Ο Τεν Τεν παρουσιαζει  μεθοδο συμμορφωσης Κογκολεζου (που περιλαμβανει ακρωτηριασμο) επι αποικιοκρατειας.Ο αριθμός των κομμένων άκρων των ιθαγενών σκλάβων ήταν τόσο μεγάλος που έφτασε στο σημείο να χρησιμοποιείται ως μετρικό σύστημα

FB_IMG_1458830238764

Μια απο τις μεθοδους τιμωριας των ανυπακουων υπανθρωπων οπως τους αποκαλουσαν που διαφεντευαν οι Φλαμανδοι αποικιοκρατες ηταν η εξης

Εδεναν τον «ανυποτακτο ανυπακουο μακακ» (ετσι ελεγαν τους μαυρους παρομοιαζοντας τους με πιθηκους)σε ενα δεντρο και τον αλειφαν με μελασα. Στα ποδια του αφηναν τερμητες . Μεχρι το πρωι εμενε ο σκελετος. Ξεκινουσε ο θανατος απο ολες τις τρυπες που εχει το ανθρωπινο σωμα αλλα και τα ματια που ειναι πιο μαλακα.

Δεν ξερω αν ειναι αληθεια η το ελεγαν για τρομοκρατια αλλα οσοι εζησαν στην Αφρικη το 60 εχουν ακουσει την ιστορια.Οι χιλιαδες Ελληνες που εζησαν τοτε στο Κογκο ποτε δεν γνωρισαν το μισος των Κογκολεζων. Οχι γιατι δεν ηταν και αυτοι ρατσιστες και σκληροι εργοδοτες εκμεταλευτες (οσοι ηταν τοτε στην Αφρικη ειχαν αυτα τα χαρακτηριστικα) αλλα γιατι ποτε δεν μαστιγωσαν, ποτε δεν βασανισαν, ποτε δεν σκοτωσαν στα χωρια τους Κογκολεζους οπως εκαναν  οι Βελγοι και οι μισθοφοροι τους.Ειναι μια διαφορα κουλτουρας.Εξ αλλου ο Λεοπολδος βασιλιας του Βελγιου και ιχ ιδιοκτητης του Κογκο απο το ονομα του οποιου ονομαστηκε και η πρωτευουσα Λεοπολντβιλλ (σημερα Κινσασα )ηταν γνωστος φασιστας πριν τον φασισμο.Oσο για τους απογονους του και κυριως τον Λεοπολδο Γ ε πως α το κανουμε ηταν ψιλο Ναζι και συνεργατης του Χιτλερ.

Απίστευτα εγκλήματα του Λεοπόλδου σε βάρος των  Κονγκολέζων

Η ατομική κυριαρχία του Λεοπόλδου στο Κονγκό διατηρήθηκε ως το 1908. Οι μέθοδοι εκμετάλλευσης που χρησιμοποίησε απέναντι στους ιθαγενείς εργάτες ξεπέρασε κάθε όριο βαναυσότητας. Χιλιάδες ιθαγενείς εργάτες, καθημερινά εκτελούνταν ή ακρωτηριάζονταν με διαταγή του ίδιου του Λεοπόλδου με την αστεία δικαιολογία ότι δεν ήταν αρκετά παραγωγικοί στη δουλειά τους. Ο συνολικός αριθμός των εκτελέσεων του Λεοπόλδου απέναντι στους ιθαγενείς του Κονγκό κατά τη διάρκεια της ατομικής του κυριαρχίας εκτιμάται σε 10 εκατομμύρια οι περισσότεροι με τα χειρότερα βασανιστήρια. Ο αριθμός των κομμένων άκρων των ιθαγενών σκλάβων ήταν τόσο μεγάλος που έφτασε στο σημείο να χρησιμοποιείται ως μετρικό σύστημα. Ο Λεοπόλδος προσπάθησε να κρύψει τις φρικαλεότητες του στους ιθαγενείς του Κονγκό από την παγκόσμια κοινή γνώμη. Σταδιακά τα εγκλήματα των ανθρώπων του Λεοπόλδου έγιναν γνωστά στη Δύση, ο ιεραπόστολος Τζων Χάρρις του Μπαρίγκα σοκαρίστηκε από τις εικόνες που είδε. Ο Ιρλανδός διπλωμάτης Ρότζερ Κέισμεντ κατέγραψε αναλυτικότερα τους θανάτους των ιθαγενών που οφείλονταν εκτός από τις φρικαλεότητες του Λεοπόλδου και στις αρρώστιες όπως η ευλογιά και η ασθένεια του ύπνου. Οι εκθέσεις του Κέισμεντ για τις απίστευτες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων οδήγησε σε παγκόσμια κατακραυγή κατά του Λεοπόλδου στις αρχές του 20ου αιώνα. Κατάφεραν με φωτογραφίες ακρωτηριασμένων ιθαγενών να στρέψουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και όλες τις ανθρωπιστικές οργανώσεις στις αρχές του 20ου αιώνα εναντίον του Λεοπόλδου.

