Το Καζακστάν, επίσημα Δημοκρατία του Καζακστάν είναι η ένατη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο και το μεγαλύτερο περίκλειστο κράτος του κόσμου με έκταση 2.724.900 τ.χλμ, αλλά μόλις 63η στον πληθυσμό με περίπου 7,0 άτομα ανά χλμ². Ο πληθυσμός υπολογίζεται στα 19.009.600, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2021

Από τις 131 φυλές του Καζακστάν, το 63% (10.096.763 κατά την απογραφή του 2009) είναι Καζάκοι. Επίσης, στην χώρα κατοικούν ΟυζμπέκοιΓερμανοίΟυκρανοίΤάταροι και Ουιγούροι.[9]. Οι Καζάκοι αυξάνονται συνεχώς στις απογραφές, ενώ οι Ρώσοι μειώνονται σε αριθμό μετά το 1970, αλλά ξεπερνούν τα 2.000.000 άτομα. Υπάρχουν μειονότητες Ρώσων, Ουζμπέκων, Γερμανών, Ουκρανών, Ουιγούρων και Τατζίκων. Το Καζακστάν επιτρέπει επίσημα την ανεξιθρησκία, με τους μουσουλμάνους να αποτελούν το 70% του πληθυσμού και το 26% να είναι Χριστιανοί[10]. Το υπόλοιπο 4% είναι άλλων θρησκευμάτων ή άθεοι.

Οι Καζάχοι είναι λαός που κατοικεί κυρίως στο Καζαχστάν και στα γειτονικά τμήματα της αυτόνομης περιφέρειας Σινκιάνγκ Ουιγκούρ της Κίνας. Ανήκουν στον μογγολοειδή φυσικό τύπο, αλλά μιλούν μια τούρκικη γλώσσα. Επίσημες γλώσσες της χώρας είναι η καζακική (μια τουρκική γλώσσα) και η ρωσικήΠρωτεύουσα της χώρας είναι η Αστάνα. Στις 19 Μαρτίου 2019 η πόλη μετονομάστηκε σε Νουρσουλτάν προς τιμήν του πρώτου προέδρου του Καζακστάν.Στην πόλη Σεμέι της καζακικής Σιβηρίας, στο ανατολικό άκρο του Καζακτσάν, ήταν εξόριστος ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Οι Έλληνες του Καζακστάν είναι κυρίως απόγονοι των Ελλήνων του Πόντου, που μεταφέρθηκαν εκεί από τον Ιωσήφ Στάλιν, από τη νότια Ρωσία και την περιοχή του Καυκάσου.[1]

No photo description available.

  Γνωστοι Ελλληνες απο το Καζακσταν Ilya Ilyin, αρσιβαρίστας (Έλληνας πατέρας παππούς, Ιακώβος Φουντουκίδης Αλεξάντρ Χαψάλης, συνταξιούχος σοβιετικός ποδοσφαιριστής Evstaphiy Pechlevanidis, συνταξιούχος σοβιετικός και Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής
No photo description available.

Για τους Έλληνες του Καζακστάν

Οι Έλληνες του Καζακστάν – μέρος του ελληνικού έθνους, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη 2η χιλιετία π.Χ. στο νότιο τμήμα της Βαλκανικής χερσονήσου, στα νησιά του Αιγαίου και στην δυτική ακτή της Μικράς Ασίας. Οι περισσότεροι από τους Έλληνες του Καζακστάν – οι απόγονοι των Ελλήνων, ήταν εκείνοι που ζούσαν ακόμα στην τσαρική ρωσική εποχή, οι οποίοι ήρθαν από διάφορα μέρη και σε διαφορετικές περιόδους.Δεδομένου ότι σχεδόν όλοι τους έχουν ποντιακή καταγωγή, ανεξάρτητα από τη χώρα διαμονής, ευρέως χρησιμοποιείται όρος «Έλληνες του Πόντου» ή «πόντιοι» (εθνική ομάδα των Ελλήνων, απόγονοι μεταναστών από την ιστορική περιοχή του Πόντου στο βόρειο-ανατολικό μέρος της Μικράς Ασίας, σύγχρονης Τουρκίας).
Η πρώτη μετεπαναστατική απογραφή πληθυσμού στη Σοβιετική Ένωση, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1926, αποκάλυψε πως σε όλο το Καζακστάν υπήρχαν μόνο 157 Έλληνες.Την εποχή του Στάλιν – μία από τις πιο τραγικές σελίδες στην ιστορία των Ελλήνων – σημειώθηκε απέλασή τους προς την Κεντρική Ασία. Στην πράξη, οι περισσότεροι από τους Έλληνες που ζούσαν στις βόρειο-ανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας, απελάθηκαν στο Καζακστάν και στο Ουζμπεκιστάν.

