Μιχάλης Ράπτης (Μισέλ Πάμπλο) – 17 Φεβρουαρίου 1996

Αν και η εκπομπη ειναι του 1996 καθολου δεν αναφερεται η παρουσια και επιρροη του Παμπλο στον πρωην Τροτσκιστη Αντρεα Παπανδρεου η συμμετοχη του στο ΠΑΣΟΚ των πρωτων χρονων της μεταπολιτευσης (με την θεωρια του εισοδισμου) και φυσικα στα πρωτα χρονια κυβερνησεων του ΠΑΣΟΚ ουτε για την στοχοποιηση του αργοτερα απο την δεξια και οχι μονο σαν αρχηγου της 17 Νοεμβρη.Παμπλικοί τροτσκιστές (Δαλαβάγκας και Λιβιεράτος) συμμετείχαν στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στα 1974-76 και μετά τη διαγραφή τους ίδρυσαν τον Πολιτικό Σύνδεσμο 3ης Σεπτέμβρη. Άλλη ομάδα, που συγκροτήθηκε ως Ομάδα Εργατών στην περίοδο της δικτατορίας και διατηρούσε σχέσεις με την Επιτροπή για τη Διεθνή των Εργατών, συγκρότησε τάση στο ΠΑΣΟΚ, γύρω από την εφημερίδα “Ξεκίνημα”, στην οποία συμμετείχε πρόσκαιρα και η Εργατική Δημοκρατία.

Ο ΠΑΜΠΛΟ στην ηγεσία της 4ης Διεθνούς

Αφού ανέρρωσε πλήρως ξεκίνησε η επαναδραστηριοποίησή του, η οποία τον έφερε στη θέση του γραμματέα του Ευρωπαϊκού (1944) και του Διεθνούς (1946) Γραφείου της Τετάρτης Διεθνούς. Έτσι στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια η επιρροή του στο παγκόσμιο τροτσκιστικό κίνημα ήταν τεράστια, αναδεικνυόμενος στον πραγματικό ηγέτη της Διεθνούς. Υπήρξε εκ των βασικών εισηγητών της αντίληψης ότι οι χώρες του ανατολικού μπλοκ ήταν διαστρεβλωμένα εργατικά κράτη. Επίσης, βλέποντας ότι οι τροτσκιστές παρέμεναν σαφώς μειοψηφική δύναμη εντός της Αριστεράς, υποστήριξε πως θα έπρεπε να δρουν εντός των κυρίαρχων σοσιαλδημοκρατικών και κομμουνιστικών κομμάτων των χωρών τους, ώστε να κερδίζουν κόσμο από τη βάση τους και να τον στρέφουν σε πιο «αριστερή» κατεύθυνση (εισοδισμός-από τη λέξη είσοδος).

Η απόλυτη κυριαρχία του κράτησε έως την προσωρινή διάσπαση της Διεθνούς το 1953 – ένας από τους βασικούς λόγους της διάσπασης ήταν η τρομακτική δύναμη που ο Ράπτης είχε συγκεντρώσει στα χέρια του, σε βαθμό που πολλοί σύντροφοί του αποκαλούσαν τις μεθόδους του σταλινικές. Οι παμπλιστές, όπως αποκλήθηκαν οι υποστηρικτές του, συνέχισαν να ελέγχουν κάποια ευρωπαϊκά κόμματα, ενώ είχαν επιρροή και στη Λατινική Αμερική μέσω του Ποσάδας (ο οποίος σύντομα τον εγκατέλειψε στρεφόμενος σε πιο εσωτεριστικές αναζητήσεις). Υποστηρίζοντας την Αλγερινή επανάσταση, οι παμπλιστές συμμετείχαν σε ένα δίκτυο λαθρεμπορίας όπλων και παραχαραγμένων χρημάτων, για βοήθεια σε επαναστατημένους λαούς, για το οποίο ο Ράπτης συνελήφθη από τις ολλανδικές αρχές και τιμωρήθηκε με 15μηνη φυλάκιση.

Όταν τελικά η Τέταρτη Διεθνής επανενώθηκε το 1963, ένας από τους όρους της άλλης πλευράς ήταν η πλήρης απομάκρυνση του Ράπτη από κάθε πόστο ή δραστηριότητα. Αυτός όμως κατάφερε να εκλεγεί στο Διεθνές Γραφείο της οργάνωσης, χρησιμοποιώντας ως όχημα το (ιδρυμένο από οπαδούς του) Αφρικανικό Γραφείο. Τελικά διεγράφη οριστικά το 1965.