http://ellada-history.blogspot.gr/2013/01/blog-post_17.html

Πατρίς Λουμούμπα

Στις 17 Ιανουαρίου του 1961, ο Λουμούμπα, πρώτος πρωθυπουργός του ανεξάρτητου Κονγκό, έπεφτε νεκρός από ένα εκτελεστικό απόσπασμα, μαζί με άλλα δύο μέλη της κυβέρνησής του, σε ένα μικρό ξέφωτο στο δάσος.

Ένας Βέλγος αξιωματικός οργάνωσε το εκτελεστικό απόσπασμα. Τα νεκρά κορμιά θάφτηκαν πολύ γρήγορα, πολύ κοντά στο σημείο όπου δολοφονήθηκαν.Την επόμενη μέρα, ένας άλλος Βέλγος αξιωματικός ξέθαψε τα πτώματα, τα κατατεμάχισε και τα έλιωσε τελείως μέσα σε οξύ. Οι δολοφόνοι ήταν αποφασισμένοι να κρύψουν κάθε ίχνος του εγκλήματός τους.

Όταν η δολοφονία του Λουμούμπα αποκαλύφθηκε, στις 13 του Φλεβάρη, ξέσπασαν ταραχές και διαδηλώσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Βελγικό Κονγκό

Kατ’ εξοχήν κέντρο δουλεμπορίου επί δύο αιώνες, το Kονγκό κινεί το ενδιαφέρον των πρώτων βιομηχανικών δυνάμεων της Δύσης χάρη στον τεράστιο φυσικό του πλούτο – ξυλεία, καουτσούκ, ελεφαντόδοντο, χαλκός, χρυσός και διαμάντια. Το Κονγκό τελούσε υπό βελγική κυριαρχία από το 1885, όταν η Διάσκεψη του Βερολίνου θέλησε να βάλει τάξη στον άγριο ανταγωνισμό των ευρωπαϊκών δυνάμεων για την εκμετάλλευση του πλούτου της Αφρικής. H Διάσκεψη «δώρησε», με τη μορφή προσωπικής του ιδιοκτησίας, στον βασιλιά Λεοπόλδο B’ του Βελγίου το Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό, όπως ονόμασαν την περιοχή δηλαδή νοτίως του ποταμού Κονγκό, η οποία είχε ογδόντα φορές την έκταση της χώρας του. Το 1885, ο βασιλιάς του Βελγίου Λεοπόλδος κατακτά το Kονγκό, εγκαθιδρύοντας το πιο αιμοσταγές αποικιοκρατικό καθεστώς που γνώρισε η υφήλιος.

Βασανιστήρια και ακρωτηριασμοί

Ο Λεοπόλδος επειγόταν να αποκομίσει κέρδη και αυτή του η σπουδή δημιουργούσε ανάγκη για άφθονα εργατικά χέρια. Τα μέσα που μετέρχονταν οι πράκτορές του για να στρατολογούν τους ντόπιους πληθυσμούς για καταναγκαστική εργασία ήταν απάνθρωπα και συχνά σε αυτά περιλαμβάνονταν βασανιστήρια και ακρωτηριασμοί.

H κατάσταση αυτή, συνδυασμένη με το κίνητρο της εμπορικής αντιζηλίας, προκάλεσε τη δυσφορία των άλλων αποικιοκρατικών δυνάμεων, οι διαμαρτυρίες των οποίων οδήγησαν στη μεταβολή του καθεστώτος του Κονγκό και στη μετατροπή του το 1908 σε βελγική αποικία. H μεταβολή δεν σήμανε ιδιαίτερη βελτίωση του τρόπου διαβίωσης των γηγενών, οι εξεγέρσεις των οποίων ήταν συχνές αλλά καταπνίγονταν πάντοτε με τον σκληρότερο τρόπο.

