Εστειλα ενα μειλ στον φιλο Μαρτινο Γκαιτλιχ και του ζητησα να γραψει κατι για το Καταφυκι τοτε…Μου απαντησε αμεσως. Τα ονοματα γενικα δεν εχουν σημασια ουτε η προσωπικη προβολη .Καποτε ομως εχουν. Καλο θα ηταν η τοπικη κοινωνια να ξερει ποιοι και πως ετρεξαν τοτε οχι γενικα και αοριστα «η ομαδα επιστημονικης τεκμηριωσης».

Και εδω να γραψω και για τον Γιαννη τον Βαρκαρωλη απο τους Φουρνους.Με τον οποιο δεν εχουμε καμμια σχεση εδω και δεκαετιες οταν διαφωνησαμε πολυ σοβαρα σε διαφορα θεματα.Ομως ο Γιαννης τοτε ετρεξε πολυ για το Καταφυκι.Ισως πιο πολυ απο ολους εμας τους υπολοιπους.Και αυτο δεν πρεπει να ξεχαστει.

Ηταν ο πολεμος του Ιρακ και εξω απο το Τατου ειχα βαλει ενα ταμπλο εναντια στον πολεμο για τις κινητοποιησεις που καναμε τοτε.

Μπηκε μεσα ο Γιωργος Τσεκουρας οικολογος χωρις εισαγωγικα απο τους παλιους (δυστυχως δεν ζει πια) με την συντροφο του Τινα Τσουτσου. Ειχαν ερθει για μια χωροταξικη μελετη της περιοχης που εκανε η Νομαρχια μετα απο αιτημα και πιεση του ΣΦΙΠ. Πιασαμε κουβεντα γνωριστηκαμε. Ηταν η πρωτη μου σκεψη οταν παρουσιαστηκε το Καταφυκι. Και ηταν σωστη σκεψη.

Με τον Μαρτινο (βιολογο περιβαλλοντολογο ,αγωνιζομενο ενεργο πολιτη,  μελος Ελληνικων περιβαλλοντικων οργανωσεων και συγγραφεα βιβλιων για το περιβαλλον) και την οικογενεια του εχουμε κρατησει μια φιλια χρονων.Εδω μια τοποθετηση του για εγκιβωτισμο ρεματος επικαιρη τωρα με τον Ερασινο.

Εχει επισκεφτει την Ερμιονιδα και σαν φιλος και επαγγελματικα πολλες φορες .Εχει κανει μελετη για τους υγροτοπους της περιοχης εχει φερει τουριστικο γκρουπ στην Μονη Αυγου και ειναι ανθρωπος που ξερει πολλα για την επαρχια τα λουλουδια και την φυση της περιοχης. Εξ αλλου υπαρχει και η μελετη εκεινη που παροσιαστηκε στο Συμβουλιο της Επικρατιας στην οποια εχει συμβαλει και αυτος Το δικό του κομμάτι αφορούσε την καταγραφή τού προστατευτέου αντικειμένου, δηλαδή των σημαντικών ειδών της χλωρίδας και της πανίδας που προστατεύονταν από τη Σύμβαση της Βέρνης, καθώς και από το Προεδρικό Διάταγμα 67/1981.Μητερα του Μαρτινου η Νατα Σαμαρα Γκαιτλιχ ηταν επισης δραστηρια πολιτης και συγγραφεας πολυ γνωστη και αγαπητη στην περιοχη που εζησαν ολη τους την ζωη στα Πατησια.

Θυμαμαι μια επισκεψη στον Βαλτο του Γεωργοπουλου στο Τζεμι καποια στιγμη αργοτερα που με ακολουθει σε ολη μου την ζωη. Ειχε ξηρασια για πολυ καιρο και σε μια γουρνα με λιγο λασπονερο ειχαν μεινει κατι γυρινοι .Σκυψανε ολοι οι Οικολογοι πανω απο τους γυρινους Μαρτινος Γιωργος Τινα Βαγγελης σαν συνενοημενοι και με οτι βρηκαν τριγυρω τους μετεφεραν λιγο πιο μακρυα σε μια μεγαλυτερη λακουβα.Τους κοιταγα απορημενος και ειπα τι νοημα εχει αυτο αυριο θα πεθανουν ετσι κι αλλιως ο βαλτος ξεραινεται μηνες τωρα. Δεν απαντησαν. Το αλλο βραδυ ηρθε μια μπορα τρομερη και ο βαλτος πλημμυρησε .Καθε φορα που βλεπω βατραχια στον δρομο απο τοτε θυμαμαι το μαθημα που πηρα τοτε. Κανε το καλο ακομα κι οταν δεν βλεπεις φως και η λογικη δεν βοηθα. Μπορει μια μπορα να ανατρεψει τα δεδομενα.Ο λογος στον Μαρτινο

Μαρτινος Γκαιτλιχ

Τι μου θύμισες αγαπητέ Μάκη!

Η δικαίωση της προσφυγής στο Συμβούλιο της Επικρατείας για το Καταφύκι, ήταν μία από τις πρώτες νικηφόρες μάχες για την προστασία του ελληνικού φυσικού περιβάλλοντος.

Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε ούτε το δίκτυο Natura ούτε η Ευρωπαϊκή Οδηγία 92/43, η οποία οδήγησε στη δημιουργία του.

Θυμάμαι πολύ καλά τον δικηγόρο που είχε αναλάβει την υπόθεση, τον Βασίλη Δωροβίνη, ο οποίος – απ’ όσα είμαι σε θέση να γνωρίζω – είχε λάβει μια συμβολική αμοιβή, η οποία ίσα που κάλυπτε τα παράβολα και τα τυπικά δικαστικά έξοδα της προσφυγής στο ΣτΕ. Εκείνος είχε πει τότε, ότι χρειαζόταν μία ειδική περιβαλλοντική μελέτη, η οποία να αποτυπώνει την οικολογική σημασία και αξία της περιοχής, ώστε να μπορεί να τεκμηριωθεί στο δικαστήριο.

Τη μελέτη αυτή ανέλαβε αφιλοκερδώς το γραφείο του Γιώργου Τσεκούρα. Είχα τη χαρά να συνεργαστώ αρκετές φορές με τον Γιώργο και ήταν γνωστό σε εμένα, αλλά και σε όλους τους συνεργάτες του, το αυθεντικό ενδιαφέρον και η αγάπη του για τη φύση και τον πολιτισμό. Άλλωστε τον Γιώργο τον ήξερα και από τη μακρά συνεργασία μας στο περιοδικό «Νέα Οικολογία». Να τονίσω στο σημείο αυτό ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που το γραφείο Τσεκούρα αναλάμβανε κάποια τέτοια θέματα χωρίς αμοιβή. Ο Γιώργος συνήθιζε μάλιστα να λέει ότι τα έξοδα (καύσιμα κλπ) αυτών των δωρεάν μελετών «θα τα συμπεριελάμβανε στα γενικά έξοδα της εταιρείας του».

Όταν μου πρότεινε να λάβω μέρος στη μελέτη δέχθηκα με χαρά και το ίδιο έκανε και ο άλλος συνεργάτης, ο Βαγγέλης Στογιάννης, γεωπόνος (κι εκείνος αρθρογράφος τότε στη «Νέα Οικολογία»). Ο Βαγγέλης ανέλαβε το κομμάτι της παρουσίασης της υφιστάμενης κατάστασης, καθώς και την περιγραφή της βλάστησης και των ενδιαιτημάτων. Το δικό μου κομμάτι αφορούσε την καταγραφή τού προστατευτέου αντικειμένου, δηλαδή των σημαντικών ειδών της χλωρίδας και της πανίδας που προστατεύονταν από τη Σύμβαση της Βέρνης, καθώς και από το Προεδρικό Διάταγμα 67/1981 (δεν υπήρχε άλλο νομικό πλαίσιο προστασίας της φύσης τότε).

Δουλέψαμε χωριστά, διότι δεν συνέπιπταν οι ελεύθερες μέρες μας. Θυμάμαι να πηγαίνω στην περιοχή με το παλιό αυτοκίνητο που είχα τότε, ένα «σκαραβαίο» του 1973. Γνώριζα ήδη την ευρύτερη περιοχή της Ερμιονίδας από την επαγγελματική μου ενασχόληση, μέσω μιας χωροταξικής μελέτης στην οποία είχα συμμετάσχει (και πάλι με το γραφείο Τσεκούρα), καθώς και από το έργο καταγραφής των υγροτόπων και των άλλων σημαντικών βιοτόπων της περιοχής, στο πλαίσιο του προγράμματος CORINE.

Μέσα από εκείνες τις μελέτες είχα γνωρίσει κι εσένα Μάκη και, μέσω εσού, πολλούς φίλους και μέλη της Οικολογικής Κίνησης Ερμιονίδας. Δεν θα’ταν υπερβολή να πω ότι ήταν «ηρωικό» το πνεύμα τού εθελοντισμού που υπήρχε τότε! Σε όλους μας! Και μέσα απ’ αυτό, δημιουργήθηκαν και κάποιες φιλίες που κρατάνε ακόμα και σήμερα!

Για τη συμμετοχή μας στην ειδική μελέτη για το Καταφύκι, δεν πληρωθήκαμε, ούτε ο Βαγγέλης, ούτε εγώ. Ήταν όμως τέτοια η ικανοποίηση από τη χαρά της δικαίωσης στο ΣτΕ, λίγους μήνες αργότερα, που δεν συγκρίνεται με καμία χρηματική ανταμοιβή!

Τέλος, θυμάμαι έντονα εκείνη τη γιορτινή μουντή Κυριακή του Απρίλη του 2005, με πολλή αφρικανική σκόνη στην ατμόσφαιρα, να γελάμε σαν μικρά παιδιά, συγκινημένοι και πλημμυρισμένοι από τις αναμνήσεις των αρχών της δεκαετίας του ’90!

Με ξανασυγκίνησες και σήμερα που διάβασα το κείμενό σου, φίλε Μάκη. «Δεν είναι όλα λεφτά», «Δεν αγοράζονται όλα», γράφεις και προσυπογράφω! Να’σαι καλά!