνολικά, απευθείας, στη καρδιά της κοινωνίας, με παρεμβάσεις, αφίσες, δημοσιεύματα. Είχε γίνει μια προετοιμασία αρκετών μηνών, με συνωμοτικό τρόπο, 5-10 άνθρωποι ήμασταν τότε, κάνοντας κάποιες επαφές με τη Διεθνή Αμνηστία, με διεθνής αντιπολεμικές-αντιμιλιταριστικές οργανώσεις, με αντιρρησίες συνείδησης του εξωτερικού, με ευρωβουλευτές.

Η δράση μας συγκίνησε τους ανθρώπους εκείνη την εποχή. Όχι ότι δεν υπήρξαν αντιδράσεις. Και οργανωμένες από ακροδεξιές ομάδες και από συντηρητικούς ανθρώπους οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν και το κατήγγειλαν. Υπήρξε όμως πολύ γλυκιά αποδοχή από πλατιές μάζες ανθρώπων. Από γονείς, ιερείς, δασκάλους ακόμη και πολιτικούς. Έγινε μια ευρεία συμμαχία δυνάμεων από τους Οικολόγους, την Αριστερά με τον Ρήγα Φεραίο, χριστιανοσοσιαλιστών ριζοσπαστών μέχρι τους αναρχικούς. Η Αριστερά βέβαια με πολύ επιφύλαξη προσέγγιζε το θέμα. Δεν το άγγιζε με εύκολο τρόπο αλλά ακόμη και το ΚΚΕ στάθηκε με μια συμπάθεια αλλά ταυτόχρονα εγκράτεια και επιφύλαξη απέναντι στο ζήτημα».

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ο Μιχάλης Μαραγκάκης διακόπτει την αναβολή λόγω σπουδών και είναι έτοιμος να παρουσιαστεί στη στρατολογία και να γίνει ο πρώτος Έλληνας που θα δηλώσει την αντίρρησή του να καταταγεί στο στρατό για πολιτικούς λόγους. Το αποτέλεσμα της πράξης του ξέρει ότι θα είναι αρκετά σκληρό: Φυλάκιση σε στρατιωτικές φυλακές και τρεις απεργίες πείνας μέχρι να εισακουστεί από τη πολιτεία. Έχει όμως και τα απρόοπτά του: Την αμέριστη συμπαράσταση και έμπρακτη αγάπη χιλιάδων συμπολιτών.

«Το 1986, είμαι 29 χρονών και είναι η χρονιά που πρέπει να καταταγώ στο  στρατό. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου, στη Γεωλογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και από το 1984, είχα ήδη φύγει από τη γενέτειρά μου, μετακομίζοντας στη Λευκάδα. Συγκεκριμένα στο Νεοχώρι της Λευκάδας, ένα ορεινό εγκαταλελειμμένο χωριό.

Στις 6 Δεκεμβρίου πήγα στο Ρουφ μαζί με το δικηγόρο μου. Κατέθεσα το γραπτό αίτημα, με το οποίο παρέθετα τους λόγους για τους οποίους δεν ήθελα να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία. Επικράτησε πανδαιμόνιο. Στην αρχή δεν κατάλαβαν τι ήταν αυτό το έγγραφο. Μέχρι να οδηγηθώ στην έξοδο του κτιρίου, κάποιοι άρχισαν να το διαβάζουν και μέσα στα επόμενα λεπτά ακούσαμε φωνές στους διαδρόμους. Φώναζαν στην προσπάθειά τους να με εντοπίσουν και να με προλάβουν και να επιστρέψουν το έγγραφο.

Από εκείνη τη μέρα μέχρι και τη σύλληψή μου, τον Μάρτιο του 1987, συνέχισα με εκδηλώσεις, ομιλίες, συγκεντρώσεις, συνήθως σε πανεπιστημιακούς χώρους, ενημερώνοντας τους πολίτες για την αντίρρηση συνείδησης, για τη βία, τον  πόλεμο. Κάναμε και μία πολύ ωραία παρέμβαση στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στη διεθνή συνάντηση «Συνδιάσκεψη 5 Ηπείρων για την Ειρήνη και τον αφοπλισμό» που είχε διοργανώσει τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου, παρουσία ηγετών από 40 χώρες.  Είχα μπει μέσα, με την κάρτα συνέδρου αντιπολεμικής οργάνωσης, την ώρα που μιλούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, φορώντας μία μπέρτα, κάτι σα ράσο που έγραφε «300 αντιρρησίες συνείδησης στη φυλακή. Γιατί;» και μοίρασα ένα έντυπο στους συνέδρους με το οποίο εξηγούσα την κατάσταση στην Ελλάδα. Αυτή η κίνηση διεθνοποίησε αμέσως το ζήτημά μας. Ήταν τόσο καλό το κλίμα, που η πρωτοβουλία χειροκροτήθηκε από τους συνέδρους.