Από το 1963 ο δρόμος του ήταν σχεδόν απόλυτα προσωπικός. Διετέλεσε σύμβουλος του αλγερινού προέδρου Αχμέντ Μπεν Μπελά μέχρι την ανατροπή του από στρατιωτικούς το 1965, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του ’70 δραστηριοποιήθηκε στη Χιλή του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών (1974) εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, όπου ανέπτυξε πολύ στενή σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου (γνωρίζονταν από τα νεανικά χρόνια τους). Παράλληλα προσπάθησε να επανέλθει στα πράγματα του διεθνούς τροτσκιστικού κινήματος ιδρύοντας την Επαναστατική Μαρξιστική Τάση, αλλά δε βρήκε καθόλου υποστηρικτές. Προς το τέλος της ζωής του, υποστηρίζεται από πολλούς πρώην συντρόφους του ότι διολίσθησε προς τον εθνικισμό λόγω της υποστήριξής του στο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και το Ράντοβαν Κάρατζιτς.

Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 1996 και η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη. Η δράση και η πολιτική του κληρονομιά άφησε φανατικούς φίλους κι εξίσου φανατικούς εχθρούς, αποτελώντας μέχρι σήμερα αντικείμενο διαμάχης εντός του τροτσκιστικού κινήματος.

Η πρωτη Διεθνης  Η Διεθνής Ένωση Εργατών (International Workingmen’s Association (IWA), 1864-1876), γνωστή και ως Πρώτη Διεθνής ήταν μία διεθνής οργάνωση που αποσκοπούσε στη συσπείρωση διαφόρων αριστερών σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών και αναρχικών ομάδων καθώς και συνδικαλιστικών ενώσεων της εργατικής τάξης. Ιδρύθηκε το 1864 σε μία συνέλευση εργατών στην αίθουσα του Saint Martin στο Λονδίνο. To πρώτο συνέδριο της Διεθνούς έλαβε χώρα το 1866 στη Γενεύη.Το 1872 η Διεθνής Ένωση Εργατών διασπάστηκε στα δύο ως αποτέλεσμα των αντικρουόμενων θέσεων των τότε κυρίαρχων τάσεων, της ομάδας των σοσιαλιστών και της ομάδας των αναρχικών. Το 1876 διαλύθηκε οριστικά

Η Δευτερη Διεθνης Η Δεύτερη Διεθνής θα ιδρυόταν το 1889 ενώ είχε προηγηθεί η ίδρυση της Αναρχικής Διεθνούς του Saint Imier το 1872. Στις 14 Ιουλίου του 1889, την ημέρα που συμπληρώνονταν εκατό χρόνια από την πτώση της Βαστίλλης, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Πετρέλ στο Παρίσι το ιδρυτικό συνέδριο της Β` Διεθνούς. Την πρωτοβουλία σύγκλησης του συνεδρίου είχαν οι Γερμανοί μαρξιστές, αλλά την οργάνωσή του είχαν αναλάβει οι Γάλλοι.Σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της, η Β` Διεθνής, μετά το ιδρυτικό της συνέδριο, οργάνωσε άλλα οκτώ: Στις Βρυξέλλες (1891), στη Ζυρίχη (1893), στο Λονδίνο (1896), στο Παρίσι (1900), στο Αμστερνταμ (1904), στη Στουτγάρδη (1907), στην Κοπεγχάγη (1910) και στη Βασιλεία (1912) Το 1914, με το ξέσπασμα του Α` Παγκοσμίου Πολέμου, η Β` Διεθνής αποσαθρώθηκε.

Μετεξελιξη της ειναι η Σοσιαλιστικη Διεθνης ηγετης της οποιας σημερα  ειναι (γελαστε τωρα) ο Γιωργακης Παπανδρεου.

