May be an image of standing, outdoors and monument

Σαν σημερα

Σαν σήμερα πριν 78 χρόνια, στις 24/02/1943, ως απάντηση στη προαναγγελία της επιστράτευσης από τις κατοχικές δυνάμεις, ξέσπασε γενική απεργία και χιλιάδες κόσμου διαδήλωσαν αυθόρμητα στους δρόμους της Αθήνας αψηφώντας τους φασίστες.
Στις πολύωρες συγκρούσεις μία ομάδα διέσπασε τον αστυνομικό κλοιό και κατέστρεψε το γραφείο του κατοχικού πρωθυπουργού Λογοθετόπουλου στη Βουλή. Οι διαδηλωτές αφού υπερφαλάγγισαν τους Ιταλούς καραμπινιέρους, πυρπόλησαν το Υπουργείο Εργασίας (Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα γωνία), όπου είχε γίνει ο προπαρασκευαστικός σχεδιασμός για την επιστράτευση.
Κατά τις συγκρούσεις, τουλάχιστον τριάντα τραυματίστηκαν σοβαρά και τρεις σκοτώθηκαν. Ήταν οι: ο Διονύσης Δημακόπουλος, ανάπηρος πολέμου, μέλος του ΚΚΕ, ο Νικόλαος Κουκουβάς ή Κουκουράβας, ζαχαροπλάστης, μέλος του ΕΑΜ Κουκακίου και ο Ιωάννης Δρακόπουλος, μαθητής του Ε΄ γυμνασίου Αθηνών από πυρά καραμπινιέρου στις κινητοποιήσεις των μαθητών στο Παγκράτι.
Η επιστράτευση ματαιώθηκε!!

