36-a--2-thumb-medium

Τεσσερα εκατομ τονους Χαλυβα τον χρονο μπορουσε να παραγει η Ελλαδα και εφτασε να πουλα 250 χιλιαδες τονους.Θυμαστε την απεργια στην Χαλυβουργια στην οποια συμπαρασταθηκαμε σαν κοινωνια

Οι συντροφοι συναγωνιστες του Λεφτ Γιουνιτι απαντουν αγωνιστικα στην παγκοσμια κριση στο Χαλυβα. Κριση που ειναι πλανητικη στο βαθμο που η παραγωγη ειναι πολυ μεγαλυτερη απο τις αναγκες της παγκοσμιας οικονομιας που ειναι σε υφεση,  η ανεργια ανεβαινει ,η υπεραξια ο πλουτος να συγκεντρωνεται σε ολο και πιο λιγα χερια.Γιατι ομως η οικονομια ειναι σε υφεση και την ιδια στιγμη το χρηματιστηριακο κεφαλαιο  φουσκωνει τα κερδη του μεσα απο φουσκες μετοχων και πολεμικες βιομηχανιες;

Τι τα θελουμε τα οπλα τα κανονια τα σπαθια να τα κανουμε εργαλεια να δουλευει η εργατια.

Θυμαστε; Αυτες τις μερες που οι εμποροι οπλων τριβουν τα χερια και γεμιζουν τα πορτοφολια.Αυτες τις μερες που ο πολεμος μας τριγυριζει.Και ξερετε κατι; Μετα απο εναν ιμπεριαλιστικο πολεμο την καταστροφη της Συριας για παραδειγμα η εναν παγκοσμιο πολεμο που καταστρεφει ανθρωπους και υποδομες σε μεγαλη κλιμακα πλακωνουν τα κεφαλαια για ανοικοδομηση και εκει να δειτε Χαλυβας που χρειαζεται (των δικων τους εργοστασιων οχι αυτων που βομβαρδιζουν)κερδη που παραγονται, θεσεις εργασιας κλπ. Αλλα και στις «ειρηνικες» περιοδους  της ταξικης παλης δεν ειμαι υπερ του να φτιαχνουμε ατελειωτους αυτοκινητοδρομους για τα ρυπογονα ενεργοβορα ΙΧ αυτοκινητα μας ουτε κομπιναδορικους Ολυμπιακους αγωνες με σταδια και υποδομες που εχουν χρηση λιγων ημερων για να ερημωσουν στη συνεχεια. Το ξερω ολα αυτα δινουν προσωρινα  θεσεις εργασιας αλλα τι δινουμε για ανταλλαγμα.

Το θεμα λοιπον δεν ειναι να υπαρχει παραγωγη και καταναλωση  γενικα και αοριστα αλλα απο ποιον με τι στοχο και προιοντα τι εργατικες απολαβες τι δυνατοτητα αειφοριας.

Για δειτε στο τελος το ωριαιο βιομηχανικο εργατικο κοστος σε διαφορες χωρες.63 δολλαρια στην Νορβηγια, 19 δολλαρια στην Ελλαδα, 2 δολλαρια στις Φιλιππινες .Συμφερουν οι Φιλιππινες αλλα ποιος θα αγοαρσει μετα τα προιοντα που παραγονται εκει; Αληθεια ποσα δισ επενδυουν οι εφοπλιστες σε ναυπηγεια σε χωρες του τριτου κοσμου με χαμηλα μεροκαματα και περιβαλλοντικη καταστροφη την στιγμη που οι αριστοι Ελληνες τεχνιτες ειναι ανεργοι;