Η Τριτη Διεθνης Ως Κομμουνιστική Διεθνής (ΚΔ) ή Κομιντέρν (αγγλικά: Comintern από το Communist International) έμεινε στην Ιστορία η Τρίτη Διεθνής Ένωση των εθνικών κομμουνιστικών Κομμάτων, που ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1919 στη Μόσχα, αφού κατήγγειλε την προηγούμενη Δεύτερη (σοσιαλιστική) Διεθνή, για την στάση της απέναντι στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτοδιαλυθηκε το 1943

4η Διεθνης 

Από την ενοποίηση του 1963, ένας αριθμός προσεγγίσεων έχει γίνει μέσα στο διεθνή Τροτσκισμό προς τη Τέταρτη Διεθνή.

Το IS και το IC δημιούργησαν μια Κοινή Επιτροπή για να διοργανώσουν ένα κοινό Παγκόσμιο Συνέδριο. Στο Συνέδριο του 1963, συνέβη μια διάσπαση μέσα στο IC, με ένα μεγάλο μέρος του Αμερικάνικου SWP, να συμφωνεί στην επανένωση με το IS. Το 1963, η ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνής εξέλεξε μια Ενιαία Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς (USFI), με βάση το οποίο αναφέρεται συχνά.

  • Η ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνή (γνωστή κάποιες φορές ως Ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνής ή USFI) είναι το μόνο ρεύμα με άμεση οργανωτική συνέχεια με την αρχική Τέταρτη Διεθνή σε διεθνές επίπεδο. Το συνέδριο του 1963 ενοποίησε τις πλειοψηφίες όλων-πλην δύο-εθνικών τμημάτων της Τέταρτης Διεθνούς. Είναι επίσης το μόνο ρεύμα που παρουσιάζεται ως «η» Τέταρτη Διεθνής. Είναι το μεγαλύτερο ρεύμα και οι ηγέτες κάποιων από τις άλλες Τροτσκιστικές διεθνείς αναφέρονται -κατά περίσταση- σε αυτούς, ως Τέταρτη Διεθνής. Ο γραμματέας του ICFI (Διεθνούς Επιτροπής της Τετάρτης Διεθνούς)Τζέρρυ Χήλυ, όταν έκανε προτάσεις στις συζητήσεις της ενοποίησης του 1970, τους περίγραφε ως «Τέταρτη Διεθνής», ενώ η Διεθνής Σοσιαλιστική Τάση αναφερόταν σε αυτούς με αυτό τον τρόπο αλλά δεν αποδέχεται ότι η FI μπορεί να απαιτεί ότι είναι η πολιτική συνέχεια της FI του Τρότσκι.
  • Η Διεθνής Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς (μια σειρά ομάδων που περιγράφονται με αυτό το τίτλο) και ολόκληρη η οργάνωση χαρακτηρίζεται ως η «ηγεσία της Τέταρτης Διεθνούς». Ωστόσο, το ίδιο το ICFI παρουσιάζεται ως η πολιτική συνέχεια της Τέταρτης Διεθνούς και του Τροτσκισμού, όχι της ίδιας της Τέταρτης. Χρονολογεί σαφώς τη δημιουργία του από το 1953, παρά από το 1938.
  • Κάποιες τάσεις υποστηρίζουν ότι η Τέταρτη Διεθνής αποσαρθρώθηκε πολιτικά κατά τη διάρκεια των ετών, ανάμεσα στη δολοφονία του Τρότσκι και το σχηματισμό του ICFI το 1953:δουλεύουν κατά συνέπεια για να «ανασυγκροτήσουν», «αναδιοργανώσουν» ή να την «ξαναχτίσουν». Αυτή η θέση άρχισε με τη Lutte Ouvriere και τη Διεθνή Τάση του Σπάρτακου και τη συμμερίζονται και άλλοι που αποσπάστηκαν από το ICFI. Για παράδειγμα, η Επιτροπή για μια Εργατική Διεθνή, της οποίας οι ιδρυτές εκδιώχθηκαν από την ενοποιημένη FI μετά το 1965, καλούσαν για μια νέα «επαναστατική Τέταρτη Διεθνή». Πραγματικά, η Τέταρτη Διεθνής (ICR) απαίτησαν ξανά την Τέταρτη Διεθνή, σε ένα συνέδριο όπου προσήλθαν τα τμήματα του ICR τον Ιούνιο του 1993.
  • Άλλες Τροτσκιστικές ομάδες υποστηρίζουν ότι η Τέταρτη Διεθνής είναι νεκρή. Κάνουν κάλεσμα για το σχηματισμό μιας νέας «διεθνούς εργατών» ή μια Πέμπτη Διεθνή.

