Ένα φρεσκάρισμα ιστορικής μνήμης από τις «κατσαρίδες» που αντέχουν και δεν ξεχνούν…

Ο Αγγελος Εβερτ ηταν ο διευθυντής της Αστυνομίας του Τσολάκογλου στην Ελλάδα την κατεχόμενη από τα Ες – Ες.
Είχε άμεση εμπλοκή στην κατοχική πολιτική των Γερμανών, βοηθώντας στις διώξεις αντιστασιακών και διευκολύνοντας γενικά το εγκληματικό τους έργο στη χώρα.
Ηταν ο συνεργάτης του Τσόρτσιλ, όταν εκείνος ματοκυλούσε την Αθήνα.
Ήταν ο υπαίτιος των Δεκεμβριανών, διατάζοντας την επίθεση.
Η μακροχρόνια σύνδεσή του με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, οδήγησε στην απομάκρυνσή του από το σώμα και τον έφερε σε σύγκρουση με τον Παπάγο, με αφορμή το Κυπριακό ζήτημα.
Τον Απρίλη του 1954, κι ενώ η ελληνική κυβέρνηση ετοιμαζόταν να προσφύγει στον ΟΗΕ για το Κυπριακό ζήτημα, δημοσιεύτηκε στο άτυπο αστυνομικό έντυπο “Αστυνομικά Νέα” άρθρο που καυτηρίαζε την κυβερνητική προσφυγή ως “ταφόπλακα” του Κυπριακού, εμφάνιζε τις κινητοποιήσεις για το κυπριακό ως υποκινούμενες από τους κομμουνιστές και αναφερόταν με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στο Μακάριο.
Οι υποψίες κατά του Έβερτ ενισχύθηκαν όταν αποκαλύφθηκε ότι τα “Αστυνομικά Νέα” λειτουργούσαν εντός της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών, χρηματοδοτούνταν από τον Έβερτ και ότι πρακτικά επρόκειτο για φύλλο υποχρεωτικής συνδρομής μεταξύ των αστυνομικών, καθώς το σχετικό αντίτιμο παρακρατούνταν από τη μισθοδοσία τους.
Στη διάρκεια της δίκης των φερόμενων συντακτών του άρθρου, Χατζηαναγνώστου και Δημητρέα, ο φρούραρχος Αθηνών ταξίαρχος Μπενιψάλτη κατέθεσε ότι είχε προβεί κατόπιν διαταγής σε απόρρητη έρευνα για το δίκτυο της Ιντέλιτζενς Σέρβις στην Ελλάδα, υποδεικνύοντας ως αρχηγό των πρακτόρων της βρετανικής υπηρεσίας τον Άγγελο Έβερτ.
Τέθηκε σε διαθεσιμότητα το Σεπτέμβρη του 1954 και μετά την επιβολή εξάμηνης αργίας με απόλυση λόγω “πειθαρχικών παραπτωμάτων” εξαναγκάστηκε σε παραίτηση στις αρχές του 1955

Η εγγονη του Αλεξια απολύθηκε από αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης του  Δήμου Αθηναίων  επειδη χαρακτηρισε πολιτες κατσαριδες και τρωκτικα.

Κατσαρίδες και τρωκτικά: Από τον Χίτλερ στο Δήμο Αθηναίων – του Άρη Χατζηστεφάνου

Στα χρόνια της ναζιστικής Γερμανίας, δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία έκδοση Der Sturmer – από τα βασικότερα όργανα προπαγάνδας του Χίτλερ – το παρακάτω κείμενο: «Οι άνθρωποι ενοχλούνται με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους Εβραίους. Δεν μπορούν να μας καταλάβουν καθώς (οι Εβραίοι) αποτελούν πλάσματα του θεού. Και οι κατσαρίδες, όμως, αποτελούν πλάσματα του θεού αλλά τις συνθλίβουμε».

Για χρόνια ναζιστικά έντυπα σε όλη την Ευρώπη συνήθιζαν να παρομοιάζουν τους εχθρούς τους (συνήθως εβραίους και κομμουνιστές) με κατσαρίδες και ποντίκια.

Σκίτσο του 1939 από την αυστριακή εφημερίδα Das Kleine Blatt παρουσιάζει τους εβραίους σαν τρωκτικά

Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα η ρητορική των ναζιστών, των μετα-ναζιστών και των φιλοναζιστών έχει βελτιωθεί μόνο ελάχιστα. Βλέποντας την πορεία που πραγματοποίησε το ΚΚΕ έξω από την Αμερικανική πρεσβεία η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης του δήμου Αθηναίων, Αλεξία Έβερτ, ανέφερε σε σχόλιο της σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης: «Πρέπει να μάθουμε να συμβιώνουμε με κατσαρίδες και τρωκτικά. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι».

