Στην φωτο που θα δειτε παρακατω αριστερα ειναι ενα κατσαρολακι που ζεσταινω νερο για να φτιαξω καφε φιλτρου. Δεξια στο πιατακι ειναι το περιεχομενο που εξυσα απο τον πυθμενα μετα απο χρηση λιγων εβδομαδων.Το καφε χρωμα ειναι γιατι την τελευταια φορα τελειωσε το νερο μεσα στο κατσαρολακι  πανω στη φωτια και τα ασπρα κατακαθια καηκαν και πηραν χρωμα.

Ενα ιζημα  που οταν πινω το νερο χωρις βρασιμο λογικα παει στα νεφρα μου.

Τωρα πιθανα καποια απο αυτα τα στοιχεια ειναι απαραιτητα στο ποσιμο νερο ακριβως για να ειναι ποσιμο.Ειναι ολα ομως;

Φυσικα πινω εμφιαλωμενο νερο που αγοραζω απο τα σουπερ μαρκετ της περιοχης . Ομολογω πως αγοραζω το φτηνοτερο πακετο.Αυτο ειναι το νερο που αγοραζουμε οι καταναλωτες και δινουμε να πιουν τα παιδια μας.

http://www.rainbowgroup.gr/el/zagori-water/quality-check.html

Βασικές κατηγορίες εμφιαλωμένου νερού

Ο όρος «εμφιαλωμένο νερό» αναφέρεται στο νερό, το οποίο παρέχεται στο εμπόριο συσκευασμένο αεροστεγώς σε γυάλινες, ή πλαστικές φιάλες ή πλαστικά δοχεία και προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση (ΥΔ Α1β/4871/79)

Φυσικό μεταλλικό νερό

(Σύμφωνα με την οδηγία 80/777/ΕΚ)
Είναι ένα νερό μικροβιολογικά κατάλληλο, που έχει υπόγεια προέλευση και που υπόκειται σε εκμετάλλευση από μία ή περισσότερες φυσικές εξόδους μιας πηγής ή τεχνητές μετά από γεώτρηση ή άλλα τεχνικά έργα. Διακρίνεται σαφώς από το πόσιμο γενικά νερό,
1. Από τη φυσιολογική του σύσταση, που χαρακτηρίζεται από την περιεκτικότητά του σε ανόργανα άλατα, ιχνοστοιχεία ή άλλα συστατικά και σε μερικές περιπτώσεις από ορισμένα αποτελέσματα στον ανθρώπινο οργανισμό.
2. Από την αρχική φυσική κατάστασή του, χαρακτηριστικά που και τα δύο έχουν διατηρηθεί άθικτα λόγω της υπόγειας προέλευσης του νερού, το οποίο είναι προστατευμένο από κάθε κίνδυνο ρυπάνσεως.
3. Διαφορές με άλλα είδη νερών
Επιτραπέζιο νερό: πρόκειται για κοινό νερό, επιφάνειας ή υπόγειο, που μπορεί να υφίσταται σειρά φυσικοχημικών επεξεργασιών προκειμένου να απαλλαγεί από μικρόβια ή στοιχεία ακατάλληλα για την υγεία του ανθρώπινου οργανισμού. Αντίθετα, στα φυσικά μεταλλικά νερά δεν επιτρέπεται καμία επεξεργασία.
Νερό πηγής:αποκλειστικά υπόγειας προέλευσης, το οποίο εμφιαλώνεται επί τόπου χωρίς να περάσει από επεξεργασία. Ωστόσο, στη χημική του σύνθεση δεν υπάρχουν μέταλλα και ιχνοστοιχεία σε αντίθεση με το φυσικό μεταλλικό νερό.

http://www.vita.gr/html/ent/417/ent.5417.asp

http://epirus-tv-news.blogspot.com/2011/03/blog-post_9020.html

http://www.deyaar.gr/cat7e.php

Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται παγκοσμίως μια συνεχώς αυξανόμενη τάση για κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού, ανεξάρτητα της υψηλής τιμής του, συγκριτικά με το πόσιμο νερό της βρύσης. Η τάση αυτή παρατηρείται ακόμα και σε περιοχές όπου το νερό των δικτύων ύδρευσης είναι αποδεδειγμένα απολύτως ασφαλές. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Iνστιτούτου Πολιτικής για τη Γη (Earth Policy Institute), η παγκόσμια κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού έφθασε το 2004 τα 154 δισεκατομμύρια λίτρα από 90 δισ. που ήταν το 1999, σημειώνοντας αύξηση 57% κατά την τελευταία πενταετία.

