You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

Ο Καποδίστριας ως κυβερνήτης πούλησε όλα τα υπάρχοντα του για να χρηματοδοτήσει το νεοσύστατο κράτος, αρνήθηκε το μισθό του και υποχρέωσε και όλους τους πολιτικούς να κάνουν το ίδιο. Παράλληλα όμως, δημιούργησε ένα συγκεντρωτικό και προσωποπαγές σύστημα διακυβέρνησης. Ανέστειλε το σύνταγμα, κατήργησε την ελευθεροτυπία και διόρισε σε υψηλές θέσεις τα δύο αδέρφια του. Οι πολιτικοί του ανίπαλοι απάντησαν με μια φράση που έμεινε παροιμειώδης: Γιάννης κερνάνει, Γιάννης πίνει. 
 
Ανατρεχοντας στην γεννεση του Ελληνικου κρατους μολις τεσσερες γενιες πριν θα βρουμε ολες τις κακοδαιμονιες που μας βασανιζουν σημερα. Ετσι ενω τα παρακατω γεγονοτα ειναι ιστορια ειναι την ιδια στιγμη και το σημερα. Μια κοινωνια που ακομα συγκροτειται κατω απο την πιεση και τον ελεγχο ξενων δυναμεων μια κοινωνια που στο εσωτερικο της υπαρχει χωρισμος και αντιπαραθεση οχι μονο με βαση την ταξικη συγκρουση αλλα και αναμεσα σε ενα μεγαλο κομματι της παραγωγικης κοινωνιας και σε ενα αλλο μειοψηφικο ξενοδουλο, εξαρτωμενο (αμορφωτο η μορφωμενο)  υποταγμενο, στα ξενα συμφεροντα.

Mια παρενθεση. Αναρωτιεμαι αν οταν εφτασε ο 25 χρονος Καποδιστριας στην Κεφαλονια στις    27Απριλίου/9 Μαίου  1801   να διαπραγματευτει με τους εξεγερμενους κατοικους  απο το Ληξουρι το νεο συνταγμα ηταν αναμεσα στους αστους εκπροσωπους της πολης  και ο προπρο παπους μου ο γιατρος Νικολαος Κατσαΐτης. Μαλλον θα ηταν αν παρουμε υπ οψι μας πως λιγα χρονια αργοτερα ο γιος του (προπαπους μου) Λεωνιδης Κατσαΐτης γιατρος κι αυτος σπουδαγμενος στην Ιταλια ειχε παρει ενεργο μερος στο κομμα των ριζοσπαστων που ζητουσε την ενωση με το Ελληνικο κρατος .

Διαβαζουμε αναμεσα στις γραμμες.Τα παρακατω αποσπασματα εχουν στοχο να εξαψουν την περιεργεια και να ωθησουν στην αναζητηση αλλων πηγων περα απο τις καθιερωμενες για να βγουν συμπερασματα.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%82

…Σχετικά με την προσωπικότητα του Καποδίστρια έχουν εκφραστεί από τους ιστορικούς αντικρουόμενες απόψεις. Ο κόμης Γκομπινό τον συγκαταλέγει στους τρεις μεγαλύτερους διπλωμάτες της εποχής μαζί με τον Μέττερνιχ και τον Ταλλεϋράνδο, ο Χέρτσμπεργκ αναφέρει ότι ήταν διπλωμάτης δεξιώτατος.[60] Ο Γιάννης Κορδάτος τον χαρακτηρίζει τυφλό όργανο των Ρώσων, ενώ ο Κάρλ Μάρξ τον χαρακτηρίζει πολιτικά ανυπόληπτο.[34] Αντίθετα, ο Τάσος Βουρνάς εκφράζεται θετικά ως προς το έργο του, όπως και οι Καρολίδης και Διονύσιος Κόκκινος, ένας εκ των φανατικότερων υποστηρικτών του.[34][60] Με την άποψη ότι ο Καποδίστριας ήταν εκτελεστικό όργανο των Ρώσων διαφωνεί και ο Douglas Dakin.[39] Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης χαρακτηρίζει το έργο του αξιόλογο αλλά όχι αξιέπαινο, ο Σπυρίδων Τρικούπης, στενός συνεργάτης του Καποδίστρια, εκφράζεται μεν θετικά, δεν παραλείπει όμως να τον κατηγορήσει για την κατάλυση του συντάγματος.[60] Σε γενικές γραμμές οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν σημαντικό το έργο του Καποδίστρια, χωρίς να παραλείπουν να αναφέρουν όμως την αυταρχικότητα με την οποία άσκησε την εξουσία…..

 …Ουσιαστικά βρισκόταν υπό τις διαταγές του Ρώσου στρατηγού, ανήκε δηλαδή στη ρωσική υπηρεσία. Μαζί με τον Καποδίστρια έφτασαν 300 Ρώσοι στρατιώτες, καθώς και ο μητροπολίτης Άρτας Ιγνάτιος….

Η πρόταση που περίμενε από τη Ρωσία ήρθε τον Μάιο του 1808, όταν ο Κόμης Νικόλαος Πέτροβιτς Ρουμιάντσεφ, επικεφαλής του υπουργείου εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, του έστειλε επιστολή με την οποία, αφού του ανακοίνωνε ότι τιμήθηκε με τον τίτλο του ιππότη Β’ Τάξεως του τάγματος της Αγίας Άννας, τον προσκαλούσε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έφτασε τον Ιανουάριο του επόμενου έτους. Αρχικά ο Ρουμιάντσεφ τον διόρισε επιτετραμμένο στην αυλή του αντιβασιλιά της Ιταλίας, διορισμός όμως που ακυρώθηκε. Τελικώς διορίστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως κρατικός σύμβουλος. Αφού παρέμεινε για δύο χρόνια στην Αγία Πετρούπολη, διορίστηκε στις 20 Αυγούστου 1811 ακόλουθος στην πρεσβεία της Βιέννης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Μάιο του 1812. Επόμενος σταθμός στην πορεία του ήταν το Βουκουρέστι, όπου διορίστηκε ως αξιωματούχος με πολιτικά καθήκοντα στη στρατιά του Δούναβη.[2] Εκεί συνδέθηκε με τον ναύαρχο Τσιτσαγκώφ, του οποίου έγινε σύμβουλος και διευθυντής του διπλωματικού του γραφείου.[7] Για τις υπηρεσίες του αυτές τιμήθηκε με τον βαθμό του κρατικού συμβούλου εν ενεργεία…….

………Η άνοδος του Καποδίστρια στη ρωσική αυτοκρατορική αυλή επιβεβαιώθηκε με τον διορισμό του πρώτου από τον Τσάρο Αλέξανδρο ως μυστικού απεσταλμένου στην Ελβετία με σκοπό να προσεταιριστεί την φιλικά προσκείμενη προς την Γαλλία κυβέρνηση………

….Η παρουσία του Καποδίστρια στη Βιέννη πρέπει να θεωρείται καταλυτική, καθώς με τις συμβουλές του επηρέαζε αποφασιστικά τον Τσάρο. Κατά τον ιππότη φον Γκεντς, σύμβουλο του Μέττερνιχ, η τελική πράξη του συνεδρίου που υπογράφηκε τον Μάιο του 1815 ήταν δημιούργημα του Καποδίστρια και του ιδίου.[7]….

…Το 1815 ίδρυσε τη Φιλόμουσο εταιρεία μαζί με τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο, τον Άνθιμο Γαζή, τον Στούρτζα κ.α. και σκοπός της ήταν να βοηθήσει νεαρούς Έλληνες να σπουδάσουν. Τα μέλη αυτής ήταν με το πλευρό των Ρώσων γι΄ αυτό και η αυστριακή αστυνομία παρακολουθούσε τις δραστηριότητές της.[…..

….Το 1820 και 1821 συμμετείχε στα συνέδριο του Τροππάου και του Λάιμπαχ. Στα δύο αυτά συνέδρια ο Τσάρος Αλέξανδρος επηρεασμένος από το Μέττερνιχ ακολούθησε την πολιτική της Αυστρίας παραμερίζοντας σε μεγάλο βαθμό τον Καποδίστρια. Στο συνέδριο του Λάιμπαχ ήρθε η είδηση για την εξέγερση του Αλέξανδρου Υψηλάντη και την επανάσταση στη Μολδοβλαχία[v]. Ο Υψηλάντης μάλιστα απέστειλε επιστολή στον Τσάρο ζητώντας του τη βοήθειά του. Η απάντηση του Τσάρου ήταν η επίσημη καταδίκη της Επανάστασης, η απόταξη του Αλ.Υψηλάντη[15] και η άδεια εισόδου του Τουρκικού στρατού στις Ηγεμονίες,[16] μέτρα που στον Υψηλάντη ειδικά ανακοινώθηκαν με επιστολή γραμμένη και υπογεγραμμένη από τον Καποδίστρια.[17…..

..Παρά ταύτα η εκλογή του θεωρήθηκε ως ήττα της Αγγλικής εξωτερικής πολιτικής και νίκη της Ρωσίας.[30] Και είναι γεγονός ότι μεταξύ Καποδίστρια και Αγγλίας υπήρχε αμοιβαία δυσπιστία. Πριν δεχθεί την πρόταση που του έγινε, επισκέφθηκε την Πετρούπολη προκειμένου να αποδεσμευθεί επισήμως από την υπηρεσία του Τσάρου..

.. Μια από τις βασικές προϋποθέσεις που έθεσε για να αναλάβει την ηγεσία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους ήταν η αναστολή του συντάγματος και η διάλυση της βουλής, όροι που τελικώς έγιναν αποδεκτοί. Στη θέση της βουλής δημιούργησε το «Πανελλήνιον», ένα γνωμοδοτικό όργανο αποτελούμενο από 27 μέλη με καθαρά διακοσμητικό χαρακτήρα, ενώ τη διακυβέρνηση ανέλαβε η κεντρική γραμματεία, ένα είδος υπουργικού συμβουλίου, διοικούμενο από τον ίδιο….

…. Να σημειωθεί ότι αρχικά είχε δεσμευθεί για τη διενέργεια εκλογών τον Απρίλιο του 1828, στη συνέχεια όμως προχώρησε στην αναβολή αυτών λόγω της χαώδους κατάστασης που επικρατούσε στο εσωτερικό. Όταν αυτές διεξήχθησαν, διατυπώθηκαν βάσιμες κατηγορίες για νοθεία…..

…Δεν ίδρυσε όμως πανεπιστήμιο, καθώς θεωρούσε ότι έπρεπε να υπάρξουν πρώτα απόφοιτοι μέσης εκπαίδευσης. Στο πρόβλημα της διανομής της εθνικής γης ο Καποδίστριας δεν κατάφερε να βρει λύση κι έτσι εκατομμύρια στρέμματα παρέμειναν στους μεγαλοϊδιοκτήτες (κοτζαμπάσηδες και Εκκλησία)….

..Προκειμένου να διαχειρισθεί αποτελεσματικά την τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση του νέου κράτους, ο Καποδίστριας προέκρινε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας, ώστε να διατηρήσει άμεσα τον πολιτικό έλεγχο. Την αντιπολίτευση κατά του Καποδίστρια απάρτιζαν οι παραμερισμένοι από την εξουσία κοτζαμπάσηδες και πλοιοκτήτες. Ο συγκεντρωτισμός που επέδειξε ο Καποδίστριας παραμερίζοντας τις τοπικές αρχές και διορίζοντας σε θέσεις κλειδιά τα δύο αδέρφια του, Αυγουστίνο και Βιάρο Καποδίστρια, τον οδήγησαν σε σύγκρουση με τις προαναφερθείσες ομάδες συμφερόντων….

…..Την 14η Ιουλίου 1831, οι Μιαούλης και Κριεζής με 200 Υδραίους στρατιώτες κατέλαβαν τον ναύσταθμο στον Πόρο επειδή έμαθαν ότι ο στόλος ήταν έτοιμος να κινηθεί κατά της Ύδρας.[43] Αμέσως έσπευσαν οι αντιπρέσβεις των τριών μεγάλων δυνάμεων προκειμένου να διαπραγματευθούν. Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι αιφνιδιάζοντας τους εξεγερμένους τάχθηκαν υπέρ της νόμιμης κυβέρνησης και απαίτησαν την παράδοση των επαναστατών. Έτσι, ο αγγλικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος είχαν αποκλείσει τα λιμάνια του Πόρου και της Ύδρας ώστε να μην επιτραπεί η ένωση των στόλων των επαναστατών. Ο ελλιμενισμένος εθνικός στόλος στον Πόρο ήταν υπό την αρχηγία πλέον του Μιαούλη ενώ μια μικρή μοίρα ήταν υπο την αρχηγία του Κανάρη, που δεν δεχόταν να υπακούσει στους επαναστάτες. Και ενώ ο Άγγλος και ο Γάλλος ναύαρχος κωλυσιεργώντας, έπλευσαν προς το Ναύπλιο για να συσκεφθούν με τους αντιπρέσβεις,[44] ο Ρώσος ναύαρχος Ρίκορντ ανέλαβε να εφαρμόσει, μόνος αυτός, τις οδηγίες του Καποδίστρια. Απέκλεισε τους αντάρτες, ήρθε σε προστριβές μαζί τους, τίναξε στον αέρα τη «Νήσο των Σπετσών», αιχμαλώτισε ένα ακόμη πλοίο[45] και τελικά εξώθησε τον Μιαούλη στο «Μεγαλουργόν έγκλημα».[46] Το πρωί της 1ης Αυγούστου 1831 ο Μιαούλης, όπως είχε προειδοποιήσει τον Ρίκορντ, ανατίναξε δύο από τα πιο σύγχρονα τότε πλοία του ελληνικού ναυτικού, την φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα». Ο Δ. Χοϊδάς, σε επιστολή του προς τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, από την Τρίπολη, στις 10 Αυγούστου 1831, ανάμεσα σε πολλές άλλες σημαντικές πληροφορίες για την τραγική κατάσταση που επικρατούσε σε όλη τη χώρα, του έγραφε ότι οι Υδραίοι έλεγαν ότι «την φρεγάδαν (Ελλάς) την έκαυσαν δι ‘ αδείας του πρέσβεως της Αγγλίας, όστις τους υπεσχέθη ότι τους δίδει άλλην» και η αστυνομία του Ναυπλίου είχε πλη­ροφορίες «ότι οι δύο πρέσβεις (Αγγλίας και Γαλλίας) έλαβαν μέρος με τους Υδραίους και ότι έγραψαν εις τον Ρίκορδ[29] να παύσει από τας κατ’ αυτών εχθροπραξίας του έως ότου να έλθει ο παρά των τριών δυνάμεων απεστελλόμενος πληρεξούσιος, όστις είναι ο ναύαρχος Άγγλος, της μοί­ρας τον Αιγαίον πελάγους…». Και πρόσθετε ότι στην ‘Υδρα είχαν κα­ταφθάσει «δύο πλοία γαλλικόν και αγγλικόν… και οι δύο ναύαρχοι (ο Άγγλος και ο Γάλλος) με τρόπον προσφέρουσι βοηθήματα εις την Ύδραν και τους λέγουσι να επιμένουν εις τον σκοπόν των και να μη φοβώνται διόλου, διότι επιτυγχάνουσι το ποθούμενον…».[47]……

..Ο τραγικός θάνατος του Καποδίστρια βύθισε σε θλίψη τον γεωργικό πληθυσμό, ενώ αντίθετα στην Ύδρα δέχτηκαν την είδηση με πανηγυρισμούς…

http://siderisilias.pblogs.gr/2011/06/h-dikh-twn-dolofonwn-toy-iwannh-kapodistria.html

Ο ποιητής Αλέξανδρος Σούτσος, αν και είχε υποδεχτεί με ενθουσιασμό τον Καποδίστρια, τελικά απογοητεύτηκε από τη διακυβέρνησή του και μάλιστα εξορίστηκε όταν του έκανε κριτική. Έτσι χαιρέτισε τη δολοφονία του μέσα από τους στίχους του:

«Είν’ ελεύθερος ο Τύπος, φθάνει μόνον να μην βλάψεις
της Αρχής τους Υπαλλήλους,
τους Κριτάς, τους Υπουργούς μας και των Υπουργών τους φίλους·

είν’ ελεύθερος ο Τύπος, φθάνει μόνον να μη γράψεις»

http://www.greekopinions.gr/archives/134504

Ως προς τις τιμές βασικών αγαθών και τις αμοιβές, έχουμε πληροφορίες για το 1840 περίπου και μπορούμε βάσιμα υποθέσουμε ότι τα ίδια πάνω κάτω ίσχυσαν και κατά την περίοδο των 3,5 ετών που κυβέρνησε ο μπάρμπα- Γιάννης. Οι ετήσιες απολαβές του προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου ήταν το 1840 7.200 δρχ., του επιτρόπου και του αντιπροέδρου 5.400, του γραμματέα 2.000, του λογιστή α’ ταξ. 2.400 και β’ ταξ. 2.000. Ένας απλός γραφέας έπρεπε να ζήσει με 800 δρχ και ένας κλητήρας του δημοσίου με 600. Υπήρχαν βεβαίως και υψηλόμισθοι, όπως ο Γερμανός ιερέας της Αμαλίας που αμείφθηκε το 1839 με 4.240 δρχ και τα πλήθη των κατά βάση αργόσχολων Βαυαρών που κουβάλησε αργότερα ο Όθωνας και η αντιβασιλεία.

image44

Ο Μπαρτόλντι γράφει για νομισματικά πειράματα και θεωρεί ότι εσφαλμένως έγινε η αντιστοιχία με το ισπανικό τάλιρο:

Τα νομισματικά πειράματά του επίσης έδειξαν τη μεγάλη του αμάθεια και δεν ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες του τόπου. Αντί να ορίσει σαν νομισματική μονάδα το φράγκο, δημιούργησε το φοίνικα, επηρεασμένος από τις παλιές σχέσεις εμπορίου με την Ανατολή και όρισε τιμή του το 1/6 του ισπανικού ταλίρου. Δεν υπολόγισε όμως, ότι τα ισπανικά τάλιρα κυκλοφορούσαν στην Ανατολή υπερτιμημένα κι έτσι το νέο νόμισμα είχε ασταθή βάση.

Αναφέρει δε ότι λησμονήθηκε να αφαιρεθεί η δαπάνη του κόστους και οι κερδοσκόποι έλιωναν και πουλούσαν το ασήμι, το οποίο προφανώς ως μέταλλο στην αγορά έπιανε περισσότερο από την ονομαστική αξία του νομίσματος:

Κατά την κοπή λησμονήθηκε ν’ αφαιρεθεί από την αξία κάθε αργυρού φοίνικος η δαπάνη του κόστους κι έτσι η έκδοση του νομίσματος αντί να πλουτίζει το κράτος, το ζημίωσε. Οι κερδοσκόποι εκμεταλλεύτηκαν την ασυγχώρητη αυτή αμέλεια και ή τα έλιωναν και τα πουλούσαν σαν ασήμι ή τα εξήγαν στο εξωτερικό. Η κυβέρνηση μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση σταμάτησε την περαιτέρω έκδοση και κυκλοφορούσε μόνο χάλκινα σε αξία λεπτών. Το ποσό των χάλκινων ήταν τέτοιο, ώστε σε δύο χρόνια ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο φοίνικες. ……

Νικολαος Γαλατης

Τα γεγονότα είναι αρκετά συγκεχυμένα ως προς τη σειρά τους, επειδή κανένας από τους ιστορικούς της εποχής δεν ήταν φαίνεται διατεθειμένος να δείξει πόσο ενεργός και σημαντικός ήταν ο ρόλος του Γαλάτη. Με επιμονή δική του ή και με τη σύμφωνη γνώμη των άλλων Φιλικών, έστειλε επιστολή στον Καποδίστρια ζητώντας συνάντηση μαζί του.[6] Σύμφωνα με τον ίδιο τον Καποδίστρια, που δεν μιλά πουθενά για την επιστολή προς τον ίδιο τον Τσάρο, η επιστολή του Γαλάτη προς τον ίδιο τον ξένισε. Συμβουλεύθηκε -όπως γράφει- αμέσως τον τσάρο. Είπε στον μονάρχη ότι θα πρόκειται μάλλον για ανοησίες και καλό θα ήταν να μη συναντηθεί με το Γαλάτη, αλλά ο τσάρος (πάντα σύμφωνα με τον Καποδίστρια) του συνέστησε απεναντίας όχι μόνον να συναντηθεί, αλλά και να μάθει από τον νεαρό Έλληνα όσα περισσότερα μπορούσε. Όταν ο Γαλάτης έφθασε στη Μόσχα «εμπνέει σέβας ενταυτώ και έκπληξιν είς όλους»,[7] καθώς μάλιστα έδειχνε την πρόσκληση του Καποδίστρα. Ο Καποδίστριας στα Απομνημονεύματά του απαξιώνει τον Γαλάτη και λέει ότι μετά τη συνάντησή του ενημέρωσε τον Τσάρο για τις ανοησίες που άκουσε από τα χείλη του νεαρού. Ο Τσάρος όμως του είπε να ξανασυναντηθεί για να μάθει ακόμα περισσότερα. Αυτόν τον σύγχυσε πολύ, αλλά έτυχε ο ίδιος να ασθενήσει και επίσης έτυχε τότε (;) ο Γαλάτης να συληφθεί εν τω μεταξύ από την αστυνομία (αρχηγός της οποίας ήταν τότε ο ελληνικής καταγωγής Ιωάννης Γοργόλης ή Γοργόλιν). Οπως το θέτει δηλαδή στα Απομνημονεύματά του, η αστυνομία συνέλαβε τον Έλληνα Φιλικό ανάμεσα στα δύο ραντεβού του με τον ίδιο.

Όπως εκτιμούν οι περισσότεροι ιστορικοί πάντως αυτό που ονομάζεται από πολλους Αυτοβιογραφία ή Απομνημονεύματα του Καποδίστρια είναι ουσιαστικά υπόμνημα που επιδιώκει να ξεκαθαρίσει τη στάση του ίδιου έναντι του νέου τσάρου της Ρωσίας (είχε πλέον πεθάνει ο Αλέξανδρος). Κατά συνέπεια όσα αναφέρονται σε αυτό (περιλαμβανομένης της αναφοράς στο Γαλάτη και τα της Φιλικής) πρέπει να τα διαβάζει κανείς στο πλαίσιο ενός ουσιαστικά απολογητικού σημειώματος και όχι ως ακριβή ιστορική αναφορά. Ο Καποδίστριας αναφέρει σε αυτό το υπόμνημα ή Απομνημονεύματα ότι στη συνέχεια συνέστησε στον Τσάρο Αλέξανδρο να απελαθεί ο Γαλάτης το συντομότερο δυνατόν ώστε να μη γίνει ντόρος επειδή θα πληροφορούνταν τα πάντα[8] οι Οθωμανοί μέσω των πρεσβειών τους και θα έβρισκαν το μπελά τους πολλοί και αθώοι Έλληνες. Όντως ο Γαλάτης διώχθηκε από τη χώρα και στάλθηκε στη Μολδαβία, όμως ο Καποδίστριας (ή ίσως ο ίδιος ο τσάρος Αλέξανδρος) φέρεται να του έδωσε ένα σημαντικό ποσό. Αυτό αν ευσταθεί (και οι περισσότεροι δέχονται ότι ευσταθεί) δείχνει ότι ο μελλοντικός κυβερνήτης της Ελλάδας χρηματοδοτούσε τον Γαλάτη και τη Φιλική όχι εν αγνοία του τότε τσάρου.

Με τα πολλά τέλος τον πείθουν να φύγει με σπετσιώτικο καράβι το Σεπτέβρη του 1818, μαζί με τον Τσακάλωφ και τον Παναγιώτης Δημητρόπουλος (Μανιάτης). Τον πήγαιναν στην Μάνη για ν΄ασφαλιστούν παραδίδοντάς τον είτε στον Μαυρομιχάλη είτε στον Μούρτζινο να τον κρατήσοτν σε φύλαξη μ΄έξοδα της Εταιρείας ως το ξέσπασμα της επανάστασης.[14]«Εις εναντίαν όμως επίφοβον περίστασιν να θανατωθεί αφεύτως».[15] . Στα παράλια της Ερμιόνης ο Δημητρόπουλος πυροβόλησε δύο φορές τον Γαλάτη, ο οποίος μάλιστα στον πρώτο πυροβολισμό προσπάθησε να μαχαιρώσει τον Δημητρόπουλο με το σπαθί του δεχόμενος αμέσως και δεύτερη σφαίρα. Καθώς πέθαινε απευθυνόμενος στο δολοφόνο του είπε: «Αχ. Μ’ εφάγατε. Τι σας έκαμα;».

Σύμφωνα με πολλές πηγές, οι οποίες όμως μπορεί να αναπαράγουν όλες την ίδια, πιθανόν τον Τσακάλωφ, ο Γαλάτης έζησε άλλα 10-15 λεπτά και ο Δημητρόπουλος άρχισε να κλαίει και να του λέει «δεν ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά δεν υπήρχεν άλλος τρόπος δια να γλιτώσομεν από την ανοικονόμητόν σου κακίαν».

……Ο φόνος έγινε πιθανόν στις 9 Ιανουαρίου του 1819 αν και ο Τρικούπης τοποθετεί τα γεγονότα καλοκαίρι του ίδιου έτους και άλλοι τα μεταθέτουν στο Νοέμβριο….

Συνεχίζοντας ο Τρικούπης αναφέρεται γενικά στους ανταγωνισμούς και τις εσωτερικές συγκρούσεις στην Φιλική Εταρεία: «Τόσον δε ο ζήλος της Εταιρίας κατέτρωγε τους μύστας αυτής, ώστε επλήγωσέ τις αυτών καιρίως εν Κωνσταντινουπόλει τον Αναγνώστην Δηληγιάννην ως αποδοκιμάζοντα τα της Εταιρείας.»

  • Χαρακτηριστικό είναι πως και τα δυό μοναδικά θύματα της Εταιρείας, ο Γαλάτης και ο Καμαρηνός, είχαν έρθει σ΄επαφή με τον Καποδίστρια
  • Τα «Υδραϊκά Χρονικά» ανέφεραν τότε [18] ότι στο πλοίο είχαν επιβιβαστεί αρχικά τέσσερεις Φράγκοι αλλά επέστρεψαν δύο (που σημαίνει ότι δολοφονήθηκε και ο υπηρέτης του Γαλάτη).
  • Δοκιμιον Ιστορικον περι της Ελληνικης Επαναστασεως

Διαβαζωντας την παρακατω ειδηση πηγα χρονια πισω στην Χουντα τον Φλεβαρη του 1973 λιγο πριν το Πολυτεχνειοοταν εφυγε σε ηλικια 79 ετων   ο παπους μου Κωστας Παπαδογιαννης (πατερας  της μανας μου)  , συνταξιουχος στρατιωτικος που πεθανε με  τον βαθμο του συνταγματαρχη εν αποστρατεια.Ενας καλος τρυφερος ανθρωπος που αγαπουσε το διαβασμα το θεατρο τη μουσικη τον ερωτα.

Σαν υψηλοβαθμο στρατιωτικο  στελεχος εδικαιουτο ταφο στο Α Νεκροταφειο Σαν Βενιζελικος ομως και υπασπιστης του Σαραφη στον ΕΛΑΣ οχι. Ετσι η χουντα δεν μας εδωσε ταφο. Ταφηκε προσωρινα στην Κοκκινια ξεθαφτηκε ξαναθαφτηκε και τελος τα κοκκαλα του ειναι σε οστεοφυλακιο στο Βυρωνα. Αυτη ειναι η χουντα.Ενας ανθρωπος που πολεμησε στους Βαλκανικους πολεμους που φυλακιστηκε εναντια στην βασιλεια, που πολεμησε στηνΑλβανια και μετα στην εθνικη αντισταση δεν ειχε δικαιωμα να ταφει στην Ελληνικη γη συμφωνα με τη χουντα.

Επειδη στην παρακατω συνεντευξη ( ηε εκφραση «παιδι μου» ηταν η αγαπημενη του παντα ακομα και οταν σκοτωσε ενα παιδι) λεει ο φανατικος και αμετανοητος φονιας ο ανθρωπος πρωταγωνιστης της καταλυσης της δημοκρατιας ο ανθρωπος που θεωρει πως οι Ελληνες δεν ειμαστε αξιοι δημοκρατικης διακυβερνησης (ειμαστε δηλαδη υπαναπτυκτοι) πως τιμα τα γαλονια του, θυμιζω πως οσοι ηταν επαγγελματιες στρατιωτικοι δεν ειχαν την ιδια αποψη περι τιμης και ατιμιας.Οσο για τον αξιωματικο Παναγουλη που απελευθερωσε ο Παπαδοπουλος ( οπως λεει ο φονιας)  του εβαζαν πυρωμενο συρμα μεσα στα γεννητικα οργανα οι στρατιωτες του Ντερτιλη.

http://www.inews.gr/162/fovountai-syllalitirio-nostalgon-tis-chountas-stin-kideia-ntertili.htm 

Μιλώντας στο protothema.gr ο εκδότης της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος» κ. Δημήτρης Ζαφειρόπουλος, έκανε λόγο για πιέσεις που ασκούνται, προκειμένου να μην ταφεί ο Ντερτιλής στο Α’ Νεκροταφείο, ώστε να μην εξελιχθεί σε συγκέντρωση και «λαϊκό προσκύνημα», όπως είχε συμβεί το 1999 στην κηδεία του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Μάλιστα ο ακροδεξιός εκδότης, δηλώνει πώς παραχωρεί τον ιδιόκτητο τάφο της οικογένειας του. «Επειδή κάποιοι όπως πληροφορήθηκα επικαλούνται την έλλειψη χώρου στο Α’ Νεκροταφείο, εγώ προσωπικά παραχωρώ τον Οικογενειακό Τάφο που διαθέτω, προκειμένου να ταφεί ο εκλιπών στο Α’ Νεκροταφείο, εφόσον το επιθυμεί η σύζυγος του. Όπως συνέβη και το 1999 που επιχειρηματίας είχε διαθέσει ιδιόκτητο τάφο όπου και ετάφη ο Γεώργιος Παπαδόπουλος», δήλωσε ο ίδιος, θεωρώντας βέβαιο πως όπου και αν ταφεί ο Ντερτιλής, η κηδεία του θα εξελιχθεί σε ακροδεξιό συλλαλητήριο των νοσταλγών της Χούντας και όχι μόνο.

Το να εισαι ακροδεξιος χουντικος δεν ειναι μονο πολιτικη τοποθετηση.Ειναι και συναισθηματικος κοσμος. Σκληροτητα , πεισμα, μισος, ελλειψη συναισθηματος για τους δικους του ανθρωπους. Καρδια απο πετρα. Αμετανοητος. Ο γιος εβαλε την ζωη του μπροστα για να σωσει ζωες.Ο πατερας σηκωσε το οπλο για να σκοτωσει.Ο καθε ανθρωπος φερει ευθυνη για τις δικες του πραξεις.

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4773910

Η σχέση με τους γονείς.
Ο πατέρας Νίκος Ντερτιλής επέλεξε να μην παραστεί στην κηδεία του 63χρονου γιου του, προκειμένου να μην υπογράψει μια τυπική άδεια – όπως επί χρόνια αρνείται πεισματικά να υπογράψει αίτηση αποφυλάκισης. Η άρνησή του να πάει στην κηδεία του παιδιού του ξένισε τους πάντες, κατά πάσα πιθανότητα όμως δεν θα ξένιζε τον γιο του. Ο Βασίλης Ντερτιλής είχε θυμώσει με τον πατέρα του πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια. Τότε είχε αρρωστήσει σοβαρά η μητέρα του. Ο Νίκος Ντερτιλής είχε αρνηθεί να επισκεφθεί τη σύζυγό του. «Δεν θα αφήσω εγώ τη μάνα μου να πεθάνει…» έλεγε ο γιος σε φιλικά του πρόσωπα.
4b744347dc8fa83ec8bde50b394af0a9_M

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63773777

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΜΥΡΟΓΙΑΝΝΗ
Για τη δολοφονία του 20χρονου μαθητή, συγκλονιστική είναι η κατάθεση του Αντώνη Αγριτέλλη, οδηγού τότε του Ντερτιλή/

«Είδα τον Ν. Ντερτιλή να βγάζει το περίστροφό του και να σκοτώνει ένα νεαρό στην οδό Πατησίων. Μια κόκκινη λιμνούλα από αίμα σχηματίστηκε γύρω από το κεφάλι του νεαρού στην άσφαλτο και μια ακόμα μικρότερη άσπρη από χυμένα μαλλιά.» Η ένορκη βεβαίωση που κατατέθηκε στο Δικαστήριο έχει ως εξής: «Ήμουνα προσωπικός οδηγός του Συνταγματάρχη Ντερτιλή.

Την Παρασκευή το απόγευμα (16ης Νοεμβρίου) τον παρέλαβα από το σπίτι του και τον μετέφερα με το τζιπ στην Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών στην οδό Σταδίου 10, γύρω στις 7 το βράδυ. Κατά τις 10 η ώρα βγήκε ο Ντερτιλής μαζί με κάποιον ανώτερο αξιωματικό της Αστυνομίας και έφυγαν. Πότε επέστρεψαν δεν τους αντελήφθην. Στις 4 ή 4:30 ξημερώνοντας Σάββατο παρέλαβα τον Ντερτιλή και τον μετέφερα από την ΑΣΔΕΝ στο Πολυτεχνείο με το τζιπ. Σταμάτησα κοντά στην κατεστραμμένη πύλη, ο Ντερτιλής κατέβηκε και συζητούσε με κάποιον αξιωματικό της Αστυνομίας.

Ξαφνικά αντελήφθην φασαρία και φωνές προς τη μεριά της διασταύρωσης Πατησίων και Στουρνάρα. Παρετήρησα ότι αστυφύλακες έδερναν έναν νεαρό. Ξαφνικά αυτός κατόρθωσε να αποσπασθεί από τους αστυφύλακες. Τότε ο Ντερτιλής, που μόλις είχε αντιληφθεί το επεισόδιο, έβγαλε από το μπουφάν του το περίστροφό του και πυροβόλησε χωρίς να πολυσκεφθεί. Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο. Έμεινε επί τόπου ακριβώς στην διασταύρωση Πατησίων και Στουρνάρα, προς την πλευρά της Ομόνοιας. Εγώ φαντάστηκα ότι του έριξε στα πόδια και περίμενα να κινηθεί. Όταν όμως είδα να σχηματίζεται μια λίμνη από αίμα και μια μικρή άσπρη λιμνούλα από μυαλά, κατάλαβα ότι τον πυροβόλησε στο κεφάλι και ήταν ήδη νεκρός.

Μετά, σαν να μη συνέβαινε τίποτα, μπήκε στο τζιπ και κτυπώντας με στην πλάτη, μου είπε “με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μια τον πέτυχα στο κεφάλι”. Εγώ τα είχα χάσει και ήμουνα φοβερά ταραγμένος και φοβισμένος. Συνεχίσαμε προς την Πατησίων και φθάσαμε στο Μουσείο. Εκεί κάποιος υπάλληλος των τρόλεϋ ήταν μπλοκαρισμένος και οι αστυφύλακες του φώναζαν και τον έσπρωχναν.

Ο Ντερτιλής κατέβηκε απ’ το τζιπ, κόλλησε το περίστροφό του στο στομάχι του ανθρώπου και τον φοβέριζε ότι θα τον σκοτώσει αν δεν εξαφανιστεί. Μετά προχωρήσαμε προς τον ΟΤΕ όπου ευρίσκοντο αρκετοί πολίτες. Ο Ντερτιλής έβγαλε το περίστροφό του και άρχισε να πυροβολεί χωρίς να μπορώ να διαπιστώσω αν χτυπήθηκε κανείς. Από τον ΟΤΕ γυρίσαμε πίσω και φθάσαμε στα Χαυτεία ακριβώς έξω από τον ΜΠΡΑΒΟ. Ενώ δεν είχαμε σταματήσει ακόμη, ο Ντερτιλής αντελήφθη πάνω από τον Κινηματογράφο “Αλάσκα” πολίτες που είχαν αποκλεισθεί. Κατέβηκε αμέσως από το αυτοκίνητό του και διέταξε τους ΛΟΚατζήδες να κάνουν έφοδο και να τους πιάσουν.

Ο ίδιος έδινε διαταγές με το περίστροφο στο χέρι λέγοντας: “Βαράτε στο ψαχνό, πέντε παληόπαιδα θα μας κάνουν ό,τι θέλουν;” Μετά από λίγο, οι ΛΟΚατζήδες κατέβασαν τριάντα περίπου άτομα και τους έβαλαν επάνω σε καμιόνια και τους πήραν. Από το σημείο εκείνο φύγαμε και πήγαμε στην οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου και Μάρνη, σε μια υπηρεσία της Χωροφυλακής. Το διεπίστωσα αυτό, γιατί μόλις κατέβηκε ο Ντερτιλής έτρεξαν οι Χωροφύλακες και τον υποδέχτηκαν. Αυτός όμως τους είπε, σαν να τους μάλωνε, “τι φοβάστε ρε; Βαράτε στο ψαχνό, εγώ έκανα την αρχή.”. Τότε κατάλαβα ότι είχε μαθευτεί η πράξις του Ντερτιλή. Μετά από μέρες με ρώτησε ο Ντερτιλής: “Θυμάσαι ρε, αυτόν που πυροβόλησα στο Πολυτεχνείο; Ε, τη γλύτωσε τελικά.” Φυσικά ήταν προφανής ο σκοπός του, ήθελε να απαλύνει την τρομερή εντύπωση που μου είχε δημιουργήσει με τον φόνο που έκανε εν ψυχρώ και να τον λησμονήσω. Αλλά το φοβερό αυτό γεγονός θα το θυμάμαι σ’ όλη μου τη ζωή. Έκανα πως τον πίστεψα αλλά δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι ο νεαρός ήταν νεκρός. Πράγμα που το διάβασα αργότερα στις εφημερίδες. Μετά από αρκετές μέρες μ’ έδιωχναν με δυσμενή μετάθεση στο Πολύκαστρο.

Με κάλεσε ο Ντερτιλής και μου είπε: “Παιδί μου, δεν πρέπει να ξεχνάς ένα πράγμα, ότι στην Υπηρεσία μας ό,τι ακούμε και ό,τι βλέπουμε μένει για την Υπηρεσία, δεν το λέμε αυτό ούτε στην μάνα μας.” Κατάλαβα τι εννοούσε. Η μετάθεσή μου στο Πολύκαστρο γινόταν επειδή ήμουν προσωπικός οδηγός του Ντερτιλή. Την δικαιολόγησαν όμως ότι είχα σπάσει τον καθρέπτη του αυτοκινήτου του και για τιμωρία έπαιρνα την μετάθεση αυτή. Επίσης, θέλω να προσθέσω ότι κατά την διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου ο Ντερτιλής έλεγε συνεχώς σε όποιον συναντούσε, “βαράτε στο ψαχνό”. Έλεγε ακόμη σε μερικούς άλλους ότι: “Όταν δείτε τέσσερα, άτομα τον έναν να τον σκοτώνετε και τους τρεις να τους βάζετε στο καμιόνι”.»

http://gr.news.yahoo.com/%CE%BF-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%82-064307251.html

Σε ηλικία 92 ετών απεβίωσε χθες ο τελευταίος έγκλειστος χουντικός Νικόλαος Ντερτιλής. Νοσηλευόταν στον Ερυθρό Σταυρό με οξύ ισχαιμικό επεισόδιο και εγκεφαλικό και πέθανε δύο μήνες μετά τον θάνατο του γιου του Βασίλη.

Ο Ν. Ντερτιλής ήταν από τους πρωταίτιους του απριλιανού πραξικοπήματος και μετά την πτώση της χούντας καταδικάστηκε σε ισόβια για τη δολοφονία του 20χρονου Μιχάλη Μυρογιάννη έξω από το Πολυτεχνείο στις 18 Νοεμβρίου του 1973.

Στις λιγοστές συνεντεύξεις που παραχώρησε δήλωνε αμετανόητος υποστηρικτής του πραξικοπήματος και αρνούνταν κατηγορηματικά να ζητήσει χάρη ή να επικαλεστεί λόγους υγείας για να βγει από τη φυλακή, όπως έκαναν οι υπόλοιποι πραξικοπηματίες. Ο Ν. Ντερτιλής έφτασε στο σημείο μάλιστα να αρνηθεί πρόσφατα ακόμα και την άδεια που του παραχώρησε ο υπουργός Δικαιοσύνης Αν. Ρουπακιώτης να παραστεί στην κηδεία του γιου του. «Δεν θα νομιμοποιήσω εγώ αυτό το καθεστώς», έλεγε στους συνομιλητές του.

Πρωτοστάτησε στα γεγονότα της 21ης Απριλίου του 1967, αφού ως επικεφαλής ενός μηχανοκίνητου τάγματος κατέλαβε εκείνο το πρωί 28 δημόσια κτίρια. Κατά τη διάρκεια της επταετίας παρέμεινε στο στράτευμα και δεν ασχολήθηκε με θέματα διοίκησης. Είχε πολεμήσει ως εθελοντής στον πόλεμο της Κορέας το 1950 αλλά και στην Κύπρο, όπου με τον βαθμό του συνταγματάρχη συντόνισε την ΕΛΔΥΚ το 1964.

Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 18 Νοεμβρίου 1973, πυροβόλησε στο κεφάλι τον 20χρονο Μ. Μυρογιάννη. Η μαρτυρία στο δικαστήριο του οδηγού του τζιπ στο οποίο επέβαινε ο Νικόλαος Ντερτιλής οδήγησε το δικαστήριο να αποφασίσει την ισόβια κάθειρξη. Ενδεικτικό της σκληρής και αμετανόητης στάσης που κρατούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στις φυλακές Κορυδαλλού είναι η δήλωσή του σε συνέντευξη όπου ανέφερε: «Είναι πιθανότερο να πέσει μαύρο χιόνι ή ο ήλιος να βγει από τη δύση, παρά να υπογράψω ένα τέτοιο χαρτί (αίτηση χάριτος)».

Δήλωνε αμετανόητος στρατιώτης και υπερασπιστής του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου μέχρι και το τέλος του. Η στάση του αλλά και η επιμονή του να υπερασπίζεται το καθεστώς της χούντας είχε προκαλέσει τον θαυμασμό στα στελέχη της Χρυσής Αυγής.

Ο επικεφαλής της ακροδεξιάς οργάνωσης και νοσταλγός της επταετίας Ν. Μιχολολιάκος είχε επισκεφθεί στο νοσοκομείο τον Ν. Ντερτιλή, ενώ ο βουλευτής Ηλ. Κασιδιάρης είχε ζητήσει στα τέλη του 2012 με επιστολή του προς τον υπουργό Δικαιοσύνης την αποφυλάκιση του Ν. Ντερτιλή, τον οποίο αποκαλούσε «στρατηγό» και «παρασημοφορημένο αξιωματικό», παρά το γεγονός ότι είχε καθαιρεθεί σε απλό στρατιώτη μετά την καταδίκη του από τη Δικαιοσύνη το 1975.

Δημοκράτης ο πρόωρα χαμένος γιος του
Ποιος ήταν ο «άλλος» Ντερτιλής

Πριν από δύο μήνες απεβίωσε από εγκεφαλικό ανεύρυσμα ο Βασίλης Ντερτιλής, γιος του ισοβίτη πραξικοπηματία, σε ηλικία 63 ετών, στην Αυστρία, όπου ζούσε με τη δεύτερη σύζυγό του και τις δύο έφηβες κόρες του.

Ο Βασίλης Ντερτιλής, αντίθετα από τον πατέρα του, υπηρέτησε την Ελληνική Δημοκρατία σε ειδικές αποστολές με εθνική σημασία: στη Σομαλία, στην Αμπζαχία και στη Σερβία. Ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, έφερε εις πέρας τις πιο ευαίσθητες μυστικές επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού.

Η πιο γνωστή είναι η «Επιχείρηση Χρυσόμαλλο Δέρας», η απεμπλοκή δηλαδή των Ελλήνων ομογενών από το Σοχούμι τον Αύγουστο του 1993.

Η προσφορά του ήταν αναγνωρισμένη από όλες τις κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Ο Β. Ντερτιλής έμεινε στο Ναυτικό έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90, οπότε και παραιτήθηκε όταν εκτίμησε ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας δεν σκόπευε να τον αξιοποιήσει ανάλογα με τα προσόντα του.

Ανήσυχο πνεύμα, που μετά τη στρατιωτική του σταδιοδρομία διέπρεψε και στον επιχειρηματικό στίβο. Παρέμεινε στο Βελιγράδι κατά την τελευταία του αποστολή, αμέσως μετά τον πόλεμο, και με το «σπαθί» του κατέκτησε τον τίτλο του προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

ΝΙΚΟΣ Β. ΤΣΙΤΣΑΣ

Ξερω παλια στις σχολικες εκδρομες απο την επαρχια μας στην Αθηνα για καποια θεατρικη παρασταση εμπαινε καποτε  μεσα στο προγραμμα και μια επισκεψη σε καποιο ΜΑLL για να εκπαιδευτουν τα παιδια στο πνευμα του καταναλωτισμου.Και μιας και τα παιδια των εκδρομων ειναι παιδια της μεσαιας ταξης συνηθως των εμπορων και καταστηματαρχων να μαθουν και να δουν με τα ιδια τους τα ματια τα θηρια που καταβροχθιζουν μακροπροθεσμα τις δουλειες των γονιων τους.Αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.

benia 039

Πως θα μπορουσαν τα παιδια ανθρωπων που φτιαχνουν η πωλουν ειδη λαικης τεχνης να προετοιμαστουν για να παρουν καποτε την δουλεια των γονιων τους;

benia 024

Μια εναλλακτικη προταση για δυο σχολικες ομαδες μεχρι 60 παιδια.

http://www.melt.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=93&Itemid=95

Εκπαιδευτικά προγράμματα για την ελληνική λαϊκή κεραμεική στο Τζαμί (παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης) Στο παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης (Τζαμί, Άρεως 1, Πλατεία Μοναστηρακίου) στεγάζεται συλλογή κεραμεικών, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Στο χώρο αυτό πραγματοποιούνται ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολικές τάξεις ( Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄Δημοτικού και Α΄, Β΄, Γ΄Γυμνασίου), με θέμα τη νεοελληνική κεραμεική. · «Νερό και χώμα και φωτιά είναι τα φτιαστικά μου…»Με τη βοήθεια προβολής διαφανειών, συμπλήρωσης φυλλαδίων εργασίας, παιχνιδιών, χειροτεχνικών κατασκευών, δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να γνωρίσουν τα στάδια κατασκευής των κεραμεικών, διάφορα είδη πήλινων αντικειμένων, τη χρήση τους κ.ά.


Ώρα έναρξης των προγραμμάτων: 10.00 π.μ. Διάρκεια : 1 ώρα και 30 λεπτά.

Ο αριθμός των παιδιών σε κάθε σχολική ομάδα που παρακολουθεί το πρόγραμμα,

δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 30.

Τα εκπαιδευτικά προγράμματα μπορούν να πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα

σε δύο σχολικές ομάδες.

 

benia 031

ΕΔΩ το φυλαδιο του Μουσειου

Ο Βασιλης Λαδας μου διηγηθηκε πως παλια στον καμπο υπηρχε εργοστασιο που εφτιαχνε κεραμιδια.(βεβαια παλια και παγωτα φτιαχναμε στην Ερμιονιδα, και ηλεκτρικο ρευμα φτιαχναμε, και ψωμι και ρουχα .Παλια αυτα.Τωρα τα εισαγουμε)

Oσο για τις κορες μας οι φιγουρες του παιχνιδιου και της αισθητικης τους τους ειναι πανακριβες Μπαρμπι και μαλιστα δρακουλε αντι για αναγνωρισιμες φιγουρες της καθημερινοτητας τους.Και για τα αγορια τρανσφορμερς να μαθουν να σπανε και να ανοιγουν κεφαλια

eef

Βέπετε αυτες οι κουκλες Μπαρμπι κουνανε χερια και ποδια σαν νευροσπαστα σαν γυναικες στην πρωινη ζωνη της τηλεορασης πριν καταληξουν στη χωματερη. Αναρωτιεμαι τα παιχνιδια των σημερινων παιδιων θα μπορουσαν να μπουν μετα απο αιωνες σε ενα μουσειο΄σαν εργα τεχνης;

benia 028

Κεραμίστας  και μαλιστα πολυ καλος με πολυχρονη εμπειρια  υπαρχει και στην Ερμιονιδα στο Πορτο Χελι.Αναζητηστε τον!

Μιας και η Αθηνα ειναι το κεντρο (καταναλωτικο κυριως αλλα και πολιτιστικο) του δικου μας κοσμου εμας των Ελληνων της επαρχιας, αλλα και το κεντρο (ελπιδας για ψυχαγωγια η επιβιωση)για πολλους αλλους ανθρωπους απο ολο τον κοσμο που φτανουν ως εδω σαν επισκεπτες η σαν προσφυγες αναζητω σε  αυτη τη τοσο απαξιωμενη πολη τις μυστικες χάρες της που προσπερναμε αδιαφορα πολλες φορες. ακομα και οταν κανουμε χαλαρα τη βολτα μας

benia 038

Και ομως οι «Αθηναιοι» ντοπιοι και ξενοι  διανουμενοι και λαικοι εχουν τις γωνιες , τα στεκια τους, τα σημεια αναφορας που τους εμπνεουν.Και μην νομιζετε, ειναι οι παρεες και οι μειοψηφιες που παντα αλλαζουν τις συνειδησεις και οριζουν την ρεουσα φυσιογνωμια μιας πολης.Παρεες που στην διαρκεια της ζωης τους πολλες φορες κρυμενες στο περιθωριο η και κυνηγημενες απο τις πλειοψηφιες δεν αναζητουν φευγαλεα αναγνωριση και επιτυχια παρα κινουνται με εκεινο το διαρκες παθος, την εσωτερικη φλογα, την πνευματικοτητα που αναζητα την αληθεια πισω απο την βιτρινα.

Παραμενω εραστης της πολης της Αθηνας του νηματος που ενωνει το βαθυ της παρελθον με το σημερα (που θα ειναι η ιστορια του αυριο ),επισκεπτης πλεον και γω της παλιας μου πολης,  αναζητω αυτα που μου ειχαν διαφυγει και δυστυχως πολλες φορες χανωνται πριν τα συναντησω.

Θυμαστε ισως μια αναρτηση μου για το βιβλιοπωλειο του Καουφμαν δυστυχως λιγο αργοτερα καηκε.Ισως προσεξατε στην ιδια αναρτηση μου μια φωτογραφια με την μεταλλικη επιγραφη στο σημειο που δολοφονηθηκε ο Πετρουλας δυστυχως συλληθηκε.

Αγαπημενα στεκια κλεινουν μετα απο χρονια , δρομοι και γειτονιες στο κεντρο  που παλια βαδιζες αφοβα τωρα ειναι γεματοι ξυρισμενα κεφαλια, εξαθλιωμενους μεταναστες και ενοπλους αστυνομικους που σε αγριοκοιταζουν, η Αθηνα εχει φωνη υπογεια , νυχτα, αγωνια.Παρελθον και παρον.

Εχει και μερα ομως.Ενα πολυβουο παζαρι 2,5 χιλιαδων χρονων , χωνευτηρι λαων μακρυνων πολιτισμων που αλληλοεπιρεαζωνται.

Περπατω στο αγαπημενο Μοναστηρακι, την Αθηνας, την Πλακα, και σκεφτομαι τους μαυρους Σκλαβους της αρχαιοτητας, τους εβραιους εμπορους, τους Περσες και τους μισθοφορους, να συνωστιζονται στην πρωτευουσα του τοτε γνωστου κοσμου οπως σημερα μαζευονται στην εκπεσουσα πρωτευουσα των Βαλκανιων της Ανατολικης Μεσογειου.Και σκεφτομαι πως ο πολιτισμος μας εκει ακριβως στηριζει την δυναμη και την διαρκεια του .Στην ικανοτητα να ειναι ανοικτος και να αφομειωνει ολα τα στοιχεια του γυρω κοσμου.Γιατι εμεις δεν ειμασταν ποτε  ξενοφοβικοι απομωνομενοι πανω σε ενα βουνο η ενα νησι.Οποιοι θελουν να κανουν την Ελλαδα εχθρικη στους ξενους πανε κοντρα στην ιστορια της.(προφανως στους «ξενους» κατοικους  δεν συμπεριλαμβανω και τους κατακτητες μας ).Η δυναμη μας ηταν παντα το ανοιχτο μας βλεμμα και σκεψη.Αφοβοι, παρορμητικοι, περιεργοι, ανεκτικοι.

benia 041

Με ολες αυτες τι σκεψεις σημερα θελω να γραψω για ενα αλλο κρυφο στους πολλους σημειο της Αθηνας.Ενα σημειο κρυφο παρ ολο που το ματι μας εχει πεσει πανω του απειρες φορες στο Μοναστηρακι . Ειναι το Τζαμι του Τζισδαρακη στην πλατεια Μοναστηρακιου.

benia 040

Η αλλιως το μουσειο Ελληνικης Λαικης Τεχνης

Για παμε να το γνωρισουμε βγαινοντας για λιγο απο τον θορυβο του πληθους και τις πολυεθνικες μουσικες που συγκεντρωνουν κοσμο στα ποδια του .

benia 035

Οι δυο παλιες γκραβουρες ειναι απο την αναρτηση που εχω κανει συνδεση .Οι αλλες δικες μου.

ΕΔΩ θα βρειτε πολλες φωτογραφιες απο το διαδικτυο

ΥΓ Ριξτε μια ματια ΕΔΩ Ενα τετοιο ιστοτοπο με τα βυζαντινα μνημεια της Ερμιονιδας (εχουμε αρκετα) με φωτογραφικο υλικο και μεταφρασμενα κειμενα σε βασικες γλωσσες (Αγγλικα Γαλικα Ισπανικα Κινεζικα Ινδικα  Γιαπωνεζικα Ρωσσικα ) υποστηριζω πως πρεπει να φτιαξει ο Δημος μας.Δεν κοστιζει πολλα και το φωτογραφικο υλικο (και ιστορικο υλικο)  υπαρχει ηδη αρκει καποιοι νατα μαζεψουν και να εγκριθουν απο καποια κρατικη υπηρεσια.Η μεταφραση των συντομων κειμενων (και βιβλιογραφια φυσικα) μπορει να γινει απο το μεταφραστικο τμημα του υπουργειου εξωτερικων αν δεν κανω λαθος η απο μονιμους κατοικους αλλοδαπους της Ερμιονιδας.

http://www.melt.gr/index.php?option=com_content&task=category&sectionid=7&id=32&Itemid=67

Το Τζαμί της Πλατείας Μοναστηρακίου χτίστηκε το 1759 από τον τότε Βοεβόδα των Αθηνών Τζισδαράκη. Παλιότερα ονομαζόταν Τζαμί του «Κάτω Σιντριβανιού», από το σιντριβάνι που βρισκόταν εκεί κοντά, ενώ ολόκληρη η περιοχή ήταν γνωστή ως «Κάτω Παζάρι».

Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, το Τζαμί χρησιμοποιήθηκε για ποικίλους σκοπούς (στρατώνας της στρατιωτικής μουσικής, φυλακή, αποθήκη). Το 1915 αναστηλώθηκε από τον Αναστάσιο Ορλάνδο και το 1918 στέγασε το «Μουσείον Ελληνικών Χειροτεχνημάτων» που ιδρύθηκε τότε.

Στο Τζαμί στεγάζεται από το 1975 η πλούσια Συλλογή Κεραμεικής, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Από το 1991, η Συλλογή προβάλλεται με ανανεωμένη εκθεσιακή παρουσίαση.

Βρίσκεται στην οδό Άρεως 1, στην Πλατεία Μοναστηρακίου.

Τηλέφωνο επικοινωνίας : 210 32 42 066 

plakadiadromes.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να βρει κανείς σε μια αγορά…………Ακόμη και μια παλιά εκκλησία και μάλιστα τζαμί!

Τα τζαμιά είναι ο τόπος λατρείας των Μουσουλμάνων.

Το Τζαμί Τζισδαράκη ( ή Τζισταράκη) χτίστηκε το 1759 από τον Μουσταφά Αγά Τζισταράκη, τον βοεβόδα, το διοικητή δηλαδή, της Αθήνας.

Κατασκευάστηκε με υλικό παρμένο από παλιότερα κτίσματα και συνδέθηκε με ένα βανδαλισμό: οι άνθρωποι του Τζισταράκη γκρέμισαν, ανατινάζοντάς τη, τη δέκατη έβδομη κολόνα του ναού του Ολυμπίου Διός. Αιτία της καταστροφής ήταν η επιθυμία του Βοεβόδα να χρησιμοποιήσει ασβέστη για το μαρμαροκονίαμα των τοίχων του τζαμιού.

Η πράξη του Τζισταράκη ενόχλησε τους Αθηναίους, αλλά και τον πασά του Ευρίπου (της Χαλκίδας) από τον οποίο εξαρτιόταν διοικητικά η Αθήνα. Παρά τις προσπάθειες του Βοεβόδα να τον δωροδοκήσει στέλνοντάς του 8.000 γρόσια, μοιρασμένα σε 16 πουγγιά, όπως λέγεται, ο Πασάς διέταξε τον εκτοπισμό του Τζισταράκη, στηριζόμενος σ’ ένα παλιό τουρκικό νόμο που απαγόρευε την καταστροφή αρχαίων μνημείων που ανήκαν στο ιερό πρόσωπο του Σουλτάνου. Εξάλλου, ο αθηναϊκός πληθυσμός θεώρησε υπεύθυνο τον Τζισταράκη και για μια επιδημία πανούκλας που εμφανίστηκε στην πόλη εκείνη τη χρονιά. Ήταν τότε πολύ διαδεδομένη η δοξασία ότι κάθε αρχαία κολόνα που πέφτει, «ξεθάβει» και μια συμφορά που είναι κρυμμένη από κάτω της…

Αργότερα απέκτησε και άλλα ονόματα όπως «Τζαμί του Κάτω Σιντριβανιού» , «Τζαμί του Κάτω Παζαριού» και «Τζαμί της Πλατείας Μοναστηρακίου».

Το τζαμί αυτό κτίστηκε πάνω σε υπερυψωμένο έδαφος. Έχει ανοιχτό υπερώο, (=ο εξώστης στην πρόσοψη), με τέσσερις κολόνες, με τρεις τοξωτές στοές.

Το τετράγωνο κτίριο στεφανώνεται από ογκώδες οκταγωνικό τύμπανο (= εσωτερικά) με αβαθή οκταγωνικό τρούλο. Υπάρχουν τέσσερα παράθυρα σε καθένα από τους δύο πλάγιους τοίχους και μικρότερα παράθυρα σε κάθε πλευρά του τυμπάνου.

Στο εσωτερικό βρίσκεται μια mihrab (= μιχράμπ) (=κόγχη στον τοίχο που δείχνει προς τη Μέκκα) με διακοσμητικές ταινίες, καθώς και άλλες στο εξωτερικό, για να προσεύχονται τα πλήθη των πιστών.

Ο μιναρές του τζαμιού κατεδαφίστηκε μετά την Επανάσταση του 1821.

Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μέχρι το 1915, οπότε και αναστηλώθηκε από τον αρχιτέκτονα Αναστάσιο Ορλάνδρο.

Για πολλά χρόνια στέγαζε το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης.

Από το 1981 στεγάζει το Μουσείο παραδοσιακής κεραμικής, γλυπτικής και διακοσμητικών τεχνών από όλη την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, ως παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης της οδού Κυδαθηναίων.

Μάγκου Έφη

Εδω φωτογραφιες απο το εσωτερικο και την εισοδο

kalhbenia 036benia 037

http://www.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=91

1817TZASTDJAMIΤο 1966 ευπρεπίστηκε καταλλήλως προκειμένου να προσευχηθεί ο εξόριστος τότε στην Ελλάδα έκπτωτος βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Ιμπν Σαούντ.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία:
Α. Συγγόπουλος, «Τα Βυζαντινά και Τουρκικά Μνημεία των Αθηνών», στη σειρά Κ. Κουρουνιώτης & Γ. Α. Σωτηρίου (επιμ.), Ευρετήριον των Μνημείων της Ελλάδος, Αθήνα 1929.

1854TZASTDJAMI

 

Κι ομως το Μουσειο Ελληνικης Λαικης Τεχνης δεν ειναι απλα ενα ιστορικο θρησκευτικο κτηριο.Ειναι ενας σημερινος ζωντανος μουσιακος χωρος οπου παρουσιαζεται η εικαστικη δουλεια λαικων καλλιτεχνων.Κηνυγημενων απο τον πολεμο προσφυγων που στην νεα τους πατριδα επλασαν με τα χερια τους το χωμα και του φυσηξαν ζωη.

benia 034

ΕΔΩ πληροφοριες για την παραδοσιακη  Κεραμικη

Η κεραμική είναι μία από τις πιο αρχαίες ανθρώπινες δραστηριότητες. Χώμα, νερό και φωτιά. Με τα ίδια αυτά υλικά που κατασκευάστηκαν τα πρώτα αγγεία μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, έπλασαν και συνεχίζουν να πλάθουν μέχρι σήμερα οι νεώτερες γενιές αγγειοπλαστών τα δικά τους δημιουργήματα. Τα σημαντικότερα αγγειοπλαστικά κέντρα που λειτουργούσαν μέχρι το πρόσφατο παρελθόν εντός των ελληνικών συνόρων, ήταν η Πάτρα, ο Μεσσηνιακός Κόλπος (περιοχή Κορώνης), η Ζάκυνθος και η Κέρκυρα στη Δυτική Ελλάδα, τα Γιάννινα και παλαιότερα η Άρτα στην Ήπειρο, η Φλώρινα, η Κοζάνη και η Θεσσαλονίκη στη Μακεδονία, οι Μεταξάδες, η Ξάνθη και το Σουφλί στη Θράκη, ο Βόλος, το Φανάρι, η Καρδίτσα, ο Τύρναβος και η Αγιά στη Θεσσαλία, η Σίφνος και η Κύθνος στις Κυκλάδες, η Σκύρος στις Σποράδες, η Σάμος, η Χίος και η Λέσβος στο Ανατολικό Αιγαίο, η Κως και η Ρόδος στα Δωδεκάνησα, η Χαλκίδα στην Εύβοια, η Κρήτη, η Αίγινα και φυσικά η περιοχή της Αττικής.

Παράλληλα, εκτός συνόρων, παραμένουν τα σπουδαία αγγειοπλαστικά κέντρα της Κιουτάχειας στο εσωτερικό της Μικρασίας και του Τσανάκ Καλέ στο στενότερο σημείο του Ελλησπόντου, όπου δραστηριοποιούνται εκατοντάδες ομογενείς Έλληνες και Αρμένιοι τεχνίτες, συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση των ξακουστών αγγειοπλαστών της Νίκαιας (Iznik) του 15ου – 17ου αι. Πολλοί απ’ τους τεχνίτες αυτούς, μετά το 1922, θα καταφύγουν στην Ελλάδα, επηρεάζοντας, με τη δημιουργική δύναμη της τέχνης τους, σε μεγάλο βαθμό την αγγειοπλαστική της. Ο Μηνάς Αβραμίδης και ο Μακάριος Βαρδαξής απ’ την Κιουτάχεια, ο Δημήτρης Μυγδαληνός από το Τσανάκ Καλέ, ο Αναστάσης Χατζηγιάννης από τη Βήγα, υπήρξαν απ’ τους κορυφαίους μικρασιάτες κεραμίστες που δραστηριοποιήθηκαν στην Ελλάδα μετά την Καταστροφή.  

Οπως ζωη φυσηξαν στην μουσικη και οι μεγαλοι ρεμπετες  που εβαλαν και αυτοι μια κολωνα στα θεμελια της συγχρονης Ελληνικης παραδοσης.Μην ξεχνατε στα χρονια τους φτωχοι μεροκαματιαρηδες εζησαν οι περισσοτεροι . Τουρκοσποροι και βαρος  ηταν για τους ντοπιους.Προσφυγες, ξενοι, φτωχοι, διαφορετικοι.Μην το ξεχνατε!

benia 033

Σε αυτους τους φτωχους και περιφρονημενους χρωσταμε την σημερινη μας ταυτοτητα. Αυτοι ενωσαν τις τελειες που γραφουν την συνεχεια του πολιτισμου μας απο τα αρχαια χρονια στον μεσαιωνα μεχρι σημερα.Με το ενστικτο τους και καποτε κοντρα στην κυριαρχη ιδεολογια και αισθητικη.

Κοιταχτε εδω φιγουρες η μια διπλα στην αλλη απο το σπηλαιο Φραγχθι  10 χιλιαδες πριν , την νεκροπολη των Αλιεων πριν απο 2,5 χιλιαδες χρονια , και τα συγχρονα χρονια.

My beautiful pictureMy beautiful picture

figure

Διαβαστε την ζωη καποιων απο αυτους τους λαικους τεχνιτες.Θα δειτε πως δεν υπαρχει «καθαρη» τεχνη εξω απο την κοινωνια .Πως και η λαικη τεχνη (κυριως αυτη)γεννιεται μεσα στο καμινι της ταξικης παλης της ανημποριας αλλα και του παθους για εκφραση για μια καλυτερη ζωη .

ΜΗΝΑΣΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Bιογραφικά στοιχεία corner
corner

Μηνάς Αβραμίδης, 1877-1954

 
Ο Μηνάς Αβραμίδης γεννήθηκε στην Κιουτάχεια της Μ. Ασίας το 1877, όπου και έζησε ως τη Μικρασιατική καταστροφή.Ο πατέρας του, Αβραάμ, πέθανε όταν ο Μηνάς ήταν μικρός ενώ η μάνα του Γεσθημανή, ήρθε το ’22 μαζί του στην Ελλάδα, όπου πέθανε το 1932.Οι γραμματικές του γνώσεις δεν ξεπερνούσαν τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Στο πρώτο βιοποριστικό του επάγγελμα, του λιθοξόου, διδάχτηκε να δουλεύει το πιο σκληρό υλικό, την πέτρα. Είναι άγνωστο πότε καταπιάστηκε με το μαλακό και εύπλαστο υλικό, τον πηλό, και πού μαθήτεψε.Γραπτές πηγές αναφέρουν ότι στην Κιουτάχεια -κεραμικό κέντρο από αιώνες- η αγγειοπλαστική τέχνη εξακολουθούσε τον εικοστό αιώνα να ασκείται από χριστιανούς. Αναφέρονται ονομαστικά επτά από τα σπουδαιότερα εργαστήρια που διαλύθηκαν μετά το ’22. Ανάμεσα τους το εργαστήρι του Μηνά Αβραμίδη που ήταν ο πιο καταξιωμένος τεχνίτης, ιδιαίτερα στην τέχνη της διακοσμητικής. Ένα έργο του σε πλακάκια τοίχου, διαστάσεων 2×2 μέτρα, ήταν εντοιχισμένο σε κεντρικό καφενέ της ελληνικής συνοικίας της Κιουτάχειας. Παρίστανε τη σκηνή του φόνου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από τους Τούρκους, με τόση ζωντάνια που συγκινούσε αφάνταστα τους θαμώνες αλλά και τον ίδιο που πήγαινε εκεί καθημερινά να πιει το ούζο του.Το 1918 παντρεύεται σε τρίτο γάμο τη Δωροθέα Ρουσανίδου -χήρα χωρίς παιδιά- και το 1919 αποκτά το πρώτο του παιδί, το Χαράλαμπο και αργότερα τον Κυριάκο που πεθαίνει στην Κιουτάχεια.Το 1922 μαζί με άλλους πρόσφυγες, φτάνει στη Θεσσαλονίκη κι ο Μηνάς με την οικογένεια του. Τα δυο μικρότερα αδέλφια του εγκαθίστανται στη Δράμα όπου εργάστηκαν σαν μαρμαράδες ως το θάνατο τους και τους διαδέχτηκαν τα παιδιά τους. Η αδελφή του εγκαθίσταται στην Ξάνθη.Ο Μηνάς με τη γυναίκα του, την υιοθετημένη ανεψιά της γυναίκας του Μαρίκα και το Χαράλαμπο κατεβαίνει στην Αθήνα. Κατοικεί στο Παλιό Φάληρο και δουλεύει στην παλιά του τέχνη του λιθοξόου, όμως η φήμη του αλλάζει τη ζωή του.Το 1923 προσλαμβάνεται από τον ιδρυτή της κεραμικής βιοτεχνίας του Νέου Φαλήρου ‘ΚΙΟΥΤΑΧΙΑ’ Μηνά Πεσμαζόγλου, ως αρχιτεχνίτης. Την οργανώνει, δουλεύει σκληρά δυο χρόνια αλλά απογοητευμένος γιατί εκμεταλλεύονταν την πείρα του χωρίς την ανάλογη αμοιβή, την εγκαταλείπει και φεύγει από την Αθήνα με όλη την οικογένεια για τη Φλώρινα. Κατοικούν σ’ ένα προσφυγικό σπίτι, στην οδό Ηπείρου.Εκεί βρίσκει κατάλληλα χώματα, κτίζει καμίνι και πλάθει αγγεία καθημερινής χρήσης αλλά και ολόγλυφα περιστέρια και λιοντάρια σε καλούπια, για διακοσμητικά. Η έγχρωμη φρίζα από εντοιχισμένα πλακάκια που κοσμούν το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας στη Φλώρινα, είναι δικό του έργο αλλά πιθανόν μεταγενέστερο.Στη Φλώρινα γεννιέται και πεθαίνει ο γιος του Χρήστος.Το 1926 βρίσκεται εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Με χρήματα από τον αδελφό της γυναίκας του Ηρακλή που ζούσε στην Αμερική, όπου ασχολούνταν με γούνες, αγοράζει ένα κομμάτι γης στη συνοικία Χαριλάου, δίπλα σ’ ένα ξερό συνήθως ρέμα και κτίζει μόνος του ένα μικρό σπίτι όπου οργανώνει κατοικία και εργαστήρι.Το 1926 γεννιέται η κόρη του Αναστασία και το 1927 ο γιος του Αβραάμ. Το 1927 πρωτοεκθέτει κάποια έργα του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Τον επόμενο χρόνο, συνεργάζεται με τον αγγειοπλάστη Μακάριο Βαρδαξή και εκθέτει έργα του στη Διεθνή Έκθεση του 1928. Καθώς τα οικονομικά του Μηνά ήταν οικτρά, ο Βαρδαξής έβαλε τα χρήματα και ο ίδιος τη δουλειά. Ανάμεσα στα έργα που εκτέθηκαν ξεχωρίζουν τα αγάλματα της ‘Πικραμένης προσφυγοπούλας’ και το περίφημο καμπαναριό. Στην έκθεση αυτή βραβεύεται ο Μηνάς και του απονέμεται αργυρό μετάλλιο με χαραγμένο τον Άγιο Δημήτριο. Ένας μεγάλος αριθμός από τα έργα του Μηνά περιέρχονται στην κυριότητα του Βαρδαξή κι από αυτόν τελικά πουλιούνται αργότερα σε μουσεία και συλλογές.Την ίδια εποχή ο Μηνάς αναγκάζεται να πουλήσει το μισό του σπίτι στο Μακάριο Βαρδαξή. Από τότε, σ’ ένα μικρό δωματιάκι έχει τον ποδοκίνητο τροχό, τα ράφια για τα νωπά κεραμικά και έναν πάγκο. Στο δεύτερο δωμάτιο όπου ήταν και το καλλιτεχνικό του εργαστήρι διακοσμητικής, ζει όλη η οικογένεια. Στη μικρή λασπωμένη αυλή, όπου ανακατεύει τα χώματα βρίσκεται το μικρό καμίνι και τα φρύγανα. Τα μικρότερα παιδιά του μεγαλώνουν στο δρόμο. Χρήματα για σχολειό δεν υπάρχουν. Από το 1930 έχει βοηθό το γιο του το Χαράλαμπο που πλάθει και διακοσμεί τα σχέδια του πατέρα του με επιδεξιότητα, και μετά το 1933 που τελειώνει το σχολειό εργάζεται κανονικά στο εργαστήρι, ως το 1938 που φεύγει για να δουλέψει μόνος του. Στο πατρικό εργαστήρι θα εργαστεί από παιδί κι ο δεύτερος γιος, ο Αβραάμ που μέχρι σήμερα συνεχίζει τη δουλειά του πατέρα του στον ίδιο χώρο, στην οδό Γενναδίου 88.Τα δυο στερνοπαίδια του, ο Παντελής και ο Ηλίας, που γεννήθηκαν το 1932 και το 1933 αντίστοιχα, θα γίνουν οικοδόμοι.Γύρω στα 1929 συμβαίνει κάποιο περιστατικό που οι συνέπειες του θα πληγώσουν την αγαθότητα του Μηνά: Κάποιος αρχαιοκάπηλος του φέρνει να κολλήσει ένα σπασμένο βυζαντινό αγγείο. Ο Μηνάς το αντιγράφει και του πουλά για λίγες δραχμές ακόμα δέκα όμοια κι άλλα τόσα με τα σχέδια που του έφερνε. Ένα από αυτά είναι το γνωστό πιάτο που ως βυζαντινό πουλήθηκε ακριβά από τον αρχαιοκάπηλο, αναρτήθηκε στο Λούβρο και δημοσιεύτηκε από τον Talbot Rice το 1930. Η απάτη αποκαλύπτεται και η αστυνομία κλείνει το εργαστήρι του Μηνά. Σύντομα όμως αναγνωρίζεται η αθωότητα του και συγχρόνως γίνεται τόσο γνωστή η τελειότητα της δουλειάς του ώστε αρχίζουν να τον επισκέπτονται καθηγητές του Πανεπιστημίου, φιλότεχνοι και ζωγράφοι και να αγοράζουν τα πάμφθηνα κεραμικά του. Ανάμεσα τους ο Στίλπων Κυριακίδης και ο Ανδρέας Ξυγγόπουλος και στη δεκαετία του 1940 ο καθηγητής Βασίλης Κυριαζόπουλος, οι ζωγράφοι Γιώργος Παραλής, Γιώργος Φωκίδης και άλλοι.

Η ανέχεια αναγκάζει το Μηνά να δουλέψει στο κεραμοποιείο των Α/φων Αλλατίνη που βρισκόταν τότε ανάμεσα στην οδό Ιταλίας και στη Μάρκου Μπότσαρη, πλάι στον ίδιο χείμαρρο που περνούσε από το σπίτι του για να καταλήξει από τη σημερινή οδό Κοσμά Αιτωλού στη θάλασσα. Εκεί, από το 1932 ως το 1936-37 που κάηκε το παλιό κεραμοποιείο, πλάθει γλάστρες, πιθάρια, ακροκέραμα, και καλουπιάζει θερμάστρες.

Το 1939 ο Μηνάς Αβραμίδης ανοίγει ένα πρατήριο στην πλατεία Βλάλη για να πουλάει τα απλά κεραμικά καθημερινής χρήσης. Το αναλαμβάνει ο γιος του ο Χαράλαμπος που αγωνίζεται να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της αγοράς, τον ανταγωνισμό και τις απάτες, αλλά δεν τα καταφέρνει και σύντομα το πρατήριο κλείνει. Η αποτυχία αυτή, τα λίγα χρήματα που παίρνει από τη δουλειά στο εργαστήρι, κάνουν το Χαράλαμπο να δουλέψει για λίγο στο νέο κεραμοποιείο Αλλατίνη (στη Ν. Ελβετία) και στη συνέχεια να καταταγεί ως εθελοντής στο στρατό.

Στην κατοχή, η ανέχεια κορυφώνεται. Ο Χαράλαμπος, που το Σεπτέμβριο του 1941 ανοίγει αγγειοπλαστείο στην Άθυτο της Χαλκιδικής παίρνει την οικογένεια εκεί για λίγο διάστημα. Ο Μηνάς αρρωσταίνει βαριά. Μια γειτόνισσα του φέρνει λίγο χαρουπόζουμο. Αρνιέται λέγοντας: «Εγώ πεθαίνω. Δώστε στα παιδιά μου, να ζήσουν».

Ο Μηνάς επιζεί. Πουλάει τα κεραμικά του για λίγο ψωμί ή για πενταρο-δεκάρες. Όλοι εκμεταλλεύονται την καλοσύνη του και δε βρίσκεται κανείς να τον βοηθήσει αποτελεσματικά.

Το 1946 πεθαίνει η γυναίκα του, μια απλοϊκή και καλοκάγαθη σύντροφος. Μιλούσε μόνο τούρκικα, τα ελληνικά της ήταν ελάχιστα. Η προσφορά της στο εργαστήριο ήταν να ζυμώνει τον πηλό και να ξελασπώνει την αυλή.

Το 1950 πεθαίνει η κόρη του Αναστασία, παντρεμένη από το 1947 με το λούστρο της γειτονιάς, το Χρήστο.

Το 1950, η Μακεδονική Εταιρεία του αναθέτει την κατασκευή της φρίζας με πλακάκια που κοσμεί τη μεγάλη της αίθουσα. Η επιλογή του σχεδίου οφείλεται στον Α. Ξυγγόπουλο, η σχεδίαση στο ζωγράφο Γ. Παραλή. Η εκτέλεση είναι άριστη και η φήμη του Μηνά απλώνεται.

Το 1954 ο Μηνάς παθαίνει συμφόρηση. Χωρίς γιατρό, περιμένει το θάνατο ως τη μέρα που ο Γ. Βελλίδης και ο διευθυντής του Ερυθρού Σταυρού τον μεταφέρουν σε αφασία στο Κεντρικό Νοσοκομείο. Σε τέσσερις μέρες πεθαίνει.

Λένε πως έφυγε γεμάτος πίκρα. Πως συχνά παραπονιόταν «τόσοι θαυμάζουν τα έργα μου κι εγώ πεθαίνω από την πείνα». Όμως παρά τις ταλαιπωρίες που πέρασε είχε την τύχη να αναγνωριστεί το έργο του όσο ακόμα ζούσε.

Το 1956 η Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία Τέχνη οργάνωσε έκθεση κεραμικών του στην αίθουσα εκθέσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης, τιμώντας το έργο και τη μνήμη ενός γνήσιου καλλιτέχνη.

 

ΕΔΩ πολλες πληροφοριες

Απο μαιλ ανωνυμου (ολα τα πραγματα εχουν ονομα μου ειπε ενας συντροφος ακομα και οι ακαθαρσιες) σε γειτονικο ιστολογιο και κατω απο τον τιτλο 

Χωρίς γνώση της ιστορίας δεν υπάρχει μέλλον σε ένα λαό!! – συνέχεια…

διαβασα αναμεσα στα αλλα και τα παρακατω

Ένας απ’ τους μεγαλύτερους μύθους της νεότερης Ελλάδος, είναι αυτός που ακούει στο όνομα «Εθνική Αντίσταση» και αναγνωρίστηκε κι από την ελληνική βουλή, 40 χρόνια αργότερα, το 1981 από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου……

 Η τακτική που ακολούθησε κι ονομάστηκε «Εθνική Αντίσταση», δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν κλεφτοπόλεμο σε ασήμαντους συνήθως στόχους, που επέφερε όμως βαρύτατα αντίποινα στον άμαχο πληθυσμό, τον οποίο ουδέποτε τόλμησε να υπερασπιστεί…..

 Ίσως το ΕΑΜ, στον υπολογισμό των θυμάτων να λογάριαζε μόνον εκείνους που προκάλεσαν τα αντίποινα και όχι εκείνους που τα υποστήκαν, τον άμαχο πληθυσμό και τους ομήρους. Βέβαια, τα δικά τους θύματα ήταν πολύ λίγα ή ανύπαρκτα. Ύστερα από κάθε «πολεμική επιχείρηση», αυτοί έφευγαν στα βουνά και τον ηρωισμό τους τον πλήρωναν άλλοι……

Σκότωναν φτωχές γυναικούλες γιατί έπλεναν ρούχα Ιταλών ή Γερμανών στρατιωτών. Θανάσιμο έγκλημα, επαίσχυντη αντιπατριωτική πράξη. Από πόσο πατριωτικό πάθος θα φλέγονταν αυτός ο λεβέντης για να σκοτώσει μια μάνα που έπλενε ρούχα για ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά της.
 
Σκότωσαν εργάτες γιατί δούλευαν σε γερμανικές επιχειρήσεις. Στους ομαδικούς τάφους που άνοιξαν στο Περιστέρι, μπροστά στην αντιπροσωπεία των αγγλικών εργατικών συνδικάτων όλα τα πτώματα φορούσαν μπαλωμένα κουρέλια και τα χέρια τους ήταν χέρια εργατών. […]
 
Σκότωσαν γυναίκες γιατί από την πείνα ή για να σώσουν τα παιδιά τους δόθηκαν για μια πανιότα ή για μια κονσέρβα σε Ιταλούς ή Γερμανούς στρατιώτες. […]
 
Χιλιάδες αθώοι ανύποπτοι άνθρωποι σφαγιάσθηκαν δίχως να ξέρουν γιατί, ούτε αυτοί ούτε εκείνοι που εν ψυχρώ τους εκτελούσαν. Ολόκληρες οικογένειες έχουν ξεκληριστεί με το πρόσχημα της συνεργασίας με τον εχθρό, ενώ στην πραγματικότητα κρύβονταν πίσω απ’ αυτά οικογενειακά ή προσωπικά μίση. […]
 
 
 
Δεν ξερω αυτα τα αποσπασματα ειναι απο βιβλια (και ποια δεν μας αναφερει) η δικες του σκεψεις του «ανωνυμου».
Ψαχνω να βρω το βιβλιο του Στινα ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΟΠΛΑ (εκδοσεις διεθνης Βιβλιοθηκη του νεκρου Κωσταντινιδη Διδοτου και Δελφων στο ημιυπογειο)και πραγματι απο εκει τσιμπησε  καποια  αποσπασματα του ο αρθρογραφος (σελ 23,89,κλπ).
Ας πει το ονομα του ο Καστοριαδικος αρθρογραφος να μιλησουμε δημοσια αν θελει. Η αναδημοσιευση παντως αποσπασματων-τσιτατων  απο ενα βιβλιο ανακατεμενων με δικες σου αποψεις δεν δινει στον αναγνωστη την δυνατοτητα να καταλαβει ουτε τι λες εσυ ουτε τι λεει ο συγγραφεας του βιβλιου.
Ποιος ομως ηταν ο συγγραφεας του βιβλιου απο οπου τοσα αποσπασματα εχει ενσωματωσει στο αρθρο του ο ανωνυμος;
Ηταν ο Σπυρος Πριφτης.Γεννηθηκε το 1900 και πεθανε το 1987.
 
 
 Η θέση του Στίνα στα διαδοχικά κόμματα που συμμετείχε Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας ήταν ότι το ΚΚΕ ήταν εθνικιστικό κόμμα που εξέφραζε τα συμφέροντα της αστικής τάξης και του Βρετανικού Ιμπεριαλισμού
Το ΚΚΕ εξαπατά την εργατική τάξη, την κρατά δεμένη στο άρμα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και της εμπνέει το πιο κτηνώδες εθνικιστικό μίσος ενώ η πλευρά των κατοχικών δυνάμεων ήταν όργανο του Γερμανικού Ιμπεριαλισμού. Για την δράση των αντάρτικων σχηματισμών είχε τη θέση ότι δίνουνε αφορμές στο κράτος για να χρησιμοποιεί αυταρχικά μέτρα εναντίον του λαϊκού κινήματος. Στα Δεκεμβριανά κατηγόρησε το ΕΑΜ ότι κάνει σταλινικό πραξικόπημα. Συνέπεια και αυτού ο ΕΛΑΣ και η ΟΠΛΑ θα επιτεθεί εναντίον τους
Το 1958 θα ασχοληθεί με την μετάφραση βιβλίων[9] θα συμμετέχει το 1965 στην βραχύβια ομάδα Νέο Ξεκίνημα που εξέδιδε την εφημερίδα Εργατικό Μέτωπο όπου θα ασκήσει κριτική στη πολιτική της ΕΔΑ [10] Μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών έδινε ομιλίες και συνεντεύξεις. Πέθανε στις 7 Νοεμβρίου 1987, μετά από αποτυχημένη χειρουργική επέμβαση στα μάτια. Παρότι οι γιατροί είχαν προειδοποιήσει για την κρισιμότητά της, λόγω του ότι έπασχε από σάκχαρο, ο ίδιος επέμενε στην πραγματοποίησή της, λέγοντας τι να την κάνω τη ζωή, άμα δεν μπορώ να διαβάζω.[11]. Στο τέλος της ζωής του ο Άγις Στίνας δήλωνε αναρχικός[12] ενώ έχει μεγάλο κύρος στον σημερινό αναρχικό και αυτόνομο[13] χώρο όπου ένα κομμάτι του τον θεωρεί πρόδρομο του. Αντίθετα το βιβλίο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ έχει δεκτεί κριτική για την εγκυρότητα του [14]. Στα πολιτικά μνημόσυνα του θα μιλήσει ο Κορνήλιος Καστοριάδης

Αναφορές [Επεξεργασία]

  1. «Μια συζήτηση του Α. Στίνα με το περιοδικό ΑΡΕΝΑ, 1985″
  2. 2,0 2,1 περιοδικό ΤΟΤΕ, τεύχος 28, Νοέμβρης 1987
  3. 3,0 3,1 Στίνας Άγις, «Αναμνήσεις», Αθήνα, Β’ έκδοση, εκδ. Ύψιλον, 1985
  4. Μπεναρόγια Αβραάμ, «Η πρώτη σταδιοδρομία του Ελληνικού προλεταριάτου», Αθήνα, εκδ. Κομμούνα, 1986
  5. Περιοδικό Ευτοπία, τεύχος 1, Μάρτης 1999
  6. Ταμτάκος, Γιάννης, «Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα», Κύκλοι Αντιεξουσίας, Θεσσαλονίκη 2003. ISBN 960-92191-0-1 (διανέμεται ελεύθερα)
  7. Από το ΕΑΜ στην ΕΔΑ Μιχάλης Λυμπεράτος εκδόσεις Στοχαστής,σελ 241-2
  8. Από το ΕΑΜ στην ΕΔΑ Μιχάλης Λυμπεράτος εκδόσεις Στοχαστής,σελ 245-6
  9. «Σημειώσεις του μεταφραστή, 1958″
  10. » ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ «
  11. Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 7 Νοεμβρίου 1987 (απόκομμα)
  12. «Μια συζήτηση του Α. Στίνα με το περιοδικό ΑΡΕΝΑ, 1985″
  13. «Στον μεγάλο Δάσκαλο»
  14. «Άγις Στίνας, “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ»
  15. » Για τον Σπύρο Στίνα»
 
Το βιβλιο του ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΟΠΛΑ γραφτηκε το 1982-1983 και εκδοθηκε απο την Αναρχικη Διεθνη Βιβλιοθηκη το 1984.
Πρεπει να σημειωσουμε πως ο κυκλος των Αναρχικων (καταστασιακοι -ελευθεριακοι)γυρω απο την Διεθνη βιβλιοθηκη
 και τα εξαρχεια (οπου εζησε και εδρασε και η αλλη ταση η πιο λαικη και χυμα  εκεινη του Νικολα Ασιμου) τα τελευταια χρονια της χουντας στην εξεγερση του Πολυτεχνειου και  στα πρωτα χρονια μετα την μεταπολιτευση δεν ειχε καμμια σχεση με τους σημερινους απογονους.Με αναφορες στον Αναρχοκομμουνισμο βαθια μελετη ιστορικων κειμενων και της ιστοριας αναζητουσε την κοινη ριζα με την αριστερα και επιρεαζε πολυ τον χωρο των ανθρωπων που φευγοντας απο τα τοτε κομμουνιστικα κομματα (τριτοδιεθνιστες -τεταρτοδιεθνιστες μλ κλπ )αναζητουσε νεα ταυτοτητα στην νεα αριστερα που γεννηθηκε στην χωρα μας.
 

Το βιβλίο του, «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ», είναι μεν ιστορικού περιεχομένου, θα λέγαμε όμως ότι είναι πρωτίστως πολιτικό, μιας και αποτελεί έκθεση των πολιτικών απόψεων και εκτιμήσεων του συγγραφέα για την περίοδο της τριπλής κατοχής στην Ελλάδα.

Όλη η πολιτική τοποθέτηση του Στίνα ξεκινάει από μια ανάλυση, η οποία προκύπτει από τη λανθασμένη ανάγνωση και τη μηχανιστική μεταφορά της λενινιστικής αντίληψης για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στις διαφορετικές συνθήκες του Β’ Π.Π. και συγκεκριμένα στην κατεχόμενη Ελλάδα. Για το Στίνα η αντιστασιακή δράση ισοδυναμούσε με συμμετοχή και συνέχιση του πολέμου, επομένως ήταν καταδικαστέα.

 
Παντως εγκληματα εγιναν στην κατοχη.Πολλες γυναικες και παιδια πολλοι εργατες πολλοι πατριωτες εκτελεστηκαν και βασανιστηκαν απο τους Ναζι και τους Ελληνες συνεργατες τους (απολογητης και υπερασπιστης των οποιων ειναι ο ανωνυμος). Το ΕΑΜ -ΕΛΑΣ ηταν απεναντι τους.Με τα οπλα.Εδωσε μαχες υπερασπιστηκε τον λαο ηταν κομματι του λαου.Για αυτο ο λαος το αγκαλιασε.Οργανωθηκε και επιβιωσε δινοντας μαχες εναντια στον κατακτητη και τους συνεργατες τους. Και φυσικα οσοι ηταν στον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ δεν ηταν και κομμουνιστες. 
Επειδη πραγματι 

Χωρίς γνώση της ιστορίας δεν υπάρχει μέλλον σε ένα λαό!!

Σηκωνω το Α μερος της εκπομπης μηχανη του χρονου για τους Σουμπεριτες ταγματαλητες.Στην επομενη εκπομπη θα υπαρχει περισσοτερη γνωση της ιστοριας για τα ταγματα Μακεδονιας του Πουλου.Καλη μελετη μια ωρα θα σας παρει!

http://www.mixanitouxronou.gr/

img4

“Το μπλόκο της Κοκκινιάς”. Χαρακτικό του Τάσσου

Και ιδού η εργαλειακή χρησιμότητα ορισμένων αφηγήσεων στη μεταμοντέρνα εποχή μας: από τους Ελασίτες ως τους μαχητές του Στάλινγκραντ και του Κιούρσκ, από το «κόμμα των εκτελεσμένων» (ΚΚΓ) ως τους μαχητές των Βιετκόγκ, από τα υπόγεια της παρανομίας ως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από το μαχόμενο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα ως τις απόπειρες θεμελίωσης λαϊκής εξουσίας, όλα αυτά, άνθρωποι, ιδέες, αγώνες ήταν όργανα του κακού

Αγγελος Ελεφαντης

Πρωτα απ ολα  ο ιστορικος αρνητισμος  ειναι ενα παγκοσμιο κινημα 50 περιπου χρονων που προσπαθει να ξαναγραψει την ιστορια υπερ των ναζι.Το ολοκαυτωμα δεν υπηρξε ποτε ειναι ολα υπερβολες των Εβραιων.Οι συνεργατες των Γερμανων ηταν εθνικιστες αντικομμουνιστες πατριωτες.Οι ιδιοι οι Γερμανοι ναζι δεν εκαναν εγκληματα παρα μονο αμυνονταν στις επιθεσεις κατσιαπλιαδων κομμουνιστων.Αυτοι οι αναθεωρητες εχουν προπυργιο τους τις χωρες της Βαλτικης.

Στην πιο εξευγενισμενη μορφη του ο ιστορικος αναθεωρητισμος ειναι η «αντικειμενικη» αναγνωση της ιστοριας οπου υπαρχουν τα δυο ακρα κομμουνισμος φασισμος που τα εγκληματα τους ζυγιαζωνται απο τον επιστημονα με μια ζυγαρια που παντα βγαζει την αριστερα με περισσοτερα και βαρυτερα εγκληματα. Ο αναθεωρητισμος ειναι σημερα η πολιτικη των δυο ακρων (της τροικας εσωτερικου) που εχει ανοιξει μετωπο υποτιθεται εναντια στην ΧΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπου με εναν μαγικο τροπο η ΧΑ εχει αστυνομικη ασυλια στα εγκληματα της ενω ο ΣΥΡΙΖΑ ενοχοποιηται πιθανα ακομα και για την υπογεννιτικοτητα.

Ο αναθεωρητισμος μας κανει την τιμη να επισκεφτει καθυστερημενα την δικτυακη γειτονια μας με τα αηδιαστικα κατασκευασματα του.Πες πες κατι θα μεινει.

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=7304

Ιστορικός αναθεωρητισμός: κομμουνισμός=ναζισμός
 
Το πρόβλημα δεν είναι ο Πρετεντέρης, αλλά η γιγαντιαία επιχείρηση του «ιστορικού αναθεωρητισμού».
 
Του Άγγελου ΕλεφάντηΔιάβαζα προ ημερών ένα από τα γνωστά για την «τσαχπινιά» τους κείμενο του κ. Πρετεντέρη στο Βήμα. Κι αφού καθάρισα και ξανακαθάρισα τα γυαλιά μου πείστηκα ότι, τελικά, δεν είχα κάνει λάθος στην ανάγνωση. Τετρακόσια εκατομμύρια, έγραφε το κείμενο, ήταν οι φόνοι που διέπραξαν ο Στάλιν, ο Πολ Ποτ, ο Μάο Τσε Τούνγκ και οι ανά τον κόσμο κομμουνιστές. Καϋμένε Στεφάν Κουρτουά που υποστήριξες στη γνωστή Μαύρη Βίβλο ότι τα θύματα του κομμουνισμού ήταν μόνον εκατό εκατομμύρια… Σε είχαν όλοι αποπάρει, ακόμη και συνεργάτες σου στη Μαύρη Βίβλο, έτσι που αναγκάστηκες να περιορίσεις το φονικό κατά μερικά εκατομμύρια. Αν είχες υπόψη σου τα νούμερα του Πρετεντέρη δεν θα αναγκαζόσουν να ρίξεις νερό στο κρασί σου.Το πρόβλημα όμως, ειλικρινά, δεν είναι ο Πρετεντέρης, αλλά η γιγαντιαία επιχείρηση του «ιστορικού αναθεωρητισμού», την οποία ξεκίνησαν Γερμανοί ιστορικοί, ήδη από τη δεκαετία του ΄60, την συνέχισαν επαξίως Γάλλοι, Άγγλοι, Αμερικανοί, εσχάτως προστέθηκαν και οι ημέτεροι ιστορικοί Στάθης Καλύβας και Νίκος Μαραντζίδης, με τις «ακριβείς» καταμετρήσεις σκοτωμένων από την ΟΠΛΑ αφ΄ ενός, τους ταγματασφαλίτες και λοιπούς δωσίλογους αφ΄ ετέρου. Σύμφωνα όμως με αυτές τις καταμετρήσεις η κόκκινη τρομοκρατία ήταν αγριότερη και μαζικότερη από τη μαύρη τρομοκρατία.Για τους μη εξοικειωμένους σ΄ αυτού του είδους την ιστορική μπακαλική, να προσθέσω ότι ο «ιστορικός αναθεωρητισμός», όχι όμως και το τέκνο του ο «ιστορικός αρνητισμός» (:»δεν υπήρξε ολοκαύτωμα») κ.λπ. – δεν αποσιωπούν τα εγκλήματα του ναζισμού. «Απλώς», λιγοστεύουν, τεχνηέντως ή χονδροειδώς, το μερίδιο αίματος του ναζισμού κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το επιρρίπτουν στην ευθύνη αποκλειστικά μιας μερίδας γνωστών ηγετών ναζί και των SS – μέχρι του σημείου ώστε οι θανατωθέντες Εβραίοι στα στρατόπεδα να μην ξεπερνούν, κατ΄ αυτούς, τα δύο με τρία το πολύ εκατομμύρια. Απ΄ την άλλη μεριά αυγατίζουν τα θύματα εις βάρος των Γερμανών και των συμμάχων τους, π.χ. εξαιτίας των συμμαχικών βομβαρδισμών πόλεων και μη στρατιωτικών εγκαταστάσεων, και έτσι, στον σχετικό ισολογισμό, ναζί και σύμμαχοι έρχονται πάτσι.Όχι ακριβώς: ένα μεγάλος λογαριασμός εγκλήματος μένει ανεξόφλητος, δεν συμψηφίζεται με αριθμητικώς ισόποσα εγκλήματα του ναζισμού. Πρόκειται για τα εγκλήματα, τα δεκάδες εκατομμύρια θύματα του κομμουνισμού, αυτής της άλλης μάστιγας της ανθρωπότητας που χρησιμοποίησε τον φόνο ως τρόπο άσκησης της πολιτικής: ο κόκκινος και ο μαύρος φασισμός, η μαύρη και η κόκκινη τρομοκρατία ή, κατά κομψότερο τρόπο, ο κόκκινος και ο μαύρος ολοκληρωτισμός. Αυτή είναι η «θεωρία», ήδη λεπτουργημένη στα χρόνια του Μεσοπολέμου και κύριο ιδεολογικό και θεωρητικό εργαλείο του «ελεύθερου κόσμου» τα ατέλειωτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Ο Ψυχρός Πόλεμος τέλειωσε, έδωσε την ήττα στα καθεστώτα του Υπαρκτού σοσιαλισμού και γενικότερα τις δυνάμεις του ιστορικού κομμουνισμού. Ίσως, θα νόμιζε κανείς, ότι τώρα πλέον η πολεμική δεν έχει ανάγκη τα μέσα που χρησιμοποίησε επί Ψυχρού Πολέμου: ο κομμουνισμός, ο σταλινισμός και οι συνοδοιπόροι αυτών είναι πεθαμένοι και νεκροί, πτώματα τυμπανιαία και οδωδώτα. Άφετε τους τεθνεώτας θάψαι τους εαυτών νεκρούς.Α, μπα. Ουδαμώς. Οι ιδεολόγοι τους γνωρίζουν πολύ καλά αυτό που γνωρίζουμε όλοι. Ότι δηλαδή το παρελθόν νοηματοδοτεί το παρόν και στο παρόν επινοείται το μέλλον μολονότι όχι γραμμικά και όχι νομοτελειακά. Στη μεταμοντέρνα μας όμως εποχή, που εδράζεται αποκλειστικά στο παρόν, όπου τα πάντα είναι παροντικά, δεν μπορεί να επιβιώνει μια ζώσα ιστορία, ένα παρελθόν δηλαδή που κάτι ακόμη μπορεί να προσκομίσει στο παρόν. Σ΄ αυτή την περίπτωση οι διαχειριστές του παρόντος ανακατασκευάζουν το παρελθόν αυθαιρέτως αλλά αληθοφανώς, ώστε να συνάδει και να συνηγορεί προς τη χρεία του παρόντος. Μια κατασκευή, λέγεται, είναι η ιστορία, το πραγματικό κατασκευάζεται κι αυτό: μια αφήγηση είναι και το παρελθόν. Έκαστος και η αφήγησή του περί του παρελθόντος. Δεν μπορεί, λοιπόν, να επιβιώνουν περί της πραγματικότητος του ιστορικού κομμουνισμού αντιλήψεις που να μην τον θεωρούν εγκληματικό εκ φύσεως, διότι εκεί τον οδήγησε, στο έγκλημα, η θεωρία της πάλης των τάξεων. Η «ουσία» του κομμουνισμού αρχίζει και τελειώνει με το έγκλημα. Άρα, εις την γέενναν του πυρός. Καλά, το πράξαμε αυτό με τον ναζισμό και ορθώς. Ενώ όμως ο κομμουνισμός νικήθηκε κοινωνικά και πολιτικά, διατηρούνται ακόμη ανάμεσά μας κάποιες σκιές του παρελθόντος του με δυναμογόνα και ιδαλγικά φωτοστέφανα που τον συντηρούν ως ιστορική ενδεχομενικότητα που οι άνθρωποι (η πάλη των τάξεων) μπορεί να την επικαιροποιήσουν ξανά, διότι το φάντασμα εξακολουθεί να πλανιέται ακόμη πάνω απ΄ την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.Πρέπει, λοιπόν, το παρελθόν να εξορκισθεί ανέκλητα και οριστικά, να μην ταράξει ξανά τις συνειδήσεις των ανθρώπων και να τους εμπνεύσει παραδείγματα. Και ιδού η εργαλειακή χρησιμότητα ορισμένων αφηγήσεων στη μεταμοντέρνα εποχή μας: από τους Ελασίτες ως τους μαχητές του Στάλινγκραντ και του Κιούρσκ, από το «κόμμα των εκτελεσμένων» (ΚΚΓ) ως τους μαχητές των Βιετκόγκ, από τα υπόγεια της παρανομίας ως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από το μαχόμενο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα ως τις απόπειρες θεμελίωσης λαϊκής εξουσίας, όλα αυτά, άνθρωποι, ιδέες, αγώνες ήταν όργανα του κακού. Ο τρόπος της καταδίκης και της ιστορικής αναθεώρησης είναι θεολογικός και η πρακτική συνέπεια, όπως η θεολογία επιτάσσει, είναι η ανάνηψις, ή μετάνοια. Άπειρες οι μορφές της μετάνοιας, κι όχι ίδιες μ΄ εκείνες που εξάγονταν παλιά στα κρατητήρια της Ασφάλειας.Έρχεται, λοιπόν, λειτουργός της Ε.Ε., ο Σουηδός βουλευτής Λίντμπλατ, και υποβάλλει στο Συμβούλιο της Ευρώπης ένα μνημόνιο στο οποίο καταγράφεται το νέο credo: «Τα εγκλήματα στα οποία οδηγεί η κομμουνιστική θεωρία της πάλης των τάξεων δεν έχουν καταδικασθεί διεθνώς όπως αυτά των ναζί». Από την αποτίμηση της κομμουνιστικής εγκληματικής κληρονομιάς απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στον Κόκκινο Στρατό και την τεράστια προσφορά της ΕΣΣΔ στη συντριβή του ναζισμού. Απουσιάζει, επίσης, κάθε αναφορά στις κομμουνιστικής εμπνεύσεως δυνάμεις της ευρωπαϊκής Αντίστασης.

Δεν ξέρουμε τι θα ψηφίσει η κοινοβουλευτική ομάδα της Ευρωβουλής στην οποία έχει παραπεμφθεί το μνημόνιο. Στο Συμβούλιο εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία. Ήδη όμως μεγάλα τμήματα του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος, μαζί και όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα καταδίκασαν το μνημόνιο του Σουηδού, αρνούμενα να εξισώσουν την εγκληματική πολιτική του ναζισμού που ερείπωσε και ματοκύλησε την Ευρώπη με την ιστορική προσφορά της ΕΣΣΔ και των κομμουνιστών στον αγώνα κατά του φασισμού. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό• οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να καταπιούν το δόγμα του Σουηδού (αν και οι Ανατολικοευρωπαίοι, μέλη πλέον της Ε.Ε., τάσσονται ανεπιφύλακτα στο πλευρό του, είναι οι κυρίως επισπεύδοντες).

Υπάρχουν, βέβαια και βεβαιωμένα και τα εγκλήματα του κατά την σταλινική εκδοχή ιστορικού κομμουνισμού, αυτά που τον αμαύρωσαν και κατέστησαν αφερέγγυα την ιδέα του σοσιαλισμού. Εμείς, κομμουνιστογενείς και γενικά οι αριστεροί δεν κάνουμε γαργάρα τα γκουλάγκ, τις δίκες, τις διώξεις, τις μαζικές εκτελέσεις. Ούτε καλυπτόμαστε από την αισχυντηλή καλύπτρα της «παραβιάσεως της σοσιαλιστικής νομιμότητας», που κάποια εποχή προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Μετά την αποκάλυψη της έκθεσης Χρουστσώφ το 1956, που έριξε κάποιο φως στο τοπίο, και έκτοτε συνεχώς, οι ανανεωτικοί κομμουνιστές, οι μαρξιστές, οι αριστεροί έρχονται και επανέρχονται στα ανομήματα του σταλινισμού, αυτοί πήραν το ζήτημα στην πλάτη τους, αυτοί κατάφεραν να αναλύσουν επαρκώς τη σταλινική περίοδο, αν και το ζήτημα έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του. Απ΄ αυτή την κριτική προέκυψαν όλες οι θεωρητικές και πολιτικές τάσεις της σύγχρονης ευρωπαϊκής αριστεράς, αναδεικνύοντας και πληθώρα πραγματολογικών στοιχείων. Όσο και να πονούσε το ζήτημα –και πονούσε πολύ– οι κομμουνιστές καταδίκασαν την αιμόφυρτη σταλινική πολιτική, χωρίς να έχουν ανάγκη τα credo του ιστορικού αναθεωρητισμού και την αρνήθηκαν, ακριβώς, στο όνομα του σοσιαλισμού. Χωρίς να γίνουν ριψάσπιδες και ρενεγκάδες. Και πολύ πριν την κατάρρευση του Υπαρκτού όσο υπήρξαν ιδέες και αγώνες απελευθερωτικοί για την χειραφέτηση των εργαζομένων απ΄ αυτήν τη ρίζα, κυρίως, προέρχονται. Εκτός από κάποιους που αγκυρώθηκαν για τα καλά στη σαγήνη των ιδεών του μπρεζνιεφισμού και τον αγγελικό κόσμο που αυτός οικοδομούσε.

Από τη σκοπιά του σοσιαλισμού, ο Υπαρκτός για μας ήταν το προς αποφυγήν παράδειγμα. Θεωρητικοί μαρξιστές-κομμουνιστές ήταν εκείνοι που στην ΕΣΣΔ τα χρόνια ΄60 με ΄80 θεωρούσαν ότι στη Σοβιετική Ένωση είχε επικρατήσει ένας «τρομοκρατικός τρόπος παραγωγής» (Ανρί Λεφέβρ κι άλλοι πολλοί). Αυτά δεν είναι εκ των υστέρων αφηγήσεις, αλλά θέσεις μάχης από τη σκοπιά του σοσιαλισμού, διατυπωμένες συγχρονικά, ενώ ξετυλίγονταν η ιστορία. Από την ίδια σκοπιά συνέχιζαν οι αριστεροί να βλέπουν ότι η πραγματική «υπαγωγή» των εργαζομένων στο κεφάλαιο (Μαρξ) πραγματοποιείται με ποικίλες μορφές βίας. Κι ότι στη διάρκεια της ταξικής πάλης η βία, συμβολική και υλική, μονίμως ερχόταν από τη μεριά του κεφαλαίου και του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού κράτους. Από την παράταξή μας όμως ξεπήδησε ένας στοχαστής που έλεγε ότι ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει. Δεν ξέρω κανένα που να υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει. Στα καπιταλιστικά λογιστήρια η δημοκρατία δεν έχει ανοιγμένη μερίδα. Ο ιστορικός αναθεωρητισμός έχει.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στα «Ενθέματα» της Αυγής, 16.9.2001

Σημαντικα κειμενα που αφορουν την ιστορια της Ελλαδας και μαλιστα αναφερονται στην Εθνικη Αντισταση που φτανουν με ανωνυμο μαιλ στα χερια μας εφ οσον αναρτωνται στο προσωπικο μας ιστοχωρο ανωνυμα θεωρειται πως υπογραφωνται απο εμας τους διαχειριστες και κανενα αλλο.Φανταζομαι πως σαν συνεχεια το μαιλ το εμπευστηκε ο αναγνωστης σου απο αναδημοσιευση σου τις προηγουμενες μερες.

Προσπαθησα να διαβασω παρ ολη την αηδια μου οσα εγραψε ο ανωνυμος.Θα μπορουσε να ειναι ενα αρθρο αξιωματικου του Γερμανικου στρατου κατοχης και μαλιστα εκεινα τα χρονια. Οι εκτελεσμενοι ομηροι ηταν θυματα οχι των κατακτητων αλλα αποτελεσμα της αντιστασιακης  δρασης .Ανταρτες δεν σκοτωσαν οι Γερμανοι ουτε ο Ελληνικος λαος πεθανε απο την πεινα.ΤΟ ΕΑΜ -ΕΛΑΣ ηταν μασκαρεμενο ΚΚΕ. Μπραβο στο ΚΚΕ που εφτασε να εχει το συνολο του Ελληνικου λαου μαζι του εκτος απο τους συνεργατες των κατακτητων (και μαλιστα παρ ολο που το συνολο του Ελληνικου λαου ηταν δολοφονοι θρασυδηλοι).Ολο αυτο το κειμενο ειναι το ιδιο αηδιαστικο σαν ενας βιαστης δολοφονος να ισχυριζεται πως ενοχη ειναι η γυναικα που τον προκαλεσε.

Ετσι αγαπητε γειτονα εμαθα μολις απο τον ανωνυμο γεροντα πολυδιαβασμενο  πραγματι αρθρογραφο σου (που εζησε τα χρονια της Κατοχης σε πολη μαλιστα -Τον ΕΛΑΣ δεν τον γνωρίσαμε στις πόλεις-χωρις να διευκρινιζει σε ποιο ακριβως μπλοκο ηταν παρων.) πως οι συγγενεις μου που ηταν οργανωμενοι στο ΕΑΜ ΕΛΑΣ ηταν » λεβεντες» που....

Σκότωναν φτωχές γυναικούλες γιατί έπλεναν ρούχα Ιταλών ή Γερμανών στρατιωτών. Θανάσιμο έγκλημα, επαίσχυντη αντιπατριωτική πράξη. Από πόσο πατριωτικό πάθος θα φλέγονταν αυτός ο λεβέντης για να σκοτώσει μια μάνα που έπλενε ρούχα για ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά της.
 
Σκότωσαν εργάτες γιατί δούλευαν σε γερμανικές επιχειρήσεις. Στους ομαδικούς τάφους που άνοιξαν στο Περιστέρι, μπροστά στην αντιπροσωπεία των αγγλικών εργατικών συνδικάτων όλα τα πτώματα φορούσαν μπαλωμένα κουρέλια και τα χέρια τους ήταν χέρια εργατών. […]
 
Σκότωσαν γυναίκες γιατί από την πείνα ή για να σώσουν τα παιδιά τους δόθηκαν για μια πανιότα ή για μια κονσέρβα σε Ιταλούς ή Γερμανούς στρατιώτες. […]
 
Χιλιάδες αθώοι ανύποπτοι άνθρωποι σφαγιάσθηκαν δίχως να ξέρουν γιατί, ούτε αυτοί ούτε εκείνοι που εν ψυχρώ τους εκτελούσαν. Ολόκληρες οικογένειες έχουν ξεκληριστεί με το πρόσχημα της συνεργασίας με τον εχθρό, ενώ στην πραγματικότητα κρύβονταν πίσω απ’ αυτά οικογενειακά ή προσωπικά μίση. […]
 
 
Με την ονομασία «Τάγματα Ασφαλείας» υποδηλώνονται εδώ οι ένοπλοι σχηματισμοί που συγκροτήθηκαν το 1943-44 από τις γερμανικές αρχές κατοχής για την καταπολέμηση των ανταρτών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σκοπός του όλου εγχειρήματος, όπως αυτός αποτυπώνεται στην επίσημη υπηρεσιακή αλληλογραφία των κατοχικών αρχών, ήταν η υπόθαλψη του ενδοελληνικού εμφυλίου έτσι ώστε να αυξηθεί η ευστοχία των κατασταλτικών μέτρων εναντίον του ΕΑΜ και, το κυριότερο, «να εξοικονομηθεί γερμανικό αίμα». Σύμφωνα με την πασίγνωστη διατύπωση του στρατιωτικού διοικητή της Ελλάδας Αλεξάντερ Λέερ (24.1.44), έπρεπε «να αξιοποιηθεί πλήρως η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού λαού, έτσι ώστε να εκδηλωθεί φανερά και να εξαναγκαστεί σε απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας».
……...Τυπική περίπτωση, η είσοδος του τάγματος του Βρεττάκου στην Καλαμάτα, τον Ιανουάριο του 1944, για την «απελευθέρωση» της πόλης από την «αφόρητον τρομοκρατίαν του ΕΛΑΣ». Η επιχείρηση, που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της εκκαθαριστικής επιχείρησης «Κότσυφας» της 117ης μεραρχίας καταδρομών της Βέρμαχτ, κατέληξε σε μαζικές συλλήψεις (142 σύμφωνα με τα γερμανικά αρχεία, 200 κατά το Βρεττάκο), οι περισσότεροι δε από τους ομήρους αυτούς τουφεκίστηκαν ένα μήνα αργότερα, σε αντίποινα για μια επιτυχημένη επίθεση του ΕΛΑΣ σε γερμανική εφοδιοπομπή…….
Αυτό που οι υπηρεσιακές περιγραφές αποκρύπτουν συνήθως, είναι το ανθρώπινο και υλικό κόστος αυτής της συνεργασίας. Μολονότι απουσιάζει μια συνολική καταγραφή του σε πανελλαδική κλίμακα, οι πηγές δεν αφήνουν επ’ αυτού την παραμικρή αμφιβολία. Γερμανοί και ταγματασφαλίτες καίνε από κοινού σπίτια κι εκτελούν χωρικούς στο Λεβίδι (30.4.44), τον Άγιο Πέτρο και τα Βούρβουρα (23.6.44) της Αρκαδίας, στις Λίμνες (26.5.44), το Γκέρμπεσι (27.5.44), το Χέλι (29.5.44) και τη Φρουσούνα (17-18.7.44) της Αργολίδας, στους Καλλιανούς (8.7.44) της Κορινθίας, στον Αγ. Δημήτριο (6.6.44) και τη Ζούπενα της Λακωνίας (11.6.44), στο Αγρίνιο (14.4.04), τα Καλύβια (30.7.44) και τα Θέρμα (30.7.44) της Αιτωλο¬ακαρνανίας, στους Κουρκουλούς (20.3.44) και το Θεολόγο (4.6 & 17.7.44) της Εύβοιας, για να αναφέρουμε μερικές μόνο περιπτώσεις. Στην περιοχή της Ολυμπίας, πάλι, γερμανοί στρατιώτες με πολιτικά και οπλίτες του πρόσφατα συγκροτημένου εκεί «ευζωνικού τάγματος» οργώνουν επί βδομάδες την ύπαιθρο, σκοτώνοντας κάθε άντρα που συναντούσαν στο διάβα τους. Αλλά και στην Κεφαλονιά, όπου τον Ιούλιο του 1944 τα ένοπλα τμήματα της ΠΟΚ διεξάγουν κοινές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με το γερμανικό στρατό, υπολογίζεται από τρίτες πηγές πως εξοντώθηκαν «220 Εαμίτες, ως επί το πλείστον άοπλοι». ……
 Το τάγμα του Σούμπερτ, πάλι, θα συμμετάσχει στην σφαγή 146 κατοίκων του Χορτιάτη, οι περισσότεροι απ’ τους οποίους κάηκαν ζωντανοί στο φούρνο του χωριού (2.9.44). Αξίζει τέλος να μνημονευθεί η μαρτυρία του Θρασύβουλου Παπαστρατή για την ειδική μεταχείριση που οι ταγματασφαλίτες της Εύβοιας επιφύλαξαν στην εβραία δασκάλα του χωριού Στρόπωνες: την «παλούκωσαν όπως οι Τούρκοι το Διάκο, αφού την ατίμασαν και τη βασάνιζαν όλη μέρα».
 
 
Πραγματικα νιωθω μια μεγαλη δυσκολια να σφιξω την θεια μου την Βιβη (90 χρονων σημερα) στην αγκαλια μου μετα απο οσα διαβασα. Κοιταζω τα ματια της και βλεπω πιθανα αθωο αιμα εργαζομενων με μπαλωμενα ρουχα(0σων δηλαδη δεν ειχαν σταλει στα στρατοπεδα συγκεντρωσης των Ναζι για καταναγκαστικη εργασια )  και γυναικων συνεργατων των κατακτητων «για μια πανιοτα η μια κονσερβα» .
Η πορνεια εξ αλλου παντα εχει σαν κινητρο μια κονσερβα ακομα και απο τον κατακτητη.Και χωρις να καταδικασω ηθικιστικα  την πορνη δεν θα φτασω να την σηκωσω κιολας σε ηρωικο βαθρο απεναντι στον ανταρτη του ΕΛΑΣ (αν οι ανταρτες του ΕΛΑΣ εκτελουσαν πορνες που γνωριζε στα νεανικα του χρονια ο αρθρογραφος σου). 
Και αναρωτιεμαι πως αυτη η αιμοσταγης δολοφονος συγγενης μου συνεχισε να εργαζεται και να αγωνιζεται στην υπολοιπη ζωη της για δημοκρατικα εργατικα και ανθρωπινα δκαιωματα. Πως γινεται να ηταν και να ειναι τοσο τρυφερος ανθρωπος που ακομα σημερα διαβαζει βιβλια και λατρευει την ζωγραφικη. Φανταζομαι η περιοδος της κατοχης ηταν ενα συντομο εγληματικο διαλειμμα στην ζωη της και απο τοτε μετανιωμενη αναζητα την συγχωρεση.Και οχι μονο αυτη αλλα και η μανα μου η γιαγια μου ο παπους μου υπασπιστης του Σαραφη,οι αλλοι συγγενεις απο την πλευρα του πατερα μου.Και οχι μονο αυτοι αλλα και ολος ο κοσμος της αριστερας που περασε απο τις συμπληγαδες του εμφυλιου της μεταπολεμικης τρομοκρατιας και της χουντας χωρις ποτε να σταματησει να γραφει ποιηματα να κανει σινεμα να γραφει λογοτεχνια και θεατρο μουσικη και φιλοσοφια. Μυστηριοι αυτοι οι φονιαδες αριστεροι.
Τωρα η ο αρθρογραφος σου και εσυ που συνυπογραφεις γνωριζετε καλα ενα συλλογικο μυστικο που τοσα χρονια μας ξεγελασε εμας τους νεωτερους οποτε Χωρίς γνώση της ιστορίας δεν υπάρχει μέλλον σε ένα λαό!! – συνέχεια...η τελικα αγαπητε γειτονα πρεπει να παρεις θεση απεναντι στην ιστορια του τοπου μας. Γιατι η ιστορια δεν ειναι μια και αντικειμενικη.Αλλη εκεινη του κουκουλοφορου δωσιλογου και αλλη του εκτελεσμενου αγωνιστη.Αυτοι οι δυο συναντηθηκαν καποια στιγμη στο ιδιο πεδιο μαχης αλλα θα ιστορισουν τα γεγονοτα ο καθεις απο την πλευρα του. Και για να ακριβολογω ο φασιστας  εκτελεστης κρατησε για παρτη του το δικαιωμα της καταγραφης της  ιστοριας οπως την περιγραφει ο γκεμπελισκος Γεωργαλας.Οι ητημενοι η σκοτωθηκαν η το βουλωσαν με πιστοποιητικα κοινωνικων φρονηματων βασανιστηρια εξορια.Το γραφω για να λυσω την απορια του γκεμπελισκου αποστολεα που ξεκινα τον λιβελο του με την εξης φραση.
Ένας απ’ τους μεγαλύτερους μύθους της νεότερης Ελλάδος, είναι αυτός που ακούει στο όνομα «Εθνική Αντίσταση» και αναγνωρίστηκε κι από την ελληνική βουλή, 40 χρόνια αργότερα, το 1981 από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (χρειάζονταν άραγε πρωθυπουργικό «φιρμάνι», για να εμπεδώσουν οι Έλληνες ότι έγινε αντίσταση;).
 
Eπειδη ειναι διαβασμενος ο ταγματασφαλητης   ακουστε και δειτε τι λεει για το Κυριακι ο αρχηγος των ταγματων ασφαλειας και αστυνομιας στο παρακατω βιντεο λεπτο 5.15
 
 
 

«ΟΙ5000 ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΟΠΙΣΘΕΝ ΑΥΤΩΝ, ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΒΑΘΥΤΑΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΙΝ ΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΑΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑΝ ΣΧΕΔΙΑΣΘΕΙΣΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙΣΑΝ ΥΠΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΗΘΕΛΟΝ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΤΟΥ. ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΧΑΡΑΝ ΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΣΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΙΝ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΛΙΝΟΥΝ ΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΤΟ ΓΟΝΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ, ΟΣΤΙΣ ΗΠΛΩΣΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΗ ΧΕΙΡΑ ΕΠΑΝΩ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΣΑΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΑΦΥΛΑΞΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΝ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝ ΑΓΩΝΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΝΩΛΗΣ ΗΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗΝ. ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΘΕΛΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ Η ΕΝΔΕΙΞΙΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΟΡΜΗΣΙΣ, ΟΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΔΙ’ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ ΟΡΔΩΝ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ. ΑΠΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΓΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΣΠΑΡΤΗΣ, ΕΚ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΠΡΟΗΛΘΕΝ Η ΔΡΑΞ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΣΩΣΕΝ ΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΝ, ΥΨΟΥΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ: ΚΥΡΙΕ ΔΙΑΦΥΛΑΣΣΕ ΤΟΝ ΦΥΡΕΡ!»

- Συνταγματάρχης Παπαδόγκωνας (Ταγμάτων Ασφαλείας).


«ΑΓΑΠΗΤΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΑ, ΠΑΠΑΔΟΓΚΩΝΑ, Ο ΦΥΡΕΡ ΕΛΑΒΕ ΓΝΩΣΙΝ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΥΜΩΝ,ΤΩΝ 5000 ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΠΛΙΤΩΝ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ,ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΕΙΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥΤΟΙΣ ΕΓΚΑΡΔΙΩΣ. Ο ΦΥΡΕΡ ΔΙΑΒΙΒΑΖΕΙ ΥΜΙΝ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΝ ΤΟΥ ΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ. HEIL HITLER.»

- Heinrich Himmler
(Reichsfurher και αρχηγός του SS)

«Είμαι υπερήφανος για την δράση του πατρός μου κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής…»

- Γιόκας του Παπαδόγκωνα και πρώην Υπουργός Αμύνης (Νέας Δημοκρατίας).

Αλλα ισως τοτε ειχε φυγει απο την πολη ο αρθρογραφος, ισως και απο την Ελλαδα και μαλλον δεν διαβαζε και πολυ εφημεριδες πολυ περισσοτερο δεν συγκεντρωνε πρωτοτυπα ιστορικα ντοκουμεντα σαν αυτα που σου εστειλε  με μαιλ.Αυτα ολα τα εκανε ο τουριστας της ιστοριας τωρα στα γεραματα.
Πραγματι τα χρονια της μεταπολιτευσης δοθηκε η ευκαιρια σε ολους εμας τους αλλους να μιλησουμε και κυριως να ακουσουμε.Και τωρα οι φασιστες σηκωνουν ξανα κεφαλι.Με γροθιες και επιστολες.
 
Διαβαστε τα παρακατω και θα δειτε πως η ΧΑ δεν ψηφιζεται απο ασχετους μπερδεμενους αντιμνημονιακους. Ο φασισμος εχει βαθιες ιστορικες ριζες στην Ελληνικη κοινωνια.Δεν ξερω αν οι δεκαδες χιλιαδες ενοπλοι κατσαπλιαδες συνεργατες των κατακτητων ηταν πεινασμενες πορνες η εργατες με κουρελιασμενα ρουχα η ακομα χειροτερο ανυποπτοι ανθρωποι που σφαγιασθηκαν για προσωπικους λογους παντως σιγουρα στην Ελλαδα κατα την διαρκεια της κατοχης ξεκινησε ενας εμφυλιος.
Απο την μια Ελληνες που αγωνιζονταν οι μονο κατα του κατακτητη αλλα και για μια δικαιοτερη δημοκρατικη κοινωνια και απο την αλλη αποβρασματα , αντικομμουνιστες, κλεφτες, βιαστες και συνεργατες των κατακτητων.Και αυτος ο εμφυλιος ειχε τις ριζες του στα προηγουμενα χρονια και συνεχιστηκε στα επομενα.
 

ΟΜΑΔΕΣ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ

ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Ι Σύνταγμα – Αθήνα [Ι, ΙΙ, ΙΙΙ Τάγματα]
ΙΙ Σύνταγμα – Τρίπολη [Ι, ΙΙ, ΙΙΙ Τάγματα]
ΙΙΙ Σύνταγμα – Ιωάννινα [Ι, ΙΙ, ΙΙΙ Τάγματα]

ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ
Ι Κατερίνη
ΙΙ Βέροια
ΙΙΙ Κοζάνη
ΙV Γιαννιτσά
V Κοζάνη
VI Κοζάνη
VII Κιλκίς
VIII Λαχανάς
ΙΧ Κρύα Βρύση

Τάγμα Χωροφυλακής «Καρδίτσα»
Τάγμα «Λάρισα»
Τάγμα «Λαμία»
Τάγμα «Άμφισσα»
Τάγμα Αστυνομίας «Θεσσαλονίκη»
Ι Τάγμα Αστυνομίας Αθήνα
ΙΙ Τάγμα Αστυνομίας Βόλος
ΙΙΙ Τάγμα Αστυνομίας Ιωάννινα
Τάγμα Χωροφυλακής «Εύβοια Ι»
Τάγμα Χωροφυλακής «Εύβοια ΙΙ»
Τάγμα Εθελοντών «Λεωνίδας»

ΟΜΑΔΑ ΑΝΤΩΝ ΤΣΑΟΥΣ (Του Αντώνη Φωστερίδη), που συνεργαζόταν ανοικτά με τους Βούλγαρους κατακτητές της Θράκης. Σε ένα ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΓΛΥΞΜΠΟΥΡΓΚ του 1950 με θέμα «Περί Αναγνωρίσεως Εθνικών Ανταρτικών Ομάδων και Εθνικών Οργανώσεων Εσωτερικής Αντιστάσεως, ως και των Αρχηγών και Διοικουσών Επιτροπών αυτών», διαβάζουμε περί της αναγνωρίσεως «Της Οργανώσεως ΕΣΕΑ … [του] ΦΩΣΤΕΡΙΔΗΝ ΑΝΤΩΝΙΟΝ.»…ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ!

ΟΜΑΔΑ ΠΟΥΛΟΣ (Poulos Verband – Εθνικός Ελληνικός Στρατός)

ΟΜΑΔΑ ΕΑΣΑΔ (του Τάκη Μακεδόνα)
(Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσεως) – Θεσσαλία

ΟΜΑΔΑ SCHUBERT (οι ‘Σουμπερτανοί’) – Κρήτη

V ΡΩΜΑΪΚΗ ΛΕΓΕΩΝΑ (Διαμάντη / Ματούση)
‘Πριγκιπάτο της Πίνδου’!

ΠΑΟ – ΕΕΣ – ΕΣΟ – ΥΒΕ
(Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις)

(Εθνικός Ελληνικός Στρατός)
(Εθνικοσοσιαλιστική Οργάνωσις)

(Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος)

ΠΟΚ (Πατριωτική Οργάνωσις Κεφαλληνίας)

ΟΠΝΕ (Οργάνωσις Πρωτοπόρων Νέας Ευρώπης)

ΕΦΕ (Εθνικοσοσιαλιστική Φρουρά Ελλάδος)

ΠΑΤ (Πατριωτική Αντικομμουνιστική Ταξιαρχία)

ΟΕΔΕ (Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος)

ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ Χ (Συνεργάτες της ΕΣΠΟ)

ΟΜΑΣ 3000

ΕΦΧ (Ένωσις Φίλων Χίτλερ)

ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΩΝ

(Κίτσα Μπατζάκ, Μιχάλ Αγά, Αντών Τσαούς)

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ
Εθνική Ένωσις Ελλάδος (ΕΕΕ)
Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΕΚΕ)
Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις (ΕΣΠΟ)
Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ)

http://panosz.wordpress.com/2011/10/15/civil_war-121/

Όσο ψάχνει κανείς, βρίσκει. Ο Στράτος Δορδανάς έψαξε για τους δωσίλογους της Θεσσαλονίκης και το αποτέλεσμα είναι το βιβλίο «Έλληνες εναντίον Ελλήνων», Εκδόσεις επίκεντρο, 2006. Με το βιβλίο αυτό μαθαίνουμε ποιοι ήταν οι δωσίλογοι της Θεσσαλονίκης, πόσοι ήταν, ποιες ήταν οι διαφοροποιήσεις τους, τι ακριβώς έκαναν και ποια τύχη τους περίμενε μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

Ο Δορδανάς χρησιμοποιεί τον υπότιτλο «ο κόσμος των Ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχική Θεσσαλονίκη, 1941-1944», παρ’ όλο που και ο ίδιος δεν τον θεωρεί ικανοποιητικό: οι ένοπλες ομάδες στη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία δεν είχαν καμιά σχέση με την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη, ούτε λογοδοτούσαν σε αυτήν. Η εξάρτηση τους ήταν αποκλειστικά από τους Γερμανούς, οι οποίοι τις εξόπλιζαν και τις έλεγχαν, για να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους στη σφηκοφωλιά της Μακεδονίας, την οποία, ας μη ξεχνάμε ότι διεκδικούσαν οι σύμμαχοί τους Βούλγαροι. Ακόμα περισσότερο, στη Θεσσαλονίκη ευδοκίμησε ένα φρούτο που δεν πρόκοψε ιδιαίτερα αλλού: κάποιοι «ηγέτες» του δωσιλογικού χώρου ήταν όχι απλά τυχοδιώκτες ή αντικομμουνιστές, αλλά εθνικοκοσοσιαλιστές. Ταυτίζονταν δηλαδή και ιδεολογικά με το Τρίτο Ράιχ. Τα ένοπλα αυτά μορφώματα βρισκόντουσαν συνήθως σε αντιπαράθεση και με τους ελληνικούς κατοχικούς θεσμούς (πχ τη Χωροφυλακή ή τις πολιτικές διοικήσεις διάφορων περιοχών). Στην πραγματικότητα, με το πανίσχυρο άλλοθι της προσήλωσης στο Τρίτο Ράιχ, δρούσαν ως ομάδες αδίσταχτων κακοποιών εις βάρος του πληθυσμού και δεν έδιναν λογαριασμό πουθενά. Με προτεραιότητα την προσπάθεια εξόντωσης των «κομμουνιστών», βεβαίως, η οποία όμως δε μπορούσε να σταθεί σε οποιονδήποτε σοβαρό έλεγχο, καθώς οι ίδιοι διάλεγαν τους «στόχους», οι ίδιοι ήταν εκτελεστικά όργανα και δικαστές, οι ίδιοι ήταν οι βασανιστές αλλά και οι δήμιοι των θυμάτων τους.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις εγκληματικές δωσιλογικές συμμορίες (Πούλου, Βήχου, Δάγκουλα κλπ) οι οποίες δεν ξεπέρασαν ποτέ τις λίγες εκατοντάδες ενόπλων και σπιούνων και του πραγματικά μαζικού ένοπλου (με Γερμανικά όπλα) αντικομουνιστικού κινήματος (ποντιακού, κυρίως) των τριών Παπαδόπουλων, που είχε τραγική κατάληξη στην πολυαίμακτη μάχη του Κιλκίς.

Είμαι σίγουρος ότι έχετε ήδη μπερδευτεί. Ας προσπαθήσουμε να τα βάλουμε σε μια σειρά.

Οι σημαντικότεροι δωσίλογοι στην κατοχική Θεσσαλονίκη

1. Γεώργιος Πούλος

Καταγόταν από τον Πλάτανο της ορεινής Ναυπακτίας. Απότακτος αντισυνταγματάρχης, βενιζελικός. Συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στο κίνημα του 1935. Μετά την κατάκτηση της χώρας από τους Γερμανούς προσπάθησε να δραστηριοποιηθεί πολιτικά, ως εθνικοσοσιαλιστής πλέον, με μηδαμινά αποτελέσματα. Σχημάτισε στη Θεσσαλονίκη μια ομάδα ενόπλων τραμπούκων, από 120 περίπου μέλη, τα οποία επιδόθηκαν κυρίως σε πλιάτσικο, με αποτέλεσμα οι Γερμανοί να τους διαλύσουν. Η συνεργασία όμως με τον Πούλο συνεχίστηκε. Το καλοκαίρι του ’43 ο Πούλος εγκαταλείπει την «πολιτική» και στρέφεται στον ένοπλο αγώνα κατά του ΕΛΑΣ στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία, επικεφαλής 300 περίπου ανδρών, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ήταν τυχοδιώκτες. Οι άντρες αυτοί κατατάχτηκαν για τα προνόμια που εξασφάλιζαν και δευτερευόντως εξαιτίας του μαχητικού αντικομμουνισμού τους, σε συνδυασμό με τον αντισλαυϊσμό και αντιβουλγαρισμό. Πολλοί ήταν άνεργοι Θεσσαλονικείς, που δελεάστηκαν από το συσσίτιο, το μισθό, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (και για τις οικογένειες) και τα λοιπά προνόμια. Το σώμα του Πούλου διακρίθηκε για τη σκληρότητα εναντίον των αμάχων και για το πλιάτσικο στο οποίο επιδόθηκε. Οι Γερμανοί τον χρησιμοποιούσαν, τον ανεχόντουσαν αλλά και τον περιφρονούσαν. Την ίδια περιφρόνηση προς τον Πούλο έδειχναν οι ελληνικές κατοχικές αρχές (πχ ο Χρυσοχόου, η αστυνομία της Θεσσαλονίκης κλπ) αλλά και οι Άγγλοι. Ένας μικρός αριθμός ενόπλων του Πούλου παρέμεινε εντός της Θεσσαλονίκης, όπου συνελάμβανε και βασάνιζε «κομμουνιστάς», οι οποίοι στη συνέχεια οδηγούνταν στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς».

Ο Πούλος και οι άντρες τους ακολούθησαν συντεταγμένοι τους αποχωρούντες Γερμανούς και πολέμησαν για λογαριασμό του Τρίτου Ράιχ σε βορειότερα κλίματα. Επέστρεψε στην Ελλάδα για να δικαστεί ως δωσίλογος και μετά τη δίκη του εκτελέστηκε.

2. Γεώργιος Σπυρίδης

Πόντιος πρόσφυγας. Ήταν εγκατεστημένος στη Δράμα, όπου δραστηριοποιήθηκε ως Γερμανόφιλος πριν τον πόλεμο, ως αρχηγός κόμματος. Ο «αρχηγός» ήταν πολιτικά εντελώς ασήμαντος, κατάφερε όμως να αναγνωριστεί στη Θεσσαλονίκη, στις αρχές της κατοχικής περιόδου ως αρχηγός του δεύτερου φιλοναζιστικού κόμματος (το πρώτο ήταν του Πούλου). Η καριέρα του τελείωσε σύντομα και άδοξα, καθώς βρέθηκε στο Γεντί Κουλέ, καταδικασμένος για καταχρήσεις. Φεύγοντας οι Γερμανοί τον ελευθέρωσαν και τον πήραν μαζί τους, αλλά αργότερα ξαναβρέθηκε, άθελά του, στην Ελλάδα για να δικαστεί ως δωσίλογος.

3. Γρηγόριος Παζιώνης

Δραμινός κι αυτός, ήταν υπαρχηγός του Σπυρίδη και τον διαδέχτηκε στην ηγεσία του «κόμματος» μετά τη φυλάκισή του. Μισούσε θανάσιμα τη Βουλγαρία (ο πατέρας του είχε πεθάνει αιχμάλωτος των Βουλγάρων, σε καταναγκαστικά έργα και ο ίδιος υπήρξε όμηρος, σε σκληρές συνθήκες) και είχε προσανατολιστεί μετά τη Μικρασιατική καταστροφή προς τη Γερμανία. Το 1929 εκλέχτηκες δήμαρχος Δράμας και αργότερα διορίστηκε νομάρχης Χαλκιδικής και Έβρου. Με την κατοχή ήρθε στη Θεσσαλονίκη, διορισμένος σε ανώτερη υπαλληλική θέση και δραστηριοποιήθηκε πολιτικά. Σε αντίθεση με τον Σπυρίδη ήταν πολιτικά συγκροτημένος, αλλά κι αυτός επιδόθηκε στην κλοπή και στους εκβιασμούς των πολιτών, εκμεταλλευόμενος τη θέση του. Ταυτόχρονα, καλλιεργούσε το «κόμμα» του και τις σχέσεις του με τους Γερμανούς, στους οποίους πρότεινε τη δημιουργία εθνικοσοσιαλιστικής κυβέρνησης στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι του ’44 μπήκε κι αυτός στο Γεντί Κουλέ και λίγο αργότερα ακολούθησε τους αποχωρούντες Γερμανούς. Δικάστηκε ως δωσίλογος, αλλά δεν μπόρεσα να εντοπίσω την ποινή που του επιβλήθηκε.

4. Διονύσιος Αγάθος.

Κερκυραίος. Αντίθετα με τους Σπυρίδη και Ποζιώνη, αυτός ήταν εκτός από Γερμανόφιλος και Βουλγαρόφιλος (σερσέ λα φαμ, η γυναίκα του ήταν Βουλγάρα). Συνταγματάρχης του Μηχανικού, πολέμησε στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, καταδικάστηκε από στρατοδικείο σε θάνατο και γλίτωσε την εκτέλεση λόγω της κατάρρευσης του μετώπου. Ήταν πολλά χρόνια πριν τον πόλεμο πράκτορας των Γερμανών, με τους οποίους συνεργάστηκε αμέσως στη Θεσσαλονίκη, σε Γραφείο Πληροφοριών (αντικατασκοπίας). Το μπουμπούκι αυτό κατέδιδε Έλληνες, τους οποίους οι Γερμανοί φυλάκιζαν. Στη συνέχεια έπαιρνε από τους οικείους τους λίρες, για να τους απελευθερώσει. Υπήρξε ο στενότερος συνεργάτης του σημαντικότερου (πλην, αφανούς) δωσίλογου της Θεσσαλονίκης, του Λάσκαρη Παπαναούμ, περί του οποίου στη συνέχεια. Όταν φυλακίστηκε και ο Παζιώνης, ο Αγάθος ανέλαβε αρχηγός, τρίτος κατά σειρά, του φιλοναζιστικού «κόμματος». Δικάστηκε ως δωσίλογος, αλλά δεν μπόρεσα να εντοπίσω την ποινή που του επιβλήθηκε.

5. Βασίλειος Έξαρχος

Kαθηγητής Θεολογικής του ΑΠΘ. Αθηναίος, με καταγωγή από το Καλέντζι Ιωαννίνων. Συνεργάστηκε με τους Γερμανούς ως μεταφραστής, αλλά και ως προπαγανδιστής. Ανέλαβε αρχηγός κέντρου Θεσσαλονίκης του φιλοναζιστικού «κόμματος» ΕΕΕ. Ήταν ο σοβαρότερος ίσως Έλληνας ιδεολόγος εθνικοσοσιαλιστής. Τον Αύγουστο του ’44, μετά από πέντε μήνες «πολιτικής» δράσης ως αρχηγός του κέντρου πόλεως, κατέφυγε στην Αθήνα. Προφανώς είναι αυτός που ενέπνευσε την καρικατούρα του δωσίλογου καθηγητή της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ στο μυθιστόρημα «απόψε δεν θα έχουμε φίλους» ( 1)

6. Νικόλαος Ζωγράφος

Από τη Βέροια, δικηγόρος, εθνικοσοσιαλιστής. Τον αναφέρω γιατί έπαιξε σημαντικό πολιτικό ρόλο στους «πολιτικούς» κύκλους των δωσίλογων και γιατί από το καλοκαίρι του ’43 βρέθηκε επικεφαλής ενός γραφείου πληροφοριών υπό την αιγίδα των ΕΕΕ Αθηνών. Κυρίως όμως διότι το Σύνδεσμό του στελέχωσαν άνθρωποι της αστικής και μεγαλοαστικής τάξης της Θεσσαλονίκης, μεταξύ αυτών βιομήχανοι, πολιτευτές, δικηγόροι, γιατροί, έμποροι, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, επιχειρηματίες, αρχιτέκτονες, μηχανικοί (Δορδανάς, σελ. 141). Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να τη δούμε αυτή τη λίστα της μεγαλοαστικής και αστικής Θεσσαλονίκης…

7. Αντώνιος Βήχος

Μεταλλειολόγος, από την Κερατέα Αττικής. Μόλις ο Πούλος αποχώρησε από τη Θεσσαλονίκη, τον αντικατάστησε σχηματίζοντας ένοπλη ομάδα από 500-700 άτομα, σύμφωνα με τον Χρυσοχόου. 200 έμεναν εντός της Θεσσαλονίκης και οι υπόλοιποι 500 ήταν εγκατεστημένοι στα χωριά δυτικά, περί τον Αξιό. Ο μεγάλος αριθμός των ανδρών του Βήχου αμφισβητείται από άλλες πηγές, οι οποίες τονίζουν ότι ο Βήχος «είχε» μονάχα περί τους 50 και οι υπόλοιποι ανήκαν σε άλλους οπλαρχηγούς, δηλαδή στους τρεις Παπαδόπουλους (της Κοζάνης, του Κιλκίς και του Κούκου). Σύντομα έπεσε διχόνοια στην ομάδα Βήχου, η οποία άρχισε να φυλλορροεί, ειδικά από τους αξιωματικούς που είχαν αρχικά προσχωρήσει. Στο μεταξύ, μέσα στη Θεσσαλονίκη οι ένοπλοι του Βήχου επιδόθηκαν σε πλιατσικολογία («αναγκαστικές εισφορές») αλλά και συλλήψεις και εκτελέσεις, συνήθως μετά από φριχτά βασανιστήρια, τα οποία γινόντουσαν στο άντρο της δωσιλογικής συμμορίας, Πολωνίας 20 (Αλεξάνδρου Σβώλου, σήμερα). Την ίδια συμπεριφορά έδειχναν και οι «Βηχικοί» στην επαρχία, ενώ η οργάνωση είχε τις χειρότερες δυνατές σχέσεις με την αστυνομία της πόλης. Ο Βήχος, ο οποίος είχε πάρει πολύ ψηλά τον αμανέ, συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς, οι οποίοι κρέμασαν το πρωτοπαλίκαρό του Αϊβαλιώτη στον Άγιο Αθανάσιο. Ο Βήχος μεταφέρθηκε στη Γερμανία και επέστρεψε στην Ελλάδα για να δικαστεί, ως δωσίλογος. Στην ηγεσία τον διαδέχτηκε, για τον ελάχιστο χρόνο που απέμενε, ο έφεδρος Ταγματάρχης Πέτρος Ιωαννίδης, από την Καβάλα, ο οποίος στα 1961 οδηγήθηκε στη φυλακή καταδικασμένος σε ισόβια κάθειρξη, ως δωσίλογος. Οι άντρες του Βήχου, μετά το απαραίτητο κοσκίνισμα, εντάχτηκαν στις ομάδες των τριών Παπαδόπουλων. Ο ΕΕΣ (Εθνικός Ελληνικός Στρατος) με επικεφαλής τον τουρκόφωνο πόντιο Κυριάκο Παπαδόπουλο, ήταν από το καλοκαίρι του ’44 ως το τέλος η κύρια ελληνική ένοπλη δύναμη που συνεργαζόταν με τους Γερμανούς, μέσα και έξω από τη Θεσσαλονίκη.

Ο Βήχος πέθανε στις 30 Οκτωβρίου 1948 στην Αθήνα από παθολογικά αίτια. Επάνω στη ληξιαρχική πράξη θανάτου του κάποιος έγραψε με κόκκινη μελάνη τη φράση «λειτουργία της Θείας Δίκης ως προς τον Βήχον». (2)

8. Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισά Μπατζάκ)

Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν. Γιατί αν όλοι οι προηγούμενοι υπηρέτησαν τους Γερμανούς με τη θέλησή τους, σε ένα συνδυασμό απατεωνίστικου καιροσκοπισμού και ιδεολογίας, ο Κισά Μπατζάκ (Κοντοπόδαρος) τους προσέγγισε κάτω από την αδήριτη ανάγκη της σύγκρουσής του με τον ΕΛΑΣ. Είναι αστείο ακόμα και να ειπωθεί ότι ο τουρκόφωνος αυτός επαγγελματίας πολεμιστής (ήταν οπλαρχηγός στον Πόντο) είχε την παραμικρή ροπή προς τον εθνικοσοσιαλισμό, τον οποίο πιθανότατα δεν καταλάβαινε. Είναι γεγονός όμως ότι ενόψει του μείζονος (κατ’ αυτόν) καθήκοντος, δηλαδή της αντιπαράθεσης με τον ΕΛΑΣ, συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και μάλιστα λίαν επωφελώς γι’ αυτούς, καθώς δεν ήταν στρατηλάτης της φακής, όπως ο Πούλος ή ο Βήχος, αλλά πραγματικός, σκληροτράχηλος πολεμιστής. Επέκτεινε έτσι την προσωπική του τραγωδία σε χιλιάδες τουρκόφωνους (κυρίως) πόντιους που τον ακολούθησαν και σφαγιάστηκαν στο Κιλκίς, ακολουθώντας πιστά τις επιλογές των αρχηγών τους και κυρίως τις δικές του.

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στον Δυτικό Πόντο, όπου και σχημάτισε την πρώτη αντάρτικη ομάδα. Υπήρξε επικεφαλής του ποντιακού αντάρτικου ως το τέλος. Στα 1924 εγκαταστάθηκε στον Κούκο της Πιερίας. Στην αρχή της κατοχής πήγε στην Ήπειρο για να αγοράσει όπλα που είχε εγκαταλείψει ο ελληνικός στρατός. Λέγεται ότι έφερε περί τα 1500 όπλα στην Πιερία, αριθμός που φαντάζει υπερβολικός. Δείχνει ωστόσο την απόφαση των τουρκόφωνων ποντίων να υπερασπιστούν μόνοι τους, με το όπλο στο χέρι, τα χωριά τους και τις οικογένειές τους.

Ο ΕΛΑΣ, όπως και η ΠΑΟ, προσπάθησε να εντάξει τον Παπαδόπουλο στις γραμμές του, γεγονός που θα σήμαινε ταυτόχρονη ένταξη και όλου του τουρκόφωνου ποντιακού στοιχείου της περιοχής. Η προσπάθεια όμως έγινε άτσαλα, με τον συνήθη τρόπο του ΕΛΑΣ, χωρίς να δίνεται κανένα περιθώριο αυτονομίας στις κινήσεις και τη διοίκηση. Από την πλευρά του οπλαρχηγού υπήρχε ήδη έντονη εχθρότητα προς τους Ρώσους κομμουνιστές, οι οποίοι είχαν βοηθήσει τον Κεμάλ, εις βάρος του δικού του αγώνα. Για τους λόγους αυτούς, ο αρραβώνας με τον ΕΛΑΣ δεν έγινε ποτέ. Και σα να μην έφτανε αυτό, στο τέλος μιας συνάντησης στελεχών του ΕΛΑΣ με τον Κισά Μπατζάκ, έγινε μια αποτυχημένη απόπειρα εναντίον του. Ακολούθησαν εμφύλιες συγκρούσεις μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΟ, από την άνοιξη ως το φθινόπωρο του 1943, με επικράτηση του ΕΛΑΣ και αποχώρηση των άλλων αντιεαμικών από την περιοχή. Ωστόσο, ο Κισά Μπατζάκ παρέμεινε επιτόπου, ως επικεφαλής όσων ένοπλων αντι-εαμικών είχαν απομείνει.

Τότε μπήκαν στο παιγνίδι οι Γερμανοί. Ο Κισα Μπατζάκ τους ζήτησε να μην έρθουν στον Κούκο, ο οποίος ήταν γεμάτος όπλα, για να μπορέσει να συνεχίσει την άμυνά του έναντι του ΕΛΑΣ. Οι Γερμανοί συμφώνησαν ευχαρίστως, χωρίς όμως να δώσουν πρόσθετο οπλισμό, όπως ζητούσε ο πόντιος οπλαρχηγός. Κάτι που έκαναν αργότερα, όταν ο Κούκος κατόρθωσε να αποκρούσει τις πρώτες επιθέσεις του ΕΛΑΣ, στο τέλος του 1943. Αποχωρώντας οι Ελασίτες πήραν μαζί τους περίπου 150 ομήρους, μεταξύ των οποίων η γυναίκα και η κόρη του Κισά Μπατζάκ. Η μάχη κράτησε από τις 17 έως τις 24 Νοεμβρίου 1943, οπότε επενέβησαν οι Γερμανοί υπέρ των αμυνομένων. Ένα μήνα αργότερα οι Γερμανοί απελευθέρωσαν τους ομήρους που είχε πάρει ο ΕΛΑΣ, εκτός από 8 που εκτελέστηκαν. Μεταξύ των 8 ήταν η γυναίκα και η κόρη του πόντιου αρχηγού.

Μετά από όλα αυτά ο Κισά Μπατζάκ βρέθηκε πολύ ενισχυμένος. Μπόρεσε να επεκτείνει την «άμυνα» εναντίον του ΕΛΑΣ σε πολλά χωριά της περιοχής, στα οποία δημιουργήθηκαν αντικομμουνιστικές επιτροπές, οι οποίες εξοπλίστηκαν και σχημάτισαν μεταξύ τους δίκτυο. Το άμεσο όφελος για τους Γερμανούς ήταν προφανές: ο ΕΛΑΣ δεν μπορούσε πλέον να απειλεί την Κατερίνη και τη σιδηροδρομική γραμμή, ενώ και οι γραμμές ανεφοδιασμού του έγιναν επισφαλείς. Σε μια από τις τοπικές συγκρούσεις με τον ΕΛΑΣ σκοτώθηκε και ο γιος του Κισά Μπατζάκ, γεγονός που αντί να κάμψει σκλήρυνε ακόμα περισσότερο το φρόνημα του οπλαρχηγού.

Το καλοκαίρι του ’44 ο Κισά Μπατζάκ, αδιαμφισβήτητος πλέον αρχηγός των αντιεαμικών δυνάμεων που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, μετέφερε την έδρα του στη Θεσσαλονίκη και από εκεί διηύθυνε τον πόλεμο κατά του ΕΛΑΣ σε ολόκληρη την Κεντρική και Δυτική Μακεδονία. Παράλληλα, βρέθηκε χρόνος για μια επίσκεψη στη Βιένη (!) και, φυσικά, για συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Χίτλερ, μετά την απόπειρα δολοφονίας του. Αλλά, οι Γερμανοί αποχωρούσαν. Έτσι, το τέλος του καλοκαιριού βρήκε τον Κισα Μπατζάκ να διαπραγματεύεται την ένταξή του στον ΕΔΕΣ, προκειμένου να σώσει την κατάσταση: ο ΕΛΑΣ περίμενε έτοιμος να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς και η κυβέρνηση του Καΐρου είχε καταδικάσει απερίφραστα τους συνεργάτες των Γερμανών.

Οι διαπραγματεύσεις με τον ΕΔΕΣ παραλίγο να πετύχουν, αλλά απέτυχαν – και ο βασικός λόγος ήταν η συμμετοχή του ΕΑΜ στην κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία, ως μείζων πολιτικός στόχος, επέβαλε στους Άγγλους την (καιροσκοπική και ανειλικρινή) καταδίκη των “Ταγμάτων”. Ο επίλογος γράφτηκε στο Κιλκίς (3), όπου μετά τη μάχη, προσπαθώντας να οδηγήσει εκτός μια μεγάλη ομάδα ανδρών του, ο Κισά Μπατζάκ τραυματίστηκε και αυτοκτόνησε.

Δε μπορεί κανείς να μη σκεφτεί ότι αν οι διαπραγματεύσεις με τον ΕΛΑΣ, για την ένταξη του Κυριάκου Παπαδόπουλου, άρα και των χιλιάδων ένοπλων τουρκόφωνων ποντίων, είχαν ευτυχή κατάληξη, η ιστορία της Αντίστασης και του Εμφυλίου πιθανόν να ήταν εντελώς διαφορετική, στην Κεντρική Μακεδονία. Σήμερα το όνομά του βρίσκεται επικεφαλής της λίστας με τους «φονευθέντες» στο ηρώο του Κούκου (4)

9. Αντώνιος Δάγκουλας

Ο Δάγκουλας ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, βενιζελικός. Ήταν, προπολεμικά, αυτοκινητιστής στα Γρεβενά. Ξεκίνησε εντασσόμενος στον ΕΛΑΣ, αλλά αποχώρησε. Χαρακτηρίστηκε έτσι «αντιδραστικός» και επιχειρήθηκε η εξόντωσή του, χωρίς επιτυχία. Οι Γερμανοί τον έφεραν στη Θεσσαλονίκη, τον Μάρτιο του ’44, όπου τέθηκε επικεφαλής της πλέον κακόφημης ομάδας, των «Δαγκουλαίων». Η ομάδα τους, γύρω στα 100 άτομα, είχε άμεση σχέση με τις Γερμανικές αρχές, από τις οποίες εξοπλίστηκε και «εκπαιδεύτηκε» για 15 μέρες, στο γήπεδο της ΧΑΝΘ. Είχαν δήθεν αστυνομικά καθήκοντα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν εκτελεστικό απόσπασμα. Δε δίσταζαν δε να ξυλοφορτώνουν ακόμα και αστυνομικά όργανα. Βασικός τους στόχος, βέβαια, ήταν το ΕΑΜ. Οι Δαγκουλαίοι έκαναν μαζικές δολοφονίες το καλοκαίρι του ‘44 και μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών, είτε στην κοίτη του Γαλλικού ποταμού, είτε αλλού. Η ομάδα αυτή έκανε και μπλόκα: Νέα Ευκαρπία, 31 Ιουλίου – 14 εκτελέσεις. Καλαμαριά, 13 Αυγούστου – 11 εκτελέσεις. Κάτω Τούμπα, 24 Σεπτεμβρίου – 7 εκτελέσεις. Επιδρομή 4ης Οκτωβρίου – 5 εκτελέσεις. Εννοείται ότι οι εγκληματίες αυτοί δεν παραμελούσαν καθόλου το πλιάτσικο, εις βάρος των θυμάτων τους, αλλά και του υπόλοιπου πληθυσμού. Ας μη θεωρηθεί όμως ότι οι 100 Δαγκουλαίοι ήταν μόνοι ή ξεκάρφωτοι: είχαν πολιτικές επαφές με τον εσμό των φιλοναζιστών της Θεσσαλονίκης, αλλά και με πολύ «καλό κόσμο», σύμφωνα τουλάχιστον με τις καταθέσεις που δόθηκαν στο δικαστικό τμήμα του ΕΛΑΣ, μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Ότι υπήρχε σχέση συνευθύνης με κόσμο πέρα από την ομάδα είναι προφανές. Αλλιώς, δεν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει ένα τέτοιο λουλούδι.

Όσο για το Δάγκουλα, πέθανε νοσηλευόμενος (τραυματίας) και το πτώμα του διαπομπεύτηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

10. Τα μικρά πιράνχας του δωσιλογισμού

Τα ονόματα Κυλινδρέας (από τη Σμύρνη), Γραμματικόπουλος (πρόσφυγας από την Τραπεζούντα) Σούμπερτ (Γερμανός υπαξιωματικός), Βασιλείου (από το Ηράκλειο Κρήτης) δεν μας λένε πολλά. Όλοι αυτοί όμως έδρασαν επικεφαλής μικρών ή μεγαλύτερων ομάδων, στο πλευρό των Γερμανών και ο πληθυσμός της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας υπέφερε πολύ από αυτούς. Οι περισσότεροι είχαν κακό τέλος. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο Ξενοφών Γιοσμάς, ο οποίος έγινε πασίγνωστος αργότερα, με την εμπλοκή του στη δολοφονία του Λαμπράκη. Ακολούθησε κι αυτός τους Γερμανούς, έγινε και «υπουργός» της «κυβέρνησης» Τσιρονίκου στη Βιέννη, καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, φυλακίστηκε και πήρε χάρη (μετατροπή της ποινής σε ισόβια) από τον Βασιλέα Γεώργιο Β’, στα 1950. Τη επόμενη χρονιά αποφυλακίστηκε, έχοντας μείνει συνολικά τρία (ή πέντε) χρόνια στη φυλακή. Πέθανε από εγκεφαλικό, στα 1975.

11. Λάσκαρης Παπαναούμ

Αφανής, πλην όμως ο σημαντικότερος δωσίλογος από όσους έδρασαν στη Θεσσαλονίκη. Καταγόταν από το Μοναστήρι, γιος δασκάλου, έμπορος ο ίδιος, έζησε προπολεμικά στη Γερμανία και πήρε γυναίκα Γερμανίδα (όπως και στην περίπτωση του Διονύσιου Αγάθου, σερσέ λα φαμ…). Από το 1938 είχε διοριστεί στο Γραφείο Αλλοδαπών της Αστυνομίας και ήταν πληροφοριοδότης των Γερμανών. Λέγεται ότι τη μέρα εισόδου των γερμανικών στρατευμάτων ο Παπαναούμ ανέβηκε σε ένα τανκ και γύρισε όλη την πόλη, πανηγυρίζοντας για το «ευτυχές» γεγονός.

Εξαρχής εργάστηκε ως αξιωματικός στη Γερμανική αντικατασκοπεία, δημιουργώντας ένα δίκτυο πρακτόρων σε όλη τη Μακεδονία. Καταδίωξε τους Άγγλους στρατιώτες που είχαν απομείνει σε ελληνικό έδαφος, αλλά και τους «αγγλόφιλους». Φυσικά, η δράση του ως επικεφαλής της αντικατασκοπίας ήταν έντονη μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης: το δίκτυο των πρακτόρων του εντόπιζε και συλλάμβανε τους υπόπτους, οι οποίοι στη συνέχεια παραδίνονταν στους Γερμανούς.

Ο Παπαναούμ χρησιμοποίησε τη θέση του και την ισχύ του για να πλουτίσει, καθώς παράλληλα ασκούσε και το ευγενές επάγγελμα του μεγαλο-μαυραγορίτη. Αλλά το πεδίο στο οποίο διακρίθηκε ήταν άλλο: υπήρξε ο πρώτος (και ίσως ο μόνος) Έλληνας που έθεσε δημόσια, με αρθρογραφία, το «Εβραϊκό ζήτημα» – και μάλιστα κατηγορούσε τις Γερμανικές αρχές κατοχής για την ανοχή τους απέναντι στους Εβραίους της πόλης! Οι Γερμανοί αξιωματούχοι πικαρίστηκαν, αλλά το κατάπιαν. Άλλωστε, πολλοί από αυτούς έπαιρναν γενναίες μίζες από τα κέρδη του Παπαναούμ στη μαύρη αγορά.

Βέβαια, οι Γερμανοί δεν περίμεναν τον Παπαναούμ να τους καθοδηγήσει στο θέμα των Εβραίων – στις αρχές του 1943 άρχισαν τα πρώτα περιοριστικά και καταπιεστικά μέτρα, τα οποία ολοκληρώθηκαν με τη μεταφορά ολόκληρης της Εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης στα στρατόπεδα του θανάτου. Και τότε ήρθε η ώρα για τον σκοτεινό Παπαναούμ να πλουτίσει πραγματικά: έπεσε σαν το κοράκι πάνω στις εγκαταλειμμένες περιουσίες των Εβραίων και ιδιοποιήθηκε τις σημαντικότερες εβραϊκές επιχειρήσεις, από τις οποίες αποκόμισε εκατοντάδες χιλιάδες λίρες (μόνο από τη λεηλασία του καταστήματος υαλικών Μπενρουμπή, η λεία υπολογίστηκε σε περισσότερες από 150.000 λίρες). Το ίδιο συνέβη με όλα τα σημαντικά στελέχη του δωσιλογικού εσμού της Θεσσαλονίκης, τα οποία μοιράστηκαν μεταξύ τους τις επιχειρήσεις και τα σημαντικότερα καταστήματα, ενώ τα «μικρά πιράνχας» μοιράστηκαν τα ευτελέστερα μερίδια, από τις 2000 περίπου εβραϊκές επιχειρήσεις και καταστήματα.

Η εκμετάλλευση των καταδιωκόμενων Εβραίων πήρε και μιαν άλλη μορφή: οι πράκτορες του Παπαναούμ τους έπιαναν, αυτοί έδιναν μεγάλα ποσά για να εξαγοράσουν την ελευθερία τους και στη συνέχεια παραδίνονταν στους Γερμανούς. Κοντά στον Λάσκαρη, έγινε πάμπλουτος από τη λεηλασία των εβραϊκών περιουσιών και ο αδερφός του Ηφαιστίωνας Παπαναούμ. Αυτός έμεινε στην Ελλάδα μετά την αποχώρηση των Γερμανών και μάλλον δεν τον ενόχλησε κανείς.

Ο Παπαναούμ αποχώρησε και αυτός μαζί με τους Γερμανούς, μεταφέροντας μαζί του μεγάλο μέρος της λείας που είχε αποσπάσει από Έλληνες και Εβραίους και όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε ποτέ, αλλά έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στη Γερμανία, η οποία υπήρξε εξαιρετικά στοργική μαζί του, καθώς του πρόσφερε και την Γερμανική υπηκοότητα! Ίσως εξαιτίας της σωστής χρήσης των εβραϊκών λιρών, ίσως λόγω της Γερμανίδας συζύγου του, ίσως γιατί οι Γερμανοί είδαν στο πρόσωπό του έναν «δικό τους» και τον προστάτεψαν. Ίσως για όλους αυτούς τους λόγους μαζί.

Επίλογος

Είδαμε τα σημαντικότερα πρόσωπα του δωσιλογισμού που έδρασαν στη Θεσσαλονίκη. Με την εξαίρεση του Κισά Μπατζάκ (Κυριάκου Παπαδόπουλου) ο οποίος συνιστά ειδική περίπτωση, όλοι οι υπόλοιποι συνδύαζαν χαρακτηριστικά υποκόσμου (ήταν δηλαδή κακοποιοί του κοινού ποινικού δικαίου, ληστές, κλεπταποδόχοι, εκβιαστές κλπ – ακόμα και οι αρχηγοί «κομμάτων», ακόμα και ο «ιδεολόγος» Παπαναούμ), με έναν ακραίο αντικομμουνισμό. Οι μισοί περίπου ήταν πρόσφυγες, οι υπόλοιποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Κανένας δεν ήταν από καταγωγή Θεσσαλονικιός!

Μαζί με τους άντρες τους ήταν συνολικά λίγες εκατοντάδες (δεν συμπεριλαμβάνω τους ένοπλους του Παπαδόπουλου, ο οποίος άλλωστε έδρασε κυρίως εκτός Θεσσαλονίκης). Δεν ήταν πολλοί, αλλά δεν ήταν και λίγοι.

Τα θύματά τους ήταν εκατοντάδες ή μάλλον χιλιάδες. Πιθανότατα τα περισσότερα από αυτά δεν είχαν σχέση με το ΕΑΜ ή άλλες αντιστασιακές οργανώσεις. Αλλά όταν αυτό το αποφάσιζαν οι άντρες του Βήχου ή του Δάγκουλα, δεν μπορούσε κανείς να περιμένει τίποτα διαφορετικό.

Η ελίτ της Θεσσαλονίκης συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και με τους δωσίλογους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Χειροπιαστή απόδειξη υπάρχει στη λίστα των συνεργατών του Νικόλαου Ζωγράφου. Αλλά το έκανε με… διακριτικότητα, φροντίζοντας να μην εκτεθεί κανένα από τα μέλη της ανεπανόρθωτα.

Και οι επίσημες ελληνικές κατοχικές αρχές, πολιτικές και αστυνομικές; Η δράση τους στο θέμα της Μακεδονίας (εναντίον των Βουλγάρων) η παρουσία τόσων κραυγαλέων περιπτώσεων δωσιλογισμού, όπως τις είδαμε, οι απευθείας επαφές τους με την κυβέρνηση του Καΐρου και το Συμμαχικό Στρατηγείο, αλλά και οι πολιτικές εξελίξεις της ταραγμένης εκείνης περιόδου, τους άφησαν στο απυρόβλητο. Το «δικαστικό» του ΕΛΑΣ είχε έτοιμη μια μεγάλη και πλήρη λίστα με ονόματα (Χρυσοχόου, Σιμωνίδης, ηγεσία αστυνομίας Θεσσαλονίκης, στελέχη του κατοχικού κρατικού μηχανισμού κλπ), με δεδομένο ότι όλοι αυτοί συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς σε ένα τουλάχιστον ειδικό θέμα: κατά του ΕΑΜ. Η λίστα αυτή έμεινε ανενεργή.

Σε κάθε περίπτωση, τα ερωτήματα και οι απορίες, ειδικά για τη στάση της Θεσσαλονικιώτικης ελίτ, παραμένουν ακόμα αναπάντητα. Ελπίζω, όχι για πάντα.

http://www.madata.gr/diafora/9023.html

7 διαστάσεις της ένοπλης συνεργασίας

Αναμφίβολα, η πλέον πολυσυζητημένη μορφή συνεργασίας με τους ναζί είναι η ένοπλη. Ομως, όπως λέει ο επίκουρος καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), «αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύει ο μέσος φιλίστορας, η ένοπλη συνεργασία στην Ελλάδα δεν υπήρξε ένα περιθωριακό φαινόμενο». Η μελέτη του δωσιλογισμού απαιτεί μια προσέγγιση ικανή να εξηγήσει, εμπειρικά τουλάχιστον, τις διαστάσεις του φαινομένου, όπως τις αναλύει ο Ν. Μαρατζίδης.

-Πρώτη διάσταση, η έκταση του δωσιλογισμού. Η συνεργασία με τις κατοχικές αρχές καλύπτει ένα ευρύτατο πλέγμα κυμαινόμενων συμπεριφορών και έλαβε σημαντικές διαστάσεις, συμπεριλαμβανόμενου και του σκληρού της πυρήνα, της ένοπλης συνεργασίας. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, τα Τάγματα Ασφαλείας (Τ.Α.) και άλλοι ανάλογοι σχηματισμοί ενέταξαν στις τάξεις τους 17 με 23 χιλιάδες άνδρες. Αν προστεθούν σ’ αυτά η Χωροφυλακή (που συμμετείχε σε επιχειρήσεις εναντίον του ΕΛΑΣ και υπήρξε στόχος του), οι διάφορες τοπικές πολιτοφυλακές και φρουρές χωριών που οπλίστηκαν από τους Γερμανούς, παραστρατιωτικοί, άτακτοι κ.ά., οι αριθμοί αυξάνονται δραματικά.

-Δεύτερον, η πολιτική και κοινωνική σύνθεση του δωσιλογισμού. Ως προς τις πολιτικές προτιμήσεις της ηγεσίας, διαθέτουμε πρόσφατα ερευνητικά πορίσματα, σύμφωνα με τα οποία η πλειοψηφία των περίπου 1.000 αξιωματικών που στελέχωσαν τα Τ.Α. είχε βενιζελικό φρόνημα. Για τις πολιτικές προτιμήσεις των οπλιτών δεν γνωρίζουμε κάτι συγκεκριμένο. Προφανώς υπήρξαν αντικομμουνιστές, αλλά το ερώτημα είναι αν συμμετείχαν στα σώματα αυτά επειδή ήταν αντικομμουνιστές ή αν έγιναν αντικομμουνιστές λόγω της συμμετοχής τους σε αυτά – και τι σήμαινε ακριβώς ο αντικομμουνισμός γι’ αυτούς.

-Τρίτον, οι πολιτικοί στόχοι του δωσιλογισμού. Τι επεδίωκαν εκείνοι που συνεργάστηκαν ένοπλα με τους Γερμανούς;

-Τέλος, η μεταπολεμική αντιμετώπιση του δωσιλογισμού και των δωσίλογων από τις αντίπαλες παρατάξεις, τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου όσο και μεταπολεμικά. Υπήρξαν τέσσερις κατηγορίες δωσίλογων:

582155

Χωμενος στη δουλεια ηταν αδυνατον οχι μονο να παραστω αλλα και να μαθω ακομα μεσω διαδικτυου για την εκδηλωση.Οι τεσσερες αυτοι μηνες ηταν για μενα ενα κενο.Φυσικα αργοτερα πληροφορηθηκα απο καλους φιλους για την εκδηλωση και πως υπηρχε και βιντεο στο δαδικτυο που την παρουσιαζει.Εστω και καθυστερημενα λοιπον βρηκα και σηκωνω την καταγραφη της εκδηλωσης.

Ελπιζω και εγω η εκδηλωση αυτη να ειναι ενας σταθμος ακομα σε οσα εχουν γινει τα τελευταια χρονια για τους Αλιεις.Και παρ ολο που καποιοι απο μας δεν μπορουμε αντικειμενικα να συμμετεχουμε στις καλοκαιρινες εκδηλωσεις υπαρχουν πολλα που μπορουν να γινουν υποστηρικτικα τον χειμωνα και εκει καλο θα ηταν να ειμαστε ολοι εκει.Εξ αλλου οι εκδηλωσεις του φεγγαριου (τηςκαλοκαιρινης  πανσεληνου) στους Αλιεις μπορουν να φερουν την ιστορια κοντα στους επισκεπτες μας.Ο χειμωνας ομως την φερνει μεσα στις καρδιες μας.

Τα τελευταια δυο χρονια εχω να θυμηθω την εκδηλωση της 28ης Οκτωβριου στο Λυκειο (δυστυχως φετος δεν εγινε)με ποιηση και μουσικη, τις γιορτες της ελιας και του ροδιου ,την ιδρυση του λαογραφικου εργαστηριου,τις Χριστουγεννιατικες εκδηλωσεις στο Πορτο Χελι,τις εθελοντικες δρασεις των ermionidistas στα περισσοτερα χωρια της Ερμιονιδας.Ολα εγιναν απο τους εκλεγμενους εκπροσωπους μας που αγκαλιασαν και ενεπνευσαν το εθελοντικο κινημα της επαρχιας μας.Χωρις την εθελοντικη προσφορα μιας φουχτας ανθρωπων σε ολες αυτες τις δρασεις (οχι των ιδιων παντου) τιποτα δεν θα ειχε γινει. Για μενα ολα αυτα και αλλα που ισως μου διαφευγουν ,ειναι σημεια αναφορας για την τοπικη κοινωνια για εναν αλλο πολιτισμο με ποιοτητα και ανιδιοτελη προσφορα  Ισως αυτα τα βηματα  αυτη τη στιγμη δεν αγκαλιαζουν το συνολο της  κοινωνιας αλλα σιγουρα ανοιγουν  δυνατοτητες να αλλαξουμε συλλογικα τη ζωη μας προς μια αλλη κατευθυνση.

Η Πανελληνια ενωση αγωνιστων εθνικης αντιστασης και δημοκρατικου στρατου Ελλαδας εκπροσωπος της οποιας στην Ερμιονιδα ειναι ο Βασιλης Λαδας κυκλοφορει το ημερολογιο της για το 2013.Ο  συναγωνιστης Βασιλης  το μοιραζει .Οποιος θελει μπορει να το προμηθευτει με ενα τηλεφωνο.Με αφορμη  το ημερολογιο σηκωνω αυτη την αναρτηση.

Επειδη ακουω και διαβαζω για πολιτικους χωρους περα απο την δεξια και την αριστερα  περα απο τις διαιρεσεις του παρελθοντος θελω να γραψω πως αυτο ελπιζω να μην  περιλαμβανει και την ξενοδουλη ακροδεξια.

Γιατι δεξιοι πατριωτες υπηρχαν και υπαρχουν παντα αλλα απο αυτο το σημειο μεχρι να συγχωρεσουμε η και να ψηφισουμε την σβαστικα υπαρχει μεγαλη αποσταση.

Μεγαλο κενο μνημης.

Καποιος πρεπει να θυμισει στο 17% των Ελληνων που συμφωνουν με τις μεθοιδους της ΧΑ στο μεταναστευτικο πως οι προηγουμενη γενια Χρυσαυγιτων ηταν στο πλευρο των κατακτητων ντυμενοι και εξοπλισμενοι απ αυτους και σκοτωναν κατεδιδαν διευκολυναν τις δολοφονιες Ελληνων κυριως κομμουνιστων αλλα και αλλων Ελληνων που απλα βρεθηκαν μπροστα στην κανη του κατακτητη.

Να του πει πως μετα τους μεταναστες ερχεται η δικια μας σειρα.Των δημοκρατων.Και μετα ο πολεμος που θα διαλυσει τη χωρα για δεκαετιες.Μονο αυτο ξερει ο φασισμος.Την βια και το μισος.

537642_1788010581337951_102195722_n

Μεγαλη διαδηλωση σημερα στην Αθηνα

Η πρωτοβουλία γι’ αυτή την κίνηση πάρθηκε από το Ευρωπαϊκό Αντιρατσιστικό Κίνημα (EGAM). Η εν λόγω οργάνωση έχει προγραμματίσει για τις 15 Δεκεμβρίου μια σιωπηλή πορεία από τη Βουλή μέχρι την Ακρόπολη.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_12/12/2012_504707

MONIMEΣ ΣTHΛEΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 12-12-12
Μια διαφορετική αντιρατσιστική πορεία

Tου Διονυση Γουσετη / diongus@otenet.gr

Το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου, ώρα 3 το μεσημέρι, το Ευρωπαϊκό Αντιρατσιστικό Κίνημα (EGAM) οργανώνει πορεία από τη Βουλή ώς την Ακρόπολη. Σε τι διαφέρει αυτή η πορεία από τις άλλες; Πρώτον, στη διεθνή συμμετοχή. Το EGAM είναι μια οργάνωση με μέλη από 40 χώρες, με έδρα το Παρίσι και την πρόσκληση στην πορεία υπογράφουν διεθνείς προσωπικότητες, ανάμεσά τους οι πρώην υπουργοί Εξωτερικών της Γαλλίας Μπερνάρ Κουσνέρ και της Ισπανίας Μιγκουέλ Ανχελ Μορατίνος, ο νομπελίστας Ντάριο Φο, ο φιλόσοφος Μπερνάρ – Ανρί Λεβί. Δεύτερον, οι οργανωτές την προγραμματίζουν σιωπηλή, δηλαδή χωρίς συνθήματα. Τρίτον και κυριότερο, την πορεία υποστηρίζουν τα πολιτικά κόμματα ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Δράση. Οι πολιτικοί αυτοί φορείς ανήκουν σε ένα πλατύ ιδεολογικό φάσμα. Αυτό, μαζί με τη συμμετοχή μεταναστευτικών και άλλων φορέων, δίνει στην εκδήλωση τον απαραίτητο μετωπικό χαρακτήρα που απαιτεί μια αντιρατσιστική πορεία. Συνεπώς μπορεί να πείσει να συμμετάσχουν πολίτες που έχουν κουραστεί από δήθεν αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές εκδηλώσεις, στην πραγματικότητα όμως εκδηλώσεις γεμάτες κομματικές αερολογίες που με τεράστια ευκολία χαρίζουν στον φασισμό και στη Χρυσή Αυγή οτιδήποτε δεν τους είναι αρεστό. Ετσι που η λέξη «φασισμός» χάνει το νόημά της. Για παράδειγμα, η «αντιφασιστική πορεία» της 24ης Νοεμβρίου δονούνταν από το σύνθημα «τα μνημόνια θρέφουν τον φασισμό». Επίσης, η Ν.Δ. χαρακτήριζε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ «δοσίλογους κουκουλοφόρους της κατοχής», ο Νάσος Θεοδωρίδης, στέλεχος του Τμήματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, διαδίδει ότι η Δράση είναι φασιστικό κόμμα στα κοινωνικά δικαιώματα και κάποιο «αντιφασιστικό μέτωπο» που έβαλε βόμβα στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στον Ασπρόπυργο απεφάνθη ότι «ο πιο επικίνδυνος φασισμός είναι ο φασισμός που κρύβεται πίσω από τις βελούδινες ευγένειες του δημοκρατικού ολοκληρωτισμού».

Η πολιτική ευρύτητα αυτής της εκδήλωσης έχει και δύο ευεργετικά αποτελέσματα, πέρα από τον αντιφασιστικό στόχο. Πρώτον, είναι δείγμα ότι και η δική μας κοινωνία μπορεί να αποκτήσει τη στοιχειώδη ωριμότητα να λειτουργεί συνεκτικά για κοινούς στόχους. Δεν ευτυχήσαμε μέχρι τώρα να το δούμε αυτό στην παρούσα κρίση, που μας υποβάθμισε οικονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, ιδεολογικά χωρίς προηγούμενο από το 1974. Την ώρα που οι περιστάσεις απαιτούν πανεθνική συσπείρωση για την αντιμετώπιση της μάστιγας, τα πολιτικά μας κόμματα κατανοούν τον ρόλο τους ως ρόλο θανάσιμων αντιπάλων και συμπεριφέρονται με όρους εμφυλίου πολέμου. Δεύτερον, αναδεικνύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, πέρα από παράγοντα πολιτισμού, ως απαραίτητο παράγοντα για την τόσο επιδιωκόμενη ανάπτυξη.

Αποτελεί έλλειψη η απουσία της Ν.Δ. από τον κατάλογο των κομμάτων που στηρίζουν την πορεία. Υπάρχει ακόμα καιρός να προστεθεί, ώστε να ολοκληρωθεί το φάσμα.

Tο πλήρες κείμενο:

«Μαζί στην Ευρώπη για την δημοκρατία

Ενάντια στον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό!

Ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός και ο νεοναζισμός αναπτύσσονται, στην Ελλάδα αλλά και αλλού στην Ευρώπη, χωρίς ωστόσο οι δημοκρατικές δυνάμεις να κινητοποιούνται δυναμικά και αποφασιστικά.

Η ρατσιστική, αντισημιτική και νεοναζιστική ρητορική καθώς και οι πράξεις βίας που πολλαπλασιάζονται στην Ελλάδα απειλούν τις θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατίας στην ίδια τη χώρα όπου αυτή γεννήθηκε.

Αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια “φυσική” και ασήμαντη συνέπεια της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα, όχι μόνο επειδή τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αποτελούν θεμέλιο για κάθε δημοκρατική κοινωνία αλλά και επειδή η κρίση δεν είναι κάτι που θα ξεπεραστεί σύντομα.

Ενώπιον της απαράδεκτης κατάστασης που βιώνει σήμερα η Ελλάδα, εμείς, ακτιβιστές της κοινωνίας πολιτών, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, ενεργοί πολίτες στην κοινωνική και πολιτική ζωή, λέμε όλοι μαζί με μια φωνή “Φτάνει πια!”

Φτάνει με τις ρατσιστικές επιθέσεις! Φτάνει με τη συνέργια μεταξύ αστυνομικών και νεοναζί μπράβων της Χρυσής Αυγής! Φτάνει με τις ρατσιστικές και αντισημιτικές δηλώσεις! Φτάνει με την παθητικότητα των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών! Φτάνει με την ανοχή, την προστασία και την υποστήριξη που απολαμβάνουν οι γκάνγκστερ της Χρυσής Αυγής!

Όλα αυτά τροφοδοτούνται από την αδιαφορία και τις αδυναμίες των δημοκρατικών δυνάμεων.

Ας είμαστε σαφείς: Όταν πολεμάει κανείς τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό στην Ελλάδα, δεν σημαίνει ότι πολεμάει την Ελλάδα. Σημαίνει ότι πολεμάει την ιδεολογία του μίσους που εξαπλώνεται από άκρη σε άκρη της Ευρώπης.

Σημαίνει ότι συμμετέχει στην μεγάλη ευρωπαϊκή μάχη για την δημοκρατία. Σημαίνει ότι στηρίζει αυτούς που, παντού στην Ευρώπη, συμμερίζονται αυτή τη μάχη και έχουν ανάγκη την κινητοποίηση των δημοκρατικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Σημαίνει ότι δίνει σε όλους, και κυρίως στους νεότερους, μια ελπίδα και μια προοπτική για το μέλλον διαφορετική από αυτήν του αδιαπέραστου ορίζοντα της αποπληρωμής του χρέους. Σημαίνει ότι παλεύει για το ευρωπαϊκό όνειρο, αυτό μιας ηπείρου πραγματικά δημοκρατικής, απαλλαγμένης από τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό.

Σε αυτή την μεγάλη μάχη, η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της, γιατί οι ευρωπαϊκές πολιτικές που επιβάλλονται στην Ελλάδα, κυρίως σε ό,τι αφορά στην λιτότητα και στη μετανάστευση, δημιουργούν τις συνθήκες για την εξάπλωση του νεοναζισμού.

Οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, γιατί η δυσλειτουργία ορισμένων κρατικών θεσμών αλλά και η αδιαφορία μέχρι και η υποστήριξη που απολαμβάνει η Χρυσή Αυγή αποτελούν τη βάση για την ανεκτικότητα με την οποία αντιμετωπίζονται η ρητορική και οι πράξεις μίσους.

Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της.

Όλοι οι πολίτες έχουν προσωπικό καθήκον να πουν «Φτάνει πια!», να δώσουν στους νεοναζί να καταλάβουν ότι υπάρχουν όρια τα οποία θέτει η δημοκρατία και τα οποία οι πολίτες είναι αποφασισμένοι να προασπιστούν.

Γι’ αυτό απευθυνόμαστε σε όλους εκείνους που εμπνέονται από τις αρχές της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ισότητας, καλώντας τους να ενωθούν μαζί μας, για να εκφράσουν την πίστη τους στη δημοκρατία και την απόρριψη του ρατσισμού, του αντισημιτισμού και του νεοναζισμού και να συμμετάσχουν σε σιωπηλή πορεία διαμαρτυρίας από τη Βουλή των Ελλήνων προς την Ακρόπολη, το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου, στις 3 το μεσημέρι».

Σημερα το μεσημερι και  στο Χαιδαρι μεγαλη αντιφασιστικη διαδηλωση

039_-_antifasistiki_poreia

772_438131436253701_724479860_n

 

 

http://exthrostoumalaka.blogspot.gr/2012/02/iq.html

Διαβαστε στο ιστολογιο του Βασιλη Λαδα τις περιπετειες ενος μνημειου της εθνικης αντιστασης στην περιοχη μας μας.

Θα μπορουσαν τα κομματα της αριστερας να βαλουν στον τοπο θυσιας ενα μνημειο στην τιμη των εκτελεσθεντων πατριωτων;Τι λενε οι βουλευτες μας;H βαση ειναι εκει και περιμενει.

Οι σφαιρες εκοψαν το νημα της ζωης και παιδιων που βρεθηκαν στο δρομο στον αγωνα για μια καλυτερη κοινωνια. Θα μπορουσα να ειμαι στη θεση τους. Θα μπορουσες να εισαι στη θεση τους.Για να γυρισει ο ηλιος….

Το Πολυτεχνειο, η στιγμη της εξεγερσης της νεολαιας για δημοκρατια ελευθερια δικαιοτερη κοινωνια , σημαδεψε την δικια μου γενια. Μια γενια που στην συνεχεια τραβηξε τον δρομο της.Καποιοι συμβιβαστηκαν καποιοι συνεχισαν καποιοι προδωσαν.Οπως παντα. Ομως η βια του οπλου εναντια στην κραυγη για ελευθερια για δημοκρατια στερησε απο καποιους νεους  αυτη ακριβως την δυνατοτητα.Να υπαρχουν.Για τον εαυτο τους για την κοινωνια.

Να ερωτευτουν, να δουλεψουν, να κανουν οικογενεια, να σπουδασουν, να προσφερουν οτι και οσο μπορουν στο κοινωνικο συνολο.Το νημα της ζωης τους δεν κοπηκε απο μια αρωστεια μια ατυχια .Κοπηκε συνειδητα για να παψουν να υπαρχουν.Γιατι ερχονται απο παλια απο τους νεκρους της εθνικης αντιστασης και της δημοκρατιας .Γιατι στο προσωπο τους η εξουσια ειδε τους αυριανους επαναστατες. Κοβουν λοιπον το λουλουδι για να παψει να υπαρχει συνεχεια.

Αυτο ειναι οι χουντες, οι ναζισμοι και φασισμοι .

Η βια του νεοναζισμου της Χρυσης Αυγης απειλει σημερα την ζωη οχι μονο εμας των μεγαλυτερων αλλα ακριβως αυτης της νεας γενιας που βγαινει στο δρομο.Ποιοι τραβηξαν τη σκανδαλη τοτε στο Πολυτεχενειο; Αναρωτηθειτε και μετα τιμηστε τους νεκρους μας. Αυτοι που τραβηξαν τοτε την σκανδαλη ειναι ακομα εδω.Δεν εφυγαν ποτε απο τους δρομους.Μισουν την νεολαια την ελευθερια τη δημοκρατια.

Το θυμιζω σε οσους στο ονομα της Δημοκρατιας δινουν δικτυακο βημα στις αποψεις τους. Μη γελιομαστε. Μπολις μπορεσουν αυτα ακριβως τα βηματα εκφρασης διαφορετικων αποψεων  θα γινουν στοχος τους. Και μετα θα φαγωθουν μεταξυ τους οπως ηδη εχουν αρχισει να κανουν.Και οταν λεω φαγωθουν δεν εννοω ιδεολογικους καυγαδες.Αυτα για τους νεοναζιστες ειναι ξενερωτα πραγματα Οταν λεω φαγωθουν κυριολεκτω..

Διομηδης Κομνηνος

Αλεξανδρος Σπαρτιδης

Μιχαλης Καλτεζας

Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος

http://skoustas56.blogspot.gr/2012/11/73-in-73.html#more

ΛΕΩΝΙΔΑΣ
ΚΑΛΛΙΒΡΕΤΑΚΗΣ*

* Ο Λεωνίδας Καλλιβρειάκης, μέλος τότε
της Φοιτητικής Επιτροπής Αγώνα και πρόεδρος της συνέλευσης της Φιλοσοφικής
Σχολής στο Πολυτεχνείο στις 16 Νοεμβρίου 1973, είναι σήμερα ιστορικός,
διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

Επώνυμοι
νεκροί των γεγονότων του Νοεμβρίου 1973 κατά χρονολογική
κατάταξη

(προσωρινός
κατάλογος)

1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου,
57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου
Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη
διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια
που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα
του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου
διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

2.
Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις
16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη
διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από
πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.
Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον,
στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό
Νοσοκομείο).

3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών,
εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις
16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας
και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των
διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας.
Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου
και πέθανε.

4. Toril Margrethe Engeland του Per
Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω
στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του
Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ»
και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε
αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση
αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους
νεκρών».

5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26
ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη,
Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από
πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο
Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό
Κέντρο Αθηνών.

6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22
ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7,
Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή
του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον
τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του
Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του
Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως
«Χαμουρλής».

7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου,
35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις
βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου,
προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με
συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις
ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του
Ε.Ε.Σ.

8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου,
επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα
Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του
Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη
κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε
τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην
ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη
του.

9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24
ετών, εργάτης, από το Παρ-θένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια,
Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία
Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε
στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα
19.11.1973.

10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος
Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις
10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε
στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια),
όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε
συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος
1974).

11. Στυλιανός Καραγεώργης του
Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις
10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό
Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από
ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός
τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες,
στις 30.11.1973.

12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23
ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30
περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της
πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής
φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης
Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα»
(πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος
του.

13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου,
16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30
με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών
Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της
στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο
ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα
μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας
του.

14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών,
διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις
11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από
δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών
του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία
εμφράγματος.

15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου,
47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις
12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του
αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε
αυθημερόν.

16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17
ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος
Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν
στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά.
Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό»,
όπου πέθανε αυθημερόν.

17.
Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 5V2 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου.
Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της
οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε
θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό
(πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη
στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο
Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος
του.

18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί)
Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος
Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με
τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε
θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος.
Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος
του.

19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του
Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας,
κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες
κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’
Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του
Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων
Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

20.
Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος
Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη
διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη
από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό
Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο
Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.

21.
Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη,
κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ
βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα
στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο
συνταγματάρχης Νικόλςος Ντερτι-λής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του
Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου
πέθανε αυθημερόν.

22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου,
44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις
12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών
Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος
μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις
27.12.1973.

23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από
τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973
από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις,
συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

24.
Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών
του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη
του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που
παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του
ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών,
όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην
Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του
παραμένει υπό έρευνα. Σε ορισμένους καταλόγους νεκρών αναφέρεται ανακριβώς ως
«Κώστας Μικρώνης».

ΕΠΩΝΥΜΟΙ
ΝΕΚΡΟΙ

ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
1973

ΚΑΤΑ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΗ
ΚΑΤΑΤΑΞΗ

Σπύρος Κοντομάρης, 57 Διομήδης Κομνηνός,
17 Toril Margrethe Engeland, 22

Βασίλης
Φάμελλος, 26

Γιώργος Σαμούρης, 22 Δημήτρης
Κυριακόπουλος, 35

Νίκος Μαρκούλης, 24 Αικατερίνη
Αργυροπούλου, 76 Στέλιος Καραγεώργης, 19

Μάρκος
Καραμανής, 23 Αλέξανδρος Σπαρτίδης, 16 Δημήτρης Παπαϊωάννου,
60

Γεώργιος Γεριτσίδης, 47 Βασιλική
Μπεκιάρη, 17 Δημήτρης Θεοδώρας, 5

Αλέξ.
ΜπαρσίΚαράκας, 43 Αλέξανδρος Παπαθανασίου, 59 Ανδρέας Κούμπος,
63

Μιχάλης Μυρογιάννης, 20 Κυριάκος
Παντελεάκης, 44 Γιάννης Μικρώνης, 22

Πηγή:
Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ερευνητικό Έργο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου
1973).

Θελετε να δειτε την εξεγερση του Πολυτεχνειου μεσα απο τα ματια της τοτε πρωτοποριας; Στεργιος Κατσαρος σελ 215

 ελαβα μαιλ και το σηκωνω.

Με μια σειρα αναρτησεων εδω και μερες προσπαθω και γω να μιλησω για την 28 η Οκτωβιου οχι σαν μια στιγμη αλλα εναν σταθμο αναμεσα στο πριν (την Μεταξικη δικτατορια και οσα προηγηθηκαν) και το μετα (την εθνικη αντισταση και τον εμφυλιο και οσα ακολουθησαν).

Και αυτο γιατι την ιστορια την γραφουν ανθρωποι. Που εχουν ριζες και συνεχεια στην ζωη τους. Η ιστορια δεν ειναι κομματια και αποσπασματα.

Ειναι συνεχεια. Μεχρι και το σημερα που ειναι παντα φευγαλεο.

Ετσι λοιπον δεν χρειαζεται να γραψω κατι περισσοτερο σε σχεση με το πιο κατω κειμενο. Την γνωμη μου την ξερετε. 

Το μαιλ

 Η αληθινή Ιστορία του λαού μας

              δεν είναι γραμμένη στα σχολικά βιβλία!

 

Υπάρχει η αλήθεια της Ιστορίας που δεν την γράφουν τα σχολικά βιβλία, ούτε τη λένε στις σχολικές γιορτές. Για την αλήθεια του λαού μας, που όταν λέγεται μισή είναι χειρότερη κι απ΄ τα ψέμματα.  Δε λέμε να πιστέψεις ότι διαβάσεις εδώ, χωρίς να το σκεφτείς και χωρίς να το ελέγξεις. Ρώτα, διάβασε βιβλία, σκέψου! Η αλήθεια είναι γραμμένη με αίμα απ’ το λαό και μπορείς να τη βρείς. Ψάξτην.

  • Μιλάνε για το δικτάτορα Μεταξά, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα. Δε λένε όμως πώς έγινε αυτός ο δικτάτορας πρωθυπουργός. Έκανε πραξικόπημα; Πώς επέβαλε τη δικτατορία του; Δε λένε ότι ο Μεταξάς πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από όλα τα κόμματα της Βουλής (εκτός απ΄ το ΚΚΕ), δηλάδή απ’ το κόμμα των φιλελευθέρων του Θ. Σοφούλη κι απ’ το Λαϊκό Κόμμα του Παν. Τσαλδάρη. Κρύβουν ότι ο φασισμός είναι επιλογή του αστικού πολιτικού συστήματος, κάποιες φορές που το συμφέρει ή που δεν έχει άλλη επιλογή.
  • Με παρόμοιο άλλωστε τρόπο ανέβηκε στην εξουσία κι ο «τρελός» ο Χίτλερ κι οι άλλοι φασίστες φίλοι τους σε άλλες χώρες (Ιταλία, Πορτογαλία, Βουλγαρία, Ουγγαρία κλπ). Ο Φασισμός γιγαντώθηκε στρατιωτικά χάρη στην ενίσχυση που απλόχερα του παρείχαν δεκάδες μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας (Ford, General Motors, IBM).
  •  «Ο ηρωϊκός ελληνικός στρατός στην Αλβανία κατατρόπωσε τους Ιταλούς» – λένε. Σωστά. Δε λένε όμως: Αυτός ο ηρωϊκός στρατός, όταν επιτέθηκαν οι Γερμανοί νικήθηκε «από την υπεροπλία του αντιπάλου»; Ή τον «πούλησαν» και τον παρέδοσαν χωρίς μάχη οι κυβερνήτες της χώρας, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Παπάγος κι οι άλλοι «αρχιστράτηγοι» του Ελληνικού στρατού;
  • «Οι Έλληνες αντιστάθηκαν ηρωϊκά στους Γερμανούς κατακτητές» – λένε. Κι εδώ κρύβουν πάλι τη μισή αλήθεια. Αντιστάθηκαν οι Έλληνες ηρωϊκά. Πράγματι. Αντστάθηκαν όμως «όλοι» οι Έλληνες; Ήταν «όλοι μαζί» τότε; Ή ένα μέρος του αστικού πολιτικού κόσμου την κοπάνησε στο Κάϊρο, μαζί με το θυσαυροφυλάκιο της χώρας, στην «αγκαλία» της Αγγλίας και προετοιμαζόταν για την επόμενη μέρα για να τσακίσει το εαμικό κίνημα και το λαό (βλ.Δεκέμβρης 44) κι ένα ένα άλλο μέρος φόρεσε τη στολή των γερμανοτσολιάδων όπως τους έλεγαν κι υπηρετούσαν τα στρατεύματα κατοχής των Γερμανών;
  • Δε λένε -και το κρύβουν- ότι ο λαός έμεινε μόνος του, με μοναδικό όπλο το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, τις οργανώσεις που τον υπεράσπισαν, που οργάνωσαν την αντίσταση, που πολέμησαν τον κατακτητή, που προστάτεψαν το σοδειά του λαού, που απελευθέρωσαν τη μισή Ελλάδα πολύ πριν φύγουν οι Γερμανοί, που λειτούργησαν σχολεία, θέατρα και σισίτια στις ελεύθερες περιοχές. Που οργάνωσαν ελεύθερες εκλογές.
  • Κανένας δε λέει ότι οι «Εθνικιστές» του καθεστώτος Μεταξά παρέδοσαν τους φυλακισμένους κι εξόριστους κομμουνιστές στους κατακτητές, αντί να τους επιτρέψουν να πάνε στο μέτωπο για να πολεμήσουν, όπως ζητούσαν οι ίδιοι. Κι όταν ήρθε η κατοχή των Γερμανών, αυτοί οι ίδιοι πάλι «υπερεθνικόφρωνες» φόρεσαν τις κουκούλες του χαφιέ για να καταδίδουν τον αγωνιζόμενο λαό.
  • Μιλάνε για τις «θυσίες των Ελλήνων» και για «το ΌΧΙ που είπε ο λαός». Αλλά ξεχνάνε να πουν ότι το ΟΧΙ είναι υποχρέωση του λαού, όταν καταπιέζεται όπως σήμερα. Και θα συνεχίσουν να σε καλούνε σήμερα να λες «ΝΑΙ» στην πολιτική τους και να αποφεύγεις τους αγώνες και τις θυσίες.
  • Δε λένε ότι οι φωνές της «λογικής» και του «ρεαλισμού» της υποταγής υπήρχαν πάντα, και τότε. Και δε λένε ότι ο λαός όσες φορές μεγαλούργησε, όπως τότε, το έκανε βάζοντας πάνω απ΄ όλα τις λαϊκές ανάγκες και ελευθερίες, και αδιαφόρησε για τις φωνές των γονατισμένων «ρεαλιστών» που καλούσαν σε σωφροσύνη και υποταγή – όπως κάνουν και σήμερα.
  • Άλλοι πάλι μιλάνε για «κατοχή» που δήθεν έχουμε και σήμερα. Κι ίσως πούν και για την ανάγκη να αντισταθούμε όπως τότε. Δε θα πούνε όμως ότι οι Έλληνες αντιστασιακοί ποτέ δε φιλοδόξησαν να αλλάξουν το καθεστώς των κατακτητών απ΄ τα μέσα. Ενώ αυτοί που μιλάνε για «κατοχή» απ΄ την τρόϊκα (δηλαδή την ΕΕ ), απ΄ την άλλη μεριά υπερασπίζονται τη συμμετοχή της χώρας μας στην ΕΕ, περισσότερο ακόμα κι απ΄ τους αστούς.
  • Θα πούνε για «μια χούφτα Έλληνες …». Σωστά. Κι ύστερα θα προσπαθούν μονίμως να πείσουν ότι δε γίνεται να τα βάζεις σήμερα με όσους πίνουν το αίμα του λαού, της οικογένειας σου, με τους εκμεταλλευτές, γιατί είναι «παντοδύναμοι».

Εσύ κράτα το μήνυμα: Η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί!

Κι οι καταχτητές ή οι εκμεταλευτές, τρέμουν τη λαϊκή οργή και τον οργανωμένο λαϊκό αγώνα.

  • Κανένας δε θα πεί ότι αυτοί που αγωνίζονταν για να ελευθερώσουν την Ελλάδα, θυσιάζοντας και τη ζωή τους, πάλευαν παράλληλα με την απελευθέρωση απ΄ τον κατακτητή και για την κοινωνία των αναγκών και των ονείρων τους. Αυτή που θα κατοχυρώνει το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στον ελεύθερο χρόνο και θα απαγορεύει την ανεργία, την πείνα, τα ναρκωτικά. Αυτή που οργάνωνε κι ονειρευόταν και το ΕΑΜ: «λαοκρατία» έλεγε τότε το ΕΑΜ. Σήμερα το σύγχρονο περιεχόμενο της πάλης του ΕΑΜ είναι ο αγώνας για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία. Μια κοινωνία όπου αυτός ο λαός που παράγει τον πλούτο, υλικό και πνευματικό, θα τον δικαιούται και θα τον απολαμβάνει. Δε θα υπάρχουν παράσιτα, τραπεζίτες, βιομήχανοι, κεφαλαιοκράτες που να πίνουν το αίμα και τον ιδρώτα του λαού, που θα κλέβουν τον κόπο τον γονιών σου.
  • Απομόνωσε το ναζιστικό-φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Είναι μέρος του σάπιου πολιτικού συστήματος που στερεί δικαιώματα και στοιβάζει ανέργους. Δουλεύουν για τα αφεντικά. Στηρίζει στην πράξη την πολιτική που ετοιμάζει για σένα το σύστημα, αφού φτιάχνει δουλεμπορικά γραφεία για 18 ευρώ τη μέρα (360 ευρώ το μήνα) χωρίς ασφάλιση! Τα ίδια που θέλει η τρικομματική κυβέρνηση και η Τρόικα! Βάλε στη γωνία τους εκπροσώπους της! Είναι συμμορία, μπράβοι της νύχτας ενάντια στο λαό. Είναι απόγονοι των ναζιστών.

 

Εμείς βάζουμε μερικά ερωτήματα που διευκολύνουν το ψάξιμμο της αλήθειας. Η ιστορία όμως κι η αλήθεια της είναι και δική σου υπόθεση. Κι είναι δίπλα σου. Η ιστορία αυτή είναι ζωντανή ακόμα. Ίσως να είναι ο παππούς ή η γιαγιά σου, ο πατέρας ή η μητέρα σου. Ίσως να είναι η φωτογραφία του σκοτωμένου συγγενή που έχετε στο σαλόνι σας. Και σίγουρα είναι αυτά τα γερόντια που κρατούν το λάβαρο των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης. Η ΠΕΑΕΑ. Αυτοί έγραψαν αυτές τις «λαμπρές σελίδες». Βρες τους. Ρώτα τους. Γι’  αυτά που έκαναν και που είναι ανάγκη να τα μαθαίνουμε, γιατί χρειάζεται να τα ζωντανέψουμε με τη νέα αντεπίθεση και αντίσταση της εποχής μας. Για να φέρουμε πιο κοντά τη νίκη του λαού μας στις νέες συνθήκες.

 

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ του ΠΑΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Follow me on Twitter

Δεκεμβρίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοε    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

κοκα κολα

  • 774,182

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

3η γιορτη ελιας Aman resorts RDF SRF RDF Αθικια Αλαβανος Αλεκος Αλλη Προταση Αναβαλος Ανεμογεννητριες Βασιλης Λαδας Βουδουρης Γιαννης Γεωργοπουλος Γιορτες ελιας Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοσια διαβουλευση Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Ελος Κοιλαδας Ευπλοια Θεσεις ΡΚΕ-Σ Ιστορικα κτηρια Ερμιονιδας Καραβασιλη Καταφυκι Κοινωφελης Επιχειρηση Αθλητισμου Περιβαλλοντος Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Λυματολασπη Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ξενοδοχεια ΠΑΜΕ Πανω Πλατεια Κρανιδι Παυλος Φυσσας Πολιτιστικο μονοπατι Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Υδρα Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας Χριστουγεννα Ωρα της γης αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση βαρεα μεταλλα στο νερο δισκουρια επιδομα ανεργιας επισιτισμος εφοπλιστικο κεφαλαιο κατοχη καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση παλαια κτηρια στο Κρανιδι σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates

Flickr Photos

Εικόνα 1329

More Photos
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.