Ιστορίες που’χουν σαν στάμπα τη ζωή μας σημαδέψει!!! – …«Η ζωή κάνει τα πιο περίεργα παιχνίδια»…

Κώστας Τσεφαλάς – η συνέχεια  στην πιο κάτω αναφορά 
και η επιβεβαίωση, στο  σημείωμά  μας…

Ναι Μάκη, το πλοίο που πήρε τον πατέρα μου από την Καλαμάτα ήταν το ΧΙΟΣ, ακόμα θυμάμαι τα γράμματα του καραβιού που βλέπαμε από μακριά. 

Η ζωή κάνει τα πιο περίεργα παιχνίδια. Στο πρόσωπό σου ευχαριστώ όλους τους ναύτες του ΧΙΟΣ, για τους οποίους μόνο καλά λόγια είχε να λέει ο πατέρας μου για τη συμπεριφορά τους κατά την επιβίβαση, τη διάρκεια του ταξιδιού και την επιβίβαση στη Γυάρο. Οι λεπτομέρειες που αναφέρεις ταυτοποιούνται απόλυτα με τις διηγήσεις του. Εκείνη τη μέρα για εκφοβισμό οδήγησαν πεζή τους πολιτικούς κρατούμενους από τις φυλακές Αλεξανδράκη της Καλαμάτας δια μέσου της οδού Αριστομένους στο λιμάνι. Ο κόσμος στα πεζοδρόμια ήταν βουβός. Οι οικογένειες των κρατουμένων προσπαθούσαμε να πλησιάσουμε, αλλά οι χωροφύλακες μας απωθούσαν με τους υποκόπανους των όπλων. Η βουβή πομπή σαν από αρχαία τραγωδία  συνεχίστηκε μέχρι το λιμάνι. Φτάνοντας αντικρίσαμε το πλοίο της μεταγωγής ΧΙΟΣ.

Μάκη  ευχαριστώ εσένα και  όλους τους ναύτες που συντροφέψατε με το δικό σας τρόπο «στο ταξίδι» τους κρατουμένους.

Αναρτήθηκε από ΣΤΑΜΑΤΗΣ Δ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ – ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ αναρτήθηκε στις 7:11 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείουBlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Ετικέτες Κώστας Τσεφαλάς

Κώστας Τσεφαλάς – Στη μνήμη του πατέρα μου και των χιλιάδων αγωνιστών, είναι τούτες οι γραμμές….

Παιδικές αναμνήσεις. 21η Απριλίου 1967, όπως την έζησα…

Ο πατέρας μου τις τελευταίες μέρες λίγο πριν την 21η Απρίλη ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος. Με φώναξε κάποια στιγμή και μου είπε: «Θέλω ν’ ακούς τη μάνα σου και να διαβάζεις. Εγώ μπορεί να λείψω από το σπίτι».Τούτη τη φράση δεν την κατάλαβα, έβλεπα όμως τη μητέρα μου όλο να κλαίει.

Το πρωί της 21ης του Απρίλη με τα παιδιά της γειτονιάς όπως κάθε μέρα ξεκινήσαμε για το σχολείο, το 2οΔημοτικό σχολείο Μεσσήνης. Μετά την καθιερωμένη προσευχή ο Διευθυντής μας ανακοίνωσε ότι δεν είχαμε σχολείο και να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Η χαρά όλων μας απερίγραπτη. Εγώ δεν επέστρεψα στο σπίτι αλλά κατευθύνθηκα προς την αγορά της Μεσσήνης, όπου ήταν το εργαστήρι του πατέρα μου. Στο δρόμο συνάντησα χωροφύλακες με τις μπότες τους και τα όπλα κρεμασμένα στους ώμους. Τρόμαξα και τρέχοντας έφθασα στο μαγαζί μας αντικρίζοντας τον πατέρα μου να συζητά χαμηλόφωνα με τον νονό μου. Εκείνος με αγκάλιασε, με φίλησε και τη στιγμή αυτή μπήκε μέσα ένας χωροφύλακας. Απευθυνόμενος στον πατέρα μου είπε: « Μάστορα, με τη Δύση του ήλιου θα κλείσεις το μαγαζί και το πρωί θα το ανοίξεις με την Ανατολή».  Ο πατέρας του απάντησε: «Θα προλάβω να ανοίξω αύριο;» και η απάντηση ήρθε: «Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς».

Στο σπίτι μητέρα και γιαγιά γυρόφερναν κλαίγοντας  και η γιαγιά προσπαθούσε να παρηγορήσει τη μητέρα μου:«Κουράγιο κόρη μου, τα ‘χω ξαναζήσει τούτα, μέχρι το βράδυ θα τον πάρουνε». Στο άκουσμα των λόγων της γιαγιάς η μητέρα μου ξέσπασε σε λυγμούς και με αγκάλιασε. Τώρα κλαίγαμε και οι τρεις μας.

Ο πατέρας με τη δύση του ήλιου έκλεισε το μαγαζί του, επέστρεψε στο σπίτι, μάζεψε τα πράγματά του και κάθισε να φάει. Δεν πρόφθασε να τελειώσει, όταν ένας βαρύς χτύπος ακούστηκε στην αυλόπορτα και μια φωνή επιτακτική: «Τσεφαλάς, Αστυνομία, άνοιξέ μας». Όλοι παγώσαμε, εκτός από τον πατέρα, που αγέρωχος σηκώθηκε και άνοιξε την πόρτα.  Όρμισαν μέσα τρεις χωροφύλακες με τα όπλα στα χέρια και τον διέταξαν:«Πάρε λίγα πράγματα και πάμε». Ο πατέρας ψύχραιμος και ήρεμος απάντησε: «Είμαι έτοιμος, σας περίμενα». Καθώς μας αποχαιρετούσε ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του. Τούτη η σκηνή με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή. Για πολλά χρόνια ξυπνούσα από τούτο τον εφιάλτη• ο πατέρας μπροστά με την ξύλινη βαλιτσούλα στο χέρι και πίσω του οι χωροφύλακες. Κάποια μισάνοιχτα γειτονικά παράθυρα έκλεισαν και η πομπή ξεκίνησε. Ο πατέρας με το κεφάλι ψηλά,  το βήμα σταθερό, σήκωσε το χέρι σε αποχαιρετισμό και φώναξε: «Θα γυρίσω, να προσέχετε, σας αγαπώ».

Τον Διονύση Τσεφαλά, τον πατέρα μου, τον είδα μετά από πέντε χρόνια, όταν επέτρεψε από «την κρουαζιέρα» στα νησιά του Αιγαίου, όπως συνήθιζε να λέει.

Στη μνήμη του πατέρα μου και των χιλιάδων αγωνιστών, είναι τούτες οι γραμμές, και «φταίει» ο φίλος μου ο Μάκης που στην ανάρτησή του σχολίαζε τις ημερήσιες φυλλάδες που δεν έγραφαν τίποτε για τα τότε γεγονότα. Ίδιες τότε και τώρα.

Κώστας Διονυσίου Τσεφαλάς
—————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Σημείωση bloggerΜπροστά σε τέτοιες θύμισες και ιερά βιώματα, υποκλινόμαστε με σεβασμό! 

Την ημέρα του πραξικοπήματος υπηρετούσα την στρατιωτική μου θητεία στο πολεμικό – αρματαγωγό πλοίο «ΧΙΟΣ».  Μαζί με άλλα αρματαγωγά πλοία προσεγγίσαμε πολλά λιμάνια και πήραμε αριστερόφρονες συμπατριώτες άντρες και γυναίκες και τους μεταφέραμε στο γνώριμο για πολλούς νησί τη Γιάρο (Γιούρα). 
Προσεγγίσαμε και στο λιμάνι της Καλαμάτας. Εάν ο πατέρας του Κώστα μεταφέρθηκε σ’ αυτό το νησί, ίσως τον έχουμε μεταφέρει με το πιο  πάνω πολεμικό Ο/Γ. 
Θυμάμαι ακόμα, εικόνες και περιστατικά από το χώρο των αρμάτων όπου ήσαν στοιβαγμένοι!! οι πολιτικοί κρατούμενοι, με άθλιες… εκ της περίστασης συνθήκες… 
Το ταξίδι διαρκούσε μερικές μέρες, μέχρι να γεμίσει καλά ο ενδεικνυόμενος χώρος του πλοίου (λες και ήταν εμπορεύματα οι άνθρωποι – πολίτες!) 
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ και σε άλλα περιστατικά πιο σκληρά, γιατί δεν θέλω να επιφορτίσω περισσότερο συναισθηματικά και ιστορικά το γεγονός, αλλά θα κλείσω το σημείωμά μου με αυτό: Όλα αυτά τα γεγονότα  και άλλα πιο σκληρά που προσβάλλουν το αγαθό της ανθρώπινης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ  και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ και συνέβησαν αυτή την περίοδο αμαυρώνοντας και  στιγματίζοντας ανεξίτηλα τα Δημοκρατικά μας ιδεώδη,  κάποιοι,  τα αποκαλούν,  «Ειρηνική Επανάσταση»!! …

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.  

Αναρτήθηκε από ΣΤΑΜΑΤΗΣ Δ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ – ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ αν