Εκείνο το καιρό δεν υπήρχε επιτροπή του στρατού που θα κρίνει αν είσαι ή όχι αντιρρησίας συνείδησης. Βέβαια επειδή από την πρώτη στιγμή εκφράστηκε  θετικά τόσο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και η Διεθνής Αμνηστία, υπήρχε καλό κλίμα στην κοινή γνώμη. Έτσι, το χειρίστηκαν πολύ διακριτικά στέλνοντάς μου μια πρόσκληση για να εξεταστώ από τον ανακριτή στο στρατοδικείο της Θεσσαλονίκης. Γνώριζα βέβαια ότι θα με συλλάβουν, έφταιξα μια βαλίτσα με μερικά ρούχα, πήρα και τα εργαλεία μου της ξυλογλυπτικής, και πήγα και παρουσιάστηκα.

Έζησα στις στρατιωτικές φυλακές της Θεσσαλονίκης, που ήταν μέσα στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά, στις στρατιωτικές φυλακές της Καβάλας, ακολούθησαν αυτές των Διαβατών και στις στρατιωτικές φυλακές στην Αυλώνα. Συνολικά έμεινα 20 μήνες στη φυλακή προχωρώντας σε τρεις απεργίες πείνας διάρκειας 71, 50 και 20 ημερών αντίστοιχα. Ξεκίνησα την πρώτη απεργία μετά την καταδικαστική απόφαση του στρατοδικείου για πέντε χρόνια φυλάκισης με την κατηγορία της ανυποταξίας. Μετά την πρώτη καταδίκη με μετέφεραν στις στρατιωτικές φυλακές της Καβάλας. Το γεγονός της μεταφοράς μου στη Καβάλα συνέπεσε με κάποιες μεταρρυθμίσεις για το θέμα των ανυπότακτων του εξωτερικού. Βγήκε τότε μια υπουργική απόφαση με την οποία αποποινικοποιούσαν την ανυποταξία για να δώσουν τη δυνατότητα στους Έλληνες του εξωτερικού να έρχονται στην Ελλάδα χωρίς κυρώσεις. Έτσι, αναγκάστηκαν να με απελευθερώσουν. Αλλά μόνο για μία μέρα, δίνοντάς μου φύλλο πορείας για να καταταγώ στη Δράμα.  Τη θυμάμαι πολύ έντονα εκείνη τη μέρα γιατί κατά την έξοδό μου από τις φυλακές, με υποδέχτηκε μία μπάντα με μουσικά όργανα, κρουστά και πνευστά, που γύριζε όλη την Ευρώπη για την ειρήνη.

Και όχι μόνο έπαιξαν έξω από τις στρατιωτικές φυλακές αλλά με συνόδευσαν μέχρι τον σταθμό του Αυλώνα όπου πήρα το τρένο της επιστροφής. Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή. Επόμενος σταθμός η Δράμα. Παρουσιάστηκα, δηλώνοντας, για μία ακόμη φορά, την αντίρρησή μου να υπηρετήσω στο στρατό. Νέο στρατοδικείο στη Καβάλα, νέα ποινή πέντε χρόνων φυλάκισης, κράτηση στην Αυλώνα μέχρι να γίνει το τελικό εφετείο στην Αθήνα όπου η ποινή μειώθηκε σε 26 μήνες. Με την απόφαση του εφετείου, η οποία οριστικοποίησε τη ποινή μου, ξεκίνησα νέα απεργία πείνας. Ήταν Καθαρά Δευτέρα θυμάμαι. Απεργία πείνας, παίρνοντας μόνο υγρά. Βέβαια και μόνο με υγρά καταρρέει ο οργανισμός σταδιακά. Έφτασα να χάνω μισό κιλό καθημερινά. Μετά από 50 μέρες, αναγκασμένοι λόγω της κατάστασης της υγείας μου, υποχρεώθηκαν να με στείλουν στο νοσοκομείο. Με έβαλαν στην εντατική στο 401. Συνέχισα για ακόμη 20 μέρες την απεργία πείνας ώσπου έκανε μια δήλωση ο διευθυντής του νοσοκομείου με την οποία τόνιζε προς τη κυβέρνηση ότι δεν θα έχει πλέον καμία ευθύνη για τη ζωή μου και ότι θα έπρεπε να αναλάβει το Υπουργείο την ευθύνη για τη ζωή μου. Εκείνες τις μέρες ήταν που μου τηλεφώνησε ο Γιώργος Παπανδρέου, Υπουργός Παιδείας τότε, λέγοντάς μου «Μιχάλη, θα έρθει κάποιος και από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, η κυβέρνηση αποφάσισε να τακτοποιήσει το ζήτημα των αντιρρησιών συνείδησης». Και πράγματι, ήρθε ο Στάθης Γιώτας, υφυπουργός Εθνικής Άμυνας της τότε κυβέρνησης. Η δήλωσή του ότι η κυβέρνηση θα νομοθετήσει για να ρυθμίσει το θέμα των αντιρρησιών συνείδησης ήταν η εξέλιξη που με έκανε να σταματήσω την απεργία πείνας.

Βέβαια άργησε αρκετά να προχωρήσει το ζήτημα -το καταλαβαίνω, όμως, δεν ήταν και εύκολο πράγμα. Υπήρχαν πολλές και διαφορετικές πιέσεις από το στρατό, την εκκλησία… Στο μεσοδιάστημα, ξεκίνησα πάλι απεργία πείνας μαζί με τον Θανάση Μακρή ο οποίος φυλακίστηκε και αυτός ως αντιρρησίας συνείδησης και μαζί μου συνέχισε την απεργία πείνας. Από την πρώτη απεργία πείνας ήμασταν μαζί. Πριν ακόμη γίνει η ρύθμιση, συμπλήρωσα τα 2/3 της ποινής μου και βάση του νόμου, απελευθερώθηκα. Μετά από 20 μήνες φυλακή μου έδωσαν απολυτήριο στρατού.

Οι συνθήκες στις στρατιωτικές φυλακές ήταν καλές, μπορώ να πω. Βέβαια υπήρχε μια «μαγκιά» από την πλευρά των δεσμοφυλάκων αλλά και η διοίκηση των φυλακών ήταν υποχρεωμένη να με αντιμετωπίσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο γιατί είχε εντολές από το Υπουργείο. Παράλληλα οι κρατούμενοι έδειξαν μια ευλάβεια απέναντί μου, εντυπωσιασμένοι από το γεγονός ότι ξαφνικά αρνείται κάποιος να πάει στο στρατό κάνοντας μάλιστα έναν τόσο επίπονο αγώνα. Με σεβάστηκαν και με αγάπησαν. Ήμουν ιδιαίτερα καλοδεχούμενος από τους θρησκευτικούς αντιρρησίες συνείδησης οι οποίοι παρακολουθούσαν την υπόθεσή μου και την εξέλιξη του αγώνα περιμένοντας αποτελέσματα που θα επηρέαζαν και τις δικές τους καταδίκες. Εκτός από το γεγονός ότι τη πρώτη μέρα που μπήκα στη φυλακή με κούρεψαν γουλί, δεν έχω άλλο παράπονο.

Μου έχουν μείνει κάποιες αναμνήσεις και από τη διάρκεια της φυλάκισής μου αλλά και από την ημέρα που απελευθερώθηκα. Θυμάμαι τον σκοπό να με χαιρετά καθώς έβγαινα από τις φυλακές κρατώντας δυο τσαντούλες στα χέρια μου. Όπως επίσης -ήμουν τυχερός που το έζησα αυτό- την αγάπη και την φροντίδα δεκάδων αγνώστων που με επισκέφτηκαν στη φυλακή. Αξέχαστη είναι η στιγμή που με επισκέφτηκε ο πρώτος εν ενεργεία στρατιωτικός αντιρρησίας συνείδησης, Βασίλης Λιβερίου, σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού, που αρνήθηκε για λόγους συνείδησης να συνεχίσει τη στρατιωτική του καριέρα.  Έγινε κουμπάρος μου, βαφτίζοντας τη κόρη μου Στέλλα και παντοτινός αγαπημένος φίλος αν και μοναχός πλέον στο Άγιο Όρος εδώ και 15 χρόνια.

