Πριν λιγες μερες μαζευτηκαμε καμμια 50αρια ανθρωποι σε μια ομορφη εκδηλωση για το ρεμα της Πικροδαφνης στην Ηλιουπολη

Μουσικη ομιλιες παρουσιασεις.Ενας απο τους ομιλητες ο παλιος φιλος (και της Ερμιονιδας) Μαρτινος Γκαιτλιχ.

Ενας απο την επιστημονικη ομαδα που χρονια πριν τεκμηριωσαν την προσφυγη πολιτων στο Συμβουλιο της Επικρατιας για την σωτηρια του Καταφυκιου .Προσφυγη που μας δικαιωσε και ετσι σημερα το Καταφυκι ειναι ενα απο τα αξιοθεατα της Ερμιονιδας τοπος περιβαλλοντικης προστασιας και οχι δρομος ταχειας κυκλοφοριας.

Υποβαθμισμενο το ρεμα. Κυκλωμενο απο σπιτια σκουπιδια αυτοκινητα συνεχιζει το σιωπηλο του ταξιδι το νερο μεχρι τη θαλασσα.

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2486917848273960&id=100008673069660

Ενα τραγουδι για το ρεμα και τους χειμμαρους .Για ολα τα ρεμματα οπου γης. Για το Βαθυ Ποταμι το Γραμματικο, το Ρορο, το Χουσεινι, το Πουσι Γκορο , το ρεμα των Δισκουριων. Μακαρι καποτε καποιοι ανθρωποι να ενδιαφερθουν για τα ρεματα και τους χειμαρους της Ερμιονιδας .

Μακαρι καποτε (δυστυχως εγω θα εχω φυγει πια) καποιες δημοτικες παραταξεις καποια δημοτικα συμβουλια καποιες δημοτικες επιτροπες περιβαλλοντος , καποιες εθελοντικες ομαδες ενεργων πολιτων ,να ενδιαφερθουν οχι μονο για μαρινες και για αεροδρομια αλλα για την ουσια της ζωης.Την φυση που ολους μας αγκαλιαζει. Αν δεν την σκοτωσουμε.

KIΠH

Ευχαριστούμε πολύ τους καλλιτέχνες, τις κυρίες Μαριέττα Σαρρή και Δέσποινα Παναγιώτου και τους κυρίους Πασχάλη Τσέρνα και Θωμά Δρόσο, που προσφέρθηκαν αφιλοκερδώς να συμμετέχουν στην εκδήλωσή μας αυτή με υπέροχες φωνές και όμορφα μουσικά ακούσματα!

Μαρτίνος Γκαιτλιχ

Πριν από ακριβώς 5 χρόνια, 17 Σεπτεμβρίου 2015. Τότε που έληγε η διαδικασία υποβολής σχολίων για τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων των έργων στο Ρέμα της Πικροδάφνης, από τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης μέχρι τις εκβολές. Πολύς κόσμος και πολλές περιβαλλοντικές οργανώσεις, είχαν κινητοποιηθεί τότε: Εστάλησαν πολλές τεκμηριωμένες επιστολές και πολλά σχόλια. Θυμάμαι ιδιαίτερα τη συνεργασία μου με την Ορνιθολογική Εταιρεία, την ΕΕΠΦ, το CISD, καθώς και με τους φωτογράφους φύσης (με τους οποίους είχαμε συνεργαστεί τρία χρόνια πριν για την έκδοση του βιβλίου «Ανακαλύπτοντας την Πικροδάφνη»). Οι δύσκολοι αγώνες, απαιτούν πολλές μικρές μάχες πριν από την τελική τους έκβαση. Βήμα-βήμα, με συνέπεια και επιμονή, και με συνεχείς προσπάθειες στις οποίες δεν περισσεύει κανένας! Αυτές τις σκέψεις είχα τότε, αυτές έχω και σήμερα. Σήμερα που, σύμφωνα με το εορτολόγιο, γιορτάζουν η Σοφία, η Πίστη, η Αγάπη και η Ελπίδα!