Η βασική διαφορά της με το σχόλιο του Der Stumer είναι ότι η αντιδήμαρχος του Μπακογιάννη δεν ζητά να «συνθλίβουμε» τα μέλη του ΚΚΕ αλλά πιστεύει ότι μπορούμε να συμβιώνουμε μαζί τους, όπως κάνει και η ίδια με τις κατσαρίδες (;)

Αξίζει ίσως να σημειωθεί ότι μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου ο εκδότης του Der Sturmer, Julius Streicher, συνελήφθη από τις συμμαχικές δυνάμεις, δικάστηκε στις συμπληρωματικές δίκες της Νυρεμβέργης, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Το σκεπτικό του δικαστηρίου ήταν ότι και μόνο ο δημόσιος λόγος του και η προπαγάνδα που ασκούσε μέσω της εβδομαδιαίας εφημερίδας του, αποτελούσε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας καθώς παρακινούσε τους Γερμανούς στα γνωστά εγκλήματα εναντίον των Εβραίων, των κομμουνιστών, των τσιγγάνων, των ομοφυλόφιλων και τόσων άλλων ομάδων που στοχοποιούσε ο Χίτλερ.

Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι συνεργάτες των ναζί δεν τιμωρήθηκαν ποτέ αλλά μετά τον εμφύλιο στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό και την νεαρή τότε αστική τάξη της χώρας. Έτσι ένας από τους πιο επιφανείς υπηρέτες τους, ο Αγγελος Έβερτ, που διετέλεσε διοικητής της Αστυνομίας Πόλεων της Αθήνας κατά τη διάρκεια της Κατοχής (η οποία υπαγόταν απευθείας στα SS), μπόρεσε να διατηρήσει τη θέση του και μετά την αποχώρηση των ναζιστικών δυνάμεων.

O Αγγελος Έβερτ αποτελεί ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα σε αυτό που συχνά αποκαλούμε συνέχεια του κράτους. Γιος του βαυαρικής καταγωγής ταγματάρχη της Βασιλικής Χωροφυλακής Μιλτιάδη Έβερτ, έκανε τα πρώτα του βήματα στην αστυνομία στα χρόνια του φασίστα δικτάτορα Μεταξά, όταν βρισκόταν σε εξέλιξη το δολοφονικό πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων κομμουνιστών

Είναι επίσης γνωστό ότι ο Άγγελος Έβερτ «στα Δεκεμβριανά έδωσε την εντολή για την έναρξη των πυροβολισμών ενάντια στους διαδηλωτές μπροστά από τη Βουλή, κατ’ εντολή του Γεωργίου Παπανδρέου, με συνέπεια τουλάχιστον 33 νεκρούς, γεγονός που σηματοδότησε την αρχή των Δεκεμβριανών».

Όσο για τον γιό του, Μιλτιάδη Έβερτ, φλέρταρε για χρόνια με την παρακρατική ακροδεξιά οργάνωση ΕΚΟΦ (ο ίδιος αρνούνταν ότι υπήρξε επισήμως μέλος της ) πριν περάσει και αυτός από το μεγάλο πλυντήριο της Δεξιάς που μετατρέπει τους τσεκουροφόρους, τύπου Βορίδη, σε αξιοσέβαστα στελέχη το κόμματος που ελέγχουν οι δυναστείες Καραμανλή και Μητσοτάκη.

Ποιος να το έλεγε ότι η Αλεξία Έβερτ θα θυμούνταν τώρα τις κατσαρίδες του Der Strumer. Αυτή η οικογένεια δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα.

ΔΙΟΡΘΩΣΗ: Στο αρχικό κείμενο αναφέραμε εκ παραδρομής ότι το σχόλιο της Αλεξίας Έβερτ έγινε κατά τη διάρκεια συνέντευξης.

Πιο κάτω μιλά ο ίδιος ο πατέρας της Αλεξιας για την κατηγορια της σχέσης του με την ΕΚΟΦ.Ο Μανιαδακης στον οποίο αναφέρεται είναι ο μεταπολεμικος Βουλευτής Αργολιδοκορινθιας γνωστός υπουργός Δημόσιας ασφαλείας  του δικτάτορα φασίστα Μεταξά  με εκπαιδευμένους υφισταμένους από την Γκεστάπο που εφάρμοζε την μέθοδο παγοκολωνα -ρετσινόλαδο ανάμεσα σε άλλα βασανιστήρια και εξοριες εναντίον των κομμουνιστών πριν τον πολεμο.Ανάμεσα στα άλλα «παράσημα»  του ήταν και η εξάρθρωση της Τροτσκιστικης οργάνωσης του νεαρού Αντρέα Παπανδρέου το 1939.

Ο κεντρικός δρόμος του χωριού του Σοφικου Κορινθίας έχει το όνομα του.

Εβερτ δεν ειμουν ποτέ στη

ν ΕΚΟΦ

Πολλοί επίσης είναι αυτοί που σας κατηγορούν ότι τότε δεν είχατε απλώς στρατευθεί στη νεολαία της ΕΡΕ. Ανήκατε στην ακροδεξιά πτέρυγα της σπουδαστικής οργάνωσης της ΕΡΕ, την επονομαζόμενη ΕΚΟΦ.

«Ανήκα στη σπουδαστική οργάνωση της ΕΡΕ, που τότε ήταν ο μόνος πολιτικός χώρος που αναμόρφωνε την Ελλάδα».

­ Μα ακόμη και προσφάτως ο κ. Μητσοτάκης στη συνδιάσκεψή σας υπαινίχθη την ΕΚΟΦική σας δράση…

«Ποτέ δεν υπήρξα μέλος της ΕΚΟΦ… Ποτέ μα ποτέ».

­ Δεν μπορώ να πω ότι σας είδα με τα μάτια μου, γιατί ήμουν νήπιο τότε… (γέλια) Εχω δει όμως φωτογραφίες δημοσιευμένες.

«Οταν αναμείχθηκα εγώ ως σπουδαστής, η ΕΚΟΦ είχε διαλυθεί. Οσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο ξέρουν ότι είναι ψευδές. Είναι μια ψεύτικη φημολογία».

­ «Οπου υπάρχει καπνός υπάρχει πάντα και φωτιά», λέει ο λαός. Εσείς, κύριε πρόεδρε, τι λέτε;

«Οταν άρχισα να αναμειγνύομαι με την πολιτική, τότε άρχισαν να αναζητούν πράγματα να με χτυπήσουν. Και κάποιοι σκέφτηκαν και είπαν αυτό».

­ Με συγχωρείτε που σας διακόπτω… Αυτό που μου είπατε για την ΕΚΟΦ μπορώ να το δημοσιεύσω;

«Η αλήθεια είναι πάντα προς δημοσίευση! Και θα σας πω και κάτι ακόμη για να καταλάβετε… γιατί με το να λέω ότι δεν ήμουν στην ΕΚΟΦ δεν πείθω…».

­ Μην προσπαθήσετε, ειλικρινώς σας μιλώ… Εγώ δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την άρνησή σας… Και αν το έθιξα το θέμα είναι γιατί ακούγεται ευρέως αυτό… Εχει φτάσει και σε σας άλλωστε… Ετσι δεν είναι;

«Βεβαίως… Αλλά θα πρέπει να ξέρετε ότι όταν ανέλαβα την ηγεσία της Νεολαίας τότε, έβγαλα μια εφημερίδα η οποία ελέγετο «Πρωτοπόρος»! Στο πρώτο της κύριο άρθρο έλεγε «Δεν είμαστε ούτε Δεξιά, ούτε συντήρηση…»! Αυτά τα έλεγα το 1962! Ηταν μια επανάσταση αυτή η δήλωση τότε. Θυμάμαι με φώναξε ο Μανιαδάκης και μου είπε: «Φταίω εγώ που δεν καθάρισα τον πατέρα σου… Αν τον είχα καθαρίσει τότε, δεν θα σε είχε γεννήσει και δεν θα έλεγες σήμερα όλα αυτά»! (γέλια). Ηταν βουλευτής τότε ο Μανιαδάκης. Αυτό σας το λέω για να καταλάβετε ποιες ήταν οι αντιλήψεις που είχα τότε… Από τότε είχα προοδευτικές αντιλήψεις… Βεβαίως δεν αρνούμαι ότι η εμπειρία της δικτατορίας με οδήγησε να αναθεωρήσω ορισμένες απόψεις μου και να αλλάξω οπτική γωνία στον τρόπο που έβλεπα πολλά πράγματα… Και αυτό νομίζω ότι φάνηκε όταν ανέλαβα τον Δήμο Αθηναίων… Τότε έστησα το άγαλμα της εθνικής συμφιλίωσης, δημιουργήσαμε τον 9,84 που ήταν βήμα ελεύθερου διαλόγου και γνήσιας δημοκρατικής έκφρασης. Για μένα είναι υγεία οι άνθρωποι να αναθεωρούν και να μπορούν να αλλάζουν απόψεις. Φτάνει να πιστεύουν πάντα σ’ αυτό που κάνουν τη στιγμή που το κάνουν!».

εκοφ

Η ΕΚΟΦ ιδρύθηκε το 1960. Είχε για έμβλημά της δύο δάδες. Τα μέλη της επιδόθηκαν σε πολυάριθμες βιαιοπραγίες, απειλές, προβοκάτσιες, σκευωρίες, μοίρασμα πλαστών προκηρύξεων και άλλες εγκληματικές ενέργειες. Η ΕΚΟΦ συνεργαζόταν στενά με την ΕΡΕ, ενώ αρκετά μέλη της ήταν και μέλη της ΕΡΕ ή της Νεολαίας της ΕΡΕ. Πρόεδρος της ΕΚΟΦ ήταν ο Παύλος Μανωλόπουλος, ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας της ΕΡΕ, που αργότερα έγινε Υπουργός Εργασίας στη δικτατορική Κυβέρνηση Παπαδόπουλου. Ο αντιπρόεδρος της ΕΚΟΦ Λουκάς Παπαγγελής έγινε Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργό επί Χούντας. Ο Λάκης Ιωαννίδης (ηγετικό στέλεχος της ΕΚΟΦ) έγινε ακόλουθος τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στο Παρίσι την περίοδο 1967-1970. Το 1963 η ΕΦΕΕ ζήτησε την άμεση διάλυση της ΕΚΟΦ. Για να αναφέρουμε ολόκληρη την εγκληματική δράση της οργάνωσης χρειαζόμαστε πολλές σελίδες. Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι το Δεκέμβριο του 1960 οι ΕΚΟΦίτες επιτέθηκαν κατά των γραφείων της εφημερίδας «Μακεδονία». Το Μάιο του 1961 επιτέθηκαν κατά του βουλευτή Ζορμπά μέσα στη Βουλή. Το Σεπτέμβριο του 1961 η ΕΚΟΦ πραγματοποίησε επιδρομή στα γραφεία της ΔΕΣΠΑ (Διοικούσα Επιτροπή Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών), έσπασε διάφορα αντικείμενα και προχώρησε στον άγριο ξυλοδαρμό φοιτητών. Το Φεβρουάριο του 1963 έγινε βάρβαρη επιδρομή της ΕΚΟΦ στη γενική συνέλευση της Παντείου και άγριος ξυλοδαρμός πολλών φοιτητών. Η ΕΚΟΦ διαλύθηκε τελικά το 1968. Τα σημαντικότερα στελέχη της κατέλαβαν ηγετικά πόστα στον κρατικό μηχανισμό την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974). Έγιναν Υπουργοί (Παύλος Μανωλόπουλος), Υφυπουργοί (π.χ. ο Χρήστος Μίχαλος από την ΟΕΝ, ο ΕΚΟΦίτης Λουκάς Παπαγγελής που έγινε Γενικός Γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών, ο ΕΚΟΦίτης Δημήτριος Καρακώστας, ο ΕΚΟΦίτης Γεώργιος Γεωργαλάς που το 1970 έγινε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ), Νομάρχες (π.χ. Παύλος Μανωλόπουλος), δήμαρχοι (π.χ. ο Π. Λεοντιάδης που διορίστηκε από τη Χούντα δήμαρχος Κερατσινίου), ειδικοί σύμβουλοι (π.χ. ο Πανουσάκης Σωτήριος, ο Νικολιτσέας Δημήτριος που διορίστηκε από τη Χούντα σύμβουλος στο Υπουργείο Προεδρίας και το 1974 ήταν υποψήφιος βουλευτής της ακροδεξιάς ΕΔΕ, ο ναζιστής Κωνσταντίνος Πλεύρης), διπλωματικοί υπάλληλοι (Λάκης Ιωαννίδης) και ηγετικά στελέχη της Συμβουλευτικής Επιτροπής (π.χ. ο Παπαγγελής και ο Νικόλαος Μέρτζος που ήταν μέλος της ΕΚΟΦ και της Νεολαίας της ΕΡΕ).

Η ΕΚΟΦ

Πολλά  στοιχεια

για τους νεοναζι στην Ελλαδα μεταπολεμικα και την σχεση τους με το κρατος.