Στη δεκαετία του ’40, το Βελγικό Κονγκό, όπως λεγόταν, έβγαινε από μια απίστευτα βάρβαρη περίοδο αποικιοκρατίας. Μεταξύ του 1891 και του 1911, ο λιμός, η καταναγκαστκή εργασία και η συστηματική βία είχαν σκοτώσει περισσότερα από δέκα εκατομμύρια Κονγκολέζους.
Όμως, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βέλγοι υπόσχονταν ότι θα διοικούσαν την αποικία τους εντελώς διαφορετικά.
Η βιομηχανία αναπτύχθηκε και σε ολόκληρη τη χώρα υπήρχαν πλέον εργατικές κοινότητες με κέντρο τα ορυχεία. Στο επίκεντρο της άνθησης ήταν ο χαλκός. Υπήρχε σε μεγάλες ποσότητες στο Νότο της χώρας και εξορυσσόταν από μια κρατικό-ιδιωτική εταιρία κολοσσό, την Union Minière du Haut-Katanga (UMHK).Το Βελγικό Κονγκό ύπήρξε πηγή τεράστιων κερδών για τους αποικιοκράτες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Παρ’ όλα αυτά ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν το παγκόσμιο αποικιοκρατικό σύστημα κλονιζόταν παντού, η βελγική κυβέρνηση δεν έδειχνε καμία διάθεση να εξετάσει το ενδεχόμενο της ανεξαρτησίας του Κονγκό, διατεινόμενη ότι όλα πήγαιναν θαυμάσια στην αποικία της. Οι Αφρικανοί ωστόσο είχαν διαφορετική γνώμη και το εθνικιστικό κίνημά τους φούντωνε ολοένα.

Πατρίς Λουμούμπα


Ο Πατρίς Λουμούμπα γεννήθηκε στο χωριό Οναλούα της επαρχίας ΚασάΪ του τότε Βελγικού Κονγκό. Φοίτησε σε ιεραποστολικά σχολεία και εργάστηκε ως ταχυδρομικός υπάλληλος
Ο Λουμούμπα γεννήθηκε στην Οναλούα του βελγικού Κονγκό, μια περιοχή στην οποία κυριαρχεί η εθνότητα των Τετέλα. Υπήρξε ένας από τους τέσσερεις γιούς καθολικής οικογένειας και φοίτησε σε προτεσταντικό-ιεραποστολικό σχολείο λαμβάνοντας και εξειδίκευση στις ταχυδρομικές υπηρεσίες. Εργάσθηκε ως ταχυδρομικός υπάλληλος αρχικά στην πρωτεύουσα Λεοπολντβίλ, τη σημερινή Κινσάσα και στη Στάνλεϊβιλ, το σημερινό Κισάνγκανι..

Το 1944 έγινε ηγετικό στέλεχος των » Évolués » (εβολυέ,των προοδευμένων) της πόλης.
Οι «εβολυέ» ήταν μια ομάδα μορφωμένων Κονγκολέζων που είχαν εκπαιδευτεί για να πάρουν μέρος στην προσπάθεια «εκπολιτισμού» που προωθούσε το βελγκό κράτος.Τους είχαν δώσει χαμηλόβαθμες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και προαλοίφονταν να γίνουν οι εκπρόσωποι της κοινότητας του «Βελγικού Κονγκό».

Το 1951 παντρεύτηκε με την Πωλίν και τέσσερα χρόνια αργότερα ,το 1955, έγινε περιφερειάρχης της Στάνλεϊβιλ, προσχωρώντας ταυτόχρονα στο κόμμα των Φιλελευθέρων του Βελγίου ασχολούμενος στο τμήμα της Λογοτεχνίας., αντικείμενο το οποίο τον ενδιέφερε ιδιαίτερα.
Την ίδια χρονιά,μετά από μια περιοδεία τριών εβδομάδων στο Βέλγιο, συνελήφθη με την κατηγορία υπεξαίρεσης χρημάτων από το ταμείο του Ταχυδρομείου. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο ετών αλλά παρέμεινε έγκλειστος μόνο ένα χρόνο, εφόσον ο δικηγόρος του απέδειξε ότι τα χρήματα είχαν επιστραφεί.

Με την κατάρρευση του παγκόσμιου αποικιοκρατικού συστήματος, η οποία ακολούθησε το τέλος του B´ Παγκοσμίου Πολέμου, αναπτύχθηκε και στο Κονγκό εθνικοαπελευθεροτικό-αντιαποικιακό κίνημα, του οποίου ο Λουμούμπα δεν άργησε να γίνει ένας από τους κυριότερους και συνεπέστερους εκπροσώπους
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ο Λουμούμπα μοιραζόταν τις ιδέες που είχαν οι περισσότεροι «εβολυέ». Ήταν υποστηρικτής του «εκπολιτιστικού» προγράμματος των αποικιοκρατών, μέχρι τη στιγμή που συνελήφθη και φυλακίστηκε, οπότε άρχισε να βλέπει τι συμβαίνει πίσω από τα ψέματα των βέλγων ηγετών.
Οι πολιτικές απόψεις του Λουμούμπα παρέμεναν συμβιβαστικές, όμως δύο συμαντικά γεγονότα επέδρασαν καταλυτικά στις ιδέες του: Η ανεξαρτησία της Γκάνας, το 1957, όταν ο Κουάμε Νκρούμα έγινε ο πρώτος μετα-αποικιακός ηγέτης της Αφρικής.
Το δεύτερο ήταν πιο σημαντικό. Στις 4 Γενάρη του 1959, υπήρξε κλιμάκωση της βίας στη Λεοπολντβίλ. Ο αποικιοκρατικός στρατός διέλυσε μια διαδήλωση, δολοφονώντας εκατοντάδες ανθρώπους. Ήταν το τέλος της αντίληψης πως μετά από μια μακριά μεταβατική περίοδο και με αμοιβαία κατανόηση θα άνοιγε ο δρόμος προς την ανεξαρτησία.
Η κοινωνία του Κονγκό μεταμορφώθηκε. Άρχισαν να οργανώνονται μαζικές συγκεντρώσεις, οι απεργίες εξαπλώθηκαν και το κίνημα για την ανεξαρτησία τελικά ξέφυγε από τα στενά πλαίσια των «εβολυέ». Αυτή ήταν η επανάσταση του Κονγκό.
Ο Λουμούμπα ρίχτηκε μέσα σ’ αυτό το κύμα ενθουσιασμού. Η μαχητικότητά του αυξήθηκε μαζί με τη ριζοσπαστικοποίησή του. Απαιτούσε ανεξαρτησία της χώρας χωρίς καθυστέρηση.

Το πολιτικό κέντρο είχε πλέον μετατοπιστεί σημαντικά, και όχι μόνο στις πόλεις. Σε πολλές αγροτικές περιοχές, οι χωρικοί αρνούνταν να πληρώσουν φόρους.Καινούργιες πολιτικές ομάδες εμφανίστηκαν. Ο αποικιοκρατικός σχεδιασμός ξηλώθηκε εντελώς μέσα σε λίγους μήνες.

Τον Ιούλιο του 1956, μετά την αποφυλάκισή του, υποστήριξε τη δημιουργία ευρείας βάσης του Εθνικού Κινήματος των Κονγκολέζων (MNC) στο οποίο λίγο αργότερα ανέλαβε τα καθήκοντα Προέδρου.ίδρυσε το Εθνικό Κονγκολέζικο Μέτωπο, το πρώτο κόμμα που αγκάλιαζε όλη την αποικία, απαλλαγμένο από τους τοπικιστικούς περιορισμούς άλλων ομάδων που εξέφραζαν τις επί μέρους φυλές που αποτελούσαν τον πληθυσμό του Κονγκό.

Τον Δεκέμβριο του 1958 ο Λουμούμπα εκπροσώπησε το MNC στην Παναφρικανική Διάσκεψη που έγινε στην Άκκρα της Γκάνα υπό την αιγίδα του Γκανέζου Προέδρου Κβάμε Νκρούμα.Ήλθε σε επαφή με εθνικιστές ηγέτες από όλη την Αφρική, όπως ο Κβάμε Νκρούμα της Γκάνας και ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ της Αιγύπτου, και οι αντιλήψεις του προσέλαβαν τον τελικό μαχητικό χαρακτήρα τους. Ο Λουμούμπα αναδείχθηκε ηγέτης του τμήματος εκείνου του αντιαποικιακού κινήματος που οραματιζόταν ένα ελεύθερο Κονγκό με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, ενώ μια άλλη παράταξή του με επικεφαλής τον Ζοζέφ Καζαβούμπου ήταν υπέρ της ομοσπονδιακής μορφής του μελλοντικού ελεύθερου κράτους.
Εκεί ο Λουμούμπα ανέπτυξε την συγκροτημένη Παναφρικανική Ιδέα για την οποία ένα χρόνο μετά τον Οκτώβριο του 1959, συνελήφθη εκ νέου με την κατηγορία της εξώθησης σε ένα αντι-αποικιακή εξέγερση στο Στάνλεϊβιλ, κατά την οποία τριάντα άτομα έχασαν τη ζωή τους.

