Μαζευτήκαμε στο σπίτι του Αντώνη και της Αγγελικής λίγοι γνωστοί και φίλοι.

Ποιητική βραδυά.Πέντε εξη βιβλία στο τραπέζι.

Ομολογώ ειμασταν ολοι αμήχανοι.Δεν ειχαμε ξανακάνει κάτι παρόμοιο.

Οπως ειπε και ο ποιητής προχτές στην τηλεόραση ,ειναι καλή η ποίηση αλλά οι ποιητές θεωρούνται ονειροπαρμένοι,ξενέρωτοι,περίεργοι.Η ποίηση ειναι εξω απ την ζωή μας και οσοι την προσεγγίζουν ,το κάνουν μόνο κατ ιδίαν ,εχοντας μια μοναχική και προσωπική σχέση μαζί της, σχεδόν με ενοχή.

Η τηλεόραση δεν ηταν αναμένη.Δέν μιλήσαμε για το ασφαλιστικό ουτε για τα τρέχοντα .Δειλά δειλά αρχίσαμε, σε κάποιον αρεσε αυτό, σε κάποιαν το αλλο.Αναρωτηθήκαμε για την λέξη φρίκη στο τέλος ενός ποιήματος,ακούσαμε ενα μακρύ ποιήμα του Πατρίκιου για τα λόγια,και βέβαια ο Καβάφης,κι ο Καρούζος και αλλοι που το ονομά τους μου διαφεύγει.

Μετά διάβασε λίγα δικά του κομμάτια ο Αντώνης.Μου αρεσαν πολύ.Πόσο συχνά αγοράζουμε ποιητικές συλλογές;Γιατί οχι;

Δεν κράτησε πολύ η κουβέντα.Κράτησε οσο πρέπει για να μην κάνει κοιλιά.

Η Αγγελική μας εβγαλε τα νοστιμότατα μεζεδάκια της.

Ηταν μια ομορφη βραδυά.Περάσαμε χαλαρά και ομορφα.Τόσο ασυνήθιστα.Θα μου άρεσε να ξαναγίνει.