«Ημερομηνία λήξης…» (?)
Το ρέμα της Πικροδάφνης, παρά την υποβάθμιση που έχει υποστεί στο παρελθόν, αποτελεί μια πραγματική όαση ζωής για τη φύση μέσα στην πόλη. Είναι ένα πλήρες ποτάμιο σύστημα, που ρέει στο μεγαλύτερο μέρος του επιφανειακά, από τις πηγές του ως τον Σαρωνικό. Στο πέρασμά του, δίνει ζωή σε ένα πλήθος ειδών της χλωρίδας και της πανίδας. Από τις πλαγιές του Υμηττού μέχρι τα νερά των εκβολών και την μίξη τους με τη θάλασσα, δημιουργούνται πολλά ενδιαιτήματα, τα οποία φιλοξενούν μια πλούσια βιοποικιλότητα.
Πριν από λίγες μέρες κατατέθηκε η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων των έργων διευθέτησης της κοίτης του ρέματος αυτού. Η συγκεκριμένη μελέτη, εκτός του ότι είναι γεμάτη ελλείψεις και λάθη, προτείνει 150 έργα με τσιμεντένιους τοίχους (ως 5 μέτρα ύψος) και με συρματοκιβώτια (σαραζανέτ), σε ένα μήκος κοίτης 4,8 χιλιομέτρων. Δηλαδή, κατά μέσον όρο, ένα έργο ανά 32 μέτρα ! Μια απίστευτου μεγέθους καταστροφή δηλαδή.
Σήμερα, 17 Σεπτεμβρίου, έληγε η διαδικασία υποβολής σχολίων και αντιρρήσεων, στο πλαίσιο της διαβούλευσης. Ευχαριστώ κι από εδώ, όλους τους φίλους που βοήθησαν και έστειλαν επιστολές κατά της Μ.Π.Ε.
Σήμερα, τέλειωσε η διαδικασία με την οποία δείξαμε πόσο νοιαζόμαστε για το ρέμα αυτό, εμείς που το ξέρουμε και το αγαπάμε. Εμείς που ψάχνουμε και αγαπάμε τη φύση, όπου κι αν βρίσκεται, ιδίως αν είναι δίπλα μας, στην πόλη μας, στη γειτονιά μας.
Σήμερα, που σύμφωνα με το εορτολόγιο, γιορτάζουν η Πίστη, η Σοφία, η Αγάπη και η Ελπίδα. Για να δούμε…

(φωτογραφίες από το ίδιο τοπίο, στον κάτω ρου του ρέματος της Πικροδάφνης, χειμώνα και καλοκαίρι)

Αθήνα, 14.09.2020
«Άνω ποταμών» για το ΣτΕ το Σχέδιο ΠΔ για το ρέμα της Πικροδάφνης.
Μία σημαντική και ελπιδοφόρα εξέλιξη για την διευθέτηση του πολύπαθου ρέματος της Πικροδάφνης υιοθέτησε προ ολίγων ημερών το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) . Το Α΄ Τμήμα Διακοπών του ΣτΕ με την υπ. αριθμ. 149/2020 Γνωμοδότησή  του, που εκδόθηκε στις 5 Αυγούστου 2020, δεν ενέκρινε σχέδιο ΠΔ/τος για την «οριοθέτηση του ρέματος Πικροδάφνης»  που κατέθεσε η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής και το επέστρεψε στη Διοίκηση  για να το διορθώσει σύμφωνα με τις υποδείξεις του. Η υπόθεση «Έγκριση των Περιβαλλοντικών όρων του έργου Ανάπλαση ρέματος Πικροδάφνης από τη Λ. Βουλιαγμένης έως εκβολή», κατά της περιβαλλοντικής αδειοδότησης της οποίας έχουν προσφύγει περιβαλλοντικοί Φορείς, θα εκδικαστεί 20  Οκτωβρίου 2020. Η έκδοση του Π.Δ/τος αποτελεί προϋπόθεση για την περιβαλλοντική αδειοδότηση του ανωτέρω έργου.Στο παρελθόν, το Ε΄ τμήμα του ΣτΕ, είχε δώσει τέσσερεις αναβολές στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής για να  καταθέσει σχέδιο Π.Δ/τος για  τον καθορισμό των οριογραμμών του ρέματος Πικροδάφνης.

