Περασαν τρια χρονια κιολας απο την παρακατω  αναρτηση. Ακριβως τρια χρονια. Ο τιτλος της εγινε τιτλος των εφημεριδων και κυκλοφορησε στο διαδικτυο.Ποσο μακρυνο φανταζει το 2008; Ακομα τοτε βλεπαμε τους μεταναστες με συμπονια αλλα ξενους απο την δικη μας ζωη. Βλεπετε τοτε περναμε ΙΚΑ οταν  δουλευαμε και δωρα Πασχα και Χριστουγεννων και υπερωριες.

Φράουλες και αίμα 21 Απρίλη

Απριλίου 21, 2008 in Εργατικα- εργασιακα (Επεξεργασία)

Πόσο αλήθεια σημαντικό ειναι για την ζωή μας να τρώμε φτηνές φράουλες;

Και αν ο παραγωγός δεν βγαίνει οταν πληρώνει ανθρώπινα μεροκάματα και ένσημα γιατί δεν το κλείνει το ρημάδι να πάει εργάτης στο μεροκάματο;

Γιατι πρέπει να παίρνει ο μετανάστης εικοσι πέντε ευρώ (μείον τρία στον δουλέμπορο) ολη μέρα,περίπου 2,5 ευρώ την ωρα δηλαδή, και ποσες φράουλες μαζεύει σε μιαν ωρα;Να ξαναδιαβάσω τον Μάρξ μπάς και θυμηθώ τι σημαίνει υπεραξία και τι μισθός.

Γιατι ειναι ανασφάλιστος και που ειναι το ΙΚΑ;Δεν διαβάζει εφημερίδες ο διοικητής;

Τι οικονομία του τρόμου ειναι αυτή ,τι ανάπτυξη  της δουλείας, τι ρατσισμός του Χίτλερ να ζούν ανθρωποι σε στρατόπεδα εργασίας να δέρνονται συνδικαλιστές ,να συνομωτούν ολοκληρες κοινωνίες για να φάμε φτηνές φράουλες;

http://diavatirio.net/diavat/news.php?extend.2712

 Διαβαζοντας τις ειδησεις για την Μανωλαδα μου ηρθε στο μυαλο εκεινη η τανια  που ειχα δει (λιγο πριν το Πολυτεχνειο του 1973 μεσα στη χουντα) στον κινηματογραφο Ροδον στην Αθηνα.

Οι φοιτητες σε κυκλο στο κατειλημενο Πανεπιστημιο να χτυπανε τα χερια στο πατωμα σαν χτυπος καρδιας «το μονο που λεμε ειναι δωστε στην ειρηνη μια ευκαιρια» και μετα οι δυναμεις καταστολης τα χημικα το ξυλο

Ισως χρειαζετε ενας Σταινμπεκ να καταγραψει 160 χρονια μετα, τις συνθηκες ζωης και εργασιας των μεταναστων στην Ελλαδα. Οικογενειες με τα υπαρχοντα τους σε μια τσαντα σε αναζητηση της επιβιωσης . Οικογενειες που φυλοροουν στον αγωνα για το μεροκαματο οικογενειες με το σημαδι του θανατου στην ψυχη. Και ακομα χειροτερα μοναχικοι νεοι αντρες στερημενοι την πατριδα τους φιλους το ερωτικο χαδι βυθισμενοι στην απελπισια στην απουσια της ελπιδας.

Τα σταφυλια της οργης και ανθρωποι και ποντικια.

Ο ρεαλισμος στην λογοτεχνεια κατεγραψε τα χρονια της συντριβης του Αμερικανικου ονειρου της οικονομικης καταστροφης, που σημανε την καταστροφη της βασης της Αμερικανικης κοινωνιας της μικρης αγροτικης ιδιοκτησιας.

Η ζωη δεν τελειωσε. Βυθιστηκε στην αβυσσο ενος παγκοσμιου πολεμου και μεσα απο την καταστροφη εκατομμυριων ανθρωπων το κεφαλαιο ξαναγεννηθηκε συνεχιζωντας την καταστροφη του πλανητη και της ζωης σε ενα ανωτερο επιπεδο.

Οταν το 1990 οι επιλογες του κεφαλαιου για συντριβη των μεταπολιτευτικων κατακτησεων της εργατικης ταξης αλλα και οι ιστορικες αλλαγες σε διεθνες επιπεδο εφεραν χιλιαδες μεταναστες στην χωρα υπηρχαν δυο επιλογες. Η θα ζητουσαμε σαν εργαζομενοι  την ενταξη τους στην Ελληνικη νομιμοτητα η θα τους αντιμετωπιζαμε σαν κοινωνια ρατσιστικα θα τους κρατουσαμε στην παρανομια και τις διωξεις και τελικα θα βυθιζομασταν μαζι τους στην σημερινη κατασταση.

Σημερα αντι οι μεταναστες να γινουν Ευρωπαιοι με ολα τα δικαιωματα και τις κατακτησεις της Ευρωπαικης εργατικης ταξης αντιθετα εμεις γιναμε μεταναστες στις ιδιες μας τις χωρες.

Δουλευουμε σαν μεταναστες πληρωνομαστε σαν μεταναστες εχουμε δικαιωματα σαν μεταναστες. Πρεπει να μαθουμε να ζουμε με 30 ευρω την ημερα ολα μεσα. Το φαι, το νοικι, το ρευμα, η αρωστεια, οι σπουδες του παιδιου, η μετακινηση, η διασκεδαση, οι διακοπες, η συνταξη ,οι ζημιες στα πραγματα, η τρελα στο κεφαλι μας.

Και αυτοι ειμαστε οι τυχεροι των 12 χιλιαδες ευρω τον χρονο. Γιατι πολλοι συνανθρωποι εργαζομενοι και συνταξιουχοι δεν τα εχουν ουτε αυτα. Για να μην πουμε δηλαδη πως αυτο σημαινει σταθερη δουλεια ολους τους μηνες και καθολου ανεργια.

Αντι οι μεταναστες να γινουν εργατικη ταξη , με ταξικη συνειδηση και δικαιωματα , εμεις οι Ελληνες εργαζομενοι διαλυθηκαμε στο επιπεδο της λουμπεν καταστασης ο καθενας να σωσει το τομαρι του.

Και σιγα σιγα στις παραγκες της Μανωλαδας θα δειτε και Ελληνες εργατες να δουλευουν κατω απο την καραμπινα του επιστατη που( μην σας φανει περιεργο ) μπορει και να ειναι μεταναστης δουλος των αφεντικων.

Προσοχη γιατι η ασκηση βιας χωρις ελπιδα διαφυγης γεννα αργα η γρηγορα αντι βια. Αντι βια σε προσωπικη βαση η αντι βια σε συλλογικο επιπεδο. Και μπορει οι αρχοντες να καθονται σιγουροι στους θρονους τους σημερα αλλα οι θρονοι γκρεμιζωνται μεσα σε μια νυχτα. Και μακαρι η βια να εχει πολιτικο περιεχομενο και κατευθυνση να εχει πολιτικα εργαλεια εκφρασης γιατι τοτε αυτοελεγχεται. Καποτε ομως ξεσπα μεσα στις κοινωνιες τυφλη και χωρις ελπιδα και τοτε μας παιρνει ολους η μπαλα. Δικαιους και αδικους.

Απο την χτεσινη Ελευθεροτυπια

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=269058

ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΣΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΑΝΩΛΑΔΑΣ

Φράουλες και αίμα

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

«Και σε λίγο θα άρχιζα να φοβάμαι κι εγώ. Γιατί από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν έκανα ούτε ένα βήμα μόνη μου. Το σαραβαλάκι μου το ακολουθούσαν μονίμως ένα μαύρο αγροτικό πολυτελείας κι ένα μηχανάκι. Και πληροφορούμαι πως διάφορα περίεργα τηλεφωνήματα άρχισαν στις αρχές του τόπου. «Τι είναι αυτοί οι Αθηναίοι ρουφιάνοι; Μαζέψτε τους». Στους εργάτες όλων των καταυλισμών έπεσε σύρμα να μη μας μιλάνε, να μη μας ανοίγουν τις πόρτες τους. Ακόμη χειρότερα, άρχισαν να εκτοξεύονται απειλές στους κατοίκους της Νέας Μανωλάδας από κάποια αόρατα μεγάλα αφεντικά. Κάπως έτσι μάθαμε πως στην περιοχή «με 2.000 ευρώ θα σε ξαπλώσουν κάτω»» (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΕΨΙΛΟΝ», Ερευνα: Ντίνα Δασκαλοπούλου, 30 Μάρτη 2008)

Ανθρωποι του υποκόσμου και μπράβοι της νύχτας στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας εξακολουθούν να επιχειρούν με μαφιόζικες μεθόδους και πρωτοφανή βία να επιβάλλουν τη λογοκρισία στους δημοσιογράφους και στα ΜΜΕ που ασχολούνται με τα όσα παράνομα συμβαίνουν στα φραουλοχώραφα της περιοχής σε βάρος των αλλοδαπών εργατών.

Μόλις δύο 24ωρα μετά την αποκάλυψη της «Ε» για το κύκλωμα των δουλεμπόρων που δρούσε στην περιοχή κακοποιώντας μέχρι και ανήλικα παιδιά και την επισήμανση ότι το μέρος αποτελεί «άβατο» για τους εκπροσώπους του Τύπου, τα τοπικά «αφεντικά» επέβαλαν για ακόμη μια φορά τους δικούς τους κανόνες σιωπής με βία και αίμα!

Θύματά τους αυτή τη φορά ο δημοσιογράφος του «Βήματος» Γιώργος Πουλιόπουλος και ο φωτορεπόρτερ Ιάκωβος Χατζησταύρου. Οι δύο συνάδελφοι επιχείρησαν χθες να καταγράψουν τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των αλλοδαπών εργατών στους καταυλισμούς της ντροπής, όταν δέχτηκαν επίθεση από δέκα τραμπούκους.

Οπως περιέγραψαν, αμέσως όταν εισήλθαν στον καταυλισμό των αλλοδαπών εμφανίστηκαν ξαφνικά μεγάλα αγροτικά αυτοκίνητα τα οποία και τους μπλοκάρισαν τις εξόδους διαφυγής. Στη συνέχεια ένα μαύρο τζιπ εμβόλισε το αυτοκίνητο του δημοσιογράφου προκαλώντας υλικές ζημιές στο όχημα. Μετά τη σύγκρουση ο επιστάτης του χωραφιού και κάποια άγνωστα άτομα που τον συνόδευαν τους επιτέθηκαν και χτύπησαν τραυματίζοντας στο κεφάλι τον φωτορεπόρτερ Ιάκωβο Χαντζησταύρου. από τον οποίο άρπαξαν τη φωτογραφική του μηχανή, την οποία του επέστρεψαν μόνον όταν αφαίρεσαν την ψηφιακή κάρτα με τις φωτογραφίες.

Ο δημοσιογράφος και ο φωτορεπόρτερ του «Βήματος» μεταφέρθηκαν στο Κέντρο Υγείας της Βάρδας και αμέσως μετά στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, όπου κατέθεσαν μηνύσεις. Και οι δύο αναγνώρισαν στο πρόσωπο του ιδιοκτήτη του κτήματος εκείνον που είπαν ότι πρωταγωνίστησε στα επεισόδια. Το περιβάλλον του ιδιοκτήτη κάνει λόγο για αυθαίρετη είσοδο των δημοσιογράφων στην επιχείρησή του.

Υπενθυμίζεται ότι στο παρελθόν και άλλοι δημοσιογράφοι, στην προσπάθειά τους να αναδείξουν την εκμετάλλευση των αλλοδαπών εργατών και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, υπέστησαν τη φασιστική βία των ντόπιων τσιφλικάδων και των μπράβων τους.

Ο φωτογράφος της «Ελευθεροτυπίας» Γιάννης Λιάκος δέχθηκε πριν από περίπου δύο χρόνια στη διάρκεια του ρεπορτάζ πρωτόγνωρες απειλές από άγνωστα άτομα και μπλόκο σε δημόσιο επαρχιακό δρόμο. Ο δημοσιογράφος του ΑΝΤ-1 Κώστας Φλαμής, τηλεοπτικά συνεργεία, ακόμη και ο διευθυντής της τοπικής εφημερίδας του Πύργου «Αυγή», Ανδρέας Καπογιάννης, υπήρξαν μερικά από τα θύματα βίας των τραμπούκων της περιοχής.

Με ανακοινώσεις τους οι Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Οικολόγοι Πράσινοι καταδικάζουν τη χθεσινή επίθεση. *