http://dimermionidas.blogspot.gr/2013/02/blog-post_27.html

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

Αναρτήθηκε από
Η κ Σαμπανιδου ειναι «ξενη» οπως λενε εδω. Δεν ειναι ντοπια.
Ειναι συμπολιτισα ομως μια ζωη με ολη την σημασια της λεξης. Εχει δηλαδη συμβαλει με την  συμμετοχη και δραση της στην πολιτικη και τον πολιτισμο της τοπικης κοινωνιας.Κυριως τον πολιτισμο τα τελευταια χρονια.Ισως αυτη ειναι μια προσωπικη διεξοδος (και προταση ) στα χρονια της παρακμης.
Η παρουσια της μεσα απο την ζωγραφικη και το γραψιμο ειναι συνεχης και διακριτη. Τα βιβλια της θα τα βρειτε και σε ολα τα βιβλιοπωλεια της περιοχης και εκθεσεις ζωγραφικης εχει κανει απο οσο γνωριζω στο Πορτο Χελι. Δυστυχως η σεμνοτητα που την χαρακτηριζει και το οτι δεν εναι μεσα στα τοπικα κυκλωματα  δεν την φερνει στις πρωτες σελιδες της τοπικης ενημερωσης.Και εγω απο την μερια μου λειπω τα καλοκαιρια λογω δουλειας και δεν μπορεσα να παρακολουθησω ολες τις παρουσιασεις της.
Ειναι μια ευκαρια λοιπον να παμε στην εκδηλωση της ερχομενης Τεταρτης να γνωρισουμε  την δουλεια της καλυτερα και να της σφιξουμε το χερι. Αν κατι μπορω να πω ειναι πως το ζεστο και ειλικρινες της χαμογελο θα μας υποδεχτει οπως παντα.
Εδω μια συνεντευξη της παλιοτερα σε ιστολογιο

Χαρά Σαμπανίδου !

Το ταξίδι της ζωής μου αρχίζει από την Κωνσταντινούπολη. Ξένος τόπος, φτωχές αναμνήσεις, ξεριζωμός. Η ρότα μ’ έφερε στο Παλαιό Φάληρο κι αργότερα στο Καλαμάκι. Περιοχές που έζησα, αγάπησα κι είναι βαθιά χαραγμένες στη μνήμη μου. Σχολείο, γάμος, παιδιά… οικιακά… Ζωή γεμάτη κούραση, αγωνίες, αλλά και όμορφες αναμνήσεις. Το 1982 ψάχνοντας για ένα πιο όμορφο και ήσυχο λιμάνι, ρίξαμε άγκυρα στο πανέμορφο Πορτοχέλι. Θάλασσα, ήλιος, πράσινο. Όμορφος τόπος, ωραίοι άνθρωποι. Όλα αυτά που βλέπεις, νιώθεις και γεύεσαι κοντά στη φύση, άλλαξαν τις σκέψεις μου και τα ενδιαφέροντά μου. Το διάβασμα, η μουσική, το θέατρο ομόρφηναν τη ζωή μου. Το ποτήρι της ψυχής ξεχείλισε από ωραία συναισθήματα…

Με μεγάλη Χαρά σε καλώς ορίζω στο μάγο !
 Η χαρά είναι και δική μου και σ ευχαριστώ που με δέχεσαι  στο ..μαγικό σου κόσμο!
Με τέσσερα  βιβλία στις αποσκευές συνεχίζεις το ταξίδι σου Που ξεκίνησε από την πόλη , πες μας γι αυτές τις διαδρομές?
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη και μια ζωή σαν παραμύθι να την περιγράψω μέσα σε μερικές γραμμές…..
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κων/πολη, σε μια πόλη μαγική, που τη μυρίζεις και την γεύεσαι με όλες τις αισθήσεις. Όμως τα χρόνια εκείνα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα κι η ζωή των ελληνικών οικογενειών δύσκολη.
Είμαι λοιπόν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά μιας μεγάλης δυνατής οικογένειας. Μιας μεγάλης αγκαλιάς όχι μόνο για μας τα παιδιά, αλλά και για όλους τους συγγενείς. Έχω να θυμηθώ, έτσι σαν όνειρο, πολλά δείγματα αγάπης και προσφοράς… Είμαι υπερήφανη που μεγάλωσα με αγάπη και καλοσύνη για το συνάνθρωπο. Η αγάπη τους ήταν μεταδοτική. Έτρεφα απεριόριστο θαυμασμό  στους γονείς μου κι ήταν τα σταθερά πρότυπα μου. Η ασφάλεια κι η σιγουριά μου.
Στα δώδεκα μου χρόνια, έγινε το όνειρο πραγματικότητα. Για μια ζωή καλύτερη, για μια ζωή ελεύθερη και δίχως τον φόβο, ειδικά για μας τα παιδιά, ήρθαμε πλέον μόνιμα στην Ελλάδα. Τότε κατάλαβα τι σημαίνει ‘ελευθερία’……
Το Παλαιό Φάληρο κι αργότερα ο Άλιμος είναι περιοχές που έζησα κι αγάπησα κι είναι βαθιά χαραγμένες στη μνήμη μου. Σταθμός στη ζωή μου, καθώς γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους με ψυχικό πλούτο. Με σκοπό πάντα κάτι καλύτερο και μια πιο ποιοτική κι ανθρώπινη ζωή, το 1982, εγκατασταθήκαμε με τον άντρα μου και τα παιδιά μας στο Πορτοχέλι, όπου ζω μέχρι σήμερα.
Ποια ανάγκη σε κάνει να γράφεις ?
Πάντα κάτι έγραφα, ακόμα κι όταν μιλάω στο τηλέφωνο είμαι μ ένα μολύβι στο χέρι κι όλο κάτι γράφω ή ζωγραφίζω καθώς μιλάω, δίχως να το συνειδητοποιώ… Ήταν κάτι δικό μου…  Πάντα έγραφα και πάντα έπλεκα ιστορίες στο μυαλό και στο χαρτί, όμως, από τότε που έφυγε ξαφνικά από τη ζωή η μητέρα μου, ένιωσα πολύ έντονη αυτή την ανάγκη. Έγραφα δίχως κάποιο σκοπό, μέχρι που ένας καλός φίλος μου είπε ότι η τέχνη δεν είναι για τα συρτάρια, πρέπει να απευθύνεται… Αυτός όμως που με ενθάρρυνε και πίστεψε πριν από μένα σε μένα ήταν ο σύντροφος μου…
Και για να απαντήσω επιτέλους στην ερώτηση… το γράψιμο για μένα είναι εσωτερική ανάγκη… Είναι βάλσαμο και χάδι στην ψυχή μου…
 Είναι ένα παιδί που γεννιέται…
 Εκτός από τη συγγραφή κανείς και κάτι άλλο ?
Επικίνδυνη ερώτηση, γιατί κάποτε κάποια φίλη μου είπε ότι της προκαλώ ίλιγγο και μια άλλη κουράστηκε μόνο που με φαντάστηκε… Κι επειδή εγώ σας αγαπώ και δεν έχω σκοπό να σας κουράσω, δεν θα μιλήσω καθόλου για τις υποχρεώσεις και τα καθημερινά…
Οτιδήποτε δημιουργικό για μένα είναι πρόκληση, είναι γέννηση  και τρόπος έκφρασης. Μια άλλη μεγάλη μου αγάπη είναι η ζωγραφική. Είναι δημιουργία, τρόπος έκφρασης, αγάπης κι έρωτα… Όταν ζωγραφίζω ανανεώνονται τα κύτταρα μου, γίνομαι χαρούμενη και φέρομαι σαν μικρό παιδί… πίστεψε με δεν υπερβάλλω…
 Επίσης υπάρχει και κάτι άλλο που με μαγεύει κι αυτό είναι η ασχολία μου με το θέατρο κι είμαι τυχερή που έχω γευτεί δυνατές συγκινήσεις κι η αδρεναλίνη μου έχει χτυπήσει κόκκινο… που λέει ο λόγος… Έχω υποδυθεί κάποιους ρόλους ‘πρόκληση’, μέσα από μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα…  
Ποτέ ανακάλυψες αυτό το ταλέντο ?
Οτιδήποτε έκανα και κάνω στη ζωή μου, δεν το διδάχθηκα, δεν το σπούδασα, αφού από τα δεκαεννιά μου χρόνια έκανα δική μου οικογένεια και τρία υπέροχα παιδιά μέσα σε τρία χρόνια… Αυτό είναι το μεγαλύτερο, το πολυτιμότερο έργο ζωής που με κάνει υπερήφανη. Η τόση αγάπη που πήραμε εγώ κι ο άντρας μου από τις οικογένειες μας, βρήκαν αποδέκτη.
Κι επειδή έχει σχέση αυτό, με την ερώτηση σου, έχω να πω ότι με τις τόσες υποχρεώσεις, δεν πρόλαβα να ανακαλύψω τις ανησυχίες μου και να καλλιεργήσω κάποιες επιθυμίες μου. Ότι κάνω αναβλύζει από την ψυχή μου και την καρδιά μου, με πολλή αγάπη και πάθος για οτιδήποτε δημιουργικό…
Πως ήταν παιδί η Χαρά και πως είναι το παιδί Χαρά τώρα?
Δεν έχει μεγάλες διαφορές… να μη σου πω ότι δεν λέει να μεγαλώσει!!!
Άκου και βγάλε συμπέρασμα…
 Ήμουν λοιπόν ένα παιδί πολύ ευαίσθητο που δεν ήθελα να προσβάλω και να πληγώνω κανέναν. Προσεκτική, υπεύθυνη, ευγενική και συνεσταλμένη. Κατέγραφα όλα όσα γίνονταν γύρω μου και παρατηρούσα την κάθε λεπτομέρεια, όμως δεν ήμουν ιδιαίτερα ομιλητική, αλλά διάβαζες στο βλέμμα μου τα συναισθήματα μου. Η λύπη τρύπωνε καλά στην ψυχή μου κι η χαρά ανάβλυζε από παντού…
Αν κι είναι πολλά χρόνια που έχασα τον πατέρα μου, ακόμα αναπολώ το γλυκό του βλέμμα και την ατελείωτη ζεστή αγκαλιά του που φώλιαζα και μύριζα την τόση αγάπη του. Δεν ήμουν εκδηλωτική κι έτσι δεν του είπα πόσο, μα πόσο τον αγαπούσα… Το ένιωθα και το ένιωθε. Το ίδιο και με τη μάνα μου….
Να … παρασύρθηκα κι άρχισα να ξετρυπώνω παλιές ιστορίες… Τι κατάλαβες τώρα? Έβγαλες συμπέρασμα?? Πότε θα μεγαλώσω εγώ, μου λες??
  
Τι είναι αυτό που σε πληγώνει?
Η αχαριστία κι αγνωμοσύνη των ανθρώπων- Το ψέμα κι υποκρισία- Οι δήθεν κι οι κάποιοι-  Οι αγενείς κι οι εξυπνάκηδες- Η μύγα που έκανε κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο .. (συγγνώμη, αλλά έτσι είναι)…
Λίγη σεμνότητα, λίγη ταπεινότητα δεν βλάπτει!!! Μα είναι προσόντα!!!
Ποια ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής σου μέχρι σήμερα?
Δεν είναι μόνο μια!!! Είναι πολλές!!! Είναι στιγμές, σαν δυνατό άρωμα που κρατάει!!!  Η αγάπη του άντρα μου, η αγάπη των παιδιών μας, του Τάσου μας, της Νατάσας μας και της Ναταλί μας!!! Θα ήταν μεγάλη μου παράληψη να μην αναφερθώ στα πέντε παιδιά των παιδιών μου!!!
 Αυτή είναι η συνέχεια, αυτή κι η δημιουργία!!!
 Από πού οραματίζεσαι ερεθίσματα και γράφεις?
…και επειδή στη ζωή δεν είναι όλα ρόδινα κι υπάρχουν κι οι εκπλήξεις που σου ταράζουν τα νερά, τότε κοιτάς να κρατηθείς από κάπου, να βρεις διέξοδο στον πόνο κι ας κλειστείς στο καβούκι σου… Τούτη τη δύσκολη στιγμή, μπορεί να γονιμοποιηθεί ο πόνος και να γεννήσει. Από την όποια ένωση…
Το κάθε μου βιβλίο έχει και διαφορετικό τρόπο σύλληψης. Μια ιδέα, ένα τυχαίο περιστατικό, μια σπίθα τέλος πάντων είναι αρκετή για να γίνει η μεγάλη … έκρηξη. Συνταγές δεν υπάρχουν, ούτε οδηγίες, το λόγο έχει το κλικ που θα κάνει το μυαλουδάκι  και η μέρα που θα είναι έτοιμο το ωάριο για να γονιμοποιηθεί…..
  
Μίλησε μας για τα επόμενα σχέδια σου ?
Θέλω να είμαι καλά κι εγώ κι αυτοί που αγαπώ. Ο πυρήνας μου δηλαδή διότι κανονικά θέλω να είναι καλά και χαρούμενοι όλοι οι άνθρωποι. Να μην υποφέρουν.
Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο ελεύθεροι γινόμαστε κι ευχάριστοι στον εαυτό μας. Έτσι λοιπόν αυτό θέλω τώρα που ωρίμασα ηλικιακά, να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν, να παίρνω χαρές από παντού και να δημιουργώ αφού αυτό είναι που με αναζωογονεί. Δεν θέλω άλλα ‘πρέπει’…
Το σημαντικότερο και το κυρίαρχο όλων είναι η υγεία. Η ψυχική κι η σωματική, διότι αυτά είναι αλληλένδετα…. Και να ξέρουμε ότι το φάρμακο είναι η ΑΓΑΠΗ!!!
Σε πιο κοινό νομίζεις ότι απευθύνονται τα βιβλία σου ?
Συνήθως οι γυναίκες είναι αυτές που διαβάζουν βιβλία, λόγω της φύσης, θα έλεγα, χωρίς να προσβάλω τον αντρικό πληθυσμό. Τα βιβλία μου, που δεν μίλησα καθόλου γι αυτά, απευθύνονται σε όλους τους ενήλικες κι έφηβους ακόμα. Είναι τα καμάρια μου!  Είναι τα αγαπημένα μου πνευματικά παιδιά, κομμάτι από μένα κι έργα καρδιάς και ψυχής… Είμαι υπερήφανη γι αυτά και ταπεινά σας τα παρουσιάζω κατά σειρά γέννησης:
«ΙΡΙΔΑ» – «ΤΟ ΦΙΛΙ ΗΤΑΝ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ» – «Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ» – «ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ Η ΑΓΑΠΗ»…
Ας πω επίσης ότι έχω παραδώσει το 5ο μου για έκδοση με τον τίτλο «ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ»… Αυτό τον καιρό ξεκίνησα και γράφω το επόμενο μου…
  Σ ευχαριστώ για την μικρή μας συνομιλία και σου εύχομαι κάθε επιτυχία !
Εγώ σ ευχαριστώ!!! Ειλικρινά σ ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, που μου έδωσες την ευκαιρία να μιλήσω ‘’δημόσια’’, πέρα από ταξίδια του νου και της φαντασίας, αλλά αληθινά της ψυχής κι αυτό το ξεφύλλισμα του εαυτού μου.

Σ ευχαριστώ καλέ μου φίλε Νικήτα!!!