Να μιλησουμε λοιπον για ενα σταματημα της παραγωγης.Εδω που φτασαμε. Για επαναξιολογηση της κατευθυνσης . Να μιλησουμε για απο- αναπτυξη.Οχι αλλη αυξηση προς τα πανω αλλα πλατεμα της παραγωγης σε αλλες κατευθυνσεις.Και κυριως για μια παραγωγη που δεν θα αποζητα το μεγιστο κερδος αλλιως κλεινουν τα εργοστασια, σταματουν τα καραβια να πηγαινουν στα νησια, κοβεται το ρευμα και το ταχυδρομειο, κλεινει το σχολειο,το Κεντρο υγειας ,οι υπηρεσιες καθαριοτητας του Δημου.Οχι,δεν πρεπει ολα να εξεταζονται με ιδιωτικο οικονομικα κριτηρια. Με την λογικη της «ελευθερη οικονομιας» του συνοικιακου ψιλικατζιδικου .Γιατι ετσι φτασαμε ολα τα λεφτα να μαζευτουν σε λιγα χερια και το συστημα να καταρεει.Και οι ανθρωποι να πεθαινουν. Η οικονομια υπαρχει για να ζουν οι ανθρωποι.Οχι το αντιστροφο.

Δεν ειναι κρατισμος να ζητας αναγκαιες παραγωγικες δομες με δημοσιο χαρακτηρα εκει που που οι ιδιωτες αποχωρουν λογω χαμηλου κερδους. Αν σημερα δεν υπαρχουν χαρτοβιομηχανιες και βιομηχανιες πρωτης υλης πλαστικου για να στειλουμε τα ανακυκλωσιμα τοτε το κρατος πρεπει να τα φτιαξει αυτα τα εργοστασια με εργατικο ελεγχο.Για να μην πεταμε το πλαστικο στις χωματερες να μην το καιμε να μη το στελνουμε στην Ινδια να γινει στην συνεχεια εισαγομενη πρωτη υλη .Για να βρουν δουλεια Ελληνες εργαζομενοι. Κι ας μην ειναι κερδοφορα με ιδιωτικα κριτηρια  μια τετοια βιομηχανια ειναι απαραιτητη με περιβαλλοντικα κοινωνικα κριτηρια.

Μιλαμε λοιπον για μια νεου τυπου οικονομια που θα ειναι στραμενη στις αναγκες των ανθρωπων και οχι του κερδους.Μιλαμε για μια οικονομια αειφορα φιλικη προς το περιβαλλον. Για μια αντικαπιταλιστικη , αντικαταναλωτικη παραγωγη. Με δημοσιο κοινωνικο εργατικο ελεγχο. Βασικοι τομεις της οικονομιας (οχι το συνοικιακο ψιλικατζιδικο)δεν μπορει παρα να ανοικουν στον δημοσιο ελεγχο. Για το τι / πως / και ποσο παραγουν. Με τι μισθους και τι τιμη πωλησης του παραγομενου προιοντος. Με τι πρωτες υλες που δεν ειναι φτηνα δηλητηρια . Με τι εισαγωγες πρωτων υλων απο ποιες χωρες και σεβασμο στο περιβαλλον και τις κοινωνιες τους. Ο πλανητης ειναι πια το παγκοσμιο χωριο μας.Σκαει πυρηνικο εργοστασιο στην Ιαπωνια παθαινουμε καρκινο στην Ελλαδα.Ετσι παει.

Διαβαστε λοιπον την θεση του Left Unity και μετα μια αλλη παλιοτερη προσεγγιση απο την greenpeace

Δήλωση από την Left Unity in Wales

(Το’Left Unity’ είναι ένα καινούριο πολιτικό κόμμα που ιδρυθηκε επειδή τα συστημικά κόμματα στηριζουν τις πολιτικές που τις ονομάζουν ‘λιτότητα’ – βαθιές περικόπες σε δημόσιες δαπάνες -που έχουν σκοπό την καταστροφή κοινωνικών και οικονομικων κατακτησεών που οι εργάτες έχουν κερδίσει κατά την διάρκεια πολλών δεκαετιών.Είμαστε σοσιαλιστές, φεμινιστές, περιβαλλοντιστες , αντι-ρατσιστες)

Η κρίση στην   Χαλυβουργια  της Ουαλιας δεν δημιουργείται από μία συγκεκριμένη χώρα (την Κινα για παραδειγμα) αλλά είναι άλλο ένα αποτέλεσμα της αποτυχίας του καπιταλισμού να βγει από την οικονομική κρίση του 2007-2008, όπως είναι και η ευρύτερη πτώση τιμών στα εμπορεύματα. Δεν πρέπει οι εργάτες σε καμία χώρα να πληρώσουν το κόστος της κρίσης και πρέπει να απαιτήσουν κρατική στήριξη.