Τα βασικά σημεία της Γνωμοδότησης 149/5.8.2020 του ΣτΕ είναι τα εξής:
1) Το ΣτΕ απαιτεί το Σχέδιο Π.Δ/τος οριοθέτησης  του ρέματος Πικροδάφνης να καλύπτει το ρέμα στο σύνολό του. Η Διοίκηση στο σχέδιο Π.Δ/τος που κατέθεσε κάνει μερική οριοθέτηση του ρέματος και εξαιρεί: α) τις  εκβολές κατάντη της Λεωφ. Ποσειδώνος και β) το τμήμα από οδό Σαρανταπόρου έως τις πηγές του ρέματος.
2) Στην Τεχνική Έκθεση οριοθέτησης που κατέθεσε η Διοίκηση περιλαμβάνεται πλήθος κτισμάτων τα οποία βρίσκονται εντός των οχθιογραμμών της ιστορικής κοίτης. Για τα κτίσματα αυτά δεν παρέχονται στοιχεία για την νομιμότητα τους, σύμφωνα με την πολεοδομική νομοθεσία. Με την προτεινόμενη από Διοίκηση διευθέτηση θα μπορούσαν να νομιμοποιηθούν κατά παράβαση της ισχύουσας νομοθεσίας. Δηλαδή η οριοθέτηση της Διοίκησης αποτελεί όχημα για την εκ των υστέρων νομιμοποίηση όλων αυτών των κτισμάτων, η οποία οριοθέτηση βεβαίως απαιτεί έργα διευθέτησης τα οποία και αποτελούν πλήγμα στο φυσικό περιβάλλον αλλά και θα επιβαρύνουν ουσιαστικά τους Έλληνες φορολογούμενους που θα υποχρεωθούν να καλύψουν παρανομίες δεκαετιών.
3) Ειδική αναφορά γίνεται στα αποτελέσματα της φωτοερμηνείας, ότι έχουν επιχωθεί, μέχρι εξαφανίσεως, μικρότερα ρέματα (μισγάγγειες) που συμβάλλουν στο ρέμα της Πικροδάφνης.

Το ΣτΕ καταλήγει ότι η Διοίκηση υποχρεούται να προχωρήσει σε τεκμηριωμένη, με τα κατά νόμο αναγκαία στοιχεία και μελέτες, οριοθέτηση του ρέματος της Πικροδάφνης στο σύνολό του, προκειμένου να διασφαλιστεί η ακώλυτη λειτουργία του ως οικοσυστήματος. «Συνεπώς το σχέδιο Διατάγματος δεν προτείνεται(από τη Διοίκηση), επί του παρόντος, νομίμως».

Ο Σύλλογος «Ροή – Πολίτες υπέρ των Ρεμάτων» υποστηρίζει ενεργά τον αγώνα των κινημάτων πολιτών και κατοίκων για την διάσωση του ρέματος και εκφράζει την ικανοποίηση του γιατί στη Γνωμοδότηση επισημαίνεται: α) η υποχρέωση συνολικής οριοθέτησης του ρέματος, λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική κοίτη και β) γιατί ενώ καταγράφονται κτίσματα κοντά στο ρέμα δεν δίνονται στη μελέτη τα απαιτούμενα πολεοδομικά στοιχεία.

Η παρούσα Γνωμοδότηση, σε συνέχεια της Απόφασης του ΣτΕ για το ρ. Ποδονίφτη, αποτελούν μια ελπιδοφόρα συγκυρία καθώς οι αγώνες των ενεργών πολιτών για την προστασία και ανάδειξη των αστικών ρεμάτων φαίνεται ότι πιάνουν τόπο και πείθουν και την Δικαστική Εξουσία αλλά κυρίως τους έλληνες πολίτες.
O Σύλλογος «Ροή – Πολίτες υπέρ των ρεμάτων»
Πληρ. : 6972246035, 6945893245

ΣΥΝΗΜΜΕΝΑ
– ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: ΔΤ_ΡΟΗ_ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ_ΣτΕ_ΓΙΑ_ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ_ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗΣ.doc
– ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΤΗ ΣΤΕ: Απορριψη-σχεδίου-ΠΔ-οριοθέτησης-Πικροδάφνης2020.pdf
– ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΦΩΤΟ #1 
• ΦΩΤΟ #2  ΦΩΤΟ #3
– ΛΟΓΟΤΥΠΟ ΡΟΗ: LOGO ROH.png

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1461883843998459&id=100005305723928

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ

Ποια η διαδρομή του νερού; Πώς αυτό συμπεριφέρεται κατά την πτώση του στη γη ως ατμοσφαιρικό κατακρήμνισμα;
Το νερό που πέφτει στις ορεινές περιοχές της χώρας συγκεντρώνεται σε κανάλια (ρέματα) και ρέει προς τα χαμηλά. Ρέει αρχικά σε ρείθρα και στη συνέχεια σε μεγάλους αύλακες. Φτάνει, έτσι κινούμενο, σε ρέματα (χειμάρρους), για να καταλήξει σε μεγαλύτερα ρέματα (ποταμούς) ή σε λεκάνες συγκέντρωσης (λίμνες ή λιμνοδεξαμενές), ή στον τελικό μεγάλο αποδέκτη, που είναι η θάλασσα. Η συγκέντρωσή του εκεί γίνεται σε μια λεκάνη, την ονομαζόμενη λεκάνη απορροής ή συλλεκτήρια λεκάνη, που είναι ένα κοίλο της γης προς τον ουρανό, για να δέχεται (να συλλέγει) το νερό των ατμοσφαιρικών κατακρημνισμάτων και να το διοχετεύει προς τα χαμηλά. Από τέτοιες λεκάνες είναι κατάσπαρτος ο ορεινός χώρος της Ελλάδας. Με την ένταση του φαινομένου και την αύξηση της ταχύτητας του νερού, αυξάνεται και η παρασυρτική του δύναμη, κι όταν ξεπεραστεί ένα κρίσιμο όριο, από το οποίο και πέρα η ταχύτητα του νερού υπερνικά την αντίσταση εδάφους (του γεωλογικού υποθέματος), αρχίζει η απόσπαση και παράσυρση υλικών του εδάφους. Έτσι εκδηλώνεται η διάβρωση.
Το νερό, μετά τη λεκάνη απορροής οδηγείται στο επόμενο τμήμα του χειμάρρου, στην κοίτη εκκένωσης (ή «λαιμό»), όπου, μαζί με τις φερτές ύλες που μεταφέρει, οδηγείται με ταχύτητα προς τα κατάντη (προς τις κάτω περιοχές). Στα κατάντη οι κλίσεις του εδάφους μειώνονται και γίνεται απόθεση του φορτίου του νερού και όλης της ύλης που έχει παρασύρει. Διαμορφώνεται έτσι ο κώνος πρόσχωσης ή κοίτη απόθεσης, που αποτελεί περιοχή πλημμυρών κι έντονων καταστροφών, καθώς εκεί εκτονώνεται το πλημμυρικό φαινόμενο. Το τελευταίο τμήμα του χειμάρρου είναι η κοίτη εκβολής, που συνδέει τον κώνο πρόσχωσης με το μεγαλύτερο αποδέκτη (τη θάλασσα), όπου καταλήγουν τα χειμαρρικά νερά. Σε αυτό το στάδιο, τα νερά είναι κατά κανόνα καθαρά, αφού οι φερτές ύλες έχουν κρατηθεί στον κώνο πρόσχωσης.
Αν παρατηρήσουμε την Ελλάδα στη φυσική της παρουσία, θα εκπλαγούμε! Θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν έντονα διαβρωμένο ορεινό χώρο, λόγω της απώλειας της δασικής βλάστησης στο μεγαλύτερο μέρος του, που προέκυψε εξαιτίας της συνεχούς κατοίκησης αυτού του χώρου και της έντονης δραστηριοποίησης του ανθρώπου σε αυτόν (ο άνθρωπος αφαιρούσε τη δασική βλάστηση για χρήση του ή για να εκμεταλλευτεί γεωργικά ή κτηνοτροφικά τη δασική γη). Τούτο είχε ως αποτέλεσμα ο εν λόγω χώρος να υποβαθμιστεί, και το νερό αποτέλεσε βασικό και κρίσιμο παράγοντα στην κατάστασή του αυτή. Καθότι, πέραν της μορφολογίας (του αναγλύφου) της χώρας, με το 75% της επιφάνειάς της να καλύπτεται από όρη, βουνά και λόφους, και με το 60% της επιφάνειας αυτής να είναι εδάφη με έντονες κλίσεις, καθώς και της αρνητικής βλαστητικής της κατάστασης (της έλλειψης επαρκούς βλάστησης), αρνητικά συνετέλεσαν (και συντελούν) και οι μετεωρολογικοί παράγοντες, αφού στην Ελλάδα συμβαίνουν καταρρακτώδεις βροχές μικρής διάρκειας και με μεγάλη ραγδαιότητα. Τα εδάφη στην κατάσταση αυτή είναι ανοχύρωτα στο νερό και παρασύρονται, καθώς το νερό, υπό αυτές τις συνθήκες, έχει μεγάλη δύναμη, χωρίς παράλληλα ν’ ανακόπτεται ή να συγκρατείται στην κίνησή του, κατακλύζοντας τις υποκείμενες του ορεινού χώρου περιοχές. Η έλλειψη βλάστησης και αντιπλημμυρικών έργων αυλακώνει τη χώρα, η οποία έτσι γίνεται χειμαρρική.