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ
Ημέρα μνήμης για τους εκατοντάδες πατριώτες που εκτελέσθηκαν από τους Γερμανούς στις 24 Φλεβάρη 1944 στην Παλιόχουνη. Στη συντριπτική πλειοψηφία Μεσσήνιοι που είχαν συλληφθεί από τους ταγματασφαλίτες του Βρεττάκου και του Κατσαρέα στην Καλαμάτα στις 27 Γενάρη.
Οταν το Σεπτέμβρη του 1943 οι Γερμανοί έφθασαν και πάλι στην Καλαμάτα μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, το ΕΑΜ κυριαρχούσε πολιτικά στην πόλη και οι ακραίες συνοικίες αποτελούσαν βάση επικοινωνίας και ανεφοδιασμού του ΕΛΑΣ, οι αντάρτες του οποίου όχι μόνον χτυπούσαν στην πόλη αλλά έκαναν ακόμη και… παρέλαση στους δρόμους. Κατά βάση ορμητήριο ήταν η Μονή Βελανιδιάς από την οποία έφθαναν στην πόλη από τις δυτικές συνοικίες μέσα από χαράδρες και ρέματα. Με το μεγάλο μπλόκο με τους 2000 περίπου συλληφθέντες στη Ράχη και την ευρύτερη περιοχή τον Οκτώβρη και αργότερα το Νοέμβρη με το βομβαρδισμό της Μονής Βελανιδιάς, έγινε προσπάθεια να αποκοπεί ο ΕΛΑΣ από τις πολιτικές οργανώσεις της πόλης και να εξουδετερωθεί στρατιωτικά. Ματαίως όμως, οι αντάρτες μετακινούνταν από σημείο σε σημείο στον Ταΰγετο και εγκατεστημένοι στα χωριά της Αλαγονίας μπορούσαν να δημιουργήσουν βάσεις ανεφοδιασμού και να οργανώνουν επιθέσεις.
Οι Γερμανοί συγκεντρώνουν δυνάμεις στην Καλαμάτα καθώς ανατινάζουν το Δεκέμβριο το αεροδρόμιο της Τριόδου που τους ήταν άχρηστο και μεταφέρουν στην πόλη την ισχυρή δύναμη φύλαξης. Παράλληλα συνεργάζονται με τους ταγματασφαλίτες του Βρεττάκου και ξεκινούν μια μεγάλη εκκαθαριστική επιχείρηση στον Ταϋγετο. Ισχυρές δυνάμεις των Γερμανών κινούνται προς τη βάση των ανταρτών στα Χανάκια (Κάτω Καρβέλι σήμερα), γίνεται μάχη, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ ξεφεύγουν από τον κλοιό και οι Γερμανοί πυρπολούν σπίτια στα χωριά της περιοχής. Ακολουθεί επίθεση των Γερμανών στο Αλμυρό στις 13 Ιανουαρίου και πυρπόληση των σπιτιών του χωριού.
Ο Βρεττάκος κινείται με τους ταγματασφαλίτες από την Αρεόπολη προς την Καλαμάτα ενώ οι Γερμανοί προωθούνται μέχρι το Εξωχώρι σε μια προσπάθεια να εγκλωβίσουν τον ΕΛΑΣ, χωρίς αποτέλεσμα. Την πλήρωσαν όμως άμαχοι που θεωρήθηκαν ύποπτοι. Ο ίδιος ο Βρεττάκος σε επίσημη έκθεση το 1955 όταν οι συνεργάτες των Γερμανών είχαν ενσωματωθεί στον “εθνικό κορμό”, γράφει για το σχέδιο και την υλοποίησή του:
“Εξ Αρεοπόλεως η δύναμίς μας ηκολούθησε προκαθορισμένον σχέδιον πορείας επί της δυτικής πλευράς του Ταυγέτου με αντικειμενικόν σκοπόν την απελευθέρωσιν των Καλαμών η οποία εστέναζε υπό την αφόρητον τρομοκρατίαν του ΕΛΑΣ και την ενδιάμεσον απελευθέρωσιν των χωρίων και την διάλυσιν των στρατοπέδων της φρίκης και του εγκλήματος. Εντός ελαχίστων ημερών ο αντικειμενικός σκοπός μας επετεύχθη.
Επραγματοποιήθη η απελευθέρωσις εκατοντάδος Εθνικών αγωνιστών συνελήφθησαν πλείστοι Αιχμάλωτοι ελασίται και οι οπαδοί της δολοφονικής Ο.Π.Λ.Α και πλέον από 100 πολεμικά όπλα ενίσχυσαν την δύναμίν μας. Εκ των αιχμαλώτων όσοι, εκ προχείρου ανακρίσεως δεν βαρύνοντο με εγκλήματα, αφέθησαν ελεύθεροι. Μεταξύ των αιχμαλώτων δυστυχώς υπήρξαν και 2 μόνιμοι αξιωματικοί του Εφεδρικού ΕΛΑΣ οι οποίοι επαρκώς εδικαιολογήθησαν. Τέλος, εισήλθομεν εις την πόλιν των Καλαμών, όπου μας υπεδέχθησαν οι κάτοικοι εν εξάλω ενθουσιασμώ διά των παραθύρων των οικιών των και υπό την στενήν ως αντελήφθην παρακολούθησιν του Κ.Κ.Ε. Οι ελασίται των Καλαμών διεσκορπίσθησαν ανά την πόλιν και έβαλον διά χειρομβοβίδων και όπλων προς εκφοβισμόν μας. Η Ο.Π.Λ.Α εκτύπησεν δολοφονικώς εντός κουρείου δύο νεαρούς στρατιώτας μας εκ των οποίων τον ένα εφόνευσεν, τον δε άλλον ετραυμάτισεν θανασίμως. Ευτυχώς όμως επέζησεν. Αυτά ήσαν και τα μοναδικά θύματα της όλης εκστρατείας μας. Εν αντιθέσει παρά τας δολοφονικάς των ενέδρας, διά προσχεδιασμένων ταχυτάτων ενεργειών μας η πόλις εξεκαθαρίσθη εντός της ημέρας και της νυκτός από τα δολοφονικά καθάρματα και 200 αιχμάλωτοι και πλέον των 10 νεκρών ελασιτών επλήρωσαν την αντίστασίν των. Αι Καλάμαι ανέπνευσαν πλέον ελεύθεραι και εκατοντάδες πολιτών εκλιπαρούσαν να μας ακολουθήσουν. Τούτο όμως ήτο αδύνατον. Είκοσι μόνον γενναία παιδιά παρέλαβον μαζύ μου, ίνα αποτελέσουν τον πυρήνα του υπό δημιουργίαν Τάγματος του αειμνηστου Ταγματάρχου Στούπα Παναγιώτη, όστις απελευθερωθείς από την απηνή δίωξιν του ΕΛΑΣ εσχημάτισε μετ ολίγον κατά Μάρτιον 1944 το τάγμα Μελιγαλά. Η επιστροφή μας εις Σπάρτην ήτο πλέον η θριαμβευτική και διά νέου δρομολογίου, υπερπηδήσαντες τας κορυφογραμμάς του Ταυγέτου διώξαντες και εκμηδενήσαντες πάσαν αντίστασιν του ΕΛΑΣ, επανήλθομεν κατά τας αρχάς (7-8 Φεβρουαρίου) εις την βάσιν μας. Η πλήρης εξάρθωσις των βάσεων του ΕΛΑΣ είχεν επιτευχθή. Ο πανικός και ο φόβος διέλυσαν πλείστα τούτου συγκροτήματα. Το ηθικόν του λαού ανεπτερώθη και επίστευσεν πλέον ακραδάντως εις την τελικήν νίκην, κατά του αιμοβόρου Κομμουνιστικού συγκροτήματος”.
Ολα αυτά “μεταφράζονται” ως εξής: Οπλισμένοι σαν αστακοί οι δοσίλογοι έφθασαν στα τέλη του Γενάρη ανενόχλητοι στην Καλαμάτα συλλαμβάνοντας, βασανίζοντας και εκτελώντας όποιον ΕΑΜίτη έβρισκαν μπροστά τους. Με σκοπό να διαλύσουν την πολιτική βάση του ΕΑΜ στην Καλαμάτα, φθάνοντας στην πόλη χωρίστηκαν σε δύο φάλαγγες που ακολούθησαν τη Λακωνικής και την Φαρών δημιουργώντας έναν κλοιό στις ανατολικές συνοικίες σε συνεργασία με τις δυνάμεις των Γερμανών που “έκλειναν” την τανάλια από το κέντρο. Με τον κατάλογο στελεχών και φίλων του ΕΑΜ στο χέρι που είχαν συντάξει οι χαφιέδες του Περρωτή, έμπαιναν στα σπίτια και συλλάμβαναν πατριώτες αντιστασιακούς ή έκαναν συλλήψεις στους δρόμους. Στην Παραλία αντάρτες χτύπησαν και σκότωσαν έναν ταγματασφαλίτη. Σε αντίποινα οι δοσίλογοι συνέλαβαν και εκτέλεσαν έναν νεολαίο, τον Μελιγκώνη, στην πλατεία στο ύψος που βρίσκεται σήμερα ο “Λωτός”. Μετά από λίγο έφεραν τον αδερφό του, τον έβαλαν να κάνει αναγνώριση και τον εκτέλεσαν και αυτόν.
Στις 27 Γενάρη περίπου 150 από τους συλληφθέντες που κρατούνταν από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο, φορτώθηκαν σε κλειστά στρατιωτικά φορτηγά και μεταφέρθηκαν στην Τσακώνα,. Από εκεί με τα πόδια και μέσα από απίστευτη ταλαιπωρία οδηγήθηκαν στις φυλακές της Τρίπολης.
Οι δοσίλογοι του Βρεττάκου αφού εκτέλεσαν το πρώτο μέρος της αποστολής που τους είχαν αναθέσει οι Γερμανοί συνέχισαν προς τον Ταΰγετο. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 13 Ιανουαρίου, ισχυρές γερμανικές δυνάμεις είχαν συγκεντρωθεί στις Πηγές και ξεκίνησαν την εκκαθαριστική επιχείρηση “Κότσυφας”. Η επιχείρηση κορυφώθηκε στις 30-31 Γενάρη: Ταγματασφαλίτες και Γερμανοί με φορτηγά και βαρύ οπλισμό κινήθηκαν προς την Αρτεμισία. Μια φάλαγγα Γερμανών κινήθηκε προς το Μαλεβό προερχόμενη από τη Μεγαλόπολη. Μια ισχυρή φάλαγγα από τη Σπάρτη εμφανίστηκε στη θέση Λαγκάδα και χωρίστηκε σε δύο τμήματα. Το ένα κινήθηκε προς το δασικό δρόμο της Αλαγονίας και το άλλο από το Σταυρωτό Δεντρί προς την Αγία Παρασκευή Αρτεμισίας. Ενώθηκαν στα χωριά της Αλαγονίας σαρώνοντας την περιοχή και καίγοντας και ανατινάζοντας σπίτια. Συνέλαβαν και πήραν ομήρους και σε ένα σημείο της διαδρομής τους επιτέθηκαν δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Σε αντίποινα εκτέλεσαν στο Μαλεβό 7 πατριώτες, 4 από τη Νέδουσα και 3 από την Αλαγονία.
Η επιχείρηση απέτυχε, οι Γερμανοί δέχτηκαν ισχυρά χτυπήματα από τον ΕΛΑΣ σε σημεία που δεν περίμεναν (Αγιος Φλώρος, Καζάρμα). Ακολούθησε το μεγάλο μπλόκο στην αγορά της Καλαμάτας και οι εκτελέσεις των πατριωτών στο στρατόπεδο.
Στις 23 Φλεβάρη 1944, δύναμη του ΕΛΑΣ επιτίθεται σε φορτηγό που μετέφερε Γερμανούς αξιωματικούς και στρατιώτες στο Σάλεσι Μεγαλόπολης. Στη μάχη που γίνεται σκοτώνονται 15 Γερμανοί και τραυματίζονται άλλοι 7. Σε αντίποινα διατάζουν την εκτέλεση 200 κρατουμένων στις φυλακές της Τρίπολης. Οι εκτελέσεις έγιναν στις Βίγλες Παλιόχουνης, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το μνημείο στον παλιό εθνικό δρόμο Καλαμάτα-Τρίπολη. Στο μνημείο είναι γραμμένα τα ονόματα 212 πατριωτών. Οι περισσότεροι ήταν Μεσσήνιοι από εκείνους που συνέλαβε το Τάγμα Ασφαλείας του Βρεττάκου στην Καλαμάτα. Και οι άλλοι Αρκάδες και Λάκωνες.
(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ Από Ηλίας Ηλίας Μπιτσάνης )

Το καλοκαίρι του 1943Το καλοκαίρι του 1943 ο δοσίλογος πρωθυπουργός  Ιωαννης Ραλλης, ανακάλεσε στην υπηρεσία έφεδρους αξιωματικούς της Χωροφυλακής προκειμένου να καταστήσουν το σώμα μαχητικότερο.
………………………………………..
«να δώσουν εις την Ασφάλειαν νέον ρυθμόν συνεργασίας με τον κατακτητήν»…………………………………………
Διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας ορίστηκε ο απότακτος συνταγματάρχης Αλέξανδρος Λάμπου στον οποίο απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου,και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι την επίσημη διάλυση της διεύθυνσης.
………………………………………..
ο Αλέξανδρος Λάμπου ανέλαβε και έφερε σε πέρας μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή: ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΕΑΜ ΣΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΙΑ…………………………………………
Είναι ο άνθρωπος που φέρει προσωπική ευθύνη για την εκτέλεση εκατοντάδων αντιστασιακών…………………………………………
στο μπλόκο της Καλογρέζας, ο Αλέξανδρος Λάμπου οδηγούσε 2.000 χωροφύλακες, τσολιάδες και χιτλερικούς.
………………………………………..
βαστούσε την εικόνα της Παναγίας και φώναζε:«ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΤΑΓΗΝ ΑΥΤΗΣ ΘΑ ΠΙΩ ΑΙΜΑ!»»…
………………………………………..
Αυτο το κατέθεσε στις 29/10/1945 στο δικαστήριο δοσιλογων,ενάντια στον αρχηγό της Ειδικής Ασφάλειας Αλέξανδρο Λάμπου και τους φονιάδες του,η Μαρία Μαντζαβίνου,μία από τις μαυροφορεμένες μητέρες,αδελφές και χήρες των αναρίθμητων θυμάτων της…
………………………………………..
καταδικάστηκε απ το δικαστήριο δοσιλογων τρεις φορές σε θάνατο.
………………………………………..
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1946, ο Λάμπου βρισκόμενος στις φυλακές Καλλιθέας,επιτίθεται στους δεσμοφύλακες με ένα σιδερολοστό.Μετά από την πράξη του αυτή, μεταφέρεται στις φυλακές της Αίγινας.
………………………………………..
φίλε αναγνώστη είσαι έτοιμος;;;τώρα αρχίζει το ωραίο
………………………………………..
ο Αλέξανδρος Λάμπου τελικα αποφυλακίστηκε τέτοιες μέρες,Φλεβάρη του 1952, μετά από χάρη του βασιλιά!!!
………………………………………..
Η ΜΕΤΕΜΦΥΛΙΑΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΙΣΧΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ…
………………………………………..
ΥΓ. διαβάστε στις εικόνες

«ΟΙ ΑΝΗΛΙΚΟΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΦΥΛΟΥ ΜΑΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΩΝ»

Για την συγκεκριμένη περιοχή τα γνωστά μετεμφυλιακά “αναμορφωτήρια” ανηλίκων ήταν το Μπενάκειο Άσυλο (σημερινό Μπενάκειο Παιδικό) όπου είχαν εγκλειστεί 98 κορίτσια ηλικίας 10-18, ορισμένα απο τα οποία είχαν καταδικαστεί και σε θάνατο!