Γενικα περι Τροτσκισμου (απο Σταλινικη σκοπια)

Διεθνεις Τροτσκιστικες οργανωσεις

4η Διεθνης  United Secretariat of the Fourth International

Διεθνής Σοσιαλιστική Εναλλακτική ISA  (πρωην CWI Committee for a Workers International – Επιτροπή για μια Εργατική Διεθνή)

Διεθνης Μαρξιστική Τάση (IMT)

ISO  Διεθνης Σοσιαλιστικος Οργανισμος Αμερικη αυτοδιαλυθηκε τον Απριλη του 2019 εντυπο Socialist Worker

Τροτσκιστικες οργανωσεις εφημεριδες περιοδικα στην Ελλαδα

Η ιστορια των Τροτσκιστικων οργανωσεων στην Ελλαδα

Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΑΚΕ), με επικεφαλής τον Γιωτόπουλο,

Το άλλο τμήμα συγκροτήθηκε γύρω από την εφημερίδα “Μπολσεβίκος”,

ενώ τον ίδιο χρόνο ο Σπάρτακος, υπό τον Πουλιόπουλο, και τμήμα της ΛΑΚΚΕ (τη Λενινιστική Ένωση), υπό τον Μιχάλη Ράπτη, ενοποιήθηκαν και ίδρυσαν την Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ).

Τμήμα του “Μπολσεβίκου”, με επικεφαλής τον Γιώργο Βιτσιώρη, ενοποιήθηκε το 1935 με την ομάδα του Άγι Στίνα, Εργατικό Μέτωπο, και ίδρυσαν την Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση Ελλάδας (ΚΔΕΕ).

Το 1937 από την ενοποίηση της ΟΚΔΕ με την ομάδα του “Νέου Δρόμου”, που είχε προέλθει από τη διάσπαση της ΚΔΕΕ το 1935, ιδρύθηκε η Ενιαία ΟΚΔΕ (ΕΟΚΔΕ), με ηγέτη τον Πουλιόπουλο που κρατούνταν στην Ακροναυπλία.

Η ΚΔΕΕ,  από το 1942 μετασχηματίστηκε σε Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το 1943 σε Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΔΚΚΕ),

Η ΕΟΚΔΕ εγινε Κόμμα Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας -ΚΚΔΕ- από το 1943

Μετά την Απελευθέρωση, το 1944, τμήμα του ΔΚΚΕ, με επικεφαλής τον Στίνα, ίδρυσε το Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας (ΔΕΚΕ)

Το 1945 ιδρύθηκε από το ΚΚΔΕ, πρώην στελέχη του ΔΚΚΕ και την ολιγομελή Ενωτική Ομάδα, το Εργατικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΕΔΚΕ).

Οι δύο οργανώσεις, από κοινού με την τροτσκιστική οργάνωση της Θεσσαλονίκης που εξέδιδε την εφημερίδα “Σπίθα” και ομάδα προερχόμενη από το ΕΣ(Κ)ΚΕ, ενοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 1946 και ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ), το οποίο συσπείρωσε το σύνολο, σχεδόν, των ελλήνων τροτσκιστών.

Το 1958 αποσπάται από το ΚΔΚΕ ομάδα, με επικεφαλής τον πρώην γραμματέα Καστρίτη και τον Θεοδωράτο, που συγκροτεί την Κοινωνική Πρωτοπορία, η οποία δρα νόμιμα και το 1963 μετεξελίσεται στην παράνομη Εργατική Διεθνιστική Ένωση (ΕΔΕ), που δρα ως νόμιμη Εργατική Πρωτοπορία και συνδέεται με τη Διεθνή Επιτροπή της 4ης Διεθνούς του Τζέρι Χίλι, ασκώντας κριτική στην “παμπλική” τακτική του εισοδισμού.

Το 1964 αποσπάστηκε από το ΚΔΚΕ και η ομάδα που συγκρότησε την Εργατική Δημοκρατία

Η οργάνωση Εργατικη Πρωτοπορια  διασπάται το 1967 και ένα τμήμα της, με τους Καστρίτη-Θεοδωράτο, διατηρεί τον τίτλο της Εργατικής Πρωτοπορίας και συνδέεται με την αντιδικτατορική οργάνωση Λαϊκή Πάλη, ενώ το άλλο, με επικεφαλής τον Δημήτρη Τούμπανη, κρατάει τον τίτλο της ΕΔΕ

Ομάδα, με επικεφαλής τον γραμματέα του ΚΔΚΕ Γιώργο Δαλαβάγκα και τον Δημήτρη Λιβιεράτο, αποσπάστηκε κατά την περίοδο της δικτατορίας, έχοντας προσανατολιστεί στην υποστήριξη των θέσεων του Πάμπλο, που ήδη είχε αποχωρήσει από την 4η Διεθνή.

Κατά την περίοδο της δικτατορίας εκτός από το ΚΔΚΕ, την ΕΔΕ και την Εργατική Δημοκρατία, δρα και ο Κομμουνιστικός Επαναστατικός Σύνδεσμος (ΚΕΣ), με επικεφαλής τον Θύμιο Παπανικολάου, που αναπτύσσει εκδοτική δραστηριότητα με τις εκδόσεις “Στόχοι” και το περιοδικό “Νέοι Στόχοι”, όπως και η Σοσιαλιστική Επαναστατική Ένωση (ΣΕΕ). Παράλληλα, συγκροτούνται και οργανώσεις τροτσκιστικής έμπνευσης, που δεν αναφέρονται στις διάφορες εκφράσεις της 4ης Διεθνούς, όπως η Σοσιαλιστική Επαναστατική Πάλη (ΣΕΠ) και η Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση (ΟΣΕ), που εκφράζει θέσεις ανάλογες μ’ αυτές της Διεθνούς Σοσιαλιστικής Τάσης

Μετά την πτώση της δικτατορίας το ΚΔΚΕ νομιμοποιείται και μετονομάζεται σε Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ). Στην ΟΚΔΕ εντάσσεται το 1977 και το Κομμουνιστικό Επαναστατικό Μέτωπο (ΚΕΜ)

Ιδιαίτερη ανάπτυξη, με τα περιορισμένα μέτρα του χώρου, γνώρισε η ΕΔΕ, αν και το 1975 διασπάστηκε κι ένα τμήμα της, με επικεφαλής τον Τούμπανη, ίδρυσε την Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση (ΚΔΕ). Υπό την ηγεσία του Σάββα Μιχαήλ, η ΕΔΕ συμμετείχε και στις βουλευτικές εκλογές, αν και τα ποσοστά που έπαιρνε ήταν πολύ μικρά, και το 1985 μετονομάστηκε σε Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ).

Από μέλη της ΟΚΔΕ που είχαν αποχωρήσει, εκδόθηκε το 1983 το περιοδικό “Μαρξιστική Συσπείρωση” και το 1987 ιδρύθηκε η ΟΚΔΕ/Σπάρτακος.

Σημαντικές εξελίξεις υπήρξαν στον χώρο της ΟΣΕ, που από το 1997 μετασχηματίστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ).

Από ομάδα που αποσπάστηκε το 1994 ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη η Σοσιαλιστική Εργατική Παρέμβαση (ΣΕΠ). Το 2001, μετά από διάσπαση του ΣΕΚ και με τη συμμετοχή της ΣΕΠ, ιδρύθηκε η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (ΔΕΑ), που συμμετείχε στην ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ. Από διάσπαση της ΔΕΑ, το 2004, προήλθαν οι οργανώσεις Κόκκινο, που εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, και η Διεθνιστική Σοσιαλιστική Παρέμβαση, η οποία τον επόμενο χρόνο ενοποιήθηκε με την ΟΚΔΕ/Σπάρτακος. Σήμερα η ΔΕΑ και το Κόκκινο, καθώς και η Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα που αποσπάστηκε απ’ αυτό, συνεχίζουν να συμμετέχουν στον ΣΥΡΙΖΑ, το ΣΕΚ και η ΟΚΔΕ/Σπάρτακος συμμετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχοντας συμμετάσχει και στην Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (ΕΝΑΝΤΙΑ), ενώ το ΕΕΚ συνεχίζει την αυτόνομη δράση του μετά τη διάλυση του ΜΕΡΑ το 2009. Αυτόνομη δραστηριότητα αναπτύσσει και η ΟΚΔΕ, η Εργατική Δημοκρατία και η Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση, που συγκροτήθηκε, κυρίως, από πρώην μέλη της “Εργατικής Εξουσίας” και άλλες μικρότερες ομάδες.

