Σημερα στο Γυμνασιο πηγα στην γιορτη της 28ης Οκτωβρη. Ειμασταν 3-4 γονεις. Τα παιδια τραγουδησαν το ακορντεον (εχει σα σταμπα τη ζωη μας σημαδεψει δεν θα περασει ο φασισμος). Στο τελος σηκωθηκαμε ορθιοι για τον εθνικο υμνο.

Ειχα το 2008 κανει μια αναρτηση για τον πατερα μου Κωνσταντινο Κατσαΐτη σε σχεση με την 28η Οκτωβριου.

Σημερα σηκωνω μια αναρτηση με καποιες χειρογραφες σελιδες απο το ημερολογιο πολεμου αυτου του εικοσαχρονου παληκαριου  το 1941 που εχει σχεση με την Δοκο.Εβδομηντα τεσσερα χρονια πριν .Τα γραμματα σβυνουν, χανονται σιγα σιγα.

Στην προσπαθεια του να φτασει στην Κρητη και απο εκει στην Βορεια Αφρικη (και Μεση Ανατολη αργοτερα)για να πολεμησει τους εισβολεις της χωρας μας, βρισκεται για λιγο σε ενα καικι που αγκυροβολει στην Δοκο οπου και δεχονται επιθεση απο ενα Γερμανικο αεροπλανο.Παντα μου περιεγραφε ο πατερας μου την αισθηση του θανατου οταν ακουγε τις σφαιρες να χτυπανε το εδαφος γυρω του και περιμενε να τον χτυπησουν.Ηταν χαραγμενο μεσα του ολη την ζωη του.Μια ζωη που τον εφερε να ζησει τα τελευταια 24 χρονια του απεναντι απο αυτο το νησι που τον ειχε σημαδεψει στα νιατα του.

KALH

Αποψε εχει ενα μεγαλο κοκκινο φεγγαρι αναμεσα στη Δοκο και το Μουζακι. Το κοιταζω.Αν μια Ναζιστικη  σφαιρα ειχε πετυχει τοτε τον Ντινο Κατσαΐτη τιποτα δεν θα υπηρχε σημερα.Ουτε εγω που σας ιστορω, ουτε τα παιδια μου , ουτε το σπιτι μου, τιποτα. Ποσο περιεργη η υπαρξη μας. Και ποσα χρωσταμε στους προγονους μας.

Και στους αγωνες τους για ελευθερια και δημοκρατια.

15

16

17

19

20

21