Ο προσφατος ντορος με την υποψηφια βουλευτη του ΚΚΕ και ψυχιατρο που απαιτησε απο τους αστυνομικους να μην φερουν οπλα μεσα στο ψυχιατρειο εθεσε εμμεσα ενα δυσκολο θεμα για συζητηση.

Εχει σχεση με κατι που ολοι αναζητουν και καποιοι θεωρουν πως υπαρχει. Την Ψυχη. Οτι κι αν σημαινει αυτος ο ορος.Μην παρεξηγηθω.Με την μη σωματικη ψυχη (την  αιωνια  πνευματικη ψυχη-πολυ καλο το βιβλιο του Λεκατσα Η ψυχη ) ασχολουνται και οι θρησκειες οι ιερεις και οι εκκλησιες .Αν και ο Αγ Γεράσιμος  ειδικεύεται στην θεραπεία των «δαιμονισμενων» και ψυχικά πασχόντων μπαίνοντας λίγο στα χωράφια της ψυχιατρικης

Ο πατερας μου μου περιεγραφε πως  οταν ηταν παιδι τον τρομαζε παρα πολυ η ολη διαδικασια μεσα στο μισοσκοταδο του ξημερωματος  με τους ψυχικα νοσουντες (στο μοναστηρι του Αγιου στην Κεφαλονια) να ουρλιαζουν σε κριση κατω απο το περιφερωμενο σκηνωμα σε μια κατασταση μαζικης παρακρουσης γενικωτερα ολων των παρισταμενων που περιμεναν το θαυμα της ιασης- εξοδου του δαιμονα απο το σωμα του ασθενους.

Εδω μιλαμε για την τρελα των επιστημονων. Κι αν δεχθουμε την υπαρξη της ψυχικης συμπεριφορας  σαν αποτελεσμα  της χημειας οργανων του σωματος τοτε θα δεχθουμε και την αναγκαιοτητα της ψυχιατρικης ,  μερους της ιατρικης επιστημης που ασχολειται με την θεραπεια του σωματος οταν υπαρχουν δυσλειτουργιες.

Βγαίνουμε από τον χώρο των εξωτερικών ιατρείων κι ανηφορίζουμε προς τα τμήματα οξέων περιστατικών. Κλειδωμένες οι πόρτες και των δύο που επισκεφτήκαμε.Μέσα τους άνθρωποι παρατημένοι, σε καταστολή, είτε από τα πολλά φάρμακα είτε από τους ιμάντες. 

Εξαντλούνται όλες οι υπόλοιπες θεραπευτικές λύσεις πριν δεθούν οι ασθενείς;», ρωτάμε. «Ναι, η γιατρός έρχεται καθημερινά και δίνει τις εντολές».

Ειναι ομως  η ψυχιατρικη στ αληθεια  μερος (μονο) της ιατρικης επιστημης; Συζητησιμο το θεμα και απασχολει παρα πολλα χρονια τους ειδικους παρ ολο που διδασκεται στο Πανεπιστημιο εχει κανονες φαρμακευτικη αγωγη πειραματα και βιβλιογραφια. Παντως η ψυχιατρικη εχει σαν στοχο της την θεραπεια της «ψυχης» οταν αρωστησει.Την ψυχικη ισσοροπια. Που δεν επιτυγχανεται παντα με την  λογικη. Η τουλαχιστον μονο με αυτη.

Η ψυχιατρικη ασκειται απο ψυχιατρους και βοηθητικο προσωπικο σε ψυχιατρεια και αλλες ανοικτες δομες  νοσοκομειων που ειδικευονται στην θεραπεια των ελαφρα η βαρια ψυχικα νοσουντων

Δαφνι

Σημερα και τα επομενα 40 χρονια σε μνημονιακο καθεστώς διάλυσης του Δημοσιου που ηδη μετρα εννεα χρονια

Δρομοκαιτιο

Συνωστισμός στην εφημερία, με περιστατικά που έχουν παραπεμφθεί από κάθε γωνιά της χώρας, ασθενείς που αναγκαστικά φιλοξενούνται σε κρεβάτια αδειούχων ασθενών, οι οποίοι όμως επιστρέφουν την επομένη, άλλοι ασθενείς που στις 2 και 3 τα ξημερώματα οδηγούνται σε κλειστά κρεβάτια -τα οποία ξαναστήνονται μέσα στη νύχτα- τμημάτων ακατάλληλων για τη νοσηλεία τους (όπως είναι της γηροψυχιατρικής και των χρονίων), ασθενείς που φτάνουν τελευταίοι στην εφημερία και οι οποίοι διανυκτερεύουν, στην καλύτερη περίπτωση, στο ίδρυμα με την παρέμβαση του Σωματείου Εργαζομένων και, στη χειρότερη, στο κρατητήριο του αστυνομικού τμήματος της περιοχής τους, όπου επιστρέφουν με τη συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων.

Αυτή, χωρίς ανάσα, είναι η σημερινή εικόνα του Δρομοκαΐτειου, που επί έτη υποβαθμιζόταν με σκοπό να κλείσει. Η εικόνα μιας καθόλου ανθρώπινης δομής για τους ψυχικά πάσχοντες, όπως την αντικρίσαμε, όπως μας την περιγράφουν οι εργαζόμενοι κι όπως αποτυπώνεται στα έγγραφα του διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας, της διευθύνουσας της Νοσηλευτικής αλλά και του Σωματείου Εργαζομένων προς το διοικητικό συμβούλιο του νοσοκομείου και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας.

Γιατι παει καποιος στο ψυχιατρειο; Η δικαιολογια ειναι γιατι θελουμε να τον προστατευσουμε απο το να κανει κακο στον εαυτο του και τους αλλους. Ετσι το ψυχιατρειο και μαλιστα ο εγκλεισμος σε αυτο ειναι λιγο νοσοκομειο λιγο φυλακη.

Σχετική εικόνα

Το κατεργο της Λερου  1957-1996 .για τις πιο βαρειες περιπτωσεις ψυχικα ασθενων . Περισσοτερα ΕΔΩ

Δειτε ολη την ταινια ειναι συγκλονιστικη Ανθρωποι με ψυχικη νοσο και ανθρωποι με νοητικη υστερηση ολοι στιβαγμενοι χωρις ιατρικη φροντιδα για δεκαδες χρονια ξεχασμενοι απο ολους.

Κατα κανονα μια φυλακη για φτωχους. Μιας και οι πλουσιοι νοσουντες παντα βρισκουν αλλους τροπους να χειρισθουν την ασθενεια τους η κλεινονται σε πανακριβες κλινικες ξενοδοχεια με τις καλυτερες δυνατες συνθηκες. Ο φτωχος εγκλεισμενος ψυχικα ασθενης απεκδυεται τα ρουχα τα πολιτικα και ατομικα δικαιωματα του τα περιουσιακα του στοιχεια την ελευθερια τις κοινωνικες σχεσεις και επαφη  γενικωτερα την αυτεξουσιοτητα του .

Βεβαια πολλοι ανθρωποι φτανουν στο ψυχιατρειο για διαφορετικους λογους αλλα αυτη ειναι μια μεγαλη συζητηση.

Ετσι για να θεσω την βαση πολλα καθεστωτα θεωρησαν και θεωρουν την αμφισβητηση τους απο πολιτικους αντιπαλους σαν ψυχικη ασθενεια. Η πολιτικη αντιπαραθεση στην καταπιεση τους θεωρειται τρελα.Η μεθοδευμενη αρχη εγινε απο τους Ναζι αλλα πρακτικες ατιμετωπισης της ψυχικης ασθενειας με αγρια καταστολη και απανθρωπα μεσα προυπηρχαν του Ναζισμου  και μεταπολεμικα εγιναν συστηματικοτερες και μεθοδευμενες σε ολο τον κοσμο  μεχρι την δεκαετια του 1970 που εγινε μια στροφη.Καταπληκτικη η ταινια Ομιχλη τον Αυγουστο για την αληθινη ιστορια του 13χρονου Τσιγγανου Ερνστ Λοσσα.