Η θέση μας είναι ξεκάθαρη. Οι τράπεζες χρηματοδοτήθηκαν και μερικές κρατικοποιήθηκαν επειδή ήταν ‘πολύ μεγάλες για να φαλιρίσουν’. Ότι απέμενε από την Χαλυβουργια στην Ουαλία, στην Μεγάλη Βρετανία και στην ΕΕ πρέπει να στηριχθεί επειδή είναι πολυ σημαντικό για τις θέσεις εργασίας, την κοινωνια  και την οικονομία. Αλλά, όπως έπρεπε να είχε γίνει με τις τράπεζες, η Χαλυβουργια πρέπει να κρατικοποιηθεί, να υπόκειται σε κοινωνικο  έλεγχο και να στηριχθεί οικονομικά, με μία μακροπρόθεσμη οικονομική στρατηγική για το μέλλον.

Η Χαλυβουργια της Κίνας πρόκειται και αυτή να καταρρεύσει λόγω της ίδιας κρίσης. Οι κινέζοι εργάτες έχουν ξεκινήσει αγωνιστική δράση για να αμυνθούν. Εάν γίνει μία κίνηση να καταληφθει  το εργοστάσιο Χαλυβα  στο Πόρτ Τάλμποτ, με την στήριξη όλων μας στη Ουαλία, την Μ Βρεατανια και την ΕΕ θα ήταν το καλύτερο μήνυμα διεθνιστικης  αλληλεγγύης. Οι εργάτες σε όλες τις χώρες είναι θύματα της ίδιας κρίσης.

http://www.greenpeace.org/greece/el/blog/blog_dimitris_ibrahim/blog/48287/

  • ·         Το πραγματικό πρόβλημα της χαλυβουργίας στην Ελλάδα

    Blogpost από Δημήτρης Ιμπραήμ – 21 Φεβρουαρίου, 2014 στις 16:59 1 σχόλιο

    Η ελληνική βιομηχανία έχει καταβάλει τεράστια προσπάθεια για να κάνει μία δήλωση στην ελληνική κοινωνία: ‘το μεγαλύτερό μας πρόβλημα, η μεγαλύτερή μας απειλή είναι το κόστος ενέργειας’. Μέχρι εδώ όλα καλά, το θέμα είναι πολύ σημαντικό.

    Μόνο που η εκστρατεία της βιομηχανίας για την επιδότηση του ενεργειακού κόστους, επιδιώκει να προσανατολίσει την κοινή γνώμη σε μία μόνο πτυχή του (πολύπλοκου) θέματος της ανταγωνιστικότητας, υπονοώντας για το πρόβλημά της ότι:

    • ο βιομηχανικός κλάδος είναι αναξιοπαθών, αφού δεν έχει καμία ευθύνη
    • ευθύνεται η πολιτεία και άρα η πολιτεία έχει την δύναμη και την ευθύνη να το διορθώσει
    • οι διεθνείς εξελίξεις δεν έχουν καμία απολύτως σχέση

    Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι.

    Η χαλυβουργία στη Ελλάδα αντιμετωπίζει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα. Το σημαντικότερο είναι η πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα (overcapacity) και το πολύ μικρό περιθώριο κέρδους. Αυτό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα και για τη χαλυβουργία παγκοσμίως και αναμένεται να συνεχίσει να είναι και για τα επόμενα χρόνια.

  • 95626_153738
  • Σήμερα η μεγαλύτερη ζήτηση και η μεγαλύτερη παραγωγή χάλυβα βρίσκονται στις αναδυόμενες οικονομίες που διαμορφώνουν την αγορά παγκοσμίως. Ενώ όμως στην Κίνα και την Ινδία η ζήτηση αυξάνεται (αν και όχι στον ρυθμό που είχε προβλεφθεί), στην Ευρώπη η ζήτηση έχει μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια (27% σε σύγκριση με τα επίπεδα προ κρίσης) και συνεχίζει να μειώνεται, με αποτέλεσμα να μην απορροφάται η παραγωγή και να μειώνονται οι τιμές και άρα τα κέρδη της βιομηχανίας.Η Ελλάδα, μέσα σε μία ήπειρο που αντιμετωπίζει πρόβλημα, δεν αποτελεί εξαίρεση. Προ κρίσης η ζήτηση ξεπερνούσε τους 2 εκατ. τόνους ενώ σήμερα δεν ξεπερνά τους 250.000 τόνους. Παρά την δραματική μείωση στην παραγωγή (μείωση 15,4% το 2013 σε σύγκριση με το 2012) η ελληνική χαλυβουργία έχει ακόμα σημαντικό παραγωγικό πλεόνασμα, που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ζημιά. Η ζήτηση χάλυβα στην Ελλάδα συνδεόταν ανέκαθεν με τον κατασκευαστικό κλάδο και τα μεγάλα έργα, πάντα με την έμμεση ή άμεση υποστήριξη των εκάστοτε κυβερνήσεων.Αν θεωρήσουμε λοιπόν ως δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν θα δει εκατομμύρια νέες οικοδομές, δεν θα φιλοξενήσει νέους ολυμπιακούς αγώνες και δεν θα κατασκευάσει αεροδρόμια, γέφυρες, μετρό, και λιμάνια μέσα στην επόμενη δεκαετία, ικανά για να απορροφήσουν την τοπική παραγωγή, τότε η όποια πολιτική απόφαση να στηριχθεί από το κράτος (δηλαδή την κοινωνία) η χαλυβουργία, δεν στηρίζεται σε κάποια οικονομική λογική ή επιχειρηματικό / επενδυτικό πλάνο, αλλά περισσότερο σε έναν συμβολισμό πολιτικής στήριξης της ‘εθνικής παραγωγής’. Δεν αξιολογώ μία τέτοια πολιτική απόφαση, αλλά το πόσο σύμφωνη με την κρατούσα φιλελεύθερη οικονομική θεωρία είναι η επιδότηση μίας μη ανταγωνιστικής δραστηριότητας, παραμένει ως ερώτημα.Σε μία χώρα λοιπόν που πάντα ρωτάμε ‘πόσο κοστίζει;’, αλλά ποτέ ‘τι αγοράζω;’ γεννώνται μερικές απορίες:
    • αν επιδοτηθεί το κόστος ενέργειας για τη βιομηχανία, τότε θα σωθεί η χαλυβουργία στην Ελλάδα ή θα έχουμε ρίξει χρήματα σε μία ακόμα μαύρη τρύπα χωρίς κάποιο όφελος;
    • πώς μπορούν να εγγυηθούν οι πολιτικές στήριξης της βιομηχανίας την διασφάλιση των θέσεων εργασίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων;
    • ποιος θα πληρώσει αυτή την επιδότηση; (Yπάρχουν δύο βασικοί υποψήφιοι: η κοινωνία και η ΔΕΗ, αν δεν μετακυλήσει το κόστος.)
    • υπάρχουν άλλες πολιτικές επιλογές για τη στήριξη της χαλυβουργίας που να ξεφεύγουν από τη λογική των επιδοτήσεων;
    • πώς θα εξασφαλιστεί ένα βιώσιμο μέλλον για τη χαλυβουργία με δεδομένο ότι δεν αναμένεται να τονωθεί θεαματικά η εγχώρια ζήτηση μέσα στην επόμενη δεκαετία;

    Σε πρόσφατη εκδήλωση της Ελληνικής Ένωσης Αλουμινίου, ο υπουργός Ανάπτυξης, Κωστής Χατζηδάκης τόνισε την ανάγκη προώθησης της εξοικονόμησης ενέργειας ως πολιτική στήριξης της βιομηχανίας αλουμινίου. Μία τέτοια στρατηγική ξεφεύγει από την λογική της κοινωνίας που επιδοτεί την βιομηχανία και στοχεύει σε αμοιβαία οφέλη. Αν η χώρα κινηθεί αποφασιστικά προς έναν ενεργειακά αποδοτικό κτιριακό τομέα, τότε η ελληνική χαλυβουργία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ‘ανοικοδόμηση’ της χώρας.

    Αντίστοιχες πολιτικές μπορούν να προωθηθούν, όχι μόνο στην χαλυβουργία, αλλά σε όλο τον βιομηχανικό τομέα, στο πλαίσιο μίας νέας βιομηχανικής στρατηγικής. Η μετάβαση της Ευρώπης σε μία οικονομία μηδενικού άνθρακα και η προώθηση της εξοικονόμησης ενέργειας στον βιομηχανικό, οικιακό και τριτογενή τομέα ως στρατηγική προτεραιότητα, θα ενισχύσει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της ευρωπαϊκής και ελληνικής βιομηχανίας, θα προωθήσει την καινοτομία και θα δώσει ώθηση σε αυτή την στρατηγική. Αυτή είναι η μόνη δυνατότητα για την ευρωπαϊκή βιομηχανία (και την χαλυβουργία) να ανταγωνιστεί την Κίνα και τις υπόλοιπες αναδυόμενες οικονομίες, αν το τελικό προϊόν έχει υψηλή ποιότητα και προστιθέμενη αξία.

    Η ερώτηση όμως είναι: θέλει πραγματικά κάτι τέτοιο η βιομηχανία ή θα προτιμά πάντα μία πιο ‘εύκολη λύση’, όπως φαίνεται ότι θα δώσει για άλλη μία φορά η κυβέρνηση;

    ΥΓ1: τα εκατοντάδες κτίρια που έχουν καταστραφεί από τους σεισμούς στην Κεφαλονιά είναι μία ευκαιρία για ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Μία συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης για ανοικοδόμηση των κτιρίων, μπορεί να σηματοδοτήσει το νέο ρόλο της χαλυβουργίας και άλλων κλάδων της ενεργοβόρου βιομηχανίας στην ανοικοδόμηση της χώρας.

    ΥΓ2: Kάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε για τα τιμολόγια της ΔΕΗ για τις επιχειρήσεις της μέσης τάσης, τα οποία είναι τόσο ακριβά που το περιθώριο κέρδους τους επιδοτεί όλα τα ζημιογόνα τιμολόγια της ΔΕΗ. Και αυτοί ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας είναι, απλά δεν έχουν πρόσβαση σε υπουργικά γραφεία και media…

    ΥΓ3: Oι εργαζόμενοι στη βιομηχανία στην Ελλάδα αμείβονται με έναν από τους χαμηλότερους μισθούς σε όλο τον κόσμο. Δεν απολαμβάνουν όλες οι συνέπειες της κρίσης την ίδια δημοσιότητα.

  • 95625_153736
  • Blog post by: Δημήτρης Ιμπραήμ
  • Ο Δημήτρης Ιμπραήμ γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα.Σπούδασε Νομικά στο Τμήμα Νομικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης και ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην περιβαλλοντική διακυβέρνηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάζεται στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace από το 1999, έχει διατελέσει υπεύθυνος της εκστρατείας της Greenpeace για τις κλιματικές αλλαγές και την ενέργεια και έχει αναλάβει το συντονισμό πανευρωπαϊκών projects για την ευρωπαϊκή κλιματική πολιτική.Σήμερα εργάζεται ως διευθυντής εκστρατειών στην Greenpeace.All blogposts by Δημήτρης Ιμπραήμ