Γραφει ο κ Χατζηαναστασιου

Αν συνυπολογίσουμε και το ότι πρόκειται για το ψηφοδέλτιο με τον μικρότερο αριθμό υποψηφίων και το μοναδικό χωρίς κομματική στήριξη ή έστω αναφορά σε κάποιο παραδοσιακό σχήμα, το επίτευγμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό και ελπιδοφόρο: το ξεπέρασμα της αντίθεσης δεξιάς – αριστεράς και η ενότητα του κλάδου στη βάση των πραγματικών προβλημάτων της χώρας και της Παιδείας είναι εφικτό!

Δεν καταλαβαινω ομως πως η ενοτητα του κλαδου στη βαση των πραγματικων προβληματων της χωρας και της παιδειας συνδεονται με την βαθια πολιτικη θεση

Το ότι δεν κατάφερα να πείσω την πλειοψηφία της Απέναντι Όχθης για την προτεραιότητα του εθνικού ζητήματος σε μία χώρα υπό επιτροπεία, «οικόπεδο και αποικία»

Ξεπερασμα της αντιθεσης Δεξιας Αριστερας!

Μα αριστερα ειναι αυτη που θελει να καταργησει την εκμεταλευση ανθρωπου απο ανθρωπο.Δεξια ειναι αυτη που πιστευει πως ολα τα δαχτυλα ισα δεν ειναι. Αυτη ειναι η αντιθεση που γεννα τα πραγματικα προβληματα της χωρας και της παιδειας(οπως γραφει ο κ Χατζηαναστασιου).Η κυριαρχια της Δεξιας που ειναι σε αντιθεση/συγκρουση με την μαχομενη  ΑΡΙΣΤΕΡΑ στους δρομους τους χωρους δουλειας την αποφυγη καταστροφης του περιβαλλοντος.Τις νεες διεθνεις συμφωνιες που θα λυσουν τα χερια των πολυεθνικων.

Και αυτη η δεξια ηταν ιδεολογικα πολιτικα και παλι πρωτη δυναμη στους καθηγητες με 41%.Αλλα για να μην χασουμε τον μπουσουλα μιας και τα ΜΑΤ σημερα τα στελνουν οι «αριστεροι» των μνημονιων εχει καποιο δικιο ο αρθρογραφος.

Αριστερα και αριστεροι χωρις εισαγωγικα θα υπαρχουν οσο υπαρχει εκμεταλευση και αδικια. Ταξικη κοινωνια που στοχο εχει το κερδος, τα προνομια των λιγων την καταστροφη του πλανητη. Δωστε  οτι ονομα θελετε στην Αριστερα αλλα αυτη ειναι. Πολλοι προσπαθησαν να την καταργησουν αλλα αυτη εκει παντα. Ζωντανη.Οσο υπαρχει ανθρωπος που τον μποδιζουν να βαδισει.Ξενοι και ντοπιοι δυναστες.Θεοι αρχοντοι βασιλιαδες με πλανα λογια μας γελουν εμπρος του κοσμου οι ραγιαδες μοναχοι τους να σωθουν.

Εγραψα πριν λιγες μερες πως τριτη παραταξη στις εκλογες των εκπαιδευτικων στην Αργολιδα βγηκε η ΑΕΚ.

Δεν εγραψα πως η παραταξη αυτη προεκυψε μετα την αποχωρηση ενος απο τα ιδρυτικα (με ολη τη σημασια του ορου) και πλεον δραστηρια μελη- στελεχη της Απεναντι Οχθης. Οταν ο συνδικαλιστης αυτος με δυο τρεις αλλους υποψηφιους καταφερνει να πιασει ποσοστο 19,5% και να χτυπησει την δευτερη παραταξη Απεναντι Οχθη απο οπου εφυγε πιστευω πως δικαιουται χωρο να μιλησει.

Συμφωνα με τον κ Χατζηαναστασιου στην Απεναντι Οχθη υπαρχουν δυο τασεις της αριστερας .

θα αποδειχθεί θνησιγενής αν αναλογιστεί κανείς ότι τα δύο εκλεγμένα μέλη στο ΔΣ υποστηρίζουν δύο «θανάσιμους» πλέον εχθρούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τις ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και τις Παρεμβάσεις (εξωκοινοβουλευτική αριστερά)

Θυμιζω πως η εξωκοινοβουλευτικη αριστερα καθολου δεν ειναι κυβερνητικη και αυτο με μπερδευει λιγο.Ειναι η Απεναντι Οχθη ΣΥΡΙΖΑ ναι η οχι;

Τον κ Χατζηαναστασιου δεν γνωριζω ουτε εχω συναντηθει μαζι του.Πιστευω παντως πως θα μας απασχολησει στο μελλον μιας και φιλοδοξει ν αποχωρηση του απο την Απεναντι Οχθη να εκφρασει την «πατριωτικη ταση «οπως ο ιδιος αναφερει.Μια πατριωτικη ταση που οπως  καταλαβαινω δεν χωρουσε πλεον στα πλαισια του «συνασπισμου της αριστερας»  (κατα τον συνδικαλιστη)  «Απεναντι Οχθης »

Η Απέναντι Όχθη εμφανίστηκε φέτος ως ένας γνήσιος «συνασπισμός της Αριστεράς» μετά την αποχώρηση της «πατριωτικής τάσης». Η αναμενόμενη πτώση της δύναμής της συγκρατήθηκε σε αξιοπρεπή επίπεδα κυρίως χάρη στον «επαναπατρισμό» υποψηφίων και ψηφοφόρων που πέρσι είχαν απομακρυνθεί ή ψυχρανθεί είτε εξαιτίας της αυξημένης επιρροής των «πατριωτικών» φωνών είτε εξαιτίας της γενικότερης απογοήτευσης από την κυβερνώσα αριστερά.

Μενει να καταλαβουμε βεβαια τον «πατριωτισμο» το γιατι οι αριστεροι της κυβερνωσας αριστερας και της εξωκοινοβουλευτικης αριστερας δεν ειναι πατριωτες, ποιοι ειναι οι πατριωτες, τι ειναι η πατριδα μας κ καθηγητα.Να ξεκαθαρισω .

1.Δεν γνωριζω ποιοι απεμειναν και ποιοι επαναπατρισθησαν (αντε παλι πατριδα)στην Απεναντι Οχθη μετα την αποχωρηση των πατριωτικων φωνων που ειχαν «αυξημενη επιρροη»στην παραταξη.Και

2.δεν καταλαβαινω γιατι επαναπατρισθηκαν στον «συνασπισμο της αριστερας» οσοι απογοητευτηκαν απο την κυβερνωσα αριστερα. Αλλαξε τιποτα απο περσι προς το καλυτερο;

Ομως καποιοι εκτοξευσαν κατηγοριες σε» ιδιωτικες συζητησεις ευτυχως» κατα του συνδικαλιστη που ο ιδιος ομως φερνει στην δημοσιοτητα ¨»δυστυχως»και αρα τις βαζει στο τραπεζι της δημοσιοτητας ακομα και αν τις θεωρει αδικες και βαριες.Και πιο συγκεκριμενα αν εξαιρεσουμε τα ασαφη «δαιμονια» οι κατηγοριες που λεει πως εγιναν σε βαρος του σε ιδιωτικες συζητησεις ηταν για «εθνικισμο και θρησκοληψια»

Το ότι δεν κατάφερα να πείσω την πλειοψηφία της Απέναντι Όχθης για την προτεραιότητα του εθνικού ζητήματος σε μία χώρα υπό επιτροπεία, «οικόπεδο και αποικία» ή για τις καταστροφικές για την Παιδεία επιλογές της κυβέρνησης δεν δικαιολογεί πάντως τους σε βάρος μου άδικους και βαρείς χαρακτηρισμούς περί εθνικισμού, θρησκοληψίας και άλλων δαιμονίων που ευτυχώς περιορίστηκαν σε ιδιωτικές συζητήσεις.

Πιστευω απο αυτα που διαβαζω μπρος και πισω απο τις γραμμες πως ο κ Χατζηαναστασιου δεν ειναι μονο συνδικαλιστης συντεχνιακα ασχολουμενος με τα εργασιακα.Και αυτο ειναι πολυ καλο .Ειναι συνδικαλιστης αλλα εχει και διαφορετικες απο το κοπαδι πολιτικες θεσεις. Ανοικει σε καποιο πολιτικο χωρο, δεν ειναι ο «περιεργος» .

Τις οποιες πολιτικες θεσεις καλο ειναι να ακουσουμε και να κρινουμε και μεις που δεν ειμαστε καθηγητες και δεν συνδεομαστε με το συνδικαλιστικο μερος της παραταξης του.Οχι μη βιαζεστε δεν ειμαι αυτος που ψαχνει ψιλους στ αχυρα.Μακαρι να ανοιξει διαλογος . Ποτε δεν κανει κακο.

Για να παμε λιγο πιο βαθια

“Εκτίμηση αποτελέσματος για την ανάδειξη του νέου ΔΣ της ΕΛΜΕ από τον Τάσο Χατζηαναστασίου”

xatzhanastasioy

Καταρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους που στήριξαν την Ανεξάρτητη Ενωτική Κίνηση δίνοντάς μας το 19,5% των ψήφων και δύο έδρες στο νέο ΔΣ. 

Αυτό που αρχικά φαινόταν έως και ακατόρθωτο έγινε πραγματικότητα: ένα νεότευκτο σχήμα, κυριολεκτικά της τελευταίας στιγμής, με υποψηφίους όμως που έχουν μακροχρόνια δράση, να διαρρήξει τους παραδοσιακούς σχηματισμούς και διχασμούς προσελκύοντας ψηφοφόρους από όλους τους πολιτικούς χώρους. Και μάλιστα με καθαρές θέσεις όπως την ενασχόληση πέραν των κλαδικών αιτημάτων και με τα μορφωτικά ζητήματα και τα ζητήματα εθνικής ταυτότητας που τόσο βάναυσα πλήττονται από τις μνημονιακές κυβερνήσεις και ειδικά από την παρούσα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Αν συνυπολογίσουμε και το ότι πρόκειται για το ψηφοδέλτιο με τον μικρότερο αριθμό υποψηφίων και το μοναδικό χωρίς κομματική στήριξη ή έστω αναφορά σε κάποιο παραδοσιακό σχήμα, το επίτευγμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό και ελπιδοφόρο: το ξεπέρασμα της αντίθεσης δεξιάς – αριστεράς και η ενότητα του κλάδου στη βάση των πραγματικών προβλημάτων της χώρας και της Παιδείας είναι εφικτό!

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τα αποτελέσματα των εκλογών για την ανάδειξη του νέου ΔΣ της ΕΛΜΕ Αργολίδας με τα ποσοστά της κάθε παράταξης που για μία ποιοτική ανάλυση είναι απαραίτητα ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι φέτος ψήφισαν περίπου 60 συνάδελφοι περισσότεροι από πέρσι.

Αυτό προφανώς διαφοροποιεί την εντύπωση που αρχικά προκαλεί για παράδειγμα η αριθμητική άνοδος σε ψήφους της ΔΑΚΕ, που στην πραγματικότητα υποχωρεί ελαφρώς σε ποσοστό ενώ αντίστοιχα η πτώση της αριστεράς είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Έτσι λοιπόν, η αναμενόμενη, μετά την διάσπαση της Απέναντι Όχθης (αριστερά), πρωτιά της ΔΑΚΕ δεν συνοδεύεται από πραγματική αύξηση της επιρροής της. Αντίθετα, έχουμε ελαφρά πτώση. Αυτό κατά την γνώμη μου εξηγείται από το ότι η ΔΑΚΕ αποτελεί μία καθεστωτική δύναμη που «έχει κουράσει» και δεν πείθει κατά αντιστοιχία προς τον κύριο κομματικό της φορέα, τη Νέα Δημοκρατία και που απλώς ενισχύεται από την καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης. Αυτό αποτυπώνεται και από την σύσταση του ψηφοδελτίου σε σημαντικό ποσοστό από διευθυντικά στελέχη. Κι αυτό παρά το γνήσιο ενδιαφέρον των περισσότερων μελών της για το δημόσιο σχολείο και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του κλάδου και παρά την ανανέωση σε σημαντικό ποσοστό του ψηφοδελτίου.

Η Απέναντι Όχθη εμφανίστηκε φέτος ως ένας γνήσιος «συνασπισμός της Αριστεράς» μετά την αποχώρηση της «πατριωτικής τάσης». Η αναμενόμενη πτώση της δύναμής της συγκρατήθηκε σε αξιοπρεπή επίπεδα κυρίως χάρη στον «επαναπατρισμό» υποψηφίων και ψηφοφόρων που πέρσι είχαν απομακρυνθεί ή ψυχρανθεί είτε εξαιτίας της αυξημένης επιρροής των «πατριωτικών» φωνών είτε εξαιτίας της γενικότερης απογοήτευσης από την κυβερνώσα αριστερά. Θετικό αναμφισβήτητα το γεγονός της ανασυγκρότησής της που όμως θα αποδειχθεί θνησιγενής αν αναλογιστεί κανείς ότι τα δύο εκλεγμένα μέλη στο ΔΣ υποστηρίζουν δύο «θανάσιμους» πλέον εχθρούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τις ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και τις Παρεμβάσεις (εξωκοινοβουλευτική αριστερά). Με ενδιαφέρον αναμένεται επομένως η διατήρηση της ισορροπίας ιδιαίτερα όσο το μέτωπο της Παιδείας θα γίνεται ολοένα και πιο καυτό. Είναι πάντως λογικό μία ομάδα, της οποίας υπήρξα ιδρυτικό μέλος, να στηρίζεται σε έναν βαθμό, μικρότερο ή μεγαλύτερο, και στην δουλειά που έχω κάνει και ο ίδιος επί 10 σχεδόν χρόνια. Διαφορετικά δεν εξηγείται το ότι τα τελευταία χρόνια εκλεγόμουν με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων. Το ότι δεν κατάφερα να πείσω την πλειοψηφία της Απέναντι Όχθης για την προτεραιότητα του εθνικού ζητήματος σε μία χώρα υπό επιτροπεία, «οικόπεδο και αποικία» ή για τις καταστροφικές για την Παιδεία επιλογές της κυβέρνησης δεν δικαιολογεί πάντως τους σε βάρος μου άδικους και βαρείς χαρακτηρισμούς περί εθνικισμού, θρησκοληψίας και άλλων δαιμονίων που ευτυχώς περιορίστηκαν σε ιδιωτικές συζητήσεις.

Το ότι δεν εκμεταλλεύτηκα καταστάσεις ειδικά μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και αντίθετα επέλεξα την αποχώρηση, την παραίτηση από το ΠΥΣΔΕ (το υπηρεσιακό μας συμβούλιο) για συνειδησιακούς λόγους και την συγκρότηση μίας αντιπολιτευτικής κίνησης αφήνοντας στους πρώην συναγωνιστές ολόκληρη την κληρονομιά, τον τίτλο, τα συνθήματα, τα τραγούδια και τα… έπιπλα της Απέναντι Όχθης, θα πρέπει τουλάχιστον να μου αναγνωριστεί. Η προσήλωσή μου στα ιδανικά της ελευθερίας και της δικαιοσύνης παραμένει αταλάντευτη και δεν ανταλλάσσω αυτή την στάση με κανένα προνόμιο ή θέση, αλλά ούτε και επιτρέπω τις εις βάρος μου συκοφαντίες από ορισμένους ανόητους. Η αριστερά είναι που έχει χάσει τον προσανατολισμό της και αντί να αγωνίζεται για την χώρα και τον λαό, υπερασπίζεται την αφηρημένη… αριστερά, κυβερνώσα ή μη.

Τέλος, λίγα λόγια για την μεγάλη πτώση του ΠΑΜΕ που απώλεσε περίπου το 1/3 της περσινής επιρροής του (από 15.5%, 10,5%) και μάλιστα σε μία εκλογική αναμέτρηση στην οποία μετείχε με καλούς οιωνούς: απογοήτευση πολλών αριστερών από τον ΣΥΡΙΖΑ, διάσπαση της Απέναντι Όχθης, «μεταγραφές». Η εκτίμησή μου για τους συναδέλφους – υποψηφίους του ΠΑΜΕ είναι δεδομένη αλλά θεωρώ ότι η άρνηση της παράταξης να προβεί σε οποιαδήποτε σύνθεση, κόστισε περισσότερο απ’ όλα. Αν όμως δεν επαληθευτεί η εκτίμηση αυτή και στις εκλογές των άλλων ΕΛΜΕ, τότε αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στη σύνθεση του ψηφοδελτίου στην Αργολίδα που δεν ανανεώθηκε παρά ανακύκλωσε έμπειρα μεν, αλλά ταυτισμένα με άλλους χώρους, στελέχη.

Οι εκλογές όμως πέρασαν ενώ τα προβλήματα είναι ήδη μπροστά μας και αναμένουν τις προτάσεις και την δράση μας!