Δυστυχως ναι και στην ΕΣΣΔ υπηρχαν ψυχιατρεια και ψυχιατρικη καταστολη για αντιφρονουντες και αυτο δεν σχετιζεται με την αντικομμουνιστικη προπαγανδα τυπου φασιστα Ζολζενιτσιν των καπιταλιστικων καθεστωτων που εκαναν τα ιδια στις χωρες τους

Βασανιστηρια

Μετά από την πρώτη θεαματική εμφάνισή τους στη Γαλλική Αλγερία, τα ηλεκτρικά βασανιστήρια ενηλικιώθηκαν στη Λατινική Αμερική κατά τη δεκαετία του 1970 και μάλιστα σε χώρες που περηφανεύονταν για την ευρωπαϊκή τους κουλτούρα. Η Ουρουγουάη ήταν γνωστή σαν «Ελβετία της Νότιας Αμερικής». Η Χιλή έβλεπε τον εαυτό της σαν την Αγγλία του Νότου, ενώ η κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα της Αργεντινής, το Μπουένος Άιρες, διέθετε περισσότερους ψυχαναλυτές από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου. Έτσι, όταν οι χώρες αυτές άρχισαν να εφαρμόζουν βασανιστήρια, προτίμησαν τις ηλεκτρικές παραλλαγές τους, τόσο γιατί ήθελαν να προστατεύσουν το καλό τους όνομα, όσο και γιατί ο ηλεκτρισμός έμοιαζε να ξεπλένει την κτηνωδία, αφού μπορούσε να εξορθολογιστεί ως «θεραπεία»….

Η περίπτωση της Τερέζας Μεσκιάτι, την οποία συνέλαβαν το 1976 στην Κόρδοβα της Αργεντινής, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της πρακτικής.

Αφηγήθηκε την περιπέτεια της αργότερα ενώπιον της Εθνικής Επιτροπής Εξαφανισμένων:

«Αμέσως μετά την άφιξή μου στη Λα Πέρλα, με μετέφεραν στην «πτέρυγα της εντατικής», όπως αποκαλούσαν το δωμάτιο των βασανιστηρίων. Με έγδυσαν και έδεσαν τα πόδια και τα χέρια μου με σκοινιά στις μπάρες ενός κρεβατιού, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να κρέμομαι απ’ αυτές. Προσάρτησαν ένα καλώδιο σε ένα δάχτυλο του δεξιού μου ποδιού. Το βασανιστήριο το εφάρμοζαν βαθμιαία, διοχετεύοντάς μου ηλεκτρικές εκκενώσεις δύο διαφορετικών εντάσεων: μιας 125 βολτ, η οποία προκαλούσε αυτόματο μυϊκό σπασμό και πόνο σε ολόκληρο το σώμα μου. Αυτό το εφάρμοσαν στο πρόσωπό μου, στα μάτια μου, στο στόμα, στα χέρια, στη μήτρα και στον πρωκτό. Η δεύτερη ένταση ήταν 220 βολτ, που την αποκαλούσαν «μαργαρίτα» και η οποία άφηνε βαθιές πληγές που φαίνονται ακόμα και σήμερα, και προκαλούσε έντονες συσπάσεις σαν να αποσπούσαν απ’ το σώμα μου όλα τα μέλη ταυτόχρονα. Την εφάρμοζαν ειδικά στα νεφρά, στα πόδια, στο υπογάστριο και στα πλευρά μου. Έβαλαν μάλιστα και ένα υγρό κιλίμι στο στήθος μου, για να αυξηθεί η ένταση του σοκ»…. 

https://www.iefimerida.gr/kosmos/iran-se-psyhiatriki-kliniki-i-nazanin-rantklif

Ιράν: Σε ψυχιατρική κλινική νοσηλεύεται η

Ναζανίν Ζαγαρί-Ράντκλιφ

Το μισό του πληθυσμού οι γυναίκες βρέθηκαν απέναντι στο ψυχιατρικό και ψυχαναλυτικό αντροκρατουμενο καπιταλιστικό  κατεστημένο όταν οι συμπεριφορές τους έδειχναν πως δεν μπορούσαν να αντέξουν την θέση που η αντρική κυριαρχία τους επέβαλε  μέσα στην κοινωνία το σπίτι την ερωτική σχεση. Έτσι μάθαμε για την γυναικεία υστερία και αλλά κατασκευάσματα του Παπα της ψυχαναλυσης  κ Φρόυντ  σαν ιδιαίτερα γυναικεία χαρακτηριστικά που χρειάζονταν  θεραπεία.

Διεθνείς έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι μεταξύ 40 και 90 τοις εκατό των γυναικών
έχουν υποστεί κάποια μορφή βίας και παρενόχλησης κατά τη διάρκεια της εργασιακής
τους ζωής. [Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, 2008. «Εισαγωγή στη βία στην εργασία»].
Η βία και η παρενόχληση στο χώρο εργασίας έχει άμεσες επιπτώσεις στις γυναίκες,
οδηγώντας σε προβλήματα όπως : έλλειψη κινήτρων, απώλεια αυτοπεποίθησης, μει-
ωμένη αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη και θυμό, άγχος και ευερεθιστότητα. Κατά τον ίδιο
τρόπο όπως συμβαίνει και με το άγχος, τα συμπτώματα αυτά είναι δυνατόν να εξελι-
χθούν σε σωματική ασθένεια, σε ψυχικές διαταραχές, και να αυξήσουν την πιθανότη-
τα εμφάνισης συμπεριφορών υψηλού κινδύνου όπως το κάπνισμα και η κατάχρηση
αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών. Επιπλέον αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να έχουν ως
αποκορύφωμα καταστάσεις όπως επαγγελματικά ατυχήματα, απαξίωση, ακόμη και
αυτοκτονίες [Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. 2000. «Η βία κατά των γυναικών»].

Ακομα ομως και ιδιαιτεροτητες της ανθρωπινης συμπεριφορας οπως σεξουαλικες προτιμησεις η ακομα και η ομοφυλοφιλια (στην Ρωσια ο «σοδομισμος» αποποινικοποιηθηκε το 1993) θεωρηθηκαν καποτε (;)ψυχικη ασθενεια και κατεληξαν σε πολιτικες ατομικης η και συλλογικης (και) ψυχιατρικης «θεραπειας».

Φωτογραφία Raymond Depardon
(Ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Collegno, 1979)

Τελος  η ψυχικη καταρευση καποιου ανθρωπου ειναι ευκαιρια μερικες φορες για οσους συγγενεις θελουν να του φανε την οποια περιουσια εχει.

Επτά στους δέκα ασθενείς έχουν προσαχθεί στο νοσοκομείο ακουσίως (κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας), μας λέει η γραμματεία. Μεσοσταθμικά οι ακούσιες νοσηλείες στο ΨΝΑ είναι πάνω από τις μισές (56%)!

Σχετική εικόνα

Δαφνι

Οι κραυγές τώρα ακούγονται πιο δυνατά. Ερχονται από την άκρη του διαδρόμου.«Ποιος φωνάζει;» ρωτάμε και ξεκινάμε να περπατάμε προς το μέρος του.Οι φωνές πίσω από την κλειστή πόρτα ενός άνδρα, γυμνού, καθηλωμένου στο κρεβάτι του.«Είναι από παιδί εδώ, ξεκίνησε από το Νταού Πεντέλης ή από το ΠΙΚΠΑ, ποιος ξέρει» μας λέει η νοσηλεύτρια.

Για το Δαφνι το 1930 ΕΔΩ

Ειναι λιγη «τρελα» χρησιμη; Και ποιος δεν την εχει ζησει καποια στιγμη; Χρειαζεται λιγη τρελα λιγη ανισορροπια ενταση στη ζωη μας για να ειμαστε καλα με τον εαυτο μας να ειμαστε ενδιαφεροντες για τους αλλους; Ειναι οι καλλιτεχνες λιγο φευγατοι; Aς τον τρελο στη τρελα του στο θολωμενο του μυαλο που λεει και το τραγουδι του Ακη Πανου με τη φωνη του Καζατζιδη;

Ποσο τρελοι ειναι οι ερωτευμενοι ; Οι επαναστατες ; Οι πολιτικοι με την αστειρευτη μεχρι εμμονης διψα λαχταρα τους για προβολη και εξουσια ; Οι πλουσιοι που θεωρουν πως ο πλανητης και οι ανθρωποι τους ανοικουν ;

