You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

Επισκεψη λοιπον για αλλη μια χρονια στην πανεμορφη μονη Αυγου http://moniavgou.blogspot.com/

Γνωριμο το μερος εδω και χρονια αλλα δεν ειχε τυχη ποτε να κατεβω απο κατω στο γκρεμισμενο κελι  διπλα στο γκρεμο. Υπαρχουν και μεσα στο βραχο σημαδια οικισμου .

Απεναντι εντυπωσιακος βραχος

Στο βαθος ο  Σέλλας ποταμος καθρεφτιζεται στον ηλιο και τελειωνει στον καμπο στα Ιρια.

 Το μοναστηρι γατζωμενο κυριολεκτικα στο αποτομο γκρεμο

Στην εισοδο η καμπανα καλει τους προσκυνητες

Καποιος καλλιτεχνης εχει βαλει ενα υπεροχο μαρμαρινο τραπεζι οπου και κολατσισαμε ψωμοτυρι και αλλα ωραια πραγματα

Ο ναος των Αγ Θεοδωρων απο διαφορες γωνιες και με διαφορετικους φωτισμους

Γραφει ο ιερεας των Διδυμων ενορια

Το Καθολικό της Μονής είναι δισυπόστατο, το νότιο τμήμα είναι αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο και το βόρειο στους Αγίους Θεοδώρους. Εξαιρετικής τέχνης τοιχογραφίες του 17ου – 18ου αιώνα έχων σωθεί μόνο στο ναϊσκο των Αγίων Θεοδώρων και χρήζουν προστασίας και συντήρησης.

Εγω παντως συντηρηση δεν ειδα. Καθε φορα ολο και περισσοτερο γκρεμισμενα τα βλεπω

Και βαρβαρους που γραφουν πανω σε οτι εχει απομεινει απο την φωτια του Ιμπραημ που κατεστρεψε τον ναο στις 15 Ιουνιου 1825.

Τοιχογραφια του Αγ Πετρου

Η Υπαπαντη

Η γεννηση

Απεναντι  απο το ιερο Ιωνικος κιονας

Μετα κατηφορισαμε στο ποταμι.

Δειτε πως η φυση κρατα σε βαθρες το νερο εμπλουτιζωντας τον υδροφορο οριζοντα. Αυτο να μιμηθουμε οι ανθρωποι και να αφησουμε τα Φαραωνικα εργα.

Μικρες αναβαθμιδες, γουρνες, βαθρες, λεκανες καθυστερησης της απορροης των νερων της βροχης, μικρους καταρακτες, οχι μεγαλεπηβολα φραγματα Τζερτζελιας και μαλιστα κατω απο την λιμνοδεξαμενη Καρατζα στο Ορθολιθι.

Να αφησουμε το νερο να κυλα στα Ιρια για αρδευση και να μην σκεφτομαστε να το φερουμε στην Ερμιονιδα για γηπεδα γκολφ και ξενοδοχεια.

Φετος ειναι η πρωτη φορα μετα απο χρονια που εχει τοσο νερο το Μπεντενι.

Ενας λογος περισσοτεροι να μην ξοδευτουν εκατονταδες χιλιαδες για φραγματα που θα εχουν αμφιβολη αποτελεσματικοτητα.Και επιτελους ας δουμε την περιφημη μελετη στο διαδικτυο να καταλαβουμε και μεις οι φτωχοι ποσο μεγαλο θα ειναι το φραγμα, που ακριβως θα ειναι η θεση του, τι εκτιμησεις υπαρχουν για τα νερα που θα αποθηκευει καθε χρονο.

Το νερο κρυο αλλα καλο για μπανιο.Μην ξεχασετε πετσετα, κολατσο και να μαζεψετε τα σκουπιδια σας φευγοντας.

Μην κοβετε τα λουλουδια Παρτε μια φωτογραφια καλυτερα.Κρατα περισσοτερο

2010

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_19/03/2011_436252

http://enoriadidymon.blogspot.com/2009/10/blog-post_20.html

Αναδημοσιευω το αρθρο του γειτονα (ειναι αναδημοσιευση παλιοτερης αναρτησης του με αφορμη ην ομιλια της κ Μαλτεζου στο Λυκειο) γιατι το βρισκω πολυ σημαντικο. Αναφερεται στην περιοδο μετα το 12οο οταν και εχουμε στην Ερμιονιδα σημαντικα μνημεια οπως της Αγ Τριαδας Πικροδαφνης, Μονη Αυγου, Καστρο Θερμησιας Αγ Γεωργιο σπηλιας Διδυμων κλπ που δειχνουν πως οχι μονο το μερος κατοικειτο αλλα και ειχε πλουτο που πληρωσε τις εικονες και κατασκευασε ολα αυτα τα εργα.

http://dimitriskamizis.blogspot.com/2012/03/blog-post_7096.html

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ

 

Η Καθηγήτρια , Ακαδημαϊκός και Διευθύντρια του Ινστιτούτου Βυζαντινών σπουδών στην Βενετία ,κυρία Χρύσα  Μαλτέζου, στην πρόσφατη διάλεξη της στο Κρανίδι ,επιβεβαίωσε πλήρως την ύπαρξη χρυσόβουλου του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β σχετικά με το Κρανίδι:

 

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

ΒΑΘΕΙΕΣ ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣΓια το Κρανίδι, την προέλευση της ονομασίας του και τις ρίζες του στην ιστορία, έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί και γραφεί διάφορες υποθέσεις άλλοτε τεκμηριωμένες και άλλοτε όχι, που μερικές φορές μπερδεύονται με την παράδοση. Από νωρίς το προσωπικό μου ενδιαφέρον είχε στραφεί στην αναζήτηση γραπτών πηγών για την ιστορία του Κρανιδίου και αυτό το ενδιαφέρον μου συνεχίστηκε και στα χρόνια που ήμουν Δήμαρχος 1999-2006 και συνεχίζεται και σήμερα . Πιστεύω πως είναι φυσικό για κάθε άνθρωπο να αναζητάει τις ρίζες του, τις προσωπικές, τις οικογενειακές, αλλά και αυτές της πατρίδας του. Μέσα από την αναζήτησή μου αυτή, προσπάθησα να συγκεντρώσω ό,τι έχει γραφεί από διάφορους συγγραφείς και ιστορικούς για το Κρανίδι προκειμένου να διασταυρώσω στοιχεία και αναφορές και διαπίστωσα καταρχήν ότι αυτές δεν είναι και πάρα πολλές και στηρίζονται η μία στην άλλη. Κομβικές πηγές από τις οποίες από ό,τι φαίνεται έχουν αντλήσει κάποιοι συγγραφείς στοιχεία είναι το βιβλίο «Γεωγραφία Πολιτική Νέα και Αρχαία του Ν. ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ και ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ» του Αντωνίου Μηλιαράκη -1888, το «Ακτίνες και Νέφη» του Γ.Π. Παρασκευόπουλου -1932 καθώς και το «Το Κρανίδι» του μακαριστού μητροπολίτη Κορινθίας Παντελεήμονα Καρανικόλα -1980. Υπάρχουν και άλλες σοβαρές εργασίες, αναφορές όπως το βιβλίο «Η Ερμιονίδα ανά τους αιώνες» της Γιόνας Μικέ Παίδούση Παπαντωνίου Εκδ. Πελοποννησιακό λαογραφικό Ίδρυμα 1996, «Μνήμες Ερμιονίδος» του Προκοπίου Τσιμάνη Εκδ. Χαρτοβιβλιοεκδοτική 1975, και ένα επίσης εξαιρετικό βιβλίο του Βασιλείου Α. Γκάτσου «Η Ανασυγκρότηση της Ερμιονίδας» Εκδ. Αρχιπέλαγος 2001.
Όλοι οι συγγραφείς υιοθετούν την άποψη του ιστοριοδίφου Κωνσταντίνου Σάθα ότι το Κρανίδι φαίνεται να υπάρχει και να ιδρύεται μετά το 1456 και πιθανότερη αναφέρουν τη χρονολογία 1530. Εξαίρεση αποτελούν δύο αναφορές η μία του Μητροπολίτου Παντελεήμονος Καρανικόλα όπου στο βιβλίο του εκφράζει αμφιβολίες γι αυτό. Συγκεκριμένα αναφέρει «Πληροφορίες και έγγραφα οπωσδήποτε θα υπάρχουν στα αρχεία της Βενετιάς στην Ιταλία, που ίσως κάποτε ερευνηθούν και δημοσιευθούν». Στο βιβλίο του επίσης ο Βασίλειος Γκάτσος αναφέρει ότι πιθανόν το όνομα Κρανίδιον να έχει δημιουργηθεί κατά τη Βυζαντινή εποχή ή την Φραγκοκρατία από τον 9ο – 14ο αιώνα από ντόπιους Βυζαντινούς κατοίκους (σελ 57).
Στην αρχή της δημαρχιακής θητείας μου, θεωρώντας ότι μέσα στα καθήκοντά μου, και τις ηθικές μου υποχρεώσεις απέναντι στο τόπο μας και στους συμπατριώτες μας ήταν και πάντοτε είναι, η ανάδειξη και η προβολή των αξιών του ηθικών, πνευματικών, πολιτιστικών προχωρήσαμε σε μία προσπάθεια αφενός μεν να συγκεντρώσουμε υλικό από την καταγεγραμμένη ιστορία του Κρανιδίου, αφετέρου να εκδώσουμε και να επανεκδώσουμε βιβλία που το περιεχόμενό τους θα αναφέρονταν στην ιστορία του τόπου μας. Ένα από αυτά τα βιβλία του οποίου η διάθεση είχε εξαντληθεί είναι και «Το Κρανίδι» του μακαριστού, όπως προανέφερα μητροπολίτη Κορινθίας, Παντελεήμονα Καρανικόλα. Για να γίνει αυτό θεώρησα σκόπιμο να λάβω την άδειά του και γι΄ αυτό του απέστειλα σχετική επιστολή. Έλαβα την απαντητική επιστολή του με την οποία μου έδινε την άδεια και την έγκρισή του να προχωρήσουμε ως Δήμος στην επανέκδοση του βιβλίου του. Στην ίδια επιστολή πρότεινε μάλιστα τη συμπλήρωση του βιβλίου του και τη διόρθωση κάποιων σημείων, ιδιαίτερα αυτού του συγκεκριμένου που είχε σχέση με την πρώτη χρονολογική αναφορά του ονόματος του Κρανιδίου αναφέροντάς μου μάλιστα ότι είχε στη διάθεσή του πληροφορίες και ότι θα μπορούσα να ερευνήσω και να εξακριβώσω την ύπαρξη σχετικών ιστορικών αναφορών σε βιβλιοθήκες στην Washington D.C. των ΗΠΑ που έχουν στη διάθεσή τους πολλά στοιχεία και ντοκουμέντα για τη Βυζαντική Ιστορία.
Οι υπόλοιπες δραστηριότητές μου όμως σαν Δημάρχου αλλά και σαν γιατρού δεν μου επέτρεψαν να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα αυτό ώσπου πριν από δύο χρόνια περίπου γνώρισα τυχαία μία σπουδαία Ελληνίδα που κατάγεται από το νομό Κορινθίας την κα Αικατερίνη Μάλιου, που ζει και εργάζεται στην Ουάσινγκτον ως σύμβουλος του Υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ για κοινωνικά θέματα. Στις πρώτες συζητήσεις που είχαμε για την ιστορία του Κρανιδιού έγινε αναφορά από την πλευρά μου αυτού του προς έρευνα στοιχείου. Η κα Αικατερίνη Μάλιου προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει σε αυτή την έρευνα. Πράγμα το οποίο έγινε, και την οποίαν πραγματικά πολύ ευχαριστώ και ευγνωμονώ γι αυτό. Στην επόμενη επίσκεψή της στην Ελλάδα και στη συνάντηση που είχαμε μου παρέδωσε έναν μικρό φάκελο, που περιελάμβανε στοιχεία για την πρώτη ιστορική αναφορά του Κρανιδίου επίσημα ντοκουμέντα από την κα Deborah Brown Stewart υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης Βυζαντινών σπουδών Dumbarton Oaks Research Library and Collection. Συγκεκριμένα πρόκειται για αντίγραφο των σελίδων 192 και 193 του βιβλίου F. Dοlger ¨Ein Chrysobull des kaisers Andronikos II. Fur Theodore Nomikopoulos aus dem jahre 1288¨ που εκδόθηκε στο Μόναχο το 1961. Παραπέμπει επίσης και σε παλαιότερα ντοκουμέντα όπως του A. Bombaci ¨Il Liber Graecus¨ Wiesbaden 1954 γίνεται αναφορά επίσης στο ότι οι εργασίες αυτές έχουν προκύψει από έρευνα στις βιβλιοθήκες της Βενετίας όπου είναι γνωστό ότι φυλάσσονται παλαιά ιστορικά αρχεία τηςΒυζαντινής περιόδου.
 
 
 
 
Σύμφωνα λοιπόν με αυτές τις ιστορικές πηγές – ντοκουμέντα τις οποίες παραθέτω το Κρανίδι χωρίον τότε δωρήθηκε το 1288μ.χ. από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ανδρόνικο Β’ Παλαιολόγο (1259-1332) σε κάποιον κύριο Θεόδωρο Νομικόπουλο ο οποίος φαίνεται να είχε προσφέρει εξαιρετικές υπηρεσίες στον αυτοκράτορα και του οποίου Νομικόπουλου, το Κρανίδι αναφέρεται ως πατρογονικό χωρίο και ανήκε στη χώρα του Δαμαλά.
Αισθάνθηκα λοιπόν την ηθική αλλά και πατριωτική υποχρέωση να συμβάλλω και εγώ με αυτό τον τρόπο δημοσιεύοντας αυτή την πηγή ντοκουμέντο στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για όλους μας και κυρίως για τους νεότερους. Ανατρέπεται πλήρως βάσει αυτής της αναφοράς η μέχρι σήμερα κρατούσα και καταγεγραμμένη υπόθεση και θεωρία για τη δημιουργία και τη συγκρότηση του Κρανιδίου σύμφωνα με την οποία αναφερόταν ο 15ος αιώνας ως αφετηρία και αυτό βέβαια συνδυάζονταν και συσχετίζονταν με τον εποικισμό της περιοχής από Αρβανίτες με την κάθοδό τους την περίοδο εκείνη στην Πελοπόννησο. Ακόμα λοιπόν και αν αυτό συνέβη αποδεικνύεται ότι υπήρχε οικιστικός πυρήνας πολύ νωρίτερα δηλ κατά τη Βυζαντινή περίοδο.
Η αναφορά μου αυτή και η παρουσίαση αυτού του σοβαρού ιστορικού ντοκουμέντου δηλ του αντιγράφου του χρυσόβουλου του Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου, που εμπεριέχει την ονομασία του Κρανιδίου δεν κλείνει το θέμα αλλά ταπεινά την προσφέρω ως αφορμή για παραπέρα ιστορική έρευνα και επιβεβαίωση από ειδικούς και εμπειρότερους από εμένα σε τέτοιου είδους έρευνες.
Τέλος θέλω να κάνω μνεία εν είδη μνημοσύνου στον σπουδαίο ιεράρχη και φλογερό πατριώτη μακαριστό Παντελεήμονα Καρανικόλα για τη μεγάλη και τόσο σημαντική συνεισφορά του στην ιστορία του τόπου μας. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω από καρδιάς την κα Αικατερίνη Μάλιου κοινωνική ερευνήτρια που διαπρέπει και προσφέρει εξαιρετικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ για την προθυμία της, τον κόπο της, την ικανότητά της στην έρευνα αλλά κυρίως για την αγάπη της προς την Ελλάδα όπως την έχουν βαθιά στην ψυχή τους οι περισσότεροι Έλληνες που ζουν μακριά από την πατρίδα. Κάποτε ίσως επίσημα και τιμητικά θα πρέπει να της αναγνωριστεί η σημαντική συμβολή της στην αποκατάσταση αυτής της ιστορικής αλήθειας που αφορά στο Κρανίδι μας.Δημήτρης Καμιζής
 
Σημείωση:Η χρονολογία 1288μ.χ. προκύπτει αν απο την αναφερόμενη Βυζαντινή χρονολογία στο χρυσόβουλο δηλ. το έτος 6797, αφαιρέσουμε τον αριθμό 5509 που αντιπροσωπεύει κατά τον Βυζαντινό τρόπο χρονολόγησης τα πρό Χριστού έτη. Αλλωστε ο αυτοκράτωρ Ανδρόνικος Β Παλαιολόγος ήταν αυτοκράτωρας του Βυζαντίου κατά τα έτη 1282-1328.μ.χ.
 
 

Γλαφυρος ο λογος  της ομιλητριας μας  παρεσυρε εμας τους 130 πολιτες σε αλλες εποχες.

Πολλες οι ερωτησεις που ακολουθησαν. Για το ιστορικο πλαισιο αλλα και για την εθνικη ταυτοτητα των ανθρωπων εκεινης της εποχης .Πολυ ενδιαφερουσα η προσεγγιση της πανω στο θεμα.

Στεκομαι στην παρατηρηση πως οι με Αλβανικη καταγωγη Μπουες και Μερκουρη επελεξαν την Ελληνικη ενορια για να γραφτουν και να δινουν χρηματα και οχι την Αλβανικη που ηταν λιγα μετρα πιο κατω. Αυτους του Ελληνες με Αλβανικη καταγωγη η κ Μαλτεζου τους απεκαλεσε Ελληνιζοντες.

Θα ειθελα να πω πως οι Ελληνες σαν διακριτη κοινοτητα μεσα στο Βυζαντιο δεν ηταν απλα Ρωμιοι (Ρωμαιοι δηλαδη) χριστιανοι ορθοδοξοι αλλα εχοντας την δικη τους γλωσσα εξελιξη της γλωσσας των προγονωμν τους (που ηταν και επισημη γλωσσα της Ανατολικης Ρωμαικης αυτοκρατοριας για τους υπολοιπους λαους που διατηρουσαν παραλληλα την δικη τους γλωσσα και ταυτοτητα) τα δικα τους διακριτα ηθη και εθιμα τις δικες τους ιστοριες και παραμυθια την δικη τους συνεχεια μεσα στους αιωνες δεν ταυτιζονταν με αλλες ομαδες πληθυσμων παρ ολο που κι αυτες ηταν χριστιανοι ορθοδοξοι και Ρωμαιοι πολιτες (καποτε μαλιστα και αυτοκρατορες της Ανατολικης Ρωμαικης αυτοκρατοριας).Εξ αλλου η ορθοδοξια στην Ελλαδα ειχε καποια διαφορετικα χαρακτηριστικα απο κεινης στην Ρωσσια για παραδειγμα και αυτο δεν ηταν ασχετο απο την συνεχεια του λαου των Ελληνων μεσα στις διαφορετικες θρησκειες που ασπαστηκε.

Και βεβαια οπως ειπε η κ Μαλτεζου η καταγωγη απο τον τοπο ειχε την βαρυνουσα σημασια (Χιωτες Κρητικοι Ηπειρωτες κλπ) και οχι η ενοια του εθνους με την σημερινη της σημασια. Αλλα ολοι αυτοι ειχαν συνειδηση πως αποτελουν κατι ξεχωριστο απο τους Ρουμανους τους Αλβανους τους Εβραιους τους Αρμηνηδες η τους Βουλγαρους για παραδειγμα.

Και κατι ακομα .Παρ ολο που περασαν απο την χωρα μας ολες οι πιθανες ορδες κατακτητων και παρ ολο που ολοι ειχαν την χειροτερη γνωμη για μας σαν λαο (το ιδιο και οι Βενετοι οπως μας ειπε η κ Μαλτεζου που μας αποκαλουσαν αλμυρους Ελληνες κατι σαν το Βρωμο Ελληνες των συγχρονων χρονων) εμεις μειναμε εδω. Ουτε Ιταλοι γιναμε, ουτε Φραγκοι ,ουτε Αλβανοι ,ουτε Τουρκοι. Μειναμε εδω.Λιγοι με πολλα ελατωματα αλλα εδω ειμαστε ακομα.

Θα ειθελα καποια στιγμη να αναφερθω στον συνονοματο μου Πετρο Κατσαΐτη απο την Κεφαλλονια που βρεθηκε στο Ναυπλιο την στιγμη της πτωσης στα 1715 και εγραψε το ιστορικο εργο Κλαθμος Πελοποννησου.

Εκει θα δειτε πως υπαρχει ξεκαθαρη θεση για το ποιοι ειναι οι Ελληνες (καποιοι μαλιστα αναφερει με πικρα συνεργατες και μισθοφοροι των Τουρκων) και ποιες οι αλλες εθνοτητες που βρισκονται αντιμετωπες στην συγκρουση και απο τις δυο πλευρες. Αρα παρ ολο τον τοπικισμο που οριζει την ταυτοτητα των ανθρωπων εκεινα τα χρονια πριν την ιδρυση των Εθνικων κρατων , υπαρχει και Ελληνικη ταυτοτητα υπαρχει η γνωση πως αυτοι ειναι οι Ελληνες απογονοι  των αρχαιων Ελληνων. Γι αυτο και τα δυο αλλα εργα του Κατσαΐτη ειναι παρμενα απο την αρχαια Ελληνικη ιστορια (Ιφιγενεια και Θυεστης) .Αλλα αυτο ειναι ενα μεγαλο θεμα για συζητηση.

Λιγοι οπως παντα οι νεοι ανθρωποι πολλα ασπρα μαλλια. Ο τοπος μας εχει μια ελλειψη νεολαιας με λαχταρα στον πολιτισμο(και οχι μονο).Και σιγουρα εμεις οι μεγαλοι φταιμε γι αυτο.

Πολυ καλη βραδυα μπραβο στον Δημαρχο που μας φερνει σε επαφη με διεθνη πανεπιστημια (ειχε προηγηθει το Φραγχθι) και ειδικους μελετητες της ιστοριας.

Ελπιζω ο γειτονας Ιχνηλατης να σηκωσει το βιντεο της εκδηλωσης (για την ιστορια)

Θα ειθελα να ξανακουσω απο που εξαγαμε το αλατι της Αλυκης της Θερμησιας  γιατι το πιο λογικο θα ηταν να φευγει απο την Ερμιονη.

Καλο θα ηταν ο Δημος μας να προμηθευτει αντιγραφο καθε εγγραφο σχετικου με την Ερμιονιδα τουλαχιστον απο την Βενετια. Καλο θα ηταν ακομα να δοθουν υποτροφιες σε σπουδαστες της ιστοριας απο τον Δημο την εκκλησια η δημοτες για διδακτορικες εργασιες πανω στην μεσαιωνικη περιοδο της Ερμιονιδας (με μια προεκταση θα ελεγα μεχρι το 1715 και την δευτερη Τουρκοκρατια).

Ετσι και μονο ετσι θα μπορουσε να αρχισει να συγκεντρωνεται υλικο για αυτη την σκοτεινη περιοδο.

http://stamdamd.blogspot.com/2012/03/blog-post_1899.html

http://stamdamd.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html

http://orangespotters.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html

http://orangespotters.blogspot.com/2012/03/blog-post_2263.html

Αναδημοσιευω απο τον γειτονα

http://www.dimitriskamizis.blogspot.com/2012/03/1900.html

Θέμα της διάλεξης
 “Η Πελοπόννησος κάτω από τη σημαία του Αγίου Μάρκου : Ο τόπος και οι άνθρωποι”

Βιογραφικό σημείωμα της ομιλήτριας

  
Η Χρύσα Μαλτέζου είναι ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και διευθύντρια (από το 1998) του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας.
Αν και εξελέγη στην έδρα της «Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, 1453-1821» διαδέχεται ουσιαστικά μια άλλη γυναίκα ακαδημαϊκό και σπουδαία βυζαντινολόγο, την αείμνηστη Αγγελική Λαΐου. Η Χρύσα Μαλτέζου είναι Αιγυπτιώτισσα.
Κουβαλάει την πολυπολιτισμική κουλτούρα των ανθρώπων οι οποίοι γαλουχήθηκαν σε χώρες όπου ανθούσε ο Ελληνισμός και η αγάπη τους για τη μητέρα-πατρίδα μετουσιωνόταν σε πάθος για τη μελέτη των έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και τελείωσε το Αβερώφειο Γυμνάσιο. Σπούδασε όμως στην Αθήνα, στο Πανεπιστήμιο Μεσογειακών Σπουδών της Aix en-Provence και στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας.
Συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας (1965-1967) και πήρε πτυχίο της Σχολής Παλαιογραφίας, Αρχειονομίας και Διπλωματικής των Κρατικών Αρχείων της Βενετίας.
Υπήρξε ερευνήτρια του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, έχει διδάξει Μεσαιωνική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, αλλά και Ιστορία του Πολιτισμού (με έμφαση την ιστορία της Βενετοκρατίας στον ελληνικό κόσμο) στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μέλος ελληνικών και ξένων επιστημονικών εταιρειών, έχει λάβει μέρος σε πολλά ελληνικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια. Εχει τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για την ταξινόμηση του Ιστορικού Αρχείου Κυθήρων, με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής (2003) και το μεγάλο βραβείο Dante Aligheri (2007).
Στη διεύθυνση του Ινστιτούτου της Βενετίας διαδέχθηκε τον ακαδημαϊκό Μανούσο Μανούσακα. Ανθρωπος δυναμικός και δραστήριος όπως είναι, η Χρύσα Μαλτέζου δεν έπαψε να αγωνίζεται για τη διατήρηση λειτουργίας του Ινστιτούτου και για τη διάσωση των πολύτιμων θησαυρών του.

Καστρο Θερμησιας  Για φωτο και βιντεο παρακαλω πηγαινετε  στην πηγη

Υπαρχουν καποιες   βασικες πηγες για πληροφοριες σχετικα με το καστρο της Θερμησιας.

1.Η μια ειναι ενα αρθρο του κ Λινου Μπενακη που δημοσιευτηκε στο περιοδικο “Ο κοσμος των Μεταλλειων” τευχος 23  και αναδημοσιευτηκε στο περιοδικο “Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα”τευχος 3 Οκτωβριος 2009 (το περιοδικο μπορειτε να προμηθευτειτε απο το τηλεφωνο 2754031523)

2.Η δευτερη το βιβλιο της Γιονα Μικε Παιδουση-Παπαντωνιου “Η Ερμιονιδα ανα τους αιωνες”(εκδοση του Πελοποννησιακου Λαογραφικου Ιδρυματος τηλ 2752028947)στο βιβλιο της  Παιδουση -Παπαντωνιου καταγραφονται και οι παρακατω πηγες

α. (σελ194) Βεης Εγκ.Ελ τομος 12 σελ 1068, Ωριας Καστρον

β.(σελ194)Σπυριδων Λαμπρος Νεος Ελληνομνημων τομος 8 (1911) σελ 495.

3.Ενα βιβλιο που αναφερεται στις παραπανω πηγες αναλυτικα ειναι του κ Ι.Α.Ησαια ” Ιστορικες σελιδες του Δημου Ερμιονης” (εκδοση Δημου Ερμιονης 2005 τηλ συγγραφεα 210 8841587)

Στο βιβλιο αυτο αναφερεται και μια αλλη πηγη

α. (σελ 291) Ιωαννης Πεππας “Μεσαιωνικες σελιδες της Αργολιδας ” σελ 248

4.Αναφορα στο καστρο γινεται και στο βιβλιο του κ Μουσταιρα “Σκαβοντας και γκρεμιζοντας-Το περασμα του Αβα Φουρμον απο την Ερμιονη “(σελ 56)  που παραπεμπει  σε αρθρο του Γιωργου Γκουβρα “Το καστρο της θερμησιας” στο περιοδικο Ματιες στην Αργολιδα τευχος 11

Ας ξεκινησουμε με τα χρονια που εκτιμαται πως χτιστηκε το καστρο.

Στην πηγη 2. αλλα και στην 1. υπαρχει συμφωνια πως ο τροπος κατασκευης παραπεμπει στα τελη του 1100 μΧ . Συμφωνα με την πηγη 1.σελ 183

Ιδρυτης πρεπει να ειναι ο Θοδωρος Σγουρος και συνεχιστης ο γιος του  Λεοντας Σγουρος  που σκοτωθηκε στο Καστρο της Κορινθου (η ισως του Ναυπλιου) το 1208 η 1209. Το καστρο ανατιναχτηκε απο τους Βενετους  το 1715 οταν ηττηθηκαν απο τους Τουρκους. Η ζωη του λοιπον ηταν γυρω στα 500 χρονια. Σε αυτα α χρονια σιγουρα βελτιωθηκε η δομη του χτιστηκαν τουλαχιστον μια δεξαμενη καθως και εκκλησια στο εσωτερικο του 

Εδω η βορεινη πλευρα. Ειναι χτισμενο πανω σε δυο βραχους που ειναι χωρισμενοι μεταξυ τους.Ο τριτος βραχος και χαμηλοτερος στα νοτια προς την πλευρα της Θερμησιας δεν ηταν ποτε οχυρωμενος.

Το υψηλοτερο σημειο του δευτερου βραχου απο τα βορεια ειναι 350 μετρα. Στην  πλευρα προς την θαλασσα στον καθετο βραχο διακρινεται αναρηχητικη διαδρομη με σιδερενιους πασαλους καρφωμενους στον αποκρυμνο γκρεμο.

Στην φωτογραφια διακρινεται το σχισμα αναμεσα στα δυο μερη του καστρου. 

Στο κυριως Καστρο μπορειτε να ανεβειτε απο την ΒΑ πλευρα. Σχετικα ευκολη η αναβαση αλλα θελει προσοχη.Στην πιο κατω φωτογραφια το καστρο ειναι στο δευτερο βραχο στο βαθος .Ο μπροστινος βραχος δεν ειχε ποτε οχυρωσεις. Απο αυτη τη πλευρα θα ανεβειτε.

Το καστρο ειναι στα τρια χιλιομετρα απο το χωριο της Θερμησιας.

Απεναντι απο το καστρο υπαρχει λοφος που οι κατοικοι ονομαζουν η ραχη του Βεζυρη.

Γραφει η πηγη 2.(σελ 194) Ο Σπυριδων Λαμπρος στον Νεο Ελληνομνημωνα  αναφερεται σε παραδοση που επιβεβαιωνουν και οι κατοικοι της περιοχης.

Ο ΓΠ Φωτοπουλος περιερχομενος την Ερμιονιδα το 1878 κατεγραψε μια παραδοση πως στο καστρο ζουσε νεα πενταμορφη βασιλοπουλα και ενας Τουρκος βεζυρης πολλα χρονια πολιορκουσε το καστρο  για να το καταλαβει και προφανως να την κανει δικη του. Το καστρο  της Ωρηας. Της ομορφης.

Δεν τα καταφερνε ομως και στο τελος αφου κατελαβε τον απεναντι λοφο και πλησιασε την πυλη , εντυσε εναν Δερβιση μοναχο, αυτος μπηκε στο καστρο ανοιξε τις πορτες και η βασιλοπουλα επεσε απο τις επαλξεις στον  γκρεμο και σκοτωθηκε για να μην την πιασουν οι Τουρκοι.

Ο λοφος αυτος ονομαστηκε η ραχη του Βεζυρη και το καστρο  εμεινε στην παραδοση σαν το Καστρο της Ωρηας.Παραδοση που υπαρχει και για αλλα καστρα της Ελλαδας. Αναρωτιεμαι ομως αν η συγκεκριμενη παραδοση  ειναι απομειναρι της υπαρξης της Δουκισας Μαριας ντ Αγγιεν  στην δικαιοδοσια της οποιας ηταν το καστρο το 1356.

Μεσα στο καστρο μολις μπειτε απο την γκρεμισμενη πλευρα ΒΑ θα δειτε (πανω στο τειχος κολημενη) θολωτη δεξαμενη με αυθονα γκραφιτι και ημερομηνιες.

Σωζονται ακομα τμηματα των τειχων  μεταγενεστερα ( λενε οι συγγραφεις )μετα τις προσθηκες Φραγκων και Βενετων.

Ας δουμε πιο αναλυτικα πρωτα το αρθρο του κ Μπενακη

Υπαρχουν πεντε  εγγραφα πηγες καταγεγραμενα απο τον κ Μπενακη  για το Καστρο της Θερμησιας

Η πρωτη που καταγραφει  ειναι του 1356 και ειναι η Διαθηκη του Βαλτερ Ντε Μπριεν του δευτερου απογονου του τελευταιου Δουκα των Αθηνων.

Αφου οι Καταλανοι κατελαβαν την Αθηνα το 1311 και πολλα χρονια μετα, με βαση αυτη τη διαθηκη,  οι κτησεις των Φραγκων στην Αργολιδα ηρθαν στα χερια της ανηψιας του ντε Μπριεν ( κορης της αδερφης του) της Μαριας ντ  Αγγιεν που εγινε δουκισα του Αργους και εγκατασταθηκε εκει.

Αναμεσα λοιπον στις κτησεις της Δουκισης ηταν (με βαση το εγγραφο της διαθηκη του 1356 ) και το Καστρο Λα Τρεμις που αναγνωριστηκε σαν το Καστρο της Θερμησιας.

Δεν εμεινε πολυ στα χερια των Γαλλων και της Δουκισης Μαριας  ντ Αγγιεν  η Θερμησια . Η δουκισα παντρευτηκε εναν Βενετο τον Πετρο Κορναρο που σκοτωθηκε προωρα.

Μετα τον θανατο του αντρα της ειδε πως οι Βενετοι ετοιμαζονταν να επιτεθουν και να της παρουν τις κτησεις, προτιμησε να τις πουλησει για 500 χρυσα δουκατα τον χρονο εφ ορου ζωης.Ετσι το 1388 οι Βενετοι αποκτουν την κυριαρχια σε ολες τις κτησεις των Γαλλων στην Αργολιδα (μαζι φυσικα και το καστρο).

Τα πραγματα δενηταν ευκολα για τους Βενετους.Ο Θεοδωρος Α Παλαιολογος κατελαβε το Αργος (1390),και αργοτερα προσπαθησε να παρει και το Ναυπλιο απο τους Βενετους που ειχαν ηδη εγκατασταθει εκει απο το 1389.Οι Βενετοι αντισταθηκαν και τελικα εγινε η ανταλλαγη που καταγραφει το “Χρονικον Συντομον ” στο οποιο αναφερεται ο κ Μπενακης.

Το δευτερο εγγραφο που καταγραφει ο κ Μπενακης ειναι το “Χρονικον Συντομον” Το 1394 λιγα χρονια αργοτερα δηλαδη ο Δεσποτης του Μυστρα συμφωνει με τους Βενετους να παρουν οριστικα το καστρο της Θερμισιας και το Αργος και σε ανταλλαγμα να παρει αυτος τα Μεγαρα και τον Πυργο του Μυλοποταμου.

Το τριτο εγγραφο στο οποιο αναφερεται ο κ Μπενακης ειναι του Δογη της Βενετιας  με ημερομηνια 24 Δεκεμβριου 1437.

Στο εγγραφο αυτο λοιπον διευκρινιζεται πως ο Δεσποτης του Μυστρα εχει παραχωρησει το δικαιωμα να διοριζεται ο φρουραχος του Καστρου  Castrum de Tirmisse απο την Βενετια για να προστατευει τα συμφεροντα της.Καλες οι συμφωνιες αλλα δεν τηρουνται απο τον Δεσποτη του Μυστρα.Τεσσερα χρονια αργοτερα λοιπον  η συγκλητος της Βενετιας διαταζει τον καπιτανο του Ναυπλιου να ανακτησει το καστρο της Θερμησιας το οποιο κατεχει ακομα ο Παλαιολογος. Μαλλον τα καταφεραν να πραγματοποιηθουν οσα συμφωνηθηκαν γιατι η Θερμησια μαζι με τις αλλες πολεις και καστρα της Αργολιδας εμειναν στα χερια των Βενετων και μετα την συμφωνια με τον Σουλτανο με τους ορους της ειρηνης μετα απο 16 χρονια πολεμου αναμεσα σε Βενετους και Τουρκους το 1479.

Το τεταρτο εγγραφο στο οποιο αναφερεται ο κ Μπενακης ειναι μια εκθεση του Βενετου Προβλεπτου του Ναυπλιου του 1531 οπου καταγραφεται ο πληθυσμος της Ναυπλιας (μεσα ηταν και τα Καστρα Ναυπλιου και Θερμησιας) καθως και το ειδος των φορων που επεβαλε η Βενετια.

Τελος το πεμπτο εγγραφο ειναι μια εκθεση του Νικολαου Τζουστιανη (καπιτανου του Ναυπλιου) το 1525  οπου αναφερεται πσο ασφαλες ειναι το καστρο και πως η φρουρα του ειναι ΔΥΟ ανθρωποι. Ο φρουραχος Φραντσεσκο Μπολντου και ο ιπποτης Ιερωνυμος.Διορισμενοι στην θεση τους για 100 χρονια.

Δεν κρατησε τοσα χρονια η δουλεια τους .Μετα απο 12 χρονια, το 1537, οι Τουρκοι ξεκινουν πολεμο κατα της Βενετιας που καταληγει σε νικη τους

Μετα το Ναυπλιο ηρθε και η σειρα του Θερμησιου.Το καστρο και η Ερμιονιδα επαθαν μεγαλες κατσροφες τοτε. (πηγη2.σελ193)

Οι Βενετοι γυρισαν μετα απο εκατο χρονια για λιγο αυτη τη φορα.Μολις τριαντα χρονια. Οταν εφυγαν απο την Αργολιδα ηττημενοι το 1715 ανατιναξαν το Καστρο της Θερμησιας για να μην πεσει ξανα στα χερια των Τουρκων.(πηγη4.σελ 56)

Ο κ Μπενακης αναφερει σε παλιοτερη δημοσιευση του και ενα γραμμα των προκριτων της Τριπολεως με ημερομηνια 5 Φεβρουαριου 1819 προς τους προκριτους της Υδρας. Στην επιστολη αυτη αναφερεται πως “τεσσερες επισκεπτες με φραγκικα ρουχα πηγαν να επισκεφτουν το Παλαιοκαστρο”. Αλλα το βραδυ γυρισαν μονο οι δυο. Ολη η ιστορια συνδεεται με την δολοφονια του Φιλικου Γαλατη που τοποθετειται στην περιοχη η της Ερμιονης η της Θερμησιας.Οι προκριτοι λοιπον ζητουν να περισσοτερες πληροφοριες για την τυχη του Γαλατη και του αλλου ανθρωπου.

http://www.matia.gr/7/76/76_1_17.html

http://www.krokeai.com/Laconia/tryginou_The%20Slavs%20in%20Peloponnisos.htm

http://www.bestprice.gr/item/2152487732/h-peloponnhsos-ston-ystero-mesaiwna-rhkseis-kai-synexeies-me-to-byzantio-kai-th-dysh#item-features

Tην ερχομενη Τεταρτη 14 Μαρτιου θα γινει μια πολυ σημαντικη ομιλια στο Λυκειο. Οι αφισσες και η προσκληση ειναι απο την σελιδα του Δημου Ερμιονιδας που συνδιοργανωνει με το Πανεπιστημιο Harvard την εκδηλωση.

Εδω και καιρο γραφω ξανα και ξανα γι αυτη την αχαρτογραφητη ιστορικη περιοδο της Ερμιονιδας απο το 1000 μΧ περιπου μεχρι το 1400 μΧ.

Να σημειωθει πως για 200 περιπου χρονια απο το 1200 μεχρι το 1380 η Ερμιονιδα ηταν υπο την κατοχη των Φραγκων (Γαλλων). Μετα ειχαμε τους Βενετους μεχρι το 1537, μετα Τουρκους για εναν αιωνα  και ξανα Βενετους  για τριαντα χρονια απο το 1686 (καταληψη Ναυπλιου απο τον Φρ.Μοροζινη) εως το 1715. Μετα Τουρκους για αλλο εναν αιωνα μεχρι το 1821.

Την καταγραφη των γεγονοτων της καταληψης του Ναυπλιου απο τους Τουρκους την περιγραφει στο ποιημα του “Κλαθμος Πελοποννησου¨ ο Κεφαλονιτης Πετρος Κατσαΐτης

Ο γράψας ταύτα αιχμάλωτον είχασι τονε φέρει

απο τήν Πελοπόννησον στά κρητικά τα μέρη

έπειτα από τήν άλωσιν της χώρας ΄Αναπλίου

οπόγινε κ’ εις τίς εννιά μηνός του Ιουλίου

στα χίλια εφτακόσια και δεκαπέντε έτη

Εκδοση Γαλλικου Ινστιτουτου 1950 (εισαγωγη Εμμανουηλ Κριαρας)

Τα τετρακοσια χρονια σκλαβιας κατω απο τους Τουρκους λοιπον που λενε στην ιστορια που μαθαινουμε δεν ειναι ακριβως σωστα.

Επιμενω πως υπαρχουν μνημεια κυριως θρησκευτικα με κυριοτερα αυτα των ΑγΓεωργιος/ Αγ Τριαδα /Μονη Αυγου αλλα και το καστρο της Θερμησιας που διαγραφουν  ενα κατ αρχην ιστορικο μονοπατι αυτης της περιοδου της κατοχης της Αργολιδας απο τους Φραγκους.

Θα τα πουμε ομως αναλυτικοτερα μετα την ομιλια της κ Μαλτεζου που σιγουρα θα μας διαφωτισει σε πολλα σημεια για την Ενετικη περιοδο που ακολουθησε.

http://www.kranidi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=576&lang=el

Για προσωπικους λογους χανω βολτες αυτες τις μερες και αργησα να καταγραψω μια σημαντικη ειδηση.

Μην ξεχασετε την σημαντικη παρουσιαση του βιβλιου του κ Βουτσινου αυριο Σαββατο στα .Διδυμα. Αυτες τις μερες ειναι καθοριστικο το μηνυμα που στελνει το παρελθον στο παρον.Και το βιβλίο του κ Βουτσίνου μπορει να ειναι αυτο το μηνυμα. Ναναι καλα ο ανθρωπος που κοπιασε να συγκεντρωσει το υλικο.

Νομικό Πρόσωπο  ΚοινωνικήςΠρόνοιας, Αλληλεγγύης ,Πολιτισμού & ΠαιδείαςΔήμου Ερμιονίδας Τοπική Κοινότητα  Διδύμων
   

 

 

 

 

 

 

 ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου

του Γεωργίου Μ. Βουτσίνου

«ΜΗΤΡΩΟΝ ΔΙΔΥΜΙΩΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ»

που θα γίνει στις

18 Φεβρουαρίου 2012

& ώρα 18:30 μ.μ. στην αίθουσα της

Δημοτικής Βιβλιοθήκης Διδύμων (Κοινοτικό Κατάστημα)

της Τοπικής Κοινότητας Διδύμων

 Ο Πρόεδρος

Δημήτρης Καμιζής

.

Αναδημοσιευω απο τον γειτονα.Ο Βασιλης Λαδας με την προσωπικη του κριτικη ματια οπως παντα, καταγραφει ανθρωπους  και γεγονοτα της τοπικης ιστοριας.Πρωτογενες ιστορικο υλικο για τον μελετητη του μελλοντος.

Αλλα χρησιμο και για ολους εμας να γνωριζουμε την δημοτικη περιουσια στην περιοχη προς το γηπεδο της ΑΕΚ. Υπαρχουν πολλοι τροποι να γινει χρησιμη στους δημοτες. Το να χτιζουμε καθε σπιθαμι γης δεν ειναι η μονη δυνατη αξιοποιηση της δημοσιας γης. Για να δουμε. Γη υπαρχει.Ιδεες  υπαρχουν; Γιατι τωρα που ολη η δημισοα γη παει για πουλημα ποιος ξερει ισως η ΔΕΠΟΣ η Βερβεροντα η εκταση στην Ερμιονη αλλα και η γη που ανοικει στον Δημο Ερμιονιδας σιγα σιγα να πουληθουν κοψοχρονια σε επιτηδιους που θα επωφεληθουν της οικονομικης καταρευσης της χωρας μας.Δημοτικο και Δημοσιο Με το νέο Μνημόνιο δηλαδή, καταργείται η διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των δήμων και των περιφερειών. Η εποπτεία του κράτους μέσω του ελέγχου νομιμότητας των πράξεων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, επισήμως πλέον μετατρέπεται σε έλεγχο σκοπιμότητας

Γραφει ο κ Λαδας

ΔΩΡΕΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΖΕΡΒΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ!
 
Αρ 25623 πράξης δωρεάς αγροτικού ακινήτου.
Αντικειμενική αξία 64.687,17 ευρώ
Δηλωθείσα αξία 64.700 ευρώ
Στις 12 του μηνός Δεκεμβρίου του έτους 2003 ημέρα Παρασκευή, στο συμβολαιογραφείο Κωνσταντ. Θεοφάνη Βασαγιάννη, εμφανίστηκαν ο Βασίλειος Παπαδημητρίου του Γεωργίου, δικηγόρος (Σκουφά 60, Αθήνα) σαν ειδικός πληρεξούσιος του Κωνσταντίνου Ζέρβα συνταξιούχου που γεννήθηκε το 1921 στο Κρανίδι, και ο Δημήτριος Καμιζής του Άγγελου και της Καλλιρόης, ιατρός και δήμαρχος Κρανιδίου με απόφαση Δ.Σ του δήμου.
 
Ο Καμιζής απεδέχθη την δωρεά προς τον δήμο του πληρεξουσίου του Ζέρβα, δικηγόρου Παπαδημητρίου που περιέχει τα εξής ακίνητα:
1) Ένα αγροτικό κτήμα στην «Αγία Παρασκευή» του δήμου και του ιδίου, έκτασης 1478 τ.μ. (με την μέτρηση του τοπογράφου Γεωργίου Μήτσου) αξίας περίπου 45.000 ευρώ με αρχή το γνωστό τρίγωνο «Γκούρι Βιτόρες» απ’ όπου ξεκίνησε ο Παπαρσένης με τους Κρανιδιώτες που πήραν μέρος στην απελευθέρωση του Ναυπλίου κατά τον αγώνα του 1821.
2) Ένα μικρό κομμάτι, από τον δρόμο προς το πηγάδι «Πύργος» που ανεβαίνει στον υπέροχο λόφο με θέα την γραφική Μπαρδούνια (ανατολικά) με τα υπέροχα τριώροφα καπετανέικα σπίτια, μέχρι το σημερινό γήπεδο της ΑΕΚ και τον δρόμο προς Λάκκες – Δωρούφι.

Εξ αλλου ποιος Δημος δεν χρωσταει;

http://stamdamd.blogspot.com/2012/02/blog-post_9919.html#more

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Πατριώτες και ευεργέτες του Κρανιδίου στην αγνωμοσύνη και στη λήθη…

.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΖΕΡΒΑ (ΜΠΙΘΑ)
Γράφει ο Βασίλης Λαδάς
Το παρατσούκλι Μπίθας στα Αρβανίτικα σημαίνει «πισινός». Το έδιναν συνήθως σε κάποιον περίεργο που πλησίαζε και παρακολουθούσε τι έλεγαν οι άλλοι, από περιέργεια και διάθεση για «κουτσομπολιό». Έτσι αυτόν οι παρέες τον θεωρούσαν «βρώμικο» όπως τον «πισινό». Στη συνέχεια παραθέτω από το βιβλίο μου «ΤΟ ΚΡΑΝΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ» το αφιέρωμα στην οικογένεια του ευεργέτη Ντίνου Ζέρβα.
——————————————————————————————————————————————————————————————————————
[...] Η πολυμελής οικογένεια Ζέρβα ήταν αξιόλογη, μόνο που δεν άφησε απογόνους, με αποτέλεσμα να εξαφανισθεί μετά το θάνατο του τελευταίου εκπρόσωπου της. Ο μπάρμπα – Γιάννης Ζέρβας, ήταν ένας καλός οικογενειάρχης, κοινωνικός άνθρωπος, με μια αξιόλογη γυναίκα και σύζυγο. Έφεραν στη ζωή 7 παιδιά, 4 αγόρια και 3 κορίτσια. Τα δύο αγόρια, ο Μήτσος και ο Λάζαρος, πριν από το ΄Β παγκόσμιο πόλεμο έφυγαν μετανάστες για την Αμερική όπου έζησαν πολλά χρόνια. Εκεί στην ξενιτιά «έκαναν» αρκετά χρήματα και απαίτησαν από το Αμερικάνικο κράτος, προπληρώνοντας τα έξοδα, όταν πεθάνουν να τους μεταφέρουν και να τους θάψουν (με δικά τους έξοδα) στο Κρανίδι, όπως και έγινε. Ο Παντελής, ένας αξιόλογος και μορφωμένος άνθρωπος, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα, ενώ ήταν μόνιμος υπάλληλος στον Ο.Λ.Π. εγκατέλειψε τη θέση του και «κατέβηκε» στο Κρανίδι, αρνούμενος να εργασθεί για τους κατακτητές και την προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Ήταν οργανωμένος στο Κ.Κ.Ε. και σύμφωνα με εντολή του κόμματος, ερχόμενος στο Κρανίδι με μια παρέα από συμπατριώτες μας, οργάνωσαν το τοπικό Ε.Α.Μ.
Όταν ήρθαν οι πρώτοι αντάρτες με τον Κονταλώνη και άλλα στελέχη του Ε.Α.Μ. και του Κ.Κ.Ε., άρχισαν να στήνουν τις αντιστασιακές οργανώσεις. Ο Παντελής, ήταν απ’ τους πρώτους που ανέλαβε οργανωτικά καθήκοντα στο Ε.Α.Μ., ενώ συμμετείχε σε καθοδηγητική ομάδα του Κ.Κ.Ε. ο τέταρτος αδελφός από την οικογένεια Ζέρβα ήταν ο Κώστας, που τον φώναζαν «Ντίνο». Οργανώθηκε και αυτός στην Ε.Π.ΟΝ., και ήμασταν στην ίδια ομάδα. Οι τρεις αδελφές ( η πρώτη η Ματίνα, η δεύτερη η Νίκη και η Τρίτη η Φώτω) οργανώθηκαν και αυτές στις αντιστασιακές οργανώσεις, έχοντας ανάλογες δραστηριότητες.
Στις 3 Ιουνίου του 1944 που ήλθαν οι Γερμανοί στην περιοχή μας, ο Παντελής Ζέρβας και ο Τσιρτσίκος βρέθηκαν στις Σπέτσες. Εκεί στις 6 Ιουνίου τους συνέλαβαν κάποιοι δοσίλογοι Σπετσιώτες, τους παρέδωσαν στους Γερμανούς και τους κρέμασαν στο λιμάνι δίπλα στη θάλασσα, συνολικά 9 αγωνιστές (αναφέρω λεπτομέρειες σε άλλη σελίδα).
Μετά την Βάρκιζα, όλη η οικογένεια διώχθηκε από τους ντόπιους συνεργάτες των κατακτητών και κατέφυγαν στον Πειραιά. Με την οικονομική βοήθεια των δύο αδελφών από την Αμερική, αγόρασαν ένα διαμέρισμα (90 περίπου τ.μ.) στον Πειραιά, στην Οδό Ευαγγελίστριας 41 – 42, όπου και εγκαταστάθηκαν.

Από τις τρεις αδελφές πρώτη πέθανε η Ματίνα (3-11-1979), μετά η Φώτω (18-8-1993) και μετά η Νίκη (9-6-1994). Ήταν και οι τρεις ανύπαντρες όπως και ο Κώστας (Ντίνος). Αυτός επιστρατεύθηκε το 1946, πήρε μέρος στις μάχες κατά του Δ.Σ.Ε. και συνελήφθη στη Γράμμο. Παρέμεινε μέχρι το 1955 αιχμάλωτος στην Αλβανία και ελευθερώθηκε μετά από ενέργειες του αδελφού του Λάζαρου από την Αμερική, ο οποίος ήταν πολύ ευκατάστατος, παντρεμένος με μια πάμπλουτη Αμερικανίδα. Αργότερα ο Ντίνος ήλθε στο Κρανίδι και ζούσε άνεργος με τα χρήματα που έστελνε ο αδερφός του από την Αμερική. Κάποια διαστήματα ζούσε στο Κρανίδι, ενώ κάποια άλλα στο σπίτι του στον Πειραιά μαζί με τις αδελφές του. Ένας Κρανιδιώτης ναυτικός, ο Νίκος Καπράνης, με διαβεβαίωνε ότι γνώρισε όλη την οικογένεια «Μπίθα» και ο καθένας τους του έλεγε πάντα «ότι για τα γεράματα μας έχουμε από ένα εκατομμύριο δολάρια για να ζήσουμε καλά».
Πήγαινε συχνά στο σπίτι του Λάζαρου, μια μονοκατοικία στην Καλιφόρνια σε μια αριστοκρατική περιοχή. Κάποτε (όπως μου είπε ο Καπράνης), ένας γιατρός γείτονας, τους προσέφερε 1.200.000 δολάρια για να αγοράσει το σπίτι τους. κατά τον Καπράνη, ίσως ήταν το σπίτι της γυναίκας του που είχε μετοχές σε πετρελαιοπηγές. Υπάρχει (κατά τον Καπράνη) ένα γεγονός, που δείχνει το μέγεθος της περιουσίας του Λαζάρου και της γυναίκας του στην Αμερική. Για 7 χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Λάζαρος πλήρωνε ειδικούς για να διατηρούν το νεκρό σώμα της σε ειδικό ψυγείο. Κάθε χρόνο, την ημερομηνία του θανάτου της, την έβγαζαν από το ψυγείο και ο Λάζαρος οργάνωνε μία ειδική τελετή τιμώντας την μνήμη της. Αυτό προϋποθέτει τεράστια έξοδα και ο καθένας καταλαβαίνει το μέγεθος του πλούτου και της περιουσίας του. Ο Λάζαρος πέθανε 7 χρόνια μετά τη γυναίκα του. Είχε απαιτήσει να τον θάψουν στο Κρανίδι, όπως και έγινε. Το όνομα του, καθώς και του αδελφού του Μήτσου (πέθανε στις 3-12-1997), βρίσκεται στο νεκροταφείο του Κρανιδίου.
Μετά τον θάνατο του Λάζαρου (19-4-1995) αρχίζουν να συμβαίνουν πολλά «περίεργα» σχετικά με την διαχείριση αυτής της μεγάλης περιουσίας. Έως το 1990 είχαν πεθάνει τα 6 αδέλφια του Ντίνου και αυτός ήταν πλέον ο μοναδικό νόμιμος κληρονόμος, με δύο σπίτια στο Κρανίδι, ένα «τεσσάρι» διαμέρισμα στον Πειραιά, ένα μικρό χωράφι 1500 τ.μ. στον «Κάμπο» και άλλο ένα 5500 τ.μ. στο ιστορικό σημείο «Γκούρι Βιτόρες», στον παρακαμπτήριο δρόμο της δυτικής πλευράς του Κρανιδίου, που συνορεύει με την έκταση που έκανε δωρεά στο Δήμο ο Ηλίας Φωστίνης ( αναφέρομαι σε άλλο κεφάλαιο).
Τα άλλα περιουσιακά στοιχεία του Λάζαρου στην Αμερική (σπίτια κλπ) μας είναι άγνωστα, αλλά σίγουρα ήταν πολλά, σύμφωνα με την αφήγηση του Καπράνη.
Έως το 1993, με τον Ντίνο κάναμε συχνότατα παρέα, ενώ συνέχιζε να κατοικεί στο σπίτι του στον Πειραιά, μόνος του μετά τον θάνατο της αδελφής του Νίκης. Ενώ λοιπόν συναντιόμασταν στο γραφείο του Κίμωνα Γαστεράτου, από το 1993 και μετά δεν εμφανίστηκε εκεί άλλη φορά και η εξαφάνιση του με εξέπληξε. Στην συνέχεια εμφανίστηκε να ενεργεί συμβολαιογραφικές πράξεις δωρεών, πωλήσεων, παραιτήσεων από δικαιώματα του επί αποδοχής κληρονομιάς ακινήτων, κλπ, βάσει πληρεξουσίων προς τον Βασίλειο Παπαδημητρίου (δικηγόρο Αθηνών) και τον Γεώργιο Βόγκλη του Παναγιώτη.
Εγώ σαν φίλος της οικογένειας, καθώς και η αδελφή μου που είχαμε τέτοιες συχνές επαφές με την οικογένεια, δεν είδαμε ποτέ αυτόν τον συγγενή (τον Βόγκλη), το μεγάλο σπίτι στην οδό Ευαγγελιστρίας 41 42 πουλήθηκε περί το 2000.
Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτήν την πώληση, διότι ο Ντίνος δεν είχε ανάγκη χρημάτων, αφού έπαιρνε πολλά από την Αμερική. Ας σημειωθεί ότι όταν «εξαφανίστηκε» από το μεγάλο διαμέρισμα που διέμενε, τον είχαν επί χρόνια στην περιοχή της Ευαγγελιστρίας, σ’ ένα υπόγειο που είχε μόνο ένα δωματιάκι, με ένα κρεβάτι, δύο καρέκλες και ένα τραπέζι. Εκεί τον επισκέφθηκε ο Καπράνης (κάπου ανάμεσα στο 1994 – 1999 όπως μου είπε ο ίδιος το 2001) σαν οικογενειακός φίλος προπάντων των δύο αδελφών από την Αμερική. Όλο αυτό το διάστημα ο Ντίνος δεν εμφανίστηκε στη γειτονιά, προπάντων στον κοινό μας γνωστό, τον ράφτη. Τον «ανακάλυψε» ο Καπράνης το 2001, στο γηροκομείο «ΜΕΡΙΜΝΑ» στο Πασαλιμάνι. Εκεί τον επισκεφθήκαμε μαζί αρκετές φορές. Στάθηκε αδύνατον να μας αναγνωρίσει, ακόμα και εμένα που του θύμιζα διάφορα περιστατικά από τα παιδικά μας χρόνια. Σε κάποια στιγμή έδειχνε να θυμάται κάτι, αλλά μετά «χανόταν» πάλι, διότι συνήθως κοιμόταν ανασαίνοντας βαριά και ήταν «εκτός τόπου και χρόνου» σαν ναρκωμένος. Το περίεργο είναι ότι οι ενδιαφερόμενοι για την επιμέλεια του Ντίνου είχαν δώσει αυστηρές εντολές στην Γραμματεία να κρατούν από τους επισκέπτες ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο κλπ.
Πριν τελειώσουμε την πρώτη μας επίσκεψη, με ζήτησε στο τηλέφωνο του γηροκομείου ένας δικηγόρος του Βόγκλη, ο Κρανιδιώτης Βασίλης Παπαδημητρίου, απαιτώντας να μάθει «από πού γνωρίζω τον Ντίνο, γιατί τον επισκέφθηκα» κλπ. Προφανώς τον ειδοποίησαν από την Γραμματεία. Μετά από ένα χρόνο ανακάλυψα ότι τον είχαν μεταφέρει στο γηροκομείο της «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ», σε μια πτέρυγα δίπλα στην εκκλησία. Στο διάστημα αυτό (μετά το 1993), ο Βόγκλης σαν πληρεξούσιος είχε μεταβιβάσει στο δικό του όνομα ένα μεγάλο σπίτι στο Κρανίδι. Άλλη μια υπόθεση με πολλά ερωτηματικά, είναι η δωρεά εν ζωή του Κωνσταντίνου (Ντίνου) Ζέρβα προς τον Δήμο Κρανιδίου, στις 12-12-2003.
Να σημειωθεί ότι η εντύπωση που αποκομίσαμε (εγώ, ο Καπράνης και ο Κίμων ο ράφτης) όταν τον επισκεφθήκαμε στο Γηροκομείο της «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ», ήταν ότι η διανοητική του κατάσταση ήταν τραγική. Συγκεκριμένα όταν εγώ ο ίδιος επικαλέστηκα την μνήμη του εκτελεσμένου αδελφού του λέγοντάς του «γιατί δεν απαίτησες από το Δήμο Κρανιδίου, να ονομάσει έναν δρόμο με όνομα του αδελφού σου», ο Ντίνος δεν καταλάβαινε τίποτα.
Δώρισα στον Δήμο (μέσω πληρεξουσίου) ένα αγροτεμάχιο 1418 τ.μ. στην θέση Αγ. Γεώργιος και την ίδια μέρα δώρισε άλλο ένα 5500 τ.μ. στην θέση «Γκούρι Βιτόρες». Με τις δωρεές λοιπόν του Ζέρβα και του Φωστίνη (αναφέρομαι αλλού) ο Δήμος έχει στην ιδιοκτησία του μια έκταση που φθάνει μέχρι το γήπεδο της Α.Ε.Κ.
Επισκέφθηκα τον δήμαρχο Δημ. Καμιζή και του τόνισα την κατάσταση του Ντίνου, την οποία ήξερα και μου είπε ότι σκέφτεται να τιμήσουν την μνήμη του Παντελή, δίνοντας το όνομα του σε κάποιον δρόμο ή κάτι άλλο.
Αναρωτιέμαι λοιπόν:
Γιατί κ. Βόγκλη σαν γενικός πληρεξούσιος μαζί με τον δικηγόρο κ. Παπαδημητρίου που εκπροσώπησε νόμιμα το «φυτό» Ντίνο Ζέρβα χάρισες όλη αυτή την σοβαρή περιουσία στον Δήμο;
Γιατί το Μ. Σάββατο στις 7-4-2007 μας φέρατε τον Ντίνο νεκρό και τον θάψατε «τυπικά» με έναν παπά και έναν ψάλτη στο παρεκκλήσι του νεκροταφείου Κρανιδίου;
Γιατί δεν καλέσατε στην κηδεία τον τέως Δήμαρχο Δημ. Καμιζή;
Ήταν σίγουρο ότι θα παρευρίσκετο για να τον τιμήσει σαν ευεργέτη της πόλης, όπως παρευρέθη και στην κηδεία του Ηλία Φωστίνη, όπου μέσα από τον επικήδειο που εκφώνησε, τον τίμησε σαν ευεργέτη του Κρανιδίου.
Γιατί δεν καλέσατε τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο Δημ. Σφυρή, που σίγουρα θα παρευρίσκετο και αυτός με το Δημοτικό Συμβούλιο για να τον τιμήσουν;
Γιατί δεν γνωστοποιήσατε το θέμα στον κόσμο (μέσα από εφημερίδες, ραδιόφωνο κλπ) τιμώντας έτσι από ευγνωμοσύνη τον ευεργέτη σας;
Μήπως σας τρόμαζε η δημοσιοποίηση αυτού του θέματος;
Μήπως φοβηθήκατε ότι θα «ερευνούνταν» το θέμα;
Αυτά τα συμπεραίνω, διότι ο Δήμαρχός Δημ. Καμιζής σε μια συζήτηση, μου είπε ότι ο γιος του Βόγκλη πήγε στον Δήμαρχο και του είπε να μου πει ότι δεν θέλει να πάω άλλη φορά στο Γηροκομείο να επισκεφθώ το θείο του, γιατί «ταράζεται». Εγώ τιμώντας τον Ντίνο, σεβόμενος πάντα την κατάσταση της υγείας του, τον επισκέφθηκα πολλές φορές.
Τόνισα πάλι στον Δήμαρχο ότι ο Ντίνος δεν καταλάβαινε, ούτε ήταν σε θέση να σκεφθεί γι’ αυτή την δωρεά. Τον προέτρεψα ακόμα ώστε το Δημοτικό Συμβούλιο, με απόφασή του να τιμήσει τον Παντελή Ζέρβα δίνοντας το όνομά του, σε κάποιο δρόμο ή πλατεία του Κρανιδίου (έστω και σε μικρή), για τους αγώνες και τη θυσία του στο βωμό της λευτεριάς της πατρίδας.
Η ιστορία της οικογένειας Ζέρβα έχει τραγικότητα, διότι «διαλύθηκε» στα πέρατα της γης, και εξαφανίσθηκε χωρίς να αφήσει απογόνους. Νομίζω ότι για την περίπτωση της, μαζί με την τιμή που της αποδίδω για τους αγώνες τις θυσίες και τις δωρεές για τον τόπο μας, ταιριάζει απόλυτα ένα ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά, με τίτλο
«ΤΑΦΟΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ».
Ανάμεσα στα μνήματα ή ζουν και λησμονήσανε
τα ωραία φυτεμένα το ιερό το χώμα
που στα λουλούδια τους θαρρείς που μέσα του αναπαύεται
πως κρυφοτρέμει ακόμα, ότι έχει απομείνει
δάκρυο πόνου χθεσινού απ’ του ανθρώπου το φτωχό
και βλέπεις τυπωμένα το ανταριασμένο σώμα
βήματα ακόμα πρόσφατα στην ασυντάραχτη βαθειά
στο μαλακό το χώμα. της λησμονιάς γαλήνη.
Ανάμεσα στ’ αρώματα Έρημοι τάφοι
την πέτρα τη χιονάτη και όμως μια μέρα
σε τάφους χέρσους, έρημους εκεί σ’ αυτά τα χώματα
πέφτει συχνά το μάτι σαν γδούπισε η αξίνη,
λιθάρια, χώματα σκληρά, σαν στεναγμός υπόκωφος
χορτάρια ξεραμένα τι δάκρυα και τι θρήνοι
και δυο σανίδια σταυρωτά και μνήμης όρκοι φλογεροί
λυπητερά γερμένα. αντήχησαν δω πέρα.
Έρημοι τάφοι, πέθαναν Αχ! Οι βροχές εξέπλυναν
ξεκλήρισε η γενιά τους κι έχουν σβήσει απ’ τους
και δεν υπάρχει δάκρυο σταυρούς
γι’ αυτούς στην οικουμένη τα ονόματα των
και δεν υπάρχει μια ψυχή και μέσα στο μυριόνερο
γι’ αυτούς αγαπημένη, λαγγάδι των μνημάτων,
να ράνει μ’ άνθη χάριτος κανείς δεν ξέρει οι τάφοι αυτοί
την μαύρη λησμονιά τους. ποιους άλλοτε έχουν κλείσει.
Ν’ απλώσει χέρι τρυφερό,ν’ απλώσει αγάπης χέρι
και τον σταυρό που κείτεται ψηλά ν’ αναστηλώσει
και μεσ’ από τα χάδια του ανθώνα να φυτρώσει
για να χαρεί να δροσιστεί, του μνήματος η ξέρα.
Λίγα λόγια για τον άνθρωπο Ντίνο Ζέρβα.
Τον γνώριζα από μικρό παιδί, είχαμε την ίδια ηλικία και θυμάμαι ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ενεργός και δραστήριος και προπάντων εργατικός.
Ήταν «τεμπελάκος» και συντηρείτο πάντα φτωχικά από την οικογένειά του. Σε όλο το διάστημα της κατοχής ήταν ΕΠΟ-νίτης, πάντα όμως με την παρότρυνση του μεγαλύτερου αδελφού του Παντελή. Με τον Ντίνο είμαστε στην ίδια «δεκαρχία» της ΕΠΟΝ. Έμενε στη γειτονιά της αδελφής μου Άννας Κυριάκη, ένα δρόμο δίπλα από το σπίτι της.
Όπως αναφέρω σε άλλο σημείο, συναντιόμαστε πολύ συχνά στον Πειραιά από το 1991 έως και το 1993 στο ραφείο του κοινού μας γνωστού Κίμωνα Γαστεράτου, συζητώντας και παίζοντας «τάβλι» σαν αργόσχολοι. Ο Κίμωνας έπαιρνε ενεργό μέρος στην συζήτηση (όπως και ο Ντίνος) για την Εθνική Αντίσταση (ήταν μέλος του Κ.Κ.Ε.). κάποια μέρα, σαν πρόεδρος του παραρτήματος Κρανιδίου της Π.Ε.Α.Ε.Α., πρότεινα στον Ντίνο να δώσει οικονομική ενίσχυση για την ανέγερση μνημείου στο Κρανίδι. Δέχθηκε λέγοντάς μου «έχω αρκετά λεφτά, θα σας δώσω 100.000 δρχ, θα σας βοηθήσω και άλλες φορές, αλλά δεν θέλω να φαίνεται πουθενά το όνομα μου». Πήγαμε στην Εθνική τράπεζα, έκανε ανάληψη 100.000 δραχμών και μου τις έδωσε. Εγώ πήρα τα λεφτά (ενοχλημένος βέβαια από την άρνησή του να φανεί το όνομά του) και του εξήγησα ότι πρέπει οπωσδήποτε να του «κόψω μια απόδειξη» διότι αυτό είναι το σωστό και το νόμιμο. Αυτός δεν ήθελε και εγώ μπροστά σ’ αυτήν την περίεργη και ανεξήγητη «βλακεία», «έκοψα» την απόδειξη από το επίσημο μπλοκ της Π.Ε.Α.Ε.Α. και του την έδωσα. Αρνήθηκε να την πάρει κι εγώ τότε την έσκισα και την πέταξα κάτω. Όπως αναφέρω και αλλού, ο Κίμων ο ράφτης, μου είπε ότι ο Ντίνος δεν εμφανίστηκε στο ραφείο. Ύστερα από ένα χρόνο (το 1995), ο Κίμων με πληροφόρησε ότι ο Ντίνος πέρασε από το ραφείο του, μαζί με μια κοπέλα Αμερικανίδα και από τότε δεν τον ξαναείδε. Κατά την επίσκεψη μας στο γηροκομείο «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ», ο Κίμων (μαζί με τον Καπράνη και εμένα) προσπάθησε αρκετά ώστε να κάνει τον Ντίνο να θυμηθεί.  Δεν κατάφερε τίποτα! Ο Ντίνος ήταν «φυτό»!
Θέλω εδώ να τονίσω ότι όλες οι προσπάθειές μου σχετικά με τον Ντίνο, είχαν σαν αφορμή όχι μόνον την προσωπική μας γνωριμία και τους κοινούς μας νεανικούς αγώνες, αλλά και το ότι εγώ ήμουν νόμιμος εκπρόσωπος της Π.Ε.Α.Ε.Α και προσπαθούσα να τον πείσω να απαιτήσει (λόγω της δωρεάς του) από το Δήμο Κρανιδίου, να ονομάσει κάποιον δρόμο τιμητικά με όνομα του νεκρού αγωνιστή αδελφού του Παντελή.
Ο Ντίνος με κοίταζε στα μάτια μ’ ένα απλανές βλέμμα και δεν καταλάβαινε τίποτα! Θυμάμαι το περιστατικό του καλοκαιριού του 1947, όταν μαζί με τον Ντίνο παρουσιαστήκαμε σαν κληρωτοί (ο Ντίνος είχε παρουσιαστεί δυο μήνες πριν) στην Κόρινθο. Εκεί τον βρήκα οπλισμένο, να γυμνάζεται και να προετοιμάζεται για τις επιχειρήσεις του «εθνικού στρατού» κατά του Δ.Σ.Ε. Εγώ τότε δεν υπέγραψα την περιβόητη «δήλωση αποκήρυξης» και με έστειλαν εξορία στην Μακρόνησο, ενώ ο Ντίνος την υπέγραψε και έτσι βρέθηκε να πολεμά στον Γράμμο – Βίτσι εναντίον του Δ.Σ.Ε. και την παραμονή του σε στρατόπεδο της Αλβανίας μέχρι περίπου το 1955. το μέγεθος της «βλακείας» του φαίνεται στην Αλβανία, όπου επί τόσα χρόνια αιχμάλωτος, ποτέ δεν είπε στους αντάρτες του Δ.Σ.Ε. ότι κάποτε ήταν στην ΕΠΟΝ, καθώς και την αντιστασιακή δράση και τον θάνατο του αδελφού του Παντελή.
Κατά την γνώμη μου, τα περιστατικά που αναφέρω δείχνουν ότι ο Ντίνος ήταν επιπόλαιος και ανίκανος να διαχειριστεί την τεράστια περιουσία των αδελφών του. Τελειώνοντας, νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να υπενθυμίσω στην Δημοτική Αρχή, ότι θα πρέπει να σκεφθεί έναν τρόπο με τον οποίο θα τιμήσει την οικογένεια Ζέρβα. Μία οικογένεια που το μόνο «ίχνος» της σήμερα, είναι ένας καλαίσθητος οικογενειακός τάφος στο νεκροταφείο Κρανιδίου (δίπλα στον Δυτικό πετρόχτιστο τοίχο) που έφτιαξαν οι «μακρινοί» κληρονόμοι τους! Όμως δυστυχώς είναι «ένας τάφος λησμονημένος»!
ΔΩΡΕΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΖΕΡΒΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ!
Αρ 25623 πράξης δωρεάς αγροτικού ακινήτου.
Αντικειμενική αξία 64.687,17 ευρώ
Δηλωθείσα αξία 64.700 ευρώ
Στις 12 του μηνός Δεκεμβρίου του έτους 2003 ημέρα Παρασκευή, στο συμβολαιογραφείο Κωνσταντ. Θεοφάνη Βασαγιάννη, εμφανίστηκαν ο Βασίλειος Παπαδημητρίου του Γεωργίου, δικηγόρος (Σκουφά 60, Αθήνα) σαν ειδικός πληρεξούσιος του Κωνσταντίνου Ζέρβα συνταξιούχου που γεννήθηκε το 1921 στο Κρανίδι, και ο Δημήτριος Καμιζής του Άγγελου και της Καλλιρόης, ιατρός και δήμαρχος Κρανιδίου με απόφαση Δ.Σ του δήμου.
Ο Καμιζής απεδέχθη την δωρεά προς τον δήμο του πληρεξουσίου του Ζέρβα, δικηγόρου Παπαδημητρίου που περιέχει τα εξής ακίνητα:
1) Ένα αγροτικό κτήμα στην «Αγία Παρασκευή» του δήμου και του ιδίου, έκτασης 1478 τ.μ. (με την μέτρηση του τοπογράφου Γεωργίου Μήτσου) αξίας περίπου 45.000 ευρώ με αρχή το γνωστό τρίγωνο «Γκούρι Βιτόρες» απ’ όπου ξεκίνησε ο Παπαρσένης με τους Κρανιδιώτες που πήραν μέρος στην απελευθέρωση του Ναυπλίου κατά τον αγώνα του 1821.
2) Ένα μικρό κομμάτι, από τον δρόμο προς το πηγάδι «Πύργος» που ανεβαίνει στον υπέροχο λόφο με θέα την γραφική Μπαρδούνια (ανατολικά) με τα υπέροχα τριώροφα καπετανέικα σπίτια, μέχρι το σημερινό γήπεδο της ΑΕΚ και τον δρόμο προς Λάκκες – Δωρούφι.
Την δωρεά του Ζέρβα και την δωρεά του «πρόσφυγα» Φωστίνη τις περιγράφω αναλυτικά στο βιβλίο μου «ΤΟ ΚΡΑΝΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ» όπου αναφέρομαι σε πολλές σημαντικές οικογένειες του Κρανιδίου.
Ρωτάω τον κύριο δήμαρχο Δημήτρη Καμιζή ποια ήταν η «αναγνώριση» αυτών των δωρεών από τον Δήμο Κρανιδίου που τόσο πολύ ωφελήθηκε; Θεωρώ ελάχιστη ή μάλλον καμία! Ειδικά για την περίπτωση της οικογένειας Ζέρβα «ταιριάζει» το ποίημα του Κ. Παλαμά «ΤΑΦΟΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ». Ο κύριος δήμαρχος (γνώστης της τοπικής ιστορίας) ας μας πει τι πρόσφεραν στο Κρανίδι τρεις από τις «σημαντικότερες» οικογένειες, οι «Φραγκουλαίοι», οι «Τσιρτσικαίοι» (κυρίως αγροκτηνοτρόφοι) και ειδικά οι «Κοντοβρακαίοι». Ειδικά αυτοί που «έβγαλαν» βουλευτές, τοπικούς παράγοντες κλπ. και επί 50 χρόνια σε μεγάλο βαθμό καθόριζαν την πορεία της περιοχής μας.
Τι πρόσφεραν αυτοί; Αν πρόσφεραν έστω και μία δραχμή, ένα ευρώ ή ένα τετραγωνικό μέτρο γη  ας μας το πει ο κύριος δήμαρχος! Άξιζε περισσότερο για να τιμάται μελλοντικά ο Χάσπαρης από τον Ζέρβα; Όλα αυτά τα γράφω για τρεις λόγους.

Α) για να κρατήσω όσο μπορώ ζωντανή την μνήμη και την ευγνωμοσύνη του απλού λαού για τους Κρανιδιώτες δωρητές αφού ο επίσημος δήμος τους «ξέχασε»!
Β) για να θυμίσω ότι (κατά την γνώμη μου) ο ευεργέτης μετά τον θάνατό του δεν «καταλαβαίνει» από καμία τιμή αφού θα έχει γίνει «κοπριά»!!
Γ) για να δηλώσω ότι αισθάνομαι «τυχερός» και ευτυχισμένος αφού τα Χριστούγεννα του 2011 «αξιώθηκα» να απολαύσω την μουσική 18 οργάνων (πνευστών) από τα 36 όργανα που δώρισα στον δήμο για την δημιουργία Φιλαρμονικής που αριθμεί περίπου 100 μαθητευόμενα αγόρια και κορίτσια!!! Τίποτα άλλο δεν θέλω. Μεγαλύτερη αναγνώριση της προσφοράς κάποιου, δεν υπάρχει!!! Μόνο και μόνο ότι έζησα και πρόλαβα να «γευτώ» αυτή τη χαρά, νοιώθω «τυχερός»!!!! δυστυχώς όμως η οικογένεια Ζέρβα είναι «ΤΑΦΟΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ»!!!

Για περαστε να διαβασετε και κανονιστε τα σχεδια σας.Αυτα τα χρονια της νεας κατοχης ο αγωνας των προγονων μας για ελευθερια  αποκτα διαφορετικο νοημα.

http://library1kranidi.blogspot.com/2011/11/blog-post_15.html

Επίσκεψη στα Δερβενάκια

To Λαογραφικό Κέντρο Δήμου Ερμιονίδας θα πραγματοποιήσει το ετήσιο μνημόσυνο εις μνήμη του Παπα-Αρσένη Κρέστα
Σάββατο 26 Νοεμβρίου εις το
 Ι. Ν .Μεταμορφώσεως Σωτήρος(Χριστό).
Την Κυριακή 27 Νοεμβρίου θα γίνει η επίσκεψη  στα Δερβενάκια για το τρισάγιο στον τάφο του.
Πρόγραμμα Εκδρομής
Αναχώρηση  7:15 π.μ
Εκκλησιασμός και ξενάγηση στην Μονή Κατακεκρυμμένης ή Πορτοκαλεούσας  του Άργους.
Τρισάγιο στο τάφο του Παπα-Αρσένη Κρέστα στα Δερβενάκια
Φαγητό στο Κεφαλάρι  Άργους κι επιστροφή.
Η μεταφορά με το πούλμαν είναι ΔΩΡΕΑΝ.
Κρατήσεις Θέσεων 27540-21554
Προηγουμενες σχετικες αναρτησεις

Παπαρσενης

Βιοι Πελοποννησιων ανδρων (σελ 63-65)

187 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ- ΑΡΣΕΝΗ

wikipedia

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Αργολικη Αρχειακη Βιβλιοθηκη

Σε συνεχειες δημοσιευει (απο το ιστολογιο του γειτονα και φιλου Σταματη Δαμαλιτη ) ο συναγωνιστης (οταν φτασω στην ηλικια του ισως τολμησω να τον αποκαλεσω συντροφο γιατι μπροστα του νιωθω πολυ μικρος οσον αφορα την συμμετοχη και τους αγωνες) Βασιλης Λαδας http://vasilisladas.wordpress.com/ μια προσωπικη μαρτυρια και καταγραφη μαρτυριων γυρω απο την αυτοδιοικηση του πρωην Δημου Κρανιδιου. Προσωπικος αληθινος καταγγελτικος ασυμβιβαστος ο συμπολιτης πολυτιμη η μαρτυρια του αληθινη κιβωτος πληροφοριων και οχι μονο. Γιατι ο Βασιλης Λαδας δεν το παιζει “αντικειμενικος ” ιστοριογραφος (λες και υπαρχει τετοια ιδιοτητα)

Γραφει απο την μερια του Δημοκρατη του αριστερου του ασυμβιβαστου κομμουνιστη του Κρανιδιωτη. Με ολες αυτες τις ιδιοτητες ανταμα.

Διαβαστε τον λοιπον και αποφασιστε!

http://stamdamd.blogspot.com/2011/05/blog-post_9208.html

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΔΙ

.
Μέρος 1οΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ…

Γράφει ο Βασίλης Λαδάς.
Μετά τους εκπροσώπους της επαρχίας μας στο ελληνικό κοινοβούλιο και τα έργα τους (αναφερθήκαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο) είναι καιρός να ασχοληθούμε με την αυτοδιοίκηση του τόπου μας, που την «βαραίνει» η κατάρα του δικομματισμού μέχρι σήμερα.
Με την παρουσία στην πολιτική ζωή του Εμμανουήλ Ρέπουλη, το κόμμα των φιλελευθέρων είχε μεγάλη επιρροή στο Κρανίδι αλλά όταν έφτασαν οι εκλογές του 1928, παρουσιάστηκε διχασμένο ανάμεσα σε δυο προσωπικότητες. Του Ιωάννη Φραγκούλη και του Μανώλη Σκλαβούνου ή «Καλαούνη» (παρατσούκλι) που απαιτούσαν και οι δύο το χρίσμα για να διεκδικήσουν την τότε Κοινότητα του Κρανιδίου. Αλλά διχασμένοι σίγουρα θα έχαναν την εκλογή και θα την κέρδιζε ο Χάσπαρης, ο εκπρόσωπος της δεξιάς. Για να μην φτάσει ο τόπος μας σε τέτοια κατάσταση, συμβιβάστηκαν να κατέβουν με κοινό ψηφοδέλτιο και να μοιραστούν την Κοινότητα.
Τα δύο πρώτα χρόνια ( 1928-1930) πρόεδρος θα ήταν ο Σκλαβούνος και από το 1930-1932 ο Ιωάννης Φραγκούλης που ήταν «γόνος οικογενείας» όπως έλεγαν και γαμπρός του γιατρού Δέδε (παρατσούκλι Καμπιέζου) που ήταν φανατικός φιλελεύθερος. Ο Σκλαβούνος ήταν τίμιος άνθρωπος (όπως τον θυμάμαι και είχα ακούσει) ψηλός με άκρως ανδροπρεπή φυσιογνωμία και συμπεριφορά, μπακάλης στο επάγγελμα. Στη διετία του παρουσίασε μια δημοκρατική διαχείριση στην Κοινότητα προσπαθώντας να λύσει τα διάφορα προβλήματα για τις ανάγκες του τόπου μέχρι το 1930. Ο πατέρας μου τον εκτιμούσε για τον καθαρό και ακέραιο χαρακτήρα του, παρόλο που ήταν αντίθετος φανατικός οπαδός του λαϊκού κόμματος και στενός φίλος του Χάσπαρη, με τον οποίο υπηρέτησαν στη Χωροφυλακή και επί 7 συνεχή χρόνια.
Ο Σκλαβούνος έμενε σε ένα αρχοντικό σπίτι στο στενό της εκκλησίας των Εισόδων της Θεοτόκου (Κάτω Παναγία). Είχε μια μοναχοκόρη την Άννα, από τις ομορφότερες γυναίκες του Κρανιδίου. Μετά τον Σκλαβούνο (1930), ανέλαβε ο Φραγκούλης. Εθεωρείτο πιο μορφωμένος άνθρωπος με δημοκρατικές συμπεριφορές, σε σύγκριση με τον απλό λαϊκό Σκλαβούνο. Παρέλαβε την Κοινότητα από τον προκάτοχό του, με σχετικά καλό έργο, αλλά στην διετία του παρουσίασε μια σκανδαλώδη διοίκηση εις βάρος των συμφερόντων του τόπου μας. Ήταν καταστρεπτικός οικονομικός σταθμός για την πρόοδο και την περιουσία της Κοινότητας, ενεργώντας «εγκληματικά» κατά των συμφερόντων της, κυρίως στην υπόθεση των 245 στρεμμάτων σίγουρης ιδιοκτησίας της. Μιλάω για το «Σκάνδαλο του Βάλτου».
Αυτά τα 245 στρέμματα στον «Βάλτο του Φλάμπουρου» επί πολλές δεκαετίες τα εκμεταλλευόταν η Κοινότητα Κρανιδίου. Εκθέτω το ιστορικό αυτής της θλιβερής ατιμίας του Φραγκούλη που παραχώρησε με σκανδαλώδη τρόπο 135 στρέμματα του Βάλτου στον συγγενή του Δημήτρη Γεωργόπουλο. Η ιστορία αρχίζει το 1921, όταν η τότε Κοινότητα Κρανιδίου έβγαλε σε πλειοδοτική δημοπρασία ( όπως συνήθιζε επί δεκαετίες) τον Βάλτο του φλάμπουρου για χορτοβοσκή, όπου πλειοδότησε κάποιος Τσιρτσίκος. Ο Γεωργόπουλος τότε προέβη σε ασφαλιστικά μέτρα κατά της Κοινότητας, απαιτώντας την αναγνώριση της ιδιοκτησίας του Βάλτου. Το 1977 ήμουν δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Κρανιδίου και ανακίνησα το θέμα Βάλτος όπως παρακάτω αναφέρομαι αναλυτικά. Γνώρισα κρανιδιώτες ηλικιωμένους, οι οποίοι μου έλεγαν ότι το 1921, τότε που έκανε ασφαλιστικά μέτρα ο Γεωργόπουλος, κατά της Κοινότητας, είχε μαζευτεί σχεδόν όλο το Κρανίδι στο Ειρηνοδικείο για να υποστηρίξουν την Κοινότητα και να σώσουν τον Βάλτο που τον θεωρούσαν ιδιοκτησία της, διότι επι χρόνια η Κοινότητα χορηγούσε άδειες σε πολλούς «γείτονες» του Βάλτου να βοσκούν τα μοσχάρια και τα πρόβατα που ήταν άφθονα αυτήν την εποχή, ακόμα και να βάζουν κηπευτικά ξερικά επειδή ο Βάλτος είχε πάντα υγρασία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το Ειρηνοδικείο δικαίωσε την Κοινότητα Κρανιδίου.

Ο Γεωργόπουλος το 1922 κατέφυγε στο Μονομελές Εφετείο Ναυπλίου όπου πάλι έχασε τη δίκη. Ας σημειωθεί ότι η παραλία του Φλάμπουρου έχει μήκος 1750 μέτρα και ο Βάλτος βρίσκεται στο κέντρο της παραλίας με μήκος 220 μέτρα, όπου σε πολλά μέρη το χειμέριο κύμα φτάνει τα 50 μέτρα πάνω στην άμμο.
Το 1969 η χούντα, είχε κάνει μια μελέτη με έναν γεωλόγο ονόματι Γόντικα, σχετικά με την αποξήρανση και την επίστρωση του Βάλτου, ανοίγοντας ακόμα και διάφορες γεωτρήσεις στο εσωτερικό ( μέσα στα βαλτόνερα) σε διάφορα σημεία και σε βάθος 2-4 μέτρα. Διαπιστώθηκε βραχώδεις επιφάνεια που προερχόταν από τα γύρω υψώματα και κατέληγε μέσα στη θάλασσα. Δείγμα ότι το έδαφος του Βάλτου άντεχε και αντέχει την ανέγερση μεγάλων οικοδομικών έργων. Η μελέτη του Γόντικα στοίχισε τότε 970.000 δρχ.
Μετά την απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου το 1922, ο Γεωργόπουλος σιωπούσε όσο ήταν ο Σκλαβούνος πρόεδρος. Όταν όμως ανέλαβε ο συγγενής του Γιάννης Φραγκούλης το 1930, τότε κίνησε δικαστικό αγώνα κατά της Κοινότητας Κρανιδίου, προσκομίζοντας στο Εφετείο Αθηνών πλαστογραφημένα χαρτιά. Στις 10 Ιουνίου του 1932 ο Γεωργόπουλος κέρδισε την υπόθεση, και πήρε στην ιδιοκτησία του 135 στρέμματα του Βάλτου. Είμαι πολύ περίεργος πού ήταν τα σύνορα των 135 στρεμμάτων μέσα στα βαλτόνερα που «είχε στην κατοχή του» ο Γεωργόπουλος. Όλα τα παραπάνω τα γνωρίζω, διότι τα διάβασα στον αντίστοιχο φάκελο που υπάρχει στο Δήμο Κρανιδίου σχετικά με την δικαστική πορεία της υπόθεσης του Βάλτου. Από το 1932 έως και το 1975 όταν δήμαρχος εξελέγη ο Α. Φωστίνης, το θέμα «Βάλτος» είχε παγώσει. Τότε εγώ εκλέχτηκα Δημοτικός Σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο του Ελισσαίου Μούγιου. Την αντιπολίτευση εκπροσωπούσε ο Μούγιος, εγώ και ο Γιάννης Μπούκουρης, ο οποίος υποστηριζόταν από τον Πουλή και από τις πρώτες ημέρες δεν ασχολήθηκε με την αντιπολίτευση. Έτσι μείναμε αντιπολιτευόμενοι εγώ με τον Μούγιο. Τον Νοέμβριο του 1975 ο Δήμαρχος κάλεσε το Δημοτικό Συμβούλιο (μέσω του προέδρου του) σε έκτακτη συνεδρίαση με θέμα την έγκριση 15.000.000 δραχμών του Ελληνικού λαού, για την αποξήρανση και επίστρωση του Βάλτου του Φλάμπουρου, με ευθύνη του Δήμου σαν εντολοδόχου και εργοδότη. Όλοι συμφώνησαν για την έγκριση των 15.000.000 δρχ. που για την εποχή αυτή ήταν πολλά λεφτά, αδιαφορώντας για την παραπέρα ευθύνη του Δήμου σαν εργοδότη. Τότε εγώ απευθυνόμενος στον Δήμαρχο τον ρώτησα: « σε ποιόν ανήκει ο Βάλτος; Μπορούμε εμείς σαν Δήμος να αναλάβουμε την ευθύνη του εργοδότη;». Ο Δήμαρχος με βεβαίωσε ότι στο Βάλτο υπάρχουν 135 στρέμματα ιδιοκτησίας του Γεωργόπουλου, κληρονομιά από τον πατέρα του. Εγώ πρόβαλλα αντιρρήσεις (είναι όλα γραμμένα στο βιβλίο πρακτικών του Δήμου), λέγοντας ότι δεν είναι σωστό για έναν ιδιοκτήτη του Βάλτου να ξοδέψουμε 15.000.000 δρχ του Ελληνικού λαού, που σίγουρα θα έφταναν τα 25.000.000 με τα γνωστά κόλπα όπως με βεβαίωσε ο εργολάβος που του ανατέθηκε το έργο. Αφού ο Δήμος θα αποξηράνει, θα επιστρώσει και θα μετατρέψει για τον κύριο Γεωργόπουλο αυτόν τον Βάλτο σε τουριστικά οικόπεδα (δίπλα στη θάλασσα με τεράστια αξία), απαιτούσα για τον Δήμο το 50% αντιπαροχή, που κατά την γνώμη μου ήταν δίκαιο και σωστό. Τόνισα ότι δεν έχω καμία αντίρρηση για την αποξήρανση και επίστρωση του Βάλτου διότι είναι απαραίτητο να γίνει για λόγους υγείας και τουρισμού. Κανένας δεν έλαβε υπόψη του την πρότασή μου και έτσι μειοψήφησα. Μόνον ο Γιώργος Καρανικόλας (σύμβουλος της πλειοψηφίας) συμφώνησε με την πρότασή μου, κατηγορώντας από την ταξική του θέση, τον Γεωργόπουλο και τον πατέρα του σαν εκμεταλλευτές του λαού. Στην πορεία όμως δεν με ακολούθησε και συνεργάστηκε με τους υπόλοιπους και τον Δήμαρχο. Μετά ένα μήνα ο Δήμαρχος μέσω του τύπου, νόμιμα πλέον ανακοίνωσε την δημοπράτηση του έργου. Τότε εγώ αναρωτήθηκα σε ποιόν ανήκουν τα υπόλοιπα 110 στρέμματα του Βάλτου, αφού από τα 245 στρέμματα τα 135 κατοχυρώθηκαν στο Γεωργόπουλο και μένουν 110 στρ. Υπήρχε το προηγούμενο ότι μόνον η Κοινότητα Κρανιδίου ήταν ο ουσιαστικός διεκδικητής του Βάλτου από τον Γεωργόπουλο (από το 1921 έως το 1932) αφού αυτή ενέμετο την έκταση πάνω από 100 χρόνια. Επειδή την ημέρα του δικαστηρίου κανένας άλλος από τους γείτονες δεν εμφανίστηκε σαν ιδιοκτήτης αυτών των 110 στρεμμάτων, ήθελα να διαπιστώσω σε ποιόν ανήκαν. Γι’ αυτό έκανα αίτηση προς το Δημοτικό Συμβούλιο να εξετάσει σε μια συνεδρίαση το θέμα αυτό των υπολοίπων 110 στρεμμάτων. Ξέροντας ότι υπήρχε και ακόμα υπάρχει φάκελος με όλο το ιστορικό του Βάλτου, ζητούσα να οριστεί τριμελής επιτροπή για να εξετάσει τα περιουσιακά στοιχεία του Δήμου, και αν μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε για το συμφέρον των δημοτών μας αυτά τα 110 στρέμματα. Ήταν ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε τα 15.000.000 δρχ. αδιαφορώντας για το πόσο θα ωφελείτο και ο καταχραστής Γεωργόπουλος, διότι αν ψηφίζαμε και προχωρούσαμε στην αποξήρανση του Βάλτου, τα 110 στρέμματα θα έμεναν στον Δήμο να τα αξιοποιήσει για το συμφέρον του σύμφωνα με το άρθρο 52 του νόμου περί Δήμων και Κοινοτήτων. Από τον Δήμο ορίστηκε τριμελής επιτροπή με τον Δήμαρχο Φωστίνη, τον Ελισσαίο Μούγιο και εμένα από την αντιπολίτευση. Στο διάστημα κατά το οποίο η επιτροπή έκανε ελέγχους, έγινε στο Δημαρχείο η μειοδοτική δημοπρασία με προσφορά 9 εργολάβων, και πολιτικών μηχανικών, με την παρουσία της αρμόδιας επιτροπής, των εκπροσώπων της Νομαρχίας και του Δήμου. Ανοίγοντας τους 9 φακέλους με τις προσφορές, ανεδείχθη μειοδότης ο Χρήστος Ψαρός, ένας καλός μου φίλος από τα φοιτητικά του χρόνια. Με τον Ψαρό το ίδιο βράδυ πήγαμε στην Κοιλάδα και σαν φίλος του τόνισα να προσέχει το «σινάφι» του Γεωργόπουλου, διότι τους ήξερα καλά και γι’ αυτό πρέπει να «φυλάγεται». Η υπόθεση του είπα «βρωμάει» πρόσεξε μην σε μπλέξουν οι γραφειοκράτες διότι εγώ θα κινήσω με κάθε νόμιμο μέσο την διεκδίκηση του Βάλτου για το συμφέρον του Δήμου Κρανιδίου. Την άλλη μέρα τηλεφωνήθηκα με τον Κώστα Κάππο που ήταν βουλευτής του ΚΚΕ. Εξήγησα στον Ψαρό την κατάσταση που επικρατούσε, τι είπαμε με τον Κάππο για επερώτηση στη Βουλή κλπ. Αυτός δεν με άκουσε και θα δούμε στη συνέχεια την οικονομική κατάσταση στην οποία τον οδήγησαν «οι περί των Γεωργόπουλο». Στις 27 Ιανουαρίου 1976 παρουσία του νομομηχανικού Αργολίδας (σύμφωνα με το νόμο) και με παρόν όλο το Δημοτικό Συμβούλιο, έγινε επίσημα ανάθεση του έργου στον μηχανικό που επικράτησε στη Δημοπρασία. Ο νομομηχανικός παρουσία του Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου. Του έδωσε έναν φάκελο που του επισημοποιούσε την ανάθεση του έργου του Βάλτου και την υποχρέωση του να τον αποξηράνει και να τον επιστρώσει. Η κυριότερη υποχρέωση του Δήμου και της Νομαρχίας (σύμφωνα με το νόμο) ήταν να του δώσουν εντός 40 ημερών τον πίνακα εργασιών που ήταν απλά τυπικός, διότι όλη η πορεία του έργου αναφερόταν αναλυτικά μέσα στη μελέτη που είχε εκπονήσει η Νομαρχία. Εκεί φαινόταν καθαρά ο τρόπος των εργασιών του, τονίζοντας ακόμα και από ποιόν λόφο θα έπαιρνε τα μπάζα (από σχιστόλιθο, το «θήλιπρο») για την μεταφορά τους στον Βάλτο. Για την επίστρωση προέβλεπε πριν από όλα να καθαριστεί ο βάλτος από τα ζιζάνια και ύστερα να επιστρωθεί. Ο Ψαρός σίγουρος ότι θα του δώσουν τον πίνακα εργασιών, εγκαταστάθηκε στο βάλτο και θεώρησε σωστό να αρχίσει να εργάζεται για την επίστρωση. Αγόρασε δυο μεγάλα τριαξονικά φορτηγά, έναν μεγάλο φορτωτή και μια μπουλντόζα και επειδή υπέγραψε για την αγορά τους διάφορες συναλλαγματικές ( ελπίζοντας στην υποχρέωση της Νομαρχίας και του Δήμου να του δώσουν πίνακα εργασιών), ξεκίνησε αμέσως τις εργασίες, όπως καθάρισμα του βάλτου από τα ζιζάνια και μεταφορά των μπαζών από τον λόφο που του είχαν υποδείξει. Από την πρώτη μέρα ο Ψαρός ήρθε στον Δήμο και πληροφόρησε τον Δήμαρχο και μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου ότι άρχισε τις εργασίες. Παρακαλούσε τον Δήμαρχο να πει στον μηχανικό να του στείλει τον πίνακα εργασιών, για να μπορέσει να εισπράξει μέρος των χρημάτων. Μέσα σε δυο μήνες είχε επιστρώσει 60 στρέμματα, «κατά σύμπτωση» μόνον αυτά του Γεωργόπουλου που τον παρότρυνε. Βλέποντας ότι καθυστερούν να του δώσουν τον πίνακα εργασιών και τα χρήματα που δικαιούταν, ερχόταν κάθε μέρα στον Δήμο και παρακαλούσε τον Δήμαρχο (σαν κύριο υπεύθυνο και εργοδότη) να του δώσει η Νομαρχία τον πίνακα εργασιών, όπως ήταν υποχρεωμένη σύμφωνα με το νόμο. Αλλά όταν έγινε η επερώτηση στη Βουλή για το θέμα του Βάλτου, ο τότε υπουργός εσωτερικών Γεώργιος Ράλλης έλαβε γνώση του θέματος (από αυτή την ερώτηση), «σήκωσε τα χέρια του» και μετέφερε την ευθύνη στον Δήμο Κρανιδίου και την Νομαρχία, που ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι. Έτσι φτάσαμε στον Ιούνιο του 1976 χωρίς ο Δήμαρχος να δίνει εντολή να πληρωθεί ο εργολάβος, με αποτέλεσμα να του κατασχέσουν όλα τα μηχανήματα και να καταστραφεί οικονομικά. Από την πρώτη μέρα, όταν άρχισε να επιστρώνει το Βάλτο, είπα επί λέξει στον Ψαρό: « ρε Χρήστο αφού βλέπεις δεν σου δίνουνε πίνακα εργασιών, αφού σου λέω ότι «βρωμάει» το πράγμα τι θέλεις και ρίχνεις χώματα και ξοδεύεσαι;» Ήδη είχε γίνει η επερώτηση στη Βουλή. Η απάντησή του ήταν πάντα φιλική: «τι θα κάνεις ρε Βασίλη εσύ με τον Κάππο και το ΚΚΕ, εγώ πηγαίνω στο γραφείο του Κοντοβράκη και βλέπω τον Ράλλη, τον Παπαληγούρα και τον Γεωργόπουλο που πάντα παραβρίσκεται και μου λέει μπροστά σε όλους «προχώρα όλα θα γίνουν και μην φοβάσαι». Όμως μετά την επερώτηση στη Βουλή όλοι έβγαλαν την ουρά τους από έξω και τα φόρτωσαν στο Δήμο Κρανιδίου που δικαίως ήταν υπεύθυνος. Αλλά ο Δήμαρχος δεν εννοούσε να καταλάβει την ευθύνη του, συνηγορώντας σ’αυτή την άτιμη πράξη, να καταστρέφεται ένας άνθρωπος. Αυτός που κυρίως ωφελήθηκε ήταν ο Γεωργόπουλος, αφού το θύμα του ο Ψαρός του επίστρωσε 60 στρέμματα και αμέσως άρχισε να πουλάει τουριστικά οικόπεδα δίπλα στη θάλασσα, με εκατομμύρια το στρέμμα. Πριν γίνει η επερώτηση στη Βουλή είχα μια τυχαία συνάντηση με τον Γεωργόπουλο στο Δήμο, ο οποίος λόγω της κομματικής του θέσης και της υπεροχής του απέναντι του Δημάρχου, τον έβριζε και τον καθιστούσε υπεύθυνο για την καθυστέρηση του έργου, και για τις δημοσιεύσεις στην επαρχιακή εφημερίδα «ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ» όπου πολύ συχνά αρθρογραφούσα (καθώς και άλλοι) για το σκάνδαλο του Βάλτου και την ανόητη στάση του Δήμου. Ο τότε γραμματέας του Δήμου Γιάννης Κορδώνης, μου είπε γελώντας: «πήγαινε μέσα να σώσεις τον Δήμαρχο που τον βρίζει ο Γεωργόπουλος. Έτσι μπήκα μέσα και ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω από διακριτικότητα, ο Δήμαρχος μου είπε απελπισμένος: « κάτσε εδώ να ακούσεις τον Γεωργόπουλο, γιατί εσύ τα φταις κι εγώ βρίσκω τον μπελά μου». Κάθησα δίπλα στον Γεωργόπουλο και τον άκουσα να διαμαρτύρεται, επειδή κατηγορούσαν τον Κοντοβράκη ότι αυτός δίνει τα 15.000.000 δρχ. για τον Γεωργόπουλο, απειλώντας ακόμα και να μηνύσει αυτούς που γράφουν στην εφημερίδα. Τότε του είπα: ο Δήμαρχος δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά, απλώς δεν ξέρει να κάνει την δουλειά του. Του χρωστάς πολλές ευχαριστίες επειδή ξέρω και ξέρει την θλιβερή ιστορία του Βάλτου από την εποχή του πατέρα σου. Εγώ σαν μειοψηφία ζητάω για το συμφέρον του Δήμου το 50% αντιπαροχή μιας και θα σου φτιάξουμε 135 στρέμματα οικόπεδα με χρήματα του ελληνικού λαού. Στην επαρχιακή εφημερίδα εγώ γράφω υπεύθυνα ( καθώς και όσοι άλλοι) και ζητάω 50% αντιπαροχή για τον Δήμο. Μας δίνεις σήμερα αντιπαροχή επίσημα με ένα χαρτί όχι το 50% έστω το 30% , και με ένα τηλεφώνημα τώρα εδώ μπροστά σου σταματάει κάθε ενέργεια. Διότι εμείς σαν κόμμα θέλουμε να αποξηρανθεί ο βάλτος για λόγους υγείας και τουρισμού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν δεχόμαστε να δοθούν τόσα χρήματα του ελληνικού λαού για το συμφέρον σου. Ο Γεωργόπουλος ήταν αρνητικός στην πρότασή μου αλλά εγώ προσπαθώντας να εξαντλήσω κάθε λογική έφθασα μέχρι το σημείο να του προτείνω να δώσει έστω το 10% δωρεάν στο Δήμο. Ο Γεωργόπουλος είχε το θράσος να μου πει « όχι μόνο δεν σας δίνω αυτά αλλά και βάσει του άρθρου 52 του Κώδικα περί Δήμων και Κοινοτήτων, βάσει του οποίου έχετε το δικαίωμα σαν Δήμος να μου επιβάλλεται φορολογία μέχρι και 50% των ωφελούμενων από το έργο αυτό, θα καταφύγω στα δικαστήρια για να πληρώσω όσα μπορώ λιγότερα». Αγανακτισμένος του απάντησα δυνατά και το άκουσαν όλοι οι υπάλληλοι του Δήμου
– εμάς κύριε Γεωργόπουλε μας έστειλε ο Κρανιδιώτικος λαός να υπερασπιστούμε τα συμφέροντά του και θα μας βρεις μπροστά σου σε κάθε ενέργεια που είναι σε βάρος των συμφερόντων του Δήμου και του Κρανιδιώτικου λαού. Όταν έγινε η επερώτηση στη Βουλή και ύστερα από τα συνεχή δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο, το θέμα του Βάλτου πήρε μορφή σκανδάλου και ρεζιλέματος, όπως π.χ σε ένα άρθρο με τον τίτλο « Ο Βάλτος που βάλτωσε» όπου καταγγελλόταν ο Δήμος, ο Γεωργόπουλος και όσοι είχαν σχέση με αυτό το σκάνδαλο. Τότε ο Γεωργόπουλος αναγκάστηκε και ήρθε με γραπτή προσφορά δωρεάς στον Δήμο 10 στρεμμάτων στο κέντρο του Βάλτου με κατάληξη στη θάλασσα, με την προϋπόθεση να αποξηρανθεί ο Βάλτος και να γίνει το έργο. Το έγγραφο αυτό πρέπει λογικά να βρίσκεται στα αρχεία του Δήμου. Στον Δήμαρχο και το σινάφι του (Μώρος και Σια) άνοιξε η όρεξη και άρχισαν να ζητάνε περισσότερα από το Γεωργόπουλο. Μετά από ένα μήνα και ενώ μεγάλωνε η οικονομική καταστροφή του εργολάβου, ο Γεωργόπουλος έφερε δεύτερη προσφορά για 20 στρέμματα στο ίδιο μέρος του Βάλτου, με τις γνωστές απαιτήσεις να γίνει το έργο. Εγώ τα 20 στρέμματα τα θεωρούσα μια σοβαρή περιουσία για τον Δήμο, καθημερινώς λοιπόν ενοχλούσα τον Δήμαρχο και τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου να δεχθούν, ώστε από την μια πλευρά να σώσουμε τον άνθρωπο που καταστρεφόταν, και από την άλλη να αποκτήσουμε σαν Δήμος αυτά τα 20 στρέμματα. Τους πρότεινα λοιπόν να πάρουμε μια απόφαση σαν συμβούλιο και να υποχρεώσουμε τον νομομηχανικό να δώσει τον πίνακα εργασιών στον εργολάβο, να συνεχιστεί το έργο και να γλυτώσουμε τον άνθρωπο από την οικονομική καταστροφή.
– Τονίζω ότι το άρθρο περί Δήμων και Κοινοτήτων έδινε το δικαίωμα στο Δήμο να επιβάλλει φορολογία μέχρι και στο 50% των εξόδων αποξήρανσης του Βάλτου, ώστε να πληρώσουν οι ωφελούμενοι από αυτό το έργο, ποντάροντας στα 110 στρέμματα των 6 καταπατητών όπου ο Δήμος δεν ήθελε να παρέμβει μέσω του Ελληνικού Δημοσίου. Επειδή σύμφωνα με θετικές πληροφορίες το έργο έφτανε τα 25.000.000 δρχ. θα μπορούσε να ωφεληθεί ο Δήμος τα 10 στρέμματα, επειδή οι καταπατητές δεν θα πλήρωναν, και έτσι θα είχε το δικαίωμα να πάρει τουλάχιστον τα μισά (55) στρέμματα στην ιδιοκτησία του. Σε ένα συμβούλιο μαζί με τον Μούγιο σαν αντιπολίτευση ζητήσαμε να γίνει μια τριμελής επιτροπή να συναντηθεί με τον Γεωργόπουλο και να προσπαθήσει να του αποσπάσει όσα περισσότερα στρέμματα μπορούσε από τα 20 που μας πρόσφερε, ώστε με μια κοινή συμφωνία να σταματήσει το σκάνδαλο να αποσυρθεί η επερώτηση από την Βουλή και να ωφεληθεί ο Δήμος οικονομικά. Καταρχήν συμφωνήσαμε όλοι για την σύσταση της επιτροπής και ο Μούγιος ζήτησε δικαιωματικά να υπάρχει στην επιτροπή ένα μέλος από την αντιπολίτευση λέγοντας: « προτείνω τον Βασίλη Λαδά που μειοψήφησε από την αρχή ζητώντας σαν αντιπαροχή το 50%, με αυτή τη σύνθεση πιστεύω είναι δυνατό να κερδίσουμε περισσότερα για το Δήμο». Ο Μήτσος ο Μώρος από την πλειοψηφία που σε ‘όλη την 4ετία έπαιξε καταστρεπτικό ρόλο σε βάρος των συμφερόντων του Δήμου ωρυόταν φωνάζοντας μέσα στο συμβούλιο: « η αντιπολίτευση δεν έχει καμιά δουλειά να παρουσιαστεί μπροστά στον κ. Γεωργόπουλο» αδιαφορώντας ότι εμείς εκπροσωπούσαμε το 40% των Κρανιδιωτών και από το Σύνταγμα είχαμε κάθε νόμιμο δικαίωμα να συμμετέχουμε σε κάθε κίνηση για τα συμφέροντα του Δήμου. Έτσι όρισαν μια τριμελή επιτροπή, με τον Δήμαρχο, τον Δημήτριο Σιδέρη και τον Μώρο ( όλοι τους με το ψηφοδέλτιο της Δεξιάς). Ο Μώρος δυστυχώς προερχόταν από την Αριστερά και την Εθνική Αντίσταση, ήταν όμηρος των Γερμανών στην Κόρινθο το 1944, τίποτα όμως δεν κράτησε από αυτήν την ηρωική εποχή με τις ωραίες ιδέες, αλλά προσκύνησε την Δεξιά για να τον βγάλει δημοτικό σύμβουλο. Πέρασε ενάμιση μήνας και βλέποντας ότι καθυστερούσαν να καλέσουν τον Γεωργόπουλο στο Κρανίδι, πίεζα συνέχεια τον Δήμαρχο απειλώντας τον ότι θα καταφύγω στον Νομάρχη και τον Εισαγγελέα, διότι με την καθυστέρηση ενεργούσε εις βάρος των συμφερόντων του Δήμου. Μετά από λίγες ημέρες επιτέλους κάλεσαν τον Γεωργόπουλο στο Κρανίδι , συναντήθηκαν μια Κυριακή στις 11 π.μ και στη συνέχεια δεν έκαναν κανένα συμβούλιο για να μας ανακοινώσουν τις αντιρρήσεις και τις προτάσεις του Γεωργόπουλου. Από πληροφορίες φαίνεται η επιτροπή απαιτούσε 50 στρέμματα, ο Γεωργόπουλος φαίνεται δεν συμφώνησε διότι ο εργολάβος του είχε επιστρώσει ήδη 60 στρέμματα και είχε αρχίσει να πουλάει οικόπεδα εισπράττοντας αρκετά εκατομμύρια για το κάθε στρέμμα. Αυτή η ιστορία τελείωσε με κατεστραμμένο οικονομικά τον εργολάβο, με αποτέλεσμα να καταφύγει στα δικαστήρια κατά του Δήμου που ήταν ο υπεύθυνος σαν εργοδότης. Άρχισαν τότε ανακρίσεις στο συμβολαιογραφείο του Μπόμπου στο Ναύπλιο. Σαν μάρτυρες υπεράσπισης του Δήμου πήγαν ο Δήμαρχος Δημήτριος Φωστίνης, ο Δημήτριος Κοντοβράκης του Ανδρέα, και ο Δημήτριος Μώρος του Αντωνίου και ορκίστηκαν θέτοντας το χέρι στο ευαγγέλιο ότι δεν ήξεραν τίποτα σχετικά με το αν εργαζόταν στο Βάλτο ο εργολάβος, ότι δεν του είχαν δώσει καμιά εντολή να ρίχνει χώματα στο Βάλτο και όλα αυτά τα έκανε μόνος του παρά τη θέληση του Δήμου. Αυτοί οι θλιβεροί ψευδομάρτυρες ξέχασαν τα καθημερινά παρακάλια του εργολάβου στο Δημοτικό Συμβούλιο και τον Δήμαρχο, όπου φτάνοντας μέχρι το σημείο να κλαίει από απελπισία, τους παρακαλούσε να δώσουν εντολή στον νομομηχανικό να του δώσει τον πίνακα εργασιών, αφού είχε ήδη επιστρώσει 60 στρέμματα, ώστε να πληρωθεί το ανάλογο ποσό. Ο εργολάβος με πήρε τηλέφωνο (επειδή είμαστε φίλοι) και μου είπε ότι είχε καταφύγει στη δικαιοσύνη και γίνονται ανακρίσεις μια ορισμένη μέρα και ώρα στο συμβολαιογραφείο του Μπόμπου στο Ναύπλιο. Με παρακαλούσε αν μπορούσα να πάω να καταθέσω την αλήθεια. Εγώ από την θέση του ανθρώπου με αρχές, επειδή παρακολουθούσα τόσο καιρό το δράμα αυτού του ανθρώπου, πήγα στο Ναύπλιο να καταθέσω την αλήθεια. Όταν με είδαν αυτοί οι κύριοι να μπαίνω στο γραφείο του Μπόμπου, πετάχτηκαν επάνω και ο Δήμαρχος μου είπε μπροστά στον συμβολαιογράφο και τους υπαλλήλους « έρχεσαι να καταθέσεις κατά του Δήμου;» εγώ έξαλλος για το θράσος και την ατιμία τους, τους είπα: – Ήρθα να πω την αλήθεια είναι ντροπή σας να φασκελώνεται το Ευαγγέλιο, λέγοντας ψέματα και καταστρέφοντας έναν άνθρωπο που ξέρετε το δράμα του και τις ευθύνες σας, ωφελώντας παράλληλα τον φίλο σας τον Γεωργόπουλο. Δεν έφτανε που ο πατέρας του μας πήρε το Βάλτο με ψεύτικα χαρτιά, αλλά εσείς φτιάξατε στο γιο του 60 στρέμματα οικόπεδα εις βάρος ενός ανθρώπου που εσείς καταστρέφεται οικονομικά.
– Δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε ο Ψαρός μετά από αυτήν την δίκη, διότι εξαφανίστηκε και δεν ξαναπάτησε στο Κρανίδι. Πιστεύω ότι μετά την κατάθεση των τριών ανθρώπων που προανέφερα ο Ψαρός έχασε την υπόθεση διότι δεν του έδωσαν ποτέ τον πίνακα εργασιών, ενώ μόνο με αυτόν θα μπορούσε να εισπράξει ορισμένα χρήματα. Το λάθος μου σ’ αυτή την βρώμικη υπόθεση ήταν ότι δεν τους υποχρέωσα να κάνουν συμβούλιο και στο βιβλίο των πρακτικών του Δήμου να αναφέρονται τα 20 στρέμματα της δωρεάς του Γεωργόπουλου, όπου υποχρεωτικά θα καταγραφόταν η συζήτηση μαζί του, κάτι που δεν μάθαμε ποτέ, καθώς και το γιατί δεν προχώρησαν το έργο προς όφελος του Δήμου. Τότε εγώ, από το βιβλίο πρακτικών, θα ζητούσα το έγγραφο με την υπάρχουσα πρώτη απόφαση με το οποίο δεν ζητούσαν τίποτα από τον Γεωργόπουλο, καθώς και το έγγραφο που θα υπήρχε, που θα αποδείκνυε ότι αρνήθηκαν τα 20 στρέμματα, και ότι άλλο τους είχε προτείνει ο Γεωργόπουλος στην τελευταία συνάντηση. Τα στοιχεία αυτά θα τα πήγαινα στον Νομάρχη, ακόμα και στον Εισαγγελέα, ώστε ο μεν πρώτος θα μεσολαβούσε για την επίστρωση του Βάλτου, ο δε δεύτερος θα ζητούσε εξηγήσεις απ’ αυτούς που δεν ήθελαν τίποτα από τον Γεωργόπουλο.
Θα αναφέρω μια συζήτηση που είχα στο Δημοτικό Συμβούλιο με τον Δήμαρχο Φωστίνη, ο οποίος εξεπλάγη για το πώς ήξερα όλα αυτά που του ανέφερα.
Η υπόθεση έχει ως εξής:
Ένα μεσημέρι του 1976, ώρα 12, με πήρε ο Κάππος στο τηλέφωνο και μου είπε: « τώρα πηγαίνουμε με τον Ψαρό στον Ράλλη (υπουργό εσωτερικών), να διαμαρτυρηθούμε για την καθυστέρηση του έργου του Βάλτου και για τον πίνακα εργασιών. Θέλω να μου πεις την θέση της κομματικής οργάνωσης Κρανιδίου». Τότε ήμουν γραμματέας της οργάνωσης, η θέση της οποίας ήταν να γίνει το έργο αποξήρανσης και επίστρωσης του Βάλτου για λόγους υγείας και τουρισμού, ενώ συμφωνούσε με το θέμα της φορολογίας κατά το άρθρο 52. Στις 2 μ.μ ο Κάππος μου τηλεφώνησε πάλι λέγοντάς μου: « τώρα γυρίσαμε από τον υπουργό εσωτερικών, μόλις έφυγαν από εκεί οι Δήμαρχοι Άργους, Ναυπλίου και Κρανιδίου. Του παρέδωσαν μια επιταγή 10.000.000 δρχ. από τον έρανο που έγινε μετά την μεταπολίτευση, για την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων ( 2.500.000 δρχ. είχε δώσει η επαρχία Ερμιονίδας). Ρώτησαν τον υπουργό για το θέμα του Βάλτου και τους είπε ότι τώρα μόλις έφυγε ο Δήμαρχος Κρανιδίου, και του είπε ότι δεν θέλουμε να γίνει το έργο διότι δεν μας συμφέρουν αυτά που μας δίνει ο Γεωργόπουλος.
Είπα λοιπόν στον έκπληκτο Δήμαρχο, μπροστά σε όλο το Συμβούλιο: – γιατί αρνήθηκες μπροστά στον κ. υπουργό, να γίνει το έργο έστω και με αυτά τα 20 στρέμματα, αν και το ξέρεις καλά υπάρχει απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου με την οποία δεν θέλατε ούτε μια σπιθαμή από το Βάλτο; Ήταν λάθος μου που δεν κινήθηκα μόνος μου, παίρνοντας την « παμψηφεί» πρώτη απόφαση να την πάω στον Εισαγγελέα, αλλά δεν ήξερα την νομική διαδικασία, το μετάνιωσα και θα το μετανιώνω σ’ όλη μου τη ζωή. Το σκάνδαλο του Βάλτου ήταν μια μεγάλη ντροπή για τον τόπο μας. Προκάλεσε οικονομική ζημιά στον Δήμο ( τουλάχιστον 110 στρ. παραθαλάσσια μεγάλης αξίας) . Ήταν άλλη μια κατάρα του δικομματισμού διότι τα «τσιράκια» που αποτελούσαν το Δημοτικό Συμβούλιο ήταν δούλοι και υποτακτικοί του Γεωργόπουλου και της Δεξιάς. Στέρησαν από τον Δήμο αυτήν την έκταση στο κέντρο του Βάλτου, που θα ήταν καμάρι για τον τόπο μας αν είχε αξιοποιηθεί με την κατασκευή δημοτικών τουριστικών επιχειρήσεων, καθώς και άλλων έργων που θα απέδιδαν οικονομικά. Όλα αυτά βασικά οφείλονται στη μισαλλοδοξία της αντικομμουνιστικής Δεξιάς. Πιστεύω ότι αν ο Δήμος κέρδιζε τα στρέμματα στο Βάλτο, θα ήταν έργο και τιμή για το ΚΚΕ τον Κώστα Κάππο, και ενός απλού αγρότη δημοτικού σύμβουλου, τον Βασίλη Μιλτ. Λαδά.
Τώρα ο αναγνώστης θα μάθει και άλλα στοιχεία για την βρώμικη ιστορία του Βάλτου. Ας δούμε πρώτα πώς ο πατέρας Γεωργόπουλος κέρδισε την δίκη στο Εφετείο Αθηνών στις 10 Ιουνίου 1932. Στην δίκη αυτή η τότε Κοινότητα Κρανιδίου ( υπό τον Ιωάννη Φραγκούλη) δεν προσκόμισε ( αν και μπορούσε) κανένα αποδεικτικό στοιχείο, πχ το βιβλίο εισερχομένων- εξερχομένων, για να υπερασπίσει τα δικαιώματα της στο Βάλτο. Φαίνεται ότι ούτε δικηγόρο δεν είχε για να την εκπροσωπήσει. Στην υπόθεση αναφέρεται κάποιος Μίλησης, μάλλον δικηγόρος του Γεωργόπουλου. Τα δικαστήρια ως γνωστόν δικάζουν λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις γραπτές αποδείξεις. Ποια απόδειξη έφερε ο Γεωργόπουλος στο Εφετείο για να στηρίξει την αγωγή του κατά της Κοινότητας Κρανιδίου; Παρουσίασε ένα απόγραφο από έναν δικαστικό κλητήρα ονόματι Ματθαίου, και με αυτό κέρδισε τον Βάλτο ενώ είχε ήδη πεθάνει ο γραμματέας του Δήμου ( Ντούβλος). Εγώ αυτόν τον Ματθαίο τον ήξερα από μικρό παιδί με το όνομα «Μαθιός». Ήταν ένας παμπόνηρος κοντός τύπος γύριζε με ένα γαϊδουράκι, κάνοντας διάφορα αστεία και ταχυδακτυλουργίες που για την εποχή αυτή μετρούσαν πολύ. Όταν ερχόταν στο σπίτι μας ( διότι είχε γνωριμίες με τον πατέρα μου), εμείς τα παιδιά διασκεδάζαμε πολύ μαζί του. Το εξώδικο έγγραφο το έστειλε ο Γεωργόπουλος στο Δήμο Κρανιδίου το 1911. αναφέρω το Δήμο Κρανιδίου διότι τότε στην επαρχία Ερμιονίδος υπήρχαν 3 Δήμοι. Του Κρανιδίου, της Ερμιόνης και των Δυδύμων, μετά όλα έγιναν Κοινότητες. Θυμάμαι ότι μου έκανε εντύπωση το εξώδικο που έγραφε επί λέξει: « καυχάσθε ότι ο Βάλτος του Φλάμπουρου είναι δικός σας. Σας πληροφορώ ότι ο Βάλτος του Φλάμπουρου είναι κληρονομιά από τον πατέρα μου που πέθανε το 1880, και εντός 40 ημερών να μου προσκομίσετε τα χαρτιά της ιδιοκτησίας σας». Έπρεπε να υπήρχε στο βιβλίο εισερχομένων – εξερχομένων εγγράφων του Δήμου. Και όπως φαίνεται δεν υπήρχε. Ο Γεωργόπουλος ζητούσε ούτε λίγο ούτε πολύ από τον Δήμο, να του δείξει τα χαρτιά ιδιοκτησίας αν και ο Δήμος ενέμετο πάνω από 100 χρόνια το Βάλτο. Ο Δήμος δεν φαινόταν να είχε απαντήσει στο εξώδικο, και ούτε παραβρέθηκε στο Δικαστήριο να δηλώσει ότι δεν το παρέλαβε ποτέ, ελπίζοντας το Εφετείο να στηριχθεί στο «ίσως» πλαστογραφημένο απόγραφο του δικαστικού κλητήρα Ματθαίου. Θα μπορούσε παράλληλα ο Δήμος αν είχε πραγματικά λάβει αυτό το εξώδικο, να του ζητούσε δικαιολογημένα τα χαρτιά της κληρονομιάς από τον πατέρα του που πέθανε το 1880. Μόλις τότε είχαν αρχίσει να γίνονται επίσημα συμβόλαια στο Υποθηκοφυλακείο. Γι’ αυτό το Εφετείο Αθηνών πίστεψε στο απόγραφο του 1911, και λόγω αδιαφορίας της τότε Κοινότητας, το 1932 έβγαλε απόφαση υπέρ του Γεωργόπουλου. Έχουμε λοιπόν από το 1911 ως το 1921 σιωπή και αδιαφορία του Γεωργόπουλου, 1921-1922 δικαστήρια που τα κέρδισε η Κοινότητα Κρανιδίου. Μέχρι το 1931 σιωπή του Γεωργόπουλου, καιροφυλακτώντας την ευκαιρία με τον συγγενή του Κοινοτάρχη Ιωάννη Φραγκούλη. Από το 1821 που ελευθερώθηκε η Ελλάδα από τους Τούρκους, τα βουνά, τα ποτάμια, οι θάλασσες και οι βάλτοι ανήκαν και ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο και τα ενέμετο πάντα η Αυτοδιοίκηση μέχρι και σήμερα. Η Κοινότητα ομολογουμένως, ίσως δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας. Αλλά πού βρήκε τους τίτλους ιδιοκτησίας ο πατέρας του, θεωρώντας περιουσία του ένα βάλτο, με βρομόνερα βούρλα και θάμνους;
Μέσα στις αρχές μου είναι όταν γράφω κάτι να είμαι αντικειμενικός. Για του λόγου το αληθές θα αναφέρω κάτι που τιμά τον Χάσπαρη για το θέμα του βάλτου. Όλοι ξέρουν την γνώμη μου για τον Χάσπαρη όμως η αλήθεια πρέπει να λέγεται και προπάντων να γράφεται. Σε μια επιστολή του 1937, υπάρχει και αντίγραφο της, ο Χάσπαρης ζητάει, προς τιμήν του, από τον γέρο- Μελησινό (δικηγόρο στο Ναύπλιο) αν μπορούσε δικαστικώς να κινήσει το θέμα του Βάλτου, διότι θεωρούσε άδικη την απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Εύρισκε στον Δήμο έγγραφα, που έδειχναν την πολλών χρόνων διαχείριση και κυριότητα του βάλτου από το Δήμο Κρανιδίου.
Στον ίδιο φάκελο υπάρχει η απάντηση του Μελησινού όπου πληροφορεί τον Χάσπαρη ότι δυστυχώς είναι αδύνατον να ανατραπεί η απόφαση του Εφετείου Αθηνών, και έτσι χάθηκε οριστικά ο βάλτος.

2ο Μέρος  συνέχεια του 1ουΓράφει ο Βασίλης Λαδάς

Γράφω στα προηγούμενα για την καταστρεπτική πολιτική του Ιωάννη Φραγκούλη στο θέμα του βάλτου, ποια όμως ήταν η στάση του κατά τη γερμανική κατοχή;
Όταν οι Γερμανοί ήρθαν στο Κρανίδι ( στις 3 Ιουνίου 1941) , μια οργανωμένη ομάδα προδοτών, τραυμάτισε και έσφαξε έναν αντάρτη. Μετά από 2 ώρες, ερχόμενοι οι Γερμανοί, οι φονιάδες αυτοί τους υποσχέθηκαν ( όπως αναφέρω προηγούμενα) με επικεφαλής τον παπά-Κλεάνθη, τον Φραγκούλη και άλλους παράγοντες, έχοντας προετοιμάσει τον πάνω όροφο στο σπίτι του Καράντουλη για την εγκατάσταση του φρουραρχείου τους.
Το ίδιο βράδυ εγκαταστάθηκαν εκεί οι Γερμανοί. Αμέσως με την συνεργασία μιας δεκαμελούς επιτροπής Κρανιδιωτών, χτύπησαν όλες τις καμπάνες των εκκλησιών έβαλαν 2 τελάληδες και φώναζαν σε όλο το Κρανίδι, να μαζευτούν όλοι οι άντρες στη πάνω πλατεία και στα σπίτια τους υποχρεωτικά να είναι ανοιχτές οι πόρτες και τα παράθυρα διότι θα περάσουν οι Γερμανοί και όποιον άντρα βρούνε στο σπίτι θα τον εκτελέσουν επί τόπου.
Μαζευτήκαμε πάνω από 1000 άτομα στην πάνω πλατεία και στους γύρω δρόμους, φρουρούμενοι από Γερμανούς και Κρανιδιώτες συνεργάτες τους. Μείναμε όλη την νύχτα μέχρι ώρα 11 το άλλο πρωί. Στο γερμανικό αρχηγείο ανεβοκατέβαιναν δυστυχώς την νύχτα κάποιοι Κρανιδιώτες. Εγώ βρισκόμουν στην πλατεία απέναντι από το φρουραρχείο των Γερμανών και όλη τη νύχτα έβλεπα να πηγαινοέρχονται, διάφοροι Κρανιδιώτες. Είμαι βέβαιος ότι αυτό το βράδυ έφτιαχναν καταστάσεις αντιστασιακών και κομμουνιστών συμπατριωτών μας, κάτι που φάνηκε την άλλη μέρα το πρωί, όταν άρχισαν οι συλλήψεις.
Σε μια εβδομάδα συνέλαβαν πάνω από 100 αντιστασιακούς. Από το ίδιο βράδυ, οι Γερμανοί μας όρισαν τις ώρες κυκλοφορίας, από τις 8 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα. Καλοκαίρι καιρός, και από τις 5 το απόγευμα κλεισμένοι στα σπίτια. Τρομερό! Από τότε Γερμανοί με Κρανιδιώτες συνεργάτες τους, κύκλωναν τα σπίτια των αντιστασιακών και συλλάμβαναν αυτούς που ήθελαν.
Ο Γιάννης Φραγκούλης, μέλος της δεκαμελούς επιτροπής, δικαιολογούσε αυτές τις συλλήψεις των αριστερών από τους ντόπιους εξοπλισμένους από τους Γερμανούς, λέγοντας ότι οι Γερμανοί, είχαν γραμμένα τα ονόματα των αντιστασιακών πριν έλθουν στο Κρανίδι και αυτοί αναγκαστικά τους υποδείκνυαν τα σπίτια και τους ανθρώπους, διότι σε αντίθετη περίπτωση, οι Γερμανοί θα σκότωναν όλους τους Κρανιδιώτες. Γι΄αυτό μόλις έφεξε η μέρα όπως ήμασταν συγκεντρωμένοι στην πλατεία είδαμε δυστυχώς Κρανιδιώτες χωρίς κουκούλα, δίπλα στους Γερμανούς να τους υποδεικνύουν τους αντιστασιακούς. Μπροστά στα μάτια μας συνέλαβαν 15 άτομα. Αυτή ήταν η «πολιτεία» του Ιωάννη Φραγκούλη. Ας επανέλθουμε τώρα στην ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης στο Κρανίδι. Μετά την συνεργασία του Σκλαβούνου με τον Φραγκούλη στις εκλογές του 1928 μετά το δώρο του Βάλτου στο Γεωργόπουλο, αν και η Δεξιά σε σύγκριση με τους φιλελεύθερους, είχε τότε μικρές δυνάμεις, τις εκλογές του 1932 τις κέρδισε ο Χάσπαρης, ίσως λόγω της σκανδαλώδους δωρεάς του Βάλτου και άλλων παρανομιών. Ο Χάσπαρης σαν χαρακτήρας ήταν πολύ αυταρχικός και εκδικητικός με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Παράλληλα ήταν πολύ φιλικός με τους οπαδούς του και είχε οργανωμένα τσιράκια από κομματικούς του μπράβους. Ο Χάσπαρης όταν ήρθαν οι αντιστασιακές οργανώσεις το 1943, κατάλαβε τους σκοπούς τους από μια ομιλία του γέρο- Δήμου στο Α΄ Δημοτικό σχολείο. Για την «ασφάλεια» του τον μετέφεραν οι φίλοι του στον Γαλατά και από εκεί στον Πειραιά. Γι’αυτό όταν επέστρεψε ήταν πολύ εκδικητικός, διότι όταν έφυγε για τον Πειραιά, οι αντάρτες κατέλαβαν το σπίτι του και το έκαναν αρχηγείο του ΕΛΑΣ, λέσχη της ΕΠΟΝ κλπ. Διόρισαν στη θέση του το Λάζαρο Νικολέτο, έναν νεόφερτο Κρανιδιώτη από την Αμερική, σοβαρό και με ηθικές αρχές. Μετά την Βάρκιζα είχε φύγει μεγάλος αριθμός προοδευτικών ανθρώπων από το Κρανίδι για τα αστικά κέντρα από όσους είχαν απομείνει από τους δοσίλογους, και τα εκτελεστικά αποσπάσματα των Γερμανών. Έφυγαν εκατοντάδες για να γλυτώσουν από την τρομοκρατία της «συμμορίας» του Μπενάκη. Έτσι ο Χάσπαρης πήρε άνετα την εκλογή διότι μέσα στο Κρανίδι οργίαζαν οι παρακρατικοί, εξοπλισμένοι με τα όπλα που τους είχαν δώσει οι Γερμανοί και στη συνέχεια οι Άγγλοι με τα Δεκεμβριανά. Η θητεία του Χάσπαρη στον Δήμο κράτησε μέχρι το 1954, όπου έχασε τις εκλογές και τις κέρδισε ο Τάσος Γκιώνης, δικηγόρος, από το ίδιο ‘σινάφι» και επί χρόνια πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου με την παράταξη του Χάσπαρη. Όμως τσακώθηκε μαζί του και ήταν ο μόνος που μπορούσε να πάρει αυτή την εποχή, την εκλογή από τον « Κεμάλ» όπως αποκαλούσε ο λαός το Χάσπαρη. Πράγματι ο Γκιώνης εκλέχτηκε Δήμαρχος με 116 ψήφους διαφορά ( αν θυμάμαι καλά).
Σ’αυτό συντέλεσε πολύ και το ποδόσφαιρο όταν μια παρέα νέων από το κάτω Κρανίδι, έφτιαξαν μια ομάδα τον ΠΑΟΚ, και για γήπεδο νοίκιασαν ένα χωράφι δυτικά του Κρανιδίου του Νίκου Μπόλλα. Τότε οι πάνω Κρανιδιώτες βλέποντας την κοσμοσυρροή στο γήπεδο, νοίκιασαν ένα άλλο χωράφι νότια του πάνω Κρανιδίου, και μετέφεραν την ομάδα εκεί. Αγανακτισμένοι οι νέοι του κάτω Κρανιδίου που ήταν τελείως περιφρονημένο από τον Χάσπαρη, δημιούργησαν καινούρια ομάδα την ΑΕΚ ( Αθλητική Εξόρμηση Κρανιδίου). Άρχισε τότε μια μεγάλη διαμάχη μεταξύ των δυο ομάδων και γι’αυτό το διαχωρισμό ανάμεσα σε πάνω και κάτω Κρανίδι, ήταν υπεύθυνος ο Χάσπαρης. Γύρω από το σπίτι του στα «ασφυκτικά στενά», είχε απαλλοτριώσει και κατεδαφίσει 4 σπίτια, φτιάχνοντας έτσι την πάνω πλατεία μπροστά στα παράθυρα του σπιτιού του. Ήταν καθαρή η προτίμησή του (λόγω του σπιτιού του) για το πάνω Κρανίδι, και σ’αυτές τις εκλογές που συνέπεσαν με τη μεγάλη διαμάχη, τον καταψήφισε ένας αριθμός κάτω Κρανιδιωτών που πάντα τον υπερψήφιζε. Έτσι έχασε τις εκλογές.
Ο Χάσπαρης ενοχλήθηκε τόσο πολύ από την εκλογική του ήττα και τον πληγωμένο του εγωισμό, που οι γείτονες έλεγαν ότι τον έβλεπαν τις μικρές νυχτερινές ώρες να περιφέρεται στην ταράτσα του σπιτιού του καπνίζοντας συνέχεια. Σε 7 μήνες πέθανε.
Για την ιστορία ο Χάσπαρης εκτός από τα αρνητικά, είχε και θετικό έργο για τον τόπο μας. Από το 1936 μέχρι την κατοχή, με κάποιον εργολάβο ( Πουλάκη), έστρωσε με τσιμέντο αρκετούς κεντρικούς δρόμους από τους οποίους οι περισσότεροι ήταν γεμάτοι λακούβες και μόνο δύο κεντρικοί δρόμοι, ήταν στρωμένοι με καλντερίμι όπως το έλεγαν, δηλαδή η επίστρωσή τους ήταν πέτρες θαμμένες στο χώμα με λεία επιφάνεια, στρωμένες δίπλα-δίπλα. Αλλά και αυτούς τους δρόμους τους τσιμεντόστρωσε αργότερα, χαλώντας βέβαια κάτι το παραδοσιακό που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είχε διατηρηθεί. Το 1952 έφερε το νερό για πρώτη φορά στο Κρανίδι, κάνοντας μια επιτυχημένη γεώτρηση στο «πλατύ Πηγάδι», καθώς και μια δεξαμενή στην «Αγία Άννα». Έτσι για πρώτη φορά οι οικοκυρές είχαν νερό στα σπίτια τους και σταμάτησαν να το φέρνουνε κουβαλώντας, άλλες με γαϊδουράκια, και άλλες στην πλάτη, κυρίως από την Σκούντρα, την Μιλίντρα και τον Πύργο που ήταν τα πιο κοντινά πηγάδια στο Κρανίδι. Στα εγκαίνια της ύδρευσης τον Ιούλιο του 1952, υπήρχαν βρύσες σε κάθε γειτονιά καθώς και μια ειδική βρύση στην πάνω πλατεία. Αυτήν εγκαινίασε ο «υψηλός» προσκεκλημένος του, βασιλιάς Παύλος, στον οποίο αποδόθηκαν ιδιαίτερες τιμές. Κάτι για την ιστορία των μετέπειτα Δημάρχων. Ο εργολάβος που ανέλαβε την ύδρευση, είχε δώσει γραπτή εγγύηση στο Δήμο, σύμφωνα με την οποία έδινε στο υδραγωγείο και τους σωλήνες 20 χρόνια ζωής. Κανείς από τους Δημάρχους που θα αναφερθώ στη συνέχεια δεν άλλαξε ούτε ένα μέτρο από το δίκτυο ύδρευσης, που μετά το 1972 θεωρούνταν ακατάλληλο. Οι αρχικοί σωλήνες παρέμειναν μέχρι και το 2003, όταν άλλαξε τους σάπιους και ακατάλληλους ο Δήμαρχος Δημήτρης Καμιζής. Δεν ξέρω αν έχει μείνει κάποια άκρη του δικτύου χωρίς αλλαγή. Ένα από τα αρνητικά του Χάσπαρη ήταν η σκληρή δίωξη των πολιτικών του αντιπάλων, η αυστηρή εφαρμογή των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων», μετά την Βάρκιζα όπου σε συνεργασία με την αστυνομία ( η οποία στελεχώθηκε από συνεργάτες των Γερμανών στην κατοχή) καταδίωκε κάθε προοδευτικό στοιχείο, προπάντων τους αντιστασιακούς και τους κομμουνιστές που ήταν μόνιμοι αντίπαλοι του. Αυτή η πρακτική του, έβλαψε πάρα πολύ τον λαό, καθώς και την πρόοδο του τόπου μας, διότι μορφωμένοι άνθρωποι δεν τοποθετούνταν σύμφωνα με τα προσόντα τους, ενώ θα μπορούσαν με τις ικανότητες τους να προσφέρουν, αλλά διορίζονταν οι πολιτικοί φίλοι του Δημάρχου και του Βουλευτή, οι περισσότεροι αμόρφωτοι και αστοιχείωτοι.
Το 1945, όταν επέστρεψε ο Χάσπαρης στο Κρανίδι, η χωροφυλακή δεν είχε οργανωθεί ακόμα κανονικά. Το «έργο» της, το ανέλαβε αυτός με ειδικό «συνεργείο», πρώην συνεργατών του Γερμανού κατακτητή, κάνοντας τους φακέλους όλων των αντιστασιακών. Όταν οργανώθηκε η χωροφυλακή, παρέδωσε τις καταστάσεις με τα ονόματα και τους φακέλους όλων των προοδευτικών και των αντιστασιακών, με την αντιστασιακή και δημοκρατική δράση του καθενός. Η χούντα των συνταγματαρχών έφερε για 7 χρόνια στο Κρανίδι άλλο ένα παρόμοιο κακό.
Τον Δημήτριο Γκίκιζα, παρατσούκλι «Μπενάκη», διώχνοντας τον λαοπρόβλητο Δήμαρχο Γκιώνη. Ο εγκάθετος της 7ετίας, Δημήτριος Γκίκιζας, που είχε έρθει από την Ανατολή με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού- καραβανά, υπηρετούσε στον Ιερό Λόχο και αποσπάστηκε στο Κρανίδι τον Μάρτη του 1945, όπου με μια συμμορία παρακρατικών, εξοπλισμένων από τους Γερμανούς κατακτητές, ένα πρωί κύκλωσαν το Κρανίδι ( αναφέρομαι παρακάτω).
Αυτό που θέλω να τονίσω γι’αυτόν τον ανισσόροπο είναι το εξής: ενώ είχε βασανίσει εκατοντάδες συμπατριώτες μας και ενώ είχε στο παθητικό του ακόμα και μια δολοφονία, όταν ήρθε εγκάθετος Δήμαρχος η συμπεριφορά του ήταν διαφορετική. Δεν κρατούσε μαστίγιο στα χέρια όπως το 1945 που συνήθως περιφερόταν με αυτό στους δρόμους του Κρανιδίου, χτυπώντας κατά το κέφι του κάθε πολίτη που τον θεωρούσε ή που του υποδείκνυαν αντιστασιακό και προοδευτικό. Η συμπεριφορά του σαν Δήμαρχος ήταν αρκετά καλή. Αν είχε καλύτερο Συμβούλιο ίσως θα είχαν γίνει αξιόλογα έργα στο Κρανίδι, διότι η χούντα με τον φίλο του τον Παττακό ήταν δυνατόν να του δώσει αρκετά χρήματα για τα έργα, όπως και τα 15.000.000 δρχ. του Βάλτου. Όμως το Συμβούλιο του αποτελούνταν από τους χειρότερους και πιο καθυστερημένους Κρανιδιώτες. Να ένα αρκετά θετικό έργο του. Όταν στέρεψε το νερό στο «πλατύ Πηγάδι», κατασκεύασε στην Αυλώνα ( όπου υπήρχε γεώτρηση με καλό νερό) ένα αξιόλογο υδραγωγείο για την μεταφορά του νερού στην Αγία Άννα, 4 χλμ. περίπου από εκεί. Έτσι το Κρανίδι για αρκετά χρόνια είχε νερό καλής ποιότητας. Μετά την μεταπολίτευση επανήλθε στο Δήμο ο Γκιώνης για ένα μικρό χρονικό διάστημα.
Παρουσίασε και αυτός κάποια έργα με πιο σοβαρό την κάλυψη του «Ξεροπόταμου» στο κέντρο του Κρανιδίου προς την « Βρυσούλα». Σε λίγους μήνες, το 975, έγιναν εκλογές με αντιπάλους τον Ελισσαίο Μούγιο (ανεξάρτητο) και τον Δημήτρη Φωστίνη ( από τη Δεξιά). Δήμαρχος εξελέγη ο Φωστίνης με 60% με την υποστήριξη της νεοσύστατης Ν.Δ. Ο Γκιώνης εγκατέλειψε τον Δήμο, και δεν ασχολήθηκε ποτέ πια με τα κοινά. Ο Φωστίνης ήταν Δήμαρχος με πολλές αδυναμίες και αποδείχθηκε ακατάλληλος για τις ανάγκες και τα προβλήματα του Δήμου. Στα αρνητικά του καταλογίζεται η απώλεια των 245 στρ. του Βάλτου, τεράστιας τουριστικής αξίας. Ακέραια την ευθύνη για το σκάνδαλο αυτό φέρουν οι Σύμβουλοι της πλειοψηφίας, με κύριο υπεύθυνο τον Μώρο, που επηρέαζε πολύ τον Φωστίνη παρασύροντας τον σε ανόητες ενέργειες και πράξεις. Τον διαδέχθηκε το 1978 ο Γεώργιος Φραγκούλης (γιός του Ιωάννη), προερχόμενος από την Ένωση Κέντρου, της οποίας όλοι οι οπαδοί τον θεωρούσαν «γόνο οικογενείας» και ήλπιζαν πάρα πολλά από αυτόν. Στην εκλογή του Φραγκούλη, φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο το αίσχος του δικομματισμού, και του καλυμμένου αντικομουνισμού. « Πήρε την ευλογία» της νομαρχιακής επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, και επειδή το ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του επιδίωκε συνεργασία με το ΚΚΕ, ήρθαν σε επαφή οι δυο νομαρχιακές επιτροπές και συμφώνησαν να συνεργαστούν σε κοινό ψηφοδέλτιο με υποψήφιο τον Φραγκούλη. Μεγάλο λάθος!
Η κομματική οργάνωση του ΚΚΕ στο Κρανίδι, ανάμεσα στους 17 υποψήφιους (αριθμός απαραίτητος για το ψηφοδέλτιο), θα είχε ένα μόνο μέλος της και πρότεινε εμένα. Ο Φραγκούλης τότε πήρε στο ψηφοδέλτιο του τον Ανδρέα Πουλή, από την Ν.Δ και επειδή έβλεπε σίγουρη την εκλογική του νίκη, αρνήθηκε τη συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο, διότι ήμουν πολύ «χρωματισμένος» κομμουνιστής και θα δυσαρεστούσε τον Πουλή και την Ν.Δ. Το θεωρούσαν βαρύ διότι λίγο πριν στις βουλευτικές εκλογές του Νοέμβρη του 1977 ήμουν υποψήφιος του ΚΚΕ στο νομό μας. Ο Φραγκούλης δήλωσε στο ΠΑΣΟΚ, ότι δεν είχε αντίρρηση για τη συνεργασία με το ΚΚΕ, αλλά αντιδρούσε μόνο για τον Λαδά, διότι είναι πολύ χρωματισμένος σαν κομμουνιστής, λέγοντας ότι ευχαρίστως θα δεχόταν στο ψηφοδέλτιο του οποιοδήποτε μέλος του κόμματος εκτός από εμένα. Επειδή δεν μου άρεσαν η προσωπική προβολή και τα «Δημαρχιλίκια», βλέποντας την περίπτωση του τρίτου συνδυασμού σαν μια διάσπαση των δημοκρατικών δυνάμεων, βρήκα τον Φραγκούλη προσπαθώντας να τον πείσω ότι η στάση του είναι αντιδημοκρατική και το κομμουνιστικό κόμμα έχει μεγάλη ιστορία με αγώνες και αίμα. Του έδινα τον λόγο μου ότι θα τον βοηθήσω με όλες μου τις δυνάμεις και τις γνώσεις, για την επιτυχία του προγράμματος του, αν και δεν είχε κανένα πρόγραμμα μόνο την καρέκλα ήθελε.
Του τόνισα ότι « την εκλογή σου με κάποιους από την Ν.Δ, την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ, την έχεις σίγουρη όπως λες και πράγματι έτσι είναι. Αλλά και ο Δήμος δεν είναι εύκολη δουλειά είναι πολλά τα προβλήματα του τόπου μας, δύσκολος ο λαός και θα ήθελα να σε βοηθήσω να επιτύχεις». Τότε μου απάντησε: « δεν χρωματίζω κόκκινο το ψηφοδέλτιο, και εσείς να κάνετε ότι θέλετε». Οργισμένος τότε του απάντησα « την εκλογή σίγουρα θα την πάρεις αλλά να λάβεις υπόψη τα 4 συνεχή χρόνια στον Δήμο. Σε περίπτωση αποτυχίας σου, στο τέλος της τετραετίας, είμαι βέβαιος ότι η πτώση σου θα είναι οδυνηρή». Ύστερα η Νομαρχιακή του ΚΚΕ αποφάσισε να κάνουμε σαν κόμμα τρίτο συνδυασμό και να ηγηθώ εγώ, αν και δεν το ήθελα. Δέχθηκα και ήμουν ο μόνος από τους τρεις υποψήφιους που μίλησα στην πάνω πλατεία, παρουσιάζοντας στο λαό το πρόγραμμα για το Κρανίδι. Ούτε ο Φωστίνης μίλησε κάνοντας απολογισμό της τετραετίας του, ούτε ο Φραγκούλης προβάλλοντας το πρόγραμμα του, να ζητήσει την ψήφο του Κρανιδιώτικου λαού. Παρ’ όλα αυτά «ελέω δικομματισμού και αντικομμουνισμού», ο Φραγκούλης πέρασε το 50%, ο Φωστίνης πήρε κάτω από 40% και ο συνδυασμός μας πήρε 337 ψήφους. Αν είχαμε πάρει τουλάχιστον 10% ( περίπου 400 ψήφους), ο συνδυασμός μας θα εκπροσωπείτο από εμένα σαν επικεφαλής του ψηφοδελτίου. Όμως για λίγες ψήφους η εκπροσώπηση δεν επετεύχθη.
Η θητεία του Φραγκούλη στο Δήμο ήταν μια σκέτη αποτυχία. Έχασε το τιμόνι από τα χέρια του, τον εγκατέλειψαν και τον αντιπολιτεύθηκαν, ορισμένοι σύμβουλοί του και η πτώση του ήταν δραματική, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει την πολιτική και να μην ασχοληθεί άλλη φορά με την αυτοδιοίκηση, αν και ο λαός τον τίμησε σαν πρώτο πολίτη και τον εξέλεξε Δήμαρχο για μια τετραετία. Ο Δήμαρχος που τον διαδέχθηκε ήταν ο Νικόλαος Κοντογιάννης, έμπειρος στα δημοτικά αφού ήταν επί χρόνια Γραμματέας της Κοινότητας Κοιλάδας. Μέλος της ΝΔ, συντηρητικός στις ιδέες, χωρίς σπουδαίους στόχους για έργα. Αρκέστηκε απλά στη σωστή διοίκηση του Δήμου, κάνοντας ορισμένες άστοχες ενέργειες για την ύδρευση, που ήταν η «κατάρα» όλων αυτών των χρόνων, διότι η ποιότητα του νερού πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Άνοιξε γεωτρήσεις στο « Ρεσένιο», μετέφερε το νερό στο υδραγωγείο στην Αγία Άννα κάνοντας τεράστια έξοδα, άσκοπα και χωρίς αποτέλεσμα.
Τα έργα αυτά σήμερα είναι άχρηστα ενώ δημιούργησαν κακό στην ποιότητα του νερού και την αγροτική παραγωγή.
Τον Κοντογιάννη διαδέχθηκε στο Δήμο ο Κυριάκος Στεφάνου (Παπαγιάννης). Αυτόν τον ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με το ΚΚΕ. Ήταν υπομηχανικός έμπειρος στα δημόσια έργα, παλιός ΕΠΟΝίτης, είχε έναν αδελφό, τον Μίμη, εκτελεσμένο από τους Γερμανούς στα Παπούλια. Με τον «Παπαγιάνη» είμαστε μαζί στην Μακρόνησο (1947-1950), στο Α΄Τάγμα Σκαπανέων. Όταν η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΚΚΕ, της οποίας ήμουν μέλος, πρότεινε την συνεργασία μας με το ΠΑΣΟΚ και την υποστήριξη του ‘Παπαγιάννη», εγώ είχα αντιρρήσεις. Τον ήξερα από μικρό παιδί ( είχαμε σχεδόν την ίδια ηλικία), συμπορευόμαστε στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης, όμως η στάση του μετά την Βάρκιζα και προπάντων μέσα στη Μακρόνησο δεν ήταν σωστή.
Στα χρόνια μετά τον εμφύλιο και την πτώση της χούντας, όχι μόνο σιωπούσε, αλλά και δεν πλησίαζε φανερά κανέναν αριστερό, παρά μόνο σε κάθε ευκαιρία μας έκανε τον επαναστάτη, αλλά ποτέ δεν συμμετείχε στους αγώνες και στη προώθηση των προοδευτικών πολιτικών μας θέσεων.
Από το 1950 μέχρι την χούντα ποτέ δεν ήρθε δίπλα μας όταν παλεύαμε, άλλοτε με την δημοκρατική παράταξη, και στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ. Ποτέ δεν έπαιρνε ξεκάθαρη πολιτική θέση. Σε κάθε εκλογική μάχη η ΕΔΑ είχε ανάγκη από εκλογικούς αντιπροσώπους, όπως το 1963 που ήμουν υποψήφιος της και τον παρακαλούσα να πάει αντιπρόσωπος σε κάποιο εκλογικό τμήμα που υπήρχε έλλειψη. Ποτέ του δεν δέχτηκε σαν να ήθελε να «αποχρωματιστεί». Δεν πήρε κάποια θέση απέναντι στο πραξικόπημα του παλατιού κατά του Γεωργίου Παπανδρέου το 1965, με τις αλλεπάλληλες ψηφοφορίες διαφόρων εγκάθετων της Δεξιάς. Ακόμα και όταν αποφασίσαμε να πάμε με λεωφορείο από το Κρανίδι στην Αθήνα για το μεγάλο συλλαλητήριο της 18ης Αυγούστου 1965, αυτός δεν ήθελε.
Του άρεσε ο πολιτικός λόγος, τον οποίο διαμόρφωνε σύμφωνα με το περιβάλλον που βρισκόταν προσπαθώντας πάντα να μην εκτίθεται.
Όταν όμως είμαστε μόνοι μας το έπαιζε επαναστάτης και μεγάλος θεωρητικός του Μαρξισμού Λενινισμού.
Δεν μου άρεσε αυτό το παιχνίδι που έπαιζε ούτε είχα καμία εμπιστοσύνη στο χαρακτήρα του.
Μετά το 1974, μας παρουσιάστηκε σαν επαναστάτης υπέρμαχος του Σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ και μαζί με τον «δεξιό» αδελφό του τον Στέφανο, ανέπτυξαν μεγάλη πολιτική δράση κατά της Δεξιάς.
Εγώ, σαν μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ, περιέγραψα προφορικά τον άνθρωπο Στεφάνου και τόνισα ότι θα κάνουμε μεγάλο λάθος να τον υποστηρίξουμε για Δήμαρχο, διότι είμαι βέβαιος ότι με την συμπεριφορά του θα ανοίξει έναν άνετο δρόμο για την επάνοδο της Δεξιάς για 4 χρόνια στον Δήμο μας.
Δεν εννοούσαν να με καταλάβουν, αν και τους τόνιζα επανειλημμένα ότι με τον «Παπαγιάννη», θα εκτεθούμε σαν κόμμα.
Μαθαίνοντας ο «Παπαγιάννης τις αντιρρήσεις μου, πήρε τηλέφωνο τον γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής, που ήταν ο Λεωνίδας Ρόκιζας, και ζήτησε ένα ραντεβού με την παράκληση να συγκαλέσει όλη την Νομαρχιακή Επιτροπή και να τους ανακοινώσει ορισμένα πράγματα, που πίστευε για τον εαυτό του καθώς και ορισμένες υποσχέσεις..
Ήρθε από την Αθήνα ένα Σάββατο βράδυ, τους τόνισε την αντιστασιακή του δράση στη Μακρόνησο, τους θύμισε τον εκτελεσμένο από τους Γερμανούς αδελφό του, και τους δήλωσε επίσημα, δήθεν εμπιστευτικά, ότι είναι με το ΚΚΕ. Το ΠΑΣΟΚ το μεταχειρίζεται σαν μέσο για να «πάρουμε τον Δήμο».
« Έχετε το λόγο μου, ότι κάθε θέμα ή πρόγραμμα του Δήμου, θα το συζητάμε και θα παίρνουμε μαζί κάθε απόφαση».
Ο γραμματέας εμένα δεν με κάλεσε, ίσως γιατί ήμουν μακριά στο Κρανίδι. Ακούγοντας αυτές τις υποσχέσεις ο γραμματέας, και ξέροντας τις αντιρρήσεις μου, εξεπλάγη, και σκέφτηκε πολύ αν είχα δίκιο. Γι’αυτό την Δευτέρα το πρωί με κάλεσε να πάω στην Επίδαυρο στις 8μ.μ στο γραφείο της πολιτικού Κατερίνας Τζαβέλα, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ.
Μου ανέφερε όλο το ιστορικό και τις υποσχέσεις του «Παπαγιάννη», και μου είπε ότι όλα τα μέλη της Νομαρχιακής Επιτροπής, πιστεύοντας τις υποσχέσεις του, τάσσονται υπέρ της υποστήριξης της υποψηφιότητας του.
Εγώ όταν άκουσα αυτά που μου είπε ο Λεωνίδας, τον ρώτησα: «ποιος μπορεί να ξέρει καλύτερα έναν συμπατριώτη σου και συνομήλικό σου στη Δαλαμανάρα, εκτός από εσένα τον ίδιο; Άφησέ με λοιπόν να ξέρω τον «Παπαγιάννη καλύτερα από εσένα, διότι είμαι βέβαιος για το τι θα συμβεί στο μέλλον, αλλά επειδή καταλαβαίνω ότι έχετε αποφασίσει, πιστεύοντας έναν επιπόλαιο και ψεύτη, θα σας κάνω μια γραπτή έκθεση και θα σας τονίζω ότι αν κάνετε αυτό το λάθος, θα εκτεθούμε φέρνοντας την άλλη τετραετία την Δεξιά στο Δήμο, με υπευθυνότητα του «Παπαγιάννη» σαν κακού Δημάρχου, αλλά και την δική σας.
Αυτή την έκθεση πρέπει να την κρατήσετε στο αρχείο. Εγώ θα ψηφίσω την απόφαση του κόμματος αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπαίνω στο ψηφοδέλτιο του».
Την εκλογή την πήρε ο ¨Παπαγιάννης», αλλά την επόμενη τετραετία με τον τρόπο του, έφερε ξανά στο Δήμο την συντηρητική Δεξιά, με τον Κοντογιάννη που τον διαδέχτηκε.
Οι υποσχέσεις του «Παπαγιάννη» αποδείχτηκαν ψεύτικες, διότι επί 4 χρόνια δεν πήγε ούτε μια φορά στην Νομαρχιακή Επιτροπή του ΚΚΕ, να τους εκθέσει έστω και ένα θέμα του Δημοτικού Συμβουλίου, παρόλο που με το ψηφοδέλτιο του είχαν εκλεγεί δυο σύμβουλοι, οργανωμένοι τότε στο ΚΚΕ. Ο Παπαγιάννης ήρθε δυο φορές στο σπίτι μου με διάφορους φίλους, προσπαθώντας να με πείσουν να μπω στο ψηφοδέλτιο του, αλλά δεν δέχτηκα ποτέ.
Τον ψήφισα όμως λόγω της κομματικής πειθαρχίας. Γι’αυτή μου την ψήφο ντρέπομαι μέχρι και σήμερα!
Παρακάτω θα ασχοληθώ με δυο από τα λάθη του Παπαγιάννη κατά την θητεία του, και με την ανοχή που επέδειξαν οι δυο οργανωμένοι κομμουνιστές σύμβουλοι του.

3ο ΜέροςΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ

Γράφει ο Βασίλης Λαδάς

Ο χώρος που κατασκευάστηκε το κέντρο υγείας ήταν ιδιοκτησία της Φιλοδασικής Ένωσης Κρανιδίου, που ιδρύθηκε το έτος 1922, και είχε στην κατοχή της όλο τον γύρω χώρο της πλατείας του Αγίου Χαραλάμπους, καθώς και την πάνω πλατεία. Επειδή ο Σύλλογος διαλύθηκε όπως όλοι οι μαζικοί χώροι του Κρανιδίου (μια κατάρα της τοπικής κοινωνίας), για να μην χαθεί η περιουσία του εις γνώση του Δήμου, από τότε δημιουργήθηκε μια τριμελής επιτροπή στα χαρτιά που διατηρείτο μονίμως σε κάθε αλλαγή Δημάρχου. Μέλη της ήταν ο Δήμαρχος, ο Έφορος και ο Διευθυντής του Δημόσιου ταμείου Κρανιδίου. Η κατάσταση αυτή διατηρήθηκε μέχρι τις ημέρες της θητείας του Παπαγιάννη, όπου επί χρόνια φαινόταν σαν ιδιοκτήτης ο Δήμος, ενοικιάζοντας την πλατεία σχεδόν κάθε καλοκαιρινή περίοδο, ενώ ο ενοικιαστής πάντα έφτιαχνε μια πρόχειρη παράγκα, για την κουζίνα και τα άλλα σκεύη, πουλώντας μεζέδες, αναψυκτικά κλπ. Κάθε καλοκαίρι τα σαββατοκύριακα οι νέοι, ντύνονταν και ξεκινούσαν από όλο το Κρανίδι περπατώντας στους δρόμους παρέες-παρέες, από την σημερινή πλατεία Ρέπουλη μέχρι την πλατεία του Αγίου Χαραλάμπους. Ας σημειωθεί ότι αυτή η ωραία περαντζάδα, γινόταν σε εποχές που οι γυναίκες δεν έβγαιναν εύκολα έξω.
Στο κάτω μέρος της πλατείας ( προς το νότο περίπου στα 2/3 της έκτασης της), έκαναν τις βόλτες τους οι νέοι και οι νέες, ενώ στον υπόλοιπο χώρο ο ενοικιαστής είχε τραπέζια και καρέκλες προσφέροντας διάφορους μεζέδες, μπύρες, παγωτά, αναψυκτικά κλπ. Υπήρχε «τζουκ-μποξ» με διάφορους δίσκους με τις επιτυχίες της εποχής. Όλοι οι νέοι, αγόρια και κορίτσια, περπατούσαν στο κάτω μέρος της πλατείας μια απόσταση 100 μέτρων περίπου, περνοδιαβαίνοντας, συζητώντας, γελώντας και πολλές φορές φλερτάροντας. Σ’ αυτή την πλατεία δημιουργήθηκαν μεγάλες σχέσεις που οι περισσότερες κατέληξαν σε γάμο, διότι αυτή την εποχή, ήταν το μόνο μέρος που μπορούσαν οι νέοι άνετα να κυκλοφορούν και να γνωρίζονται μεταξύ τους. Γι’ αυτό οι γονείς μας, με τις αυστηρές ηθικές αρχές τους, μας κατηγορούσαν. Όταν ντυνόμαστε για βόλτα μας έλεγαν « πάτε στο νυφοπάζαρο της πάνω πλατείας;». Η πλατεία αυτή είχε μεγάλη σχέση με την κοινωνική ιστορία αυτής της εποχής, ενώ για τους νέους ήταν τόπος αναμνήσεων και πολλών συναισθηματικών στιγμών.
Για να κατασκευαστεί στο χώρο της πλατείας το Κέντρο Υγείας, έπρεπε να καταργηθεί ο Φιλοδασικός Σύλλογος, και με κρατική εντολή να περάσει ο χώρος αυτός στο Δήμο. Αυτό έγινε επί ημερών του Παπαγιάννη, υποστηριζόμενου από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Απαλλοτρίωσε όλο το χώρο του Αγίου Χαραλάμπους, και περιήλθε στην ιδιοκτησία του Δήμου για κάθε νόμιμη χρήση, με τον έλεγχο πάντα της Νομαρχίας. Και εδώ αρχίζουν τα μεγάλα ερωτηματικά όπως αυτό σχετικά με το κτίριο του Κέντρου Υγείας. Γιατί κατασκευάστηκε σ’αυτή τη θέση και όχι στην πάνω πλατεία όπου υπήρχε μεγαλύτερος χώρος, και ήταν ένα μέρος ευάερο, αλλά προτίμησαν να σκάψουν μέσα στη γη (μέχρι και 6 μέτρα βάθος), και να θάψουν το κτίριο σε έναν λάκκο; Αν είχε κατασκευαστεί στην πάνω πλατεία θα ήταν σε μεγαλύτερο υψόμετρο, θα είχε θέα προς το Πόρτο-Χέλι και Σπέτσες, καθώς και δροσιά από τον νοτιά το καλοκαίρι. Έτσι θα απέφευγαν την σπατάλη 17.000.000 δρχ. για την εποχή αυτή.
Τα έργα ξεκίνησαν νόμιμα με ανάλογες δημοπρασίες και προσφορές, που τις κέρδισαν «εντέχνως» οι κομματικώς «ημέτεροι», εργολάβοι, φίλοι και ομοϊδεάτες του Παπαγιάννη. Άρχισαν με δικά τους μηχανήματα να σκάβουν και να κουβαλάνε σε 50 μέτρα απόσταση πάνω στην πλατεία τα μπάζα και να δημιουργούν τεράστιους σωρούς. Στη συνέχεια οι ίδιοι εργολάβοι επί δύο χρόνια, κάθε Άνοιξη και Καλοκαίρι, κουβαλούσαν με δικά τους μεταφορικά μέσα το «θίλιπρο» που είχαν βγάλει και ήταν το ιδανικότερο για την επίστρωση των αγροτικών δρόμων. Ενώ λοιπόν είχαν πληρωθεί για την μεταφορά αυτή, του χώματος, το έπαιρναν πάνω από την πλατεία τζάμπα, και πληρώνονταν για την μεταφορά του στους αγροτικούς δρόμους. Υπάρχει μαρτυρία ενός οδηγού, σε μένα τον ίδιο, που κουβαλούσε το «θίλιπρο» με το αυτοκίνητο του,
κάνοντας ορισμένα δρομολόγια, διότι ο εργολάβος μέλος του Δ.Σ που είχε πάρει την εργολαβία, για την μεταφορά και επίστρωση των αγροτικών δρόμων, δεν προλάβαινε ο ίδιος και πήρε αυτόν τον ιδιώτη με το αυτοκίνητο του, για μεταφορά, δίνοντάς του 1.000 δρχ για το κάθε δρομολόγιο. Αφού ο οδηγός είχε κουβαλήσει αρκετά χώματα με το αυτοκίνητο του, ο εργολάβος έκανε το λάθος να πάνε μαζί στο Δημόσιο Ταμείο για να πληρωθούν. Ο εργολάβος μπροστά του πληρώθηκε για όλα τα δρομολόγια προς 1.500 δρχ το καθένα, και του αυτοκινητιστή του έδωσε, όπως είχαν συμφωνήσει, 1.000 δρχ. αυτός βλέποντας ότι τον αδικούσε και τον έκλεβε, κατά έναν τρόπο, του ζήτησε να πληρωθεί και αυτός 1.500 δρχ. το δρομολόγιο. Αγριεμένος ο εργολάβος του είπε « κλείσε το στόμα σου και πάρε τα λεφτά διότι δεν θα περάσεις καλά».
Ο εργολάβος (δεν ζει πια) ήταν γνωστός τύπος, που δεν αστειευόταν μπροστά στο συμφέρον του, και φοβισμένος ο αυτοκινητιστής, υποχώρησε. Αυτά μου τα είπε όταν συναντηθήκαμε τυχαία και παραπονιόταν για τον εργολάβο που τον αδίκησε. Είναι κακό να κρίνουμε νεκρό, αλλά όταν αναφερόμαστε στο δημόσιο συμφέρον, ο λαός πρέπει να ξέρει την αλήθεια. Σ’αυτή την περίπτωση ο λαός του Κρανιδίου, αυτόν τον εργολάβο τον εξέλεξε δημοτικό σύμβουλο. Γι’ αυτό πρέπει να μαθαίνει ο λαός ποιους ψηφίζει και στέλνει στο Δήμο για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του.
Πρέπει να λέγεται η αλήθεια έστω και αν αφορά νεκρό, γιατί για μένα είναι μια ηθική και δίκαιη πράξη.
Γιατί λοιπόν ο Παπαγιάννης άνοιξε τόσες πληγές, κάνοντας τεράστια έξοδα για εκσκαφές και μεταφορές χώματος, ενώ ήταν ειδικός σε αυτές τις δουλειές; Γιατί δεν έκανε το Κέντρο Υγείας ( όπως τονίσαμε και πριν) πάνω στην πλατεία και τον χώρο που άνοιξε, τον «τάφο» και έθαψε το Κέντρο Υγείας να τον αξιοποιούσε για παρκινγκ, των αυτοκινήτων που συνεχώς αυξάνονται; Είναι βέβαιο ότι θα τελείωνε οικονομικότερα, καλύτερα και γρηγορότερα.

4ο ΜέροςΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΛΕΩΣ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ

Γράφει ο Βασίλης Λαδάς

Άλλο ένα έργο της θητείας Παπαγιάννη, είναι το σχέδιο πόλεως του Κρανιδίου, με εγκληματικές συνέπειες πολύ χειρότερες από αυτές του Κέντρου Υγείας.
Το ΠΑΣΟΚ σαν κυβέρνηση με τον αρμόδιο υπουργό του ΥΠΕΧΩΔΕ, μαζί με τον Δήμο Κρανιδίου έκαναν μειοδοτική δημοπρασία για το σχέδιο πόλεως του Κρανιδίου όπου επικράτησε κάποιος Μαρασλής, και έκανε την μελέτη.
Το υπουργείο όρισε για την παρακολούθηση του έργου, δυο πολιτικούς μηχανικούς, τον Δημήτρη Σφυρή και τον Χρήστο Αδαμόπουλο, που είχαν έρθει τότε νέοι στο Κρανίδι, και αν θυμάμαι καλά τους πλήρωνε προς 80.000 δρχ το μήνα.
Οι δυο μηχανικοί στην αρχή μάζεψαν όλους τους φορείς σε μια συγκέντρωση, στη λέσχη του Πολιτιστικού Συλλόγου Κρανιδίου, όπου παραβρέθηκα και εγώ σαν εκπρόσωπος του Αγροτικού Συλλόγου Κρανιδίου, με την επωνυμία «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ». Μας ανέλυσαν με ενθουσιασμό την προοπτική της μελέτης για τον τόπο μας και αποφασίσαμε να κάνουμε και άλλες ενημερωτικές συγκεντρώσεις, παρακολουθώντας την εξέλιξη της μελέτης. Από τότε δεν έγινε καμία κίνηση εκ μέρους των δυο υπεύθυνων μηχανικών. Εκ των υστέρων αυτοί παραιτήθηκαν για λόγους που δεν έμαθα, παρά μόνο μέσα από κουτσομπολίστικες πληροφορίες, φάνηκε ότι ήταν οικονομικοί.
Μετά ένα χρόνο, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή άκουσα ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπέγραψε το σχέδιο πόλεως του Κρανιδίου και της Αμαλιάδας. Αμέσως πήγα στο Δήμο και ρώτησα τον Γραμματέα που δεν ήξερε τίποτα. Ρώτησα τους δυο συμβούλους που είχαμε στο Δήμο και αυτοί δεν ήξεραν τίποτα.
Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και θιγόμενοι από την μελέτη, όταν βεβαιώθηκαν ότι το σχέδιο πόλεως ήταν ανόητο και ανεφάρμοστο, και ότι δεν είχε γίνει καμία σωστή καταμέτρηση και λεπτομερής μελέτη, πήγαν στον Δήμαρχο και διαμαρτυρήθηκαν. Όπως πληροφορήθηκε ο Μαρασλής, όταν έφυγαν οι δυο μηχανικοί που είχε ορίσει το Υπουργείο, αρκέστηκε σε κάτι παλιές αεροφωτογραφίες από το 1946, και έβγαλε ένα σχέδιο πόλεως έκτρωμα. Ας σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα, κάθε έγγραφο που υπογράφεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δεν ανατρέπεται ούτε τροποποιείται εύκολα. Διότι πριν φτάσει στον Πρόεδρο για υπογραφή, το αρμόδιο Υπουργείο για λόγους τάξεως ελέγχει τα πάντα ( όπως και στην περίπτωση του σχεδίου πόλεως Κρανιδίου), και έτσι έστειλε το σχέδιο που είχε παραδώσει ο Μαρασλής στον Δήμο Κρανιδίου, με την εντολή να καλέσει όλους τους βασικούς φορείς, συλλόγους, συνεταιρισμούς, και τους άμεσα ενδιαφερομένους, να τους ανακοινώσει την μελέτη και κάθε ενδιαφερόμενος να υποβάλλει ένσταση ή πρόταση με σκοπό να βελτιωθεί το σχέδιο προς το καλύτερο. Η εντολή ήταν το σχέδιο πόλεως να παραμείνει στον Δήμο Κρανιδίου, και να αναρτηθεί μέσα στο Δημοτικό κατάστημα, καθώς και σε κάθε χώρο όπου ο Δήμος ανακοινώνει δικές του αποφάσεις, προγράμματα και θέματα για συζήτηση, να παραμείνει αναρτημένο για 60 εργάσιμες μέρες, και στο διάστημα αυτό ο Δήμαρχος να καλέσει όλους τους φορείς και τους άμεσα ενδιαφερομένους να διατυπώσουν προτάσεις αντιρρήσεις και ότι άλλο αφορά στην βελτίωση του σχεδίου. Μετά από 60 ημέρες το σχέδιο μαζί με τις προτάσεις, βελτιώσεις κλπ θα έπρεπε να κατατεθεί στο Υπουργείο.
Το μεγάλο ατόπημα αυτού του ανθρώπου (Παπαγιάννη), καίτοι ήταν υπομηχανικός και είχε πείρα από κατασκευές και μελέτες, ήταν ότι μάλλον δεν είδε το σχέδιο, και το κακό συνεχίστηκε, διότι στο διάστημα των δυο μηνών δεν συγκάλεσε ούτε ένα συμβούλιο, για να ανακοινώσει το σχέδιο, να λάβουν γνώση όλοι οι σύμβουλοι, ενώ το είχε τοιχοκολλήσει μόνο μέσα στο κοινοτικό κατάστημα «για τα μάτια του κόσμου». Το εκπληκτικό είναι ότι δεν το πρόσεξε κανένας από τους ευφυείς δημοτικούς συμβούλους. Την μεγάλη ντροπή σαν Κρανιδιώτης και Μαρξιστής, την νιώθω διότι ενώ ποτέ άλλοτε το κόμμα δεν είχε δυο εκπροσώπους του στο Δημοτικό Συμβούλιο, αυτοί τη φορά οι δυο εκπρόσωποι του κόμματος, όχι μόνο δεν αντέδρασαν έστω και αργά, αλλά σε όλη την τετραετία δέχθηκαν και υπέγραψαν όλα τα χρηματικά ποσά που αφορούσαν έξοδα του Δήμου, έργα κλπ. Έξοδα που κατά τη γνώμη μου ήταν αρκετά και είχαν όλα την σφραγίδα της υπεξαίρεσης, και του κομματικού ρουσφετιού.

Επί 4 χρόνια δεν είχαν αυτοί οι δυο άνθρωποι καμία κομματική συνεργασία με την οργάνωση για την πορεία του Δήμου, όπως ήταν υποχρεωμένοι, διότι με εντολή του κόμματος εξελέγησαν σύμβουλοι. Αναφέρω στη συνέχεια το ιστορικό της ανέγερσης μνημείου των θυμάτων της Εθνικής Αντίστασης για να τιμηθούν οι 37 εκτελεσμένοι Κρανιδιώτες από τους Γερμανούς. Σαν πρόεδρος του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ Κρανιδίου, είχα κάνει αίτηση στον Δήμο από την αρχή της τετραετίας για παραχώρηση 4 τ.μ. στην πάνω πλατεία. Ο Παπαγιάννης δεν εννοούσε να συγκαλέσει συμβούλιο επί 3 χρόνια, ώστε να αποφασίσουν την παραχώρηση του χώρου στην πάνω πλατεία, όπου κρέμασαν δυο αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, τον Κακαβούτη και τον Στρατάκο. Όσες φορές έλεγα στους δυο συμβούλους του κόμματος να πιέσουν τον Δήμαρχο ώστε να πάρει απόφαση το Δημοτικό Συμβούλιο, αυτοί επί 3 χρόνια αδιαφορούσαν. Έτσι σε μια κομματική σύσκεψη που είχε έρθει και ο γραμματέας της κομματικής οργάνωσης, από το Ναύπλιο, του εξήγησα την συμπεριφορά τους και του πρότεινα να τους υποχρεώσει να πιέσουν τον Δήμαρχο να φέρει σαν θέμα την αίτηση του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ, για την ανέγερση του μνημείου. Αυτοί δικαιολογήθηκαν ότι επί 3 χρόνια πιέζουν τον Δήμαρχο αλλά αυτός λέει «να περιμένουμε διότι είναι δυνατόν να καταψηφίσουν και οι σύμβουλοι του ΠΑΣΟΚ μαζί με τη Δεξιά και θα αποτύγχανε η προσπάθεια». Εγώ αμέσως απαίτησα από το γραμματέα να τους υποχρεώσει να απαιτήσουν από τον Δήμαρχο να φέρει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, και ας το καταψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ και η Δεξιά. Το παράρτημα της ΠΕΑΕΑ στην αίτηση του προς το Δημοτικό Συμβούλιο, ζητούσε τον συγκεκριμένο χώρο στην πάνω πλατεία για την ανέγερση μνημείου, διότι εκεί ακριβώς οι Γερμανοί κρέμασαν τον Τάσο Κακαβούτη και τον Φώτη Στρατάκο, και δυστυχώς τις καρέκλες τις τράβηξαν δυο γνωστοί Κρανιδιώτες. Σε 10 ημέρες έφερε επιτέλους ο Δήμαρχος το θέμα για συζήτηση και προς τιμήν της αντιπολίτευσης, οι εκπρόσωποί της πρώτοι πήραν το λόγο και ενέκριναν τον συγκεκριμένο χώρο. Υποχρωτικά τους ακολούθησαν και οι άλλοι σύμβουλοι της πλειοψηφίας του ΠΑΣΟΚ. Εγώ παραβρισκόμουν μαζί με τον αείμνηστο γραμματέα του παραρτήματος τον Κοσμά Σταματίου από την Ερμιόνη. Αφού πάρθηκε παμψηφεί η απόφαση ζήτησα το λόγο από τον πρόεδρο και σαν εκπρόσωπος του παραρτήματος συγχάρηκα, και ευχαρίστησα το Δημοτικό Συμβούλιο για την πατριωτική και ανθρωπιστική πράξη του, διότι όλοι σαν πατριώτες τιμήσαμε την θυσία αυτών των ανθρώπων που αγωνίστηκαν, για την λευτεριά της πατρίδας και πλήρωσαν με τη ζωή τους. Ο Παπαγιάννης αμέσως πήρε το λόγο και ζήτησε μια προθεσμία ορισμένων ημερών, με την δικαιολογία μήπως η μελέτη του σχεδίου πόλεως του Κρανιδίου, προέβλεπε κάτι άλλο στην πάνω πλατεία και έπρεπε να συμβουλευθεί την πολεοδομία. Λες και αυτός δεν ήξερε την μελέτη του σχεδίου πόλεως του Κρανιδίου. Ας σημειωθεί ότι η πολεοδομία τότε στεγαζόταν δεξιά από την κεντρική είσοδο του Δήμου. Παρόλο που ο Παπαγιάννης είχε θύμα τον αδερφό του όχι μόνο αδιαφόρησε, αλλά σαμποτάρισε την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου επί ένα χρόνο που παρέμεινε ακόμα στον Δήμο και έτσι δεν εγκρίθηκε η ακριβής θέση του μνημείου.
Αυτός ο ‘αριστερός» που καθημερινά είχε δίπλα του την πολεοδομία, δεν κατάφερε επί ένα χρόνο να ορίσει 4 τ.μ. για την τοποθέτηση του μνημείου έχοντας έναν εκτελεσμένο αδερφό και μια παμψηφεί θετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Το θέμα ήταν τελείως τυπικό, διότι ήξερε πολύ καλά ότι σύμφωνα με τη μελέτη του σχεδίου πόλεως σ’αυτή τη θέση η ανέγερση του μνημείου δεν θα εμπόδιζε καθόλου την λειτουργία της πλατείας.
Εδώ έχουμε ακέραια την ευθύνη σαν κόμμα διότι διαθέτοντας δυο αντιπροσώπους οργανωμένους κομμουνιστές όπως έλεγαν αυτοί, δεν πίεσαν επί ένα χρόνο τον Δήμαρχο να υλοποιήσει την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, όπως ήταν υποχρεωμένος. Τον Παπαγιάννη τον διαδέχθηκε για δεύτερη φορά ο Κοντογιάννης για 4 χρόνια, με την δική του σχετική βοήθεια και με τις προσωπικές διαμαρτυρίες, και αναφορές στην Νομαρχία, σαν πρόεδρος του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ , κατάφερα μετά από 3 χρόνια να να ορισθεί μια τριμελής επιτροπή για την μελέτη του χώρου, που αποτελούνταν από την κα Αντωνοπούλου
(αρχιτέκτονα), τον κο Αντωνόπουλο (πολιτικό μηχανικό από το Ναύπλιο), και τον κο Μαρώση (πολιτικό μηχανικό από το Κρανίδι). Ήλθαν οι δυο από το Ναύπλιο και ο Μαρώσης, αν και είχε ειδοποιηθεί, δεν εμφανίστηκε. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους άλλους δυο εκπροσώπους της Νομαρχίας, να κάνουν ένα τοπογραφικό σχέδιο όλου του χώρου και ειδικά της τοποθεσίας του μνημείου. Το θέμα δεν προχωρούσε γρήγορα με αποτέλεσμα επί θητείας Κοντογιάννη, να μην υλοποιηθεί όπως έγινε κατά την θητεία του επόμενου Δημάρχου, Δημ. Κωστελένου (θα αναφερθώ πιο κάτω). Παρόλη την καλή θέληση του Κοντογιάννη να γίνει αυτό το μνημείο, ο δημοτικός σύμβουλος Ανδρέας Πουλής, καίτοι είχε υπογράψει για την παραχώρηση του χώρου, αρνήθηκε να ψηφίσει με την δικαιολογία ότι «έρχονται εδώ από το Ναύπλιο και μας κάνουν ότι θέλουν στον τόπο μας, γι’αυτό δεν συμφωνώ με την παραχώρηση του χώρου, αν και ψήφισα υπέρ». Οι λόγοι της άρνησης είναι ευνόητοι.
Επανέρχομαι στο θέμα του σχεδίου πόλεως. Όταν μαθεύτηκε η απάτη του Παπαγιάννη, μαζευτήκαμε όλοι στο δημοτικό κατάστημα, 100 περίπου πολίτες από το Κρανίδι οι περισσότεροι αγανακτισμένοι, διότι ζημιώνονταν από αυτό το ανόητο σχέδιο πόλεως και απαιτούσαμε να τροποποιηθεί η μελέτη, αλλά αυτό ήταν αδύνατο, διότι ήταν υπογεγραμμένη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ακόμα και μέχρι σήμερα δεν είναι δυνατό να καταργηθεί ή να τροποποιηθεί, αλλά επειδή έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και εφόσον δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί, ίσως είναι δυνατόν να γίνει κάποια καινούρια μελέτη με άλλη φιλοσοφία, βασισμένη στις πραγματικές ανάγκες του Δήμου. Αυτό είναι θέμα Δημάρχου και όπως πληροφορούμε τώρα το 2006 θα γίνει κάποια προσπάθεια για νέα μελέτη του σχεδίου πόλεως Κρανιδίου.
Μέσα στην φασαρία που επικρατούσε στον Δήμο, σε μια στιγμή ησυχίας ρώτησα τον Δήμαρχο «πότε ήρθε αυτός ο περίφημος Μαρασδής και μέτρησε στο Κρανίδι, αφού κανένας δεν τον είδε, και πώς χάραξε το σχέδιο πόλεως; Τι κάνατε εσείς σαν Δήμος έχοντας την ευθύνη της μελέτης ώστε να αντικαταστήσετε τους δυο μηχανικούς που παραιτήθηκαν; ( Αδαμόπουλος και Σφυρής). Μου υπέδειξε αδιάφορα ‘έναν μηχανικό από το Δ.Σ, και όταν τον ρώτησα μου είπε με αδιαφορία « ο Μαρασλής δεν ήρθε ποτέ να με βρει». Η απάντηση μου ήταν αφού δεν ήρθε αυτός γιατί δεν πήγες εσύ να τον βρεις, που ήσουν υποχρεωμένος, και αν δεν μπορούσες, γιατί δεν παραιτήθηκες όπως έπρεπε να αποφύγεις και τις ευθύνες του κακού που βρήκε τον τόπο μας;»
Εδώ τελειώνει η «Οδύσσεια» ρουσφετιών και παρανομιών με τους συμβούλους του Παπαγιάννη.
Ο Κοντογιάννης που τον διαδέχθηκε στη Δημαρχία, κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες να ακυρώσει την μελέτη του Μαρασλή, αλλά δεν τα κατάφερε. Τον Κοντογιάννη διαδέχθηκε ο Δημ. Κωστελένος με συνεργασία ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού, αν και ήταν νέος και μορφωμένος δεν έκανε μεγάλο έργο στον τόπο μας, αλλά προς τιμήν του, το πιο αξιόλογο έργο του ήταν η μελέτη και η έγκριση δανείου για τον βιολογικό καθαρισμό και την αποχέτευση των λυμάτων του Δήμου Κρανιδίου. Η αγορά οικοπέδου και η εγκατάσταση εργοστασίου βιολογικού καθαρισμού στον Κάμπο, ήταν ένα έργο από τα πιο σοβαρά για την επαρχία μας και μείωσε κατά πολύ την μόλυνση της περιοχής, διότι ο Δήμος Κρανιδίου καταναλώνει κατά μέσω όρο πάνω από 1700 κυβικά μέτρα νερού το 24ωρο για τις ανάγκες βασικά της αποχέτευσης. Από αυτά λόγω της διαβρωτικής θέσης του υπεδάφους του Δήμου μας, που δεν αδειάζει σχεδόν κανένας βόθρος, και όπως είναι φυσικό αυτή η μεγάλη ποσότητα των καθημερινών λυμάτων, φτάνει σίγουρα στο υδροφόρο στρώμα και καταλήγει στην θάλασσα, δηλαδή στις κοντινότερες παραλίες του Κρανιδίου που είναι στη δυτική περιοχή, Κοιλάδα, Λεπίτσα, Δορούφι κλπ.
Ενώ έγιναν όλα αυτά τα οικήματα και οι εγκαταστάσεις των μηχανημάτων, για να ολοκληρωθεί το έργο υπήρχαν ορισμένες γραφειοκρατικές ελλείψεις και παρέμεινε ανενεργό για 4 χρόνια, με ευθύνη πια, του νέου δημάρχου Νίκου Κοντογιάννη, που διαδέχθηκε τον Δημ. Κωστελένο. Άρχισε να λειτουργεί επί ημερών του επόμενου δημάρχου, Δημ. Καμιζή, που με ενέργειές του ξεπέρασε τις γραφειοκρατικές δυσκολίες, και κατάφερε να θέσει σε λειτουργία τον βιολογικό καθαρισμό.
Άλλο θετικό και πατριωτικό έργο του Δημ. Κωστελένου, είναι η έγκριση του χώρου για την ανέγερση του μνημείου της Εθνικής Αντίστασης, ένα έργο που ενώ δεν εγκρίθηκε στο τελευταίο συμβούλιο του Κοντογιάννη, όπου παραβρίσκονταν όλο το νεοεκλεγέν συμβούλιο του Κωστελένου, εγκρίθηκε στο πρώτο συμβούλιο του Δήμου με δήμαρχο τον Κωστελένο, μετά από 9 χρόνια αγώνων και προσπαθειών του παραρτήματος ΠΕΑΕΑ.
Το μνημείο, μας στοίχισε τότε 4.000.000 δρχ με 1.500.000 δρχ προσφορά από τον αείμνηστο Παντελή Γκιώνη, που ήταν και ο πρώτος που έδωσε την ιδέα, τιμώντας τους αγωνιστές και προπάντων τους δυο νεκρούς αδελφούς του, Αντώνη και Τάκη, που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς. Συγκεντρώσαμε 700.000 από ενίσχυση των οικογενειών των θυμάτων, και άλλων συντρόφων και φίλων, και τα υπόλοιπα από έναν ιδιώτη που δεν θέλει να κατονομαστεί. Στα αποκαλυπτήρια του μνημείου παραβρέθηκε και τίμησε με την παρουσία του, ο τότε δήμαρχος Δημ. Κωστελένος. Μίλησε με θερμά πατριωτικά λόγια, αλλά αυτό που δεν κατάφερε ήταν να κρατήσει την υπόσχεση του, να βγάλει ένα κονδύλι 500.000 δρχ από τον Δήμο. Όλοι οι δήμοι της Ελλάδας ενίσχυσαν τα παραρτήματα της Εθνικής Αντίστασης μέχρι και την ολοκληρωτική κατασκευή των αντίστοιχων μνημείων τους. Τέτοιου είδους μνημεία έχουν ανεγερθεί χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα.
Τον Κοντογιάννη τον διαδέχθηκε ο Δημ Καμιζής, γιατρός και διευθυντής του Κέντρου Υγείας Κρανιδίου (παλιότερα και του Ναυπλίου). Απεδείχθη δήμαρχος ικανός και δραστήριος μέχρι και σήμερα (που γράφονται αυτές οι γραμμές), τόσο με σοβαρά έργα υποδομής, όσο και με την ενίσχυση της πολιτιστικής κίνησης, με μεγάλη προσπάθεια για την ανάδειξη της λαογραφικής και πολιτιστικής ιστορίας του τόπου, με ιδιαίτερη μελέτη γύρω από τα πολιτικά πρόσωπα, με την έκδοση βιβλίου του μεγάλου πολιτικού και συμπατριώτη μας Εμμανουήλ Ρέπουλη (εκδόθηκε με έξοδα του Δήμου), που περιέχει αξιόλογους πολιτικούς και ιστορικούς λόγους του στη Βουλή, καθώς και μια σειρά από λογοτεχνικές και φιλοσοφικές επιστολές και με ιστορικά ντοκουμέντα από την εθελουσία εξορία του μεγάλου Κρανιδιώτη πολιτικού μετά την ήττα του κόμματος των Φιλελευθέρων, όπου τους διαδέχθηκαν στην εξουσία ο Γούναρης της Δεξιάς, με τον βασιλιά Κωνσταντίνο και την «συμμορία» του.
Η παρουσίαση αυτού του βιβλίου έγινε σε ειδική τιμητική εκδήλωση, για τον Ρέπουλη, στην πάνω πλατεία που τον τίμησε σύσσωμος ο λαός του Κρανιδίου. Διάφοροι ομιλητές αναφέρθηκαν στη ζωή και στις πολιτικές δραστηριότητες του μεγάλου αυτού πολιτικού άνδρα, ο οποίος διετέλεσε μέχρι και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βενιζέλου, ενώ πέτυχε απόλυτα στο έργο του ( σαν αστός πολιτικός) από τις διοικητικές θέσεις στις οποίες τοποθετήθηκε.

Follow me on Twitter

Οκτωβρίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπ    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

κοκα κολα

  • 710,450

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Μικρό οδοιπορικό: Στους ρυθμούς της Γιορτής του Κάστανου ζει η Καστάνιτσα (photos+video) Οκτωβρίου 21, 2014
    Από το astrosnews.gr Σε πλήρη ετοιμότητα να υποδεχθεί τους χιλιάδες επισκέπτες που την κατακλύζουν τα τελευταία 31 χρόνια με αφορμή τη «Γιορτή του Κάστανου» βρίσκεται η Καστάνιτσα, με τους κατοίκους, τους καλλιεργητές αλλά και τον Φορέα του Πάρνωνα να έχουν ετοιμάσει πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων και δράσεων για το ερχόμενο Σάββατο 25/10. Από νωρίς το μεσημέρ […]
  • Σε υψηλούς ρυθμούς η προπόνηση του Αστέρα (video) Οκτωβρίου 21, 2014
    Η προετοιμασία της Αστέρα Τρίπολης ενόψει του εκτός έδρας αγώνα με την Τότεναμ για την 3η αγωνιστική του Europa League συνεχίστηκε με την πρωινή προπόνηση της Τρίτης 21 Οκτωβρίου που ήταν και η τελευταία επί Αρκαδικού εδάφους καθώς η ομάδα αναχωρεί για Λονδίνο. Το πρόγραμμα περιελάμβανε παιχνίδια με μπάλα, ασκήσεις τακτικής σε μικρούς χώρους και αμέσως μετά […]
  • Έφυγε από τη ζωή ο Σπύρος Ζαγοραίος Οκτωβρίου 21, 2014
    Η κηδεία του λαϊκού τραγουδιστή και συνθέτη θα γίνει την Τετάρτη στο Γ' Νεκροταφείο - Διαβάστε τι είχε πει σε παλαιότερες του συνεντεύξεις για την χειροβομβίδα που έσκασε στα χέρια του όταν ήταν 13 ετών, τη σύζυγό του Ζωή, τον γιο του που τον έχασε από καρκίνο, τον ρατσισμό από συναδέλφους του, αλλά και το πώς θα ήθελε να τον βρει ο θάνατος Έφυγε χθες α […]
  • Συζήτηση για την διαχείριση των απορριμμάτων διοργανώνει το ΚΚΕ Οκτωβρίου 21, 2014
    Η γενικότερη κατάσταση με τη διαχείριση των απορριμμάτων είναι πολύ άσχημη. Ειδικότερα στο Δήμο Τρίπολης είναι πιο οξυμένη. Οι ευθύνες για αυτή την κατάσταση είναι τόσο στις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις όσο και στις Περιφέρειες και τους Δήμους που προωθούν την επιχειρηματική δράση στον τομέα αυτό. Σήμερα βρισκόμαστε σε μία κρίσιμη καμπή, υλοποιείται ο σχεδιασμός […]
  • Έσπασαν τα μάρμαρα γύρω από το Μαλλιαροπούλειο Οκτωβρίου 21, 2014
    Νέοι βανδαλισμοί στο ιστορικό αυτό κτίριο της Τρίπολης Το Μαλλιαροπούλειο δημοτικό θέατρο  ένα πραγματικό στολίδι για την Τρίπολη έγινε πάλι στόχος για κάποιους ασυνείδητους οι οποίοι δεν σέβονται την ιστορικότητα του κτιρίου το οποίο κατασκευάσθηκε στις αρχές του αιώνα και αποτελεί ενδιαφέρον δείγμα αρχιτεκτονικής. Όπως μπορείτε να δείτε και από τις φωτογρα […]

Κατηγορίες

Κατηγοριες Tag

3η γιορτη ελιας Aman resorts SRF RDF Αθικια Αλαβανος Αλεκος Αλλη Προταση Αναβαλος Ανεμογεννητριες Αφαλάτωση Βασιλης Λαδας Βουδουρης Γιαννης Γεωργοπουλος Γιορτες ελιας Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοσια διαβουλευση Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Ελος Κοιλαδας Ευπλοια Θεσεις ΡΚΕ-Σ Ιστορικα κτηρια Ερμιονιδας Καραβασιλη Καταφυκι Κοινωφελης Επιχειρηση Αθλητισμου Περιβαλλοντος Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Λυματολασπη Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Νικος Γοντικας Ξενοδοχεια ΠΑΜΕ Πανω Πλατεια Κρανιδι Παυλος Φυσσας Πολιτιστικο μονοπατι Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Υδρα Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας Χριστουγεννα Ωρα της γης αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση βαρεα μεταλλα στο νερο δισκουρια επιδομα ανεργιας επισιτισμος εργατες καθαριοτητας ΟΤΑ εφοπλιστικο κεφαλαιο κατοχη καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση παλαια κτηρια στο Κρανιδι σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates

Flickr Photos

Εικόνα 1329

More Photos
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.