Η Ελλάδα είναι χώρα χειμάρρων. Πάνω από 1.000 ορμητικοί κι επικίνδυνοι – καταστροφικοί χείμαρροι την «τρώγουν» στα ψηλά της. Απ’ εκεί, τα χειμαρρικά νερά πέφτουν στα πεδινά της, για να χαθούν στη συνέχεια στη θάλασσα. Υπολογίζεται ότι το 60% του ορεινού ελληνικού χώρου καταλαμβάνεται από τους χειμάρρους και τις λεκάνες απορροής τους!
Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι, η κρίσιμη περιοχή στην πορεία του χειμάρρου βρίσκεται αφενός μεν στη λεκάνη απορροής, αφετέρου δε στον κώνο πρόσχωσης, καθώς από τα ψηλά χάνεται η γης, για ν’ αποτεθεί με βίαιο και καταστρεπτικό τρόπο στα χαμηλά. Στις περιοχές αυτές, που πλήττονται από τη χειμαρρική δραστηριότητα, και αποτελούν κατά το πλείστον πεδία εντόνου φθοράς και υποβάθμισης (στα ορεινά λόγω απώλειας της δασικής βλάστησης και στα πεδινά λόγω απώλειας της συνέχειας των ρεμάτων, με έργα και κατασκευές που υφίστανται στο ενεργό του τμήμα), συνηθίσαμε να λέμε ότι συντελείται ένα φυσικό φαινόμενο, όμως τούτο είναι λάθος αφού το δημιουργούμενο πλημμυρικό φαινόμενο έχει ως αίτιό του την υποβάθμιση ή την καταστροφή που ο άνθρωπος έχει επιφέρει στη φύση… -το νερό αναζητά το δρόμο του και δεν τον βρίσκει, γι’ αυτό κι αντιδρά βίαια κατά την εκτόνωση του φαινομένου!.. Είναι συνεπώς το ζήτημα της ορθής διαχείρισης του νερού, ζήτημα που αναφέρεται στον ευρύτερο χώρο της περιοχής, ξεκινώντας από τα ορεινά και φτάνοντας στα πεδινά, και δεν περιορίζεται σε αποσπασματικά μόνο μέτρα που λαμβάνονται σε τμήματα των ρεμάτων (κάτι που λανθασμένα ακολουθείται σήμερα).
Η επέμβαση στον ορεινό χώρο κι ειδικότερα στη λεκάνη απορροής, καθίσταται αναγκαία προκειμένου να υπάρξει αποκατάσταση και φυσική ισορροπία και «το νερό να βρει –έτσι– το δρόμο του». Αυτό επιτυγχάνεται με αναδασώσεις που πραγματοποιούνται στη λεκάνη απορροής και τη δημιουργία εκεί “υδρονομικού” δάσους, καθώς και με τεχνικά έργα, κυρίως με φράγματα που αναχαιτίζουν την ορμή των νερών και συγκρατούν τα φερτά υλικά (πέτρες, χώμα και κροκάλες), τα οποία μεταφέρονται με το νερό. Επιπλέον και συνδυαστικά με αυτά, γίνονται αντιπλημμυρικά έργα στα πεδινά και αποσφράγιση (άνοιγμα) ρεμάτων, με ξαναδημιουργία τους όπου έχουν μπαζωθεί, καθώς και απόφραξή τους όπου έχουν κλείσει με κατασκευές και ανθρώπινα έργα. Το νερό πρέπει να ρέει ομαλά σε κύρια κανάλια, να συγκεντρώνεται σε λεκάνες και να αξιοποιείται -κατά το δυνατόν- σε παραγωγικές δραστηριότητες, συμμετέχοντας με τον κύκλο του (τον κύκλο του νερού) στον κύκλο της ζωής, σε μια κατάσταση ισορροπίας φύσης και ανθρώπου.

(από το βιβλίο μου “ΛΙΘΙΝΟΙ ΤΟΙΧΟΙ. Τοιχίζοντας και διευθετώντας το φυσικό χώρο”, ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 2016, https://www.bookstation.gr/Product.asp?ID=49135)

Mουζακι 2020 Σεβόμαστε τις όχθες των ποταμών.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1461883843998459&id=100005305723928

Το περιστατικό στο Μουζάκι δίνει αφορμή για ένα παράδειγμα σε σχέση με το urban planning και πως πρέπει να λαμβάνει υπόψη τους φυσικούς κινδύνους. Στις γνωστές περιοχές πλημμυρικού κινδύνου θα πρέπει να έχουμε ήπιες χρήσεις γης χωρίς *κρίσιμες* υποδομές. #Ianos #ΙΑΝΟΣ

O πολεοδομικός σχεδιασμός θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τους φυσικούς κινδύνους. Είναι λάθος να κατασκευάζεις μια κρίσιμη υποδομή στις όχθες του ποταμού (Κέντρο Υγείας Μουζακίου).

Άσσος Κεφαλονιά Σεπτέμβρης 2020 ΔΕΝ ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΡΕΜΑΤΑ