You are currently browsing the daily archive for Απρίλιος 15, 2019.

Δηλαδή για τους ανθρώπους της ηλικίας μου, μιας και αισίως εκλεισα τα 62. Ειμαι γέρος; Εξαρτάται .

Σε κοντινες στην δική μου ηλικιες θα βρείτε και αλλους ενεργούς συμπολίτες που ασχολούνται με τα κοινά καποιοι διεκδικούν την ψηφο σας. Ειμαστε οι ηλικιωμενοι της γενιας της μεταπολιτευσης. Οι ροκαδες γεροι. Καμμια σχεση με τσεμπερια μπεγλερια και αλλα γνωστα κλισε προηγουμενων γενιων. Αλλοι εργάζονται ακόμα οπως εγω, (αλλα δύσκολα βρισκουν δουλειά) αλλοι ειναι ανεργοι, καποιοι συνταξιούχοι (το ειδος του συνταξιούχου αυτής της ηλικίας γρήγορα θα χαθεί), αλλοι ελάχιστοι εκατομμυριούχοι.

Μην την κάνουμε μελό την αναρτηση πάντως το να εισαι μεγάλος στην ηλικία αντικειμενικά δεν ειναι καθόλου ομορφο.Μην ακούτε οσους πανε να χρυσωσουν το χάπι. Ομως ολοι οι μεγαλης ηλικίας ανθρωποι δεν εχουν τα ιδια προβλήματα δεν βρίσκονται στην ιδια κατάσταση. Ειναι θέματα υγείας, ταξικής θέσης ακόμα και ιδιοσυγκρασίας που διαφοροποιούν τον κάθε ανθρωπο αν και ολοι βαδίζουν προς ενα κοινό τέλος αργα η γρήγορα.

Πρώτα απο ολα ο ορος γηροκομείο δεν ειναι πολιτικά ορθός. Δεν φωναζεις καποιον «ε γερο» αλλα και  οι δήθεν τρυφερες λέξεις  «παπου/γιαγια » ειναι  υποτιμητικες  σαν κοινωνικη προσφωνηση σε καποιον ανθρωπο της τριτης ηλικιας. Οι ηλικιωμενοι ανθρωποι συνεχιζουν να ειναι αξιοπρεπείς κυριαρχοι του εαυτου τους .Πιθανα σε πολυ μεγαλη ηλικια να εχουν ειδικες αναγκες αλλα αυτο συμβαινει και σε νεωτερους  ανθρωπους με προβληματα υγειας.

Ποιοι ηλικιωμενοι λοιπόν εχουν αναγκη μιας στέγης φροντίδας ηλικιωμένων με ποια κριτηρια  επιλέγονται και απο ποιόν αυτοι που θα κάνουν χρηση της συγκεκριμενης παροχης;

Γνώμη μου ειναι πως τέτοιες μονάδες πρέπει να ειναι κρατικές η δημοτικές. Η εισαγωγή σε μια τέτοια μονάδα μετά απο αιτηση του ενδιαφερόμενου πρέπει να αποφασίζεται απο επιτροπή με συγκεκριμενα κριτηρια μορια.

Η καλυψη των εξοδων πρεπει να γινεται απο το κρατος που θα φροντιζει και την στελεχωση με τα απαραιτητα υλικα για την λειτουργια συντηρηση αλλα και την προσληψη του καταλληλου επαρκους προσωπικου.

Στον βαθμό που δεν ειναι δημοτική ουτε ιδιωτική κερδοσκοπική η μοναδα αλλα ενός κοινωφελούς ιδρύματος πρέπει να συμμετέχουν στο διοικητικό συμβούλιο και  εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης γιατροί και αλλα δημόσια πρόσωπα που θα διασφαλίζουν την εγκυρότητα της επιλογής οσων θα μπορουν να κάνουν χρήση .

Ειναι και το θέμα της χρηματοδοτησης της λειτουργίας. Θα συμμετεχει ο ηλικιωμένος η οι  συγγενείς στα εξοδα και αν ναί σε ποιό βαθμό. Θα ενισχύεται οικονομικά απο το κράτος η τον Δήμο η λειτουργία ;Πως θα προσλαμβάνεται το προσωπικό και ποιες ειδικότητες.

Αυτα πρέπει να οριζονται με βαση την φυσικη κατάσταση οσων θα γινωνται αποδεκτοι στην μονάδα . Μια μονάδα που θα δέχεται ανθρώπους που δεν μπορουν να αυτοεξυπηρετηθουν θα εχει αναγκη απο αλλες ειδικοτητες  προσωπικου. Ποσα ατομα θα μενουν σε ενα δωματιο. Θα καταβαλεται απο τον ηλικιωμενο αλλη τιμη αν εχει δικο του δωμάτιο; Θα υπαρχει γιατρός ολο το 24ωρο; Ειδικη διαιτα αναλογα με τα προβληματα υγειας; Οι ηλικιωμενοι ανθρωποι εχουν αναγκη ανθρώπινης ζεστής παρουσίας

Τελος ειναι και το πως χτιζονται τέτοιες μονάδες. Ειναι το αρχιτεκτονικο  μοντέλλο εργοστασιο,νοσοκομειο ,  σχολειο,φυλακη ,ξενοδοχειο, ενοικιαζομενα δωματια, πολυοροφο κτηριο με μπετα γυαλι και σιδερο στενα δωματια και σκαλες οπως αυτο της Ξανθης η ενα παραδοσιακης αρχιτεκτονικης οικημα ισογειο με ευκολη προσβαση σε αυλη με πρασινο, με γεωθερμια που θα εξασφαλιζει ομοιομορφη κατανομη της θερμοτητας  με ανετους φωτεινους χωρους και ατομικα δωματια.Με χωρους  οπου θα μπορουν οι ανθρωποι να εκπληρωσουν διαφορετικες αναγκες ψυχαγωγιας και την ιδια στιγμη να μην ειναι μονοι τους.ΕΔΩ μονάδα στην περιοχή που ζω στην Αγγλια

Οταν καποιοι συμπολίτες κανουν μια δωρεά στην κοινωνία οπως οι κυρίες Παπαντωνιου ο Δημοτσης ο Φωστινης κλπ εχει γίνει το πρώτο βήμα και η κοινωνία πρέπει να ευγνωμονεί του δωρητές. Ομως μαζι με την προσφορά παει και ευθύνη των εκπροσώπων μας να αξιοποιήσουν συντομα αυτή τη κίνηση να την ολοκληρώσουν.Εχουν περασει χρονια απο τοτε που χτιστηκε η μοναδα και ειναι ακατοικητη.Μέχρι στιγμής οι εκπρόσωποι μας δεν φάνηκαν να ανταποκρίνονται σε αυτη την υποχρέωση.Μάλιστα μάλλον αδιφορησαν πλειοψηφιες  και μειοψηφιες.

Για να συνεχισει ο προβληματισμός σας μια αναρτηση σχετικη με το θέμα

Όταν δεν διαθέτουν τους απαιτούμενους οικονομικούς πόρους –σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Στατιστικής Υπηρεσίας, στη Γερμανία, 400.000 ηλικιωμένοι ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία- παρεμβαίνει το κράτος. Φυσικά, εξετάζει κάθε μεμονωμένη περίπτωση σε βάθος. Για παράδειγμα, στην περίπτωση της κυρίας Τ., οι αρμόδιες υπηρεσίες εκτίμησαν ότι πρέπει καταρχάς να πουλήσει το σπίτι της για να χρηματοδοτήσει ένα μέρος του κόστους του γηροκομείου. Μάλιστα, πιθανότατα, τα χρήματα δεν θα αποδειχθούν αρκετά. Και φυσικά, η συγκεκριμένη λύση δεν θα ευχαριστήσει τους κληρονόμους της.

 

Όπως υπενθυμίζει ο Κρίστοφ Φούχς, γηρίατρος στη δημοτική κλινική του Μονάχου, σύμφωνα με τη συνθήκη του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες, « η γεροντική άνοια είναι μια μορφή ύπαρξης. Δεν απαιτεί επιπλέον ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αλλά περισσότερη ανθρώπινη ζεστασιά ».

 

« χρειαζόμαστε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο ». Κατά τη γνώμη του, το ζητούμενο είναι η αυτονομία των ηλικιωμένων, η συμμετοχή, ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια. Κι όλα αυτά δεν είναι παραλογισμοί που εκφράζονται από κάποιον γεροξεμωραμένο, αλλά πραγματικά κοινωνικά δικαιώματα.

 

https://orangespotters.blogspot.com/2019/03/blog-post_90.html

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Λούμη Γιαννικοπούλου Αγγελική :ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ

Το ζήτημα της προστασίας της τρίτης ηλικίας έχει ιδιαίτερη σημασία αλλά παρόλα αυτά, μέχρι και σήμερα δεν έτυχε της δέουσας προσοχής από τον Δήμο Ερμιονίδας. Είναι γεγονός πως αν κάποιος ασχοληθεί σοβαρά, θα διαπιστώσει πως υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας σημαντικών δομών εξυπηρέτησης των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας στον Δήμο μας.
Την τελευταία δεκαετία στην χώρα μας, λόγω της οικονομικής κρίσης έγινε πιο διακριτή η σημασία της τρίτης ηλικίας καθώς ο παππούς και η γιαγιά έγιναν οι σημαντικότεροι υποστηρικτές της καθημερινότητας της μεγάλης πλειοψηφίας των ελληνικών οικογενειών.
Στα πλαίσια λοιπόν της Κοινωνικής Πολιτικής ενός Δήμου η ηλικιακή αυτή κατηγορία δεν μπορεί να μην καταλαμβάνει τον χώρο που δικαιούται και της αναλογεί, με ισότιμη αντιμετώπιση, με σεβασμό και αναγνώριση, σε κάθε ηλικιωμένο δημότη.
Είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας ενός Κέντρου Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων (Κ.Α.Π.Η.) το οποίο θα λειτουργεί είτε σε ακίνητο του Δήμου Ερμιονίδας είτε σε κάποιο ιδιόκτητο χώρο που θα μισθωθεί για το σκοπό αυτό.
Εκεί ιδανικά, θα υπάρχει εξειδικευμένο και βοηθητικό προσωπικό καθημερινά, το οποίο θα παρέχει σημαντικές υπηρεσίες στοχεύοντας στην βελτίωση της κοινωνικής φροντίδας και της υγείας των ηλικιωμένων, οι οποίοι μπορεί να αντιμετωπίζουν μοναξιά, απομόνωση, άγχος για τα οικονομικά τους προβλήματα, τον φόβο του θανάτου ή τον θάνατο αγαπημένων και προσφιλών ανθρώπων. Στον χώρο αυτό θα φιλοξενούνται άτομα κατά την διάρκεια της ημέρας ώστε να μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι τους αλλά και να εξυπηρετούνται οι οικείοι τους.
Εκεί θα μπορούν οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι να αναπτύσσουν ομάδες δημιουργικής απασχόλησης στην χειροτεχνία ,στη ζαχαροπλαστική, στην ψυχολογική στήριξη, στους παραδοσιακούς χορούς, στην μουσική, αλλά και στο θέατρο. Έτσι θα μπορούν να συναναστρέφονται με συνομήλικα άτομα, συζητώντας τα προβλήματα που τους απασχολούν και να ασχολούνται με ευχάριστες και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.
Το σίγουρο είναι ότι τα άτομα της τρίτης ηλικίας θα πρέπει να χαίρονται τη ζωή και να αντιμετωπίζονται από τον Δήμο μας με σεβασμό, αγάπη και συμπάθεια. Εξάλλου αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι οι ικανότητες, οι εμπειρίες και οι γνώσεις που έχουν αποκτήσει στην διάρκεια όλης τους της ζωής είναι πολύτιμες.
Αξιοποιώντας ποιοτικά τις υποδομές μας στο Δήμο μας και δημιουργώντας δράσεις, προσφέρουμε στην τρίτη ηλικία την φροντίδα που δικαιούται και της αξίζει. Κάθε κομμάτι της Κοινωνίας είναι πλούτος που πρέπει και μπορεί να επενδύεται.
Η Τρίτη Ηλικία είναι κεφάλαιο σοφίας που δεν πρέπει να πάψουμε να συμβουλευόμαστε, είναι κεφάλαιο γνώσης που πάντα θα αξιοποιούμε και πηγή συνειδητοποίησης ότι η ζωή δεν ήλθε μόνη, αλλά κάποιοι την γέννησαν, την φρόντισαν, την ανάθρεψαν και μας την παρέδωσαν στην Κοινωνία.
Λούμη Γιαννικοπούλου Αγγελική
Ανεξάρτητη Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Ερμιονίδας

Παλιο το αρθρο αλλα διαχρονικο.Ειναι του Κωστα Καραπαυλου απο το Ναυπλιο.Στα σκαλακια του κτηριου της Εθνικής στο Ναύπλιο παίζαμε παιδιά .Κλεινω τα μάτια και το θυμάμαι σαν τώρα. Αγάλματα αμίλητα ακούνητα.Δεκαετία 1960.

Χωρις αλλα λογια

http://airetika.blogspot.com/2017/04/blog-post_11.html   Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Σε ποιον ανήκει το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας στην Πλατεία Συντάγματος; Γνωρίζει κάποιος; Να το μαρτυρήσω;

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από εσάς που με διαβάζετε γνωρίζετε το πατρικό μου σπίτι.

Ακούστε λοιπόν τι μου συνέβη τις προάλλες με έναν ΑΠΑΤΕΩΝΑ που με πλησίασε ντυμένος στην πένα, με γραβάτα γκραν και κοστουμιά υβ σεν λοράν, συνοδευόμενος μάλιστα από ξανθέα περικαλέα με ψηλοτάκουνες γόβες λουμπούτιν, που κρατούσε και τσάντα Λουί Βουιτόν (δεν νομίζω ότι ήταν μαϊμού – πιάνει εμένα το μάτι μου τα Βουιτά και αυτά), θεωρώντας ότι στο κούτελό μου είναι γραμμένη η φράση «ΙΔΟΥ ΕΝΑ ΘΥΜΑ»
Μου λέει λοιπόν ο καραμπινάτος απατεών. “Σου έχω μια καταπληκτική πρόταση για να βγάλεις πολλά χρήματα.”
Ιδού το σχέδιο όπως μου το ανέλυσε με ύφος χιλίων καρδιναλίων:
Εσύ έχεις ένα παλαιό σπίτι που έχει λογιστική – αντικειμενική αξία οκτακόσια χιλιάρικα, εγώ από την άλλη έχω ένα καινούργιο διαμέρισμα στο πέμπτο όροφο της Σάντα Μπάρμπαρα, όχι της Καλιφόρνιας αλλά της Αττικής (Αγία Βαρβάρα) εκατό τετραγωνικών με λογιστική-αντικειμενική αξία διακοσίων χιλιάρικων.
Άκου τι θα κάνουμε, μου λέει. Θα συνεταιριστούμε και θα δημιουργήσουμε μία νέα εταιρία διαχείρισης ακινήτων στην οποία θα έχεις εσύ (εγώ δηλαδή) το 80% και εγώ (ο καραμπινάτος ΑΠΑΤΕΩΝ δηλαδή) το 20%. Από εδώ και μπρος το νοίκι που παίρνω από το διαμέρισμά μου στην Αγιαβαρβάρα δεν θα το εισπράττω εγώ, αλλά η εταιρεία στην οποία θα έχεις εσύ το 80%. Θα ωφεληθείς δηλαδή, με διαβεβαιώνει με ύφος περισπούδαστον. Βέβαια και εσύ (εγώ δηλαδή) τα μισθώματα που παίρνεις από τα καταστήματα που νοικιάζεις θα πηγαίνουν πλέον στην νέα εταιρία και θα αρχίσεις να πληρώνεις και νοίκι στην εταιρία στο σπίτι που μένεις (που μένω εγώ δηλαδή και που μέχρι τώρα μου ανήκει).
Αυτά μου είπε αρχικά και μου έφυγε η κάτω σιαγών.
Αλλά είχε και συνέχεια το στόρι της απατεωνίστικης υπόθεσης.
Βέβαια, μου λέει, για να ωφεληθείς ακόμα παραπάνω θα έχω εγώ το δικαίωμα επιπλέον αγοράς του 50% των μετοχών της νέας εταιρίας για να γίνω μέτοχος με το 70% και εσύ (εγώ δηλαδή) να μείνεις με ποσοστό 30% και να σου φύγουν όλες οι έννοιες και όλες οι σιαγόνες. Εννοείται, μου λέει, ότι θα σου δώσω για την απόκτηση αυτή του 50% της εταιρίας, το ποσό των πεντακοσίων χιλιάρικων. Όμως επειδή δυσκολεύομαι τώρα θα μου δώσεις εσύ (εγώ δηλαδή θα του δώσω) τα πεντακόσια χιλιάρικα ως χαμηλότοκο δάνειο για να τα πάρεις πάλι πίσω για τις μετοχές που θα μου πουλήσεις. Εσύ (εγώ δηλαδή) θα δίδεις νοίκι που θα ισούται με το 6% της αξίας του σπιτιού σου και εγώ (ο απατεών δηλαδή) θα σου δίδω επιτόκιο για το δάνειο που θα μου δώσεις (εγώ δηλαδή θα του έχω δώσει δάνειο) 3%!!!!!
Δεν μου έφυγαν μόνον οι δύο σιαγόνες αλλά και οι οφθαλμοί μου αναποδογύρισαν τρις και φαινόταν πλέον μόνον το λευκό μέρος αυτών.
Εν τω μεταξύ η ξανθέα περικαλέα είχε καθήσει σταυροπόδι και με κοίταζε με ύφος γατούλας Αγκύρας μπας και τσιμπήσω το δόλωμα.
Ανακεφαλαιώνω την όμορφη πρόταση.
Δημιουργείται εταιρία διαχείρισης ακινήτων στην οποία εγώ θα εισφέρω το καλύτερο ακίνητο της Ελλάδας (δεν υπερβάλλω) και το συνεταιράκι θα δώσει ένα διαμέρισμα στην “Σάντα Μπάρμπαρα” της Αττικής.
Αντί να εισπράττω νοίκια από τα καταστήματά μου, αυτά θα πηγαίνουν στη νέα εταιρεία.
Θα αρχίσω να πληρώνω όχι ευκαταφρόνητα ποσά για νοίκια για το δικό μου σπίτι.
Θα μου αγοράσει το συνεταιράκι την πλειοψηφία των μετοχών μου στη νέα εταιρεία που θα έχει τα δύο ακίνητα.
Επειδή δεν έχει χρήματα θα του τα δανείσω εγώ για να μου αγοράσει με τα δικά μου χρήματα το δικό μου σπίτι.
Μετά θα με αποπληρώνει με ένα χαμηλότοκο επιτόκιο ενώ εγώ θα του δίνω για νοίκια ποσό που θα είναι διπλάσιο του τόκου που αυτός θα μου δίδει.
Θα χάσω δηλαδή το σπίτι μου με δικά μου λεφτά και θα τον πληρώνω και από πάνω.
Είναι για γέλια όλο αυτό και εννοείται ότι ο πιο χαζός του χωριού θα τον κυνήγαγε τον γραβατωμένο απατεώνα με ντομάτες και με κλούβια αυγά και θα έστελνε την χαζέα ξανθέα περικαλέα να κάμει αλλού την γλάστρα.
Εννοείται ότι η ιστορία που σας λέω είναι φανταστική ως προς το πρόσωπό μου.
Τι θα λέγατε όμως αν σας πληροφορούσα κάτι ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΠΕΙ, ότι δηλαδή ακριβώς αυτό που επεχείρησε να γίνει σε βάρος μου από τον απατεώνα συνέβη τελικά σε άλλη περίπτωση;
Εεεε λοιπόν σας λέγω, πρώτος εγώ δημοσίως. ότι ένας ιδιώτης απέκτησε ένα εμβληματικό κτήριο στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου με ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο σχέδιο με αυτό που σας περιέγραψα χωρίς να το πάρει χαμπάρι κάποιος στην πόλη. Είδηση δεν πήρε η δημοτική αρχή. Το αγνοούσαν και οι εξεγερμένοι με το κτήριο της παλιάς εφορίας και οι τότε φασκελώσαντες. Και η δήθεν απατηθείσα ήταν η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή που ονομάζεται ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Ακούστε λοιπόν πως έχει το στόρι της υπόθεσης, που αυτή την φορά είναι πραγματική και όχι φανταστική.
Η Εθνική Τράπεζα που ανήκε στο Κράτος αγόρασε ένα οικόπεδο στο κέντρο του Ναυπλίου σε πλειστηριασμό, λόγω χρεών που είχε η ηρωίδα Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου, χρέη που περιήλθαν στους κληρονόμους της.
Στο οικόπεδο αυτό κτίστηκε πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σε στυλ προμεταμοντέρνο (έτσι είπαν οι ειδικοί την αρχιτεκτονική μορφή του κτηρίου) ένα υποκατάστημα τραπέζης, που η όψη της είναι επηρεασμένη από την επικρατούσα στα αρχιτεκτονικά πράγματα άποψη του Γερμανικού ναζισμού και του Ιταλικοϊσπανικού φασισμού.
Πριν από μερικά χρόνια η Εθνική Τράπεζα, στην οποία ανήκε το εμβληματικό αυτό κτήριο, δημιούργησε μία νέα εταιρία διαχείρισης ακινήτων, η οποία αρχικά ήταν 100% θυγατρική της, και στην οποία εισέφερε όλα τα ακίνητα μπον-φιλέτα που της ανήκαν, μεταξύ των οποίων βεβαίως και το εμβληματικό κτήριο της Εθνικής στο Ναύπλιο.
Μέχρις εδώ ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Μετά όμως ξεκινούν τα ωραία, που τύφλα να έχει ο απατεών που προσεπάθησε εμένα να παραπλανήσει στην φανταστική ιστορία που σας εξιστόρησα.
Θέλησαν λοιπόν να προχωρήσουν στην εισαγωγή της εταιρίας των ακινήτων της Εθνικής στο χρηματιστήριο. Δύσκολες εποχές τότε για τέτοια εγχειρήματα, οπότε και σκέφτηκαν το παραθύρι αντί για την θύρα. Συγχωνεύτηκε λοιπόν “δι απορροφήσεως” η Εθνική Πανγαία ΑΕΕΑΠ (έτσι ονομάστηκε η εταιρία της εθνικής που είχε αποκτήσει όλα τα ακίνητα) με την ήδη εισηγμένη στο χρηματιστήριο MIG REAL ESTATE AEEAΠ (την συναφή εταιρεία του μακαρίτη Βγενόπουλου δηλαδή). Το ωραίο είναι ότι η μικρή MIG απορρόφησε την γιγαντιαία Πανγαία.
Έτσι ξαφνικά με αυτά και με αυτά ο Βγενόπουλος μέσω της δικής του εταιρείας έγινε συνιδιοκτήτης με μικρό ποσοστό του προμεταμοντέρνου κτηρίου στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου.
Αλλά η υπόθεση έχει συνέχεια.
Αποφασίζεται αύξηση του κεφαλαίου της νέας εταιρείας ΠΑΝΓΑΙΑ-MIG και στην αύξηση συμμετέχουν κάποιοι περίεργοι τύποι με μια εταιρία που ονομάζεται INVEL, που είχε κάποια ακίνητα στο εξωτερικό. Ετσι εισέρχεται με ένα σημαντικό ποσοστό η εταιρία αυτή στην ΠΑΝΓΑΙΑ και γίνεται συνιδιοκτήτης του κτηρίου της Πλατείας Συντάγματος .
Και μετά η Εθνική Τράπεζα αποφασίζει να πουλήσει το πλειοψηφικό μερίδιο που κατείχε, ώστε η INVEL να αποκτήσει συνολικό ποσοστό 66%
Και για να γίνει αυτό, η INVEL εισέφερε δύο ακίνητά της που είχε στην Ιταλία αξίας εβδομήντα εκατομμυρίων (λέμε τώρα) και  πλήρωσε στην Εθνική 650 εκατομμύρια από τα οποία όμως πήρε δάνειο από την ίδια την Εθνική 450 εκατομμύρια με το απίστευτο επιτόκιο 2,718%!!!! Ετσι η INVEL απέκτησε το κτήριο, της Πλατείας Συντάγματος ουσιαστικά χωρίς να πληρώσει και χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι και από πάνω εισπράττει ενοίκια που είναι κατά πολύ μεγαλύτερα του τόκου που αντιστοιχεί στο προκλητικό αυτό επιτόκιο.
Την ώρα λοιπόν που είχαν εξεγερθεί οι τύποι για το ΤΑΙΠΕΔ και φώναζαν και φασκέλλωναν, την ίδια στιγμή, χωρίς κανείς να το αντιληφθεί, πουλήθηκε η Εθνική Τράπεζα στην Πλατεία Συντάγματος.
Και σε μερικά χρόνια, όταν πλέον η Τράπεζα θα κάνει την αναδιοργάνωσή της και δεν θα έχει ανάγκη να χρησιμοποιεί το ακίνητο αυτό, ποιος ξέρει τι θα γίνει με το κτήριο αυτό; Ντίσκο; Εστιατόριο; Μασαζάδικο; Εχουμε και τέτοιο τώρα στην πόλη μας.
Αυτά λοιπόν τα ωραία έγιναν με τους προηγούμενους. Απίστευτα πράγματα!!!! Ομως οι τωρινοί ήσαν και είναι στον δικό τους φανταστικό κόσμο.
Και σε τελευταία ανάλυση ουδέν μπορούν πλέον να πουν διότι με το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο αυτοί δεν πούλησαν απλά την θυγατρική της Εθνικής και το ακίνητο στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά πούλησαν σε διάφορα φαντς και σε ξανθέες και περικαλλέες όλη την τράπεζα, την “μεγάλη μας φίλη” με όλα τα περιουσιακά της στοιχεία, τα μπον φιλέ της, τα υπόλοιπα ακίνητα, τα δάνεια, τα πάντα.
Το ισοπέδωσαν δηλαδή.
Χάνονται οι μνήμες μας φίλοι μου. Σε περίεργους τύπους με απίστευτη αλληλουχία γεγονότων περνάνε ακίνητα που τα θεωρούσαμε κάτι από την δικιά μας ιστορία.
Δείτε την φωτογραφία με τα πιτσιρίκια στην Εθνική, που την είχε τραβήξει ο Μπάμπης Αντωνιάδης πριν μερικά χρόνια. Παρατηρείστε την συνεργασία των παιδιών που προσπαθούν να ξεκολλήσουν την μπάλα που κόλλησε στο παραθύρι του προμεταμοντέρνου κτηρίου. Άλλοι βρήκαν ένα παγκάκι και το μετέφεραν, κάποιοι άλλοι ανακάλυψαν μία σκούπα με σκουπόξυλο, ο πιο ψηλός πραγματοποιεί την επιχείρηση απεγκλωβισμού της μπάλας και οι άλλοι προσπαθούν να τον κρατήσουν να μην πέσει.