H αιφνιδιαστική ανεξαρτησία

Υπό την πίεση του εθνικοαπελευθεροτικού κινήματος η βελγική κυβέρνηση αναγκάστηκε τελικά να υιοθετήσει διαλλακτική στάση. Το 1959 πρότεινε σχέδιο βάσει του οποίου το Κονγκό θα αποκτούσε βαθμιαία την ανεξαρτησία του. Αντιλαμβανόμενοι την πρόθεση των Βέλγων να εξασφαλίσουν, κατά τη διαδικασία, τη δημιουργία κράτους που θα παρέμενε υποχείριό τους, οι εθνικιστές ηγέτες απέρριψαν το σχέδιο. Ξέσπασαν διαμαρτυρίες που οι βελγικές αρχές, κατά τη συνήθειά τους, τις έπνιξαν στο αίμα, με αποτέλεσμα 30 νεκρούς. Ο Λουμούμπα συνελήφθη ως υποκινητής των ταραχών.Με την κατηγορία αυτή καταδικάστηκε σε 6μηνη φυλάκιση. Η δίκη του ορίστηκε για τις 18 Ιανουαρίου.
Τον Δεκέμβριο του 1959 έγιναν τοπικές εκλογές. Το EKM πήρε τελικά μέρος σε αυτές και κατήγαγε περιφανή νίκη: στη Στάνλεϊβιλ απέσπασε το 90% των ψήφων.
Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη οι Βέλγοι συγκάλεσαν στις Βρυξέλλες διάσκεψη των εκπροσώπων όλων των τάσεων του εθνικιστικού κινήματος.
Το EKM αρνήθηκε να συμμετάσχει, όσο ο πρόεδρός του βρισκόταν στη φυλακή. Οι Βέλγοι αναγκάστηκαν να τον αποφυλακίσουν. Ο Λουμούμπα ταξίδεψε αεροπορικώς στις Βρυξέλλες και οι Βέλγοι ανακοίνωσαν αιφνιδίως την απόφασή τους να παραχωρήσουν στο Κονγκό την ανεξαρτησία του.

Στις 30 Ιουνίου 1960 ανακηρύχθηκε η ανεξάρτητη Δημοκρατία του Κονγκό. Στις εκλογές που είχαν διεξαχθεί τον Μάιο το EKM αναδείχθηκε πρώτο με μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα κόμματα, τα οποία ήταν ουκ ολίγα. Παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν από διάφορες πλευρές για να εμποδιστεί η άνοδός του στην εξουσία, στις 23 Ιουνίου ο Λουμούμπα έγινε πρωθυπουργός και σχημάτισε κυβέρνηση. Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέλαβε ο Καζαβούμπου.
Λίγες μέρες μετά, όπως προβλεπόταν από τη Συνδιάσκεψη των Βρυξελών, γιορτάσθηκε η Ανεξαρτησία του Κονγκό με την παρουσία του ξένου τύπου και του βασιλιά Μποντουέν εκ μέρους του Βελγίου. Εκεί ο Λουμούμπα απάντησε ηχηρά κατά της αποικιοκρατίας με μια ομιλία που ταπείνωσε τον Μποντουέν, ο οποίος εμφανίσθηκε ως προστάτης, και καθήλωσε τον μετριοπαθή Πρόεδρο της χώρας του.

«Αυτή η ανεξαρτησία του Κονγκό, ακόμη και αν σήμερα τη γιορτάζουμε μαζί με το Βέλγιο, μια φιλική χώρα την οποία αντιμετωπίζουμε σαν ίσος προς ίσο, κανένας Κονγκολέζος που του αξίζει να λεγεται έτσι, δεν θα ξεχάσει ποτέ ότι κερδήθηκε με σύγκρουση.»

Οι αποικιοκράτες έβραζαν από οργή για την αναίδεια αυτού του μαύρου άντρα και πρώην υπήκοου. Αντίθετα, οι δυνάμεις της αριστεράς σε όλον τον κόσμο ενθουσιάστηκαν. Ο Μάλκολμ Χ, ο ριζοσπάστης ηγέτης του μαύρου κινήματος στις ΗΠΑ, κάλεσε όλους τους μαύρους να μάθουν απέξω αυτή την ηρωική ομιλία.
Οι πανηγυρισμοί γρήγορα ξεθύμαναν. Τον Ιούλη, το Βέλγιο υποστήριξε την απόσχιση των επαρχιών Κατάνγκα και Κασάι, που ήταν οι πιο πλούσιες σε ορυκτό πλούτο

H Δημοκρατία του Κονγκό στο χάος

Ραγδαίες αρνητικές εξελίξεις δεν επέτρεψαν στη νεαρή Δημοκρατία να αναπτυχθεί ειρηνικά. Τον Ιούλιο μονάδες του κονγκολέζικου στρατού εξεγέρθηκαν κατά των βέλγων αξιωματικών τους. Οι βελγικές αρχές απομάκρυναν όλους τους Ευρωπαίους χάρη στους οποίους λειτουργούσε ως τότε η χώρα: τεχνικούς, επαγγελματίες, διοικητικούς υπαλλήλους. Ταυτόχρονα σχεδόν ο Μοΐζ Τσόμπε, αρχηγός κόμματος που επεδίωκε την ομοσπονδιοποίηση του Κονγκό, με τη βοήθεια των Βέλγων κήρυξε ανεξάρτητη την πλούσια σε μεταλλεύματα και κυρίως σε ουράνιο επαρχία της Κατάνγκας.

H νεαρή Δημοκρατία, με το ανεκπαίδευτο και άπειρο διοικητικό προσωπικό, με τον απείθαρχο στρατό, τις αντικρουόμενες φιλοδοξίες των ηγετών της και τις υπονομευτικές ενέργειες των ξένων, περιέπεσε σε κατάσταση χάους. Το Βέλγιο έστειλε στρατό στο Κονγκό με πρόσχημα την προστασία των εκεί υπηκόων του, στην πραγματικότητα όμως για να ενισχύσουν τον Τσόμπε και τον στρατό του που τον αποτελούσαν κυρίως λευκοί μισθοφόροι.

Μόνος ο Λουμούμπα, εμπνεόμενος πάντα από το όραμα της ειρήνης, της προόδου και της ενότητας του Κονγκό, προσπαθούσε να διορθώσει τα πράγματα Η πρώτη κίνηση του Λουμούμπα μετά την ανάληψη της εξουσίας ήταν να αυξήσει τους μισθούς των Δημοσίων Υπαλλήλων, όχι όμως και των στρατιωτικών προσκείμενων στους Βέλγους, κίνηση που πυροδότησε ανταρσία από πλευράς τους. Η στάση πολύ γρήγορα πήρε διαστάσεις καταλύοντας τον νόμο και την τάξη σε ολόκληρο το Κονγκό.

Η κατάσταση ήταν ανεξέλεγκτη και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης την πρόβαλαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και .. ανησυχία. Ευρωπαίοι πολίτες εγκατάλειψαν τον Κονγκό ενώ η επαρχία Κατάνγκα στις 11 Ιουλίου κήρυξε την ανεξαρτησία της με την υποστήριξη της βελγικής κυβέρνησης και των εξορυκτικών εταιρειών.
Ο Λουμούμπα, στράφηκε αρχικά προς τις ΗΠΑ.Υστερα από αίτημά του ο ΟΗΕ έστειλε στο Κονγκό ειρηνευτική δύναμη, η οποία όμως δεν πρόσφερε βοήθεια στο πρόβλημα της απόσχισης της Κατάνγκας. διότι ο ΟΗΕ υποστήριξε τις κινήσεις των αποικιοκρατικών δυνάμεων για να ανατραπεί το καθεστώς.

Τότε ο Λουμούμπα απευθύνθηκε για βοήθεια στη Σοβιετική Ενωση. Αν και ουδέποτε υπήρξε κομμουνιστής, με αυτή του την ενέργεια ο Λουμούμπα σφράγισε το πεπρωμένο του. Ηδη αντιπαθής στους δυτικούς λόγω της μαχητικής πατριωτικής στάσης του, άρχισε πλέον να θεωρείται και επικίνδυνος.

Η δολοφονία

Τον Σεπτέμβριο του 1960 ο Καζαβούμπου απέλυσε τον Λουμούμπα, κατάργησε την Κυβέρνηση και στις 14 του ίδιου μήνα, ο Συνταγματάρχης Μομπούτου οργανώνει πραξικόπημα με τη στήριξη της CIA θέτοντας κατ΄ οίκον περιορισμό τον Λουμούμπα, ενώ τα στρατεύματα του ΟΗΕ διαδραμάτισαν το ρόλο εγγυητή της ζωής του Πρωθυπουργού.

Ωστόσο, ο Λουμούμπα αποφάσισε να ξεσηκώσει τους οπαδούς του, δραπετεύοντας από το σπίτι του. Αυτό που επακολούθησε έχει μείνει στην ιστορία. Στο Κονγκό εξαπολύθηκε επίθεση κατά του Λουμούμπα και των οπαδών του σε βάρος των οποίων διαπράχθηκαν εγκλήματα

Την 1η Δεκεμβρίου 1961 άνδρες του Μομπούτου συνέλαβαν τον Λουμούμπα και τον παρέδωσαν στο καθεστώς της Κατάνγκας. Και, ενώ ο ίδιος συνελήφθη, στο Συμβούλιο Ασφαλείας, η ΕΣΣΔ έδινε τη δική της μάχη για τον αφοπλισμό του Μομπούτου και την αποκατάσταση του εκλεγμένου Πρωθυπουργού. Μια μάχη που δεν κερδήθηκε ποτέ. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στις 14 Δεκεμβρίου 1960, ήταν 8-2 κατά των σοβιετικών προτάσεων.

Εν τω μεταξύ ο Λουμούμπα βρισκόταν από τις 3 Δεκεμβρίου αποκλεισμένος στο στρατόπεδο Καμπ Χάρντυ, 150 χιλιόμετρα από το Λεοποντβίλ. Οι πραξικοπηματίες αποφάσισαν στις 17 Ιανουαρίου να τον μετακινήσουν αεροπορικώς στην Ελίζαμπετβιλ, σημερινό Λουμούμπασι. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, μάλιστα, ο Λουμούμπα επιχείρησε να ξεσηκώσει τους επιβάτες. Το ίδιο βράδυ οδηγήθηκε σε άγνωστο σημείο όπου δολοφονήθηκε μετά από άγριο βασανισμό, μαζί με δύο συντρόφους του.

Σύμφωνα με καταγραμμένες πληροφορίες (Akerman, Ludo De Witte, 2002) η εκτέλεση έγινε από τις Αρχές της περιοχής, ωστόσο βρέθηκαν έγγραφες εντολές της βελγικής κυβέρνησης, για τον τρόπο και τον τόπο της εκτέλεσης ενώ σε αυτήν παρευρίσκονταν και τέσσερεις Βέλγοι αξιωματούχοι. Μαζί με τον Λουμούμπα εκτελέσθηκαν και δύο σύντροφοί του και μέλη της εκλεγμένης Κυβέρνησης, οι Μορίς Μπόλο και Ζοζέφ Οκίτο.

Οι σωροί τους ενταφιάσθηκαν στη γύρω περιοχή αλλά την επόμενη όταν οι δολοφόνοι διαπίστωσαν ότι είχε διαρρεύσει η εκτέλεση και ο τόπος ταφής, τις μετέφεραν σε μια περιοχή στα σύνορα με τη Ροδεσία. Και όλα αυτά παρουσία Βέλγων επιτρόπων και αστυνομικών. Αναφέρεται μάλιστα ότι το βράδυ της 21ης Ιανουαρίου ο ένας Επίτροπος με τον αδελφό του αφού τεμάχισαν το πτώμα του Λουμούμπα με ένα σιδηροπρίονο, έλουσαν τα κομμάτια με θειϊκό οξύ (Witte de, 2002). Από την φρικαλεότητα περισώθηκαν μόνο ένα τμήμα του κρανίου και ορισμένα δόντια του άτυχου ηγέτη.

Αντιδράσεις

Η είδηση της δολοφονίας του, παρόλο που έκανε αμέσως το γύρο του κόσμου, επισήμως ανακοινώθηκε τρεις εβδομάδες αργότερα και αποδόθηκε σε οργισμένους χωρικούς κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς του να αποδράσει! Μετά την αναγγελία του θανάτου Λουμούμπα, διαδηλώσεις οργανώθηκαν σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με στόχο τις Πρεσβείες του Βελγίου στις οποίες δεν έλειψαν οι συγκρούσεις με τις Αστυνομίες των χωρών.

Τον Φεβρουάριο του 2002, η βελγική κυβέρνηση ζήτησε συγγνώμη από τον λαό του Κονγκό, ως έχοντες την «ηθική ευθύνη» για τη δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα, εννοώντας προφανώς το πόρισμα της εποχής εκείνης στο οποίο αναφερόταν ότι η ευθύνη των Βέλγων περιοριζόταν στη μη αποτροπή της δολοφονίας του και όχι στη δολοφονία του. Από την άλλη μεριά ο ρόλος της CIA ήταν καθοριστικός καθώς από τα αρχεία τους προκύπτει ότι το σχέδιο εξόντωσης του Λουμούμπα επέβλεπε ο ίδιος ο Αιζενχάουερ έχοντας την αντίληψη ότι έχει να κάνει με έναν κομμουνιστή.

Ο Πατρίς Λουμούμπα στην σύντομη ζωή του και με την πολλή σύντομη πολιτική του δραστηριότητα δεν πρόλαβε να οργανώσει τη χώρα του και να τη δει ανεξάρτητη όπως πάντα ονειρευόταν. Μια χώρα-κλειδί για τους αποικιοκράτες και τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Μια χώρα στην οποία τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν είναι αναρίθμητα.
Το 1909 ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ είχε δημοσιεύσει τα εγκλήματα των Βέλγων κατά των ντόπιων με τα πλέον μελανά χρώματα. Οι ακρωτηριασμοί-τιμωρίες που υποβάλλονταν οι άτυχοι κάτοικοι αυτής της Αφρικανικής χώρας και οι οποίοι περιγράφονταν στο βιβλίο «Έγκλημα στο Κονγκό» είχαν ξεσηκώσει και τότε διαδηλώσεις. Μάλιστα ο άνθρωπος που βοήθησε τον Ντόιλ στη συλλογή στοιχείων ήταν ο εθνικός ήρωας των Ιρλανδών διπλωμάτης Σερ Ρότζερ Κέιζμεντ που λίγα χρόνια αργότερα καταδικάστηκε ως προδότης σε μια δίκη-θέατρο.

Σε εκλογές του 2006, οι ιδέες του Πατρίς Λουμούμπα προβλήθηκαν ιδιαίτερα με πολλά κόμματα να δηλώνουν ότι στηρίζονται σε αυτές. Ο Λουμούμπα πρόλαβε να αποκτήσει 5 παιδιά το μεγαλύτερο από τα οποία, ο Φρανσουά, ήταν 10 ετών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας τους, ενώ πριν τη φυλάκισή του μαζί με τη μητέρα τους είχαν φυγαδευθεί στην Αίγυπτο. Ο Φρανσουά σπούδασε στην Ουγγαρία Πολιτική Οικονομία και επέστρεψε στο Κονγκό το 1992 αναλαμβάνοντας το κόμμα του πατέρα του στο οποίο έχει πλέον προστεθεί και το όνομά του (MNC- Lumumba). Ο μικρότερος γιος του, Γκι-Πατρίς, που γεννήθηκε έξι μήνες μετά τη δολοφονία του Λουμούμπα, έθεσε υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2006 λαμβάνοντας λιγότερο από το 1% των ψήφων.

Στην ταινία που γυρίσθηκε με θέμα τη ζωή του Αφρικανού αγωνιστή, περιλαμβάνεται μια συνέντευξη της κόρης Ζυλιέν, στην οποία περιγράφει τον τρόπο που της μιλούσε ο πατέρας της και τους λόγους που ήθελαν να τον εξοντώσουν γιατί γνώριζε ότι θα πεθάνει όπως και ότι οι ιδέες του θα κρατηθούν ζωντανές για πολλά χρόνια μετά το θάνατό του.

Τον Φεβρουάριο του 2002 η βελγική κυβέρνηση παραδέχθηκε ότι φέρει «αναμφισβήτητα μέρος της ευθύνης για τα γεγονότα που οδήγησαν στον θάνατο του Λουμούμπα».

Τον Ιούλιο του 2002 έγγραφα που δημοσιοποίησε η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποκάλυψαν ότι η CIA έπαιξε ρόλο στη δολοφονία του Λουμούμπα, βοηθώντας τους αντιπάλους του με χρήματα και πολιτική υποστήριξη, και στην περίπτωση του Μομπούτου με όπλα και στρατιωτική εκπαίδευση