Στα πλαίσια του «διεθνισμού» του Κεφαλαίου
Αίσχη της κυβέρνησης εντός και εκτός συνόρων.
Nikos Xentes
Το 1989 η συγκυβέρνηση, των Κυρκοφλωράκηδων με τον Μητσοτάκη, παρέδωσε Τούρκους αγωνιστές στους διώκτες τους. Ο τότε νομάρχης Έβρου, παλαιός αγωνιστής της Αριστεράς με καμιά 15ριά χρόνια φυλακές και εξορίες, όχι μόνο υπέγραψε την απόφαση της παράδοσης αλλά δεν παραιτήθηκε ούτε εκ των υστέρων. Στην Τουρκία ίσχυαν οι νόμοι, με βάση τους οποίους η δικτατορία του Εβρέν παρέδωσε τα ηνία σε μια κηδεμονευόμενη “δημοκρατία”. Η Αθήνα τότε είχε συγκλονιστεί από τις αντιδράσεις της εκτός των τειχών Αριστεράς.

Σήμερα φαίνεται ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ παραδίδει συστηματικά στο καθεστώς Ερντογάν Τούρκους διωκόμενους που ζητούν άσυλο. Κρυφά, με κουκούλες, όπως δουλεύουν οι εγκληματίες και οι ρουφιάνοι. Σε ένα καθεστώς που πληρεί όλες τις προϋποθέσεις να ονομαστεί Κράτος Έκτακτης Ανάγκης, στο οποίο δεν υφίστανται ούτε κατ’ επίφαση οι λειτουργίες μιας αστικοκοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Και ενώ ακόμα και ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα τους ξεφωνίζει “είμαι πολύ προβληματισμένος από τις αναφερόμενες μαζικές απελάσεις από την Ελλάδα Τούρκων που ζητούν άσυλο…” τα δικαιωματικά και οι πλατς ούτε ένα δάκρυ δεν βρήκαν να ρίξουν!

Ο κατήφορος της μνημονιακής ανάνηψης δεν έχει – και δεν μπορεί να έχει – τέλος. Τα μνημόνια δεν είναι μόνο κάποια οικονομικά μέτρα αλλά μια πλήρης ανατροπή – αναδιάταξη των πολιτικών, κοινωνικών και ιδεολογικών όρων οργάνωσης της εξουσίας.

Τα, κάτω από το τραπέζι, πάρε δώσε με το καθεστώς Ερντογάν πάνε πακέτο με τους άξονες με τον δικτάτορα Σίσι και τον εγκληματία Νετανιάχου. Πάνε πακέτο με την ένταξη του δημόσιου λόγου και της έκφρασης γνώμης στις διατάξεις του τρομονόμου. Πάνε πακέτο με τις παρασημοφορήσεις χουντικών, με τις τιμές σε προδότες συνεργάτες των Ναζί και ολετήρες της Κύπρου.
Σήμερα, κανείς δεν επιτρέπεται να διατηρεί πια αυταπάτες για την φύση και τον χαρακτήρα του μορφώματος. Υλοποιεί ανατροπές σε όλα τα επίπεδα, ανατροπές που οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση αν τις είχε επιχειρήσει θα είχε φύγει κακήν κακώς την επόμενη μέρα.

Η Ελληνική κοινωνία και, κυρίως η Αριστερά, θα κάνει πολλά χρόνια για να συνέλθει απ’ αυτή την ήττα.