Πολυ ενδιαφερονιστορικο αρθρο με αναφορες και στον δικο μας Φωστινη.Ο Παντελεημονας Φωστινης ηταν ιεροκηρυκας του 34 συνταγματος πεζικου. Π{αρεμεινε βαθια αντικομμουνιστης και αντι φιλελευθερος σε ολη τη ζωη του.

Ο στρατιωτικός ιερέας του 34ου Συντάγματος διαβεβαιώνει αντίθετα ότι «κανείς απ’ όσους ελάβαμεν μέρος εις την εκστρατείαν αυτήν δεν κατόρθωσε να καταλάβη γιατί επήγαμε στη Ρωσία» (Φωστίνης, σ. 7). Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι «προς τιμήν του Ελληνος, δεν επιχειρήσαμε καν να το εξετάσουμε» −και ικανοποιείται με την ιδέα πως η δράση του σώματος «έκαμε τους ξένους όλους να ομολογήσουν: “Τέτοιον στρατόν έχει η Ελλάς; Της αξίει να γίνη μεγάλο Βασίλειο”» (σ. 270).

Ακόμη διαφωτιστικότερος αποδεικνύεται εδώ ο ιεροκήρυκας Φωστίνης: «Από παντού έχουν επιτεθή [κατά] των στρατιωτών μας, από τους δρόμους, από τις θύρες των σπιτιών, από τα υπερώα, από τα παράθυρα, από τους εξώστας, με όπλα, με πιστόλια, με πολυβόλα, με χειροβομβίδες, ακόμη και με παλαιά σίδερα και με πέτρες και με ό,τι άλλον ετύχαινε μπροστά των· όλος ο κόσμος και οι πόρνες ακόμη από τους οίκους ανοχής πυροβολούν εναντίον των στρατιωτών μας» (σ. 226-7).

Μιλαμε για το 1919 εχει προηγηθει ο πρωτος εμφυλιος του 20ου αιωνα , στην Κυβερνηση ειναι ο Βενιζελος (και ο Ρεπουλης) που πληρωνει  γραμματια για την βοηθεια που του εδωσαν οι συμμαχοι της Ανταντ στην συγκρουση του με τον Κωνσταντινο, ο Κωνσταντινος Α ειναι εξοριστος στην Ελβετια τον αντικαθιστα ατυπα ο 24 χρονος γιος του Αλεξανδρος (αυτος που πεθανε απο δαγκωμα μαιμους λιγο μετα).

Πρωθυπουργος της Γαλλιας ο πρωην κομμουναρος Κλεμανσω (Το 1870 διορίστηκε δήμαρχος του 18ου διαμερίσματος του Παρισιού, το οποίο περιλαμβάνει τη Μονμάρτρη. Η Παρισινή Κομμούνα τον καθαίρεσε από τα καθήκοντά του ως δημάρχου. Προσπάθησε να εκλεγεί στο συμβούλιο της Κομμούνας αλλά δεν τα κατάφερε.[3] Το 1871 εξελέγη στο δημοτικό συμβούλιο του Παρισιού. Το 1876 εξελέγη στην Κάτω Βουλή και ήταν μέλος της Άκρας Αριστεράς και του Ριζοσπαστικού Κόμματος).

Ενα αποσπασμα απο το βιβλιο του  Νικολαου Σμπαρουνη αναφερεται σε καποιο στρατιωτη απο το Καρακασι που αφησε την τελευταια του πνοη στην Κριμαια .Η Ισπανικη γριπη θερισε τους στρατιωτες εκεινη την εποχη .48 στρατιωτες πεθαναν απο την γριπη στο διαστημα Ιανουαριος -Μαρτιος και ενας απο αυτους και ο στρατιωτης Καραχρηστος απο το Καρακασι Αργολιδος 1ο συνταγμα Πεζικου 5ος λοχος που πεθανε στις 14 Μαρτιου απο γριπωδη βρογχοπνευμονια.

Συνολικα σε αυτη την ιμπεριαλιστικη επεμβαση κατα του εξεγερμενου λαου της Ρωσσιας σκοτωθηκαν 398 Ελληνες στρατιωτες και τραυματιστηκαν 657.

Το αγαλμα του Φωστινη στο Κρανιδι

Μια ανακοινωση απο την Χιο

Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον Παντελεήμονα Φωστίνη δε θα γίνουμε

Επειδή ως Λαϊκή Συσπείρωση Δήμου Χίου προσκληθήκαμε στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Μητροπολίτη κυρού Παντελεήμονος Φωστίνη και χωρίς να μέμφουμε για κάτι τους αποστολείς της προσκλήσεως, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

Ο Παντελεήμων Φωστίνης υπήρξε απηνής διώκτης κάθε κομμουνιστικής και δημοκρατικής φωνής, μετέχοντας μάλιστα στην εκστρατεία στην Κριμαία, ως θρησκευτικός ακόλουθος, εναντίον του νεοσύστατου κράτους της Σοβιετικής Ένωσης και «δια να πατάξει τον μπολσεβικισμόν», ευλογώντας την ισχύ των ιμπεριαλιστικών όπλων και καταδιώκοντας Έλληνες στρατιώτες που στασίαζαν, ενάντια στην επέμβαση.

Υπήρξε ο βασικός υπεύθυνος μαζί με το εμφυλιοπολεμικό αστικό καθεστώς των διώξεων που υπέστη ο ΕΑΜικός μητροπολίτης Ιωακείμ Στρουμπής, τον οποίο πραξικοπηματικά εκτόπισε.

Ήταν αυτός που στοχοποίησε τον κομμουνιστή αγωνιστή παπα-Ξενάκη, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δολοφονία του από το μοναρχοφασιστικό καθεστώς εκείνης της περιόδου.

Στα 1954 υπέβαλε έκθεση στη Σύνοδο για το βιβλίο «Καπετάν Μιχάλης» το οποίο θεωρούσε «αντεθνικόν» και ζητούσε να αφορισθεί ο Καζαντζάκης.

Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν για το Βίο και την Πολιτεία του ακροδεξιού Παντελεήμονος Φωστίνη, όμως με βάση και μόνο τα παραπάνω, δεν επιθυμούμε να έχουμε ως Λαϊκή Συσπείρωση καμιά σχέση με τη μνήμη του, την οποία κατατάσσουμε στο ιστορικό όνειδος.

Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για ακροδεξιούς, φασίστες και μισάνθρωπους, που έσπερναν το μίσος και ευλογούσαν τις δολοφονίες των συντρόφων μας, δεν πρόκειται να γίνουμε.

Μπροστά στην προεκλογική περίοδο υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι συνυποψήφιοι για κάτι τέτοιο. Άλλωστε φασισμός και αστικός πολιτικός κόσμος αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία.

Τέλος, 3 του Μάρτη θα μετέχουμε ως Λαϊκή Συσπείρωση στην εκδήλωση του Συλλόγου Φίλων και Απογόνων της ΕΑΜικής Αντίστασης και του δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στον τόπο μαρτυρίου της Κυδιάντας, εκεί που το αίμα των κομμουνιστών έχει σημαδέψει το χώμα και την ιστορία, στοιχειώνοντας τους δολοφόνους τους, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, όπως ο Παντελεήμων Φωστίνης.

https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/191245_o-stratos-mas-poy-pige-stin-krimaia

Ο στρατός μας που πήγε στην Κριμαία

25 Μαρτίου 1919. Είσοδος του Κόκκινου Στρατού στην Οδησσό, μετά την εκδίωξη των ελληνογαλλικών κατοχικών στρατευμάτων.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο στρατός μας που πήγε στην Κριμαία

Η επανάσταση των Μπολσεβίκων με τα μάτια των ενστόλων Ελλήνων.

Ηταν οι πρώτοι συμπατριώτες μας που είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά τη γέννηση της Σοβιετικής Ρωσίας, έστω κι αν η συντριπτική πλειονότητά τους κάθε άλλο παρά είχε ζητήσει κάτι τέτοιο. Ο λόγος για τους 23.351 στρατιώτες και αξιωματικούς του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος που στάλθηκε στις αρχές του 1919 στην Οδησσό και την Κριμαία για να συμβάλει στην καταστολή των μπολσεβίκων από τους αντεπαναστάτες Λευκούς και τους Αγγλογάλλους, συν τα πληρώματα των πολεμικών πλοίων που τους συνόδευαν.

Στις γραμμές των αξιωματικών, οι οποίοι (σε αντίθεση με τους φαντάρους) ήταν όλοι εθελοντές, συναντάμε φιλόδοξα στελέχη που έγραψαν αργότερα ιστορία ως πραξικοπηματίες, πολιτικοί, στελέχη της Αντίστασης αλλά και του ένοπλου δωσιλογισμού: Νικόλαος Πλαστήρας, Γεώργιος Κονδύλης, Στυλιανός Γονατάς, Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, Λεωνίδας Σπαής, Γεώργιος Τσολάκογλου, Παναγιώτης Δεμέστιχας, Διονύσιος Παπαδόγκωνας, Χαράλαμπος Παπαθανασόπουλος, Ευάγγελος Καλαμπαλίκης κ.ά.

«Ο κόσμος είναι μάλλον Μπολσεβίκοι, δηλαδή εις άκρον δημοκρατικοί μεταπίπτοντες εις αναρχίαν»
Πλοίαρχος Ιωάννης Γιαννηκώστας (15/12/1918)

Ορισμένοι απ’ αυτούς (και τους υφισταμένους τους) κατέγραψαν την εμπειρία τους σε ημερολόγια, επιστολές κι απομνημονεύματα. Δεκαπέντε τέτοιες μαρτυρίες, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους όσον αφορά τους συντάκτες και το περιεχόμενό τους, εξετάζονται εδώ.

Το έναυσμα για το σημερινό μας αφιέρωμα το έδωσε μια ξεχασμένη αλλά σημαδιακή επέτειος. Ανήμερα το Πάσχα πριν από 100 χρόνια (7/4/1919), ο ελληνικός στρατός κατοχής της Σεβαστούπολης κατέστειλε με πραγματικά πυρά μια πολυάνθρωπη διαδήλωση ντόπιων πολιτών και εξεγερμένων Γάλλων ναυτών, που απαιτούσαν με κόκκινες σημαίες στα χέρια τον τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης.

Ο αριθμός των θυμάτων παραμένει απροσδιόριστος, με εμφανή την τάση υποτίμησής του από ελληνικής πλευράς (ιδίως όσον αφορά τους πρωτοκοσμικούς στασιαστές «συμμάχους») και διόγκωσής του από σοβιετικής· γεγονός είναι, πάντως, πως υπήρξαν δεκάδες χτυπημένοι από τις ελληνικές σφαίρες και κάμποσοι νεκροί.