Η βιομηχανία νερού είναι ήδη μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη βιομηχανία με κύκλο εργασιών 400 δισ. δολάρια το χρόνο, πράγμα που την κάνει μεγαλύτερη και από την παγκόσμια φαρμακοβιομηχανία. Tο 80% της ιδιωτικής παροχής νερού ελέγχεται από μερικές πολυεθνικές εταιρείες. Τέσσερις από τις δέκα μεγαλύτερες εταιρείες που εμπορεύονται προϊόντα νερού συμπεριλαμβάνονται ανάμεσα στις 100 μεγαλύτερες πολυεθνικές του κόσμου, ενώ δέκα επιχειρηματικοί γίγαντες ανταγωνίζονται για τον έλεγχο του νερού. Οι τρεις μεγαλύτεροι είναι γαλλικές εταιρείες, μια είναι Αμερικανική, μια Γερμανική και πέντε προέρχονται από τη Μεγάλη Βρετανία. Μόνο στις HΠA, ιδιωτικές εταιρείες που εκμεταλλεύονται υδάτινους πόρους παράγουν κέρδος μεγαλύτερο από 80 δισ. δολάρια το χρόνο, δηλαδή τέσσερις φορές τα ετήσια έσοδα της Microsoft!!!

Πάνω από 85 δισεκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται κάθε χρόνο για την εμφιάλωση νερού, ποσό σχεδόν υπερεπταπλάσιο αυτού που έχει επενδυθεί για την εξασφάλιση καθαρού πόσιμου νερού στις αναπτυσσόμενες χώρες. Έχει υπολογιστεί ότι 2,7 εκατομμύρια τόνοι πλαστικού χρησιμοποιούνται ετησίως για την εμφιάλωση νερού.

Φυσικά, οι μεγαλύτεροι καταναλωτές εμφιαλωμένου νερού είναι οι HΠA, που «ξεδίψασαν» με πάνω από 26 δισ. λίτρα το 2004. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται το Mεξικό με 18 δισ. λίτρα, ακολουθούν Kίνα και Bραζιλία με περίπου 12 δισ. λίτρα τον χρόνο η καθεμία, ενώ έπονται η Iταλία και η Γερμανία που καταναλώνουν λίγο παραπάνω από 10 δισ. λίτρα ετησίως.

Όσον αφορά στην κατά κεφαλή κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού, τα πρωτεία κατέχουν οι Iταλοί, οι οποίοι το 2004 ήπιαν 184 λίτρα, ακολουθούν το Mεξικό και τα Hνωμένα Aραβικά Eμιράτα με 169 και 164 λίτρα κατ’ άτομο, το Bέλγιο και η Γαλλία με περίπου 146 λίτρα και η Iσπανία με 137 λίτρα εμφιαλωμένου νερού ανά άτομο τον χρόνο.

Aντίστοιχη προτίμηση προς το εμφιαλωμένο νερό δείχνουν όμως όλο και περισσότεροι Έλληνες. Το 2000 η ετήσια κατανάλωση είχε φτάσει τα 700 εκατ. λίτρα, όταν το 1990 δεν ξεπερνούσε τα 210 εκατ. λίτρα (Υδροοικονομία, Νοέμβριος 2005). Παρά το γεγονός ότι η κατά κεφαλήν κατανάλωση στην Ελλάδα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – αφού κάθε Έλληνας καταναλώνει 52 λίτρα εμφιαλωμένο νερό τον χρόνο, τη στιγμή που ο μέσος όρος στις χώρες-μέλη της E.E. είναι 91,2 λίτρα – οι εκτιμήσεις των επιχειρηματιών του κλάδου μιλούν για σημαντικά περιθώρια ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με στοιχεία της ICAP, οι Έλληνες ξοδεύουν για το εμφιαλωμένο νερό 62,2 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, ενώ ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης στην κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού στη χώρα μας την τελευταία δεκαετία είναι της τάξης του 10-12%.

Οι κατηγορίες των προϊόντων εμφιαλωμένου νερού είναι τα φυσικά μεταλλικά νερά, τα επιτραπέζια και τα ανθρακούχα. Τη μερίδα του λέοντος κατέχουν τα φυσικά μεταλλικά νερά, καλύπτοντας περίπου το 65% του συνόλου των πωλήσεων, ενώ μικρότερη είναι η συμμετοχή των δύο άλλων κατηγοριών στην πίτα της αγοράς, με τα επιτραπέζια να κατέχουν το 29,5% και τα ανθρακούχα το 5,5% (Statbank, 2004).

Την ίδια στιγμή που η κατανάλωση του εμφιαλωμένου νερού ακολουθεί αυξητικές τάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, πληθώρα ερευνών αποκαλύπτουν ότι το εμφιαλωμένο νερό δεν είναι τόσο ‘αθώο’ και υγιεινό όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Έρευνα που πραγματοποίησε το Εργαστήριο Περιβαλλοντικών Χημικών Διεργασιών του Πανεπιστημίου Κρήτης, με επικεφαλή τον υπεύθυνο του εργαστηρίου κ. Στεφάνου, με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον Μάιο του 1997, έδειξε ότι υπάρχουν επικίνδυνες ουσίες σε πόσιμα νερά, όπως τα βρωμικά ιόντα. Ας σημειωθεί ότι στην παραπάνω μελέτη είχε στηριχθεί η έρευνα του Υπουργείου Υγείας, που είχε οδηγήσει στον εντοπισμό και το κλείσιμο δύο εμφιαλωτηρίων.

Όπως συνάγεται από τα αποτελέσματα των ελέγχων που διενήργησε ο ΕΦΕΤ (Ενιαίος Φορέας Ελέγχου Τροφίμων) κατά το εξάμηνο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2003, κατασχέθηκαν ως ακατάλληλα, 90 τόνοι εμφιαλωμένου νερού και μάλιστα σε μια εποχή που η κατανάλωσή τους δεν ήταν ιδιαίτερα αυξημένη. Σε άλλη έκθεση του ίδιου οργανισμού δημοσιοποιήθηκαν αποτελέσματα σύμφωνα με τα οποία το 6% των δειγμάτων έχει αυξημένα κολοβακτηρίδια, ενώ το περιεχόμενο του 11,3% δεν ανταποκρίνεται στα επιγραφόμενα στην ετικέτα.

Επιπρόσθετα, επικίνδυνους παθογόνους μικροοργανισμούς εντόπισαν επιστήμονες σε εγχώρια εμφιαλωμένα νερά, τα οποία ετέθησαν υπό το μικροσκόπιο οκταετούς έρευνας (από το 1995 έως το 2003). Κολοβακτηρίδια, ψευδομονάδες και άλλα μικρόβια «εμπλουτίζουν» σε αρκετές περιπτώσεις το νερό που καταναλώνουμε. Πρόκειται για ένα «εκρηκτικό» κοκτέιλ το οποίο μπορεί να προκαλέσει λοιμώξεις σε άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα. Αποκαλύφθηκε ότι τουλάχιστον ένα στα δέκα ελληνικά εμφιαλωμένα νερά ήταν επιβαρημένο με παθογόνους και δυνητικά παθογόνους μικροοργανισμούς! Το γεγονός αυτό μαρτυρούν τα αποτελέσματα της έρευνας που διεξήχθη από ειδικούς του Εργαστηρίου Υγιεινής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών (Μαρία Παπαπετροπούλου, Δανάη Βενιέρη, Γεωργία Κομνηνού) και του Εργαστηρίου Υγιεινής και Προστασίας του Περιβάλλοντος της Ιατρικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (Απ. Βανταράκης). Όπως προέκυψε, στην ανάλυση 1.527 δειγμάτων εμφιαλωμένου νερού, δέκα εταιρειών με δίκτυο πωλήσεων σε όλη τη χώρα, ποσοστό 13,95 % ήταν ακατάλληλο για κατανάλωση σύμφωνα με τα όσα ορίζει η ελληνική νομοθεσία. Τα δείγματα νερού ελήφθησαν από σημεία λιανικής πώλησης και προέρχονταν τόσο από μεγάλες όσο και από μικρές εταιρείες. Εξετάστηκαν για την ύπαρξη εντεροβακτηριδίων, ψευδομονάδων και για τον ολικό αριθμό αερόβιων μικροοργανισμών. Απομονώθηκαν είδη ψευδομονάδων, αερομονάδα, εντερόκοκκος, Ε. coli καθώς και τα βακτηρίδια Pasteurella, Citrobacter, Providencia και Flavobacterium – το τελευταίο ανευρίσκεται στο χώμα, γεγονός που δείχνει ότι το νερό περιείχε χώμα! Περισσότερες φορές απομονώθηκε η ψευδομονάδα πυοκυανική – σε μια γνωστή φίρμα μάλιστα στο 17% των δειγμάτων – η οποία συνδέεται με ωτίτιδες, ακόμη και με λοιμώξεις στο αίμα. Ακόμη σε ορισμένες φίρμες εμφιαλωμένου νερού βρέθηκε μεγάλος αριθμός θετικών δειγμάτων σε ολικές ψευδομονάδες (ως και 30,7%) και σε ολικά κολοβακτηριοειδή (ως και 34,7%). Επίσης απομονώθηκαν και άλλα βακτηρίδια, όπως οι ψευδομονάδες testoalcaligenes και stutzeri σε 12 και 14 φιάλες αντίστοιχα.

Μια άλλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα από το Τμήμα Χημείας (Εργαστήριο Ελέγχου Ρύπανσης Περιβάλλοντος) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με επικεφαλείς τους κκ. Φυτιάνο και Γρηγοράτο κατέληξε σε μια σειρά από συμπεράσματα που αμφισβητούν έντονα την ποιότητα του εμφιαλωμένου νερού. Μεταξύ άλλων σε εμφιαλωμένα νερά ανιχθεύθηκαν ίχνη χλωροφόρμιου τα οποία αποδίδονται σε μολύνσεις κατά τη διαδικασία της εμφιάλωσης. Επιπλέον αναφέρθηκε παρουσία μικροοργανισμών λόγω μη επαρκούς οζονισμού. Αναφέρθηκε επίσης περίπτωση βρέφους που κατανάλωνε νερό με συγκέντρωση νιτρικών 22,9mg/l και προσβλήθηκε από το σύνδρομο των κυανών βρεφών. Την ίδια στιγμή που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει η σχέση ασβεστίου προς μαγνήσιο να μην είναι μεγαλύτερη του 2:1, στα ελληνικά νερά ο λόγος υπερβαίνει κατά πολύ την αναλογία αυτή. Υπάρχουν ακόμα αρκετές αναφορές ότι ο αριθμός των βακτηρίων αυξάνει έως και 10.000 φορές, στο μη ανθρακούχο νερό, έπειτα από μια έως τρεις εβδομάδες αποθήκευσης. Η έρευνα καταλήγει στο ότι ο αριθμός των καταγεγραμμένων περιστατικών ανίχνευσης μικροοργανισμών στο εμφιαλωμένο νερό θα ήταν αυξημένος αν υπήρχαν εντατικότεροι έλεγχοι.

Περισσότεροι και συστηματικότεροι έλεγχοι για την ποιότητα του εμφιαλωμένου νερού γίνονται σε άλλες χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική. Τα αποτελέσματα των ελέγχων αυτών είναι άκρως αποκαλυπτικά. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε ότι τον Mάρτιο του 1999 το Συμβούλιο για την Yπεράσπιση των Eθνικών Πηγών, μια αμερικανική οργάνωση κύρους, έδωσε στη δημοσιότητα μια μεγάλη έρευνα, διάρκειας τεσσάρων ετών, εξετάζοντας πάνω από 1.000 δείγματα από 103 εταιρείες εμφιάλωσης νερού. Tο ένα στα τέσσερα μπουκάλια δεν περιείχε τίποτα περισσότερο από εμφιαλωμένο νερό της… βρύσης! Eπίσης, στις 18 από τις 103 φίρμες βρέθηκαν περισσότερα μικρόβια απ’ όσα επιτρέπουν οι κανονισμοί υγιεινής. Σχεδόν το ένα πέμπτο των μπουκαλιών περιείχε πολλές χημικές ενώσεις, που παρουσιάζονται στη βιομηχανία και στην επεξεργασία των πλαστικών. Τα παραπάνω στοιχεία δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Scientific American».

Σύμφωνα με Ελβετούς επιστήμονες, ομάδες ιών βρέθηκαν στις 11 από τις 29 ευρωπαϊκές μάρκες εμφιαλωμένου νερού στις οποίες έγιναν οι έλεγχοι. Τα δείγματα που βρέθηκαν θετικά σε ίχνη των ιών, προέρχονταν από νερό που εμφιαλώνεται στην Ελβετία, στην Ιταλία – που είχε και τα περισσότερα θετικά δείγματα – και στη Γαλλία από αντίστοιχες εταιρείες. Όπως είπε ο επικεφαλής της έρευνας, μοριακός βιολόγος Κριστιάν Μπερέ, «πρόκειται για πολύ γνωστές μάρκες εμφιαλωμένων νερών που κυκλοφορούν στην ευρωπαϊκή αγορά. Προφανώς οι μάρκες αυτές θα υπάρχουν και στη χώρα σας». Η ομάδα των ιών που ανιχνεύθηκε ονομάζεται Norwalk – Like Virus (NLV) και προκαλεί ιογενή γαστρεντερίτιδα κυρίως στους ηλικιωμένους.

Η αύξηση της κατανάλωσης του εμφιαλωμένου νερού όμως, δεν βλάπτει μόνο την υγεία αλλά και το περιβάλλον. Oρυκτά καύσιμα, απαιτούνται για τη συσκευασία και μεταφορά του νερού. Kατά κύριο λόγο, οι φιάλες κατασκευάζονται από πολυεστέρα τερεφθαλικού πολυαιθυλενίου, το γνωστό PET, που ναι μεν αποτελεί θεωρητικά καλύτερο υλικό από το PVC, το οποίο ανακυκλώνεται πολύ δύσκολα, αλλά δεν παύει να αποτελεί παράγωγο του αργού πετρελαίου. Έχει αποδειχτεί ότι συστατικά όπως υπολείμματα από διαδικασίες πολυμερισμού, πλαστικά πρόσθετα, μονομερή, συστατικά αποικοδόμησης κ.α. μπορεί να μεταναστεύσουν στο νερό από το PET με άγνωστες συνέπειες για την υγεία του ανθρώπου. Eίναι χαρακτηριστικό ότι η παρασκευή πλαστικών μπουκαλιών για την κάλυψη της ζήτησης των Aμερικανών για εμφιαλωμένο νερό απαιτεί πάνω από 1,5 εκατ. βαρέλια πετρελαίου το χρόνο, το οποίο θα έφθανε για να κινηθούν 100.000 αυτοκίνητα ετησίως. Σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με τη WWF (World Wide Fund of Nature), η εμφιάλωση νερού απαιτεί 2,7 εκατ. τόνους πλαστικού. Επιπλέον η μεταφορά του προϋποθέτει την καύση τεράστιων ποσοτήτων ορυκτών καυσίμων, εκλύοντας ανάλογη ποσότητα αερίων του θερμοκηπίου. Σχεδόν το 1/4 της συνολικής ποσότητας εμφιαλωμένου νερού που διακινείται διεθνώς, διασχίζει εθνικά σύνορα προκειμένου να φθάσει στους καταλανωτές, μεταφερόμενο με πλοία, τρένα ή φορτηγά, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Aκόμα πιο επιβαρυντική για το περιβάλλον, είναι η απόρριψη των χρησιμοποιημένων πλαστικών φιαλών, ελάχιστες από τις οποίες οδηγούνται στην ανακύκλωση. Στις HΠA, έχει υπολογιστεί ότι το 86% των πλαστικών μπουκαλιών νερού καταλήγει στα σκουπίδια. Aλλά και στην Eλλάδα, όπου η ανακύκλωση παραμένει ακόμη άγνωστη έννοια, τα πλαστικά μπουκάλια αντιπροσωπεύουν το 20% των απορριμμάτων, τη στιγμή που σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες των «15» το αντίστοιχο ποσοστό κυμαίνεται μεταξύ 1%-3%.

H Eλλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις χώρες με το χαμηλότερο ποσοστό ανακύκλωσης πλαστικού (1%) – σε καμία άλλη χώρα της Δυτικής Ευρώπης το αντίστοιχο ποσοστό δεν είναι μικρότερο του 5%.

«Eάν βάλουμε τα πλαστικά μπουκάλια που καταναλώνουμε στην Eλλάδα όρθια το ένα δίπλα στο άλλο, θα καλύψουμε πάνω από τέσσερις φορές την ακτογραμμή της χώρας μας (16.000 χλμ.) και πάνω από μιάμιση φορά την ακτογραμμή όλης της Mεσογείου (45.000 χλμ.)», τονίζει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Oικολογικής Eταιρείας Aνακύκλωσης κ. Φίλιππος Kυρκίτσος.

H καύση των πλαστικών φιαλών δεν ενδείκνυται καθώς παράγει τοξικά υποπροϊόντα, όπως χλώριο και στάχτη που περιέχει βαρέα μέταλλα.

Tην ίδια ώρα όμως, η ταφή τους σημαίνει ότι η βιοαποικοδόμησή τους θα καθυστερήσει έως και 1.000 χρόνια!! Yπό συνθήκες χωματερής μπορούν να παραμείνουν «κοντά μας» για εκατοντάδες χρόνια. Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναρωτιούνται γιατί καταναλώναμε τόσο πλαστικό. Εκτός όμως από την αργή αποδόμησή τους, το πρόβλημα με τα πλαστικά μπουκάλια είναι και ότι καταλαμβάνουν πολύ μεγάλο χώρο στις χωματερές, αφού δύσκολα συμπιέζονται. Έχει βρεθεί ότι ο όγκος που καταλαμβάνουν είναι 2,5 φορές το βάρος τους.

Δηλαδή στην Eλλάδα, οι μισές χωματερές και οι XYTA είναι γεμάτοι με πλαστικό. Aν τα αφαιρούσαμε, θα διπλασιάζαμε τον χρόνο ζωής των χωματερών.

Είναι δεδομένο ότι σε ζητήματα υγείας τα χρήματα δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν. Αξίζει όμως να ξοδεύουμε τόσα χρήματα για εμφιαλωμένο νερό; Με μια πρόχειρη μελέτη διαπιστώνουμε ότι στην Ελλάδα το εμφιαλωμένο νερό κοστίζει περίπου 500-1500 φορές περισσότερο από το πόσιμο νερό βρύσης. Οι περισσότεροι από τους μισούς Αμερικάνους πίνουν εμφιαλωμένο νερό ξοδεύοντας 500-10.000 φορές περισσότερο από ότι θα ξόδευαν αν κατανάλωναν νερό από τη βρύση. Στην περίπτωση αυτή ένα γαλόνι εμφιαλωμένο νερό κοστίζει περισσότερο από ένα γαλόνι πετρέλαιο!!!. Σύμφωνα ωστόσο με το Iνστιτούτο Πολιτικής για τη Γη, το 40% του εμφιαλωμένου νερού δεν είναι τίποτε άλλο από νερό της βρύσης. Πολύ συχνά, η μόνη διαφορά με το τρεχούμενο νερό είναι η προσθήκη μεταλλικών αλάτων, τα οποία δεν έχουν αξιοσημείωτα οφέλη για την υγεία (σε μεγάλες ποσότητες είναι μάλλον επιβλαβή).

Είναι πλέον σαφές ότι το εμφιαλωμένο νερό δεν είναι τόσο ‘αθώο’ όσο παρουσιάζεται καθώς έχουν αναφερθεί αρκετές περιπτώσεις παρουσίας μικροβίων αλλά και επιβλαβών χημικών ενώσεων. Η εμφιάλωσή του βλάπτει σοβαρά τον πλανήτη, αφού προκαλεί περιττά σκουπίδια, στερεύει τα πολύτιμα πλέον υδάτινα αποθέματα και καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας για την παραγωγή και μεταφορά του προϊόντος. Έχει αποδειχτεί ότι ο έλεγχος, τόσο των Υπηρεσιών Ελέγχου όσο και των ιδίων των εταιρειών είναι ανεπαρκής, σε αντίθεση με τη συχνότητα των ελέγχων που πραγματοποιούνται στα δημοτικά δίκτυα. Τα υλικά εμφιάλωσης δεν είναι ‘αθώα’ ενώ και οι συνθήκες αποθήκευσης από τα καταστήματα πώλησης αποτελούν ερωτηματικό. Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσουμε και την υπερβολικά υψηλή τιμή του σε σχέση με το νερό της βρύσης, διαπιστώνουμε ότι η τάση για κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού είναι αδικαιολόγητη.

Εκρεμει παντα μια ανακοινωση της ΔΕΥΑ Ερμιονιδας  σε σχεση με το παρακατω εγγραφο (γιατι ειναι υπογραμισμενο το “χημικων παραμετρων”) καθως επισης και μια διευκρινηση αν το νερο της βρυσης ειναι καταλληλο για βρασιμο φαγητου μακαρονιων κλπ.

Ειναι η χλωριωση η μονη ασφαλης μεθοδος;

http://psemagrkipos.blogspot.com/2011/02/blog-post_21.html

ΠΟΣΙΜΟ ΝΕΡΟ ΧΩΡΙΣ ΧΛΩΡΙΟ

Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, όπως το Βερολίνο, η Ζυρίχη, το Άμστερνταμ και πολλές άλλες, προσφέρουν στους κατοίκους τους εξαιρετικής ποιότητας πόσιμο νερό μέσω του δικτύου ύδρευσης χωρίς να το υποβαθμίζουν με χλώριο!
Αν λάβει κανείς υπʼ όψη του ότι οι πόλεις αυτές υδροδοτούνται από ποτάμια και λίμνες, με νερό αρκετά επιβαρυμένο με πληθώρα βακτηρίων, με πολλές οργανικές ουσίες, με υπολείμματα από διάφορα φάρμακα, αντιβιοτικά και ορμόνες, τότε γεννάται δικαιολογημένα το ερώτημα, πώς είναι κάτι τέτοιο εφικτό και γιατί στην Ελλάδα πρέπει να χλωριώνεται το νερό ύδρευσης ακόμα και στα μικρότερα χωριά, σε χωριά προνομιούχα, όπου το νερό ρέει άφθονο από τις πλαγιές;
Την απάντηση θα πρέπει να την…
αναζητήσουμε στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Τότε κατέστη δυνατή η παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων ενώσεων χλωρίου, που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πρόσθετα για την απολύμανση του νερού. Με τον τρόπο αυτό σώθηκαν αναμφίβολα πολλές ανθρώπινες ζωές, ενώ με τη δυνατότητα αντιμετώπισης της μόλυνσης του πόσιμου νερού με Σαλμονέλα μειώθηκαν τότε τα κρούσματα τυφικής σαλμονέλωσης σημαντικά. Τα αποτελέσματα αυτά οδήγησαν φυσικά στην άποψη ότι το πόσιμο νερό θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να χλωριώνεται, γεγονός που είχε σαν συνέπεια την υπογραφή του νόμου (ΥΜ/5673/57,ΦΕΚ 5/58 Β Υγ., διάταξη απολύμανσης του νερού ύδρευσης), που είναι βέβαια κατανοητό, αν λάβει κανείς υπόψη τις συνθήκες ζωής και τις γνώσεις εκείνης της εποχής.

Όμως, από την δεκαετία του 1960, άρχισαν να αλλάζουν πολλά.
Ο J. Rook απέδειξε για πρώτη φορά στην Ολλανδία, ότι κατά την χλωρίωση του νερού ύδρευσης δημιουργούνται τοξικές χλωριωμένες οργανικές ενώσεις όπως χλωροφόρμιο και βρωμοφόρμιο. Λίγο αργότερα επιστημονικές έρευνες έδειχναν ότι κατά την χλωρίωση νερού με υψηλή περιεκτικότητα σε χουμικές ενώσεις μπορεί να προκύψουν διάφορα καρκινογόνα παράγωγα. Στις ενώσεις αυτές αναφερόμαστε με τον όρο «παραπροϊόντα απολύμανσης» (Disinfection Byproducts – DBP).

Αποτελέσματα άλλων ερευνών έδειχναν ότι οι χημικές ενώσεις στο νερό οξειδώνονται με την προσθήκη χλωρίου με αποτέλεσμα να μπορούν να μεταβολιστούν από βακτήρια. Στην επίδραση αυτή οφείλεται το γεγονός ότι κάποιες φορές, όταν ατονεί η δράση του χλωρίου, το χλωριωμένο νερό παρουσιάζει εντονότερη ανάπτυξη παθογόνων βακτηρίων, σε σύγκριση με το μη χλωριωμένο νερό.

Το 1993, για παράδειγμα, ξέσπασε μια επιδημία κρυπτοσποριδίωσης στο Milwaukee των ΗΠΑ, κατά την οποία νόσησαν 403.000 από τους 1,6 εκ. κατοίκους της περιοχής, παρʼ ότι το νερό περιείχε, σύμφωνα με μετρήσεις, 1mg/ l χλωραμίνη (ως δείκτη περιεκτικότητας χλωρίου).

Οι έρευνες αυτές αποδεικνύουν ότι το χλώριο δεν εξασφαλίζει πάντα την υγιεινή του πόσιμου νερού, ενώ το επιβαρύνει επί πλέον με επικίνδυνα για την υγεία παραπροϊόντα της απολύμανσης.
Από τα δεδομένα αυτά γίνεται σαφές ότι το πόσιμο νερό θα πρέπει πρωτίστως να προστατεύεται από κάθε δυνατή μόλυνση, από την πηγή ως τη βρύση του καταναλωτή, και αν είναι αναγκαίο να γίνεται εξυγίανση με εφαρμοσμένες νέες φυσικές μεθόδους, γνωρίζοντας πλέον ότι το καθαρό πόσιμο νερό μπορεί να είναι ασφαλές και χωρίς την προσθήκη χλωρίου. Οι πόλεις που προαναφέρθηκαν υιοθέτησαν αυτή την στρατηγική, με αποτέλεσμα να μπορούν να διαθέτουν στους κατοίκους τους καθαρό πόσιμο νερό χωρίς την πρόσμιξη χλωρίου.

Στο Βερολίνο για παράδειγμα το πόσιμο νερό δεν χλωριώνεται από το 1976, η Ζυρίχη υδρεύεται από τη λίμνη Ζυρίχης, αφού το νερό της λίμνης μετατραπεί μετά από κατάλληλη επεξεργασία σε πόσιμο. Το Άμστερνταμ υδροδοτείται από τον ποταμό Ρήνο, που διασχίζει τη βόρεια Γερμανία όπου είναι εγκατεστημένες οι μεγαλύτερες βιομηχανίες της χώρας. Το νερό υφίσταται κατάλληλη επεξεργασία και φιλτράρεται με διέλευση από αμμοθίνες. Το αποτέλεσμα είναι νερό άριστης ποιότητας όσον αφορά την υγιεινή και επειδή το δίκτυο είναι ασφαλές δεν είναι αναγκαία η χλωρίωση.

Όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία, σχετικά με τις σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις του χλωρίου στον ανθρώπινο οργανισμό και όχι μόνο, αλλά και με τα παραδείγματα τόσων ευρωπαϊκών πόλεων, οι οποίες παρέχουν στους κατοίκους τους νερό χωρίς χλώριο, συνηγορούν ότι και στην Ελλάδα, αρχής γεννωμένης από τις μικρές κοινότητες, οι οποίες διαθέτουν δικές τους καθαρές πηγές, θα πρέπει, αντί να υποχρεώνονται από τον νόμο στην χλωρίωση του πόσιμου νερού, να λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα για την πρόληψη των μολύνσεων, ώστε το νερό να φτάνει στα σπίτια των καταναλωτών καθαρό χωρίς την προσθήκη χλωρίου.

Στην παραπανω φωτο ειναι φιλτρο νερου απο γεωτρηση στο Πορτο Χελι

About these ads