Μια άλλη ακόμα ενδιαφέρουσα ανάμνηση κατά τη διάρκεια της κράτησής μου στη φυλακή ήταν από έναν βουδιστή καλόγερο ο οποίος είχε έρθει έξω από τις στρατιωτικές φυλακές Αυλώνα και επί ώρες έπαιζε ένα τεράστιο τύμπανο δηλώνοντας την συμπαράστασή του στον αγώνα μου. Όταν του επέτρεψαν να με επισκεφτεί μέσα στη φυλακή με χαιρέτησε με αυτόν τον βουδιστικό τρόπο και μου χάρισε το κομποσκοίνι του.

Μέσα από αυτή τη διαδρομή έκανα και πάρα πολλούς νέους φίλους. Δέχτηκα στη φυλακή πάνω από 5 χιλιάδες γράμματα συμπαράστασης. Κάθε μέρα ερχόταν ο ταχυδρόμος βρίζοντας με μια σακούλα γράμματα. Και άλλη μισή σακούλα για όλους τους άλλους φυλακισμένους».

Ακούω τον Μιχάλη να μιλά και αντιλαμβάνομαι ότι οι αντιρρησίες συνείδησης προτάσσουν την αξία της ανθρώπινης ζωής. Δεν πρόκειται ούτε για φυγόμαχους ούτε για προδότες όπως κάποιοι με σχετική ευκολία τους χαρακτηρίζουν. Πίσω από την άρνηση να καταταγούν στον στρατό βρίσκεται η άρνηση στην στρατικοποίηση της κοινωνίας, η άρνηση του πολέμου και της αφαίρεσης της ανθρώπινης ζωής.

«Η φιλοσοφία μου ως αντιρρησίας συνείδησης έχει να κάνει με αυτόν τον ανυποχώρητο σεβασμό που πρέπει να έχουμε όλοι στην ανθρώπινη ζωή. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα στερήσω από κάποιον την ζωή του. Καμιά φορά φτάνουμε στο σημείο να σκοτώνουμε, νομίζοντας, ότι ο άλλος είναι ένα τίποτα. Λες και η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία. Εγώ δεν μπορώ να υποβιβάσω τον συνάνθρωπό μου σε αυτό το επίπεδο.  Και θέλω να πω ότι υπήρχε και η άλλη πλευρά, που λέει ότι έχουμε την υποχρέωση όλοι μας, περνώντας από αυτό το κόσμο, να αφήσουμε κάτι πίσω μας. Και ‘γω το ήξερα πως όταν έκανα το 1986 την πρώτη άρνηση δήλωσης για πολιτικούς λόγους. Στόχος μου δεν ήταν απλά να μην πάω στο στρατό, αλλά να υπάρξει μια νομοθετική ρύθμιση για τους αντιρρησίες συνείδησης. Υπήρχε μια ανάγκη να αφήσουμε κάτι στις επόμενες γενιές. Να πάψουν να είναι φυλακισμένοι οι αντιρρησίες συνείδησης. Για σκέψου ότι με τον αγώνα που κάναμε, από το 1990 μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν αντιρρησίες συνείδησης στη φυλακή. Με πρόχειρο υπολογισμό διαπιστώνω ότι αποφύγαμε περισσότερα από 10 χιλιάδες χρόνια φυλάκισης! Υπήρξε η θέληση να πραγματοποιηθεί μια αλλαγή -ένα χτύπημα στο μιλιταρισμό και τη στρατικοποίηση της κοινωνίας. Οι μιλιταριστές αιφνιδιάστηκαν και πανικοβλήθηκαν από τις ενέργειές μας. Ο στρατός σήμερα είναι η πιο σύγχρονη οργανωμένη μορφή δουλείας παγκόσμια. Που κρατάει εκατομμύρια ανθρώπους σα σκλάβους σε μια βίαιη διαδικασία και ανά πάσα στιγμή τους χρησιμοποιεί σε μια πολεμική επιχείρηση».