Παρά την αμηχανία που διαπερνά τις υπηρεσιακές περιγραφές του συμβάντος, η επίσημη ιστοριογραφία δεν παραλείπει να καμαρώσει για τα συγχαρητήρια του Αγγλου ναυάρχου προς το εκστρατευτικό σώμα, σύμφωνα με τα οποία οι φονιάδες των διαδηλωτών «δύνανται να ώσι σήμερον υπερήφανοι ότι είναι Ελληνες» (ΔΙΣ 1955, σ. 243).

Κατά τα άλλα, οι εθνικά ορθές εξιστορήσεις της εκστρατείας διαπερνώνται από μια εξόφθαλμη αντίφαση. Από τη μια, ακατάσχετη μεγαλοστομία −με τις σφαγές του επαναστατημένου πληθυσμού σε μια μακρινή χώρα να αναγορεύονται επαίσχυντα «νέες Θερμοπύλες». Από την άλλη, η όλη υπόθεση καταχωνιάζεται στο περιθώριο της Ιστορίας, με τρόπο που προδίδει μάλλον ντροπή για το υποτιθέμενο έπος. Ακόμη και η χουντική «Πολεμική ιστορία των Ελλήνων», που εξέδωσε το 1970 το Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων, αφιερώνει λ.χ. στην «εκστρατεία της μεσημβρινής Ρωσίας» λιγότερη από μισή σελίδα (τ.Β’, σ. 462).

Οσο για τα αντίστοιχα εκδοτικά εγχειρήματα δεξιών εφημερίδων σε δημοκρατικότερους καιρούς (2008), οι μεν «Αγώνες των Ελλήνων» των Μαλούχου και Παπαγιαννίδη (που διένειμε ο «Ελεύθερος Τύπος») της αφιερώνουν ένα φωτογραφικό δισέλιδο δίχως την παραμικρή αφήγηση ή επεξήγηση (τ.Α’, σ. 154-5), το δε τρίτομο έργο του ΣΚΑΪ «Εμείς οι Ελληνες. Πολεμική Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας», με επιμελητές τους Θάνο Βερέμη και Μιχάλη Κατσίγερα, προτίμησε να την αποσιωπήσει εντελώς. Η ημιεπίσημη «Ιστορία του Ελληνικού Εθνους» την ξεπετά, τέλος, σε λιγότερο από μία σελίδα (τ.ΙΕ΄, σ. 112).

Για τι ακριβώς να καμαρώσει άλλωστε κανείς; Οπως διαπιστώνουμε από την προσεκτική ανάγνωση των σχετικών τεκμηρίων, οι «νέες Θερμοπύλες» του ελληνικού στρατού δεν υπήρξαν στην πραγματικότητα παρά μια άδοξη διαρκής φυγή μπροστά στη νικηφόρα προέλαση του Κόκκινου Στρατού, με ελάχιστα αγωνιστικά διαλείμματα.

Τρεις μήνες μετά την αποβίβαση του πρώτου Ελληνα φαντάρου στην Οδησσό (7/1/1919), τα τελευταία υπολείμματα του εκστρατευτικού σώματος εγκατέλειψαν έτσι στις 15/4/1919 άρον άρον τη Σεβαστούπολη, αφήνοντας πίσω 225 νεκρούς και 173 αγνοούμενους (με 657 τραυματίες και 1.373 αρρώστους επίσης εκτός μάχης).

Στο μεσοδιάστημα είχαν δράσει ως στρατός κατοχής σε πέντε πόλεις (Οδησσός, Χερσώνα, Νικολάγεφ, Σεβαστούπολη, Συμφερούπολη) και κάμποσα χωριά της ενδοχώρας· οι πιο προωθημένες μονάδες έφτασαν σιδηροδρομικά μέχρι την Μπερεζόφκα, 90 χιλιόμετρα βορείως της Οδησσού, για να γυρίσουν πίσω τροχάδην σε κακό χάλι. Ας δούμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.

Οπλίτες και μισθοφόροι

Πριν αναχωρήσουν, οι φαντάροι ενημερώνονταν από τους αξιωματικούς τους για την ανάγκη καταστολής της επανάστασης, «για να μη μολυνθούν τα άλλα κράτη» (Καραγιάννης, σ. 54).

Οι τελευταίοι θεωρούσαν κατά κανόνα απαραίτητη την ελληνική συμμετοχή στην πάταξη της «μπολσεβικικής θεομηνίας» (Πλαστήρας), όχι μόνο για να «αποσοβηθή ο εξ αυτής κίνδυνος του Ευρωπαϊκού πολιτισμού» (Καρακασσώνης), αλλά και προκειμένου να συμπληρωθεί η ανεπαρκής εθνική προσφορά σε αίμα κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο ελληνικός στρατός πήγε στη Ρωσία, εξηγεί ο Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, για «ν’ απαλλαγούμε από τις Ερινύες των Αθηνών και της Λαμίας και των Θηβών», την αντίσταση δηλαδή της Παλιάς Ελλάδας στην Αντάντ, και να βρούμε «τον δρόμο της τιμής και της αμοιβής στων Αρεοπαγιτών [= των συμμαχικών κυβερνήσεων] τα μάτια» (σ. 35).

Ο ίδιος θα επινοήσει και το τραγουδάκι που συνέδεσε την ελληνική συμβολή στην καταστολή της ρωσικής επανάστασης με την αίσια έκβαση των εθνικών διεκδικήσεων: «Από τη Ρουσία σύρνει / δρόμος ίσια για τη Σμύρνη» («Αρχείο Δέλτα», τ.Δ’, σ. 135). Ως επίδοξος θεατρικός συγγραφέας, μ’ ένα τουλάχιστον τυπωμένο έργο στο ενεργητικό του, σκαρώνει επίσης στο πόδι (κι ανεβάζει στην Καβάλα) μια αντικομμουνιστική κωμωδία που «κορόιδευε τη μανία του συστήματος [sic] να τα ρίξη όλα κάτω, χρήμα, ιδιοκτησίαν, οικογένεια, πατρίδα κ.λπ.» (όπ.π., σ. 141).

Ο στρατιωτικός ιερέας του 34ου Συντάγματος διαβεβαιώνει αντίθετα ότι «κανείς απ’ όσους ελάβαμεν μέρος εις την εκστρατείαν αυτήν δεν κατόρθωσε να καταλάβη γιατί επήγαμε στη Ρωσία» (Φωστίνης, σ. 7). Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι «προς τιμήν του Ελληνος, δεν επιχειρήσαμε καν να το εξετάσουμε» −και ικανοποιείται με την ιδέα πως η δράση του σώματος «έκαμε τους ξένους όλους να ομολογήσουν: “Τέτοιον στρατόν έχει η Ελλάς; Της αξίει να γίνη μεγάλο Βασίλειο”» (σ. 270).

Εξυπακούεται πως οι απλοί φαντάροι έβλεπαν τα πράγματα κάπως διαφορετικά: «Αυτό το έχω σίγουρο χωρίς αμφιβολία / τίποτε δε μου χρώσταγαν να έρθω στη Ρωσία», διαβάζουμε στο ημερολόγιο ενός απ’ αυτούς. «Ολοι βλαστημάμε την τύχη μας», σημειώνει στο δικό του κάποιος άλλος. Εχοντας μάλιστα επίγνωση πως οι εθελοντές βαθμοφόροι -σε αντίθεση με τους ίδιους- έπαιρναν μπόνους 1.000 δραχμών τον μήνα για τη συμμετοχή τους, δεν δίσταζαν ακόμη και να ειρωνευτούν το πτώμα του σκοτωμένου λοχαγού τους −αποφαινόμενοι μεγαλόφωνα πως «αν ο μακαρίτης είχε βάλει το χιλιάρικο στο μέτωπό του, δεν θα τον έπαιρνε η σφαίρα». Για προφανείς λόγους, άλλωστε, οι αξιωματικοί στις προφυλακές «έχουν γίνει αρνάκια άκακα. Μεταχειρίζουνται το στρατιώτη, που δεν τον ρώτησε κανείς, όλο με το καλό» (Καραγιάννης, σ. 81-2).

Προς γνώση και συμμόρφωση, η έξοδος από την Ουκρανία προς τη Βεσσαραβία θα επισφραγιστεί έτσι στα τέλη Μαρτίου με μια συλλογική έκρηξη απειθαρχίας.

«Οι στρατιώται πλείστων τμημάτων ήρχισαν να γογγύζουν, κατόπιν να υβρίζουν τον υπεύθυνον της καταστάσεώς των ταύτης, τελευταίον δε να μη δίδουν καμμίαν σημασίαν εις τας συμβουλάς των Αξιωματικών τους και, το χειρότερον, οι θρασύτεροι τούτων ήρχισαν αναφανδόν ουχί μόνον να υβρίζουν αλλά και να πυροβολούν, ούτω δε το κακόν των πυροβολισμών μετεδόθη εις τα πλείστα σχεδόν των τμημάτων», διαβάζουμε στις αναμνήσεις ενός έφεδρου ανθυπολοχαγού. «Επί ώρας ολοκλήρους μέσα εις το σκότος και την αγωνίαν εκείνην τα πέριξ εδονούντο εκ των ριπτομένων πυροβολισμών, χειροβομβίδων και οπλοβομβίδων, έσχομεν δε και θύματα συνεπεία των πυροβολισμών» (Αρχείο Εμμ. Γεωργακάκη, φ.1, έγγρ. 39).

Εχθροί και φίλοι

Τι εικόνα έχει όμως ένας στρατός κατοχής για φίλους και αντιπάλους και πώς ακριβώς τη σχηματίζει −ιδίως γι’ αυτούς τους τελευταίους, με τους οποίους έρχεται συνήθως σε επαφή κάτω από οριακές μόνο συνθήκες; Ενα κρίσιμο ερώτημα αφορά την ταυτότητα των πληροφορητών του.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, το γλωσσικό φράγμα που χώριζε τους Ελληνες φαντάρους και αξιωματικούς από τον ρωσικό λαό υπήρξε σχεδόν απόλυτο, όπως πιστοποιεί η μαρτυρία του Γρηγοριάδη.

Στο καλύτερο ζαχαροπλαστείο της Σεβαστούπολης, αυτός και η παρέα του είναι αδύνατο να συνεννοηθούν για τα στοιχειώδη: «Θέλουμε γλυκό και μας φέρνουν τσάι με παστό ψάρι, ζητούμε μπύρα και δώσαμε να καταλάβουν τα κορίτσια της υπηρεσίας πως ζητήσαμε πάστες» (σ. 15). Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τα αντίστοιχα όρια οποιασδήποτε σοβαρότερης κουβέντας!

Το κενό της πληροφόρησης καλύπτεται, ως εκ τούτου, από συγκεκριμένες πηγές: αστούς, ευγενείς και αξιωματικούς των Λευκών που γνωρίζουν τη διεθνή γλώσσα της εποχής, τα γαλλικά −και, φυσικά, από την ελληνική κοινότητα της πόλης.

Το ημερολόγιο του γιατρού Σμπαρούνη αποδεικνύεται διαφωτιστικότατο για τα κοινωνικά χαρακτηριστικά αυτών των επαφών: δεξίωση όπου «είχεν κληθεί αρκετός κόσμος εκ της κοινωνίας της Οδησσού» (σ. 31), γεύμα στο σπίτι μεγαλοκτηματία-μεγαλοβιομηχάνου (σ. 48-9), γνωριμία με μεγαλέμπορο που του παρέχει «πολλάς ενδιαφερούσας πληροφορίας» για την κατάσταση στη Μόσχα (σ. 50) κ.ο.κ.

Ο συνταγματάρχης Καρακασσώνης εξηγεί, πάλι, ότι τον προκάτοχό του «επεσκέφθησαν οι εις Οδησσόν καταφυγόντες Ρώσσοι στρατηγοί, οι μητροπολίτες και αρχιεπίσκοποι των διαφόρων επαρχιών και κυβερνείων, πολλοί ανώτεροι και κατώτεροι αξιωματικοί της τσαρικής παρατάξεως»· πως «οι εκ Μόσχας επιφανείς εφιλοξένησαν κατ’ επανάληψιν τους Ελληνας αξιωματικούς εν τω μετοχίω του Αγίου Ανδρέου», καθώς και ότι, ως σύνδεσμοι και οδηγοί του σώματος «κατά τας επιχειρήσεις και μετακινήσεις αυτού», είχαν καταταγεί εθελοντικά «πολλοί κατώτεροι» τσαρικοί αξιωματικοί (σ. 41-2).