Συνδεεται η απωλεια της ψυχικης ισσοροπιας , γινονται καταλυτης και αρχη πιθανα χρονιων ψυχικων προβληματων τα γηρατεια και οτι τα συνοδευει , η εφηβεια , μια σοβαρη αρωστια , η αναπηρια , ο θανατος αγαπημενου προσωπου , η απωλεια εργασιας , η φτωχια γενικωτερα , η διαλυση ενος γαμου, μια ερωτικη απογοητευση ;Πως γινεται ενας φαινομενικα ισορροπημενος καθημερινος ανθρωπος της διπλανης πορτας να τσακιζει ; Να αυτοκτονει να σκοτωνει αλλους να πεταει στα συννεφα ριχνοντας εμας κατω απο αυτα; Ειναι μηπως κληρονομικο θεμα χημειας του κορμιου που διορθωνεται με ψυχοφαρμακα η αλλες μεθοδους οπως η καθηλωση το παγωμενο ντους η το ηλεκτροσοκ ;

Σχετική εικόνα

 

Ειναι θεμα καταπιεσμενου υποσυνειδητου και λυνεται με αυτογνωσια και ψυχαναλυση ; Ειναι κοινωνικο θεμα η μηπως διατροφης σωματικης ασκησης χρησης τοξικων ουσιων (του νομιμου αλκοολ συμπεριλαμβανομενου). Μπορει η λογικη, ο ορθολογισμος  η απο την αλλη η μεταφυσικη οι θρησκειες οι ιδεολογιες να δωσουν καταφυγιο παρηγορια , γιατρεια ; Ειναι η τρελα ατομικη υποθεση η μηπως καποτε αποκτα συλλογικα η και μαζικα χαρακτηριστικα; Τι αλλο ειναι ο πολεμος παρα μια μαζικη τρελα στην οποια ολοι συμμετεχουμε θελουμε δεν θελουμε. Τι ειναι η βαθια συλλογικη πιστη εκατομμυριων ανθρωπων σε θεους και δαιμονες που τους οδηγουν σε βασανιστηρια στο κορμι τους η στο κορμι των αλλων.

Σιγουρο ειναι πως ολοι μας εχουμε αγγιξει καποια στιγμη προσωπικα το μαυρο σκοταδι της τρελας. Δεν χρειαζεται να το περιγραψω .Ξερετε. Ειναι η κατασταση της απωλειας του ελεγχου του πανικου του ζητω βοηθεια αλλιως θα γινει κακο. Φτανουμε εκει μεσα απο τον φοβο τον πονο την απελπισια την οργη τον θυμο.

Alex Majoli, «Leros», 1994

Η τρελα σε καποιο βαθμο ειναι φυσιολογικη υπαρχει παντου και παντα θα υπαρχει, Και την ιδια στιγμη ολοι φοβομαστε τον «τρελο»αυτον που περνα τα ορια  . Οχι μονο αυτον που εχουμε μεσα μας αλλα και τον αλλο εξω απο εμας που μας τον θυμιζει .Αυτον που σταματα να υπακουει στους κοινωνικους κανονες και βιαια απειλει την ζωη του και την ζωη των αλλων. Κακα τα ψεματα περα απο ενα σημειο αυτοελεγχου ο ψυχικα ασθενης πονα υποφερει και γινεται βαρος αβασταχτο για τους γυρω του .Ετσι οι κοινωνιες απο παλια προσπαθησαν να δημιουργησουν μηχανισμους απομονωσης προστασιας τους απο την ατομικη τρελα. Πολυ καλο το βιβλιο του Φουκω η Ιστορια της τρελας  δειχνει πως οι συγχρονες κοινωνιες εφτασαν στο σημερα. Περνωντας απο την εξορια και αργοτερα  τις φυλακες οπου στιβαζονταν ολα τα «αντικοινωνικα στοιχεια» στα εξειδικευμενα νοσοκομεια για «τρελους» τα ηλεκτροσοκ και την χημικη καταστολη μεχρι τις αποπειρες για μια εναλλακτικη προσεγγιση της ψυχικης ασθενειας  και το ανοιγμα των κατεργων των χρονια ψυχικα νοσουντων που εγινε και στη χωρα μας τις τελευταιες δεκαετιες.

Φραντς Καρλ Μπίλερ «Ο εαυτός»

Φραντς Καρλ Μπίλερ «Ο εαυτός»

Ο Ναζισμος εβαλε γερα θεμελια  με την επιχειριση «ευθανασια»«Επιχείρηση Τ4» (Τον Οκτώβρη του 1939, ο Χίτλερ εξουσιοδότησε τους αρχηγούς του Ράιχ – Μπούλερ και δρ. Ιατρικής Καρλ Μπραντ – «να διευρύνουν τις αρμοδιότητες προσδιορισμένων ονομαστικώς ιατρών, ώστε να καταστεί εφικτή η διενέργεια ευθανασίας σε ασθενείς με ανίατα νοσήματα, κατόπιν εκτιμήσεως της κατάστασής τους Ο κόκκινος σταυρός (+) σήμαινε θάνατο, η γαλάζια παύλα (-) επιβίωση.».)

Η κεντρική υπηρεσία της «Τ4» συνέτασσε τους καταλόγους των προς μεταφορά ασθενών. Τους παραλάμβαναν λεωφορεία, με βαμμένα τζάμια και τους μετέφεραν στις έξι εγκαταστάσεις εκτέλεσης. Φθάνοντας, τους παραλάμβανε «νοσηλευτικό» προσωπικό, που τους έγδυνε και τους οδηγούσε στους γιατρούς, οι οποίοι έλεγχαν τον αριθμό και το φάκελο των θυμάτων, συνέτασσαν μια πλαστή αιτία θανάτου, τους οδηγούσαν κατά ομάδες στους θαλάμους αερίων (έμοιαζαν με λουτρά) και έκλειναν ερμητικά τις πόρτες. Ο γιατρός άνοιγε τη βαλβίδα της φιάλης με το μονοξείδιο του άνθρακα και τα θύματα πέθαιναν από ασφυξία, που περιγραφόταν ως «ήρεμος θάνατος, ένας γαλήνιος ύπνος, με την πιο κυριολεκτική σημασία της λέξης».

 

Μετά το θάνατο κάθε ασθενούς, στελνόταν στους δικούς του ειδοποίηση ότι μεταφέρθηκε σε επαρχιακό ίδρυμα, όπου «προς το παρόν δεν επιτρέπονται επισκέψεις» και λίγο αργότερα μια «παρηγορητική επιστολή», για τον «αιφνίδιο» θάνατό του και για την παραλαβή της τεφροδόχου του.

Η αντιψυχιατρικη στην Ελλαδα στα χρονια της μεταπολιτευσης

Στην Ελλάδα οι αντιψυχιατρικές ιδέες άρχισαν να γίνονται ευρύτερα γνωστές μέσα στο έντονα πολιτικοποιημένο κλίμα που ακολούθησε την πτώση της χουντικής δικτατορίας το 1974, παράλληλα με την εμφάνιση των «νέων κοινωνικών κινημάτων» (κινήματα για τα δικαιώματα των γυναικών, των ομοφυλοφίλων, των φυλακισμένων) και σε αλληλοεπίδραση με αυτά.

Η αντιψυχιατρική δεν στόχευε μόνον στην κατάργηση του παραδοσιακού ψυχιατρικού ασύλου («αυτού του βάρβαρου θεσμού βίας και αλλοτρίωσης») και στην αντικατάστασή του με μη-ιεραρχικές θεραπευτικές κοινότητες ή με μικρές εξωνοσοκομειακές («ενδιάμεσες») δομές ενσωματωμένες στην κοινότητα και τον τόπο κατοικίας του πάσχοντος: Αμφισβητούσε την ίδια την έννοια της ψυχικής ασθένειας. (Ρόναλντ Λαινγκ: Τι είναι η αντιψυχιατρική) Απέρριπτε τη βιολογική ή την ψυχολογική αιτιολογία της ψυχικής οδύνης και θεωρούσε ότι η τρέλλα ήταν το αποτέλεσμα των συνυφασμένων με το καπιταλιστικό σύστημα αλλοτριωτικών συνθηκών διαβίωσης, αντίθετων και ξένων με τις «ριζικές ανάγκες»[1] των ανθρώπων. «Δεν υπάρχουν προσωπικά προβλήματα», έλεγε ο Ντέιβιντ Κούπερ, «όλα τα προβλήματα είναι πολιτικά».[2] Η ψυχιατρική, η ψυχολογία ή ακόμη και η ψυχανάλυση[3] θεωρήθηκαν «αστυνομικοί» μηχανισμοί, μηχανισμοί ελέγχου και καταστολής στην υπηρεσία της κυρίαρχης τάξης και ενάντια σε όσους δεν άντεχαν ή αρνιόνταν να υποταχθούν στους επιβαλλόμενους κανόνες. (Για περισσότερα: «Σύντομη παρουσίαση του αντιψυχιατρικού κινήματος» )

Για να κλεισω αυτη την αναρτηση παραθετω την νομοθεσια που αφορα τους αστυνομικους που φρουρουν ψυχικα ασθενεις που εχουν συλλειφθει. Για να παμε στην αρχη και στην γιατρο που ζητησε το αυτονοητο να μην οπλοφορουν μεσα στην ψυχιατρικη κλινικη με συνεπεια να κινδυνευσει να συλληφθει. Αν εχετε χρονο ανοιξτε τις συνδεσεις.

https://www.e-nomothesia.gr/kat-dikasteria-dikaiosune/pd-215-2006.html

Άρθρο 12 ΦΡΟΥΡΗΣΗ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ – Οι νοσηλευόμενοι εισάγονται στους ειδικά διαμορφωμένους θαλάμους νοσηλείας σε νοσοκομεία του νομού, όπου εδρεύει το Κατάστημα Κράτησης και φρουρούνται από το προσωπικό Εξωτερικής Φρούρησης. – Κατ’ εξαίρεση νοσηλεύονται και σε κοινούς με άλλους ασθενείς θαλάμους, εφόσον τα νοσοκομεία: α) δεν διαθέτουν ειδικούς θαλάμους, β) οι ειδικοί θάλαμοι έχουν πληρωθεί και γ) ιατρικοί λόγοι, βεβαιούμενοι από το Διευθυντή της κλινικής, το επιβάλλουν. – Ο αριθμός των φρουρών στους ειδικούς θαλάμους, ορίζεται σε δύο, μέχρι του αριθμού των τριών κρατουμένων, αυξάνεται δε κατά ένα για κάθε επιπλέον κρατούμενο. – Για τους νοσηλευομένους σε κοινούς με άλλους ασθενείς θαλάμους, τοποθετούνται δύο φρουροί για κάθε κρατούμενο και ενισχύονται όταν οι κρατούμενοι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι ή ύποπτοι απόδρασης. – Επικεφαλής των φρουρών είναι ο κατά βαθμό ανώτερος και, μεταξύ ομοιοβάθμων, ο οριζόμενος από το Διοικητή. – Οι φρουροί παραλαμβάνουν τους νεοεισαγομένους για νοσηλεία και αφού βεβαιωθούν για τα στοιχεία ταυτότητάς τους και επισημάνουν ενδεχόμενα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα, όπως «τατουάζ», σωματική αναπηρία κ.λπ. τους καταγράφουν στο βιβλίο κρατουμένων, με καταχώριση σχετικής πράξης παράδοσης και παραλαβής. – Μαζί με κάθε νεοεισαγόμενο, οι φρουροί παραλαμβάνουν υποχρεωτικά και σημείωμα της υπηρεσίας τους, στο οποίο αναγράφονται τα πλήρη στοιχεία του κρατουμένου, το αδίκημα για το οποίο κρατείται, το ύψος της ποινής του, ο βαθμός επικινδυνότητάς του και τα στοιχεία συγγενών και πληρεξουσίου συνηγόρου, αν υπάρχουν. – Οι φρουροί ενεργούν ελέγχους κατά τη διάρκεια παραμονής κρατουμένων προς νοσηλεία και ιδίως μετά τα επισκεπτήρια. – Οι φρουροί δεν απομακρύνονται από τη θέση τους. Εάν για σοβαρούς λόγους επιβάλλεται η απομάκρυνση και η αντικατάσταση του ενός εκ των φρουρών, απαιτείται άδεια του Αξιωματικού της Υπηρεσίας ή του νόμιμου αναπληρωτή του. – Η μετακίνηση νοσηλευομένου για λόγους ιατρικούς από θάλαμο κράτησης σε εργαστήρια του νοσοκομείου διενεργείται με ιδιαίτερη προσοχή και αυξημένη ετοιμότητα. – Εάν η μετακίνηση πραγματοποιείται από κοινό θάλαμο, τον κρατούμενο συνοδεύουν όλοι οι φρουροί που έχουν διατεθεί προς τούτο. – Εάν η μετακίνηση πραγματοποιείται από ειδικό θάλαμο, ο μετακινούμενος συνοδεύεται τουλάχιστον από δύο φρουρούς και αφού προηγουμένως έχει ληφθεί μέριμνα από την υπηρεσία του για την ασφαλή φρούρηση των λοιπών νοσηλευομένων. – Οι συνοδοί φρουροί παρίστανται κατά την εξέταση στους θαλάμους ή εργαστήρια, προς αποτροπή απόδρασης ή τέλεσης άλλων αξιόποινων πράξεων. – Η πόρτα εισόδου του ειδικού θαλάμου κράτησης, παραμένει κλειστή και ανοίγει μόνον κατά την διεξαγωγή επισκεπτηρίου ή ιατρικής εξέτασης. Την ευθύνη για τη διαφύλαξη του κλειδιού του θαλάμου έχει ο επικεφαλής της φρουράς. – Οι φρουροί επιτηρούν τους νοσηλευόμενους κρατούμενους για την πρόληψη κάθε έκτακτου περιστατικού ή έκνομης ενέργειας. – Οι φρουροί κατά την είσοδο στον ειδικό θάλαμο επιδεικνύουν ιδιαίτερη προσοχή και εισέρχονται διαδοχικά άοπλοι. – Τα διαλαμβανόμενα στην παρ. 4 του άρθρου 10 του παρόντος ισχύουν και για τους νοσηλευομένους.

https://www.e-nomothesia.gr/kat-dikasteria-dikaiosune/n-3388-2005.html

Το μονο που αντιγραφω ειναι οι ΨΥΧΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ  απο τις οποιες θα περασουν οι υποψηφιοι αστυνομικοι Διαβαστε και γελαστε.Εγω παντως τα διαβασα και ομολογω πως θα κοβομουν.Πραγματικα δεν καταλαβα καμμια ερωτηση. Μαλλον ειμαι απο αλλο πλανητη.

Ποιό γράμμα λείπει από το σύμβολο της Πίστεως;

Μέσα στο Σύμβολο της Πίστεώς μας εμπεριέχονται όλα τα γράμματα της αλφαβήτου. Εκτός από ένα…Ποιο είναι αυτό; το γράμμα Ψ…Γιατί μέσα εμπεριέχει όλη την αλήθεια της πίστεως μας χωρίς να υπάρχει μέσα ούτε ένα Ψέμα (Ψ).

Πόσες γωνίες έχει ένας σταυρός; Εδω σηκωνει πολυ συζητηση (μιλαμε για Χριστιανικο σταυρο για την Αλταικη Θρησκεια για Τενγκριισμο για τους Κελτικους σταυρους για Σβαστικα /δεξιόστροφος αγκυλωτός σταυρός) και μπορει να χασεις την προσληψη σαν αστυνομικος.

Παραδείγματα
Ερώτηση 1
Τι σχέση έχει ο κλέφτης με το ράφτη;
Απάντηση : Ο ένας σε ξηλώνει και ο άλλος σε ράβει
Ερώτηση 2
Τι είναι αυτό που έχει μεγάλα δόντια αλλά δε δαγκώνει;
Απάντηση : Η χτένα

Και σκεφτειτε. Αυτοι οι ενοπλοι νεαροι απαντουν σε τετοιες ερωτησεις και μετα καλουνται να αντιμετωπισουν εναν ανθρωπο σε ψυχικη κριση. Κακως οι αστυνομικοι φερουν οπλα.Και ακομα χειροτερα οταν συλλαμβανουν ενα ψυχικα ασθενη.Τα οπλα ειναι αχρηστα και επικινδυνα. Για τον ασθενη τους αλλους τους ιδιους τους αστυνομικους.