Σταδιακά, και μέσα από την κοινωνικοποίηση του ζητήματος των αντιρρησιών συνείδησης η πολιτεία προχώρησε στην αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου και στην αναγνώριση των αντιρρησιών συνείδησης. Αρχικά με την εξοντωτική ποινή των 30 μηνών εναλλακτικής θητείας (όταν για την στρατιωτική θητεία ήταν 12) για να φτάσουμε στους 15 μήνες που ισχύει για σήμερα εφόσον φυσικά η επιτροπή εγκρίνει το αίτημά σου και αποδεχτεί ότι πράγματι είσαι αντιρρησίας συνείδησης.

«Η εναλλακτική θητεία για όσους δηλώνουν αντιρρησίες συνείδησης δεν είναι δίκαιο μέτρο. Έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Είναι καταρχάς μεγαλύτερης διάρκειας από τη στρατιωτική θητεία. Ενώ το αίτημά μας είναι η αποποινικοποίηση της άρνησης της στράτευσης. Και ακόμα και το ζήτημα της εναλλακτικής στρατιωτικής θητείας έχει να κάνει με μια λύση στα πλαίσια αυτού του συστήματος πραγμάτων. Για εμάς τους αντιρρησίες συνείδησης, η εθελοντική συμμετοχή και προσφορά είναι αυτονόητη από μόνη της. Δεν μπορεί να επιβάλλεται με ένα νομοθετικό πλαίσιο. Οι άνθρωποι δεν πάνε να εξαγοράσουν κάτι με την εθελοντική τους συμμετοχή. Αν κάποιος θέλει να προσφέρει ως οργανωμένη εναλλακτική θητεία ας το κάνει. Αν κάποιος θέλει να προσφέρει με άλλον τρόπο στη κοινωνία ας το κάνει επίσης».

Σήμερα, ο Μιχάλης Μαραγκάκης είναι πατέρας 5 παιδιών, ζει και εργάζεται στο Νεοχώρι της Λευκάδας -στα 350 μέτρα υψόμετρο, απολαμβάνει την ηρεμία της υπαίθρου- και ασχολείται, όταν δε διδάσκει στο σχολείο,  με αγροτοκτηνοτροφικές  δουλειές και καλλιτεχνήματα.

«Έχω γίνει πια πολύτεκνος -ο γιος που είχα από όταν βρισκόμουν φυλακισμένος και ερχόταν και με έβλεπε στο 401, τώρα είναι 28 χρονών. Έχω ακόμη 4 παιδιά τα οποία σπουδάζουν. Ο μικρότερος γιος μου τελειώνει το λύκειο. Ο μεγαλύτερος επέλεξε να εκπληρώσει κανονικά την στρατιωτική του θητεία. Διάλεξε να πάει γιατί του φαινόταν πιο εύκολο και δεν είχε το μεράκι να το κυνηγήσει. Εγώ τον συνόδευσα μέχρι το Μεσολόγγι όταν παρουσιάστηκε. Δεν προσπάθησα να τον μεταπείσω. Αλλά έχει θα έλεγα πολύ ταυτόσημες απόψεις με εμένα όσον αφορά τη βία, τη κοινωνική δικαιοσύνη, τον πόλεμο. Μετά την αποφυλάκισή μου επέστρεψα στο Νεοχώρι Λευκάδας όπου και διορίστηκα στο δημόσιο. Θα μπορούσα βέβαια να κάνω και άλλα πράγματα αν είχα ακολουθήσει αυτό που μου είχε πει ο Γιώργος Παπανδρέου όταν με επισκέφτηκε κρυφά στο 401, προτείνοντάς μου να πάω να δουλέψω μαζί του στο ΠΑΣΟΚ. Σήμερα ίσως ήμουν Γενικός Γραμματέας σε κάποιο υπουργείο!». Το λέει και χαμογελά. Ξέρει ότι η δημοσιότητα ανοίγει δεκάδες πόρτες. Όμως ο Μιχάλης Μαραγκάκης ήθελε να επιστρέψει στο χωριό.