Τα ερμηνευτικά σχήματα αυτών των πληροφορητών μεταφυτεύονται έτσι συχνά αυτούσια στις αναλύσεις των Ελλήνων αξιωματικών για τη φύση της επανάστασης και του σοβιετικού καθεστώτος. «Μαθαίνουμε πως όλο το μπολσεβικικό κίνημα της Ρωσσίας έχει λυσσώδεις πράκτορας τους εβραίους της Ρωσσίας. Ο Τρότσκυ, οι 5 από τους 7 υπουργούς του Λενίν, οι σύμβουλοι του Ερυθρού Στρατού, οι Αρχηγοί των Σοβιέτ, όλοι οι πράκτορες σχεδόν είνε εβραίοι», σημειώνει ο Νεόκοσμος στο βιβλίο του (σ. 15), διαπίστωση την οποία επισφραγίζει η υπηρεσιακή επαφή του με το σοβιέτ της Σεβαστούπολης, την επαύριο της ανακωχής: εκτός από «μια πολύ συμπαθή σαραντάρα μαυροφορεμένη» Ρωσίδα, «οι άλλοι, ένας ράφτης, δυο κουρείς, ένας εργάτης τραμ και δυο του Ναυστάθμου είνε εβραίοι ΟΛΟΙ» (σ. 32).

«Εβραίες, φανατικές μπολσεβίκες» είναι, σύμφωνα με τους πληροφοριοδότες του, και οι «βαμμένες, ακαλαίσθητα ντυμένες και μάλλον μελαχροινές» φιλενάδες των Γάλλων στρατιωτικών, που έχουν αποστολή να «κάνουν προπαγάνδα στους συμμάχους» (σ. 14-5).

Υπάρχουν πάντως και κάποιες εξαιρέσεις, όχι μόνο ταξικού αλλά και «φυλετικού» χαρακτήρα: «Περισσότερο μισούν τους Μπολσεβίκους οι Καραΐμιδες, άλλη φυλή Ιουδαϊκή […] οι πλουσιώτατοι της γης, σε μεγάλη διάσταση με τους άλλους εβραίους. Μόλις πατήσουν οι Μπολσεβίκοι πουθενά, αμέσως οι πάντα εβραίοι πολιτικοί σύμβουλοι χωρίς άλλο θα σφάξουν τους Καραΐμιδες» (σ. 16).

Ο αντισημιτισμός δεν αποτρέπει πάντως τη διαπίστωση της πραγματικής υφής του «ρωσικού προβλήματος». Οι περισσότερες αναμνήσεις σκιαγραφούν την αντίθεση φίλων-εχθρών με καθαρά κοινωνικούς όρους. Χαρακτηριστικό δείγμα, η περιγραφή της ταξικής πόλωσης στην Οδησσό από τον στρατηγό Νίδερ: «Πολυτέλεια αφάνταστος και στυγνή δυστυχία! Αι αίθουσαι των θεάτρων, των κινηματογράφων, των χοροδιδασκαλείων υπερπλήρεις κόσμου, και περιδέραια αξίας χιλιάδων ρουβλίων κοσμούν τους τραχήλους εξώμων κυριών»· την ίδια στιγμή, «η έλλειψις ειδών πρώτης ανάγκης και ιδία η σπάνις άρτου έθετεν εις αναβρασμόν τον εργατικόν κόσμον, όστις εζήτει αφορμήν προς εξέγερσιν» (σ. 146-7).

Στις παραμονές της επέμβασης (15/12/1918), ο κυβερνήτης του αντιτορπιλικού «Πάνθηρ» Ιωάννης Γιαννηκώστας περιγράφει πάλι ως εξής στη γυναίκα του την πολιτική κατάσταση στη Σεβαστούπολη: «Εννοείς ότι ο κόσμος είναι μάλλον Μπολσεβίκοι, δηλαδή εις άκρον δημοκρατικοί μεταπίπτοντες εις αναρχίαν» (Χαρατσής, σ. 200).

Εξίσου εύγλωττη είναι ωστόσο, στην ίδια επιστολή, η διαπίστωσή του για τον «απερίγραπτο σανφασονισμό» (έλλειψη τρόπων) που χαρακτηρίζει τους ντόπιους Ελληνες −ανθρώπους «ως επί το πλείστον μικρής τάξεως», που «έχουνε χρήματα και μιμούνται ό,τι βλέπουν εις τους Ρώσσους της χαμηλής τάξεως»: «καμιά διάκρισις τάξεως, φύλου, ηλικίας, θέσεως, επόμενον λοιπόν να ευρισκώμεθα προ εκπλήξεων κωμικών», όπως όταν μια οικοδέσποινα τον έβαλε να πάρει το τσάι του -κοτζάμ πλοίαρχος- μαζί με τους υπαξιωματικούς του!

Για τους χωρικούς, πάλι, εντυπωσιακή είναι η μαρτυρία ενός συντηρητικού φαντάρου, βοσκού το επάγγελμα: «Είναι πράγματι καλοί άνθρωποι και σαν μας βλέπουν να κάνουμε το σημείο του σταυρού ακόμη ενθουσιάζονται. Αλλά το φρόνημά τους το εκδηλώνουν όλοι και τα παιδιά τους ακόμη. Τους προτείνουμε το όπλο με την ξιφολόγχη κατάστηθα φοβερίζοντάς τους μικρούς τε και μεγάλους για να αρνηθούν το φρόνημά τους. Αλλά αδύνατον. Δεν δειλιάζουνε παρά ξεκουμπώνουν τα στήθια τους με ηρεμία και λένε: Σκοτώστε μας, δεν αρνιούμαστε πως είμαστε Μπολσεβίκοι. Κατόπιν μας λένε: Ντάι μι ρούκι, δηλαδή μας ζητούν το χέρι μας, εξετάζουν την παλάμη και μας δείχνουν το σκληρό δέρμα και τη ρόζα που διακρίνεται στα δουλεμένα χέρια μας» (Καραγιάννης, σ. 67).

Οι μονάδες των Λευκών συγκροτούνται σχεδόν αποκλειστικά από βαθμοφόρους του τσαρικού στρατού, με τους κατώτερους να εκπληρώνουν τον ρόλο απλού στρατιώτη: «σε κάθε σκοπιά αστράφτει η επωμίδα» (όπ.π., σ. 86). Οι Ελληνες συνάδελφοί τους δεν κρύβουν συνήθως τη θλίψη τους, που τους βλέπουν «με το όπλο στα χέρια» (Γρηγοριάδης, σ. 10).

Η στρατοκρατική οπτική εξηγεί επίσης την εντυπωσιακή πολιτική αχρωματοψία των Ελλήνων αξιωματικών, που κατά κανόνα αδυνατούν να διακρίνουν ανάμεσα στις ποικίλες αποχρώσεις των ντόπιων πολιτικοστρατιωτικών σχηματισμών.

Ουκρανοί επαναστάτες όπως ο αναρχικός Μαχνό ή ο εθνικιστής Πετλιούρα συνυπολογίζονται λ.χ. από τον επικεφαλής του Α’ Σ.Σ., στρατηγό Νίδερ, στις δυνάμεις των «μπολσεβίκων» (2015, σ. 112-4). Ενδεχομένως όμως να έχουν βάλει κι εδώ το χέρι τους οι ντόπιοι πληροφορητές.

Υπηρεσιακές εκθέσεις των Λευκών κατηγορούν την ίδια εποχή τις εφημερίδες των μενσεβίκων και των εσέρων της Σεβαστούπολης ότι, «επιτιθέμενες στην κυβέρνηση [της Κριμαίας] κι εν συνεχεία στο “διεθνή ιμπεριαλισμό”, υποβοηθούν την μπολσεβίκικη προπαγάνδα» (περ. Красный Архив, τχ.29, 1928, σ. 76)· στα απομνημονεύματα δε του αρχηγού τους, στρατηγού Ντενίκιν, ο Πετλιούρα και η ουκρανική κυβέρνηση σκιαγραφούνται σαν «ημι-μπολσεβίκοι» («The White Army», Λονδίνο 1930, σ. 243).

Οι επαφές με τους ντόπιους συμμάχους γεννούν απογοήτευση. «Ο Εθελοντικός Στρατός [του Ντενίκιν] είναι μισητός εις τον λαόν, εργάτας και ανεπτυγμένους», εξηγεί σε υπηρεσιακή έκθεσή του ο Γιαννηκώστας, τονίζοντας πως «η διαγωγή των αξιωματικών και στρατιωτών του είναι ελεεινή. Διαρκώς μεθούν και δέρνουν τον κόσμον» (σ. 219-20). Υστερα από ατέλειωτα γεύματα με την κυβέρνηση της Κριμαίας στη Συμφερούπολη, ο ίδιος κι οι συνάδελφοί του -γράφει στη σύζυγό του- αποχωρούν «αντιληφθέντες τίποτα, υποσχεθέντες ακόμη ολιγώτερα και βεβαιωθέντες περί της κτηνωδίας των ανδρών και του δικαίου αγώνος του λαού» (σ. 201).

Διαφορετικού τύπου αντιθέσεις φέρνουν πάλι αντιμέτωπους Ελληνες και Γάλλους. Οι τελευταίοι κατηγορούνται πως «η συμπεριφορά των προς τους ημετέρους είναι λίαν απρεπής αν όχι βάναυσος», καθώς «δίδομεν το αίμα μας και είμεθα ο τελευταίος τροχός της αμάξης».

Ιδιαίτερα καυτηριάζεται «η μανία τους να τα πάρουν όλα», με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να τους θεωρούν χειρότερους κι από τους Γερμανούς (του Κάιζερ), που σε τελική ανάλυση «ήλθον ουχί ως σύμμαχοι αλλ’ ως κατακτηταί» (σ. 244-8).

Δύο δεκαετίες μετά, ο συνταγματάρχης Μανέτας -στρατηγός πλέον- περιγράφει τις ελληνογαλλικές σχέσεις στην Ουκρανία ως εξής: «Ο αγών ο ιδικός μας συνίστατο εις το να σκοτωνόμαστε εμείς και να φορτώνουν σακιά αυτοί» (σ. 82).

Αντίσταση και τρομοκρατία

Κυρίαρχο αίσθημα που διαπερνά όλες τις αφηγήσεις είναι η περικύκλωση από έναν πληθυσμό σε τελική ανάλυση εχθρικό. «Εχω την αίσθηση ότι ζω επάνω σε ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί από τη μια στιγμή στην άλλη», θυμάται για την Οδησσό ο ανθυπολοχαγός Γιάγκος Δραγούμης (σ. 40).

«Ολη η πόλη είναι Μπολσεβίκοι, ώς κι οι γυναίκες, ακόμη πιο επίφοβες. Μπορεί να σας παρασύρουν και να σας δολοφονήσουν», προειδοποιούνται οι νεοαφιχθέντες φαντάροι (Καραγιάννης, σ. 60). Ο Φωστίνης αποφαίνεται πως «τα δύο τρίτα των κατοίκων είναι μπολσεβίκοι» (σ. 258) και αντιπαραβάλλει με θλίψη την αδιαφορία του κοινού για την πομπώδη κηδεία 32 αξιωματικών, σκοτωμένων από Ουκρανούς εθνικιστές, στα πλήθη που συνόδευσαν μια δημοφιλή ηθοποιό στην τελευταία της κατοικία (σ. 79).

Στο Νικολάγιεφ, βιομηχανικό κέντρο 150.000 εργατών όπου «οι Ερυθροί ανεμένοντο μετ’ αγωνίας υπό των κατοίκων, όπως φέρωσιν αυτοίς τ’ αγαθά της κοινοκτημοσύνης», τον ελληνικό στρατό υποδέχεται μόνο ο πρόξενος της Ελλάδας με τους προκρίτους της μικροσκοπικής παροικίας, ενώ τα πλήθη «παρηκολούθουν ψυχρώς την διέλευσιν της φάλαγγος» κι ήταν εμφανές ότι «δεν θα εβράδυνον να εκραγώσιν εν τη πόλει ταραχαί» (Νίδερ, σ. 187-8).

«Ολόκληρος η ύπαιθρος κατωκείτο από Μπολσεβίκους ή έστω Μπολσεβικίζοντας», θυμάται ο Βλάχος (σ. 106)· ο Καρακασσώνης τονίζει πως οι κάτοικοι της ενδοχώρας «πάντες είχον μπολσεβικικά φρονήματα» (σ. 86) και ο Γρηγοριάδης διαπιστώνει πως οι αξιωματικοί των Λευκών, «η καλλιτέρα ελπίς της Ρωσσίας», «βλέπουν γύρω τους την απάθεια των άλλων και τον ρωσσικό λαό να τους τουφεκάει στις πιο κρίσιμες στιγμές» (σ. 11).

Ο Κόκκινος Στρατός, «ευρισκόμενος εις την χώραν του κατέφευγεν κατά τας ψυχράς νύκτας εις τα πλησιέστερα χωρία προς διανυκτέρευσιν», ενώ ο ελληνικός ξεπάγιαζε στο ύπαιθρο, επισημαίνει ο Πλαστήρας (σ. 30)· ο ίδιος διευκρινίζει ότι, κατά την αναδίπλωση στη Βεσσαραβία, είχαν εντολή «να μην περάσωμεν από μέσα από την Οδησσό διότι υπήρχε κίνδυνος να εξεγερθούν οι εργάται της πόλεως και να μας κτυπήσουν από τα σπίτια» (σ. 42).

Σ’ αυτές τις συνθήκες, «καλλίτερη προστατευτική ασπίδα» θεωρείται η ωμή τρομοκρατία: ο ελληνικός στρατός, εξηγεί ο Γρηγοριάδης, «επιβάλλει τέτοιο σωτήριο φόβο και σεβασμό στον όχλο, που του κόβει κάθε όρεξι για στάσεις» (σ. 24). Αυτή είναι άλλωστε η δουλειά του: «Μέσα στην πόλι στέλλουμε τμήματα κάτω στο λιμάνι στα εργατικά κέντρα και πιάνουμε επικινδύνους Μπολσεβίκους» θυμάται χαρακτηριστικά ο Δραγούμης (σ. 41).

Η αντίσταση του πληθυσμού εκδηλώνεται έτσι ως επί το πλείστον υπόκωφα: από απεργούς εργάτες, σιδηροδρομικούς που κωλυσιεργούν να μεταφέρουν τους εισβολείς στο μέτωπο, πολίτες που ζυμώνουν τους φαντάρους, μοιράζοντάς τους ελληνόγλωσσες προκηρύξεις. Φυσικά, δεν απουσιάζουν και δυναμικότερες ενέργειες: «Οι Μπολσεβίκοι κατ’ επανάληψιν έρριπτον χειροβομβίδας εις τας περιπόλους, αλλά διά των συλλήψεων μερικών και διά της εκτελέσεως την επομένην διά τουφεκισμού, η τάξις απεκαθίστατο», σημειώνει ο Μανέτας (σ. 91).

Αμέσως μετά την άφιξή του στο Τζάνκιοϊ, ο ελληνικός λόχος κατοχής δέχτηκε πάλι επίθεση με πιστόλι και χειροβομβίδα από δύο δεκαπεντάχρονους μαθητές· «οι δράσται συλληφθέντες ετιμωρήθησαν παραδειγματικώς», βεβαιώνει ο Καρακασσώνης, δίχως ενοχλητικές λεπτομέρειες (σ. 234).

Αποκαλυπτική είναι επίσης η διαδικασία αφοπλισμού των κατοίκων, όπως περιγράφεται από έναν τσολιά: «Πιάνομιν 15 από να χωργίον πολίτες κι στον λόχον τους πιγέναμι. Τους δέρνομι! Ξύλο πολύ τους ρίχνομι για να μαρτιρίσουνε εάν υπάρχων μπολσοβίκι μέσα σ’ ικίνα τα χωργιά. Κανής δεν μαρτίραγι! Τους γδέναμι, τους δέναμι καλά τα χέρια τους κι τους βγέναμι κι τους ντοφικέγαμι έναν-έναν στον αγέραν, για να μαρτηρίσουν! Αφόσον όσα ξέραμι τους κάναμι κανές δεν μαρτυρούσε, τους πέρναμι στην φιλακίν, τους στήλαμι στων Οδισόν» («Το ημερολόγιο του εύζωνα Χρήστου Αλεξόπουλου», Καβάλα 2011, σ. 54).

Ο ίδιος μας πληροφορεί ότι στη Λιζίνκα, κωμόπολη που είχε αντισταθεί στους Γάλλους, ο ταγματάρχης Λεωνίδας Σπαής έδωσε στους άντρες του «το ελέφτερο να κάνουν ό,τι μπορέσουν»· ακολούθησε άγρια λεηλασία, διανθισμένη με βιασμούς: «Οτη τον κοστάριζι [=γουστάριζε] τον κάθη εύζωναν έπιρνεν. […] Οτη βρίσκαν τα τρόγαν! Ρούβλια κιρίος μαζέβαν υ ευζώνη, μικρά πράγματα. Αλι τες δεσπινήδες παλέβαν, τες πιάναν από τα βζιά! Εγινε τέλος μέσα σι κίνην την πόλιν μιγάλιν παραλυσίαν» (σ. 55-7).

Ο Λεωνίδας της Χερσώνας

Σύμφωνα με τις εθνικά ορθές αφηγήσεις, η κορύφωση της εκστρατείας για το ελληνικό σώμα ήρθε με τη μάχη της Χερσώνας, όταν 843 Ελληνες και 120 Γάλλοι στρατιώτες αντιμετώπισαν επί οκταήμερο (17-24/2) τους μαχητές του αταμάνου Γκριγκόριεφ και τον εξεγερμένο ντόπιο πληθυσμό.

Η ημερήσια διαταγή του 34ου Συντάγματος θα την αναγορεύσει μάλιστα σε ηρωική σελίδα ισάξια των Θερμοπυλών −κι ακόμη μεγαλύτερης σημασίας, αφού οι 300 του Λεωνίδα έπεσαν απλώς «αμυνόμενοι του πατρίου εδάφους», ενώ οι 117 νεκροί της Χερσώνας θυσιάστηκαν «υπέρ συμπάσης της ανθρωπότητος» («Αρχείο Δέλτα», σ. 130-1).

Σαν νέο «Μολών Λαβέ» προβλήθηκε ιδίως ο τηλεγραφικός διάλογος του υπολοχαγού Ηλία Μαθιού με τον Γκριγκόριεφ (16/2). Ο τελευταίος αναρωτήθηκε ρητορικά τι γυρεύουν οι Ελληνες σε ξένη χώρα, όταν έχουν πίσω τους τόσους αγώνες για τη δική τους ελευθερία −για να εισπράξει από τον δικό μας την απάντηση πως «δεν είναι αρμόδιος» να συζητήσει επ’ αυτού, καθώς «δεν γνωρίζει να κάμη τίποτε άλλο ή να εκτελή τας διαταγάς που λαμβάνη».

Το εξωφρενικό αυτό δείγμα τυφλής υπακοής δεν ενθουσίασε μόνο τους ένστολους ιστοριογράφους του παρελθόντος, όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά και τον σύγχρονό μας λογοτέχνη Φίλιππο Δρακονταειδή, που έσπευσε -εν έτει 2015- να του αφιερώσει την επανέκδοση του Νίδερ (σ. 7)!

Αν κάποιοι έπρεπε να συγκριθούν με τους 300, αυτοί ήταν όμως ο αταμάνος κι οι σύντροφοί του −οι μισοί από τους οποίους, σύμφωνα με τον διοικητή του Μαθιού, ρίχτηκαν στη μάχη με «πελέκεις, σφύρας και δρέπανα» (Καρακασσώνης, σ. 64).

Ακόμη διαφωτιστικότερος αποδεικνύεται εδώ ο ιεροκήρυκας Φωστίνης: «Από παντού έχουν επιτεθή [κατά] των στρατιωτών μας, από τους δρόμους, από τις θύρες των σπιτιών, από τα υπερώα, από τα παράθυρα, από τους εξώστας, με όπλα, με πιστόλια, με πολυβόλα, με χειροβομβίδες, ακόμη και με παλαιά σίδερα και με πέτρες και με ό,τι άλλον ετύχαινε μπροστά των· όλος ο κόσμος και οι πόρνες ακόμη από τους οίκους ανοχής πυροβολούν εναντίον των στρατιωτών μας» (σ. 226-7).

Ο ίδιος ο νέος Λεωνίδας πληγώθηκε «διά πιστολίου υπό γυναικός έκ τινος οικίας εξ εγγυτάτης αποστάσεως», μας πληροφορεί ο συνταγματάρχης του (σ. 74). Αμέσως παρακάτω, ο τελευταίος περιγράφει την εκκαθάριση ενός «εντελώς κατωκημένου» τμήματος της πόλης, μετά «την αντίστασιν, ην προέβαλον οι μπολσεβικίζοντες πολίται, Εβραίοι και αστυφύλακες εκ των οικιών και των προαυλίων αυτών δι’ όπλων και χειροβομβίδων»: η εντεταλμένη μονάδα εφοδιάστηκε «διά ποσότητος βενζίνης» κι άρχισε να «πυρπολή τας ανθισταμένας οικίας», ξεσπιτώνοντας σαν τα ποντίκια τους κατοίκους (σ. 83).

Οι νέες Θερμοπύλες έληξαν, πάντως, μάλλον άδοξα: με την πανικόβλητη φυγή των κατοχικών στρατευμάτων, που χώθηκαν κακήν κακώς στα συμμαχικά πλοία εγκαταλείποντας «άπαν το πάσης φύσεως υλικόν» τους: πυροβόλα, πολυβόλα, αποσκευές αξιωματικών, κλινοσκεπάσματα, μαγειρικά σκεύη και αμάξια, αφού πρώτα σκότωσαν ό,τι πρόλαβαν από τα μεταγωγικά ζώα τους. «Η υποχώρησις της φρουράς εξετελέσθη μετά θαυμαστής κανονικότητος και ασφαλείας», διευκρινίζει ο Καρακασσώνης, με μόνη παράπλευρη απώλεια όσους «φιλησύχους κατοίκους» θέλησαν επίσης να εγκαταλείψουν την πόλη, αλλά κατά λάθος μετατράπηκαν «εις μάζας αμόρφους» από τα «υπερμεγέθη βλήματα» των παρακείμενων γαλλικών αντιτορπιλικών (σ. 89-91).

Το σάρωμα

Παρόμοιες σκηνές επαναλήφθηκαν και στη Σεβαστούπολη. Με τις πρώτες κανονιές του Κόκκινου Στρατού (2/4), αφηγείται ο Γρηγοριάδης, «οι Μπολσεβίκοι μέσα στασιάζουν. Σχεδόν από κάθε σπίτι μάς τουφεκούν με τουφέκια και πολυβόλα».

Για την καταστολή τους επιστρατεύτηκε η συνήθης μεθοδολογία των κατοχικών στρατευμάτων: «Τρία σπίτια πέφτουν από τρεις οβίδες που τα βρήκαν κατακέφαλα. Η γύρω συνοικία ησυχάζει» (σ. 25-6).

Με το μάθημα της Χερσώνας αφομοιωμένο και την πολιορκημένη Σεβαστούπολη στο χείλος του λιμού μετά την κατάληψη της σιτοπαραγωγού ενδοχώρας από τους «Ερυθρούς», η ελληνογαλλική φρουρά θα διαπραγματευθεί ωστόσο τάχιστα την αναίμακτη αποχώρησή της. Για τον ίδιο λόγο είχε άλλωστε ήδη εκκενωθεί και η Οδησσός (25/3).

Απέμεινε η διχασμένη μνήμη, ατομική και συλλογική. Από τη μια, το λεωνίδειο έπος ενός εκστρατευτικού σώματος, τα στελέχη του οποίου ταυτίζονταν πλήρως με την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.

Από την άλλη, χαμηλόφωνα ημερολόγια φαντάρων όπως ο Χρίστος Σκούρτης από την Κορινθία, που περιγράφει ως εξής το δικό του κατόρθωμα στη μάχη του Μάλι Μπουγιαλίκ (24/3): «Τότε λοιπόν παίρνομε δρόμο και είπα “βόηθα Παναγία μου και θα έρθω να σε λειτουργήσω”. Οσοι γλυτώσαμε τροχάδη το πήραμε 20 χιλιόμετρα για 1 ώρα».

Ο πειρασμός της φράουλας

Από τις αφηγήσεις των σύγχρονων Αργοναυτών δεν ήταν φυσικά δυνατόν να απουσιάζει το εγχώριο ωραίο φύλο. «Εντύπωσι αμέσως σας κάνει η ζωηρότης και η δροσιά των ρωσσίδων», διαβάζουμε στο αυτοβιογραφικό φυλλάδιο που ο αντισυνταγματάρχης Νεόκοσμος Γρηγοριάδης εξέδωσε αμέσως μετά το τέλος της εκστρατείας.

«Πουθενά αλλού δεν έχω δη τέτοιο φυσικό λευκορόδινο χρώμα και τόση υγρότητα στο βήμα σε γυναίκες. Ολες είναι “σαν φράουλες”, όπως λέγει πολύ επιτυχημένα κάποιος “ειδικός”. Κατάστασις τέτοια πολύ επικίνδυνη και για τους πανδρεμένους, μα ευτυχώς κάποια σωτηρία επιφύλαξις επικρατεί στους δικούς μας» (σ. 14).

