Επειδη σε πολλες αναρτησεις μου καταφερομαι κατα των ακροδεξιων Σιωνιστων ψαξτε λιγο τι ειναι Σιωνσμος.Και φυσικα ολοι οι Εβραιοι δεν ειναι Σιωνιστες οπως ολοι οι Ελληνες δεν ειναι ΧΑ.

http://www.efsyn.gr/arthro/i-lexi-aristeros-einai-yvris-simera-sto-israil

Ο Ούρι Γκόρντον περιγράφει τις δυσκολίες των κινημάτων αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους εξαιτίας της κατασταλτικής πολιτικής του Ισραήλ και εξηγεί με ποιους τρόπους οι αναρχικοί βρίσκονται στο πλευρό τους. Εκφράζει απαισιοδοξία για την επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος, ενώ καυτηριάζει την πολιτική ΗΠΑ και Ρωσίας στη Μέση Ανατολή.

• Τι σημαίνει σήμερα για κάποιον να δηλώνει αναρχικός στο Ισραήλ;

Τίποτα το ιδιαίτερο. Σήμερα, ακόμα και μια μετριοπαθής στάση ενάντια στην κατοχή είναι αρκετή για να σε χαρακτηρίσουν εθνοπροδότη. Οι υπουργοί της κυβέρνησης υποκινούν τακτικά το μίσος ενάντια στους Παλαιστίνιους, τις ειρηνιστικές ομάδες και τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υποδαυλίζουν την υπαρξιακή απειλή στο ισραηλινό κοινό.

Η λέξη «αριστερός» είναι τώρα ύβρις στο Ισραήλ και τα βασικά κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν αυτή την ταμπέλα.

Σ’ αυτήν την τοξική ατμόσφαιρα είναι απολύτως φυσιολογικό για όποιον αναγνωρίζει το ανθρώπινο ζήτημα των Παλαιστινίων να δέχεται απειλές για τη ζωή του στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Ετσι, οι αναρχικοί βρίσκονται στην ίδια θέση με τους υπόλοιπους σε μια αντίσταση που φθίνει.

Επίσης, με όρους καταστολής, εμείς είμαστε πολύ λιγότερο στοχοποιημένοι για παράδειγμα από τους Παλαιστίνιους πολίτες ή τους Αφρικανούς πρόσφυγες, για να μη μιλήσουμε για τους Παλαιστίνιους της Δυτικής Οχθης ή της Γάζας. Η ισραηλινή είναι μια φυλετικά στρωματοποιημένη κοινωνία και σχεδόν όλοι οι αναρχικοί είναι Ασκενάζι Εβραίοι, οι οποίοι είναι το ανώτερο στρώμα.

Παραδόξως, το μοναδικό πλαίσιο εντός του οποίου ακούγεται ο όρος «αναρχικός» είναι όταν οι φιλελεύθεροι σιωνιστές συγγραφείς τον χρησιμοποιούν για να αναφερθούν σε όποιον καμαρώνει για την κυριαρχία του νόμου – κυρίως εξτρεμιστές έποικοι.

• Οι πόλεμοι σε Ιράκ και Συρία έχουν επισκιάσει το παλαιστινιακό πρόβλημα, το οποίο, όπως λένε πολλοί αναλυτές, βρίσκεται πίσω από τη μακροχρόνια αναταραχή στη Μέση Ανατολή. Βλέπετε κάποιες προοπτικές επίλυσής του;

Δεν νομίζω ότι αυτοί οι αναλυτές έχουν δίκιο. Ο αμερικανικός και ο ρωσικός ιμπεριαλισμός είναι πιο σημαντικοί για την κατανόηση της κατάστασης σ’ αυτές τις χώρες. Αυτό που αληθεύει είναι ότι η κατάσταση στην Παλαιστίνη εργαλειοποιείται από κάθε είδους ομάδες: μουσουλμάνους τζιχαντιστές, φανατικούς χριστιανούς, ακόμα και από ρεπουμπλικανούς και λογιαλιστές της Βόρειας Ιρλανδίας.

Δεν βλέπω κάποια λύση στον ορίζοντα, στον βαθμό που η σημερινή ισραηλινή κυβέρνηση (και όποια παρόμοια τη διαδεχτεί) προτιμά σαφώς την παρούσα κατάσταση. Το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών είτε έχει κουραστεί πια και αδιαφορεί είτε υποστηρίζει ενεργά την εθνοκάθαρση.

Και οι Παλαιστίνιοι έχουν επίσης κάθε είδους εσωτερικές πολιτικές δυσκολίες, οι οποίες τους διχάζουν και τους εξασθενούν. Αυτή τη στιγμή, ενόψει της επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στην περιοχή, υπάρχουν ορισμένοι που προσδοκούν να ασκήσει πιέσεις στην ισραηλινή κυβέρνηση για να διαπραγματευτεί, αλλά πιστεύω πως όλα αυτά είναι ψευδαισθήσεις. Δυστυχώς υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια αισιοδοξίας.

Πιθανότατα βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα γενιά του απαρτχάιντ, εάν όχι και χειρότερα. Πάλι όμως, εάν ρωτούσες τους έξυπνους αναλυτές έναν χρόνο πριν από την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης ή πριν από το τέλος του νοτιο-αφρικανικού απαρτχάιντ, δεν θα είχαν προβλέψει τίποτα από τα δύο. Υπάρχουν πάντα θετικές εκπλήξεις και ελπίδα.

• Σε τι επίπεδο βρίσκεται η συνεργασία σας με τους Παλαιστίνιους σήμερα και ποιες είναι οι προοπτικές για την ανάπτυξή της;

Η ακτιβιστική ομάδα «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος», στην οποία συμμετείχα, δεν υφίσταται πλέον ως μια συνεκτική ομάδα (ορισμένοι λένε ότι ποτέ δεν ήταν), αλλά υπάρχει ακόμα ένα δίκτυο περίπου διακοσίων Ισραηλινών ακτιβιστών, κάποιοι απ’ αυτούς αναρχικοί, οι οποίοι πλαισιώνουν την παλαιστινιακή λαϊκή (ειρηνική) πάλη. Υπάρχουν επίσης διεθνείς εθελοντές που επισκέπτονται την περιοχή.

Οι δραστηριότητες μπορούν να περιλάβουν τη συνοδεία αγροτών και βοσκών, τους οποίους προσπαθούμε να προστατεύσουμε από τους εποίκους και τη στρατιωτική βία (ή τουλάχιστον να την καταγράφουμε). Επίσης βοηθάμε να ξαναχτιστούν πηγάδια ή να ξαναφυτευτούν δέντρα που καταστράφηκαν από τους εποίκους ή τους στρατιώτες και να συμμετέχουμε σε διαδηλώσεις που γίνονται κάθε Παρασκευή σε ορισμένα χωριά της Δυτικής Οχθης και πηγαίνουν προς τον διαχωριστικό φράχτη. Τέλος, προσπαθούμε να μπούμε σε κομμάτια κατασχεμένης γης.

Ετσι, υπάρχει μια συνεχιζόμενη άμεση δράση για να πετύχουμε συγκεκριμένους στόχους, όπως επίσης και συμβολική επίδειξη αποφασιστικότητας και διεθνικής αλληλεγγύης.

Δυστυχώς αυτή είναι μια μάχη οπισθοφυλακής ενάντια σε ένα σύστημα απαρτχάιντ το οποίο συνεχίζει να ενισχύεται. Μια στρατηγική η οποία δείχνει όντως να αποκτά δυναμική διαρκώς είναι η υποστήριξη στο διεθνές μποϊκοτάζ και στις κυρώσεις. Αυτό είναι πιθανώς το πιο αποτελεσματικό πράγμα που μπορούν να κάνουν οι διεθνείς υποστηρικτές.

• Υπάρχει μια προφανής αντίφαση ανάμεσα στην αναρχική θεωρία κατά του κράτους και στην πάλη για την εγκαθίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους. Πώς λύνετε αυτή την αντίφαση;

Αυτή η προφανής αντίφαση είναι μια οφθαλμαπάτη, επειδή οι Παλαιστίνιοι ζουν ήδη υπό ένα κράτος, αυτό του Ισραήλ. Η αντικατάσταση μιας στρατιωτικής κατοχής από ένα παλαιστινιακό κράτος (ή ένα διεθνικό κράτος) δεν έχει καμία διαφορά μιλώντας αυστηρά με όρους αντικρατικών αρχών. Και προφανώς θα ήταν καλύτερα με όρους αξιοπρέπειας και ελευθερίας των Παλαιστινίων.

Επίσης, όταν οι αναρχικοί ή άλλοι αλληλέγγυοι ακτιβιστές βοηθούν τους Παλαιστίνιους σε δράσεις όπως αυτές που αναφέραμε παραπάνω, παλεύουν περισσότερο για συγκεκριμένους στόχους παρά συνηγορούν σε κάποια μακροπρόθεσμη πολιτική λύση.

Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να επιτρέπουμε να γίνεται η ιδεολογική καθαρότητα μια δικαιολογία για την καταπίεση. Δεν είναι σωστό να λέμε στους Παλαιστίνιους: «Συγγνώμη, θα πρέπει να μείνετε υπό στρατιωτική κατοχή μέχρι να πετύχουμε τους μαξιμαλιστικούς μας στόχους».

• Σε μια περίοδο κατά την οποία η ιστορική μνήμη πρέπει να ενισχυθεί εξαιτίας της ανόδου της Ακροδεξιάς και του φασισμού, αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο τα εγκλήματα εις βάρος των Εβραίων να γίνουν άλλοθι για τις ισραηλινές πολιτικές εναντίον των Παλαιστινίων. Ποια είναι η γνώμη σας;

Αυτό συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια. Η ισραηλινή ηγεσία δεν προσπάθησε ποτέ να γιατρέψει το συλλογικό τραύμα από το Ολοκαύτωμα. Αντίθετα, το έχει χειραγωγήσει για να κρατήσει το κοινό κάτω από την ψευδαίσθηση μιας υπαρξιακής απειλής, παρά τη συντριπτική στρατιωτική υπεροχή του κράτους της.

Στο πλαίσιο της τοξικής ατμόσφαιρας που ανέφερα παραπάνω, δεν είναι σπάνιο σήμερα οι Ισραηλινοί να αναφέρονται στα ναζιστικά εγκλήματα όχι μόνο ως άλλοθι, αλλά ως ένα μοντέλο μίμησης προς τους Παλαιστίνιους.

Ξέρω ότι είναι φρικτό να το λέω αυτό, αλλά είναι αλήθεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο αντισημιτισμός δεν είναι πραγματική απειλή, τόσο από τους λευκούς νεοναζί όσο και από τα παραπληροφορημένα παρακλάδια του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Ωστόσο, πρόσφατα αρχίσαμε να βλέπουμε ομάδες της ισραηλινής Ακροδεξιάς να σχετίζονται ανοιχτά με φασίστες στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Γερμανία και στη Γαλλία.

Αυτές οι ανίερες συμμαχίες ωθούν πολλούς νέους Αμερικανοεβραίους στην Αριστερά και τους κάνουν να θέτουν υπό αμφισβήτηση τη σιωνιστική κατήχησή τους, κάτι που θα έχει θετική επίδραση μακροπρόθεσμα.

Ο Γκόρντον θα μιλήσει σε δύο εκδηλώσεις στην Αθήνα: τη Δευτέρα 22 Μαΐου στις 19.30 στις Εκδόσεις των Συναδέλφων και στις 27 του μηνός στο B Festival. Στο  ενδιάμεσο, σε περιοδείες του θα επισκεφθεί: Τρίτη 23/5 Θεσσαλονίκη, Τετάρτη 24/5 Γιάννενα, Πέμπτη 25/5 Πάτρα.Ποιος είναι

Ο Ούρι Γκόρντον είναι Ισραηλινός ακτιβιστής, μέλος των της ισραηλινής συλλογικότητας Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος. Είναι επίσης λέκτορας πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ και ιδρυτικό στέλεχος του Anarchist Studies Network της Εταιρείας Πολιτικών Σπουδών (Political Studies Assosiation) του Πανεπιστημίου του Λάφμπορο.

Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος» (Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2015) και «Ισραηλινοί αναρχικοί. Η κινητοποίηση στη σύγκρουση Ισραηλινών και Παλαιστινίων» (Opportuna, 2016), ενώ ετοιμάζεται προς έκδοση το βιβλίο του «Η αναρχία ζει. Αντιαυταρχικές πολιτικές: από τη θεωρία στην πράξη» (Opportuna, 2017).