Τους «κληρονόμησε» το Καζακστάν από την τσαρική εποχή και αποτελούνταν από τους Έλληνες που είχαν έρθει από την Τουρκία και την Ελλάδα. Ήταν δύσκολο να υποθέσουμε ότι σύντομα η διασπορά των Ελλήνων του Καζακστάν θα μετατραπεί σε μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές κοινότητες στην ΕΣΣΔ.Το 1930 στο Καζακστάν απελάθηκαν εκατοντάδες Έλληνες από τις περιοχές Σότσι, Άντλερ, Λάζαρεβσκοε, Τουαπσέ και το ηπειρωτικό τμήμα του Κρασνοντάρ. Τους έστελναν στα χωριά Έμπα (Νομός Ακτιούμπινσκ), Οσακάροβκα (Νομός Καραγκαντά), στη λίμνη Μπαλχάς και στο χωριό Αβάκ (κοντά στο Τσιλίκ Νομού Αλμά-Ατά). Τότε ραγδαία αυξήθηκε και ο πληθυσμός των Ελλήνων.Μάλιστα, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1930 αυξήθηκε στους 1.349 ανθρώπους.
Πολλοί Έλληνες ήρθαν στο Καζακστάν την δεκαετία του ’40 λόγω της απέλασής τους από την παραδοσιακή θέση κατοικίας τους – κυρίως από τη Γεωργία, την Κριμαία και την Αζοφική Θάλασσα. Οι περισσότεροι Έλληνες του Καζακστάν, οι οποίοι είναι τώρα πάνω από 55 χρονών, γεννήθηκαν εκτός του Καζακστάν, νεότεροι.
Για αρκετά χρόνια, μετά την απέλαση των Ελλήνων στο Καζακστάν, καθώς και άλλων λαών (Γερμανών, Τσετσένων, Ινγκουσετών, Τούρκων, Καλμίκων, και άλλων), υπήρχε ένα ειδικό καθεστώς των εποίκων και αφαιρέθηκαν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Το 1956, αφαιρέθηκε το καθεστώς των ειδικών εποίκων αλλά ήταν απαγορευτικό να επιστρέψουν στον τόπο διαμονής τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες να εγκατασταθούν στο Καζακστάν και να βρουν ένα νέο σπίτι εδώ.Στην πρώην Σοβιετική Ένωση το 1989, υπήρχαν περισσότεροι από 347.000 Έλληνες. Οι κύριες περιοχές κατοικίας τους κατά τον χρόνο αυτό, ήταν η Γεωργία (πάνω από 100 χιλ.), η Ουκρανία (πάνω από 98 χιλ.), η Ρωσία (πάνω από 91 χιλ.) και το Καζακστάν (πάνω από 46 χιλ.).Τα στοιχεία για τον αριθμό των Ελλήνων στο Καζακστάν σε τέσσερις μεταπολεμικές απογραφές είναι τα εξής: το 1970 – 51.161, το 1979 – 49.930, το 1989 – 46.746 και το 1999 – 12.703.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 σημειώθηκε μαζική κίνηση. Σχεδόν το 95% των Ελλήνων εγκατέλειψαν το Καζακστάν. Η ροή των μεταναστών χωρίζεται σε δύο περιοχές. Οι περισσότεροι έφυγαν προς την Ελλάδα, και οι υπόλοιποι στη Ρωσία. Η ροή των μεταναστών από τη Ρωσία και την Ουκρανία στην Ελλάδα ήταν σημαντικά μικρότερη, οπότε εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί οικισμοί και κοινότητες των ελλήνων.Σύμφωνα με την απογραφή του πληθυσμού το 2009 στο Καζακστάν μένουν περίπου 9 χιλιάδες έλληνες ή 0,06% του συνολικού πληθυσμού της Δημοκρατίας.Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν κυρίως στο νότο του Καζακστάν – στην πόλη Αλμάτυ, καθώς και στους Νομούς Ζαμπίλ, Νότιο Καζακστάν, και Καραγκαντά (χωριό Οσακάροβκα) κ.α.Σε διάφορες περιοχές της χώρας υπάρχουν 17 ελληνικές κοινότητες, μέλη της Ελληνικής Ένωσης του Καζακστάν «Φιλία».
Οι περισσότεροι Έλληνες μετανάστες, οι οποίοι έφυγαν από την πρώην Σοβιετική Ένωση στην ιστορική τους πατρίδα, εγκαταστάθηκαν στην Βόρεια Ελλάδα, καθώς και στα νότια της χώρας, στην πόλη Αθήνα και στις γύρω περιοχές.
Οι Έλληνες μετανάστες του Καζακστάν (σύμφωνα με ορισμένες πηγές, περίπου 30 χιλιάδες άτομα), που ζουν στην Ελλάδα, διατηρούν επαφές με τους συγγενείς και φίλους τους στο Καζακστάν. Οι πρώην συμπατριώτες μιλούν στοργικά για τον λαό του Καζακστάν, που τους υποδέχτηκε στα δύσκολα χρόνια.

Το Καζακστάν συνορεύει με τη Ρωσία (περιφέρεια Αστραχάνπεριφέρεια Βόλγκογκραντπεριφέρεια Σαράτοφπεριφέρεια Ορενμπούργκπεριφέρεια Τσελιάμπινσκπεριφέρεια Κουργκάνπεριφέρεια Τιουμένπεριφέρεια Όμσκπεριφέρεια Νοβοσιμπίρσκκράι Αλτάι και τη δημοκρατία Αλτάι), την Κίνα (αυτόνομη περιοχή Σιντζιάνγκ), την Κιργιζία, το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν. Επίσης, γειτονεύει με ένα μεγάλο τμήμα της Κασπίας Θάλασσας.

Καλες ευχες  τραγουδι γαμου του Καζακσταν.Σας θυμιζει τιποτα;

Και μια χιουμοριστικη ματια απο τον ηθοποιο Μπορατ (καμμια σχεση με Καζακ)

Σελιδες στο ΤΙΚΤΟΚ

Διαβαζουμε

Η οικονομία του Καζακστάν στηρίζεται κατεξοχήν στα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου που βρίσκονται στο υπεδαφός του. Το Καζακστάν αποτελεί τη δεύτερη, μετά τη Ρωσία, χώρα παραγωγό πετρελαίου του πρώην σοβιετικού κόσμου έχοντας διπλάσια κοιτάσματα από το Αζερμπαϊτζάν και περίπου ίσα με τη Νορβηγία. Το μεγαλύτερο κοίτασμα εκμεταλλεύεται η ντόπια ελίτ σε σύμπραξη με αμερικάνικες και ρωσικές εταιρείες ενώ σημαντικό ρόλο έχει αρχίσει να διαδραματίζει και η Κίνα από το 2006 που φτιάχτηκε ο αγωγός πετρελαίου που ενώνει τις δύο χώρες. Το πετρέλαιο είναι το βασικό εξαγωγικό προϊόν του Καζακστάν κι η βασική πηγή πλούτου για την ντόπια ελίτ, η οποία μετά την άνοδο των τιμών απ’ τις αρχές του 2000 είδε τον πλούτο της να πολλαπλασιάζεται. Στα μέρη όμως που εξορύσσεται το μεγαλύτερο μέρος του Καζακικού πετρελαίου, το επίπεδο ζωής των ανθρώπων είναι αντιστρόφως ανάλογο γεγονός που πυροδότησε και την έκρηξη της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2011

To αγαλμα του Nursultan Nazarbayev «ηγετη του Εθνους» (πρωην γραμματεα του ΚΚ Καζακσταν το 1989, πρωτου εκλεγμενου προεδρου της χωρας  και απο το 2019 μεχρι προσφατα προεδρου του Συμβουλειου Ασφαλειας )του μακροβιοτερου -μη βασιλια- ηγετη στον πλανητη και είχε χαρακτηριστεί για απολυταρχικότητα, έχοντας ιστορικό παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την καταστολή της αντιπολίτευσης.

Ηe is a Kazakh politician who served as the first President of Kazakhstan, in office from 24 April 1990[3] until his formal resignation on 20 March 2019,[4] and as the Chairman of the Security Council of Kazakhstan from August 1991 to January 2022,[5] holding the title Elbasy (meaning «Leader of the Nation»)[6] since 14 June 2010.[7] He was one of the longest-ruling non-royal leaders in the world, having led Kazakhstan for nearly three decades, excluding chairmanship in the Security Council after the end of his presidency. He was named First Secretary of the Communist Party of the Kazakh SSR in 1989 and was elected as the nation’s first president shortly before its independence from the Soviet Union.

H πρωτευουσα της χωρας Αστανα (Ιδρύθηκε το 1824 ως οχυρό για μια μονάδα των Κοζάκων της Σιβηρίας.)πόλη στο ανατολικό τμήμα της χώρας, στην ασιατική στέπα  .Δεν είναι παρά η πραγματοποίηση των μεγαλεπήβολων στόχων του τοτε προέδρου του Καζακστάν Ναρσουλάν Ναζαρμπάγιεφ, χάρη στα πετροδολάρια.Το 1995 ορίστηκε ως η μελλοντική πρωτεύουσα της νεοσύστατης ανεξάρτητης χώρας. Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε επισήμως από το Αλμάτι στις 10 Δεκεμβρίου 1997. Το νέο όνομα Αστάνα δόθηκε στην πόλη το 1998. Σημαίνει απλώς, πρωτεύουσα και πηρε συμπληρωματικα το ονομα του Ναρσουλάν το 2019…Η μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αστάνα συνοδεύτηκε από ένα από τα μεγαλύτερα κατασκευαστικά σχέδια παγκοσμίως. Η κυβέρνηση του Καζακστάν κατασκεύασε νέα δημόσια κτίρια και κυβερνητικές υπηρεσίες καθώς επίσης και μουσουλμανικά τεμένη, πάρκα, μνημεία και αίθουσες συναυλιών, τα περισσότερα από τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από πετροδολάρια. Η Αστάνα διαθέτει μερικά από τα πιο σύγχρονα κτίρια στην Κεντρική Ασία.

Ο νυν πρόεδρος δεν ήταν ο πρώτος που είχε την ιδέα να κάνει την Αστάνα πρωτεύουσα του κράτους. Το επιχείρησε και ο Νικίτα Χρουτσόφ, τη δεκαετία του 1950, με όραμα να μετατρέψει την ακαλλιέργητη στέπα γύρω από το Τσελίνιγκραντ σε σιτοβολώνα της Σοβιετικής Ένωσης. Την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης σε αυτές τις εσχατιές της στέπας υπήρχε μια πόλη 200.000 κατοίκων με το όνομα Τσελίνιγκραντ, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ισίμ.Τεράστιες εκτάσεις, λοιπόν, δέχτηκαν στη γη το σιτάρι, κίνητρα δόθηκαν σε χιλιάδες Ρώσους να μετακινηθούν, ωστόσο οι Καζάκοι ήξεραν.
Οι λυσσαλέοι άνεμοι που φυσούν κατά τη διάρκεια του χειμώνα ξερίζωσαν τα σπαρτά, ενώ η εντατική λίπανση με φυτοφάρμακα δηλητηρίασε το έδαφος. Το σχέδιο ξεψύχησε. Τον Ιούλιο του 1994 ο πρόεδρος Ναζαρμπάγιεφ αποφάσισε να αναβιώσει την ιδέα. Το 1997 χιλιάδες κρατικοί υπάλληλοι αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στη νέα πρωτεύουσα, περιοχή γνωστή σαν τόπος εξορίας (φιλοξενούσε σταλινικά στρατόπεδα συγκέντρωσης).

Ο σημερινος προεδρος Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ

Η πολη Αλματη μεγαλυτερη πολη  του Καζακσταν βρίσκεται σε μια περιοχή επιρρεπή σε σεισμούς

Συγκεντρωση εργατων στον δρομο

Διαδηλωση 5 Ιανουαριου

May be an image of 4 people, people standing and outdoors

Θυμομαστε παντα οταν ο κοσμος βγαινει στον δρομο (οπως στην Ελλαδα στα μνημονιακα χρονια)ΔΕΝ ειναι ενα πραγμα.Δεν διεκδικει τα ιδια δεν εχει κοινα συμφεροντα (εχει ομως κοινους προσκαιρους στοχους)δεν αποτελειται απο τις ιδιες κοινωνικες ομαδες και πολιτικες ιδεολογιες και σιγουρα πισω και κατω απο καθε εξεγερση κρυβονται πολιτικα και οικονομικα συμφεροντα εγγενη (που διεκδικουν μεριδιο της σημερινης εξουσιας) και ξενα (οπως το ΔΝΤ ) που επιθυμουν την επομενη μερα να παρουν τμημα  της νεας εξουσιας που θα διαμορφωθει και να βγαλουν νεα κερδη  απο το αιμα των σκοτωμενων.

Greece-Kazakhstan Friendship Connection Ρώσοι αλεξιπτωτιστές έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται στο Καζακστάν ως τμήμα της «ειρηνευτικής» προσπάθειας που έχει αναλάβει ο CSTO, ο συνασπισμός συλλογικής ασφαλείας (Collective Security Treaty Organisation) που αποτελείται από έξι πρώην σοβιετικά κράτη.Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters οι πρώτες ρωσικές δυνάμεις έφτασαν ήδη στη χώρα, ύστερα από σχετικό αίτημα του Καζάκου προέδρου, Κασίμ-Τομάρτ Τοκάγεφ, που απέδωσε τις διαδηλώσεις σε «συμμορίες τρομοκρατών εκπαιδευμένων από ξένες δυνάμεις».

Ολα αυτα δεν πρεπει να μας τοποθετουν  αρνητικα απεναντι στις εξεγερσεις (η την βια τους)που ποτε δεν ξεκινουν βιαια παντα γινονται βιαιες με ευθυνη της απειλουμενης εξουσιας που αρνειται να υποχωρησει. Εξ αλλου οποια και να ειναι η δικια μας θεση παντα θα γινονται εξεγερσεις και παντα τελικα η εξουσια θα πεφτει και θα ακολουθει μια νεα ισσορπια δυναμεων.Ειναι ιστορικη αληθεια και πραγματικοτητα αυτο το γεγονος. Ετσι φτασαμε στο σημερα.

Το τοπιο λοιπον  στο Καζακσταν ειναι ρευστο οι πληροφοριες με το σταγονομετρο θα παρακολουθησουμε βημα βημα τις εξελιξεις. Μας ενδιαφερει τι γινεται στο μακρυνο Καζακσταν;Φυσικα. Η τιμη του φυσικου αεριου συνδεεται με την τιμη των καυσιμων γενικα και αυτα με την σειρα τους επιρεαζουν τους μισθους την καταναλωση τις οικονομιες ολων των χωρων. Και κυριως αυτων που ειναι αποικιες οπως η δικα μας χωρα.Εξ αλλου οι απεργιες και εξεγερσεις του 2011 στο Καζακ σταν γινωνταν παραλληλα με την τοτε δικη μας εξεγερση εναντια στα μνημονια.Παραλληλους δρομους ακολουθησαμε τοτε.Λετε και σημερα;

Για να κλεισω η σημερινη εξεγερση στο Καζακσταν (οπως και του 2011) δεν γινωνται μονο εναντια στην εκει ντοπια ολιγαρχια αλλα και εναντια σε Αμερικανικα Ρωσσικα και Κινεζικα οικονομικα συμφεροντα. Γιατι μην το ξεχναμε Ρωσσικος και Κινεζικος κρατικος σοσιαλισμος εχουν γινει εδω και δεκαετιες (οπως ηταν αναμενομενο)αγρια καπιταλιστικα πολυεθνικα καθεστωτα που δικεδικουν και παιρνουν απο Ευρωπη και Αμερικη τον πλουτο που μεχρι και μετα το ΒΠΠ ειχαν στα χερια τους. Την ιδια στιγμη οι εργατες αγωνιζονται να παρουν στα χερια τους (απο τα κρατικα συνδικατα )τα εργατικα σωματεια.

Σε κάποιες περιπτώσεις δίνονταν πραγματικές μάχες για να καταφέρουν οι συντονιζόμενοι από τα κάτω εργάτες να ορίσουν δικούς τους εκπροσώπους στις διαπραγματεύσεις με την εργοδοσία ακόμα και για να χρησιμοποιήσουν τις αίθουσες του σωματείου για τις συνελεύσεις τους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 28χρονου Zhaksylyk Turbaev που αφού εκλέχτηκε από τους συναδέλφους τους για να αντικαταστήσει έναν “κίτρινο” (=εργοδοτικό) συνδικαλιστή δολοφονήθηκε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες μετά από μια συνάντηση με τους μάνατζερς της εταιρείας. 

Συζητησεις το 2017 για οικονομικη συνεργασια αναμεσα στην κυβερνηση ΣΥΡΙΖΑ και την κυβερνηση του Καζακσταν υπο τον «Εθναρχη» τους Ναζαρμπαγιεφ το αγαλμα του οποιου ειδατε πιο πανω ριγμενο στο δρομο.
«Ας δούμε με κάποια προσοχή ορισμένα στοιχεία για το τι συμβαίνει στο Καζακστάν.
Όπως γνωρίζουμε όλα ξεκίνησαν όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε τον διπλασιασμό της τιμής των καυσίμων. Ας το κρατήσουμε αυτό, όπως και την πρόσφατη (Νοέμβρης του ’21) συμβουλή του ΔΝΤ:
Δεύτερον, οι διαδηλώσεις επεκτάθηκαν σε όλη την επικράτεια και όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Ξεκίνησαν όμως από την πόλη Zhanaozen («νεο ποταμι» στην γλωσσα των Καζακ)και συγκεκριμένα από τους εργάτες στην εξορυκτική/πετρελαϊκή βιομηχανία.
Η Zhanaozen δεν είναι μια τυχαία πόλη αλλά αυτή με τους σημαντικότερους εργατικούς αγώνες την τελευταία 30ετία. Εδώ ένα κείμενο που είχα επιμεληθεί για την τεράστια απεργία του 2011 που πνίγηκε στο αίμα: https://bit.ly/3zxeVrX

Τρίτον, οι διαδηλώσεις επεκτάθηκαν δια του απεργιακού δρόμου, όταν άρχισαν να απεργούν και άλλοι σημαντικοί κλάδοι όπως οι εργάτες στα ορυχεία. Ας έχουμε κατά νου επίσης ότι τα 2/3 των πετρελαϊκών και εξορυκτικών πεδίων στο Καζακστάν ανήκουν σε πολυεθνικές με έδρα τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα κ.α.
Στις διαδηλώσεις εκτός από τους εργάτες, τον τόνο έδωσαν και αυτό που λέμε »λούμπεν» στρώματα και συγκεκριμένα μια κατηγορία που στο Καζακστάν ονομάζεται »Μαμπέτ». Πρόκειται για ανθρώπους που κατοικούν σε κάτι σαν φαβέλες περιμετρικά των πόλεων, μισο-εργάτες, μισο-αγρότες που ζουν πολλές φορές χωρίς (μόνιμη) πρόσβαση στο ηλεκτρικό, δεν πολυστέλνουν τα παιδιά τους στα σχολεία, δεν έχουν υγειονομική κάλυψη. Άθλιοι και απόβλητοι για τους οποίους ακόμα κι όποιος έχει ένα διαμέρισμα σε μια πολυκατοικία φαντάζει »ανώτερη τάξη». Πρόκειται για πληθυσμιακά στρώματα, στα οποία οι διορθωτικές ανακοινώσεις της κυβέρνησης ότι θα απορροφήσουν τις αυξήσεις στα καύσιμα δεν είχαν να πουν και πολλά. Γράφεται ότι σε μεγάλο βαθμό οι λεηλασίες καταστημάτων, όπως στις εικόνες οφείλεται σε αυτά τα στοιχεία.
Όσον αφορά τον οπλισμό που βρέθηκε στα χέρια των διαδηλωτών. Χωρίς να αποκλείω προσωπικά την ενεργοποίηση πρακτόρων, θυλάκων εν υπνώσει κ.ο.κ. ας κρατήσουμε ως στοιχείο τον αιφνιδιαστικό αφοπλισμό αρκετών αστυνομικών τμημάτων αλλά και μονάδων της αστυνομίας στο δρόμο, τις πρώτες μέρες της εξέγερσης. Όντως, υπάρχουν φωνές που μιλούν και για έμπειρους snipers. Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, ούτε να το διαψεύσω. Ένα άλλο στοιχείο που δε γνωρίζουμε είναι το πόσο ευρέως κυκλοφορούν όπλα στο Καζακστάν. Το σίγουρο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των διαδηλώσεων δεν μεταχειρίστηκε τέτοια μέσα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν ειρηνικές.
Όσον αφορά τις ξένες δυνάμεις. Στο Καζακστάν εκτός από την παραδοσιακή ρώσικη επιρροή και την κινέζικη γειτονική επιρροή, εδώ και χρόνια υπάρχει και αμερικάνικη δραστηριότητα. Φανερή. Δείτε για παράδειγμα τι αναφέρεται επ’ αυτού εδώ, στην ανακοίνωση του βασικού αριστερού/εργατικού κόμματος της χώρας: http://www.solidnet.org/…/Extraordinary-TeleConference…/ (το οποίο παρεμπιπτόντως είναι εξ αρχής και μέχρι σήμερα απόλυτα με το μέρος των διαδηλωτών). Άρα, φυσικά και θα προσπαθήσει η κάθε ξένη δύναμη να εκμεταλλευτεί την κατάσταση προς όφελός της. Το Καζακστάν είναι μία από τις μεγαλύτερες χώρες της Ασίας.
Ακριβώς όμως, επειδή είναι μεγάλη χώρα, με πλουτοπαραγωγικές πηγές και σταθερή εξουσία εδώ και τριάντα χρόνια, ας μη θεωρήσουμε ότι η αστική της τάξη άγεται και φέρεται. Όπως φαίνεται ξέρει να παζαρεύει καλά και με τη Δύση και με Ρωσία-Κίνα. Κάποιοι από τους αναλυτές που έχω διαβάσει λένε ότι μέσα σε όλα μπορεί να παίζεται και ένα εσωτερικό παιχνίδι εξουσίας μεταξύ του επί 30 χρόνια ηγέτη της χώρας και του νέου προέδρου. Εκεί λένε ότι μπορεί να οφείλεται και η παθητικότητα τμήματος της αστυνομίας και του στρατού τις πρώτες μέρες των διαδηλώσεων ή η προσχώρησή τους και ο εύκολος αφοπλισμός τους.
Για μένα σημαντικός δείκτης για το τι συμβαίνει στη χώρα είναι η στάση των αριστερών/κομμουνιστικών κομμάτων της χώρας και της Ρωσίας (ας μην ξεχνάμε ότι η Ρωσία έχει μειονότητα 20% στο Καζακστάν και επομένως υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας και πληροφόρησης). Με μια γύρα στα site τους μπορούμε να γνωρίζουμε ότι όλα τα ΚΚ στάθηκαν υπέρ της εξέγερσης χαρακτηρίζοντάς την κοινωνική. Ναι μεν, το ΚΚΡΟ έδινε έμφαση στην ανάγκη ικανοποίησης των αιτημάτων ώστε να μην δοθεί χώρος να μπει δυνατά η Δύση στο παιχνίδι ενώ άλλα κόμματα όπως το ΚΕΚΡ (https://bit.ly/3qVMfFd) και το Σοσιαλιστικό Κίνημα του Καζακστάν (http://www.idcommunism.com/…/statement-by-socialist…) εστίαζαν στις εσωτερικές αιτίες της κρίσης, αλλά συνολικά δεν υπάρχει πουθενά ανάλυση οργανωμένης αριστερής/κομμουνιστικής δύναμης σε Καζακστάν-Ρωσία που να μιλάει για ξενοκίνητη, υποκινούμενη εξέγερση.
Είναι λάθος, μάλλον, να γίνεται προσπάθεια εξίσωσης και παραλληλισμού με Ουκρανία-Λευκορωσία. Για πολλούς λόγους. Στις διαδηλώσεις του Καζακστάν δεν φαίνεται να υπάρχει ακροδεξιός/φασιστικός δάκτυλος ή ριζοσπαστικό ισλάμ. Σίγουρα δεν δίνουν αυτοί τον τόνο. Τα συνθήματα επίσης δεν είχαν τέτοιο χαρακτήρα (ο,τι μάθαμε τουλάχιστον). Αντιθέτως, είναι η κυβέρνηση του Καζακστάν που τα τελευταία χρόνια παίζει με τον εθνικισμό απέναντι στις μειονότητες, αποκαθιστά τα παλιά αντι-σοβιετικά αντάρτικα και τους συνεργάτες των ναζί κ.ο.κ. Επίσης, δε φαίνεται να έχει δομηθεί ισχυρό πλέγμα ΜΚΟ και νεοφιλελεύθερων φιλο-δυτικών, κατευθυνόμενων οργανώσεων όπως στις άλλες περιπτώσεις παρότι, όντως στα επίσημα ανακοινωμένα σχέδια των ΗΠΑ για την περιοχή, αναφέρεται ρητά αυτή η φιλοδοξία για άσκηση επιρροής στο Καζακστάν μέσω των γνωστών καναλιών. Τέλος, η ταξική σύνθεση των διαδηλωτών σε σχέση τουλάχιστον με το Μαϊντάν φαίνεται αρκετά διαφορετική.
Σίγουρα, το κίνημα εκεί είναι σχετικά ανώριμο και χωρίς κέντρο (κινηματικό, οργανωτικό, κομματικό/ιδεολογικό). Αλλά σίγουρα επίσης, μετά από τριάντα χρόνια καπιταλιστικής παλινόρθωσης και αυτού του ανυπόφορου μίγματος νεοφιλελευθερισμού και αυταρχισμού, έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για την απαίτηση μιας βαθιάς αλλαγής από τον απλό κόσμο. Να μη μας διαφεύγει ότι σε οικονομικό επίπεδο οι απεργίες και οι διαδηλώσεις πέτυχαν να ακυρωθεί το μέτρο του διπλασιασμού της τιμής των καυσίμων και σε πολιτικό επίπεδο την διάλυση της κυβέρνησης, έστω κι αν ο πρόεδρος παραμένει στη θέση του.
Ωστόσο, ο πρόεδρος του Καζακστάν, παράλληλα με την αρχική του υποχώρηση πλέον κάνει »αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις» με τη συνδρομή Ρώσων, Κιργίζιων, Αρμένιων κ.α.. ενώ δηλώνει πως δεν θα χαριστεί σε κανέναν »τρομοκράτη». Το κύμα της εξέγερσης φαίνεται να είναι σε ύφεση κυρίως λόγω του ότι η χώρα πλέον είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης με τον στρατό στο δρόμο. Ο πρόεδρος έχει απαγορεύσει την κυκλοφορία σε πολλές περιπτώσεις, την έξοδο απ’ την πρωτεύουσα, έχει ρίξει το διαδίκτυο εδώ και μέρες. Τυπικά όλοι αυτοί κινούνται με βάση τη νομιμότητα καθώς έχουν υπογράψει τις αντίστοιχες μεταξύ τους συνθήκες. Γι’ αυτό και η Δύση δεν έχει αντιδράσει υπερβολικά στην απόβαση Ρώσων και διαφόρων άλλων στρατιωτών το τελευταίο 24ωρο.
Ο άλλος λόγος είναι γιατί ναι μεν, η πολιτική εκμετάλλευση των γεγονότων από τις ανταγωνίστριες δυνάμεις πρέπει να θεωρείται δεδομένη αλλά δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η σύμπλευσή τους όσον αφορά το τσάκισμα των εργατικών κινητοποιήσεων που τους αγχώνουν με έναν κοινό τρόπο γιατί είναι και κάπως »μολυσματικές» και ταξιδεύουν.»
edit: Προσθέτω και αυτή την ενδιαφέρουσα συνέντευξη: https://lefteast.org/a-color-revolution-or-a-working…/…
May be an image of outdoors
Σε ανακοίνωσή του για τις λαϊκές κινητοποιήσεις στο Καζακστάν το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει:

«Το ΚΚΕ χαιρετίζει τις μεγάλες εργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις και λαϊκές διαδηλώσεις στο Καζακστάν ενάντια στην ακρίβεια, την ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, τα άλλα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα στα οποία έχει οδηγήσει το καπιταλιστικό σύστημα εκατομμύρια ανθρώπους, 30 χρόνια μετά την αντεπαναστατική ανατροπή και τη διάλυση της ΕΣΣΔ.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στις χιλιάδες των εργαζομένων που, αψηφώντας το καθεστώς της αστυνομοκρατίας και της καταστολής, ξεχύθηκαν στους δρόμους, απαιτώντας την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου τους, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στη ληστεία του ενεργειακού πλούτου της χώρας από τα μονοπώλια.

Απαιτούμε:

– Την απελευθέρωση όλων των διαδηλωτών, που συνέλαβε η αστυνομία, καθώς και την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων.

– Την κατάργηση όλων των αντισυνδικαλιστικών – αντεργατικών νόμων, που έθεσαν εκτός νόμου εκατοντάδες σωματεία τα τελευταία χρόνια, στην προσπάθεια να ελεγχθεί από την κυβέρνηση το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα.

– Τη νομιμοποίηση του Σοσιαλιστικού Κινήματος Καζακστάν και του Κομμουνιστικού Κόμματος Καζακστάν, τα οποία έχουν θέσει εκτός νόμου οι αρχές της χώρας».

Πηγή: 902.gr

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2022  Ανακοίνωση Του Σοσιαλιστικού Κινήματος Του Καζακστάν Για Την Κατάσταση Στη Χώρα

Ανακοίνωση Του Σοσιαλιστικού Κινήματος Του Καζακστάν Για Την Κατάσταση Στη Χώρα

«Στο Καζακστάν βρίσκεται σε εξέλιξη μια πραγματική λαϊκή εξέγερση και από την αρχή οι κινητοποιήσεις είχαν κοινωνικό και ταξικό χαρακτήρα, αφού ο διπλασιασμός της τιμής του υγροποιημένου αερίου στο χρηματιστήριο ήταν μόνο η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής. Άλλωστε, οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν ακριβώς στο Ζαναοζέν, με πρωτοβουλία των εργαζομένων στη βιομηχανία εξόρυξης πετρελαίου, που έγινε ένα είδος πολιτικής έδρας ολόκληρου του κινήματος διαμαρτυρίας.

Και η δυναμική αυτού του κινήματος είναι ενδεικτική, αφού ξεκίνησε ως κοινωνική διαμαρτυρία, μετά άρχισε να επεκτείνεται και οι εργατικές κολεκτίβες πραγματοποίησαν συλλαλητήρια για να προβάλουν τα δικά τους αιτήματα για αύξηση μισθών κατά 100%, ακύρωση αποτελεσμάτων των ιδιωτικοποιήσεων, βελτίωση των συνθηκών εργασίας και ελευθερία της συνδικαλιστικής δραστηριότητας. Ως αποτέλεσμα, στις 3 Γενάρη, ολόκληρη η περιοχή Μαγκνιστάου προσχώρησε σε γενική απεργία, η οποία επεκτάθηκε στη γειτονική περιοχή Ατιράου.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ήδη στις 4 Γενάρη, οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία πετρελαίου της εταιρείας «Tengizchevroil», όπου η συμμετοχή των αμερικανικών εταιρειών στην ιδιοκτησία της φτάνει το 75%, προσχώρησαν στην απεργία. Εκεί ήταν που τον περασμένο Δεκέμβρη είχαν απολυθεί 40.000 εργαζόμενοι και σχεδιάζονταν μια νέα σειρά απολύσεων. Στη συνέχεια τους εργάτες υποστήριξαν κατά τη διάρκεια της ημέρας οι εργαζόμενοι στις περιοχές Ακτιούμπονσκ και του Δυτικού Καζακστάν και της περιοχής Κιζιλορντίσκ.

Επιπλέον, το βράδυ της ίδιας ημέρας ξεκίνησαν απεργίες ανθρακωρύχων της εταιρείας «ArmelorMittal Temirtau» στην περιοχή Καραγκαντά και στα μεταλλουργεία χαλκού και των ανθρακωρύχων στην εταιρεία «Kazakhmys», κάτι που μπορεί ήδη να θεωρηθεί ως γενική απεργία σε ολόκληρη την εξορυκτική βιομηχανία της χώρας. Και εδώ επίσης τέθηκαν αιτήματα για υψηλότερους μισθούς, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, δικαίωμα συγκρότησης συνδικάτων και διεξαγωγής απεργιών.