Ακολουθούν παραδείγματα εξετάσεων
Ψυχοτεχνικά Τεστ
 1.Τεστ προσωπικότητας

Πρόκειται για μεθοδικά επιλεγμένες ερωτήσεις με σκοπό οι εξεταστές να αποκτούν μια σφαιρική και αντικειμενική άποψη για το χαρακτήρα του υποψηφίου, βασισμένοι στις απαντήσεις του. Οι ερωτήσεις έχουν άμεση σχέση με την προτίμηση, την αντίδραση και την προσωπική του συμπεριφορά. Υπάρχει η δυνατότητα με βάση το σύνολο των απαντήσεων να ελέγξουν την εσωστρέφεια, την κοινωνικότητα, την συναισθηματική σταθερότητα, τη διαχείριση του άγχους, την αξιοπιστία, την ηρεμία, την αισιοδοξία του υποψηφίου καθώς και άλλα χαρακτηριστικά.

Παραδείγματα
Ερώτηση 1
Ξυπνάτε συχνά ιδρωμένος από ένα κακό όνειρο που είδατε;
  • Α)   ναι,
  • Β)   όχι,
  • Γ)   έτσι και έτσι
Ερώτηση 2
Φροντίζετε πάντα να ξεπληρώνετε και το πιο ασήμαντο χρέος σας;
  • Α)   ναι,
  • Β)   όχι,
  • Γ)   έτσι και έτσι

Να απαντήσετε με ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις παρακάτω ερωτήσεις:

  1. Δε με ενδιαφέρει τι σκέπτονται οι άλλοι για μένα.
  2. Είχα ιδιότυπες και περίεργες εμπειρίες.
  3. Μου αρέσει το κυνήγι.
  4. Αγαπώ τα ζώα.
  5. Με τρομάζει η ανεμοθύελλα.
  6. Ακούω περίεργα πράγματα, όταν είμαι μόνος.
  7. Όταν τα άλογα δεν προχωρούν, πρέπει κανείς να τα χτυπά.
  8. Θυμάμαι ότι κάποτε έκανα τον άρρωστο, για να απαλλαγώ από κάτι.
  9. Οι άνθρωποι συχνά με απογοητεύουν.
  10. Όταν περπατώ, προσέχω πολύ να μην πατώ στις χαραμάδες που κάνουν τα πλακάκια του πεζοδρομίου.

2.Κριτικά Τεστ

Τα συγκεκριμένα τεστ περιλαμβάνουν από απλά προβλήματα λογικής μέχρι και αινίγματα. Απαιτούν γρήγορα αντανακλαστικά, θάρρος, ετοιμότητα και κριτική σκέψη. Την δοκιμασία αυτών των τεστ υφίστανται οι υποψήφιοι κατά την ατομική συνέντευξη.

Παραδείγματα
Ερώτηση 1
Τι σχέση έχει ο κλέφτης με το ράφτη;
Απάντηση : Ο ένας σε ξηλώνει και ο άλλος σε ράβει
Ερώτηση 2
Τι είναι αυτό που έχει μεγάλα δόντια αλλά δε δαγκώνει;
Απάντηση : Η χτένα

1.Ο Νίκος ο αδελφός της Μαρίας έχει έναν αδελφό περισσότερο από όσες έχει αδελφές. Πόσους περισσότερους αδελφούς από αδελφές έχει η Μαρία;(Απαντήστε σε 3 λεπτά)

2.Οι τόμοι μιας εγκυκλοπαίδειας βρίσκονται σε ένα ράφι, ένας συγκεκριμένος τόμος, είναι εκτός από όποια μεριά και αν τους μετρήσουμε. Πόσους τόμους έχει η εγκυκλοπαίδεια;(Απαντήστε σε 1 λεπτό)

3.Μια ομάδα κυνηγών μέσα στη ζούγκλα φτάνει στην όχθη ενός ποταμού με μεγάλο πλάτος και βάθος, που έχει μέσα κροκόδειλους. Στην απέναντι όχθη υπάρχουν δύο ιθαγενείς με ένα κανό. Το κανό μπορεί να μεταφέρει έναν κυνηγό με το όπλο και το σακίδιο του ή μόνο τους δύο ιθαγενείς. Πώς θα μεταφερθούν οι κυνηγοί στην απέναντι όχθη;(Απαντήστε σε 5 λεπτά)

4.Η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού προηγείται στη βαθμολογία και ο ΠΑΟ έρχεται πέμπτος, ενώ ο Άρης είναι ακριβώς μεταξύ τους. Αν η ΑΕΚ έχει περισσότερους βαθμούς από τον ΠΑΟ και ο ΠΑΟΚ είναι αμέσως πίσω από τον Άρη, ποιά ομάδα βρίσκεται στην δεύτερη θέση;(Απαντήστε σε 3 λεπτά)

5.Ένα τρένο έχει ήδη καθυστέρηση τριών λεπτών και χάνει 3 δευτερόλεπτα κάθε λεπτό, σε πόσα λεπτά ακόμη θα έχει το τρένο καθυστέρηση μιας ώρας; (Απαντήστε σε 5 λεπτά)

6.Τρία χρονόμετρα κουρδίστηκαν για να χτυπήσουν:

  • Ένα κόκκινο ρυθμίστηκε να χτυπάει κάθε τέσσερα λεπτά, ένα πράσινο να χτυπάει κάθε πέντε λεπτά και ένα κίτρινο να χτυπάει κάθε έξη λεπτά.
  • Αν και τα τρία χτυπήσουν μια στιγμή ταυτόχρονα, πόσα λεπτά θα περάσουν μέχρι να χτυπήσουν ξανά ταυτόχρονα και τα τρία; (Απαντήστε σε 3 λεπτά)

3.Τεστ ετοιμότητας

Τα συγκεκριμένα τεστ περιλαμβάνουν απλά λογοπαίγνια, αινιγματικές ερωτήσεις και γρίφους. Απαιτούν ταχύτητα αντίδρασης και μεγάλη ικανότητα πρακτικών λύσεων. Την δοκιμασία αυτών των τεστ υφίστανται οι υποψήφιοι κατά την ατομική συνέντευξη.

Παραδείγματα
Ερώτηση 1
Ποιος πέθανε δύο φορές;
Απάντηση : Ο Λάζαρος
Ερώτηση 2
Τι μπορείτε να κρατάτε χωρίς να το αγγίζετε;
Απάντηση : Την αναπνοή
  1. Ποιό γράμμα λείπει από το σύμβολο της Πίστεως;
  2. Ποιό έγκλημα δεν τιμωρείται;
  3. Ποιό είναι εκείνο που όσο αδειάζει μεγαλώνει;
  4. Ποιός πέθανε δύο φορές ;
  5. Ποιό γράμμα σπάζει μόλις πούμε το όνομα του;
  6. Ποιά λέξη δεν έχει ρω ;
  7. Ποιός βγαίνει ζωντανός από τον τάφο;
  8. Πόσες γωνίες έχει ένας σταυρός;
  9. Πόσα τριάρια υπάρχουν από το 3 μέχρι το 33;
  10. Ποιός βγάζει δόντια και μετά τα 60;
  11. Πώς μεταφέρουμε νερό με ένα δίχτυ;
  12. Ποιά πόλη είναι εύρωστη;
  13. Ποιό ψάρι το έχουμε όλοι μας;
  14. Ποιά δουλειά κάνουν οι άνθρωποι κλαίγοντας

 

Σχετικες πηγες.  Ενας ανεξαντλητος Θησαυρος ΕΔΩ

Psychiatric Hegemony: A Marxist Theory of Mental Illness

Η παθολογικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής διαμαρτυρίας

• «Ως θεσμός στήριξης του κεφαλαίου, ο ρόλος του συστήματος ψυχικής υγείας είναι να απονομιμοποιεί κάθε πολιτική δράση αμφισβήτησης παρουσιάζοντάς την ως σύμπτωμα παραλογισμού, επικινδυνότητας και ψυχικής ασθένειας και όχι ως λογική και αναπόφευκτη συνέπεια της αύξησης των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων και διακρίσεων μέσα στην δυτική κοινωνία.»

Διαβάστε περισσότερα στο ΨυχοΑντιMαχίες: Η ψυχιατρική ηγεμονία. Μια μαρξιστική θεωρία της ψυχικής αρρώστιας (Bruce Cohen) https://belopoulos.blogspot.com/2017/09/PsychiatricHegemony.html#ixzz5xFK4qYig

Σημειώσεις

Ο Γιώργης Ζάρκος σε
φωτογραφία του 1960

1. Ο Γιώργης Ζάρκος (1902-1967) εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στο ΚΚΕ και δούλεψε ως δεύτερος μηχανικός σε φορτηγά καράβια. Δημοσίευσε διηγήματα, μικρές νουβέλες και (κατά τη δεκαετία του 1930) λιβέλους εναντίον σημαντικών προσώπων της τότε πνευματικής και πολιτικής ζωής. (Τους λιβέλους επανεξέδωσαν το 2008 οι εκδόσεις του περιοδικού «Φαρφουλάς».) Πρωτοστάτησε επίσης στην ίδρυση του «Εργατικού θεάτρου» και αργότερα από το 1956 έως το 1964 εξέδωσε ένα αγγλόφωνο περιοδικό («International Anthology») με έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας εξορίσθηκε στην Ανάφη, όπου παρέμεινε εξόριστος για επτάμιση χρόνια.[a] Αργότερα μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, αλλά μετά την απελευθέρωση το ΚΚΕ τον κατηγόρησε και τον απομάκρυνε.
    a. Γιώργης Ζάρκος, Ομάδες συμβίωσης πολιτικών εξορίστων Ανάφης,  1946.

2. Η ψυχιατρική του περιπέτεια ξεκίνησε όταν ανακάλυψε ότι η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια είχε προβεί σε λογοκλοπή εις βάρος του. Όντας χαρακτήρας ασυμβίβαστος και μην έχοντας χρήματα για δικαστικές διεκδικήσεις, αποφάσισε να βρει το δίκιο του «με επαναστατικό τρόπο» όπως έλεγε ο ίδιος: Δημοσίευσε λιβέλους εναντίον των πνευματικών ανθρώπων που θεωρούσε συνυπεύθυνους,[a] έστειλε υβριστικές επιστολές και απείλησε με ξυλοδαρμό τον Κωστή Παλαμά που ήταν ο υπεύθυνος της φιλολογικής ύλης όταν έγινε η λογοκλοπή.[b] Συνελήφθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε πεντάμηνη φυλάκιση. Μετά την έκτιση του συνόλου της ποινής του, αντί να αφεθεί ελεύθερος, οδηγήθηκε με εισαγγελική εντολή (που μάλλον δικαίως υποπτευόταν ότι προκάλεσαν οι ισχυροί αντίπαλοί του) κατ’ ευθείαν από τις φυλακές στο «Δαφνί», όπου κρατήθηκε αυθαίρετα πενήντα μέρες «για παρακολούθηση».
   a. Γιώργης Ζάρκος, Τέσσερις λίβελλοι, εκδ. Φαρφουλάς, 2008.
   b. «Απόσπασμα από τον λίβελο Πώς τα κατάφερε ό Ξενόπουλος να γίνει ακαδημαϊκός, όπου ο Ζάρκος περιγράφει την ανάκρισή του από τον Διοικητή του 3ου Τμήματος Ασφαλείας με αφορμή την αποστολή γράμματος του Γ.Ζάρκου στον Παλαμά, τον Αιγινήτη και σε άλλους ακαδημαϊκούς», περιοδικό Βακχικόν, τεύχος 3.

3. Τα βιβλία του Γιώργη Ζάρκου επανεκδόθηκαν το 1981 από τις εκδόσεις Κάλβος.

Η τρέλα σ’ όλα τα στάδια
Ζωντανά πτώματα
ΨυχοΑντιΜαχίες

Τετράδια ψυχιατρικής: Αφιέρωμα Φασισμός και Ψυχιατρική

http://psycho-disease.blogspot.com/2016/04/

https://athens.indymedia.org/post/1557647/

Περιοδικο για την αντιψυχιατρικη στην Ελλαδα το 1980

https://libertarianarchive.gr/archive/item/12761?lang=el  Στο κατω μερος της σελιδας το περιοδικο σε PDF

https://libertarianarchive.gr/archive/item/12754?lang=el  Στο κατω μερος της σελιδας το περιοδικο σε PDF

Αντικαταθλιπτικα

Σύντομη παρουσίαση του αντιψυχιατρικού κινήματος

    «Αντιψυχιατρική» ονομάσθηκε ένα πολύμορφο κίνημα, έντονα κριτικό απέναντι στις θεωρίες και τις θεραπευτικές πρακτικές της κλασσικής-θεσμικής ψυχιατρικής, που αναπτύχθηκε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 στην Αμερική και στην Ευρώπη -ιδιαίτερα στη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιταλία.[1]

Γαλλικά «αντιψυχιατρικά» περιοδικά

Γνωστές προσωπικότητες το όνομα των οποίων συνδέθηκε (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο) με τα αντιψυχιατρικά κινήματα υπήρξαν:
Στις Η.Π.Α., ο κοινωνιολόγος Έρβινγκ Γκόφμαν[2] και ο Τόμας Σας -το βιβλίο του οποίου «Ο μύθος της ψυχικής αρρώστιας»[3], που πρωτοεκδόθηκε το 1959, θεωρείται, κατά συνθήκη, ότι σηματοδοτεί την έναρξη του αντιψυχιατρικού κινήματος …
Στη Μ. Βρετανία, ο Ρόναλντ Λαινγκ, ο Ααρών Έστερσον και ο νοτιοαφρικανικής καταγωγής Ντέιβιντ Κούπερ [4] στον οποίο οφείλεται ο όρος «αντιψυχιατρική»…
Στη Γαλλία, ο Ροζέ Ζεντίς [5], ο κοινωνιολόγος Ρομπέρ Καστέλ, ο φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ, η Μωντ Μανονί[6] και ο Φελίξ Γκουαταρί
Στην Ιταλία, ο Φράνκο Μπαζάλια, ο Τζιοβάνι Τζέρβις, ο Αγκοστίνο Πιρέλλα και ο Τζιανφράνκο Μινγκούτσι
Στο Βέλγιο, ο μαροκινής καταγωγής συστημικός θεραπευτής Μονί Ελκαΐμ κ.τ.λ.

Οι περισσότεροι πάντως από αυτούς αποποιήθηκαν εξαρχής τον τίτλο του «αντιψυχιάτρου». Ακόμη και ο ίδιος ο Κούπερ αναγκάστηκε αργότερα να παραδεχθεί ότι ο όρος προκαλούσε τουλάχιστον σύγχυση. Κοινό τους γνώρισμα ήταν ότι πρόσκεινταν όλοι στη μαρξιστική αριστερά ή στον αναρχικό χώρο, με εξαίρεση τον Τόμας Σας που πολιτικά έκλινε μάλλον προς έναν αστικό, φιλελεύθερο ριζοσπαστισμό.

Προδρομικά κινήματα και ρεφορμιστικές τάσεις στο χώρο της ψυχιατρικής

Με το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου στο χώρο της ψυχιατρικής εμφανίσθηκαν μεταρρυθμιστικά κινήματα, όπως αυτό της «ηθικής ψυχιατρικής» (στη Γαλλία) που θεωρούσε παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τον τρόπο μεταχείρισης των πασχόντων στα ψυχιατρικά άσυλα της εποχής.

«Cahiers pour la folie»
[«Τετράδια για την τρέλα»]

Ξεκινώντας από μια ανθρωπιστική ή φιλελεύθερη θέση τα κινήματα αυτά κατήγγελλαν τον αναχρονισμό τού ψυχιατρικού ασύλου, την αυθαιρεσία της ψυχιατρικής εξουσίας, τον μακροχρόνιο εγκλεισμό, τις απαράδεκτες ή και απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των ψυχικά πασχόντων, τον στιγματισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό τους, την ανεπάρκεια των θεραπευτικών παρεμβάσεων. Συνέβαλαν αποφασιστικά στην σταδιακή αλλαγή των κοινωνικών στάσεων απέναντι στην τρέλα και στον εκσυγχρονισμό των ψυχιατρικών δομών, δεν αμφισβήτησαν όμως σοβαρά τις βασικές υποθέσεις και τα αξιώματα της ψυχιατρικής επιστήμης ούτε και τα πολιτικά (και ταξικά) στηρίγματα της υπερεξουσίας της.