 

Follow me on Twitter

Απρίλιος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Αλεξης Γρηγοροπουλος

Τασος Αναστασιου

κοκα κολα

Mεταναστες

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1,138,637

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Κωνσταντινόπουλος: Ζημειώνουν τη ΔΕΗ κατά 150 εκατ. ευρώ τον χρόνο για χάρη του ιδιώτη Απρίλιος 24, 2018
    Βασικά σημεία της ομιλίας του Οδ.Κωνσταντινόπουλου, Βουλευτή Αρκαδίας και επικεφαλής του Τομέα Ανάπτυξης της Κ.Ο. της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, κατά τη συζήτηση στη Βουλή του νομοσχεδίου για την πώληση της ΔΕΗ (Σ/Ν Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: «Διαρθρωτικά μέτρα για την πρόσβαση στο λιγνίτη και το περαιτέρω άνοιγμα της χονδρεμπορικής αγοράς ηλεκτ […]
  • Κατάληψη στο Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο Μεγαλόπολης για τις πωλήσεις μονάδων της ΔΕΗ Απρίλιος 24, 2018
    Σε Κατάληψη στο Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο Μεγαλόπολης , προχώρησαν οι μαθητές διαμαρτυρόμενοι για τις πωλήσεις μονάδων της ΔΕΗ και συμπαραστεκόμενοι στις κινητοποιήσεις που γίνονται. (ΠΗΓΗ: kafeneio-megalopolis.gr) Ειδήσεις: ΑρκαδίαTags: Δήμος ΜεγαλόποληςΕκπαίδευση […]
  • Παραιτήθηκε ο Κ. Μιχόπουλος από δημοτικός σύμβουλος Μεγαλόπολης λόγω της πώλησης της ΔΕΗ Απρίλιος 24, 2018
    Καταγγέλλει το νομοσχέδιο Την παραίτηση του έστειλε στον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Μεγαλόπολης ο Κώστας Μιχόπουλος. Ο κ. Μιχόπουλος όπως αναφέρει, παραιτείται από δημοτικός σύμβουλος, στα πλαίσια της κοινής δέσμευδης που είχαν πάρει όλοι δημοτικοί σύμβουλοι τον Νοέμβριο του 2017 σε περίπτωση που προχωρούσε η πώληση των μονάδων. Διαβάστε ολόκληρο το κε […]
  • Κερδίστε 2 εισιτήρια για το ματς Αρκαδικός - Χολαργός Απρίλιος 24, 2018
    Το Arcadia Portal σε συνεργασία με την ΚΑΕ Αρκαδικός κληρώνει 2 εισιτήρια για τον αγώνα μεταξύ του Αρκαδικού με τον Χολαργό το Σάββατο 28 Απριλίου στις 17:00 για την 29η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α2 κατηγορίας μπάσκετ. Στείλτε email "κλήρωση Αρκαδικού" στο info@arcadiaportal.gr γράφοντας το ονοματεπώνυμο, το τηλέφωνο, το ΑΜΚΑ και τον αριθμό […]
  • Συνελήφθη αλλοδαπός λαθροθήρας στο Καταφυγίο Άγριας Ζωής του Λάδωνα Απρίλιος 24, 2018
    Tην Πέμπτη 12 Απριλίου 2018 οι Θηροφύλακες της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Πελοποννήσου Καγιούλης Δημήτριος, Φούτρης Νικόλαος, Χριστόπουλος Χαράλαμπος και Καρπούζος Ιωάννης με περιοχή ευθύνης τους Κυνηγετικούς Συλλόγους Δημητσάνας, Τριπόλεως, Τροπαίων και Βυτίνας αντίστοιχα, εντόπισαν εντός του Καταφυγίου Άγριας Ζωής του Λάδωνα συρματοθηλιές (βρόγχους) οι οποίες […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

Aman resorts CISD ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αντωνης Στασινοπουλος Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΩΔΕΚΑ ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δασος Κορακιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Καραβασιλη Καταφυκι Κεντρο Υγειας Κρανιδιου Κοιλαδα Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο ΠΡΩΣΥΝΑΤ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Πολυτεχνειο 2014 Πρασινο Σημειο Προσφυγες Μεταναστες Πυρηνικα Πυρηνικη ενεργεια Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Τσιρωνης Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια πλαστικη σακουλα σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates