Ενα βιβλιο ειναι παντα το καλυτερο δωρο μην το ξεχνατε.

Το βιβλιο του Νικου Μπογιοπουλου με τις 476 σελιδες του ειναι εκδοτικη εκπληξη

Με πωλησεις που ξεπερνουν τις 25 χιλιαδες σε 4 μηνες παει για μπεστ σελλερ.Το βρηκα σε καροτσακι 17 ευρω.

Διαβαστε το ειναι ευκολο.

Αν εξαιρεσεις τον» ιμπεριαλισμο ανωτατο σταδιο του καπιταλισμου» του Βλαδιμηρου και το «Κεφαλαιο» του Καρολου στα οποια συχνα αναφερεται ο κ Μπογιοπουλος ,το υπολοιπο  ειναι συγκεντρωση αποσπασματων  απο δημοσιευματα εφημεριδων που αποκαλυπτουν την πραγματικη φυση της κρισης.

Η θεωρητικη αναζητηση ειναι περιωρισμενη στο ελαχιστο.

Ο καπιταλισμος ειναι απο μονος του η κριση.

Τα λαδωματα το κερδος πανω απ ολα η περιφρονηση της ζωης. Ο καπιταλισμος δεν συναντα ξανα καποιο αδιεξοδο που σιγα σιγα θα ξεπερασει.

Ειναι απο μονος του ενα αδιεξοδο.

Το βιβλιο ειναι στρατευμενο.

Στον χωρο του ΚΚΕ. Καθαρα πραγματα.Καθαρα λογια. Για αυτο και αφηνει πολλα ερωτηματικα. Ειναι τα θεματα που δεν ενδιαφερουν το ΚΚΕ. Γι αυτα υπαρχουν αλλα βιβλια αλλοι χωροι της αριστερας να μιλησουν.

Και να μην ξεχναμε πως σημερα το ΚΚΕ ερμηνευει και παλι θετικα και τον Σταλινισμο και την Σοβιετικη εκδοχη του υπαρκτου σοσιαλισμου.

Καποια «λαθη » που εγιναν δεν ακυρωνουν κατα το ΚΚΕ (και τον συγγραφεα)την συνολικη θετικη εικονα.

Αν παρ ολα αυτα θελετε να ειστε «μεσα «σε οσα συζητιωνται σε αυτους τους καιρους, αν θελετε πειστικα επιχειρηματα στις συζητησεις σας σχετικα με την κριση και τα αιτια της αυτο το βιβλιο ειναι χρησιμο.

Ειναι ενα ανθολογιο σωστων επιχειρηματων , ευκολοδιαβαστο , πειστικο, συγχρονο.Ειναι ενα εργαλειο πολιτικης παλης.

Απ την αλλη θελω να σας συστησω τον Παναγη Λεκατσα.

Αγνωστος οπως ειναι στους πολλους μπορει να γινει το δικο σας κρυφο νησι.Εδω και χρονια η θεια μου μου κανει δωρο σιγα σιγα ολα του τα βιβλια στις πρωτες εκδοσεις και τα διαβαζω με προσοχη.Στιγμες στιγμες το κειμενο αποκτα την αφαιρεση ενος ποιηματος, η Ελληνικη γλωσσα απογειωνεται σε ολο το εκφραστικο της μεγαλειο, παυει να ειναι απλα το μεσον, το εργαλειο και αποκτα την βαρυτητα που της πρεπει σε σχεση με το νοημα .

Φιλος του θειου μου Οδυσσεα Συκιωτη και συντροφος στην πρωτη εκεινη εργατικη  οργανωση Θιακων της δεκαετιας του 1930.

Ποιος ηταν ο Παναγης Λεκατσας;

Για μενα ενας κομμουνιστης , ενας διεθνιστης φιλοσοφος, που ειχε ταυτοχρονα την τυχη να ειναι Ελληνας.

Αναρωτιεται για την φυση και την υπαρξη της ψυχης σαν υλιστης αλλα καταγραφει και τις εξεγερσεις των δουλων στην αρχαιοτητα σαν ιστορικος.

Να αναζητησει τις ριζες της δημοκρατιας στην χωρα τον πολιτισμο που την γεννησαν. Στον δικο του πολιτισμο την δικια του γλωσσα. Το πως ενας αριστερος ισσοροπει αναμεσα στην οικουμενικοτητα των πανανθρωπινων αξιων και την ταυτοτητα της δικιας του χωρας ειναι ενα στοιχημα που σε καθε εποχη πρεπει να ξανακερδηθει. Ειναι οστοσω ενα στοιχημα που σε οσους γεννηθηκαμε μιλωντας αυτη τη γλωσσα  δινει ενα πλεονεκτημα. Αρκει να αγαπησουμε και να ψαξουμε την γλωσσα μας την ταυτοτητα μας.

Γραφει για τον Λεκατσα ο Γιαννης Μηλιος

Ο Λεκατσας οστοσω δεν ηταν ενας διανουμενος μονο. Ειχε σαν κομμουνιστης παρει θεση στην συγκρουση στο εσωτερικο του ΚΚΕ στην μετα Σταλιν εποχη. Ετσι ο αριστερος Λεκατσας , εχθρος του συστηματος και εναντιος στην κομμουνιστικη ορθοδοξια και ρεαλισμο,( η λεξη σουρεαλιστης στο στομα του Κορδατου φανταζε σαν βρισια) εμεινε μονος με το συγγραφικο του εργο χωρις χορηγους να σας περιμενει στο ραφι της βιβλιοθηκης.

Αναζητηστε το ειναι πολυτιμο.

Συγκρουση με Κορδατο

Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου, προσχώρησε στην Αριστερά και αγωνίστηκε μέσα από τις τάξεις της, συγγράφοντας στην εφημερίδα του Ε.Α.Μ. «Ελεύθερη Ελλάδα», τον «Ρίζο της Δευτέρας» και την «Μάχη», δράση που του κόστισε μια σειρά από διώξεις, ακόμα και φυλάκιση, από την επικρατήσασα «εθνικόφρονα» Δεξιά, ωστόσο δεν ανέστειλε την δημιουργική του πορεία και από το 1949 έως το 1950 δημοσίευσε εργασίες του στο δεκαπενθήμερο κομμουνιστικό περιοδικό «Ανταίος», που είχε πρωτοκυκλοφορήσει στις 20 Μαϊου 1945 με αρχισυντάκτη τον οικονομολόγο και νομικό Δημήτρη Μπάτση (ο οποίος τουφεκίστηκε στις 30 Μαρτίου 1952 μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη) και διευθυντή έως τον Ιούλιο του 1947 τον καθηγητή φιλοσοφίας Χαράλαμπο Θεοδωρίδη, μετέπειτα συγγραφέα του γνωστού έργου «Επίκουρος. Η αληθινή όψη του Αρχαίου Κόσμου».

Tο 1948 συνέγραψε το ιστορικό δοκίμιο «Οι Πόλεμοι των Δούλων», του οποίου η καθυστέρηση της πρώτης έκδοσης («Εκδοτικόν Ινστιτούτον Αθηνών», 1957) επέτρεψε στον συγγραφέα να χρησιμοποιήσει πρόσθετη, νεότερη βιβλιογραφία.

Το 1954 προκάλεσε αίσθηση με την πολεμική του («Τραγωδία ή Κωμωδία;») ενάντια στο βιβλίο «Η αρχαία Τραγωδία και Κωμωδία. Ποιες είναι οι κοινωνικές ρίζες του αρχαίου Θεάτρου», του γνωστού ιστορικού του Κ.Κ.Ε. Γιάννη Κορδάτου, ο οποίος ανταπάντησε με το 32σέλιδο «Ο κ. Παναγής Λεκατσάς χωρίς προσωπείο», κατηγορώντας τον Λεκατσά για «εγωπάθεια και υπερφίαλη προσωπικότητα», «παποσύνη της αρχαιογνωσίας», «λεξιθηρία και λεξιμαγεία που του δίνουν όχι μόνον τον τίτλο του φορμαλιστή αλλά και του σουρρεαλιστή», καθώς και για «καμουφλαρισμένο μυστικισμό και ιδεαλισμό της χειρότερης μάρκας». «Το βιβλίο που μας έλαχε ο θλιβερός κλήρος να κρίνουμε, μπορούμε, με τις αποδείξεις που φέρνουμε, να το χαρακτηρίσουμε σαν ψευτομαρξιστική πλαστογραφία της Ιστορίας του αρχαίου Θεάτρου…

Τα λάθη πραγματικά του βιβλίου ανεβαίνουν μ’ ένα πρόχειρο μέτρημα στις 6.500 περίπου» τόνιζε από την άλλη ο Λεκατσάς (σελ. 26 και 32), που βεβαίως στο πρόσωπο του Κορδάτου επιχειρούσε να κτυπήσει τον σοβιετο-σταλινικό Μαρξισμό.

Διαβαστε αν θελετε την μελετη του Γιανη Μηλιου πανω στο θεμα εχει ενδιαφερον γιατι οριζει κατα καποιο τροπο την γεννηση της ενας αριστερας και οσα την διαφοροποιησαν εκ τοτε απο την κομμουνιστικη ορθοδοξια.

H κριτική του Λεκατσά στον Κορδάτο και η σημασία της Γιάννης Μηλιός

library.panteion.gr:8080/dspace/bitstream/123456789/…/milios.pdf

Μορφή αρχείου: PDF/Adobe Acrobat – Quick View
κράτους, την καπιταλιστική ανάπτυξη κ.λπ., βλ. αναλυτικά Μηλιός 1994), ….. Κορδάτος, Γιάννης (1954): Ο Κος Παναγής Λεκατσάς χωρίς προσωπείο, Αθήνα.

Παναγής Λεκατσάς (1911-1970).

Ο Παναγής Λεκατσάς γεννήθηκε στην Ιθάκη, στο χωριό Καλύβια της επαρχίας Σταυρού, γιος του Γεωργίου και της Μαριγώς. Προερχόταν από φτωχή και πολύτεκνη οικογένεια. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για τα γράμματα, ειδικότερα για την αρχαία ελληνική και τη ρωμαϊκή ιστορία, κλίση που ενθάρρυνε η μητέρα του και ο θείος του Γεράσιμος Λεκατσάς. Από το 1920 και για δύο χρόνια έζησε στην Αυστραλία, όπου είχε συγγενείς. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα γράφτηκε στο Γυμνάσιο της Λευκάδας. Ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά μαθήματα στην Κέρκυρα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου δεν αποφοίτησε αν και έφτασε ως τις πτυχιακές εξετάσεις. Το 1933 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο Συμβολή στη διαλεκτική ιστορία της φιλοσοφίας και δύο χρόνια μετά η πρώτη και μοναδική ποιητική συλλογή του Απολλώνια. Πραγματοποίησε εθνολογικές, κοινωνιολογικές, λαογραφικές, θεατρολογικές, φιλοσοφικές και θρησκειολογικές μελέτες, ενώ ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση, κυρίως από έργα αρχαίων ελλήνων συγγραφέων. Από το 1936 ως το 1943 συνεργάστηκε με το περιοδικό Νέα Εστία. Συνεργάστηκε επίσης με τα Νεοελληνικά Γράμματα (1938-1940), τον Ανταίο (1949-1950), την Καινούργια Εποχή του Γιάννη Γουδέλη, Επιθεώρηση Τέχνης, το Θέατρο (1961-1966) και τις εφημερίδες Ελεύθερη Ελλάδα (όργανο του Ε.Α.Μ.), Ο Ρίζος της Δευτέρας (1946-1947) και Μάχη, ενώ συνεργάστηκε επίσης στις συλλογικές εκδόσεις Λεξικόν Κοινωνικών Επιστημών (1958), Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς (1963) και Νεοελληνική Εγκυκλοπαίδεια Χάρη-Πάτση (1964). Το 1939 παντρεύτηκε την πιανίστα Δήμητρα Δημητριάδη, από την οποία πήρε διαζύγιο το 1947 και το 1961 παντρεύτηκε τη συγγραφέα Εύα Βλάμη. Ο ιδεολογικός προσανατολισμός του στο χώρο της Αριστεράς διαμορφώθηκε κυρίως κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου, οπότε διώχτηκε και φυλακίστηκε. Πέθανε στην Αθήνα από εγκεφαλική θρόμβωση. Μετά το θάνατό του η Εύα Βλάμη επιμελήθηκε της έκδοσης του έργου του Διόνυσος. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Παναγή Λεκατσά βλ. χ.σ., «Λεκατσάς Παναγής», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 5. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1986, Χωρεάνθης Κώστας, «Χρονολόγιο Παναγή Λεκατσά (1911-1970)», Διαβάζω 166, 22/4/1987, σ.8-13 και «Παναγής Λεκατσάς (Στοιχεία βιογραφίας)», Χρονικό ’71, σ.30-31. Αθήνα, έκδοση του Καλλιτεχνικού Πνευματικού Κέντρου Ώρα, 1971. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

ΠΑΝΑΓΗΣ ΛΕΚΑΤΣΑΣ (1911-1970)

Ο Παναγής Λεκατσάς γεννήθηκε στην Ιθάκη, στο χωριό Καλύβια της επαρχίας Σταυρού, γιος του Γεωργίου και της Μαριγώς. Προερχόταν από φτωχή και πολύτεκνη οικογένεια. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για τα γράμματα, ειδικότερα για την αρχαία ελληνική και τη ρωμαϊκή ιστορία, κλίση που ενθάρρυνε η μητέρα του και ο θείος του Γεράσιμος Λεκατσάς. Από το 1920 και για δύο χρόνια έζησε στην Αυστραλία, όπου είχε συγγενείς. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα γράφτηκε στο Γυμνάσιο της Λευκάδας. Ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά μαθήματα στην Κέρκυρα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου δεν αποφοίτησε αν και έφτασε ως τις πτυχιακές εξετάσεις. Το 1933 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο Συμβολή στη διαλεκτική ιστορία της φιλοσοφίας και δύο χρόνια μετά η πρώτη και μοναδική ποιητική συλλογή του Απολλώνια. Πραγματοποίησε εθνολογικές, κοινωνιολογικές, λαογραφικές, θεατρολογικές, φιλοσοφικές και θρησκειολογικές μελέτες, ενώ ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση, κυρίως από έργα αρχαίων ελλήνων συγγραφέων. Από το 1936 ως το 1943 συνεργάστηκε με το περιοδικό Νέα Εστία. Συνεργάστηκε επίσης με τα Νεοελληνικά Γράμματα (1938-1940), τον Ανταίο (1949-1950), την Καινούργια Εποχή του Γιάννη Γουδέλη, Επιθεώρηση Τέχνης, το Θέατρο (1961-1966) και τις εφημερίδες Ελεύθερη Ελλάδα (όργανο του Ε.Α.Μ.), Ο Ρίζος της Δευτέρας (1946-1947) και Μάχη, ενώ συνεργάστηκε επίσης στις συλλογικές εκδόσεις Λεξικόν Κοινωνικών Επιστημών (1958), Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς (1963) και Νεοελληνική Εγκυκλοπαίδεια Χάρη-Πάτση (1964). Το 1939 παντρεύτηκε την πιανίστα Δήμητρα Δημητριάδη, από την οποία πήρε διαζύγιο το 1947 και το 1961 παντρεύτηκε τη συγγραφέα Εύα Βλάμη. Ο ιδεολογικός προσανατολισμός του στο χώρο της Αριστεράς διαμορφώθηκε κυρίως κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου, οπότε διώχτηκε και φυλακίστηκε. Πέθανε στην Αθήνα από εγκεφαλική θρόμβωση. Μετά το θάνατό του η Εύα Βλάμη επιμελήθηκε της

έκδοσης του έργου του Διόνυσος. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Παναγή Λεκατσά βλ. χ.σ., «Λεκατσάς Παναγής», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό5. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1986, Χωρεάνθης Κώστας, «Χρονολόγιο Παναγή Λεκατσά (1911-1970)», Διαβάζω166, 22/4/1987, σ.8-13 και «Παναγής Λεκατσάς• (Στοιχεία βιογραφίας)», Χρονικό ’71, σ.30-31. Αθήνα, έκδοση του Καλλιτεχνικού Πνευματικού Κέντρου Ώρα, 1971.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

• Βαλέτας Γ., «Παναγής Λεκατσάς· Ο μεταφραστής του Πινδάρου», Νέα Εστία88, ετ.ΜΔ΄, 1η/10/1970αρ.1038, σ.1383-1386.
• Βαρίκας Βάσος, «Μελετήματα. Παναγή Λεκατσά: Έρως – Ευαγγέλου Σαββοπούλου: Εφηρμοσμένη Κοινωνιολογία», Συγγραφείς και κείμεναΑ’ (1961-1965), σ.158-160. Αθήνα, Ερμής, 1975 (πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα Το Βήμα, 16/6/1963).
• Λεντάκης Αντρέας, Παναγής Λεκατσάς• Θεμελιωτής της εθνολογίας στην Ελλάδα. Αθήνα, 1976. Ανάτυπο από το περιοδικό Άνθρωπος3, 1/1976, αρ.1.
• Παράσχος Κλέων, «Π. Λεκατσά: Τα Απολλώνια», Νέα Εστία20, ετ.Ι΄, 15/9/1936, αρ.234, σ.1316.
• χ.σ., «Λεκατσάς Παναγής», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό5. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1986.
Αφιερώματα περιοδικών
• Καινούρια Εποχή, Φθινόπωρο 1976.
• Διαβάζω166, 22/4/1987.
• Χρονικό ’71, σ.28-57. Αθήνα, έκδοση του Καλλιτεχνικού Πνευματικού Ώρα, 1971.
• Ουτοπία20, 5-6/1996.

Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)

Ι.Ποίηση
• Τα Απολλώνια. Αθήνα, 1935.
ΙΙ.Μελέτες
• Συμβολή στη διαλεχτική ιστορία της φιλοσοφίας. Μέρος Α’· Αρχαία Φιλοσοφία. Αθήνα, 1933.
• Σαπφώ (οι διεταιρικοί της έρωτες). Αθήνα, Γκοβόστης, χ.χ.
• Επίμετρον· Ερμηνευτικά στη μετάφραση του Πινδάρου Π.Λ. Αθήνα, Αρχαίος εκδοτικός οίκος Δημητράκου, 1938.
• Σπάρτακος· Ο πόλεμος των μονομάχων. Αθήνα, Αθήνα,

Ζαχαρόπουλος, 1945.
• Ιδεοκρατία και ιστορική αιτιοκρατία. Αθήνα, ανάτυπο από τα Φιλολογικά ΧρονικάΓ΄, ετ.Β΄, 1945.
• Δήμου καταλύσεως και τυραννίδος· Η κρίση της Ελληνικής Αρχαιότητας για την κατάλυση της Δημοκρατίας, την Ολιγαρχία και την Τυραννίδα. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, χ.χ.
• Η εποποιία της πάλης των τάξεων στην Αρχαία Ελλάδα· Η διαλεκτική σύνθεση της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, τομ.Α΄· Η διαμόρφωση του γένους, της ιδιοχτησίας, της τάξεως και του κράτους· τεύχος πρώτο: Κοινωνική προϊστορία. Αθήνα, Καραβάκου, 1946.
• Η Πολιτεία του Ήλιου· Η κοινοχτηματική επανάσταση των δούλων και των προλεταρίων της Μικρασίας (133-138 π.Χ). Αθήνα, Νέα Βιβλία, 1946.
• Η προελληνική μητριαρχία και η ‘Ορέστεια’. Αθήνα, Βιβλίο Νεοελληνικού Λόγου, 1946.
• Απολογητικός του Παλαιοδημοτικισμού (Δημοτική και Λογοτεχνία). Αθήνα, ανάτυπο από τα Φιλολογικά Χρονικά, 1948.
• Η καταγωγή των θεσμών, των εθίμων και των δοξασιών· Κεφάλαια της κοινωνικής ιστορίας των ελλήνων και των άλλων λαών. Αθήνα, Βιβλίο Νεοελληνικού Λόγου, 1951.
• Τραγωδία ή κωμωδία· Έλεγχος του βιβλίου του Γ.Κορδάτου, Η αρχαία τραγωδία και κωμωδία· Ποιες οι κοινωνικές ρίζες του Αρχαίου Θεάτρου. Αθήνα, 1954.
• Η ψυχή· Η ιδέα της ψυχής και της αθανασίας της και τα έθιμα του θανάτου. Αθήνα, Εκδοτικόν Ινστιτούτον Αθηνών, 1957.
• Ευριπίδη, Κύκλωπας. Αθήνα, ανάτυπο από την Καινούργια Εποχή, 1956.
• Οι πόλεμοι των δούλων στην ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα. Αθήνα, Εκδοτικόν Ινστιτούτον Αθηνών, 1957.
• Γιλγαμές· Πινακίδα ΙΧ· Ο κατακλυσμός και το βοτάνι της ζωής. Αθήνα, ανάτυπο από την Καινούργια Εποχή4, Χειμώνας 1957.
• Το κάλεσμα της Θεονύφης· Το Ψυχολογικό και Μυητική πλέγμα του Ιερού Γάμου. Αθήνα, ανάτυπο από την Καινούργια Εποχή3, Φθινόπωρο 1958.
• Έρως· Ερμηνεία μιας μορφής της προϊστορικής και ορφικοδιονυσιακής θρησκείας. Αθήνα, Δίφρος, 1963.
• Η Μητριαρχία και η σύγκρουσή της με την Ελληνική Πατριαρχία. Αθήνα, Κείμενα, 1970.
• Φαιακία· Μητριαρχικά στοιχεία και μυητικές αφετηρίες της Οδύσσειας. Αθήνα, Κείμενα, 1970.
• Διόνυσος· Καταγωγή και εξέλιξη της Διονυσιακής Θρησκείας. Ψυχικό, Βιβλιοθήκη της Σχολής Μωραϊτη, 1971.
• Ο Λαβύρινθος· Καταγωγή κι εξέλιξη ενός τύπου ποιητικής μυθοπλασίας. Αθήνα, 1973.
• Το Θείον Δράμα· Θρησκειολογική μελέτη. Αθήνα, Κείμενα, 1976.
ΙΙΙ.Θέατρο

• Ιφιγένεια η ορχουμένη· (λυρική δραματική σύνθεση). Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1939.
ΙV.Μεταφράσεις
• Πινδάρου Ολυμπιακά· Έμμετρη μετάφραση. Τεύχος πρώτον. Αθήνα, Αθηνά, 1935.
• Πινδάρου, Πυθιακοί επινίκιοι ύμνοι· Έμμετρη μετάφραση. Αθήνα, 1936.
• Πίνδαρος, Ολυμπιονίκαι, Πυθιονίκαι, Νεμεονίκαι, Ίσθμιονίκαι, Αποσπάσματα·Έμμετρη μετάφραση – Εισαγωγή και ερμηνευτικά. Αθήνα, Αρχαίος εκδοτικός οίκος Δημητράκου, [1938].
• Σαπφώ·Αρχαίον κείμενον, Εισαγωγή – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Πάπυρος, 1938 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Παπύρου, αρ.29).
• Ησιόδου, Θεογονία · Αρχαίον κείμενον,Εισαγωγή – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Πάπυρος, 1938 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Παπύρου, αρ.32).
• Αλκαίος· Αρχαίον κείμενον, Κριτικά και Ερμηνευτικά· Μετάφρασις των σημαντικοτέρων αποσπασμάτων. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1939 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ.1).
• Ησιόδου, Έργα και Ημέραι· Αρχαίον κείμενον, Εισαγωγή – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1939 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ.2).
• Ησιόδου, Θεογονία, Ασπίς Ηρακλέους, Αποσπάσματα Ηοιών· Αρχαίον κείμενον – Μετάφρασις – Ερμηνευτικαί σημειώσεις. Αθήνα, Ζαχαρόπυολος, 1939 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ.37).
• Λυκούργου, Κατά Λεοκράτους· Αρχαίον κείμενον, μετάφρασις και σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1939 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ.17).
• Αριστοτέλους, Πολιτικά, Βιβλία Ι,ΙΙ, ΙΙΙ· Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1939 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ.30).
• Δημητρίου Φαληρέως, Περι ερμηνείας (Περί ύφους) · Αρχαίον κείμενον – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1939 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ.60-66).
• Ευριπίδου Μήδεια· Αρχαίον κείμενον, Εισαγωγή – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1939.
• Ευριπίδου, Κύκλωψ – Άλκηστις· Εισαγωγή – Αρχαίον κείμενον- Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1941 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ.132).
• Ευριπίδου, Ηρακλείδαι· Εισαγωγή – Αρχαίον Κέιμενον – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1941 (στη σειρά Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ.159).
• Αισχύλου, Προμηθεύς δεσμώτης· Λογοτεχνική απόδοση και ερμηνεία. Αθήνα, Βιβλίο Νεοελληνικού Λόγου, 1953.

• Ευριπίδη, Ιππόλυτος στεφανηφόρος· Λογοτεχνική απόδοση. Αθήνα, Βιβλίο Νεοελληνικού Λόγου, 1953.
• Αριστοτέλους Πολιτικά· Βιβλία ΙV, V· Αρχαίον κείμενον – Εισαγωγή – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1957 (στη σειρά Αρχαίοι Έλλήνες Συγγραφείς, αρ.110).
• Αριστοτέλους Πολιτικά· Βιβλία VI, VII, VIII· Αρχαίον κείμενον – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1957 (στη σειρά Αρχαίοι Έλληνες Συγγραφείς, αρ.140).
• Ανωνύμου (Λογγίνου ή Διονυσίου), Περί Ύψους· Αρχαίον κείμενον – Εισαγωγή – Μετάφρασις – Σχόλια. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1957 (στη σειρά Αρχαίοι έλληνες συγγραφείς).
• Πίνδαρος· Μετάφραση και Ερμηνευτικά. Αθήνα, Δίφρος, 1960.
• Ευριπίδης· Μετάφραση και ερμηνευτικάΑ’· Κύκλωπας, Άλκηστη, Μήδεια. Αθήνα, Διόνυσος, 1962.
• Ευριπίδης, Άλκηστη, Αντρομάχη, Βάκχες. Αθήνα, Καστανιώτης, 1978.
• Ευριπίδης, Εκάβη, Ελένη, Ηλέχτρα. Αθήνα, Καστανιώτης, 1978.