Στις δεκαετίες 1980 και 1990, οι μεταρρυθμιστικές ιδέες υιοθετήθηκαν από τις πολιτικές ηγεσίες των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών και ενσωματώθηκαν στα προγράμματα «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και αποασυλοποίησης» που αποφασίστηκαν για οικονομικούς πρωτίστως λόγους και υλοποιήθηκαν με συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την καθοδήγηση της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, και την «ευγενική» χορηγία των φαρμακευτικών πολυεθνικών. Εκφρασμένος στόχος των μεταρρυθμίσεων ήταν ο περαιτέρω εξανθρωπισμός των ψυχιατρικών υπηρεσιών (που είχε ήδη ξεκινήσει από την δεκαετία του 1950), η «επιστημονική» αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων και η κοινωνική τους επανένταξη. Συνέβαλαν όμως έμμεσα και στην ενδυνάμωση και επέκταση της ψυχιατρικής εξουσίας (βλ: Ψυχιατρική ηγεμονία), στην ραγδαία αύξηση της κατανάλωσης ψυχοφαρμάκων και στην ένταση των ιδιωτικοποιήσεων στο χώρο της ψυχικής υγείας.

Η ριζοσπαστική αντιψυχιατρική

«Psychiatrisés en lutte»
[«Ψυχιατρικοποιημένοι
στον αγώνα»]

Αντίθετα, η αντιψυχιατρική δεν αποδέχθηκε την εδραιωμένη δυτική αντίληψη της τρέλας ως (ψυχικής) ασθένειας. Θεώρησε την ψυχιατρική, και ενίοτε και την ψυχανάλυση, ψευδοεπιστήμη (Τόμας Σας) και όργανο κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου στην υπηρεσία της κυρίαρχης τάξης (Ντέιβιντ Κούπερ / Μισέλ Φουκώ) -θέση που ενισχύθηκε ιδιαίτερα όταν έγινε ευρύτατα γνωστός ο ρόλος της σοβιετικής ψυχιατρικής στην πολιτική καταστολή των αντιφρονούντων.[7]Φραντς Φανόν -ο συγγραφέας του «Της γης οι κολασμένοι», ψυχίατρος και ο ίδιος- είχε άλλωστε, ήδη από το 1952, επιστήσει την προσοχή στη δυνατότητα χρησιμοποίησης της ψυχιατρικής από την δυτική αποικιοκρατία ως εργαλείο επιβολής και νομιμοποίησης των επικυρίαρχων πολιτικών θέσεων και πολιτισμικών προτύπων.[8])

    Η αντιψυχιατρική αποδεχόταν, μαζί με τον Μισέλ Φουκώ,  ότι ο κατασταλτικός ρόλος και η συνακόλουθη πραγματική ή συμβολική βία αποτελούν καταστατικές ιδιότητες του ψυχιατρικού θεσμού παντού και πάντοτε. Αυτό που επιτυγχάνουν τα μεταρρυθμιστικά προγράμματα είναι να καταστήσουν αυτήν την εγγενή στην ψυχιατρική βία λιγότερο ορατή.

• • • • •

    Η βρετανική αντιψυχιατρική με τον Ρόναλντ Λαινγκ και τον Ντέιβιντ Κούπερ θέλησε να αντιστρέψει την αρνητική εικόνα του τρελού αντιπαραθέτοντας τη δική του αλλοτρίωση με την χειρότερη αλλοτρίωση του «φυσιολογικού» ανθρώπου. Τρελός είναι αυτός που δεν μπορεί ή αρνείται να συμβιβαστεί με τους κοινωνικούς κανόνες και τις κοινωνικές επιταγές. Είναι ένας μοναχικός «αντάρτης» που με τη συμπεριφορά του προκαλεί και φοβίζει την υποταγμένη κοινωνική πλειοψηφία, η οποία αντιδρά με βία και καταστολή. Για να διαφυλάξει την αυθεντικότητα του ο τρελός απομονώνεται σε έναν εσωτερικό φανταστικό κόσμο, και ένας φαύλος κύκλος εγκαθίσταται.

«Gardes fous»,
τροτσκιστικό – αντιψυχιατρικό
περιοδικό

Η αντιψυχιατρική προσπάθησε να δημιουργήσει εναλλακτικές δομές φιλοξενίας των ψυχικά πασχόντων, «χώρους ζωής» ή «θεραπευτικές κοινότητες» χωρίς ιεραρχικές δομές μεταξύ θεραπευτών και θεραπευόμενων, όπως η περίφημη κοινότητα του Κίνγκσλεϋ Χωλ (Kingsley Hall) που διηύθυνε για πέντε χρόνια ο Ρόναλντ Λαινγκ. Ρόλος του θεραπευτή στις κοινότητες αυτές δεν ήταν να καταστείλει τη συμπεριφορά (τα συμπτώματα) του πάσχοντος με ψυχοφάρμακα ή ψυχοθεραπείες, αλλά αντίθετα να ενθαρρύνει την ελεύθερη έκφραση τους χωρίς να υπάρχει ο φόβος της καταστολής, να «συνοδεύσει» και να συμπαρασταθεί τον πάσχοντα στο επικίνδυνο και οδυνηρό του «ταξίδι διαμέσου της τρέλας» που θα μπορούσε όμως ενδεχομένως να τον οδηγήσει στο τέλος σε έναν περισσότερο αυθεντικό και υγιή τρόπο ζωής. (Μια διαδικασία που η Μαίρη Μπαρνς, η εμβληματική ασθενής του Κίνγκσλεϋ Χωλ και της αντιψυχιατρικής γενικότερα, περιέγραψε σε ένα βιβλίο που συνέγραψε μετά την αποθεραπεία της μαζί με τον θεραπευτή-συνοδό της Τζο Μπερκ[9].)

• • • • •
«Marge» [«Περιθώριο»],
νεο-αναρχικό φυλλάδιο με
αντιψυχιατρικά θέματα

Το αντιψυχιατρικό κίνημα έφθασε στο απόγειο του στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το 1975 ιδρύθηκε στο Βέλγιο το Εναλλακτικό δίκτυο στην ψυχιατρική[10] με τη συμμετοχή όλων των αντιψυχιατρικών και εναλλακτικών ρευμάτων. Τα επόμενα όμως χρόνια η αντιψυχιατρική έχασε πολύ γρήγορα την δυναμική και το ακροατήριο της ακολουθώντας την φθίνουσα πορεία των κινημάτων της αμφισβήτησης, της αντι-κουλτούρας και της αυτονομίας με τα οποία άλλωστε είχε ταυτισθεί. «Η αντιψυχιατρική ηττήθηκε» δήλωνε στις αρχές του 1980 σε μια διάλεξή του στο παρισινό Πανεπιστήμιο της Βενσέν, ο Ντέιβιντ Κούπερ, απογοητευμένος με την τροπή που παίρνανε τα πράγματα.[11] Ο Μάης του 68 της ψυχιατρικής είχε τελειώσει οριστικά, μαζί με τις ελπίδες αλλά και τις ψευδαισθήσεις που έτρεφε.

Τα αντιψυχιατρικά κινήματα, πάντως, συνέβαλαν «στο θάνατο του ψυχιατρικού ασύλου» με την απάνθρωπη μορφή του στρατοπέδου συγκέντρωσης που είχε μέχρι τότε -μια ανεπιτήδευτα ρεαλιστική περιγραφή του οποίου μας προσέφερε από τα μέσα ο έγκλειστος στο «Δαφνί» περιθωριακός συγγραφέας Γιώργης Ζάρκος στη δεκαετία του 1930.[12] Μόνο που τη θέση του ασύλου δεν πήραν οι ελεύθερες αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες που ονειρεύτηκε η αντιψυχιατρική, αλλά η ψυχιατρική κλινική του γενικού νοσοκομείου, αυτός «ο γκροτέσκος διάδοχος του ασύλου» όπως έλεγε ο Ντέιβιντ Κούπερ, και οι πλήρως ιατρικοποιημένες και φαρμακο-κατασταλμένες «ενδιάμεσες δομές» της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Ο τρόπος αντιμετώπισης της τρέλας άλλαξε και εξανθρωπίστηκε αλλά η ψυχιατρική εξουσία παρέμεινε στη θέση της ενισχυμένη.

«Madness Network News»
Αμερικανικό περιοδικό (1972-1986)
πρώην χρηστών της ψυχιατρικής

Φυσικά, η κριτική αμφισβήτηση της ψυχιατρικής δεν σταμάτησε ποτέ: εξακολουθούν και σήμερα να δημοσιεύονται σημαντικά έργα και έρευνες -συχνά γραμμένα από κοινωνιολόγους, φιλοσόφους ή κοινωνικούς ανθρωπολόγους, όπως ο Stuart Kirk, ο Ian Hacking, ο Robert Barrett, ο Bruce Cohen και πολλοί άλλοι- τα οποία δεν γνωρίζουν όμως την δημοσιότητα και την δημοτικότητα που είχαν τα έργα των αντιψυχιάτρων της δεκαετίας του 1960 και, κατά κανόνα, αγνοούνται από τις νεότερες γενιές ψυχιάτρων και ψυχολόγων, εκπαιδευμένων άλλωστε για να ακολουθούν χωρίς κριτική αποστασιοποίηση και υπαρξιακές ανησυχίες την εκάστοτε κυρίαρχη ψυχιατρική ρητορεία.

• • • • •

    Έμμεσος απόγονος της αντιψυχιατρικής μπορούν να θεωρηθούν τα σύγχρονα (αγγλοσαξονικά) ρεύματα της «κριτικής ψυχιατρικής» και της «μετα-ψυχιατρικής».[13] 

    Χρήστος Μπελόπουλος  / Χρήστος Αμπελάς     

Σημειώσεις

1. «Αντιψυχιατρική, λέει ο Roland Laing σε μια συνέντευξή του το 1973, σημαίνει: Να γκρεμίσουμε τους τοίχους του ασύλου, να αγωνιστούμε ενάντια στη απάνθρωπη απομόνωση του ασθενούς, να αναπτύξουμε τον [κατά την παραδοσιακή ψυχιατρική] δήθεν αδύνατο διάλογο με τον σχιζοφρενή, να τον αφήσουμε να ταξιδέψει μέσα στο παραλήρημά του (με κίνδυνο να χαθεί ή να επανέλθει θεραπευθείς), και να αρνηθούμε τις καταπιεστικές και εφήμερες λύσεις (ηρεμιστικά, ηλεκτροσόκ κ.τ.λ.). Να βοηθήσουμε επίσης τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι η κοινωνία αποκαλεί ‘τρελλό’ όποιον επιλέγει να ακολουθήσει δρόμους διαφορετικούς από αυτούς που η ίδια αναγνωρίζει και αποδέχεται.»
(«Τί είναι η αντιψυχιατρική; Τί είναι η τρέλλα; Μια συνέντευξη με τον Ρόναλντ Λαινγκ»: https://belopoulos.blogspot.com/2018/10/RonaldLaing-interview1.html#antipsychiatriki)

«Phoenix Rising» (1980-1990)
Καναδικό περιοδικό
επιζώντων της ψυχιατρικής

2. Erving Goffman, Άσυλα – Δοκίμια για την κοινωνική κατάσταση των ασθενών του ψυχιατρείου και άλλων τροφίμων, εκδόσεις Ευρύαλος, 1994.

3. Τhomas Szasz, Ο μύθος της ψυχικής αρρώστειας, εκδόσεις Κασόλου, 1976.

4. David Cooper, Ψυχιατρική και Αντιψυχιατρική, εκδόσεις Ράππα, 1974.

5. Roger Gentis: «Ο πιο αντιψυχίατρος από τους Γάλλους αντιψυχιάτρους». Φαίνεται πως ήταν ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησε στη Γαλλία το παρωνύμιο «psychoflic[ψυχομπάτσοι] για τους ψυχιάτρους, αν δεν το επινόησε κιόλας. Τα βιβλία του «Τα τείχη του ασύλου» (1970, ελληνική έκδοση: «Πίσω από τα τείχη του ασύλου», εκδόσεις Δίοδος, 1983) και «Να θεραπεύσουμε τη ζωή» (1971) συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανάπτυξη του αντιψυχιατρικού κινήματος στη Γαλλία, μαζί με το βιβλίο της Μωντ Μαννονί («Ο ψυχίατρος, ο τρελλός του και η ψυχανάλυση») που εκδόθηκε την ίδια εποχή.

6. Κοντά στις ιδέες της αντιψυχιατρικής βρισκόταν και η Maud Mannoni, παιδοψυχαναλύτρια βελγικής καταγωγής, η οποία ίδρυσε το 1969 μαζί με τον επίσης ψυχαναλυτή Claude Lefort το πειραματικό σχολείο της Bonneuil για παιδιά και εφήβους με καθυστέρηση, ψύχωση ή αυτισμό. Το σχολείο λειτούργησε ως «διαρρηγμένος θεσμός» και σύμφωνα με τις αρχές της αγγλικής αντιψυχιατρικής και την παιδαγωγική του Σελεστέν Φρενέ (Célestin Freinet).

7. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 δημοσιεύτηκε σε πολλές δυτικές χώρες η αυτοβιογραφική νουβέλα «Θάλαμος 7» (ελληνική έκδοση: Νέος Κόσμος, 1965) του αντικαθεστωτικού Ουκρανού συγγραφέα Βαλέρυ Ταρσίς, έγκλειστου, όπως και πολλοί άλλοι αντιφρονούντες, σε ψυχιατρικό άσυλο λόγω των αιχμηρών κριτικών του θέσεων απέναντι στο σοβιετικό καθεστώς. Ακολούθησαν λίγα χρόνια μετά, προκαλώντας αίσθηση και αναγκάζοντας μαρξιστές ή αντιστασιακούς ψυχιάτρους όπως ο Γάλλος Λυσιέν Μποναφέ να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους, τα βιβλία τού Βλαντιμίρ Μπουκόφσκι «Μια νέα ψυχική ασθένεια στην ΕΣΣΔ: η αντιπολίτευση», στο οποίο περιλαμβάνονταν οι προσωπικές οδυνηρές μαρτυρίες πολλών αντιφρονούντων-θυμάτων ψυχιατρικής καταστολής (γαλλική έκδοση: «Une nouvelle maladie mentale un URSS: l’opposition», Seuil, 1971) και ο «Οδηγός ψυχιατρικής για τους Σοβιετικούς αντιφρονούντες», ένα χρηστικό φυλλάδιο που είχε συντάξει μαζί με τον αντικαθεστωτικό ψυχίατρο Semyon Glouzman και κυκλοφορούσε παράνομα στην Σοβιετική Ένωση. (Γαλλική έκδοση: «Guide de psychiatrie pour les dissidents soviétiques: dédié à Lonia Pliouchtch, victime de la terreur psychiatrique» [Οδηγός ψυχιατρικής για σοβιετικούς αντιφρονούντες, αφιερωμένος στον Λόνια Πλιούστς, θύμα της ψυχιατρικής τρομοκρατίας], Esprit, vol. 449, 1975.)
Τις καταγγελίες έσπευσε φυσικά να εκμεταλλευτεί η ενορχηστρωμένη αντικομουνιστική προπαγάνδα της εποχής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν αληθείς. Το 1976 μέλη της αναρχικής αντιψυχιατρικής ομάδας Marge [Περιθώριο], μεταξύ των οποίων ο ραϊχικός ψυχολόγος ακτιβιστής και πρώην έγκλειστος στις γαλλικές φυλακές για ένοπλη ληστεία Ζακ Λεσάζ ντε λα Ε (Jacques Lesage de la Haye), κατέλαβαν για λίγες ώρες -πριν εκδιωχθούν βάναυσα και συλληφθούν- την πρεσβεία της Σοβιετικής Ένωσης στο Παρίσι, διαμαρτυρόμενοι για τον κατασταλτικό ρόλο των σοβιετικών ψυχιάτρων-ανακριτών και της ψυχιατρικής εν γένει.

8. Frantz Omar Fanon, Της γης οι κολασμένοι, εκδόσεις Κάλβος, 1982.
•  Frantz Omar Fanon, «Le syndrome nord-africain» [Το βόρειο-αφρικανικό σύνδρομο], Esprit, 1952.

Αντι-ψυχιατρική αφίσα
Παρίσι, Μάιος ’68

9. Mary Barnes & Joe Berke, Mary Barnes: Two Accounts of a Journey through Madness, MacGibbon & Kee, 1971.

10. Mony Elkaim (textes recueillis par), Réseau – Alternative à la psychiatrie, UGE, 1977.

11. Jacques Lesage de la Haye, La mort de l’asile. Histoire de l’antipsychiatrie [Ο θάνατος του ψυχιατρικού ασύλου. Ιστορία της αντιψυχιατρικής], p. 68, éditions Libertaires, 2010.

12. Γιώργης Ζάρκος, «Ζωντανά πτώματα»: Η καθημερινή ζωή στο ψυχιατρικό άσυλο.

13. «Critical Psychiatry Network (CPN)»: http://www.criticalpsychiatry.co.uk/