Ο κίνδυνος καθίσταται εμφανέστερος όταν ο συγγραφέας διαβεβαιώνει, λίγο παρακάτω, ότι τα αισθήματα υπήρξαν μάλλον αμοιβαία: στη Συμφερούπολη π.χ. «οι στρατιωτικοί μας γίνουνται αντικείμενα πρωτοφανούς εκδηλώσεως θαυμασμού. Κοκκινίζουν όλοι και χάνουν το βήμα τους, τόσον είναι επίμονες οι ματιές που τους καρφώνουν οι κυρίες» (σ. 16).

Από ελαφρά διαφορετική γωνία, παρόμοιες ήταν οι διαπιστώσεις του κατεξοχήν αρμόδιου για τη σωτηρία της ψυχής του εκστρατευτικού σώματος. «Το μόνο που εφοβήθηκα», σημειώνει στις δικές του αναμνήσεις ο αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Φωστίνης, «ήταν η διαφθορά της Οδησσού. Οι διεφθαρμένες γυναίκες, φορτωμένες απαίσιες αρρώστειες κυνηγούσαν στους δρόμους τους στρατιώτες μας. Αλλοίμονο, αν πάθουν τα παιδιά μου καμμιά συμφορά».

Πόσο μάλλον αφού, όπως ο ίδιος πληροφορήθηκε καταλεπτώς, «όλα τα στρώματα της Ρωσσικής κοινωνίας, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, είνε εκφυλισμένα ως προς το ζήτημα τούτο» (σ. 71-2 & 74).

Για την αποτροπή του κακού ο αρχιμανδρίτης θα κάνει ειδική ομιλία στους στρατιώτες, επικεντρώνοντας την επιχειρηματολογία του στην απειλή των αφροδίσιων νοσημάτων: «Φανταστήτε να γεμίσετε παλιοαρρώστειες και να γυρίσετε στα σπίτια σας σε αξιοθρήνητη κατάσταση, σάπιοι, για να καταντήσετε τέλος παράλυτοι ή τρελλοί». Ισχυρίζεται δε ότι τους έπεισε: με μόνη εξαίρεση 5-6 απόντες λόγω υπηρεσίας, γράφει, «κανείς άλλος δεν έπαθε τίποτε. Εκράτησαν δυνατά την αυστηρότητα των ηθών την πατροπαράδοτη, το ωραιότερο χάρισμα της φυλής μας, αν και ευρίσκοντο ανάμεσα σε ωκεανό διαφθοράς» (σ. 72).

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο διοικητής του 34ου Συντάγματος θα δηλώσει εγγράφως στον Γάλλο προϊστάμενό του πως ο ελληνικός στρατός δεν είχε ανάγκη τα συμμαχικά στρατιωτικά πορνεία, επειδή «έχει την πρόληψιν να πιστεύη ότι, εάν παρεκκλίνη και επ’ ελάχιστον του ηθικού νόμου, δεν θα έχη του Θεού την βοήθειαν, εις την οποίαν ελπίζων επιτελεί θαυμασίως πάντοτε το εαυτού καθήκον» (σ. 73).

Στο Πολεμικό Ναυτικό, σαφώς χαλαρότερο εκ παραδόσεως, τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά. Δυόμισι μήνες μετά την άφιξη του αντιτορπιλικού «Πάνθηρ» στη Σεβαστούπολη (21/11/1918), ο κυβερνήτης του απευθύνει έτσι παράκληση προς τους προϊσταμένους του (7/2/1919) για άμεση αποστολή αφροδισιολόγου, «καθόσον πολλοί άνδρες του πληρώματος προσεβλήθησαν υπό τοιούτων ασθενειών, ουδεμία δε συμμαχική υπηρεσία τοιαύτη υφίσταται» (Χαρατσής 1997, σ. 231-2).

Το πιστόλι του συνταγματάρχη

Με δεδομένη την απουσία κινήτρων, η πειθαρχία των ανδρών του εκστρατευτικού σώματος κατά την παραμονή τους στη Ρωσία βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στον φόβο. Φόβο για ό,τι φημολογούνταν ότι τους περίμενε σε περίπτωση αιχμαλωσίας, αλλά και από τα χέρια των διοικητών τους σε περίπτωση απειθαρχίας.

Αποκαλυπτικό γι’ αυτήν τη δεύτερη περίπτωση είναι ένα περιστατικό που διασώζεται σε τουλάχιστον δύο εκδοχές. Βρισκόμαστε στις 6/3/1919, το μέτωπο της Μπερεζόφκα έχει σπάσει και τα συντρίμμια της 2ης ελληνικής μεραρχίας υποχωρούν πανικόβλητα μπροστά στην προέλαση του Κόκκινου Στρατού.

Ο πρώτος αφηγητής, έφεδρος ανθυπολοχαγός Γιάγκος Δραγούμης, κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση με το τρένο των ενισχύσεων και τον διοικητή του -μετέπειτα αντιβασιλιά- Γεώργιο Κονδύλη, με τον οποίο γλεντούσε πριν από λίγες ώρες σε ρεστοράν της Οδησσού:

«Διακρίνουμε τα πρώτα τμήματα των δικών μας που υποχωρούν. Ο συνταγματάρχης έχει ανοίξει το παράθυρο του τραίνου, προχωρούμε πολύ σιγά. Ενα τμήμα περνά κοντά μας. Διατάσσει να σταματήσουν μια φορά, δυο φορές, και τρίτη φορά. Τίποτε. Αυτοί το δρόμο τους. Τον βλέπω και σηκώνει το πιστόλι του, μια εκπυρσοκρότησι αντηχεί, βλέπω ένα στρατιώτη κοντά μου, προχωρεί τέσσαρα βήματα σα να μην έχει τίποτε, και έξαφνα σωριάζεται κάτω νεκρός επάνω σε κάτι τραβέρσες παλιές κοντά στη γραμμή. Το δράμα δεν εβάσταξε τρία δευτερόλεπτα. Το μάθημα μάλλον για τους δικούς μας στρατιώτες, διότι οι άλλοι έχουν χάσει εντελώς το ηθικό τους. Τραβούν για την Οδησσό χωρίς καμιά βία με το κεφάλι κάτω, μπουλούκια μπουλούκια. Δεν έχουμε καιρό να τους σταματήσουμε, πρέπει να τραβήξουμε μπροστά. Από στιγμή σε στιγμή μπορεί να ανταμώσουμε τον εχθρό. Το επεισόδιον του σκοτωμένου στρατιώτου μας με έχει παγώσει. Το ξενύχτι, η πείνα και η συγκίνησις αυτή η τελευταία μου έχουν φέρει μια τρομερή διάθεσι για εμετό. Ευτυχώς βρίσκω λίγο κονιάκ, το οποίον πίνω και μου περνάει λιγάκι» («Αρχείο Π.Σ. Δέλτα», τ.Δ’, σ. 45).

Αρκετά διαφορετικά περιγράφει το ίδιο συμβάν στο ημερολόγιό του ένας απλός φαντάρος του ίδιου Συντάγματος. Σαν «ανόητος ανθυπασπιστής» του συνταγματάρχη μνημονεύεται ενδεχομένως εδώ ο προηγούμενος αφηγητής, διερμηνέας και ακόλουθός του:

«Ο διοικητής μας σταμάτησε την αμαξοστοιχία και διέταξε τις ομάδες που συναντούσαμε να γυρίσουν πίσω φωνάζοντάς τους Προδότες της Πατρίδας πίσω πίσω. Πυροβολούσε δε διά του περιστρόφου του. Πολλοί απ’ αυτούς ήρθαν και ανέβηκαν στο τραίνο. […] Ενας απ’ αυτούς μη αντιληφθείς τον διοικητή μας που στεκόταν πλησίον μας μάς είπε την αλήθεια:
− Πού πηγαίνετε βρε αδέρφια, καλύτερα μην πάτε στο μέτωπο γιατί οι Μπολσεβίκοι είναι πάρα πολλοί και είμαστε και είσαστε χαμένοι.
Τότε ο διοικητής οργισμένος βγάζει το περίστροφό του και σκότωσε το παληκάρι μπροστά στα μάτια όλων μας. Κρίμα. Αυτός είναι ο Γεώργιος Κονδύλης. Κι ένας ανόητος ανθυπασπιστής του εκ του λόχου πυροβολεί και κείνος κατά των υποχωρούντων ανδρών. Τότε πολλοί απ’ αυτούς που έφεραν πλήρη τον οπλισμό τους έπεσαν κι έστρεψαν τις κάννες τους κατά πάνω μας. Τώρα φωνάζουμε όλοι μαζύ − Μη ρε παιδιά, μη. Ευτυχώς δεν τράβηξαν τη σκανδάλη να μας ξαπλώσουν όλους κάτω. Το τραίνο ευτυχώς έφυγε και σταμάτησε το κακό»
(Καραγιάννης, σ. 62-3).

📕 Διαβάστε
► Νεόκοσμος [Γρηγοριάδης], Ο στρατός μας στα ξένα (Σμύρνη 1919, εκδ. Τυπογραφείον «Αμαλθείας»). Η πρώτη αυτοβιογραφική αφήγηση της ουκρανικής εκστρατείας, έντονα σημαδεμένη από τα κυρίαρχα στρατοκρατικά ιμπεριαλιστικά στερεότυπα των ημερών.
► Κωνσταντίνος Νίδερ, «Η εκστρατεία της Ουκρανίας» (Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια- Εβδομαδιαίον Περιοδικόν, τ.Α’, τχ.7 [7/8/1927] – 36 [26/2/1928]). Η πρώτη επίσημη εξιστόρηση της εκστρατείας από τον στρατιωτικό προϊστάμενό της, σωματάρχη του Α’ Σ.Σ. Με περικοπές, και παραπομπή σε λάθος πηγή, επανεκδόθηκε πρόσφατα από τον Φίλιππο Δρακονταειδή (Αθήνα 2015, εκδ. Κέδρος).
► Πέτρος Καρακασσώνης, Ιστορία της εις Ουκρανίαν και Κριμαίαν υπερποντίου εκστρατείας τω 1919 (Εν Αθήναις 1933, Τύποις Α.Θ. Λαμπρόπουλου). Συνοπτικότερο πόνημα, από τον δεύτερο διοικητή του 34ου Συντάγματος στην Ουκρανία.
► Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, Το ελληνικόν εκστρατευτικόν σώμα εις την Μεσημβρινήν Ρωσίαν (Αθήναι 1955). Η τελική επίσημη ιστορία της εκστρατείας.
► Στυλιανός Χαρατσής, Η πρώτη επέμβαση. Η άγνωστη δράση του Πολεμικού Ναυτικού στη Μεσημβρινή Ρωσία 1918-20 (Πειραιεύς 1997, εκδ. Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος). Ιδιαίτερα χρήσιμο το εκτενές παράρτημα (σ. 148-303) με επιστολές, τηλεγραφήματα και εκθέσεις του κυβερνήτη του αντιτορπιλικού «Πάνθηρ», πλοιάρχου Γιαννηκώστα.
► Παντελεήμων Φωστίνης, Ο ελληνικός στρατός στη Ρωσσία (Πειραιάς 1988, εκδ. Αθως). Αναμνήσεις του στρατιωτικού ιερέα του 34ου Συντάγματος, μετέπειτα μητροπολίτη Ενόπλων Δυνάμεων. Πρωτοεκδόθηκαν το 1955 και φέρεται να έχουν γραφτεί το 1920· ευδιάκριτα είναι ωστόσο τα ίχνη τόσο της νεότερης βιβλιογραφίας όσο και των κατοπινών εξελίξεων.
► Χρήστος Καραγιάννης, Το ημερολόγιον 1918-1922 (Αθήνα 1976, εκδ. Απ. Αποστολόπουλος). Εξαιρετική μαρτυρία για τους πολέμους της εποχής, από τη σκοπιά των μάχιμων τμημάτων. Δυστυχώς η πρόσφατη μεταγλώτισσή του από τον Φ. Δρακονταειδή (2013) παραποιεί κρίσημα σημεία του πρωτοτύπου
► Νικόλαος Πλαστήρας, «Αναμνήσεις από την εκστρατείαν της Ουκρανίας 1919», σε Π.Α. Ζάννας (επιμ.), Αρχείο της Π.Σ. Δέλτα. Β’. Νικόλαος Πλαστήρας (Αθήνα 1979, εκδ. Ερμής), σ. 1-54. Εξιδανικευτική αφήγηση, γραμμένη το 1934 στην αυτοεξορία ειδικά για την Πηνελόπη Δέλτα και επικεντρωμένη στο στρατιωτικό καθαρά σκέλος του εγχειρήματος.
► Π.Α. Ζάννας (επιμ.), Αρχείο της Π.Σ. Δέλτα. Δ’. Εκστρατεία στη Μεσημβρινή Ρωσία 1919 (Αθήνα 1982, εκδ. Ερμής). Απομνημονεύματα των αξιωματικών Γιάγκου Δραγούμη, Κων/νου Μανέτα, Κων/νου Βλάχου και Νεόκοσμου Γρηγοριάδη. Συνταγμένα επίσης τη δεκαετία του 1930 για τη Δέλτα και έντονα σημαδεμένα από την αυτολογοκρισία που επέβαλλε αυτός ο προορισμός. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα (εκ των υστέρων) «αντισυμμαχικά» ξεσπάσματα των πάλαι ποτέ οργάνων της Αντάντ.
► Νικόλαος Σμπαρούνης, Ημερολόγιον της εις Ρωσσίαν εκστρατείας (Αθήνα 2013, εκδ. Βιβλιόραμα). Ενδιαφέρον, κυρίως ως ζωντανή αποτύπωση των πρακτικών της καλής κοινωνίας της Οδησσού και της διαπλοκής της με το συμμαχικό εγχείρημα.

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΕΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ:

Η Αργολίδα, περιμένει με την δικη σας συνδρομη και ενεργή υποστηριξη την ανάταξη της γραμμής και την επαναλειτουργία του τραινου Κόρινθου (σταθμος Προαστιακού)-Μυκηνών-Αργους-Ναυπλίου, που τοσο άδικα ανεστάλη τον Δεκεμβριο του 2010. Εχουν δοθει συγκεκριμενες υποσχεσεις προς αυτη την κατευθυνση, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ εχει ηδη εκδηλωσει το ενδιαφερον της και ο ΟΣΕ θα πρεπει να επιτελεσει τα δέοντα εκ του ρολου του, στα πλαισια των 100 εκατ. που ειχε πει οτι θα διεθετε για αναταξη διαφορων τμηματων του δικτυου του. Αναμενουμε…

Η εικόνα ίσως περιέχει: τρένο, βουνό, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Ξεκίνησα ενα ξεκαθάρισμα στις συνδέσεις μου (Links) αριστερά στην σελίδα.

Καταστροφη! Πάνω από τις μισές διευθύνσεις εχουν χαθεί.Καταργηθεί . Αλλες παλι εχουν πανω απο δυο χρονια να σηκωσουν αναρτηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε σαν σφουγγάρι και έσβυσε κάθε διάθεση για επικοινωνία κάθε ελπιδα για αλλαγή Σιωπή. Νέκρα. Αυτή η διαδικτυακή φούσκα που κράτησε λιγα χρόνια ξεφούσκωσε γρήγορα στα χρόνια της ηττας. Καθένας στο καβούκι του. Οσο για την γειτονιά μας και απο δω χάθηκαν 27 φωνές .Η συντριπτικη πλειοψηφια. Εχουμε απομεινει ελαχιστοι και μεις  τραυματισμενοι απο επισκεψιμοτητα.

Καποιες σελιδες παλι που συνεχίζουν ειναι στον αυτόματο. Πίνακες ανακοινώσεων , αλλα μην γελιέστε και αυτή η χρήση του διαδίκτυου  πολιτικά στρατευμένη ειναι οσο κι αν κάποιοι αγωνίζονται να  σας πείσουν πως «αφου τους βάζω ολους ειμαι ανεξάρτητος πολιτικά» .Κανένας δεν ειναι ανεξαρτητος πολιτικά. Ξύστε λιγο την επιφάνεια μικρή κοινωνία ειμαστε και θα δείτε αν λέω την αλήθεια. Ο καθένας κουβαλά την ιστορία την δική του και της οικογένεας του. Και τελικα δεν περασαν και πολλα χρονια που με την λογικη «ολοι μεσα χωρις εξαιρεσεις» τα δελτία προπαγάνδας της εγκληματικής νεοναζιστικης οργάνωσης παρουσιάζονταν στις σελίδες των τοπικών ιστολογίων με ελάχιστες εξαιρέσεις. Νομιμοποιώντας σιγά σιγά και με αυτό τον τρόπο την παρουσία της δίπλα σε βουλευτές, Δημάρχους, λαικές γιορτές στα χωριά μας. Μ’εχρι να φτάσουμε στο σήμερα.

Οι πραγματικά ανεξάρτητες φωνές ειναι οι κριτικές φωνές. Αυτές που εχουν γνώμη και πολιτική θέση ξεκάθαρη. Γιατί ολοι οι ωριμοι ανθρωποι οι πολίτες εχουν γνώμη  θέση άποψη φιλοσοφία για το τι και ποιός εκφραζει τις ανάγκες το συμφέρον τα όνειρα τους. Και τα μέσα επικοινωνίας εκφράζουν την γνώμη των διαχειριστών τους η κάποτε αν ειναι μεγάλα και τα συμφέροντα οσων κρύβονται πίσω τους.

Γιατί τα συμφέροντα πολιτικά και οικονομικά εχουν λόγο να επιρεάζουν την κοινή γνώμη . Εχουν λόγο να πείθουν πως οι δικές τους λυσεις ειναι οι καλύτερες να ζωγραφίζουν εικονικές πραγματικότητες να λενε ψέματα η να κρύβουν οσα κομμάτια της αλήθειας δεν εξυπηρετόυν τους στόχους τους.

Ετσι λοιπόν ο θορυβισμός ανακοινώσεων χωρίς ανάλυση αυτων που λέγωνται, ο βομβαρδισμός με τις ανακοινώσεις τον ανταγωνισμό για την εξουσία  δεν ειναι αντικειμενικότητα. Σίγουρα εξασφαλίζει αναγνωσιμότητα πολλά κλίκ ολοι θέλουν να δουν τον εαυτο τους στο γυαλί ξανά και ξανά. Και τελικά μια τέτοια χρήση των μεσων επικοινωνίας δίνει πάσα στον ισχυρότερο .Σε αυτόν που ειναι πιο ενεργός -οχι πιο ικανός -πιο οργανωμένος πιο πλούσιος .

Στίς εκλογές που έρχονται θα πάμε να ψηφίσουμε. Πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε .Γιατί η δημοκρατια ειναι η λύση. Η συμμετοχή μας σαν ενεργοί πολίτες στην καθημερινότητα μας ειναι η λύση.

Υπάρχουν παρατάξεις που εκφράζουν το μεγαλύτερο μέρος του κοινοβουλευτικού πολιτικού φάσματος. Διαλέγετε και ψηφίζετε. Οχι με αξονα ενα καποιο δήθεν τοπικισμό αλλα με γνώση πως οποιος βγεί δημαρχος οποια παραταξη εχει την πλειοψηφία θα εχει απο πισω της ενα πολιτικό σκεπτικό για την επίλυση των προβλήματων μας .Διαλέξτε ποιά σας ταιριάζει. Προσωπικά καμμία. Ομως αυτό δεν σημαίνει πως ειναι ολες ιδιες ουτε πως ολοι -ες οι υποψηφιοι ειναι ιδιοι. Σε καμμιά περιπτωση ομως την ΔΗΣΥΕΡ. Την ειδαμε δυο τετραέτιες την βλέπουμε και τώρα πως κινείται προεκλογικά ,τρίτη φορα δεν ξαναζεστένεις το ψαγητό γιατί  θα αρωστήσεις. Αυτή ειναι η γνώμη μου.

Μάκης Κατσαΐτης  Οικιστικα πρωτυπα

Follow me on Twitter

Απρίλιος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

  • 1.266.712

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Οι φάροι που θα είναι ανοιχτοί για το κοινό σήμερα στην Πελοπόννησο και σε όλη τη χώρα Αύγουστος 18, 2019
    Ανοιχτοί για το κοινό θα είναι σήμερα 28 φάροι σε όλη την Ελλάδα, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Φάρων. Οι πολίτες που θα τους επισκεφθούν, θα ενημερωθούν για τη συμβολή των φάρων στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, για την αξιοποίηση του φαρικού δικτύου ως πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και για τη συνεισφορά των φαροφυλάκων στη λειτουργία του δικτύου. Όπως έ […]
  • Θεία λειτουργία και μνημόσυνο υπέρ ανάπαυσης της ψυχής του μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Γερασίμου Πρωτόπαπα (pics) Αύγουστος 18, 2019
    Σήμερα Σάββατο, 17 Αὐγούστου 2019, στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου τοῦ χωριοῦ Ἅγιος Ἰωάννης Ἄστρους Κυνουρίας ἐτελέσθη, μέ εὐλογία καί εὐχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαντινείας καί Κυνουρίας κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ( ὁ ὁποῖος τέλεσε τή Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἐπισκοπῆς Τεγεας, καθώς καί Ἀρχιερατικό Μνημόσυνο στή μνήμη τῶν Ἱδρυτῶν, τῶν Εὐεργ […]
  • Εγκαίνια πνευματικού κέντρου Οχθίων Γορτυνίας (pics,vid) Αύγουστος 18, 2019
    Ένα σημαντικό έργο για τo χωριό των Οχθίων Γορτυνίας, που αποτελούσε πάγιο αίτημα και όνειρο ετών των κατοίκων, έγινε πραγματικότητα με την καθοριστική συμβολή της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Πρόκειται για το Πνευματικό κέντρο στα Όχθια, το οποίο εγκαινιάσαμε την Παρασκευή 16 Αυγούστου σε μία λιτή εκδήλωση. Κατά την τοποθέτηση του ο αντιπεριφερειάρχης Αρκαδίας […]
  • Διακοπή ρεύματος σε ΔΔ του Δήμου Τρίπολης Αύγουστος 18, 2019
    Σας ενημερώνουμε ότι τη Δευτέρα 19/08/2019 λόγω προγραμματισμένων εργασιών συντήρησας του δικτύου του ΔΕΔΔΗΕ θα πραγματοποιηθεί διακοπή ηλεκτροδότησης στα παρακάτω Τ.Δ. : Από ημ/νία και ώρα Έως ημ/νία και ώρα Δήμος/κοινότητα Περιγραφή περιοχής 19/08/2019 09:00 π.μ. 19/08/2019 14:00 π.μ. ΤΡΙΠΟΛΗΣ Δ.Δ. ΚΑΝΔΥΛΑ, ΟΡΧΟΜΕΝΟΣ, ΠΑΛΑΙΟΠΥΡΓΟΣ     Η επανατροφοδότηση θα […]
  • Κυριακή με ασθενείς βροχές στην Αρκαδία Αύγουστος 18, 2019
    Γενικά αίθριος αναμένεται ο καιρός σήμερα Κυριακή (18/8), με πρόσκαιρες νεφώσεις στα ηπειρωτικά τις μεσημβρινές και απογευματινές ώρες, οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις στο Αιγαίο 5 με 7 και τοπικά στα νοτιοανατολικά 8 μποφόρ και τη θερμοκρασία να μη σημειώνει αξιόλογη μεταβολή. Αναλυτικά το δελτίο καιρού: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΘΡΑΚΗ Καιρός: Γενικά αίθριος κ […]

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

ecorap SRF RDF Αδεσποτα Αλλη Προταση Ανεμογεννητριες Αφαλάτωση Αφαλατωση Χωνια Βασιλης Λαδας Βερβεροντα Βουδουρης Βουλευτικες Εκλογες 2015 Γιορτες ελιας ΔΕΗ ΔΕΣΦΑΚ Δασος Κορακιας Δεκα τρεις ΧΑΔΑ τριτης γενιας Δελτια τυπου Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σφυρης Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Δημοτικο σχολειου Πορτο Χελιου Δρομοι πεζοδρομια Ηλεκτροφωτισμος Καραβασιλη Καταφυκι Κοιλαδα Κυκλοφοριακο Μαρινα Πορτο Χελιου Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ναυπλιο Οδος Παντανασσης Πανω Πλατεια Κρανιδι Πεζοδρομια στις πολεις Ποσιμο νερο Πρασινο Σημειο Προεκλογικα Προγραμματα 2019 Προσφυγες Μεταναστες Προσφυγες στην Ερμιονιδα Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σαλαντι Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ ΤΕΡΝΑ Τατουλης Τζεμι Τσιρωνης Φαναρι Διογενη ΧΑΔΑ Νο 4 Μυλων Κρανιδιου Χριστουγεννα Ωρα της γης αεροδρομιο αποκατασταση ΧΑΔΑ δεματοποιητη εκδηλωση ΠΑΠΟΕΡ/CISD Δεματοποιητη επιδομα ανεργιας εφοπλιστικο κεφαλαιο καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση κυκλοφορια σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates