Με αφορμή την ανακαίνιση του ξενοδοχείου Γαλαξίας στο Τζεμι που έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα λόγω της φιλοξενίας προσφύγων (το ένα τρίτο των οποίων βρεθηκε ασυμπτωματικος φορεας covid χωρις ποτε να νοσησει κανεις ουτε να κολησουν οι υπολοιποι η καποιος στην τοπικη κοινωνια)  και των αντιπροσφυγικων δηλώσεων και κινητοποιήσεων μεγάλου μέρους της τοπικής κοινωνίας  (μαλιστα και συμπληρώση έγγραφου Εντυπο-Δήλωσης-Πολίτη  προγραμματιστηκε απο τον Δημο)

Για δύο μήνες περίπου έμειναν οι προσφυγικες οικογενειες σε ασφυκτικη καραντίνα μεσα στο ξενοδοχειο (με 162 ασυμπτωματικους  φορεις σε συνολο 470)  αντι να απομακρυνθουν αμεσα οι φορειςαπο την μοναδα κάνοντας την περίπτωση αυτή ένα μεγάλο  πείραμα για την μετάδοση του ιού χωρίς ποτέ κάνεις να ενδιαφερθεί το αντιθετο μαλιστα ζητουσαμε την αστυνομευση της μοναδας μη τυχον και βγουν εξω.Οταν μάλιστα κάποιοι πρόσφυγες  εξεγέρθηκαν απο αγανακτηση (εσεις τι θα κανατε;)και εβαλαν φωτια σε κατι στρωματα τους κατηγόρησαν και για εμπρηστές.Θυμίζω

1.Πως τότε ένα χρόνο  πριν στις 14 Μαιου 2020 είχε ανακοινωθεί επιτέλους μετά από πολλά χρόνια αίτημα των μόνιμων κατοικων της περιοχης  πως θα εξεταστεί η λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού της μοναδας και θα ανακοινωθούν σύντομα τα αποτελέσματα.Το θέμα του βιολογικού και της λειτουργίας του σε σχέση με την διαμονή των προσφύγων (και οχι σε σχεση με το αιτημα των κατοικων απο το 1990 )είχε θέσει τότε ο αρχηγός της ΠΡΟΣΥΕΡ αγαπητός κ Λάμπρου.

2.Μάλιστα τότε είχε ανακοινωθεί και η διετής ενίσχυση του ΚΥ Κρανιδίου με οκτω γιατρούς, δημοσιευθεί η απόφαση αλλά γιατρούς δεν είδαμε ούτε κάνεις ενδιαφέρθηκε να έρθουν μετά την απομάκρυνση-εξαφάνιση των προσφύγων από την περιοχή στις 17 Ιουνιου περσι.

Και κάποιους μήνες μετά όχι μόνο έφτασε (οπως ηταν ανεμενομενο )η πανδημία και στην δικια μας στην περιοχή (οχι απο τους προσφυγες)αλλά νοσησαν και μόνιμοι κάτοικοι κάποιοι δυστυχώς με θλιβερή κατάληξη.Στο μεταξυ εγινε σε ξενοδοχειο του Κρανιδιου μοναδα καραντινας εδημιουργηθηκαν προβληματα και εντασεις με την γιατρο των Σπετσων δημιουργηθηκαν προβληματα με τους εμβολιασμους παρ ολο που το κεντρο υγειας Κρανιδιου εγινε κεντρο ελεγχου τεστ και γενικα επικρατησε μια αναστατωση στην οργανωση οπως εγραφε ο κ Δημαρχος στον πρωθυπουργο.

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ,

ο αρχικός σχεδιασμός της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών προέβλεπε την δημιουργία Εμβολιαστικού Κέντρου κατά του Covid-19 στον Δήμο Ερμιονίδας των 13.500 μόνιμων κατοίκων και συγκεκριμένα στο Κέντρο Υγείας Κρανιδίου.

Με μεγάλη λύπη διαπίστωσα ότι κατά την πρώτη φάση του εμβολιασμού κάτι τέτοιο δεν συνέβη και κάτοικοι του Δήμου Ερμιονίδας άνω των 85 ετών καλούνταν να εμβολιαστούν στα Νοσοκομεία του Ναυπλίου και του Άργους.

Δηλαδή καλούνταν άνθρωποι άνω των 85 ετών να διανύσουν μια απόσταση πάνω από 160 χιλιόμετρα και μάλιστα 2 φορές, προκειμένου να καταφέρουν να εμβολιαστούν με τις δύο δόσεις του εμβολίου.

Είναι προφανές ότι η κατάσταση αυτή αποτρέπει μεγάλο τμήμα της εν λόγω ηλικιακής ομάδας από τον εμβολιασμό, παρότι το επιθυμούν, διότι είναι αδύνατον να μετακινηθούν τόσα χιλιόμετρα λόγω της φυσικής ή παθολογικής τους κατάστασης.

Και τελειως τυχαία ένα χρόνο μετά διαβάζω στο διαδίκτυο μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση του αντιδημάρχου Μπιμπα  σχετική με πρόσφυγες.

Εξ άλλου πρόσφυγες πολεμου εκ Τίρυνθας ίδρυσαν στο Πορτο Χέλι την πόλη των Αλιέων  ( τι γίνεται με την ανάδειξη της Ακροπολης;)οταν ζήτησαν καταφύγιο στην Ερμιόνη και οι πολίτες τους έστειλαν μακρυά στο  ερημο Χέλι με τον τοτε βαλτο του.Η ιστορία έναν επαναλαμβάνεται και δυστυχώς κάποτε οι θύτες γίνονται θύματα.Μην το ξεχναμε

Θα πρότεινα η παράσταση της Επιδαύρου να παιχτεί στο ΑΡΤ ικι.Την χρειάζεται ένα μεγάλο μέρος της  τοπικής κοινωνίας.

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=513976226391629&id=100033377680352

Ιφιγένεια η εν Ταύροις, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου…..

Τι σημαίνει να είσαι εξόριστος και ξένος; Πώς ξεφεύγει ο άνθρωπος από το παρελθόν και τη μοίρα του; Μέσα στα συντρίμμια του Πελοποννησιακού Πολέμου, σε μια περίοδο κρίσης –που θυμίζει, με έναν τρόπο, τη σημερινή–, ο Ευριπίδης γράφει την Ιφιγένεια εν Ταύροις, εξυμνώντας το μεγαλείο της αδερφικής αγάπης και τις μεγάλες αξίες που βλέπει να χάνονται.

Εξαιρετική σκηνοθεσία, συγκλονιστικές ερμηνείες και φοβερή στο ρόλο της θεάς Αθηνάς η μοναδική Χαρούλα Αλεξίου