Η “παιδούπολη” της Φρειδερίκης στην Κηφισιά, ήταν απο τις πρώτες που ιδρύθηκαν στην περιοχή της Αττικής. Βρισκόταν στο Καστρί Κηφισιάς και εγκαινιάστηκε απο την ίδια τον Απρίλιο του 1948.

Το 1947 η βασίλισσα της Ελλάδας (και ηγετικό στέλεχος της jungmädelbund-νεολαίας κοριτσιών του ναζιστικού κόμματος- στην Γερμανία) Φρειδερίκη ίδρυσε τις «παιδουπόλεις» όπου έκλεισε χιλιάδες παιδιά αριστερών κυρίως οικογενειών. Πρώην αετόπουλα του ΕΑΜ, μικροί ΕΠΟΝίτες, παιδιά ανταρτών και «ανταρτόπληκτων» χωριών συγκεντρώθηκαν στα ιδρύματα αυτά για να επανέλθουν στον ίσιο δρόμο. Το 1948-1949, 26 έφηβοι πολιτικοί κρατούμενοι στέλνονται στα αναμορφωτήρια Κηφισιάς για «ανάνηψη». Τα όσα ακολουθούν είναι από δική τους καταγγελία όπως δημοσιεύθηκε το 1950 στον τύπο:

(Διατηρείται η ορθογραφία του πρωτοτύπου)

«Με επικεφαλής τον διευθυντή Μουζάκη, τους φύλακες Σκιζά, Ξυδέα, Βάλλι, Νικήτα Σιώρη, Κατσαμπούλα, Γούλα κλπ. Και τους χίτες ποινικούς Λαμπέση, Σογύρο, Καρδαμίτση, Χαλκιά, Λιβέρη, Σιγάλα και άλλους, μας συγκεντρώνουν στο προαύλιο, κάνουν κλοιό γύρω μας και με αφορμή ότι δήθεν δεν πήραμε το τσάι με σταφιδίνη, πέφτουν πάνω μας με κτηνώδικους αλαλαγμούς, χτυπώντας αλύπητα με κλομπ στο σωρό. Μια ώρα κράτησε το μακελειό και κάθε λεπτό της ένα κορμί έπεφτε ματωμένο, ενώ πάνω του συνέχιζε ο χορός των κανιβάλων με τις αρβύλες και τα ρόπαλα.»[1]

«Προσωπικά ο διευθυντής Μουζάκης χτυπά τον Βασίλη Βαλσαμίδη, τον ρίχνει αναίσθητο με ματωμένο πρόσωπο, ενώ σε λίγο χώνει το κλομπ του στο στόμα του Λ. Αναστασόπουλου, τόσο δυνατά που του σπάει τα δόντια. Φωνάζει στο φύλακα Σκιζανά: «Χτύπα με το ρόπαλο όχι με γροθιές». Αυτός γελώντας σαρδωνικά, γονατισμένος πάνω στο κουφάρι του μικρού Παπαδημητρίου του απαντά ότι θέλει να μάθει μποξ, ενώ του δείχνει τις γροθιές του που είναι κόκινες από το αίμα. Ο Παπαδημητρίου έκανε συνεχείς αιμοπτύσεις κατοπινά και κουφάθηκε.»[2]

«Από την πόρτα και σε όλο το μήκος του διαδρόμου παρατεταγμένοι οι χίτες ποινικοί και οι φύλακες παίζανε το αγαπημένο τους παιγνίδι – όπως λέγανε- το «μπαλόνι». Με κλωτσιές στην κοιλιά, γροθιές και γκλόμπς, ο καθένας φρόντιζε να μεταβιβάζει το «μπαλόνι» στον επόμενο βασανιστή για να συνεχιστεί ως τον τελευταίο στην πόρτα του διευθυντή, που όμως σπάνια φτάναμε αφού στο μεταξύ είχαμε πέσει αναίσθητοι.
Σε έναν κουβά με βρωμιές βουτούσαν το κεφάλι μας για να μας μπάσουν στο γραφείο. Ο Μουζάκης μας έδειχνε το χαρτί της δήλωσης. Στην άρνησή μας, καινούργιος κατακλυσμός από χτυπήματα επακολουθούσε, στο διάδρομο παίζονταν πάλι το «μπαλόνι» για να καταλήξουμε τελικά στα πειθαρχία, όπου είχαν στήσει το στρατηγείο τους οι άσσοι τους βασανιστές Λεμπέσης, Λιβέρης, Σιγούρος κλπ., ποινικοί χίτες με την καθοδήγηση και παρουσία του υπαρχιφύλακα Ρήγα, των φυλακών Νικήτα Σιώρη και άλλων. Δεμένοι στη φάλαγγα μας χτυπούσαν με τη σειρά με βάρδειες με ρόπαλα, με συρματόσχοινα και με κάλτσες γεμάτες τσιμέντο. Στο στόμα μας έχωναν σφουγγαρόπανα για να μη φωνάζουμε και κομμάτια σαπούνι που έπρεπε να τα φάμε σε ωρισμένα λεπτά. Μας γύμνωναν και μας έκαιγαν τα γεννητικά όργανα με τσιγάρα και κάρβουνα.»[3]

«Χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα, από τη ψυχολογική βία των βασανισμών, την απειλή της εξόντωσης, με τρόπους αφάνταστα κτηνώδικους, το ηθικό κουρέλιασμα με τον αισχρό βιασμό του κορμιού και της ψυχής, με τελικό σκοπό τη δημιουργία του ομαδικού πανικού και του διαρκούς ψυχικού άγχους που θα μας μετέτρεπε σε κουρέλια, σωματικά και ηθικά, ένα άβουλο και ασυνείδητο κοπάδι πανικόβλητων ζώων, χωρίς καμμία αρχή και κανένα ανθρώπινο γνώρισμα για να μας ρίξουν κατοπινά στο βούρκο της διαφθοράς και της ατίμωσης.»[1]

» Έχωναν μέσα στο αποχετευτικό έντερο γκλομπς και αναμμένα τσιγάρα. Ολόκληρες νύχτες κρατούσε το μαρτύριο. (…) Μας χτυπούσαν με σανίδες και μας ξεγύμνωναν για να κάνουν πραγματογνωμοσύνη, όπως έλεγαν, αν είμασταν κορίτσια ή αγόρια. Στο τέλος κάπνιζαν χασίς κι έπαιρναν τους μικρότερους για να κοιμηθούνε μαζί τους.»[2]

«Τα κτήνη εκτός από όλα αυτά χρησιμοποίησαν και τη μέθοδο του ανήθικου βιασμού και της ασέλγειας για να μας κουρελιάσουν το ηθικό, να μας αφαιρέσουν κάθε ανθρώπινη σκέψη, πράγμα που θα τους διευκόλυνε στον σκοπό τους, να μας λυγίσουν και ακόμα για να ικανοποιούν το διαστρεβλωμένο σεξουαλισμό τους. Οι αποθήκες, τα μαγειρεία, το μπάνιο, τα πειθαρχεία, μα και οι θάλαμοι ακόμα, είχαν μετατραπεί σε χαρέμια από τους χίτες βασανιστές Λεμπέση, Καρδαμίτση, Σιγούρο κλπ. Από τον υπαρχιφύλακα Ρήγα και τους φύλακες Σχίζα, Βάλλι, που οργάνωναν όλη την κίνηση. Με την απειλή του βασανισμού και την τρομοκρατία έπαιρναν από τους θαλάμους τη νύχτα αγόρια μικρά και μεγάλα, διαλέγοντας τα ομορφότερα, και τα βίαζαν ομαδικά. Ήταν τέτοιο το όργιο της ασέλγειας ώστε μέσα σε μια νύχτα το 14χρονο παιδί Καλύβας Κωνσταντίνος από τη Ρούμελη – δικασμένο σε ισόβια από στρατοδικείο – έπαθε ακατάσχετη αιμορραγία και έξοδο του εντέρου. Οι φύλακες Σχίζας και Βάλλις πιάστηκαν και αναφέρθηκαν στη διεύθυνση χωρίς καμμιά συνέπεια. Ο υπαρχιφύλακας Πασσαδάκης συνέλαβε επ’ αυτοφόρω τον χίτη βασανιστή Καρδαμίτση χωρίς να του γίνει ούτε παρατήρηση.»

[1] Ιστορικό Αρχείο ΚΚΕ, Ανοιχτή καταγγελία των φυλακισμένων παιδιών του «Αναμορφωτηρίου Κηφισίας, στον αθηναϊκό Τύπο, ό.π. , σ. 3
[2] Ιστορικό Αρχείο ΚΚΕ, Ανοιχτή καταγγελία των φυλακισμένων παιδιών του «Αναμορφωτηρίου Κηφισίας, στον αθηναϊκό Τύπο, ό.π. , σ. 4

[1] Ιστορικό Αρχείο ΚΚΕ, Ανοιχτή καταγγελία των φυλακισμένων παιδιών του «Αναμορφωτηρίου Κηφισίας, στον αθηναϊκό Τύπο, Ιούλιος 1950, σ. 1-2
[2] Ιστορικό Αρχείο ΚΚΕ, Ανοιχτή καταγγελία των φυλακισμένων παιδιών του «Αναμορφωτηρίου Κηφισίας, στον αθηναϊκό Τύπο, ό.π. , σ. 2
[3] Ιστορικό Αρχείο ΚΚΕ, Ανοιχτή καταγγελία των φυλακισμένων παιδιών του «Αναμορφωτηρίου Κηφισίας, στον αθηναϊκό Τύπο, ό.π. , σ. 3-4

http://www.skamnosvoice.gr/index.php/svnews/svanihnevontas/1622-ta-paidia-sti-dini-tou-emfyliou-polemou

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=468084877007164&id=451303612018624

23 παιδιά του Αναμορφωτηρίου Κηφισίας
στις φυλακές του Ιτζεδίν.το 1950

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου δεκάδες ανήλικα παιδιά, αετόπουλα της Κατοχής, ΕΠΟΝιτες και παιδιά ανταρτών συνελήφθησαν ή αιχμαλωτίσθηκαν από τις κυβερνητικές δυνάμεις και το ελληνικό αστικό κράτος.
Κατά κανόνα, οι ανήλικοι κρατούνταν μαζί με ενήλικους πολιτικούς κρατούμενους, όμως ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί το Αναμορφωτήριο Κηφισίας στο οποίο μεταφέρθηκαν το 1948 -1949 26 ανήλικοι πολιτικοί κρατούμενοι. Στο Αναμορφωτήριο Κηφισίας φρόντισαν να μεταφέρουν τους περισσότερο “σκληρούς” των αδήλωτων πολιτικών κρατουμένων, ώστε να τους αποσπάσουν τη δήλωση, μέσα από τα φρικτά ψυχικά και σωματικά μαρτύρια που συνέβαιναν εκεί. Οι ανήλικοι πολιτικοί κρατούμενοι βρέθηκαν ανάμεσα σε χασισοπότες, ανήλικους ποινικούς κρατούμενους, εκδιδόμενους, συφιλιδικούς, καθώς και μια ομάδα ενήλικων χιτών ποινικών κρατουμένων.

Κάποια παιδιά της κατοχής βρέθηκαν ξαφνικά κατηγορούμενα και σιδηροδέσμια σε διάφορες φυλακές της Αθήνας αλλά και όλης της χώρας, καθώς με αυτόν τον τρόπο οι κυβερνητικές δυνάμεις θεωρούσαν ότι θα στερούσαν τις εφεδρείες από τον Δημοκρατικό Στρατό. Άλλα παιδιά απήχθησαν με τη βία
ή με διάφορα τεχνάσματα από τους γονείς τους για να χρησιμοποιηθούν ως μοχλός πίεσης για την παράδοση
των αντιστασιακών γονέων τους.
Συνήθως τους ανήλικους κρατούμενους τους μετέφεραν και τους κρατούσαν μαζί με τους κοινούς ενήλικες πολιτικούς αλλά και ποινικούς κρατούμενους σε διάφορες φυλακές, μέχρι τα παιδιά να υπογράψουν την περίφημη «δήλωση μετανοίας»
ή να εξαναγκάσουν τους γονείς τους να παραδοθούν.
Για τα «σκληρά» παιδιά, όμως, που δεν λύγιζαν με τίποτε υπήρχε το φοβερό «Αναμορφωτήριο Κηφισίας».
Εκεί, όσα παιδιά δεν είχαν λυγίσει, υφίσταντο εξευτελισμούς, βασανιστήρια και βιασμούς από τους δεσμοφύλακες.

Ο Χρόνης Μίσσιος, που έζησε τη φρίκη του Αναμορφωτηρίου Κηφισίας το 1948 ως πολιτικός κρατούμενος, γράφει σε ένα γράμμα του που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του
«Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς»:

«Απ’ την πόρτα ακόμα, μόλις μας παραλαμβάνουνε τα καρακόλια, η αγριάδα πάει σύννεφο. Στα χέρια τους, αντί για βοϊδόπουτσες, κρατάνε κάτι χοντρά καλώδια στριμμένα. Μας βάζουν σ’ ένα θάλαμο στο υπόγειο, όπου μας γδύνουν όπως μας γέννησε η μάνα μας. Το κρύο είναι αφόρητο. Τρέμουμε σαν τα ψάρια στη στεριά. Αυτοί αρχίζουν να μας κάνουν “έρευνα”, μας ψάχνουνε κάτω από τα αρχίδια, στον κώλο, στο στόμα. Πριν φτάσουν σε μένα, αρχίζω να διαμαρτύρομαι. Είμαι πολιτικός κρατούμενος και τα τέτοια. Στημένη δουλειά. Χωρίς διάλογο, που λένε, με πλακώνουνε με τα καλώδια και με κάνουνε ζέμπρα, ξέρεις εκείνα τα γαϊδουράκια της Αφρικής.
Οι ποινικοί δεν αντιδρούν καθόλου. Έτσι κάθονται και τους ξευτελίζουνε πιάνοντάς τους τον κώλο. Μας κουρεύουνε με την ψιλή μηχανή και μας πάνε για μπάνιο. Βλέπεις, η καθαριότητα… Το νερό είναι παγωμένο, της πουτάνας, σα να κάνουμε μπάνιο με ξυραφάκια… Μας άφησαν κάμποσο από κάτω να το φχαριστηθούμε. Μόλις γίναμε μπλε από το κρύο, μας ψεκάζουν με ντι ντι τι σκόνη, μας δίνουν από ένα παντελόνι κι από ένα σακάκι, “τρελά”, και μας ανακοινώνουν ότι απαγορεύεται να φοράμε το ιδιωτικά μας ρούχα και ότι αυτά θα γίνουν δέμα και θα τα πάνε στην αποθήκη.
Τα “τρελά” ήταν καμωμένα από ένα κωλούφασμα σαν καραβόπανο, που περισσότερο σε παγώνει παρά σε ζεσταίνει. Ούτε φανέλα εσωτερική, ούτε πουλόβερ, κάηκε το μουνί μας, όπως θα ‘λεγε ο Γράσος… Τέλος, μας παίρνουν, τους ποινικούς για τους θαλάμους και μένα για το αρχιφυλακείο. Αρχιφύλακας είναι μια λουμπίνα, όλο αρώματα και βερνίκια, σενιαρισμένος λες και είναι ναύαρχος κι όχι ανθρωποφύλακας. Χειρότερες κουφάλες από δαύτους δεν υπάρχουν, λες και είναι άλλη φυλή οι πούστηδες. […] Η φυλακή έχει καμιά πεντακοσαριά ποινικούς κρατουμένους και δώδεκα πιτσιρικάδες πολιτικούς. Όπως καταλαβαίνεις, το καθεστώς είναι σκέτο κάτεργο, οι ποινικοί είναι κάθε καρυδιάς καρύδι, που λένε, η βλεννόρροια, η σύφιλη, η φυματίωση είναι στην ημερήσια διάταξη. Ζούμε μαζί γεροί και άρρωστοι, τρώμε από τις ίδιες καραβάνες, που απλώς ξεπλένονται, μας μοιράζουν τα ίδια σεντόνια, κουβέρτες και στρώματα. Η τρομοκρατία είναι ίδια για όλους, ποινικούς και πολιτικούς. Με το παραμικρό, ξύλο, πειθαρχείο, στέρηση αλληλογραφίας – όταν δικαιούσαι μόνο ένα γράμμα το μήνα. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ προσευχή και τρέχα γύρευε.»

Όσο περνούσε ο καιρός, η πραγματικότητα στο «Αναμορφωτήριο» της Κηφισιάς γινόταν ολοένα και πιο σκληρή. Όλο και πιο σκληρά βασανιστήρια, όλο και σκληρότεροι βιασμοί, μέχρι να λυγίσει και το τελευταίο παιδί. Υπάρχουν αναφορές ότι από τους βιασμούς δεν γλύτωναν ακόμα και τα αδέρφια και οι γονείς των παιδιών κατά τη διάρκεια των επισκεπτηρίων.

Η κατάσταση το 1950 είχε φτάσει πλέον στο απροχώρητο. Όλοι γνώριζαν και φώναζαν για τα όσα λάμβαναν χώρα στο «Αναμορφωτήριο» αλλά το αυτί των υπευθύνων και του Παλατιού δεν ίδρωνε.
Τα 23 παιδιά που ήταν τότε έγκλειστα στο «Αναμορφωτήριο» έστειλαν μια ανατριχιαστική επιστολή προς τότε υπουργό Δικαιοσύνης, Ηλία Λαγάκο, τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τον Αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο Β’, τον Αστυνομικό Διευθυντή Δ. Βρανόπουλο, ενώ πιο πριν είχαν στείλει μια ακόμα επιστολή στον προηγούμενο Αστυνομικό Διευθυντή, Άγγελο Έβερτ, χωρίς να λάβουν κάποια απάντηση. Η επιστολή αυτή όμως,
με ημερομηνία 8 Ιουλίου 1950, δημοσιεύθηκε στον Αθηναϊκό τύπο, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων.

«…. Από τις αρχές του 1948 η διεύθυνση του «Αναμορφωτηρίου» εγκαινίασε την πολιτική του αφανισμού με τη μέθοδο της πείνας. Σάπιες σαρδέλες, λαχανίδες, πατάτες νερόβραστες και όσπρια σκουληκιασμένα και τσάι με σταφιδίνη, ήταν το καθημερινό μας συσσίτιο. Μέρα με τη μέρα η ζωή μας γινόταν αφόρητη. Στις αρχές του Ιούνη περνάμε καινούρια φάση. Με επικεφαλής τον διευθυντή Μουζάκη, τους φύλακες Σκιζά, Ξυδέα, Βάλι, Νικήτα, Σιώρη, Κατσαμπούλα, Γούλα κλπ. και τους χίτες ποινικούς Λεμπέση, Σιγούρο, Καρδαμίτση, Χαλκιά, Λιβέρη, Σιγάλα και άλλους, μας συγκεντρώνουν στο προαύλιο, κάνουν κλοιό γύρω μας και με αφορμή ότι δήθεν δεν πήραμε το τσάι με σταφιδίνη, πέφτουν πάνω μας με κτηνώδικους αλαλαγμούς χτυπώντας αλύπητα με γκλομπς στο σωρό. Μια ώρα κράτησε το μακελειό και κάθε λεπτό της ένα κορμί έπεφτε ματωμένο, ενώ πάνω του συνέχιζε ο χορός των κανιβάλων με τις αρβύλες και τα ρόπαλα…
… Ξετρελαμένα από τον πανικό τρέχουμε κάπου να κουρνιάσουμε, να ξεφύγουμε το μακελειό, μα παντού μάς βρίσκει η μανία του φονιά. Χιλιοματωμένους μας ρίχνουνε με κλωτσιές στο τσιμέντο της αυλής. Πάνω από τη σκάλα της βεράντας οι διάδρομοι γεμίζουν λυπόθυμα κορμιά.
Τραβώντας από τα πόδια, ενώ σε κάθε σκαλοπάτι χτυπώντας το αναίσθητο ματωμένο κεφάλι μας, μας κατεβάζουν
στα πειθαρχεία…
Ο σκοπός τους είναι ξεκάθαρος: Να κάνουμε δήλωση. Χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα, από την ψυχολογική βία των βασανισμών, την απειλή της εξόντωσης, με τρόπους αφάνταστα κτηνώδικους, το ηθικό κουρέλιασμα με τον αισχρό βιασμό του κορμιού και της ψυχής, με τελικό σκοπό τη δημιουργία του ομαδικού πανικού και του διαρκούς ψυχικού άγχους που θα μας μετέτρεπε σε κουρέλια, σωματικά και ηθικά, ένα άβουλο και ασυνείδητο κοπάδι πανικόβλητων ζώων, χωρίς καμιά αρχή και κανένα ανθρώπινο γνώρισμα,
για να μας ρίξουν κατοπινά στο βούρκο τηςδιαφθοράς και της ατίμωσης με πρώτο σκαλοπάτι την ντροπιασμένη δήλωση. Οποιαδήποτε ώρα της νύχτας άνοιγαν τους θαλάμους και έπαιρναν όσους και όποιους ήθελαν…
Σ’ έναν κουβά με βρωμιές βουτούσαν το κεφάλι μας για να μας μπάσουν στο γραφείο. Ο Μουζάκης μάς έδειχνε το χαρτί της δήλωσης. Στην άρνησή μας, καινούριος κατακλυσμός από χτυπήματα επακολουθούσε, στο διάδρομο παιζόταν πάλι το «Μπαλόνι» για να καταλήξουμε τελικά στα πειθαρχεία, όπου είχαν στήσει το στρατηγείο τους οι άσοι τους, βασανιστές Λεμπέσης, Λιβέρης, Σιγούρος κλπ., ποινικοί χίτες, με την καθοδήγηση και παρουσία του υπαρχιφύλακα Ρήγα, των φυλάκων Νικήτα, Σιώρη και άλλων. Το όργιο έφτανε στο κατακόρυφο. Δεμένους στη φάλαγγα, μας χτυπούσαν με τη σειρά με βάρδιες, με ρόπαλα, με συρματόσχοινα και
με κάλτσες γεμάτες τσιμέντο. Στο στόμα μάς έχωναν σφουγγαρόπανα για να μη φωνάζουμε και κομμάτια σαπούνι που έπρεπε να τα φάμε σε ορισμένα λεπτά. Μας γύμνωναν και μας έκαιγαν τα γεννητικά όργανα με τσιγάρα και κάρβουνα. Εχωναν μέσα στο αποχετευτικό έντερο γκλομπς και αναμμένα τσιγάρα… Μας χτυπούσαν με σανίδες και μας ξεγύμνωναν για να κάνουν πραγματογνωμοσύνη, όπως έλεγαν, αν είμαστε κορίτσια ή αγόρια. Στο τέλος κάπνιζαν χασίς κι έπαιρναν τους μικρότερους για να κοιμηθούνε μαζί τους… Μας έδεναν στα συρματοπλέγματα ολόκληρη μέρα μέσα στο αυγουστιάτικο λιοπύρι και τη νύχτα μάς έκλειναν στο μπουντρούμι με μοναδική τροφή σαρδέλες χωρίς νερό… Μας έραβαν ταινίες στην πλάτη και το στήθος που από τη μια μεριά έγραφαν τα ονόματά μας αλλαγμένα με κατάληξη σλαβική, λ. χ. Τερλιμπάκος – Τερλιμπακόφ, Παρράς – Παρόφσκι, Μαλιάγκας – Μαλιγκόφ, Μάντζος – Μαντζόφ και από την άλλη τη λέξη «Βούλγαρος», με την υποχρέωση να τη φοράμε και στον ύπνο μας ακόμα. Μας διοχέτευαν ηλεκτρικό ρεύμα για να μας παραλύουν το νευρικό σύστημα. Μας υποχρέωναν ύστερα απ’ αυτή την τρομερή κατάσταση και τη φοβερή εξάντληση να δίνουμε 450 γραμμάρια αίμα κάθε φορά για το μέτωπο…
Μα τα κτήνη εκτός απ’ όλα αυτά χρησιμοποίησαν και τη μέθοδο του ανήθικου βιασμού και της ασέλγειας, για να μας κουρελιάσουν το ηθικό, να μας αφαιρέσουν κάθε ανθρώπινη σκέψη, πράγμα που θα τους διευκόλυνε στον σκοπό τους, να μας λυγίσουν και ακόμα για να ικανοποιούν το διαστρεβλωμένο σεξουαλισμό τους. Οι αποθήκες, τα μαγειρεία, το μπάνιο, τα πειθαρχεία μα και οι θάλαμοι ακόμα, είχαν μετατραπεί σε χαρέμια από τους χίτες βασανιστές Λεμπέση, Καρδαμίτση, Σιγούρο κλπ., από τον υπαρχιφύλακα Ρήγα και τους φύλακες Σχίζα, Βάλι, που οργάνωναν την όλη κίνηση. Με την απειλή του βασανισμού και την τρομοκρατία έπαιρναν από τους θαλάμους τη νύχτα αγόρια μικρά και μεγάλα, διαλέγοντας τα ομορφότερα και τα βίαζαν ομαδικά. Ηταν τέτοιο το όργιο της ασέλγειας ώστε μέσα σε μια νύχτα το 14χρονο παιδί Κωνσταντίνος Κ. από τη Ρούμελη, έπαθε ακατάσχετη αιμορραγία και έξοδο του εντέρου…
Και όταν κάτω από τις συνθήκες αυτές αρχίσαμε να υπογράφουμε την άτιμη δήλωση, τότε μας έσπρωχναν πάλι με το ξύλο και την απειλή να κτυπήσουμε εκείνους που δεν είχαν λυγίσει ακόμα για να μας φτιάξουν και μας δήμιους και βασανιστές, που σε καμιά περίπτωση δε θα μπορούσαμε πια να ζητήσουμε και να πάρουμε τη συγνώμη του Λαού μας…».

Αμέσως μετά τη δημοσίευση της επιστολής των 23 νέων του «Αναμορφωτηρίου» της Κηφισιάς, οι αντιδράσεις του κόσμου πολύ έντονες. Οι υπεύθυνοι και το Παλάτι, μην μπορώντας να κατευνάσουν την κοινή γνώμη, αλλά μην θέλοντας να σταματήσουν τα βασανιστήρια και τους βιασμούς, έδωσαν εντολή να μεταφερθούν και τα 23 παιδιά στις φυλακές
του Ιτζεδίν.

Πηγές:
Χρόνης Μίσσιος, «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς»,
Γράμματα, Αθήνα 1988, σελ. 73-74
Ιστορικό Αρχείο ΚΚΕ, Ανοιχτή καταγγελία των φυλακισμένων παιδιών του «Αναμορφωτηρίου Κηφισίας, στον αθηναϊκό Τύπο, ό.π. , σ 1-4

(η φωτογραφια ειναι απο το ντοκυμαντερ του Δ.ΓΡΗΓΟΡΑΤΟΥ <Fils de Grece: Τα Παιδιά του Εμφυλίου >δεν εχει αμεση σχεση με το ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ,δειχνει ομως το κλιμα της εποχης)

ακολουθηστε την σελιδα μας,ενημερωθειτε και ενημερωστε….
Ιτζεδιν απόγονοι πολιτικών κρατούμενων των Φυλακών Καλαμίου
https://www.facebook.com/itzedin.apogonoi/…

Οι απόγονοι των Πολιτικών Κρατούμενων των Φυλακών Καλαμίου αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία για τη διάσωση και την αξιοποίηση του ιστορικού αρχείου αλλά και του ιστορικού χώρου του Ιτζεδίν. Επιδιώκουμε να συμβάλουμε στη διάδοση της ιστορικής αλήθειας του αγώνα των προγόνων μας. Θερμή παράκληση, όσοι διαθέτουν οτιδήποτε που να έχει σχέση με τον αγώνα των γονιών μας, προσωπικές μαρτυρίες, φωτογραφικό υλικό, ηχητικό, βίντεο, γράμματα, βιβλία, σημειώσεις, ποιήματα ή ό,τι άλλο, που να προέρχεται τόσο από την περίοδο της κράτησής τους, όσο και από την μετέπειτα ζωή τους, να μας τα αποστείλετε στο ακόλουθο e-mail: newstarcine@gmail.com. Είναι αναγκαία, όσο ποτέ άλλοτε, η ευαισθητοποίηση Αρχών και φορέων προς την κατεύθυνση της αποδέσμευσης του Ιτζεδίν από την ΕΤ.Α.Δ. (Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου) και της εξασφάλισης των απαραίτητων πόρων για τη διάσωση, την ανάδειξη και τη μετατροπή του σε χώρο πολιτισμού και διδασκαλίας της σύγχρονης Ιστορίας του τόπου μας. Έναν χώρο ανοιχτό και επισκέψιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ο οποίος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μουσείο, αλλά και να φιλοξενήσει συνέδρια, εκθέσεις και ποικίλες εκδηλώσεις εκπαιδευτικές και πολιτιστικές. Ας νοιαστούμε για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη στους καιρούς των μεγάλων εκπτώσεων, που η πολιτισμική και εθνική μας ταυτότητα δοκιμάζονται με κίνδυνο την παρακμή και την εξαφάνιση κάθε στοιχείου που μας χαρακτηρίζει ως λαό.