Στις εκλογές του 2012 εκλέχτηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ δύο βουλευτές της ΔΕΑ. Πρόκειται για τους πρώτους τροτσκιστές που εισήλθαν στο ελληνικό κοινοβούλιο.

ΣΕΚ  (πρωην οργανωση σοσιαλιστικη επανασταση ιδρυθηκε στην Χουντα )Ελληνικο τμημα της Διεθνους Σοσιαλιστικης Τασης (ο ιδρυτης Τόνι Κλιφ διατύπωσε τη θεωρία του «κρατικού καπιταλισμού» σε σχέση με το χαρακτήρα της ΕΣΣΔ) αδερφο κομμα του Αγγλικου SWP .Εφημεριδα Εργατικη Αλληλεγγυη  Περιοδικο Σοσιαλισμος απο τα κατω. Σημερα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

ΔΕΑ (διασπαση απο το ΣΕΚ το 2001)συνδεδεμενη με το Αμερικανικο τμημα της 4ης διεθνους που αποσπαστηκε απο την σοσιαλιστικη ταση Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (Δ.Ε.Α.) είναι μια επαναστατική σοσιαλιστική οργάνωση στην Ελλάδα. Συμμετείχε ιδιαίτερα ενεργά στην ίδρυση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ[1] το 2002 και του ΣΥΡΙΖΑ το 2004, ενώ διατηρεί στενές σχέσεις με την οργάνωση International Socialist Organisation (ISO) στις ΗΠΑ. Αποδέχεται τις πολιτικές των Διεθνών Σοσιαλιστών (International Socialists) και της Μαρξιστικής πολιτικής παράδοσης[2]. Συμμετείχε στο αντιρατσιστικό κίνημα μέσω του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και της Κίνησης Απελάστε το Ρατσισμό (ΚΑΡ), μέχρι τη διάσπασή της το 2018, οπότε και έπαψε να παρεμβαίνει στο ΚΣΜ και την ΚΑΡ. Συμμετέχει από το καλοκαίρι του 2015 στη ΛΑΕ.

το Κόκκινο Διασπαση της ΔΕΑ

Διεθνιστική Σοσιαλιστική Παρέμβαση Δευτερη διασπαση της ΔΕΑ μετα το Κοκκινο

ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ  (ιδρυση 1985 εκπροσωπος της 4ης διεθνους στην Ελλαδα)πρωην Κ.Δ.Κ.Ε (Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας), Συμμετεχει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ . Διαβαστε για τον Γιαννη Φελεκη  ογδονταχρονο (σημερα) συναγωνιστη

ΟΚΔΕ  Αποχωρησαν απο την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το 2009 Με επικεφαλής τον Σωφρόνη Παπαδόπουλο.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ( (Διεθνής Σοσιαλιστική Εναλλακτική η Διεθνης οργάνωση στην οποία συμμετέχει το “Ξ”).

Η  παλια τροτσκιστικη  ταση στο ΠΑΣΟΚ της μεταπολιτευσης.facebook: International Socialist Alternative. διαβάστε εδώ ρεπορτάζ από το 12ο Συνέδριο της CWI που αποφάσισε τη μετονομασία της σε ISA)

Κομμουνιστικη Ταση (δημιουργηθηκε απο διασπαση στο Ξεκινημα το 2013  ) Πρωτα στο ΣΥΡΙΖΑ μετα στην Λαικη Ενοτητα απο την οποια αποχωρησε το 20216) ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης (IMT), εκδιδει το περιοδικο Επανασταση Μαρξιστικη φωνη

ΕΕΚ  εφημεριδα Νεα Προοπτικη  περιοδικο  Επαναστατική Μαρξιστική Επιθεώρηση. τελευταιο τευχος Δεκεμβρης  2011

Ο υμνος της κομμουνιστικής διεθνους στα ποντιακά, η οποία τραγουδιόταν από τους ποντιο-καυκάσιους κατά την μπολσεβίκικη επανάσταση του 1917, ιδιαίτερα στην περιοχή Καρς, Βατούμ, Σοχούμ κ.λπ. Μεταφέρθηκε στην Ελλάδα κύρια από τους Καρσλήδες πρόσφυγες και ζωντάνεψε και τραγουδιόταν κατά την Κατοχή στις περιοχές Κιλκίς, Κοζάνη, Βέροια, Κατερίνη κ.λπ΄,