Σεβαστη και ειλικρινης η τοποθετηση του κ Δημαρχου( με τις ιδιοτητες του γιατρου και ανθρωπου).Αλλα διαφωνω μαζι του στο «απο οπου και αν προερχεται» απο τον Δημαρχο σαν πολιτικο προσωπο μπροστα στις καμερες του δελτιου ειδησεων του ΜΕΓΚΑ. Για τους γιατρους που υπηρετουν τους αρωστους που αγωνιζονται εναντια στον καρκινο το AIDS και αλλες θανατηφορες (και οχι μονο)αρωστιες η εκτιμηση ολων μας ειναι πραγματι απεριοριστη  περα απο ταξικες πολιτικες και αλλες τοποθετησεις.

http://www.dimitriskamizis.blogspot.gr/2013/12/blog-post_9320.html

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

» Δεν έχω άλλη οδό…»

Αγαπητέ Μάκη,
Σέβομαι την διαφωνία σου αλλά θα υπερασπίζομαι, σαν γιατρός και σαν άνθρωπος, με κάθε τρόπο, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και χωρίς ταξικές ή άλλες ενοχές, το δικαίωμα κάθε αρρώστου, ιδιαίτερα δε αν πρόκειται για παιδιά, να λαμβάνουν αποτελεσματική βοήθεια και θεραπεία από όπου και αν αυτή προέρχεται, πολύ περισσότερο όταν η επίσημη πολιτεία, οι δομές και οι υπηρεσίες της δεν έχουν την δυνατότητα ή δεν θέλουν να το κάνουν.
Επειδή όλα είναι πολιτικά στη ζωή μας, αυτή είναι και πολιτική μου θέση.
Σ’ αυτό το ογκολογικό νοσοκομείο λοιπόν, που δημιουργήθηκε με την πρωτοβουλία της Μαριάννας Βαρδινογιάννη και συντηρείται ασφαλώς και με τη βοήθεια του κράτους και με τη βοήθεια άλλων, εχόντων και μη εχόντων, στεγάζεται το μοναδικό κέντρο μεταμόσχευσης μυελού οστών για παιδιά στην Ελλάδα, με πολύ υψηλά ποσοστά επιτυχίας, 90% και πάνω.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό που συντελείται μέσα σε αυτό το ίδρυμα, αλλά επειδή ακριβώς εκεί μέσα στεγάζονται ανάμεικτα ο πόνος και η ελπίδα, δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο ούτε να προκαλέσω δραματοποιημένα συναισθήματα.
Τώρα η στάση μου, ως Δημάρχου, απέναντι στους οικονομικά ισχυρούς ανθρώπους που έχουν συμφέροντα στην περιοχή μας, έχει καθοριστεί και καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από τα συμφέροντα του Δήμου και των Δημοτών μας.
Τέλος, για τους στίχους του μεγάλου και αγαπημένου μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, ο καθένας βέβαια, όπως λες, μπορεί να τον χρησιμοποιεί όπως θέλει, αλλά αυτοί οι συγκεκριμένοι στίχοι «Μιας στιγμής χωρητικότητα που κλονίζει αιώνες» υπαγορεύτηκαν και ανακλήθηκαν στη μνήμη μου από τα βλέμματα των παιδιών που συνάντησα σε αυτή την επίσκεψη στο συγκεκριμένο χώρο.
Σου ζητώ συγνώμη αν σε στεναχώρησα, αλλά όπως λέει και πάλι ο ποιητής «Δεν έχω άλλη οδό».
Φιλικά
Δημήτρης Καμιζής