Ταυτόχρονα, συγκεντρώσεις διαρκείας ξεκίνησαν ήδη την Τρίτη σε Ατουράου, Ουράλσκ, Ακτοουμπόσνκ, Κουζούλ – Όρντα, Ταράζ, Ταλντογκοργκάν, Τουρκεστάν, Σιμκέντ, Εκιμπαστούζ και στις πόλεις της περιοχής της Αλματά, στην ίδια την πόλη της Άλμα-Ατά, όπου το βράδυ 4 προς 5 Γενάρη σε ανοιχτή συμπλοκή διαδηλωτών με την αστυνομία καταλήφθηκε προσωρινά το ακιμάτ (δημαρχείο) της πόλης. Αυτό οδήγησε τον πρόεδρο του Καζακστάν, Κασίμ – Ζομάρτ Τοκάεφ, να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Πρέπει να σημειωθεί ότι στις κινητοποιήσεις αυτές στην Άλμα – Ατά συμμετείχαν κυρίως άνεργοι νέοι και εσωτερικοί μετανάστες που ζουν στα προάστια της μητρόπολης και εργάζονται σε προσωρινές ή χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας. Οι προσπάθειες να τους καθησυχάσουν με υποσχέσεις πως θα μειωθεί η τιμή του φυσικού αερίου στα 50 τένγκε, αποκλειστικά για την περιοχή Μανγκιστάου και το Αλμάτι, δεν ικανοποίησαν κανέναν τους.

Η απόφαση του Κασίμ – Ζομάρτ Τοκάεφ να παύσει την κυβέρνηση και στη συνέχεια να απομακρύνει τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάεφ από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας επίσης δεν σταμάτησε τις διαδηλώσεις, καθώς στις 5 Γενάρη ξεκίνησαν μαζικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε αυτά τα περιφερειακά κέντρα του Βορρά και στο Ανατολικό Καζακστάν, όπου δεν υπήρχαν στο παρελθόν – σε Πετροπάβλοφσκ, Παβλαντάρ, Ουστ – Καμενογκόρσκ, Σεμιπαλάτονσκ. Ταυτόχρονα, έγιναν προσπάθειες κατάληψης των κτιρίων των περιφερειακών διοικήσεων στο Ακτιούμπινσκ, στο Ταλντικοργκάν, στο Σιμκέντ, στην Άλμα – Ατά.

Στο ίδιο το Ζαναοζέν, στη συγκέντρωση διαρκείας οι εργαζόμενοι διατύπωσαν νέα αιτήματα – την παραίτηση του νυν προέδρου και όλων των αξιωματούχων του Ναζαρμπάεφ, την αποκατάσταση του Συντάγματος του 1993 και των σχετικών ελευθεριών για τη δημιουργία κομμάτων, συνδικαλιστικών οργανώσεων, την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων και τον τερματισμό της καταστολής. Αμέσως δημιουργήθηκε ένα Συμβούλιο το οποίο έγινε άτυπο όργανο τοπικής εξουσίας.

Αυτά τα αιτήματα και τα συνθήματα μεταδόθηκαν στις διάφορες πόλεις και περιοχές και μεταδόθηκαν σε όλο το κίνημα και ο αγώνας έλαβε πολιτικό περιεχόμενο. Γίνονται επίσης προσπάθειες επιτόπου να δημιουργηθούν επιτροπές και συμβούλια συντονισμού του αγώνα.

Την ίδια ώρα στρατεύματα μετακινήθηκαν στην Άλμα-Ατά, στο Ακτάου και στο Ζαναοζέν, αν και όλα πήγαν ειρηνικά στην περιοχή Μαγκνιστάου και οι στρατιώτες αρνήθηκαν να διαλύσουν τους διαδηλωτές, αντίθετα στη νότια πρωτεύουσα τη νύχτα της 5ης προς την 6η Γενάρη οι ειδικές δυνάμεις ξεκίνησαν τις εκκαθαρίσεις του αεροδρομίου και των γειτονιών που κατέλαβαν οι εξεγερμένοι. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, υπάρχουν ήδη δεκάδες νεκροί από τους διαδηλωτές.

Σε αυτή την κατάσταση υπάρχει ο κίνδυνος βίαιης καταστολής όλων των διαμαρτυριών και απεργιών και εδώ είναι απαραίτητο να παραλύσουμε εντελώς τη χώρα με μια γενική απεργία. Ως εκ τούτου είναι επείγουσα η συγκρότηση ενιαίων επιτροπών δράσης σε εδαφική και παραγωγική βάση για την παροχή οργανωμένης αντίστασης στη στρατιωτική και αστυνομική τρομοκρατία.

Από αυτή την άποψη, η υποστήριξη ολόκληρου του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, των αριστερών οργανώσεων είναι επίσης απαραίτητη προκειμένου να οργανωθεί μια μεγάλης κλίμακας εκστρατεία στον κόσμο.

Το Σοσιαλιστικό Κίνημα απαιτεί:

– Άμεση λήξη των εχθροπραξιών κατά του λαού μας και την αποχώρηση των στρατευμάτων από τις πόλεις!

– Άμεση παραίτηση όλων των στελεχών του Ναζαρμπάεφ, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Τοκάεφ!

– Απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και κρατουμένων!

– Διασφάλιση του δικαιώματος για δημιουργία συνδικάτων, πολιτικών κομμάτων, διεξαγωγής απεργιών και συγκεντρώσεων!

– Νομιμοποίηση των δραστηριοτήτων του απαγορευμένου Κομμουνιστικού Κόμματος Καζακστάν και του Σοσιαλιστικού Κινήματος του Καζακστάν!

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους της χώρας να εφαρμόσουν στην πράξη το αίτημα των δολοφονημένων εργατών της βιομηχανίας πετρελαίου στο Ζαναοζέν – να κρατικοποιηθεί, υπό τον έλεγχο των εργατικών κολεκτίβων, ολόκληρη η μεταλλευτική και μεγάλης κλίμακας βιομηχανία της χώρας!».

https://www.koutipandoras.gr/article/ti-symbainei-sto-kazakstan#

https://www.vice.com/el/article/pgybkv/tan-oi-ellines-itan-prosfyges-apo-ti-georgia