You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

 ελαβα μαιλ και το σηκωνω.

Με μια σειρα αναρτησεων εδω και μερες προσπαθω και γω να μιλησω για την 28 η Οκτωβιου οχι σαν μια στιγμη αλλα εναν σταθμο αναμεσα στο πριν (την Μεταξικη δικτατορια και οσα προηγηθηκαν) και το μετα (την εθνικη αντισταση και τον εμφυλιο και οσα ακολουθησαν).

Και αυτο γιατι την ιστορια την γραφουν ανθρωποι. Που εχουν ριζες και συνεχεια στην ζωη τους. Η ιστορια δεν ειναι κομματια και αποσπασματα.

Ειναι συνεχεια. Μεχρι και το σημερα που ειναι παντα φευγαλεο.

Ετσι λοιπον δεν χρειαζεται να γραψω κατι περισσοτερο σε σχεση με το πιο κατω κειμενο. Την γνωμη μου την ξερετε. 

Το μαιλ

 Η αληθινή Ιστορία του λαού μας

              δεν είναι γραμμένη στα σχολικά βιβλία!

 

Υπάρχει η αλήθεια της Ιστορίας που δεν την γράφουν τα σχολικά βιβλία, ούτε τη λένε στις σχολικές γιορτές. Για την αλήθεια του λαού μας, που όταν λέγεται μισή είναι χειρότερη κι απ΄ τα ψέμματα.  Δε λέμε να πιστέψεις ότι διαβάσεις εδώ, χωρίς να το σκεφτείς και χωρίς να το ελέγξεις. Ρώτα, διάβασε βιβλία, σκέψου! Η αλήθεια είναι γραμμένη με αίμα απ’ το λαό και μπορείς να τη βρείς. Ψάξτην.

  • Μιλάνε για το δικτάτορα Μεταξά, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα. Δε λένε όμως πώς έγινε αυτός ο δικτάτορας πρωθυπουργός. Έκανε πραξικόπημα; Πώς επέβαλε τη δικτατορία του; Δε λένε ότι ο Μεταξάς πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από όλα τα κόμματα της Βουλής (εκτός απ΄ το ΚΚΕ), δηλάδή απ’ το κόμμα των φιλελευθέρων του Θ. Σοφούλη κι απ’ το Λαϊκό Κόμμα του Παν. Τσαλδάρη. Κρύβουν ότι ο φασισμός είναι επιλογή του αστικού πολιτικού συστήματος, κάποιες φορές που το συμφέρει ή που δεν έχει άλλη επιλογή.
  • Με παρόμοιο άλλωστε τρόπο ανέβηκε στην εξουσία κι ο «τρελός» ο Χίτλερ κι οι άλλοι φασίστες φίλοι τους σε άλλες χώρες (Ιταλία, Πορτογαλία, Βουλγαρία, Ουγγαρία κλπ). Ο Φασισμός γιγαντώθηκε στρατιωτικά χάρη στην ενίσχυση που απλόχερα του παρείχαν δεκάδες μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας (Ford, General Motors, IBM).
  •  «Ο ηρωϊκός ελληνικός στρατός στην Αλβανία κατατρόπωσε τους Ιταλούς» – λένε. Σωστά. Δε λένε όμως: Αυτός ο ηρωϊκός στρατός, όταν επιτέθηκαν οι Γερμανοί νικήθηκε «από την υπεροπλία του αντιπάλου»; Ή τον «πούλησαν» και τον παρέδοσαν χωρίς μάχη οι κυβερνήτες της χώρας, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Παπάγος κι οι άλλοι «αρχιστράτηγοι» του Ελληνικού στρατού;
  • «Οι Έλληνες αντιστάθηκαν ηρωϊκά στους Γερμανούς κατακτητές» – λένε. Κι εδώ κρύβουν πάλι τη μισή αλήθεια. Αντιστάθηκαν οι Έλληνες ηρωϊκά. Πράγματι. Αντστάθηκαν όμως «όλοι» οι Έλληνες; Ήταν «όλοι μαζί» τότε; Ή ένα μέρος του αστικού πολιτικού κόσμου την κοπάνησε στο Κάϊρο, μαζί με το θυσαυροφυλάκιο της χώρας, στην «αγκαλία» της Αγγλίας και προετοιμαζόταν για την επόμενη μέρα για να τσακίσει το εαμικό κίνημα και το λαό (βλ.Δεκέμβρης 44) κι ένα ένα άλλο μέρος φόρεσε τη στολή των γερμανοτσολιάδων όπως τους έλεγαν κι υπηρετούσαν τα στρατεύματα κατοχής των Γερμανών;
  • Δε λένε -και το κρύβουν- ότι ο λαός έμεινε μόνος του, με μοναδικό όπλο το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, τις οργανώσεις που τον υπεράσπισαν, που οργάνωσαν την αντίσταση, που πολέμησαν τον κατακτητή, που προστάτεψαν το σοδειά του λαού, που απελευθέρωσαν τη μισή Ελλάδα πολύ πριν φύγουν οι Γερμανοί, που λειτούργησαν σχολεία, θέατρα και σισίτια στις ελεύθερες περιοχές. Που οργάνωσαν ελεύθερες εκλογές.
  • Κανένας δε λέει ότι οι «Εθνικιστές» του καθεστώτος Μεταξά παρέδοσαν τους φυλακισμένους κι εξόριστους κομμουνιστές στους κατακτητές, αντί να τους επιτρέψουν να πάνε στο μέτωπο για να πολεμήσουν, όπως ζητούσαν οι ίδιοι. Κι όταν ήρθε η κατοχή των Γερμανών, αυτοί οι ίδιοι πάλι «υπερεθνικόφρωνες» φόρεσαν τις κουκούλες του χαφιέ για να καταδίδουν τον αγωνιζόμενο λαό.
  • Μιλάνε για τις «θυσίες των Ελλήνων» και για «το ΌΧΙ που είπε ο λαός». Αλλά ξεχνάνε να πουν ότι το ΟΧΙ είναι υποχρέωση του λαού, όταν καταπιέζεται όπως σήμερα. Και θα συνεχίσουν να σε καλούνε σήμερα να λες «ΝΑΙ» στην πολιτική τους και να αποφεύγεις τους αγώνες και τις θυσίες.
  • Δε λένε ότι οι φωνές της «λογικής» και του «ρεαλισμού» της υποταγής υπήρχαν πάντα, και τότε. Και δε λένε ότι ο λαός όσες φορές μεγαλούργησε, όπως τότε, το έκανε βάζοντας πάνω απ΄ όλα τις λαϊκές ανάγκες και ελευθερίες, και αδιαφόρησε για τις φωνές των γονατισμένων «ρεαλιστών» που καλούσαν σε σωφροσύνη και υποταγή – όπως κάνουν και σήμερα.
  • Άλλοι πάλι μιλάνε για «κατοχή» που δήθεν έχουμε και σήμερα. Κι ίσως πούν και για την ανάγκη να αντισταθούμε όπως τότε. Δε θα πούνε όμως ότι οι Έλληνες αντιστασιακοί ποτέ δε φιλοδόξησαν να αλλάξουν το καθεστώς των κατακτητών απ΄ τα μέσα. Ενώ αυτοί που μιλάνε για «κατοχή» απ΄ την τρόϊκα (δηλαδή την ΕΕ ), απ΄ την άλλη μεριά υπερασπίζονται τη συμμετοχή της χώρας μας στην ΕΕ, περισσότερο ακόμα κι απ΄ τους αστούς.
  • Θα πούνε για «μια χούφτα Έλληνες …». Σωστά. Κι ύστερα θα προσπαθούν μονίμως να πείσουν ότι δε γίνεται να τα βάζεις σήμερα με όσους πίνουν το αίμα του λαού, της οικογένειας σου, με τους εκμεταλλευτές, γιατί είναι «παντοδύναμοι».

Εσύ κράτα το μήνυμα: Η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί!

Κι οι καταχτητές ή οι εκμεταλευτές, τρέμουν τη λαϊκή οργή και τον οργανωμένο λαϊκό αγώνα.

  • Κανένας δε θα πεί ότι αυτοί που αγωνίζονταν για να ελευθερώσουν την Ελλάδα, θυσιάζοντας και τη ζωή τους, πάλευαν παράλληλα με την απελευθέρωση απ΄ τον κατακτητή και για την κοινωνία των αναγκών και των ονείρων τους. Αυτή που θα κατοχυρώνει το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στον ελεύθερο χρόνο και θα απαγορεύει την ανεργία, την πείνα, τα ναρκωτικά. Αυτή που οργάνωνε κι ονειρευόταν και το ΕΑΜ: «λαοκρατία» έλεγε τότε το ΕΑΜ. Σήμερα το σύγχρονο περιεχόμενο της πάλης του ΕΑΜ είναι ο αγώνας για λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία. Μια κοινωνία όπου αυτός ο λαός που παράγει τον πλούτο, υλικό και πνευματικό, θα τον δικαιούται και θα τον απολαμβάνει. Δε θα υπάρχουν παράσιτα, τραπεζίτες, βιομήχανοι, κεφαλαιοκράτες που να πίνουν το αίμα και τον ιδρώτα του λαού, που θα κλέβουν τον κόπο τον γονιών σου.
  • Απομόνωσε το ναζιστικό-φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Είναι μέρος του σάπιου πολιτικού συστήματος που στερεί δικαιώματα και στοιβάζει ανέργους. Δουλεύουν για τα αφεντικά. Στηρίζει στην πράξη την πολιτική που ετοιμάζει για σένα το σύστημα, αφού φτιάχνει δουλεμπορικά γραφεία για 18 ευρώ τη μέρα (360 ευρώ το μήνα) χωρίς ασφάλιση! Τα ίδια που θέλει η τρικομματική κυβέρνηση και η Τρόικα! Βάλε στη γωνία τους εκπροσώπους της! Είναι συμμορία, μπράβοι της νύχτας ενάντια στο λαό. Είναι απόγονοι των ναζιστών.

 

Εμείς βάζουμε μερικά ερωτήματα που διευκολύνουν το ψάξιμμο της αλήθειας. Η ιστορία όμως κι η αλήθεια της είναι και δική σου υπόθεση. Κι είναι δίπλα σου. Η ιστορία αυτή είναι ζωντανή ακόμα. Ίσως να είναι ο παππούς ή η γιαγιά σου, ο πατέρας ή η μητέρα σου. Ίσως να είναι η φωτογραφία του σκοτωμένου συγγενή που έχετε στο σαλόνι σας. Και σίγουρα είναι αυτά τα γερόντια που κρατούν το λάβαρο των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης. Η ΠΕΑΕΑ. Αυτοί έγραψαν αυτές τις «λαμπρές σελίδες». Βρες τους. Ρώτα τους. Γι’  αυτά που έκαναν και που είναι ανάγκη να τα μαθαίνουμε, γιατί χρειάζεται να τα ζωντανέψουμε με τη νέα αντεπίθεση και αντίσταση της εποχής μας. Για να φέρουμε πιο κοντά τη νίκη του λαού μας στις νέες συνθήκες.

 

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ του ΠΑΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Ξερω αντιπαθειτε τα σεντονια και μαλιστα τα ιστορικα ακομα περισσοτερο.

Και το παρακατω αρθρο που αναδημοσιευω ειναι μια ιστορικη παρουσιαση που εγραψε ο Θανασης Παπαρηγας (συζυγος της γραμματεα του ΚΚΕ) το 1985.

Μακροσκελες αλλα χρησιμο. Για μας τους δημοκρατες αλλα και για οσους οργανωνται σημερα στους Νεοναζι. Γιατι αν κυριαρχησουν οι ιδεες τους οπως ελπιζουν να ξερουν οτι τους περιμενει μαχαιρι απο τους ιδιους τους ομοιδεατες τους. Η ιστορια διδασκει και αμφιβαλω αν οι σημερινοι φουσκωτοι του νεοναζισμου διαβαζουν ιστορια.

Ας μην ξεχναμε.Το Εθνικο σοσιαλιστικο κομμα της Γερμανιας οπως και το φασιστικο της Ιταλιας  γεννηθηκαν πανω στα συντριμια των εργατικων – σοσιαλιστικων εξεγερσεων στις μεγαλες ευρωπαικες χωρες. Χρησιμοποιησαν την φρασεολογια της αριστερας πολλα απο τα αιτηματα της την αντιπαραθεση με το μεγαλο κεφαλαιο το οραμα μιας νεας κοινωνιας.

Ακομα και το μαυροκοκκινο χρωμα της αριστερας και των αναρχικων στολιζε τις σημαιες και τις στολες τους. Και των επιγονων τους στην Ελλαδα μεχρι προσφατα που το γυρισαν στο σκουρο μπλε.

Μονο που στην θεση του διεθνισμου της αλληλεγγυης  της ισσοτητας εβαλαν τους υπερανθρωπους (απεναντι  στους υπανθρωπους της συζυγου Μιχαλολιακου)της ανωτερες ρατσες, την επικρατηση του ισχυρου πανω στο κοπαδι, τη βια και το ενστικτο εναντια στον διαλογο και την λογικη.

Τα αποτελεσματα αυτης της νεας κοινωνιας τα ζησαμε ολοι οι ανθρωποι του πλανητη και οι υπερανθρωποι των φασιστικων καθεστωτων στον Β Παγκοσμιο πολεμο.

Στο ξεκινημα τους αθλητισμο εκαναν τα παιδια στη Γερμανια.Γυμνισμο και φυσιολατρια.Μετα ηρθαν τα στρατοπεδα συγκεντρωσης.

http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-07-12/394-2012-08-10-07-33-53

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ «ΝΥΧΤΑΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΜΑΧΑΙΡΙΩΝ»

Στις 30 Ιούνη 1934, ένα σοβαρό γεγονός συγκλόνισε τη νεοπαγή ακόμη χιτλερική Γερμανία: ο Ernst Röhm, επιστή­θιος φίλος του Αδόλφου Χίτλερ, συναγωνιστής του από την πρώτη στιγμή, ιδρυτής και αρχηγός των SA καθαιρέθηκε από τη θέση του και αντικαταστάθηκε μαζί με πολλούς συνεργάτες του. Στην πραγματικότητα, και αυτό δεν άργησε να γίνει γνωστό, ο Röhm και πολλοί άλλοι συνεργάτες του εκτελέστηκαν.

Πού οφειλόταν αυτό το αιματηρό ξεκαθάρισμα λογαριασμών; Τι έκρυβε μέσα του και πίσω του;

Ας δούμε πρώτα το ιστορικό των γεγονότων. Όπως ξέρουμε, η κυβέρνηση με καγκελάριο τον Α. Χίτλερ ορκίζεται στις 30 Γενάρη 1933. Το NSDAP είναι πια κυβέρνηση. Αρχίζει μια 12ετία χιτλερικής δικτατορίας που σήμερα ξέρουμε ότι τελείωσε μέσα στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι το πρώτο πρόβλημα που αντιμετω­πίζει. Οι αντίπαλοι της τσακίζονται γρήγορα, το κοινοβουλευ­τικό καθεστώς διαλύεται ουσιαστικά χωρίς αντίσταση, τίθεν­ται εκτός νόμου όλες οι οργανώσεις της εργατικής τάξης· και όμως η κυβέρνηση αυτή αντιμετωπίζει ένα σοβαρό και πιθανό­τατα απροσδόκητο πρόβλημα: τα SA.

Ας δούμε πρώτα τι είναι τα SA. Όπως δείχνει και το όνομα τους (Sturmabteilungen – Ομάδες Εφόδου) είναι μια οργάνω­ση παραστρατιωτικού χαρακτήρα. Ιδρύθηκαν στις 3 Αυγού­στου 1921 στο Μόναχο, την πόλη – λίκνο του Εθνικοσοσιαλισμού[1]. Στην αρχή παρουσιάστηκαν σαν αθλητικοί όμιλοι, γρή­γορα, όμως, εγκατέλειψαν τα προσχήματα και άρχισαν να εμφανίζονται ανοιχτά σαν οργανωμένες ένοπλες ομάδες, με φαιόχρωμη στολή, με βαθμούς κλπ.

Με την άνοδο του NSDAP στην εξουσία, αλλάζει, προς το ευρύτερο, φυσικά, και ο ρόλος των SA. Από απλός βοηθητικός σχηματισμός ενός κόμματος γίνονται βοηθητικός σχηματι­σμός του βασικού, στην αρχή, μοναδικού, σε συνέχεια, κόμμα­τος της κυβέρνησης. Παίρνουν και κρατικές αρμοδιότητες. Στις 22 Φλεβάρη 1933, με διάταγμα του υπουργού Εσωτερικών της Πρωσίας Hermann Göring τα SA μαζί με άλλες οργανώ­σεις παίρνουν αστυνομικά καθήκοντα. Οπλίσθηκαν, μάλιστα, και με ελαφρά όπλα πεζικού. Περιττό, φυσικά, να πούμε ότι όλα αυτά συνοδεύτηκαν από ένα εκτεταμένο λουτρό αίματος.

Τότε, πού βρισκόταν το πρόβλημα με τα SA; Απλούστατα, στο ότι άρχισαν να ζητούν — και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να εφαρμόζουν — όσα είχε υποσχεθεί το NSDAP. Συγκεκριμέ­να το «Πρόγραμμα των 25 σημείων» του NSDAP πρόβλεπε, μεταξύ των άλλων: Καταστολή της τοκογλυφίας, μοίρασμα των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, δημοτικοποίηση των εμπορικών καταστημάτων και υπενοικίαση τους στους μικροε­πιχειρηματίες σε χαμηλές τιμές και, τέλος, δημιουργία λαϊκού στρατού.

Η τάση αυτή των SA αντανακλούσε πραγματικές, αν και αλλοιωμένες, ταξικές αντιθέσεις, με κύριο εκφραστή της τον αρχηγό των SA Ernst Röhm.

http://zeidoron.blogspot.gr/2012/08/4-1936.html

Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την
απόσπαση ομολογιών και δηλώσεως μετανοίας. Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου
εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο…..

4Η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Εκδότης: ΘΕΜΕΛΙΟ
Τιμή Έκδοσης €19.17 Τιμή Πολιτείας €14.38 (-25%)
Κερδίζετε €4.79

Άμεσα διαθέσιμο. Αποστέλλεται κατά κανόνα σε 2-4 εργάσιμες μέρες.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ. Η ΔΙΑΠΑΛΗ ΤΩΝ ΦΑΤΡΙΩΝ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ, ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ. ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ, ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΣΚΑΝΔΑΛΑ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Η «ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΔΗ…

http://istoria3.blogspot.gr/2007/12/4_18.html

2. Την περίοδο 1930-1938 η γερμανική οικονομική διείσδυση στην Ελλάδα αυξήθηκε σημαντικά. Το 1938 η Γερμανία αγόρασε το 40% των ελληνικών καπνών. (Φοίβος Οικονομίδης, Ιστορικά, 3 Αυγούστου 2000)

3. Έχουμε τη «γερμανοποίηση» της Ελλάδας σε επίπεδο καθεστώτος και εξαιτίας των εμπορικών συναλλαγών. Οι εξαγωγές της χώρας στη Γερμανία ήταν 3 ½ φορές περισσότερες απ’ ότι στη Αγγλία και οι εισαγωγές διπλάσιες. Η Αγγλία βέβαια παραμένει κυριότερη πιστώτρια της χώρας και προτιμά τη διείσδυση με τη μορφή εταιριών. (Ιστορία Ελληνικού Έθνους, ΙΕ, σελ. 398) Ενδιαφέρον για τις «οικονομικές» δραστηριότητες του καθεστώτος έχει και η κρυφή ενίσχυση του καθεστώτος του Φράνκο με γερμανικά αεροπλάνα που συναρμολογούνται στο καλυκοποιείο του Μποδοσάκη. (Ιστορία Ελληνικού Έθνους, ΙΕ, σελ. 399)

4. Για τα οικονομικά σκάνδαλα. Παράδειγμα το δάνειο από τη χιτλερική Γερμανία που οδήγησε στην παραίτηση του πρώτου υπουργού οικονομικών του Μεταξά, Κ. Ζαβιτσιάνου(εισηγητη του ιδιωνυμου σε κυβερνηση Βενιζελου το 1928) επειδή έκανε σχετικές δηλώσεις. Παράδειγμα δεύτερο ο «Έρανος υπέρ Αεροπορίας», φράση συνώνυμη με την κατάχρηση δημόσιου χρήματος, χρήματα που συγκεντρώθηκαν για την αγορά αεροσκαφών βρέθηκαν στα θυλάκια στελεχών και φίλων του Μεταξά. (Βουρνάς).

http://users.sch.gr/symfo/sholio/istoria/kimena/1936.metaxa.htm

Εκτός από τους χώρους της πολιτικής και του στρατεύματος, το καθεστώς άντλησε τα
στελέχη του και από τον επιχειρηματικό κόσμο του αντιβενιζελικού χώρου και τους
τραπεζιτικούς και χρηματιστικούς κύκλους, κυρίως από τα υψηλόβαθμα κλιμάκια της
Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος (ΕΤΕ), του μεγαλύτερου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος
της χώρας, και δευτερευόντως της Τραπέζης της Ελλάδος (ΤτΕ). Οι βιομήχανοι
Ανδρέας Χατζηκυριάκος (ως πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και
Βιοτεχνών αλλά και ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας μέχρι τις 24 Ιουλίου 1937),
Επαμεινώνδας Χαρίλαος και Πρόδρομος («Μποδοσάκης») Αθανασιάδης στήριξαν ενεργά
την άνοδο και την οικονομική πορεία της μεταξικής κυβέρνησης. Ο Αλέξανδρος
Κορυζής, υποδιοικητής (και από το 1939 διοικητής) της ΕΤΕ, ανέλαβε το υπουργείο
Προνοίας (αργότερα μετονομασθέν σε Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως) και το 1941
διαδέχθηκε τον Μεταξά στην πρωθυπουργία. Από τον χώρο της ΕΤΕ προήλθε και ο
διάδοχος του Χατζηκυριάκου στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (ο Ιωάννης
Αρβανίτης, ο οποίος τον Απρίλιο του 1938 ανέλαβε παράλληλα το υπουργείο
Οικονομικών και παρέμεινε εκεί, στα δύο οικονομικά υπουργεία, μέχρι τον Απρίλιο
του 1941). Ο οικονομολόγος καθηγητής Κυριάκος Βαρβαρέσος διατήρησε τη θέση του
υποδιοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, μέχρι την παραίτηση του Εμμ. Τσουδερού το
1939• στον Βαρβαρέσο είχε προσφερθεί το αξίωμα του υπουργού Εθνικής Οικονομίας,
αλλά εκείνος το αρνήθηκε, προσφέροντας ωστόσο ανελιπώς τις οικονομικές του
συμβουλές στην κυβέρνηση. Ο Αλέξανδρος Ν. Κανελλόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της
Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠΛ),
διατέλεσε κυβερνητικός επίτροπος της ΕΟΝ (1937-41).

Να μην ξεχναμε τις 400 χιλιαδες χρυσες λιρες που βουτηξε το καθεστως Μεταξα απο το ΙΚΑ και ποτε δεν γυρισαν στα ταμεια του

http://sarantakos.wordpress.com/2010/03/16/daniadaneia/

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου έμεινε στην ιστορία σαν περίοδος απόλυτης εξαχρείωσης και ασυδοσίας. Δεν ήταν μόνο οι χιλιάδες συλλήψεις, τα βασανιστήρια, οι φυλακίσεις και εξορίες. Ούτε το ψυχικό διαφθορείο της ΕΟΝ. Ήταν κυρίως το μεγάλο φαγοπότι σε βάρος του δημοσίου χρήματος, από τους παράγοντες του καθεστώτος και τους αιώνιους έχοντες και κατέχοντες…
Ποιος δε θυμάται τον διαβόητο «Έρανο υπέρ της Βασιλικής Αεροπορίας», με τον οποίο συγκεντρώθηκαν, από το υστέρημα του ελληνικού λαού, δισεκατομμύρια δραχμές, που καταλήξανε στις τσέπες των ημετέρων και όταν ξέσπασε ο πόλεμος βρεθήκαμε να έχουμε μόλις τρία σμήνη πολεμικών αεροπλάνων!
Από τότε η ελληνική γλώσσα εμπλουτίστηκε με την παροιμιώδη φράση «αυτό πήγε υπέρ αεροπορίας», όταν θέλαμε να δηλώσουμε κάτι το τελεσίδικα χαμένο…
Έγκυρες αγγλικές και γαλλικές εφημερίδες γράφανε τότε:
«Παραμένει ανεξήγητο αίνιγμα το ότι μια χώρα θεωρούμενη φτωχή κάνει τεράστιες εξαγωγές χρυσού και συναλλάγματος σε τράπεζες της Ελβετίας!

Λαδας

Μια παλιά ιστορική φράση από την εποχή της Απριλιανής δικτατορίας, θύμισε ο πρόεδρος της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος για «τα καθαρά χέρια που δεν έκλεψαν».

Την είχε πρωτοπεί ο πραξικοπηματίας συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς, γνωστός γραμματέας του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και Υφυπουργός Θεσσαλίας.

Όμως, με τη ρήση «εγώ έχω καθαρά χέρια ο Λαδάς ήθελε να δηλώσει πως διαχειρίστηκε έντιμα το δημόσιο χρήμα, αντίθετα με άλλους πραξικοπηματίες, τύπου Μ. Μπαλόπουλου. Με διπλά αρνητική επιβάρυνση μάλλον, οι αναφορές γι” «αυτά τα καθαρά χέρια» του Ν. Μιχαλολιάκου

Χουντα

Σκάνδαλα και διαφθορά [Επεξεργασία]

Η επταετία της Χούντας σημαδεύτηκε από σκάνδαλα και πολλές περιπτώσεις χρηματισμού και ευνοιοκρατίας. Τα πιο γνωστά είναι το σκάνδαλο με τα λεγόμενα θαλασσοδάνεια του συνταγματάρχη Ιωάννη Λαδά[35] που έμεινε κοροϊδευτικά στην ιστορία ως ο κύριος καθαρά χέρια, το σκάνδαλο με τα σάπια κρέατα του συνταγματάρχη Μπαλόπουλου[36] και οι τεράστιες χρηματικές δαπάνες για τα κοσμικά πάρτι και την πολυτελή ζωή του αντισυνταγματάρχη (ο Παπαδόπουλος τον έκανε υποστράτηγο) Μιχάλη Ρουφογάλη, που του είχε ανατεθεί η διεύθυνση της ΚΥΠ, δηλαδή του εθνικά κρίσιμου τομέα των μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος επίσης εξασφάλιζε τη χορήγηση δανείων σε υποστηρικτές της χούντας, επιβαρύνοντας τις ελληνικές δημόσιες τράπεζες [37]. Η ευνοιοκρατία και το ρουσφέτι επί χούντας γιγαντώθηκαν: ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου Υπουργό Γεωργίας, ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του στρατηγό και διοικητή της ΑΣΔΕΝ και έναν άλλο ξάδερφό του Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, και ο γαμπρός του Παττακού Ανδρέας Μεϊντάσης έγινε βαθύπλουτος παίρνοντας χαριστικά δουλειές από το Δήμο Αθηναίων. Ο στρατηγός Βασίλης Καρδαμάκης διορίστηκε διοικητής της ΔΕΗ και ο στρατηγός Αλέξανδρος Νάτσινας (πρώην αρχηγός ΚΥΠ με τεράστιες ευθύνες για το σχέδιο ΠΕΡΙΚΛΗΣ και το παρακράτος) διορίστηκε Πρόεδρος στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100725.htm

ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ «ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΥ»

Εφτά χρόνια αρπαχτή

Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους.

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».
Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.
Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:
«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».
Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.
Απολαβές και «ασυλία»
Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73).
Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75).
Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των …συναδέλφων τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!
Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.
Τα μαύρα κρέατα
Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.
Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).
Η «νέα φαυλοκρατία»
Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50).
Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5).
Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72).
Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7).
Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:
* Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.
* Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.
* Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.
* Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).
Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.
Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).
Η Ντόλτσε Βίτα
Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6).
Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89).
Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88).
Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).
Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. [...] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. [...] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87).
Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100).
Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:
«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).
Οι συμβάσεις
Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.
* Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.
Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των …εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την …«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).
* Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.
* Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).
Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.
* Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).
Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα:
«Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».

Το «Τάμα του Εθνους»
Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.
Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος.
Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».
Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι – μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».
Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων.
Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68).
Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»!
«Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. [...] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».

http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4762603

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΟΝ ΝΟΤΟ

Μέλη της Κου Κλουξ Κλαν έβαλαν φωτιά σε γυναίκα οπαδό του Ομπάμα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012
Μια 20χρονημαύρη γυναίκα κατήγγειλε στην Αστυνομία της Λουιζιάνας ότι τρεις άντρες που έγραψαν τα αρχικά ΚΚΚ (της ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν) και υβριστικά συνθήματα στο αυτοκίνητό της την περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό και της έβαλαν φωτιά προκαλώντας της σοβαρά εγκαύματα. Εκπρόσωπος της Αστυνομίας δήλωσε ότι η Σαρμίκα Μόφιτ βρέθηκε με εγκαύματα σχεδόν στο μισό της σώμα, όταν οι αστυνομικοί έσπευσαν να απαντήσουν στο επείγον τηλεφώνημα που έκανε η νεαρή ζητώντας βοήθεια, το βράδυ της Κυριακής.
Η 20χρονη βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο και το FBI ερευνά την υπόθεση και ως ρατσιστικό έγκλημα, όμως ακόμη δεν έχει γίνει καμία σύλληψη. Η επίθεση έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στις ΗΠΑ, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς πολλοί θεωρούν ότι η Μόφιτ αποτέλεσε στόχο των δραστών επειδή φορούσε ένα μπλουζάκι του αμερικανού Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, κάτι που οι Αρχές δεν έχουν επιβεβαιώσει μέχρι στιγμής.
Στο τηλεφώνημα προς την Αστυνομία η Μόφιτ ακούγεται να περιγράφει τους επιτιθέμενους ως τρεις άνδρες που φορούσαν λευκές κουκούλες, δεν μπόρεσε όμως να περιγράψει εάν ήταν λευκοί ή άλλης φυλής.
Ο αστυνομικός που έσπευσε προς βοήθεια δεν βρήκε ύποπτους ή οχήματα στο πάρκο του Ουίνσμπορο όπου σημειώθηκε η επίθεση. Ο σερίφης της περιοχής Κέβιν Κομπς, πάντως, επιβεβαίωσε ότι άγνωστοι είχαν γράψει με σπρέι τα αρχικά ΚΚΚ και ρατσιστικές προσβολές στο αυτοκίνητο του θύματος.

Iωαννης Τσιγαντες

Στις 14 Ιανουαρίου του 1943 ιταλικό στρατιωτικό απόσπασμα περικύκλωσε το κρησφύγετο του, σε υπόγειο διαμέρισμα πολυκατοικίας επί της οδού Πατησίων στον αριθμό 86, στο κέντρο της Αθήνας (πλησίον της ΑΣΟΕΕ).

Ο Τσιγάντες επιδεικνύοντας ταυτότητα αξιωματικού της Αστυνομίας Πόλεων, δεν κατάφερε να πείσει τους Ιταλούς. Τελικά, και αφού προηγουμένως έκαψε τα αρχεία του, συνεπλάκη μαζί τους και έχασε τη ζωή του αν και πρόλαβε να σκοτώσει δύο καραμπινιέρους και να τραυματίσει άλλους τρεις. Ενάμισι μήνα μετά, ακολούθησε αρκετά περίεργα η λεγόμενη εξάρθρωση των ασυρματιστών(ομάδα του Τσιγάντε), ενώ εκ των λιρών που κατείχε ανευρέθηκαν και παραδόθηκαν για φύλαξη από τον λοχία Δημήτριο Γυφτόπουλο στον Ευάγγελο Μανδρούλια («Αλεξανδρινό») μόνο 800.

Μετά θάνατο προήχθη σε αντισυνταγματάρχη ως «πεσών επί του πεδίου της μάχης». Στο κτίριο όπου δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Τσιγάντες τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα το 1984.

Υπήρχε ένας μυστηριώδης προδότης στην ιστορία του Τσιγάντε, ο οποίος τηλεφωνούσε κάθε φορά στις κατοχικές αρχές και υποδείκνυε τα κρησφύγετά του, όμως ο Τσιγάντες πάντοτε κατάφερνε να ξεφεύγει, εκτός της μοιραίας στιγμής στο διαμέρισμα της Πατησίων.

(την φωτο την εχω παρει εγω οπως και της αναμνηστικης πλακας πιο κατω. Το υπογειο στο οποιο κρυβοταν ειναι αυτο που γραφει σημερα dress οπου και η αναμνηστικη πλακα. Η πολυκατοικια ειναι πηγαινοντας προς Πατησια στο δεξι χερι πριν την Κοδριγκτωνος.)

Μάλιστα, το τελευταίο τηλεφώνημα, σύμφωνα με πηγές από την Ελληνική Αστυνομία, ανθρώπων που ήταν κοντά στους κατακτητές αλλά έδιναν πληροφορίες στους αντιστασιακούς, έγινε από άγνωστη γυναίκα, η οποία όμως μπορεί να ήταν βαλτή για να μη βρεθεί ποτέ ο πραγματικός προδότης. Αν και έγιναν διάφορες έρευνες μεταπολεμικώς, ακόμα και με παραγγελία της Βουλής των Ελλήνων, δε στάθηκε δυνατό μέχρι σήμερα να εξακριβωθεί ποιος πρόδωσε τον Τσιγάντε, έχοντας γίνει στην κυριολεξία η σκιά του.

ΤσιγαντεςΧριστοδουλος

Χριστοδουλος Τσιγαντες

Χριστόδουλος Τσιγάντες

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 

Ο Χριστόδουλος Τσιγάντες ήταν Έλληνας στρατηγός, πρώην κινηματίας που όμως αμνηστεύθηκε. Κεφαλληνιακής καταγωγής, γεννήθηκε στη Ρουμανία στις 30 Ιανουαρίου του 1897. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία και απεφοίτησε το 1916. Μόλις εξήλθε της Σχολής έλαβε μέρος στο κίνημα της Θεσαλονίκης το 1916, στη Βεσσαραβία και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στη συνέχεια φοίτησε στη Γαλλική Σχολή Πολέμου στο Παρίσι και με την επιστροφή του στην Ελλάδα έλαβε ενεργό μέρος με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη στο κίνημα 1ης Μαρτίου 1935, ως κύριο μέλος της μυστικής επαναστατικής «Ελληνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης» (ΣΕΟ) (1933-1935), με συνέπεια, μετά την αποτυχία του κινήματος, να συλληφθεί και να δικαστεί στις 31 Μαρτίου 1935 από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών επί εσχάτη προδοσία μαζί με άλλους κινηματίες όπου και καταδικάστηκε σε «ισόβια δεσμά» με συνεπαγόμενη την ποινή της στρατιωτικής καθαίρεσης, σε απλό στρατιώτη, που πραγματοποιήθηκε δημόσια στις 2 Απριλίου 1935 στους τότε στρατώνες πεζικού (σημερινό πάρκο Ελευθερίας). Μετά όμως την Παλινόρθωση ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ του απένειμε χάρη από την οποία και διακόπηκε η περαιτέρω έκτιση ποινής, όχι όμως της επαναφοράς του. Ζήτησε τότε να του επιτραπεί να εγκατασταθεί στο εξωτερικό, όπου και του δόθηκε η άδεια.

Από το 1940 μέχρι το 1941 υπηρέτησε στη Λεγεώνα των Ξένων στη Λιβύη και στην Ερυθραία. Μετά την αυθόρμητη παρουσίασή του στην «ελεύθερη ελληνική κυβέρνηση», στο Κάιρο, του δόθηκε από τον βασιλιά αμνηστία της καθαίρεσης όπου και ταυτόχρονα ανακλήθηκε με τον τελευταίο βαθμό που κατείχε, στις τάξεις του ελληνικού στρατού 1942, ιδρύοντας και αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του Ιερού Λόχου της Μέσης Ανατολής κατά την περίοδο 1942 – 1945 τόσο στις επιχειρήσεις της Λιβύης και της Τύνιδας, όσο και της Δωδεκανήσου. Με το τέλος του πολέμου, ανέλαβε το 1945 στρατιωτικός Διοικητής Αρχιπελάγους και κατά τη διάρκεια 1945-1947 Αρχηγός της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής στα Δωδεκάνησα. Την περίοδο εκείνη προάχθηκε στο βαθμό του ταξιάρχου και τέλος ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής Ευβοίας όπου και αποστρατεύθηκε κατόπιν αιτήσεώς του την 1η Μαΐου του 1948 λαμβάνοντας το βαθμό του υποστρατήγου. Τιμήθηκε με πλείστα παράσημα από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄, τον βασιλιά Πάυλο, καθώς και με συμμαχικά.

Ακολούθως διετέλεσε σχολιαστής διαφόρων εφημερίδων (Έθνος, Νέα, Ελευθερία, κ.ά.) παρόλο που έπασχε από υπέρμετρη μυωπία. Την περίοδο 1950-1953 ανέλαβε Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Επίσης στις βουλευτικές εκλογές των ετών 1950, 1956 και 1958 πολιτεύθηκε ως υποψήφιος με το Κόμμα των Φιλελευθέρων χωρίς όμως επιτυχία. Το 1970 ευρισκόμενος στην Τρίπολη ασθένησε σοβαρά και με μέριμνα της τότε κυβέρνησης μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στη συνέχεια στο Λονδίνο όπου και πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 1970. Η σορός του αποτεφρώθηκε στη βρετανική πρωτεύουσα. Αδερφός του ήταν ο Ιωάννης Τσιγάντες

http://kosisland.org/xatzhvasileiou/articles/ieros_loxos.htm

ΒΑΣΙΛΗΣ Σ. ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥΑΡΘΡΑ  
 ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ – ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΛΟΧΟΥ (1942-1945). ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ.             Αναρωτιέται κανείς σήμερα τί ήταν εκείνο που μετέτρεψε τη βούληση των Συμμάχων και οδήγησε τις Μεγάλες Δυνάμεις το 1946 στην απόφασή τους να αποδώσουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα;            Μα ασφαλώς η αναμφισβήτητα μακραίωνη και αδιάσπαστη ελληνικότητα των κατοίκων των νησιών αυτών, την οποία αναβάπτισαν με τις ηρωικές τους πράξεις απελευθέρωσης οι άνδρες του Ιερού Λόχου. Με τις καταδρομικές τους επιχειρήσεις οι Ιερολοχίτες, σε συνεργασία με τα κλιμάκια των ντόπιων αντιστασιακών πατριωτών, υποθήκευσαν την επικείμενη Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα και πρόσθεσαν νέες δάφνες στην ένδοξη τρισχιλιετή ιστορία του Ελληνικού Έθνους.            Ο Ιερός Λόχος, τρίτος κατά σειρά στην Ελληνική Στρατιωτική Ιστορία [ο πρώτος συστάθηκε το 338 π. Χ. από Θηβαίους Ιερολοχίτες,  που έπεσαν στη μάχη της Χαιρώνειας, ο δεύτερος το 1821 από 300 Ευέλπιδες Έλληνες Σπουδαστές της Μολδοβλαχίας και Ρωσίας, που έπεσαν «μέχρις ενός» στο Δραγατσάνι μαχόμενοι κατά των Οθωμανών] συγκροτήθηκε το 1942 στο Κάιρο, πρωτοβουλία του τότε Υπουργού των Στρατιωτικών Παναγιώτη Κανελλόπουλου, υπό τη διοίκηση του θρυλικού Συνταγματάρχη ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΤΣΙΓΑΝΤΕ (φωτογραφία αριστερά). Υπήρξε μονάδα εθελοντών 170 αρχικά αξιωματικών και 40 οπλιτών των  Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, που εκπαιδεύτηκε στα βαρέα όπλα και στις δολιοφθορές, για να πάρει μέρος σε εκστρατείες: α) στην Κυρηναϊκή-Τριπολίτιδα και Τυνησία, δηλ. στη Βόρεια Αφρική και β) σε επιχειρήσεις θαλασσίων κυρίως καταδρομών (Commandos) για την απελευθέρωση των νησιών του Αιγαίου και της Δωδεκανήσου από τα ναζιστικά  στρατεύματα κατοχής.            Τον Ιανουάριο του 1943 ο Ιερός Λόχος, εφοδιασμένος με Jeeps οπλισμένων με Vickers και Oerlikons, αναχωρεί για το μέτωπο, όπου στην Τριπολίτιδα ενώνεται αρχικά με τους Ελεύθερους Γάλλους του Στρατηγού Leclerc και στο Ksar-Rhilane εγκαθιστούν βάση επιδρομών κατά του Africa Corp του Στρατάρχη Ρόμελ. Θα συμμετάσχει με Βρετανούς του Λόρδου Jellicoe σε επιδρομές, ως προφυλακή της Μεραρχίας Maoris των Νεοζηλανδών υπό τον Στρατηγό Freyberg  σε μάχες στην Τυνησία και θα συναντηθεί με την Τεθωρακισμένη Αμερικανική Μεραρχία του Στρατηγού Patton για να εισέλθει στο Αnfidaville.             Οι απώλειες του Ιερού Λόχου στη Βόρεια Αφρική τη χρονιά του 1943 θα είναι 4 νεκροί και 18 τραυματίες, σύμφωνα με αναγραφόμενα επί Χάρτου στοιχεία, που εξέδωσε το 1968 το Γ.Ε.Σ. 3 νεκροί ,6 τραυματίες, 5 αγνοούμενοι και 2 αιχμάλωτοι αναφέρονται στην  έκδοση της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού του ΓΕΣ με τίτλο: Αγώνες και Νεκροί του Ελληνικού Στρατού κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο 1940-1945,Αθήνα 1990. Στην  έκδοση του Αντιστράτηγου-Επίτιμου  Γενικού Επιθεωρητή Στρατού Ι. Κ. Μανέτα με τίτλο:  Ιερός Λόχος 1942-1945,4η Έκδοση-Εκδόσεις Λογοθέτης-Αθήνα 1996,οι απώλειες υπολογίσθηκαν σε 3 νεκρούς, 7 τραυματίες, 2 αγνοούμενους και 10 αιχμαλώτους.            Ο Ιερός Λόχος θα επιστρέψει στη Μέση Ανατολή και θα στρατοπεδεύσει στην El-Basa κοντά στα σύνορα του Λιβάνου, όπου βρίσκονταν τα στρατόπεδα του Βρετανικού S.B.S.(Ειδικής Υπηρεσίας Πλοίων) και S.A.S.(Ειδικής Αεροπορικής Υπηρεσίας). Ως τα τέλη του 1943 θα συνεχίσει την εντατική εκπαίδευση για επιχειρήσεις θαλασσίων καταδρομών, ενώ η δύναμή του θα φθάσει σε 423 αξιωματικούς και οπλίτες αλεξιπτωτιστές και αρκετούς χιονοδρόμους.              Εκεί όμως που η δράση του Ιερού Λόχου θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο είναι στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση των νησιών του Αιγαίου από τον Ιανουάριο του 1944 μέχρι την 8η Μαΐου του 1945, ημέρα της άνευ όρων παράδοσης των Γερμανών στους Συμμάχους. Οι αποστολές του συνίστανται στην εξουδετέρωση εχθρικών στολίσκων, στην παράλυση ναυτικών εχθρικών συγκοινωνιών, στις δολιοφθορές σε φρούρια, αερολιμένες, αποθήκες όπλων, υλικού και εφοδιασμού, σε μετεωρολογικούς σταθμούς, αεροπορικούς φάρους, αποθήκες καυσίμων-πυρομαχικών, στη δημιουργία κλίματος συνεχούς συναγερμού, στην αγκίστρωση των υπέρτερων δυνάμεων του εχθρού και στην απελευθέρωση των νησιών.            Ο Ιερός Λόχος θα αποτελέσει τμήμα της Βρετανικής Ταξιαρχίας των Raiding Forces, ενώ τον Μάιο του 1944 θα αναδιοργανωθεί ως εξής: α) Διοίκηση, μεδιοικητήτον Συνταγματάρχη Χριστόδουλο Τσιγάντε, υποδιοικητή τον Συντ/ρχη Θεμιστοκλή Κετσέα και  Επιτελάρχη τον Αντ/ρχη Γεώργιο Ρούσσο. Δύναμη 26 ανδρών. β) Α΄ Μοίρα Αλεξιπτωτιστών-Commandos. Διοικητής Αντ/ρχης Ιππικού Ανδρέας Καλλίνσκυ.Δύναμη 356 ανδρών. γ) Β΄ Μοίρα Καταδρομέων. Διοικητής Αντ/ρχης Πεζικού Φώτιος Μεσσηνόπουλος. Δύναμη 317 ανδρών. δ ) Γ΄ Μοίρα Οπλομηχανημάτων. Διοικητής Αντ/ρχης Πεζικού Ελευθέριος Παπαγεωργακόπουλος. Δύναμη 317 ανδρών.  Σύνολο ανδρών Ιερού Λόχου 1016. Η Β΄Μοίρα μπήκε στις επιχειρήσεις τον Οκτώβριο του 1944, ενώ η Α΄ και η Γ΄ άρχισαν από τον Μάιο του 1944 και συνέχισαν τις επιχειρήσεις μέχρι την 8η Μαΐου του 1945.            Το πρώτο εξάμηνο του 1944 οι Ιερολοχίτες θα πραγματοποιήσουν καταδρομές στα νησιά: Καστελόριζο, Σάμο, Ψαρά, Μυτιλήνη ,Χίο, Ικαρία, Κάλυμνο και Κάρπαθο, ενώ τον Ιούλιο του 1944 η καταδρομή στη Σύμη συμβάλλει στην απελευθέρωση του νησιού, δίνοντας έτσι ένα ισχυρό χτύπημα στους σπόνδυλους της νότιας νησιωτικής άμυνας των Γερμανών, για να αντιληφθεί η γερμανική διοίκηση της Δωδεκανήσου ότι πλησιάζει γι’ αυτήν η ώρα του τέλους. ΄Ολο τον Αύγουστο του 1944  ο Ιερός Λόχος θα προβαίνει σε αναγνωρίσεις των εχθρικών θέσεων στα νησιά: Λήμνο, Μύκονο, Σύρο, Τήνο, Θήρα, Νάξο, Λέρο, Κω, Ρόδο, Μήλο και Κρήτη.            Το βράδυ της 7ης Σεπτεμβρίου πραγματοποιείται  καταδρομή στην Κω και επιτυγχάνεται η ολοσχερής καταστροφή των εγκαταστάσεων ελέγχου εναέριας κυκλοφορία των Γερμανών, που υπήρχαν στο ύψωμα Θυμιανός της Κεφάλου. Επικεφαλής της ομάδας κρούσης ήταν ο Υπίλαρχος Ανδρέας ΄Ερσελμαν. Είχε προηγηθεί αναγνώριση των γερμανικών αυτών εγκαταστάσεων από τον Κώο Ιερολοχίτη Αδαμάντιο Γιαννιό, βοηθούμενο από το βοσκό Παντελή Πίκο. Θα ακολουθήσουν οι καταδρομές για την απελευθέρωση της Χίου, Σάμου και Λήμνου και το 1944 θα κλείσει με καταδρομές στα νησιά:  Πάρο, Νάξο, Μύκονο, Σύρο, Τήλο και Μήλο. (Δεξιά το σήμα του Ιερού Λόχου με την επιγραφή Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ)            Το 1945 θ’ αρχίσει με την καταδρομή-απελευθέρωση της Νισύρου, όπου στις 12 Φεβρουαρίου θα πέσει μαχόμενος ο Υπολοχαγός του Ιερού Λόχου Ευάγγελος Χατζηευαγγέλου. Ακολουθούν οι καταδρομές και η απελευθέρωση της Τήλου και της Χάλκης, ενώ οι επιχειρήσεις θα τελειώσουν στο ΒΔ τμήμα της Ρόδου με την προσβολή εχθρικών εγκαταστάσεων και την ηρωική εξουδετέρωση της γερμανικής φρουράς στη νησίδα Αλιμνιά, ελάχιστες μέρες πριν από την κατάπαυση του πυρός, τη συνθηκολόγηση και την υπογραφή στη Σύμη από τον Γερμανό Στρατηγό Wagener του Πρωτοκόλλου Παράδοσης των Αξονικών Δυνάμεων στους Συμμάχους, παρουσία και του διοικητή του Ιερού Λόχου Συντ/ρχη Χριστόδουλου Τσιγάντε, ο οποίος και  προσυπόγραψε εκ μέρους της Ελλάδας. Ήταν η 8η Μαΐου  του 1945. Ως την ημέρα εκείνη το σύνολο των απωλειών του Ιερού Λόχου στη Βόρεια Αφρική και στα νησιά του Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα είχε ανέλθει σε 22 νεκρούς αξιωματικούς και οπλίτες κατά το Γ.Ε.Σ.(ό. π.) ή σε 13 νεκρούς και 2 εξαφανισθέντες κατά τον Μανέτα (ό. π.).

            Μετά τη συνθηκολόγηση των Γερμανών ο Ιερός Λόχος θα επανακάμψει στο Κάιρο, αφού άφησε αντιπροσωπεία του σε κάθε νησί της Δωδεκανήσου, όπου τη διοίκηση ανέλαβαν οι Βρετανοί. Θα επιστρέψει στην Αθήνα και στις 7 Αυγούστου του 1945 θα παρελάσει στο Πεδίο του Άρεως ενώπιον του Αρχιεπισκόπου-Αντιβασιλέα Δαμασκηνού και του Πρωθυπουργού-Ναυάρχου Βούλγαρη, τιμηθείσας της πολεμικής του σημαίας με τον Ταξιάρχη του Αριστείου Ανδρείας. Την επόμενη μέρα θα παύσει πλέον να υφίσταται η Μονάδα αυτή των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με την αποστράτευση των ανδρών της και την εκ νέου τοποθέτηση των μονίμων αξιωματικών και υπαξιωματικών της στις υπόλοιπες Μονάδες. Μερικοί, μάλιστα, από τους αξιωματικούς αυτούς θα συμβάλουν λίγο αργότερα στην ίδρυση των Δυνάμεων Καταδρομών (των Λ.Ο.Κ), μεταδίδοντας στα νέα βλαστάρια της Πατρίδας την πολεμική τους εμπειρία, μα πιο πολύ το σθένος και την ακαταμάχητη γενναιότητα, που εκείνοι επέδειξαν στη διάρκεια του πολέμου στο Αιγαίο και στα Δωδεκάνησα.

            Να ποιος υπήρξε ο Ιερός Λόχος και η μεγάλη συμβολή του στην απελευθέρωση και Ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος είχε πει: «Αφ’ ης στιγμής απεφάσισα την ίδρυση του Ιερού Λόχου, σκέφθηκα ότι ο καταλληλότερος για να αναλάβει τη διοίκηση της ιδιότυπης αυτής μονάδας ήταν ο Συνταγματάρχης Λάκης Τσιγάντες. Είμαι ευτυχής και υπερήφανος, διότι τον εξέλεξα. Ο Συνταγματάρχης Τσιγάντες ετίμησε τον Ιερό Λόχο. Και όλοι όσοι τον απήρτισαν, ετίμησαν την Ελλάδα!»

Ομιλία μου σε στελέχη της 80 Α.Δ.Τ.Ε.

φωτογραφιες  του ιερου λοχου απο το εδω  τα ονοματα ολων των στρατιωτων του συνταγματος καταδρομων γραμμενα απο τον πατερα μου

/http://katsaitis.blogspot.gr/2011/03/blog-post.html / http://katsaitis.blogspot.gr/2008/11/blog-post.html

Προσπαθω να περασω σε ηλεκτρονικη μορφη το χειρογραφο ηεμρολογιο πολεμου του πατερα μου οπου υπαρχουν απο πρωτο χερι ονοματα και γεγονοτα αυτης της περιοδου.

Για το κινημα του 1935 και τις φυλακισεις των Βενιζελικων (μετα την καθαιρεση και διαπομπευση στο Γουδη φωτογραφιες απο την ζωη του παπου μου Κωνσταντινου Παπαδογιαννη πατερα της μανας μου.
  Και το σημερα

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=480302

Ελένη Τσιγάντε: Το πολιτικό σύστημα εκτρέφει ένα τέρας
Η εγγονή του θρυλικού στρατηγού Χριστόδουλου Τσιγάντε που… έφαγε πόρτα σε «φυλετικό έλεγχο» της Χρυσής Αυγής προσπαθεί να εξηγήσει το θέριεμα της Ακρας Δεξιάς
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  21/10/2012 05:45
Ελένη Τσιγάντε: Το πολιτικό σύστημα εκτρέφει ένα τέρας
Ξανθά μαλλιά και ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα. Οι υπερασπιστές της εθνικής καθαρότητας ζήτησαν με τη βία ταυτότητα από την Ελένη Τσιγάντε και της είπαν να φύγει από τη χώρα σαν… ξένη!

 

Η κυρία Ελένη Τσιγάντε, θύμα επίθεσης ακροδεξιών στοιχείων στην περιοχή του Μεγάρου Μαξίμου πριν από δέκα ημέρες, μοιάζει όντως με «ξένη». Η φυσιογνωμία της ήταν άλλωστε αυτό που ερέθισε τους γηγενείς υπερασπιστές της εθνικής καθαρότητας, που της ζήτησαν ταυτότητα και της είπαν «να πάει από ’κεί που ήλθε, γιατί παίρνει την μπουκιά απ’ το στόμα των Ελλήνων». Η τραγική ειρωνεία είναι ότι τα ξανθά μαλλιά της είναι ελληνική κληρονομιά: γόνος Ελληνα και Βρετανίδας, η εγγονή του θρυλικού στρατηγού Χριστόδουλου Τσιγάντε ομολογεί ότι χρωστά τα χρώματά της στον πατέρα της, Γεράσιμο.Την ημέρα της επίθεσης, επί της οδού Στησιχόρου, η Ελένη Τσιγάντε φορούσε ένα λεπτό φόρεμα. Το ρούχο δεν κατάφερε να την προφυλάξει από την πτώση όταν της τράβηξαν την τσάντα για να ελέγξουν τα στοιχεία της. Και οι αμυχές είναι ακόμη ορατές.

«Δεν φοβήθηκα τόσο, περισσότερο οργίστηκα, θύμωσα πολύ»
εξηγεί η ίδια. «Πέντε στιβαροί άνδρες εναντίον μίας μικρόσωμης, λεπτής γυναίκας… Εχουμε δει πώς συμπεριφέρονται αυτοί οι τύποι σε γυναίκες, η συγκεκριμένη επίθεση όμως ήταν εντελώς απρόκλητη. Ηταν 8 με 8.30 το βράδυ, είχε ήδη νυχτώσει και οι ίδιοι φαίνονταν αρκετά απειλητικοί με εκείνο το κούρεμα-σήμα κατατεθέν των πεποιθήσεών τους. «Γιατί είσαι “δώ;» μου φώναζαν όσο ήμουν στο έδαφος. Προσπαθούσα να τους εξηγήσω ότι έχω κάθε δικαίωμα να είμαι εδώ ως ελληνίδα πολίτις».
«Δεν θα ήξεραν τον Ιερό Λόχο»
«Αποφάσισα να μην πάω στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, δεν ήθελα να ταλαιπωρηθώ ακόμη περισσότερο» συνεχίζει η κυρία Τσιγάντε. «Το μόνο που επιθυμούσα εκείνη τη στιγμή ήταν να βρεθώ στο σπίτι μου, έψαχνα καταφύγιο. Δεν έχω εξάλλου και την καλύτερη γνώμη για την ιδεολογική ταυτότητα του αστυνομικού σώματος. Εχω την τύχη να γνωρίζω σπουδαίους ανθρώπους αστυνομικούς, αλλά θεωρώ ότι οι περισσότεροι ταυτίζονται με τις απόψεις της Χρυσής Αυγής. Δεν ήξερα τι είδους μεταχείριση θα μου επεφύλασσαν, ήμουν βέβαιη ότι δεν θα αισθανόμουν «προστατευμένη»».
Στην ένταση του περιστατικού «το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσα να σκεφθώ ήταν να αναφέρω την καταγωγή μου, το όνομα του παππού μου. Αμφιβάλλω κιόλας αν αυτοί οι άνθρωποι είναι σε θέση να γνωρίζουν τι συνέβη 60-70 χρόνια πριν. Ποιος ήταν ο Ιερός Λόχος, ποια η συμβολή του σε πολεμικές επιχειρήσεις για την απελευθέρωση των νησιών του Αιγαίου, το ποιόν ενός ανθρώπου ξεχωριστού όπως ο Χριστόδουλος Τσιγάντες».
Ακραιφνής φιλελεύθερος, άνθρωπος δημιουργικός, με πεποιθήσεις αδιαμφισβήτητα δημοκρατικές, που πέθανε αυτοεξόριστος στο Λονδίνο τον Οκτώβριο του 1970, διατηρώντας μέχρι τέλους την επιθυμία του να μην επιστρέψει στην Ελλάδα όσο διαρκούσε το καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών. Η τέφρα του αντιστράτηγου επαναπατρίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1977.
«Σκεφτόταν πέρα από την πεπατημένη»
«Είχε ταλέντο στις ανθρώπινες σχέσεις, όχι μόνον στο πολεμικό πεδίο» λέει η εγγονή του. «Μπορούσε να μιλήσει με τον καθένα. Διασκέδαζε να κουβεντιάζει με τα παιδιά, αγαπούσε τη φύση, τα ζώα. Ηταν ο μόνος που μπορούσε να με κοιμίσει όταν ήμουν παιδί. Διένυα πια την εφηβεία όταν έφυγε από τη ζωή, κι αυτό που θα θυμάμαι πάντα είναι το ανοικτό μυαλό του, το γεγονός ότι μπορούσε να σκεφθεί πέρα από την πεπατημένη, «outside the box» που λένε οι Αγγλοι. Η σκέψη του τον ανέδειξε άλλωστε και ως πολεμιστή. Αν ψάξετε θα βρείτε στοιχεία για τη μνημειώδη εφευρετικότητά του, με κορυφαίο παράδειγμα μία μάχη με Τούρκους την περίοδο 1919-1920, από μια θέση διόλου προνομιακή που υπαγόρευε σαφή ήττα. Ξέρετε τι έκανε; Στην προσπάθειά του να βρει αθόρυβους μαχητές, που θα αιφνιδίαζαν τον εχθρό από αναπάντεχα σημεία, έψαξε σε όλο το στράτευμα για… κλέφτες, ανθρώπους δηλαδή που στο παρελθόν είχαν διαπράξει μικροαδικήματα και ήξεραν πώς να μη γίνονται εύκολα αντιληπτοί».
Η Χρυσή Αυγή και το κουτί της Πανδώρας
Η κυρία Τσιγάντε προσεγγίζει το προσωπικό της περιστατικό με ευρύτητα, δεν μένει στα επί μέρους χαρακτηριστικά.
«Κανένα φασιστικό κόμμα δεν μπορεί να εδραιωθεί και να γιγαντωθεί χωρίς στήριξη από το σύστημα - από ένα μέρος του τουλάχιστον. Στην Ιταλία υπήρχε στήριξη, κρυφή έστω, από τον επιχειρηματικό κόσμο. Αντιθέτως, στη Γερμανία έχουν σκληρή αντιμετώπιση, τόσο από την κοινή γνώμη όσο και από τις δικαστικές αρχές. Στη δική μας περίπτωση μεγάλα πολιτικά κόμματα επέτρεψαν προεκλογικά στην άκρα Δεξιά να ορίσει την ατζέντα, για τη λαθρομετανάστευση για παράδειγμα. Δεν έχουν καταλάβει ότι παίζουν με τη φωτιά. Η υπόγεια στήριξη μπορεί να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Εκτρέφουν ένα τέρας που δεν θα μπορούν αργότερα να ελέγξουν. Και τότε, τι;».
Μητέρα ενός γιου, είναι σε θέση να γνωρίζει - μέσω του σχολικού περιβάλλοντος του παιδιού της - ότι νέα παιδιά, πλείστων όσων εθνικοτήτων, κυρίως από την Ασία, έχουν αλλάξει συνήθειες υπό τον τρόμο μιας πιθανής επίθεσης.
«Αρνούνται να πάρουν το μετρό, να κυκλοφορήσουν στο κέντρο της πόλης, πολλά από αυτά έχουν δεχθεί λεκτική βία στον δρόμο. Το γνωρίζουν: αποτελούν εύκολους στόχους. Τα ακροδεξιά στοιχεία δεν επιλέγουν παρά ευάλωτα άτομα, δεν έχω δει ποτέ να επιτίθενται σε μαφιόζους, σε Ρώσους και Αλβανούς του υποκόσμου».

«Δεν σκέφτομαι να φύγω»
εξηγεί αφοπλιστικά η κυρία Τσιγάντε. «Κι εγώ και η οικογένειά μου την αγαπάμε αυτή τη χώρα. Εχω ζήσει μια ολόκληρη ζωή ταξιδεύοντας - ακόμη και στη φάση αυτή πηγαινοέρχομαι στην Ινδία για επαγγελματικούς λόγους (σ.σ.: η κυρία Τσιγάντε είναι αρχιτέκτονας). Τόσα χρόνια εδώ δεν έχω συσσωρεύσει παράπονα από την ελληνική κοινωνία. Αισθάνομαι την Ελλάδα σπίτι μου».

Χριστόδουλος Τσιγάντες
Ποιος ήταν
Ο Χριστόδουλος Τσιγάντες (φωτογραφία κάτω) είχε ηγηθεί της καταδρομικής μονάδας Ιερός Λόχος της Μέσης Ανατολής στον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μία σειρά ριψοκίνδυνων επιχειρήσεων στη Βόρεια Αφρική και στα Δωδεκάνησα. Γλωσσομαθής, με ευρεία κατάρτιση και παιδεία, φοίτησε μεταξύ άλλων στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου της Γαλλίας. Μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους ναζιστές διετέλεσε στρατιωτικός διοικητής Αρχιπελάγους και αρχηγός της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής Δωδεκανήσων. Εργάστηκε ως πολιτικός σχολιαστής στις εφημερίδες «Εθνος», «Ελευθερία» και «Τα Νέα».
 

«Το μπλόκο της Κοκκινιάς». Χαρακτικό του Τάσσου

Σε λιγες μερες θα θυμηθουμε ολοι την αρνηση του Ελληνικου λαου να σκυψει το κεφαλι να γονατισει στους κατακτητες το 1940.

Πριν απο αυτο το ΟΧΙ των Ελληνων στους ξενους κατακτητες ειχαν προηγηθει τα ΟΧΙ της εργατικης ταξης στον φασισμο και την επικυριαρχια των ξενων δυναμεων στη χωρα.Ηταν οι ιδιοι εκεινοι προσφυγες (και οχι μονο)που αγωνιστηκαν κατα χιλιαδες για τα εργατικα και κοινωνικα δικαιωματα που πολεμησαν στην Αλβανια εναντια στο φασιστικο κατακτητη, στην εθνικη αντισταση εναντια στο Ναζισμο , στον εμφυλιο εναντια στους νεους κατακτητες τους Αμερικανους. Τα ιδια φυσικα προσωπα η ιδια γενια.

Εμπρακτη και ματωμενη Αρνηση του Ελληνικου λαου και οχι του φασιστα  Μεταξα  οπως οι μυθοι του μετεμφυλιακου κρατους μας διδαξαν στα σχολεια.Το ρητορικο  «οχι» του Μεταξα, εντολοδοχου και τοποτηρητη της Αγγλικης επικυριαρχιας  ειναι κατι ποιο συνθετο και συνδεεται με τους τοτε συσχετισμους δυναμεων αναμεσα σε Σοβιετικη Ενωση δυναμεις του Αξονα και Συμμαχικες δυναμεις.

Δειτε πως αναρριχηθηκε στην εξουσια ο φασιστας Μεταξας πως δηλαδη μεσα απο μια γενικευμενη οικονομικη και κοινωνικη κριση (κατι σαν σημερα δηλαδη) επιβληθηκε στην Ελλαδα ενα καθεστως βιας και τρομοκρατιας.

http://jungle-report.blogspot.gr/2008/07/8.html

Για να κατανοήσουμε το εύρος της ιστορικής διαστρέβλωσης πρέπει πρώτα να κάνουμε μια αναδρομή σε ένα γεγονός που τα σχολικά κυρίως βιβλία, αλλά και πολλά «ιστορικά», δηλαδή γραμμένα από ιστορικούς αμφιβόλου πολιτικής αξιοπιστίας, αποφεύγουν να αναφερθούν σε αυτό. Πρόκειται για την αιματηρή απεργία των καπνεργατών το Μάη του 1936, που προέκρινε την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου παρασύροντας την Ελλάδα στον άξονα του ευρωπαϊκού φασισμού.

Ο προάγγελος της μεταξικής δικτατορίας ήταν ο διορισμός του Ιωάννη Μεταξά από το βασιλιά Γεώργιο Β” ως υπουργό Στρατιωτικών στις 9 Μαρτίου 1936 και ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Δεμερτζή.

Στις 13 Απριλίου πεθαίνει ο Δεμερτζής και διορίζεται στη θέση του από το βασιλιά ο Μεταξάς.

Μπροστά στο κίνδυνο του φασισμού, οι εργαζόμενοι κατεβαίνουν σε μαζικές απεργίες, Στο Σουφλί απεργούν 10.000 μεταξοπαραγωγοί, ξεσπούν αγροτικά συλλαλητήρια στη Μακεδονία και οι καπνοπαραγωγοί της Καβάλας κάνουν 24ωρη προειδοποιητική απεργία με αιτήματα τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, καλύτερα μεροκάματα, καλύτερη ασφάλιση, περισσότερες πολιτικές ελευθερίες και φυσικά, φραγμό στον επερχόμενο φασισμό. Στις 29 Απριλίου αρχίζει η μεγαλύτερη απεργία διαρκείας στη Θεσσαλονίκη από τους καπνεργάτες και που επεκτείνεται στις Σέρρες, το Λαγκαδά, το Βόλο, τη Δράμα, την Ξάνθη και στην Καρδίτσα.

Την Πρωτομαγιά, σύσσωμος ο εργατικός κόσμος της Θεσσαλονίκης, παρά την απαγόρευση του γενικού αστυνομικού διευθυντή Ντάκου, συγκεντρώνεται και την γιορτάζει με πορείες και διαμαρτυρίες.  Οι μέρες που ακολουθούν είναι τραγικές. Η αστυνομική βία που ξεσπά και με τη βοήθεια του στρατού ξεπερνάει κάθε όριο σε σημείο που κατεβαίνουν για συμπαράσταση στους καπνεργάτες και πολλοί κλάδοι εργαζόμενων.

η συγκλονιστική φωτογραφία με τον δολοφονημένο απεργό Τάσο Τούση και τη μάνα του

Οι νεκροί από την τελευταία μέρα των γεγονότων της Θεσσαλονίκης αξίζουν τη μνεία:
Τάσος Τούσης, 25 χρόνων, οδηγός από το Ασβεστοχώρι. Αναστασία Καρανικόλα, 23 χρόνων, καπνεργάτρια. Ίντο Σρενόρ, νικελωτής. Δημήτρης Αγλαμίδης, 26 χρόνων, σωφέρ. Γιάννης Πανόπουλος, 23 χρόνων, καπνεργάτης. Σαλβατόρ Ματαράσσο, 25 χρόνων, καπνεργάτης. Δημήτρης Λαϊλάνης, καπνεργάτης. Σταύρος Διαμαντόπουλος, 23 χρόνων. Μανώλης Ζαχαρίου, 26 χρόνων. (πηγή: Δημήτρης Α. Κατσορίδας, Βασικοί σταθμοί του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα 1870-2001) Επίσης, μνημονεύονται ως θύματα και οι Β. Σταύρου, Ιωάννης Πιτάρης, Ευθύμης Μάνος. (πηγή: το Ποντίκι)

Η γενικευμένη εξέγερση παραλύει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα με αποτέλεσμα η αστυνομία αλλά και ο στρατός να ταμπουρωθούν στα τμήματα και στα στρατόπεδα.

Κομβικό σημείο της εξέργεσης είναι και η λιποτάκτηση σημαντικού δημοκρατικού μέρους του στρατού προς τους απεργούς, κάτι που κάνει τον Μεταξά να λάβει περισσότερα δραστικά μέτρα.

Στέλνει το στόλο και μια μεραρχία στρατού από τη Λάρισα και το εργατικό κίνημα καταστέλλεται βίαια στις 9 Μαΐου αφήνοντας πίσω 12 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Η 24ωρη πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ την 13η Μαΐου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, οδήγησε στις συλλήψεις τόσο των απεργών της Θεσσαλονίκης όσο και της ΓΣΕΕ με συνέπεια να φυλακιστούν  και να εκτοπιστούν εκατοντάδες κορυφαία στελέχη του εργατικού κινήματος.

Ο δρόμος προς την 4η Αυγούστου είναι πλέον ανοιχτός.

 
Ας δούμε κατ” αρχήν τι συνέβει με το 8ωρο. Το 1931 ιδρύεται η Εργατική Εστία, το 1932 ψηφίζεται το 8ωρο, το 1934 ψηφίζεται ο νόμος περί κοινωνικών ασφαλίσεων (ΙΚΑ), ενώ από το 1935 εφαρμόζονται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Πριν την αποφράδα ημέρα της 4ης Αυγούστου 1936.

Δεν αρνηθηκαν ομως ολοι οι Ελληνες την υποταγη. Ο Τσολακογλου για παραδειγμα συνθηκολογησε. Κανοντας πραξικοπημα και αρπαζοντας την εξουσια του στρατευματος εναντια στην θεληση της ηγεσιας του. Γι αυτο και οι Γερμανοι τον διορισαν πρωθυπουργο στην συνεχεια.

Ουτε ο Ελληνικος λαος σταματησε την αντισταση με την συνθηκολογηση. Ο πολεμος δεν τελειωσε οταν μπηκαν οι Γερμανοι στην Ελλαδα.Οι εθνικιστες Μεταξικοι, οι φασιστες της 4ης Αυγουστου δεν ειχαν κανενα προβλημα να συνεργαστουν με τους ομοιδεατες τους Ναζι για να επιβαλλουν στην χωρα τις ιδεες τους.Και δεν ηταν λιγοι.Καθολου λιγοι δεν ηταν οι συνεργατες των Ναζι.

Ο αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου (καθιστός δεξιά) συζητά με τον Γερμανό στρατηγό Γιοντλ (καθιστός δεύτερος από αριστερά) και τον Ιταλό στρατηγό Φερρέρο (προς τα δεξιά με την πλάτη προς τον φακό) το τρίτο και οριστικό πρωτόκολλο παράδοσης της Ελλάδας στη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία. Θεσσαλονίκη, 23 Απριλίου 1941

Ου τετελειωσε  οταν μετα την απελευθερωση οι ταγματασφαλητες εθνικιστες αντικομμουνιστες εθεσαν τον εαυτο τους κατω απο τις υπηρεσιες των νεων (αλλα και προπολεμικων) κατακτητων των Αγγλων.Μπηκαν στα σπιτια των αγωνιστων βιασαν εσπασαν εκαψαν εσπρωξαν εναν ολοκληρο λαο στον εμφυλιο.

Μπλοκο

Όμως, οι ηρωικοί νεκροί της Κοκκινιάς έμελλε να σταθούν για άλλη μια φορά μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, όταν το Μάρτη του 1947 το Γ` Δικαστήριο δοσιλόγων αθώωσε τους προδότες εγκληματίες Πλυτζανόπουλο και Σγούρο (πρωταγωνιστές της σφαγής)! Ο Πλυτζανόπουλος έγινε υποστράτηγος του κυβερνητικού στρατού και ο ανεψιός του έγινε δήμαρχος Κοκκινιάς απ’ τη χούντα.

Στην απολογία του στο Β` Δικαστήριο δοσίλογων ο Ν. Μπουραντάς είπε κυνικά: «Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα». Αναφερόμενος στο Μπλόκο της Κοκκινιάς ο ίδιος είπε ότι πήγε με το μηχανοκίνητο και την ξεκαθάρισε και «διευκόλυνε το έργο της Ειδικής και των Ταγμάτων που πήγαν την άλλη μέρα»…

http://athinapisovitrina.blogspot.gr/2011/08/blog-post_28.html

Τα Μπλόκα της Κατοχής

 
Τα ξημερώματα της 9ης Αυγούστου του 1944, γερμανοί στρατιώτες κυκλώνουν τους συνοικισμούς Δουργουτίου, Κατσιπόδι και Φάρου. Με χωνιά καλούσαν τους κατοίκους σε τρία σημεία: α) έξω από το εργοστάσιο του Καίσαρη στη Λεωφόρο Συγγρού β) έξω από την αρμένικη εκκλησία Άγιος Γρηγόριος και γ) στη πλατεία του Φάρου. Στους χώρους έπρεπε να συγκεντρωθούν όλοι οι άντρες μέχρι 60 ετών. Τελικά συγκεντρώθηκαν πάνω από 1200 άτομα. Το γενικό πρόσταγμα είχε ο ανθυπασπιστής Γεώργιος Ζαχαρόπουλος που άνηκε στα τάγματα ασφαλείας.
Σε αυτούς που συγκεντρώθηκαν ήταν και ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Μπαρουτίδης. Όταν ο προσωπιδοφόρος τον έδειξε για να εκτελεστεί, εκείνος χίμηξε επάνω του με σκοπό να φανερώσει το πρόσωπό του. Με μια κίνηση του έβγαλε το προσωπείο και φώναξε σε όλους το όνομα του για να μάθουν ποιος ήταν. Αμέσως τον εκτέλεσαν κόβοντας χέρια και πόδια με τσεκούρι μπροστά στα μάτια όλων.
Με συνοπτικές διαδικασίες εκτελέστηκαν επί τόπου 120 άτομα. Οι υπόλοιποι με ισχυρή συνοδεία οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Από αυτούς οι 600 στάλθηκαν στις 16 Αυγούστου στη Γερμανία.
Μετά τις εκτελέσεις ακολούθησε η πυρκαγιά και η λεηλασία της περιοχής. Η συνοικία Αρμένικα και ο Συνοικισμός Δουργουτίου είχαν παραδοθεί στις φλόγες. Το απόγευμα της ίδιας μέρας οι γερμανικές δυνάμεις πέφτουν σε ενέδρα ελασιτών κοντά στο εργοστάσιο του Φιξ. Οι απώλειές τους ήταν ένας Γερμανός ανθυπολοχαγός του Μηχανικού και κατά τις ομολογίες των κατοίκων και του φύλακα του εργοστασίου άλλοι 30 νεκροί και τραυματίες. 
Στον ίδιο χώρο, σε ένα γκαράζ δίπλα από το εργοστάσιο του ΦΙΞ είχαν συγκεντρωθεί πολλοί έλληνες και βασανίστηκαν από τον συνεργάτη των γερμανών, και διοικητή του στρατοπέδου στου Γουδή, ταγματάρχη Βρασίδα Παπαγιανόπουλο. Στην περιγραφή των γεγονότων ο αξιωματικός Γεώργιος Κάλτσος αναφέρει πως είχαν συγκεντρωθεί αντιστασιακοί που είχαν κάνει σαμποτάζ στα κατοχικά στρατεύματα εκείνες τις μέρες. Μεταξύ τους και ένας νέος 28 χρόνων από την Καλλιθέα, που ήταν υπεύθυνος για την οργάνωση ΟΠΛΑ, και κατέγραφε στο ενεργητικό του πολλές ενέδρες στις κατοχικές δυνάμεις. Όπως αναφέρει, μια ομάδα δοσίλογων είχε κυκλώσει το νεαρό και το ξυλοκοπούσε για πολύ ώρα. Ο νεαρός μέχρι την τελευταία στιγμή πριν πεθάνει δεν ομολογεί τίποτα για τους συνεργάτες του. Λίγο πριν ξεψυχήσει καταθέτει ότι είναι υπεύθυνος της αντιστασιακής οργάνωσης ΟΠΛΑ, στα μάτια του έλληνα δωσίλογου με αξεπέραστη κυνικότητα: «…ναι κάθαρμα έφαγα πολλούς σαν εσένα και λυπούμε που δεν βρέθηκες στο δρόμο μου. Ζήτω ο γίγαντας λαός μας…». Ο συνεργάτης των γερμανών νευριάζει και διατάζει να τον πετάξουν έξω από την αίθουσα για να τον φάνε τα σκυλιά.
Την στιγμή που έσερναν το σώμα του νεαρού προς τα έξω μπαίνει στην αίθουσα ο γερμανός στρατιωτικός. Οργισμένος με τον έλληνα δωσίλογο φωνάζει: «Δεν θα ρίξετε το νεκρό στα σκυλιά. Θα τον θάψετε όπως όλους τους χριστιανούς. Εμείς στη Γερμανία τέτοιον ήρωα τον τιμούμε». Ο ανθυπολοχαγός τότε διατάζει την ομάδα του να σταθεί προσοχή και να παρουσιάσει όπλα στον έλληνα νεκρό αγωνιστή. Στη συνέχεια όσοι βρίσκονταν στην αίθουσα κατευθυνθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στο πεζόδρομο Φρειδερίκου Σμιθ απέναντι από τα δημοτικά ιατρεία στο παλαιό κέντρο του συνοικισμού έχει στηθεί μια αναθηματική πλάκα για το Μπλόκο Δουργουτίου.
Οι δυνάμεις κατοχής θέλησαν εκείνη την περίοδο να επιδείξουν την ισχύ τους σε ένα αντιστασιακό κίνημα από την ελληνική πλευρά που διαρκώς διογκώνονταν. Τα τραγικά γεγονότα σε Κοκκινιά, Δουργούτι και Καισαριανή είχαν αναζωπυρώσει τους το πείσμα για αντίσταση και αντίποινα στις γερμανικές βιαιότητες των μπλόκων.
Οι περισσότερες αντιστασιακές οργανώσεις βρίσκονταν στις εργατικές γειτονιές. Ένας μεγάλος πυρήνας βρίσκονταν στην Καλλιθέα. Τα ξημερώματα της 28ης Αυγούστου 1944 ο κατοχικός στρατός με συνεργασία ταγμάτων ασφαλείας φωνάζει από τα χωνιά να συγκεντρωθούν όλοι οι άνδρες από 15 ετών και πάνω στο γήπεδο της περιοχής. Η απειλή για όποιον έμενε στο σπίτι του ήταν άμεση εκτέλεση. Ο απολογισμός ήταν μακάβριος: εκτελέσεις νέων παιδιών, πλιάτσικό σε κατοικίες και παράδοση στις φλόγες όλης της συνοικίας των Νέων Σφαγείων.
Οι γερμανοί είχαν περικυκλώσει τότε την Καλλιθέα από την Γέφυρα της Συγγρού μέχρι τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Οι πρώτοι έξι επονίτες εκτελέστηκαν στο Κουκακίου πάνω από την Γέφυρα της Καλλιρόης. Ένας ακατέργαστος λίθος που στήθηκε με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων αναγράφει τα ονόματα όσων εκτελέστηκαν στο σημείο. Το πάρκο που κατασκευάστηκε το 1998 ονομάστηκε Περιβολάκι Εθνικής Αντίστασης.
 
Σε μικρή απόσταση άφησαν την τελευταία τους πνοή δεκαέξι ακόμα νέοι πατριώτες που εκτελέστηκαν στην περιοχή Παλαιά Σφαγεία του Φιλοπάππου. Το προσωνύμιο είχε διατηρηθεί γιατί μέχρι το 1925 λειτουργούσαν εκεί τα δημοτικά σφαγεία. Η σημερινή Πλατεία Ελπίδος (μεταξύ Οδών Πραμάντων, Βαρνούντος, Καλλιρόης) που φέρει στην μέση της μνημείο για τους εκτελεσθέντες, αποτελεί το κέντρο της παλαιάς συνοικίας.  Η δημιουργία της προήλθε από πρωτοβουλία του Συλλόγου Προσφύγων Πυροπαθών «Η Ελπίς», ο οποίος έδωσε και το όνομα στην Πλατεία. Ο σύλλογος συστάθηκε για να λύσει τα προβλήματα των κατοίκων που δημιουργήθηκαν μετά το Μπλόκο και δραστηριοποιείται ακόμα και σήμερα με εξωραϊστικούς σκοπούς για τη συνοικία.  

Τελος για να μην ξεχναμε μπλοκα και εκτελεσεις εγιναν και  στο Κρανιδι μαλιστα στην πλατεια Ρεπουλη  ειναι σημερα το μνημειο των πεσοντων της εθνικης αντιστασης.

Γραφει ο Βασιλης Λαδας

Εκτελεση εγινε και στις 4 Ιουνιου 1944 στο Νιχωρι Καρατζα πλαι στον δρομο που οδηγει σημερα στην Αθηνα .Οι συγχρονοι Ναζι μαλιστα δεν διστασαν να λερωσουν με αγκυλωτους σταυρους τις μαρμαρινες επιγραφες  στο χωρο.

http://www.myfilm.gr/9632

ΤΟ ΜΠΛΟΚΟTHE ROUNDUP

του Άδωνι Κύρου   με τους Μάνο Κατράκη, Κώστα Καζάκο, Γιάννη Φέρτη, Αλεξάνδρα Λαδίκου, Ξένια Καλογεροπούλου, Ζορζ Σαρρή

Υπόθεση: Καλοκαίρι του 1944. Το τέρας του Ναζισμού ψυχορραγεί και η τριπλή Κατοχή της Ελλάδας πλησιάζει στο τέλος της. Ωστόσο, η ασύδοτη βία των κατακτητών σε βάρος του ελληνικού λαού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς μια ομάδα Γερμανών μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους συλλαμβάνουν έναν μαυραγορίτη (Κώστας Καζάκος) την ώρα που διασκεδάζει σε κάποιο γλέντι, και του αναθέτουν τον εξ ίσου βρώμικο ρόλο του καταδότη για να επωφεληθούν απʼ τις “γνωριμίες” του. Ο μαυραγορίτης δέχεται τη “συνεργασία” και συμβάλει στη μαζική τραγωδία του λεγόμενου «Μπλόκου της Κοκκινιάς», που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων πατριωτών και στον τραγικό τους βασανισμό και ηρωικό θάνατο…

Aδωνις Κυρου

Ο Άδωνις Κύρου -γνωστός παγκοσμίως με το ψευδώνυμο Ado Kyrou- σκηνοθέτης συγγραφέας, και θεωρητικός του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 18/10/1923 στην Αθήνα, και πέθανε στις 4/11/1985 στο Παρίσι. Στα χρόνια της νεότητάς του έλαβε ενεργά μέρος στο λαϊκό κίνημα της εποχής, και ιδιαίτερα στην περίοδο της Κατοχής κατά τη διάρκεια της οποίας έλαβε ενεργά μέρος στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Μετά την απελευθέρωση έφυγε για τη Γαλλία όπου έμεινε μόνιμα με μικρά διαλλείματα. Έπειτα από σαράντα και πλέον χρόνια δημιουργικής δράσης ο Άδωνις Κύρου άφησε μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά που αποτελείται από εννέα βιβλία –ανάμεσα στα οποία και το κλασσικό έργο “Ο σουρεαλισμός στον κινηματογράφο”-, πολλά άρθρα κριτικής κινηματογράφου, δύο ταινίες μεγάλου μήκους, δεκατρείς μικρού μήκους, τέσσερις τηλεταινίες, και τουλάχιστον τριάντα ώρες τηλεοπτικών προγραμμάτων μουσικού, πολιτιστικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Ακόμα διετέλεσε συνεργάτης στο γαλικό περιοδικό κινηματογράφου “Positif”, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμα καταγραφεί με πληρότητα το σύνολο του έργου του.

http://kersanidis.wordpress.com/2011/08/05/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BF/

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ

Εξήντα επτά χρόνια πριν, το αίμα 315 πατριωτών πότισε τη Μάντρα της Κοκκινιάς. 17 Αυγούστου 1944, χαράματα Παρασκευής. Κοντά στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα της ομαδικής σφαγής που θα ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά. Δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει.

Μαζί  με τους Ναζί κατακτητές καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά, τη “Μικρή Μόσχα”, όπως την είχαν βαφτίσει, και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περί τους 3.000 βαριά οπλισμένους με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη που εκείνη την ώρα κοιμάται.

Επικεφαλής της κτηνωδίας που θα εξελιχθεί σε λίγες ώρες, ο συνταγματάρχης Πλυντζανόπουλος, ο ταγματάρχης Γιώργος Σγούρος και ο διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς. Μετά τις 6:00 π.μ. ακούγονται τα χωνιά στους δρόμους της Κοκκινιάς. Όχι τα χωνιά της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ που καλούσαν κάθε τόσο τον Κοκκινιώτικο λαό σε αντίσταση και του έδιναν κουράγιο, μα τα χωνιά των ταγματασφαλιτών:

«Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου!».

Πανικός σε κάθε σπίτι και σε κάθε δρόμο της πόλης. Μερικοί κρύβονται όπως-όπως σε στέγες, καταπακτές, πηγάδια, όπου βρουν. Με υποκόπανους γκρεμίζονται οι πόρτες των φτωχών παραγκόσπιτων και με βρισιές και κλωτσιές σέρνονται κυριολεκτικά προς τον τόπο του Μαρτυρίου, εκατοντάδες αγωνιστές. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή και εκτελέστηκαν επί τόπου στα σπίτια τους.

Οι γυναίκες με τα παιδιά κλαίνε και οδύρονται ακολουθώντας με αγωνία τους δικούς τους ανθρώπους. Οι Γερμανοί αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα σπίτια και αρπάζουν ότι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν και χτυπούν τα γυναικόπαιδα. Η μικρή αντίσταση που πρόλαβαν να δεχτούν από ομάδες ΕΛΑΣιτών πνίγεται στο αίμα. Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν σε διάφορους δρόμους.

Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα. Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν οι δήμιοι να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη είναι αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους.

Ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά, τα παλικάρια γονατισμένα με τα πρόσωπά τους γυρισμένα προς τη Μάντρα περιμένουν με αγωνία. Οι γερμανοτσολιάδες πιάνουν δουλειά. Στην πλατεία εμφανίζονται ελάχιστοι Κοκκινιώτες που φορούν μαύρες κουκούλες και έχουν καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Ο ρόλος τους είναι συγκεκριμένος, ως γνήσιοι προδότες υποδεικνύουν ποιους να εκτελέσουν. Ο γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς, Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά «τα σέβη μου λοχαγέ» και δίνει το σύνθημα. Αφού με την ξιφολόγχη του βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν «Πατριώτες, σηκώστε το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν!». Σέρνεται για να κρεμαστεί αναίσθητος. Λίγο πριν το τέλος του ψέλλισε. «ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ!!!»

Ο τόπος εκτέλεσης είναι κοντά στην πλατεία της Οσίας Ξένης στη μάντρα ενός ταπητουργείου στη συμβολή των οδών Κιλικίας και Θειρών. Η μάντρα του υφαντουργείου Παγιασλή γεμίζει με παλικάρια. Ο Γερμανός δήμιος που βρίσκεται στο πόστο του μέσα στη Μάντρα πίνει συνέχεια ούζο και με το όπλο του συνεχώς εκτελεί. Πίνει, βρίζει, εκτελεί και συνεχώς αναφωνεί «άλλες κόμουνιστ καπούτ», («Όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν»).

Την ώρα των ομαδικών εκτελέσεων μια ομάδα ανταρτών με επικεφαλής τους την ηρωίδα και ξακουστή αντάρτισσα Διαμάντω Κουμπάκη κρύβονται στο βόρειο τμήμα της πόλης σε σπίτια συναγωνιστών τους. Ξαφνικά γερμανικά καμιόνια ζώνουν την περιοχή και αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Γύρω στις 11:00 π.μ., οι Γερμανοί πληροφορούνται ότι στη Νεάπολη προδόθηκε το κρησφύγετο μιας ομάδας του εφεδρικού ΕΛΑΣ, στην οποία συμμετείχε η Διαμάντω Κουμπάκη. Η χαρά των Γερμανών ήταν μεγάλη διότι κατάφεραν να την συλλάβουν. Καθώς τη χτυπούσαν κατευθυνόμενοι προς τη Μάντρα η Διαμάντω τους έβριζε και τους απαντούσε «σαν και εσάς προδότες εγώ έφαγα 65!». Παρά το άγριο ξυλοδαρμό της με τους υποκόπανους των όπλων, φθάνοντας στη Μάντρα του μαρτυρίου και λίγο πριν την εκτελέσουν βρήκε το κουράγιο να φωνάξει «Μια ζωή τη χρωστάμε, ας μην την πάρουν οι προδότες. Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες. Θα τους εκδικηθούν».

Την ώρα που η Διαμάντω Κουμπάκη και η Αθηνά Μαύρου έπεφταν στα χέρια των Γερμανών για να βρουν τραγικό θάνατο στην ίδια περιοχή μια ομάδα ΕΛΑΣιτών με επικεφαλής το Θεόδωρο Μακρή συνεχίζει να δίνει γενναία μάχη. Κάποιοι από αυτούς κατάφεραν να διαφύγουν από το γερμανικό κλοιό. Νεκροί πέφτουν ο Θεόδωρος Μακρής και ο Ιταλός Αντιφασίστας που είχε προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ  Νίνο ή Πέτρος.

Στην πλατεία Οσίας Ξένης συνεχίζεται η τραγωδία. Εκατοντάδες γυναίκες προσπαθούν  να ανακουφίσουν τον πόνο των αγωνιστών και με στάμνες κουβαλούν λίγο νερό και λίγο ψωμί. Οι δήμιοι σπάνε τις στάμνες, κλωτσάνε τις γυναίκες και βρίζουν.. Τα παιδιά κλαίνε και σπαράζουν: Η ζέστη, η δίψα, ο φόβος έχει σκεπάσει τα πρόσωπα και τις ψυχές όλων. Οι Γερμανοί και οι “Έλληνες” συνεργάτες τους  χαμογελούν σαρκαστικά. Η αγωνία της διαλογής συνεχίζεται, οι ριπές στη Μάντρα συνεχίζονται, το Μαρτύριο τελειωμό δεν έχει. Τη στιγμή αυτή ξεχωρίζει ο ηρωισμός του αγωνιστή Κώστα Περιβόλα ο οποίος, την ώρα που τον διαλέγουν για εκτέλεση, ορμά πάνω στον Ι.Πλυντζανόπουλο και τον πιάνει από το λαιμό, Ο δήμιος προλαβαίνει και τον εκτελεί επί τόπου. Λίγο μετά το μεσημέρι σταματούν οι εκτελέσεις.

«Το μπλόκο της Κοκκινιάς». Χαρακτικό του Τάσσου.

Έχουν προηγηθεί κι άλλες ομαδικές εκτελέσεις στα Καμένα, στη συμβολή των οδών Ακροπόλεως και Αρτέμιδος. Εκεί εκτελούνται 46 πατριώτες οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην περιοχή με καμιόνια από την Οσία Ξένη. Πενήντα  άλλοι εκτελέστηκαν σε μια άλλη μάντρα στα Αρμένικα, σαράντα κάηκαν ζωντανοί στο Σχιστό και άλλοι δολοφονήθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τους. Συνολικά 315 ήταν τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.

Στο χώρο της Μάντρας η εικόνα είναι αποτρόπαια. Σωρός τα πτώματα, τσουβαλιασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Το αίμα δύο πήχες έγλυφε το χώμα. Οι Γερμανοί δίνουν διαταγή στους κουκουλοφόρους να σκυλέψουν τους νεκρούς. Τα κτήνη ορμούν πάνω στα κουφάρια των ηρώων και αρχίζουν να τους παίρνουν ότι αντικείμενα αξίας είχαν πάνω τους. Ρολόγια, δαχτυλίδια, βέρες κ.α. Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το αποτρόπαιο ανοσιούργημά τους και οι ίδιοι οι Γερμανοί εκτέλεσαν κάποιους από αυτούς επί τόπου. Ανάμεσα σ΄ αυτούς ήταν και οι προδότες Μπατράνης και Μπεμπέκογλου.

Η αυλαία αυτής της τραγωδίας έκλεισε γύρω στις 6:00 μ.μ. με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000 Κοκκινιωτών ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε φάλαγγα ανά τέσσερις, και σ΄ αυτή την απόσταση, περίπου 7 χιλιομέτρων όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, τη δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται αμέσως. Σε όλους τους δρόμους της Κοκκινιάς ακούς μόνο κλάματα μανάδων, συζύγων και παιδιών, ενώ από παντού ρέει αίμα και η πόλη μυρίζει θάνατο.

Όπως αναφέρει ο μαχητής του ΕΛΑΣ Αγ. Σοφίας Πειραιά, Μιχάλης Γρηγοράκης, ο οποίος συμμετείχε σ΄ αυτήν την πορεία, ένας από τους ταγματασφαλίτες που τους συνόδευαν, καθ΄ όλη τη διαδρομή φώναζε «Η Κοκκινιά δεν είναι εδώ. Η Γερμανία είναι εδώ. Πάρτε το χαμπάρι και θα πεθάνετε όλοι σας». Από το Χαϊδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της Γερμανίας. Κοκκινιώτες κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς και αλλού…

Η ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ

Ο συνταγματάρχης Ι. Πλυτζανόπουλος και άλλοι αξιωματικοί των Ταγμάτων Ασφαλείας. Αριστερά και δεξιά τσολιάδες παραταγμένοι στην πλατεία Συντάγματος

Όμως, οι ηρωικοί νεκροί της Κοκκινιάς έμελλε να σταθούν για άλλη μια φορά μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, όταν το Μάρτη του 1947 το Γ` Δικαστήριο δοσιλόγων αθώωσε τους προδότες εγκληματίες Πλυτζανόπουλο και Σγούρο (πρωταγωνιστές της σφαγής)! Ο Πλυτζανόπουλος έγινε υποστράτηγος του κυβερνητικού στρατού και ο ανεψιός του έγινε δήμαρχος Κοκκινιάς απ’ τη χούντα.

Στην απολογία του στο Β` Δικαστήριο δοσίλογων ο Ν. Μπουραντάς είπε κυνικά: «Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα». Αναφερόμενος στο Μπλόκο της Κοκκινιάς ο ίδιος είπε ότι πήγε με το μηχανοκίνητο και την ξεκαθάρισε και «διευκόλυνε το έργο της Ειδικής και των Ταγμάτων που πήγαν την άλλη μέρα»…

Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι επικεφαλής του μεγάλου μπλόκου της Κοκκινιάς δικάστηκαν και αθωώθηκαν. Κανείς δεν καταδικάστηκε, εκτός από τον Σγούρο που όμως δεν εξέτισε την ποινή του αφού … ήταν ταγματάρχης του Εθνικού Στρατού. Είναι πλέον γνωστό ότι τα τάγματα ασφαλείας τα ίδρυσαν οι Αγγλοι μετά από συνεργασία της Ιντέλιτζενς Σέρβις με τους Γερμανούς. Πολλοί από τους επικεφαλής των ταγματασφαλιτών ήταν διπλοί πράκτορες της Γκεστάπο και της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Ο ίδιος ο Πλυτζανόπουλος το παραδέχτηκε στην απολογία του ότι ήταν αγγλόφιλος και ότι τα ευζωνικά τάγματα (τάγματα ασφαλείας) ιδρύθηκαν με έγκριση από το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Το Μάρτη του 1947, το Γ’ Δικαστήριο δοσίλογων αθώωσε οριστικά τον Σγούρο και τον Πλυτζανόπουλο. Ο τελευταίος έφτασε μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου ενώ ο Σγούρος διορίστηκε διοικητής στο 3ο τάγμα της Μακρονήσου!!

Ο κυνισμός του μεταπολεμικού μοναρχοφασιστικού κράτους συμπληρώθηκε από τη χούντα της 21ης Απριλίου, με την ωμή διαστρέβλωση της ιστορίας. Οι χουντικοί διόρισαν δήμαρχο Νίκαιας (Ν. Κοκκινιά) τον ανεψιό του Πλυτζανόπουλου. Αυτός σε μια επίδειξη θράσους και ξεδιαντροπιάς τοποθέτησε στο μνημείο των θυμάτων του μπλόκου (που κατασκευάστηκε το 1956) επιγραφή με το παρακάτω κείμενο:

«Προδόται και μασκοφόροι κομμουνισταί, και εαμίται, ελασίται, παρέδωσαν εις τους βαρβάρους κατακτητάς την 17ην Αυγούστου 1944, αγνούς πατριώτας αγωνιστάς της Εθνικής Αντίστασης. Τέκνα ηρωικά της Νίκαιας, οι οποίοι και εξετελέσθησαν εις τον χώρον τούτον»

Μαρτυρία του ιστορικού Δ.  Μαγκριώτη

«Πολλαί οικίαι επυρπολήθησαν με όλμους κατά την ημέραν εκείνην και εφονεύθησαν εις αυτάς αρκετά πρόσωπα. Υπολογίζεται ότι 170 οικίαι κατεστράφησαν την ημέρα εκείνην εις Ν. Κοκκινιάν. Κατόπιν συνελήφθησαν υπό των Γερμανών 7.000 κάτοικοι της Ν. Κοκκινιάς ως όμηροι και οδηγήθησαν πεζή εις το Χαϊδάρι. Και άλλοι μεν εξ αυτών εκρατήθησαν εις το Στρατόπεδον τούτο, άλλοι δεν απεστάλησαν εις Γερμανίαν ίνα εργασθούν αναγκαστικώς εις τας πολεμικάς βιομηχανίας της, και ολίγοι αφέθησαν ελεύθεροι. Την ίδιαν ημέραν, 90 εκ των συλληφθέντων κατοίκων εφονέφθησαν ενώπιον του συγκεντρωμένου πλήθους της Ν. Κοκκινιάς χωρίς καμμίαν διαδικασίαν».

Μαρτυρία του Σπύρου Κωτσάκη, διοικητή του Α Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ

«Περνάνε ανάμεσα οι χαφιέδες. Εδώ πολλοί χωρίς μάσκα… και υποδείχνουν τους αγωνιστές, τα στελέχη της Αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ. Τους παίρνουν, τους πηγαίνουν στη μάντρα και τους εκτελούν. Μέχρι να τους πάνε στον τόπο της εκτέλεσης τους βασανίζουν απάνθρωπα για να προδώσουν. 72 εκτέλεσαν στη μάνδρα της Οσίας Ξένης, 42 στη μάνδρα στ’ Αρμένικα, 40 στο Σκιστό. Αφού τους εκτέλεσαν με ριπές τούς έριξαν βενζίνη και τους έκαψαν. Πολλούς μισοζώντανους. Στον 4ο Καραβά (Αρμένικα) από τα 90 σπίτια έκαψαν τα 80. Συνολικά σ’ όλο το μπλόκο οι σκοτωμένοι είναι πάνω από 200 και τα καμένα σπίτια ξεπερνάνε τα 100. Η λεηλασία και το πλιάτσικο χωρίς προηγούμενο. Χιλιάδες χρυσές λίρες δόθηκαν από συγγενείς των συλληφθέντων για ν’ αφεθούν ελεύθεροι οι δικοί τους. Οκτώ χιλιάδες έκλεισαν στο Χαϊδάρι και χίλιους μετέφεραν στη Γερμανία, απ’ όπου λίγοι γύρισαν πίσω. Τελευταίους εκτέλεσαν οι Γερμανοί και τους προδότες, όργανά τους».

Ο Δ. Μαγκριώτης για την πρακτική των “Μπλόκων”

«Κατά την ενέργειαν των άγριων διώξεων των S.S. εναντίον των κατοίκων ολόκληρων συνοικιών και συνοικισμών της περιφερείας Αθηνών – γράφει ο Δ. Μαγκριώτης – αι οποίαι έμειναν γνωσταί με το απαισίας μνήμης όνομα “Μπλόκο” διεπράττοντο πρωτοφανείς αγριότητες υπ’ αυτών… Περικυκλούντο κατά την ενέργειαν αυτών ολόκληρα τετράγωνα των συνοικιών της πόλεως από δυνάμεις των SS και συνελαμβάνοντο χιλιάδες αθώων προσώπων, πολλά των οποίων και εφονεύοντο επί τόπου ενώπιον του συγκεντρωμένου πλήθους, χωρίς καμμίαν απολύτως διαδικασίαν. Εληστεύοντο δε προσέτι αι οικίαι και τα καταστήματα των κυκλωμένων τετραγώνων, τινές εκ των οποίων και επυρπολούντο διά της χρήσεως ειδικής αναφλεκτικής κόνεως. Συνελαμβάνοντο δε προσέτι κατά εκατοντάδας και ενίοτε κατά χιλιάδας όμηροι εκ του πλήθους, εκ των οποίων άλλοι μεν εστέλλοντο εις το Στρατόπεδον Χαϊδαρίου και άλλοι εις Γερμανίαν διά αναγκαστικήν εργασίαν. Αι δραματικώτεραι και χαρακτηριστικότεραι τούτων ήσαν της Νικαίας (Ν. Κοκκινιάς), του συνοικισμού Βύρωνος και της Καλλιθέας».

“Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα” (Ποίημα του Γ. Χατζηαναστασίου)

Απ’ το βρόχο του μπλόκου βγαλμένη
τους καπνούς, τη φωτιά, τα χωνιά,
τη θηλιά που σού είχαν στημένη
ξεπετιέσαι ψηλά Κοκκινιά

Ατσαλένια πατρίδα του ιδρώτα
μη λυγώντας να ζήσεις σκυφτά
δίνεις αίμα κι ανάβεις τα φώτα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά

Των Ελλήνων μεγάλη γενιά
μετερίζι στων Ούννων τη μπόρα.
Μην ξεχάσεις του μπλόκου την ώρα
Κοκκινιά, Κοκκινιά, Κοκκινιά».

Πολυβόλα σκορπούν την ορφάνια
κάθε μάνα το γιο της ζητά
και η δόξα με δάφνης στεφάνια
από μνήμα σε μνήμα πετά

Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα
στο βωμό κάποιας μάντρας σφιχτά,
στα ουράνια υψώσαν λαμπάδα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΔΩΝΙ ΚΥΡΟΥ

Ο Άδωνις Κύρου -γνωστός παγκοσμίως με το ψευδώνυμο Ado Kyrou- σκηνοθέτης συγγραφέας, και θεωρητικός του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 18/10/1923 στην Αθήνα, και πέθανε στις 4/11/1985 στο Παρίσι. Στα χρόνια της νεότητάς του έλαβε ενεργά μέρος στο λαϊκό κίνημα της εποχής, και ιδιαίτερα στην περίοδο της Κατοχής κατά τη διάρκεια της οποίας έλαβε ενεργά μέρος στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Μετά την απελευθέρωση έφυγε για τη Γαλλία όπου έμεινε μόνιμα με μικρά διαλλείματα. Έπειτα από σαράντα και πλέον χρόνια δημιουργικής δράσης  ο Άδωνις Κύρου άφησε μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά που αποτελείται από εννέα  βιβλία –ανάμεσα στα οποία και το κλασσικό έργο “Ο σουρεαλισμός στον κινηματογράφο”-, πολλά άρθρα κριτικής κινηματογράφου, δύο ταινίες μεγάλου μήκους, δεκατρείς μικρού μήκους, τέσσερις τηλεταινίες, και τουλάχιστον τριάντα ώρες τηλεοπτικών προγραμμάτων μουσικού, πολιτιστικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Ακόμα διετέλεσε συνεργάτης στο γαλικό περιοδικό κινηματογράφου “Positif, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμα καταγραφεί με πληρότητα το σύνολο του έργου του.

Like this:

http://90lepta.com/m152.html

Δεν ηταν ενα απλο στελεχος της αριστερας. Ηταν βουλευτης Μεσσηνιας το 1963 και 1964.Τοτε που το μετεμφυλιακο κρατος  γνωριζε τις πρωτες μεγαλες ηττες του απο μια πλατια λαικη συμμαχια μεσα στο λαο ΕΔΑ – Ενωσης Κεντρου.Συμμαχιας που ο γερο Παπανδρεου βαθια αντι κομμουνιστης και Αγγλοφιλος παντα αρνηθηκε σε πολιτικο επιπεδο.Ηθελε να ειναι ο επικυριαρχος της λαικης βουλησης.

Οσες φορες η αριστερα με το διακριτο ριζοσπαστικο αντικαπιταλιστικο προσωπο της ανοιχτηκε σε μεγαλυτερα τμηματα της κοινωνιας με αλλες ιδεολογικες αφετηριες  η κατασταση στη χωρα μας βελτιωθηκε. Οποτε κλειστηκε στο καβουκι της ιδεολογικης καθαροτητας (και η αποχη απο τις εκλογες του 1946 ηταν μια απο αυτες ) και η ιδια εφαγε τα παιδια της και ο τοπος γνωρισε αλεπαλληλες ηττες. 

Αυτες οι σκεψεις πρεπει να ηταν βιωμα για την Μαρια Καραγιωργη. Στα πετρινα χρονια ειχε θεση και σταση.Και ηταν η συντροφος του Καραγιωργη. Επισης σημαντικου στελεχους του κομμουνιστικου κινηματος αλλα και εθνοσυμβουλου στο συμβουλιο Κορυσχαδων. Που πεθανε κρατουμενος του Ρουμανικου «κομμουνιστικου» καθεστωτος Τσαουσεσκου μετα απο βασανιστηρια.Ενος καθεστωτος με το οποιο η ανανεωτικη σταλινικη αριστερα ΚΚΕεσ διατηρουσε αγαστες σχεσεις. Ισως οι συναγωνιστες του ΚΚΕ που βλεπουν τα καλα της σταλινικης περιοδου ομως να ζυγισουν και αυτο τον θανατο στα κακα πριν βγαλουν συμπερασμα. Εκτος κι αν ηταν «λαθος» οπως συνηθιζεται να αποκαλουνται τετοιες πρακτικες.

Ειναι λαθος να βιαζομαι παντως. Ας δουμε οταν δημοσιευσει την ειδηση του θανατου της ο Ριζοσπαστης τι σχολια θα κανει.

Γιατι το 2011 εγραφε αυτα

Βοηθός του αυτή τη φορά η Μ. Καραγιώργη, της οποίας το «ΒΗΜΑ» και ο δημοσιογράφος του υιοθετούν με κλειστά μάτια (δεν περιμέναμε τίποτα άλλο) όσα η Μ. Καραγιώργη ισχυρίζεται και σε αυτήν τη συνέντευξη που τους έδωσε (Κυριακή 24 Απρίλη 2011).Πολλά από αυτά, που έχει γράψει και είπε στη συνέντευξή της, στερούνται κάθε προσπάθειας αναζήτησης της αλήθειας, εμπεριέχουν πολλές ανακρίβειες και αυτό δεν δικαιολογείται μόνο από το γεγονός ότι εδώ και περίπου πενήντα χρόνια διέρρηξε τους δεσμούς της με το ΚΚΕ περνώντας στον οπορτουνιστικό χώρο.

Δευτέρα, 21 Μάιος 2012 08:44 διαχειριστής

E-mail Εκτύπωση PDF

alt

Σε ηλικία 94 ετών απεβίωσε η συγγραφέας και αγωνίστρια της Αριστεράς Μαρία Καραγιώργη- Γυφτοδήμου.

Γεννημένη το 1918 στις Μηλιές Πηλίου, η Μαρία Καραγιώργη πέρασε το 1936 στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οπότε και οργανώθηκε τότε στην Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδος, που είχε κηρυχτεί παράνομη από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Είχε ενεργή συμμετοχή στις αντιδικτατορικές εκδηλώσεις του πανεπιστημίου και γι” αυτό κυνηγήθηκε.

Τον Μάιο του 1939 συνελήφθη από τη Γενική Ασφάλεια Αθήνας. Πέρασε ένα χρόνο στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ. Από εκεί εξορίστηκε στην Κίμωλο από όπου απέδρασε τον Απρίλιο του 1941, με την κατάρρευση του μετώπου. Από τότε εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας, την ΕΠΟΝ, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ στη Θεσσαλία και την Αθήνα. Το 1941 παντρεύτηκε τον ιατρό και πολιτικό της Αριστεράς Κώστα Καραγιώργη.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου κρατήθηκε σε στρατόπεδα στη Χίο, στη Λαμία, στο Τρίκερι Μαγνησίας και στη Μακρόνησο. Μετά τον εμφύλιο συνέχισε την αγωνιστική της δράση μέσα από την ΕΔΑ και το 1963 και 1964 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας.

Με τη δικτατορία των συνταγματαρχών πιάστηκε στον Βόλο και κλείστηκε στα Γιούρα, Αβέρωφ, Αλικαρνασσό και Ωρωπό.

Συνολικά, τα χρόνια που πέρασε στη φυλακή είναι δέκα. Τα χρόνια που ήταν σε παρανομία με ψευδώνυμα και σε παράνομα σπίτια φτάνουν τα οκτώ. Και οι μεταγωγές, τα κρατητήρια, τα στρατόπεδα, οι φυλακές και οι εξορίες που κατά καιρούς γνώρισε, φτάνουν τα πενήντα.

Βιβλιογραφία:

…Και περιμένοντας τη Δημοκρατία, εκδόσεις Προσκήνιο, 2007

Περιμένοντας την Ειρήνη, εκδόσεις Προσκήνιο, 2005

Μέχρι την απόδραση, εκδόσεις Προσκήνιο, 2001

Από μια σπίθα ξεκίνησε…, εκδόσεις Προσκήνιο, 2001

Ανακοίνωση του ΣΥΝ για τον χαμό της:

Έφυγε σήμερα από τη ζωή η Μαρία Καραγιώργη Γυφτοδήμου. Η Μαρία Καραγιώργη Γυφτοδήμου από τα φοιτητικά της χρόνια εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα. Η πολυτάραχη ζωή της υπήρξε συνυφασμένη με τη διαδρομή του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος της πατρίδας μας με την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης.

Το 1963 και το 1964 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας, ενώ και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και κλείστηκε στα Γιούρα.

Η Μαρία Καραγιώργη Γυφτοδήμου, φτιαγμένη από το μέταλλο της ανεπανάληπτης γενιάς της Αντίστασης αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα αφοσίωσης στα ιδανικά της αριστεράς για όλους μας.

Την αποχαιρετούμε με συγκίνηση και σεβασμό, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά μας σε όλους όσους την γνώρισαν, την αγάπησαν και την εκτίμησαν.

Δήλωση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη για τον θάνατό της Μαρίας Καραγιώργξη- Γυφτοδήμου:

«Εκφράζω τη βαθιά μου θλίψη για το θάνατο της Μαρίας Καραγιώργη- Γυφτοδήμου, της συντρόφισσας, της ξεχωριστής αγωνίστριας, της πραγματικής κομμουνίστριας. Σε όλη της τη ζωή αγωνίστηκε για τις αξίες της αριστεράς, πληρώνοντας με φυλακές και εξορίες τις ιδέες της. Θα τη θυμόμαστε πάντα ως μια προσωπικότητα της αριστεράς, που έμεινε πιστή έως το τέλος της ζωής της στα ιδανικά του σοσιαλισμού. Στους οικείους της και στους συντρόφους της εκφράζω τα συλλυπητήριά μου».

Επιμέλεια: Μαριάννα Μαρμαρά

www.zougla.gr

Στο παρακατω κειμενο ο κ Γριβας δεν αποφευγει και αυτος τηνξ υλινη κομμουνιστικη γλωσσα που καταδικαζει. Ετσι πολλοι απο τους χαρακτηρισμους και τις εκφρασεις του οπως και καποια απο τα συμπερασματα του ειναι κατα την γνωμη μου λαθος.

Ομως τολμα να κρινει γεγονοτα και πραξεις καθως και προσωπα που τυλιγμενα στον μυθο εμειναν για χρονια στο απυροβλητο. Ετσι με κριτικη ματια παντα το κειμενο του προσφερει στοιχεια για προβληματισμο.Νομιζω πως μονο μεσα απο τον κοσμο της αριστερας απο ολους εμας δηλαδη  μπορει να υπαρχει το μεγαλυτερο και καθαροτερο χτυπημα στον αυταρχισμο και την εξουσιολαγνια που διακατεχει πολλα απο τα στελεχη και τον μηχανισμο που οικοδομουν. Και η  δικη μου αριστερα δεν διστασε πολλες φορες απο την γεννεση του κινηματος μεχρι σημερα να συγκρουσθει (καποτε και με αιμα) με αυτους τους μηχανισμους. 

http://www.grivas.info/politiki/156-2011-05-12-22-05-43

Κλεάνθης Γρίβας: Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ – ΓΥΦΤΟΔΗΜΟΥ 1954

PDF | Εκτύπωση | E-mail

ΑΡΘΡΑΠΟΛΙΤΙΚΗ

Κώστας Καραγιώργης (Γυφτοδήμος) Μαρία Καραγιώργη

Εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», 26 Φεβρουαρίου 1976

Επαναδημοσιεύθηκε στο περ. «Ζενίθ», τχ. Απριλίου 2008

 

 

Κλεάνθης Γρίβας:

 

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ

ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ

(ΓΥΦΤΟΔΗΜΟΥ)

 

Μια πτυχή των ανελέητων εσωτερικών συγκρούσεων στο ΚΚΕ

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για την απόκρυψη ή τη διαστρέβλωση της αλήθειας, αλλά μόνο ένας για την αποκάλυψη ή την αποκατάστασή της: Η δημόσια υπεράσπισή της.

Κλεάνθης Γρίβας

Περιεχόμενα

Προλογικό σημείωμα

1. Εισαγωγή

2. Τα πρώτα «ολισθήματα»

3. Μέχρι το 1940

4. Ο κομματικός Μηχανισμός και η «Λογική» του

5. Αρχές της δεκαετίας του 1950

6. Βουκουρέστι : Το στήσιμο της παγίδας

7. Αιρετικός; «Οχι. Προδότης»

8. Ομόφωνη απόφαση καταδίκης

9. Η σύλληψη

10. Η ανάκριση

11. Προς το τέλος

12. Η δήθεν «αποκατάσταση»

 

 

 

 

Προλογικό σημείωμα

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» στις 26 Φεβρουαρίου 1976, όταν ακόμα ήταν πολύ δύσκολο για τους πάσης φύσεως «προοδευτικούς» να πουν ορισμένα πράγματα με τ” όνομά τους.

Αυτό μάλλον εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και τώρα, αν κρίνει κανείς από το βιβλίο του Λευτέρη Μαυροειδή, Φάκελος Καραγιώργη (Αθήνα, Φυτράκης, 1991), ο οποίος στο προλογικό του σημείωμα, τονίζει ότι:

«Στα υλικά του φακέλου που δημοσιεύονται στο βιβλίο αυτό, δεν αναφέρονται ονόματα ανθρώπων που έχουν κατά οιοδήποτε τρόπο εμπλακεί στην υπόθεση Καραγιώργη (ανακριτές-βοηθοί του αρχιανακριτή Ηλία Καρρά, μάρτυρες κατηγορίας, κλπ.) και βρίσκονται στη ζωή… Σκοπός αυτού του βιβλίου δεν είναι να κάνει αστυνομικό ρεπορτάζ ή να «ξεσκεπάσει» πρόσωπα που, στο κάτω-κάτω, έκαναν ότι έκαναν στο κλίμα που επικρατούσε τότε, πειθαρχώντας στην ηγεσία του κόμματός τους και, στο μεγαλύτερο μέρος τους, πιστεύοντας ότι εκπλήρωναν σοβαρό κομματικό καθήκον, σε μια στιγμή μάλιστα που το ΚΚΕ βαλλόταν από διάφορες πλευρές και με ποικίλους τρόπους ανοιχτής τρομοκρατίας ή εσωτερικής διάβρωσης».

Σε τούτη την προλογική δήλωση του Λ. Μαυροειδή (η οποία, εκτός των άλλων, αφήνει αναπάντητο το ερώτημα «γιατί έγραψε αυτό το βιβλίο;», δεδομένου ότι «δεν αναφέρει ονόματα ανθρώπων που έχουν κατά οιοδήποτε τρόπο εμπλακεί στην υπόθεση Καραγιώργη»), επαναδιατυπώνεται για πολλοστή φορά η πλέον κοινότυπη δικαιολογία που προβάλλουν οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των εγκλημάτων όλων των ολοκληρωτικών Μηχανισμών στην ιστορία (τα ενεργούμενα των οποίων «κάτω-κάτω, κάνουν ότι κάνουν, πειθαρχώντας στην ηγεσία τους»). Γι” αυτούς υπάρχει πάντοτε κάποιος «σκοπός που αγιάζει τα μέσα». Ολα τα μέσα.

Το 1991, η έκδοση του ως άνω βιβλίου («Φάκελος Καραγιώργη» του Λευτέρη Μαυροειδή που κυκλοφόρησε στις αρχές του 1991), μια συζήτηση γύρω απ” αυτή την υπόθεση (στην τηλεοπτική εκπομπή «Περιπέτειες ιδεών» του Νίκου Δήμου, ΕΤ1, 17-4-1991) και ένα εύστοχο κριτικό σχόλιο (του Γιώργου Βότση στην «Ελευθεροτυπία» στις 18-4-1991), αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον για τη ζωή και κυρίως για το θάνατο του Κώστα Γυφτοδήμου-Καραγιώργη, ενός από τα κορυφαία ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που καταδικάστηκε το 1950 ως «προδότης» με ομόφωνη απόφαση του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και δολοφονήθηκε το 1954 με εντολή του τότε Γεν. Γραμματέα του κόμματος Νίκου Ζαχαριάδη.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επαναδημοσιεύτηκε του κειμένου αυτού στην ίδια εφημερίδα («Θεσσαλονίκη» στις 4 Μαϊου 1991, αφού έκανα μερικές διορθώσεις και συμπληρωματικές προσθήκες, οι περισσότερες από τις οποίες αφορούν τις υποσημειώσεις

Η ενασχόλησή μου με τη μελέτη των διαφόρων εκφάνσεων του ολοκληρωτισμού, με οδήγησε στη δημοσίευση αυτού του κειμένου στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» στις 26 Φεβρουαρίου 1976, σε μια εποχή που ο «προοδευτισμός των εικονισμάτων» ξόρκιζε την αλήθεια και προσπαθούσε να γαντζωθεί στους μύθους.

Σήμερα, πάνω από μισό αιώνα μετά τη δολοφονία του Καραγιώργη, είναι άκρως απογοητευτικό να διαπιστώνει κανείς ότι ακόμα δεν μπορούν να λεχθούν με το όνομά τους ορισμένα πράγματα που έχουν διατυπωθεί με σαφήνεια ήδη από το 1976.

1. Εισαγωγή

Το Φθινόπωρο του 1954, ο Κώστας Γυφτοδήμος (Καραγιώργης) άφησε την τελευταία του πνοή στα υπόγεια απομονωτήρια της Ρουμανικής Ασφάλειας στο Βουκουρέστι.

Ο Κώστας Καραγιώργης (1905-1954), ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, επιτελικό στέλεχος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, διευθυντής της εφημερίδας «Ριζοσπάστης», στρατηγός του «Δημοκρατικού Στρατού» και μέλος της «Κυβέρνησης του Βουνού» κατά τον εμφύλιο πόλεμο, δολοφονήθηκε το 1954 με εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ, τέσσερα χρόνια μετά την ομόφωνη «πολιτική» καταδίκη του από τη 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (1950) και ένα χρόνο μετά το θάνατο του «πατερούλη των λαών» Ι.Β. Στάλιν (1953), αυτού του, κατά τον χαρακτηρισμό του Λένιν, «κτηνώδη δεσμοφύλακα» της μπολσεβίκικης ορθοδοξίας. Ο κομματικός Κρόνος κατασπάραξε ένα ακόμη τέκνο του.

Τα στελέχη του παράνομου κομματικού μηχανισμού του ΚΚΕ στην Ελλάδα, πληροφορήθηκαν το θάνατο (δολοφονία) του Κώστα Καραγιώργη χρονικά τοποθετημένο στα τέλη του 1955. Οπως γράφει ο Λευτέρης Μαυροειδής, ο Κώστας Καραγιώργης «είχε πεθάνει λίγες μόλις εβδομάδες πριν από το 20ο Συνέδριο, χτυπημένος από τις αφάνταστες ψυχικές και φυσικές κακουχίες στις οποίες είχε υποβληθεί με την κατηγορία κι αυτός του προβοκάτορα και του Τιτοικού πράκτορα. Λίγο πριν πεθάνει είχε αφήσει στους συντρόφους του μαρτυρίου του, την τελευταία του παράκληση: Αν βγει κανείς γερός απ” αυτή την περιπέτειά τους, να πει στη γυναίκα του ότι δεν ήταν προδότης». [Λευτέρης Μαυροειδής: 20 χρόνια από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ]

 

2. Τα πρώτα «ολισθήματα»

Κάθε προσπάθεια για διερεύνηση της «υπόθεσης Καραγιώργη» πρέπει να ξεκινήσει από τη δεκαετία του 1920, τα νεανικά χρόνια του και τις σχέσεις του με τη νεολαία του ΚΚΕ. Γιατί σ” αυτή την περίοδο ο Κώστας Καραγιώργης διαπράττει το πρώτο του «ολίσθημά», ανοίγοντας έτσι τον κομματικό του «φάκελο»:

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων συνεργάστηκε με τον φίλο του Χαράλαμπο Δεδούση στην έκδοση του πρώτου τεύχους ενός μαρξιστικού περιοδικού με τον τίτλο «Αρχείο Μαρξισμού» (από τον τίτλο αυτού του περιοδικού θα προκύψει στη συνέχεια ο όρος «αρχειομαρξισμός» που, στις μετέπειτα εσωκομματικές συγκρούσεις, η ηγετική κλίκα θα τον καταστήσει συνώνυμο της «αίρεσης» και θα τον χρησιμοποιήσει ως μέσο εξουδετέρωσης εκείνων που την αμφισβητούν).

Στη συνέχεια, η εμπλοκή του Καραγιώργη στις έντονες συζητήσεις διαφόρων «ιστορικών» στελεχών του νεόδμητου ΚΚΕ, τα οποία κριτικάρουν την ηγεσία, το μηχανισμό και την πολιτική πλατφόρμα του, τον σπρώχνουν να απευθύνει μια εκτενή αναφορά στον Νίκο Ζαχαριάδη, που ήταν ευνοούμενος της Μόσχας και εκκολαπτόμενος μονοκράτορας του ΚΚΕ. Στην αναφορά αυτή συνόψιζε τα συμπεράσματά του από τις συζητήσεις του με τους «διαφωνούντες» και έκανε ορισμένες προτάσεις για την επίλυση των λειτουργικών προβλημάτων του κομματικού μηχανισμού.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Σπύρου Πρίφτη (Α. Στίνας), ο Ζαχαριάδης μετά την παραλαβή της αναφοράς, απαίτησε από τον Καραγιώργη «να κατονομάσει τους συντρόφους που εμφορούνται από αυτές τις ιδέες» και λίγο αργότερα τον συμβούλεψε «να εγκαταλείψει αυτά τα παιδιαρίσματα, επί ποινή διαγραφής». [Α. Στίνας: Αναμνήσεις (Βέργος, Αθήνα, 1977), τ. 1ος, σ. 164

Σημείωση: O Σπύρος Πρίφτης (A. Στίνας): μια από τις σπανιότατες γνήσια επαναστατικές και ανιδιοτελείς φυσιογνωμίες στον τόπο μας, ήταν ένα από τα πρώτα και πιό δραστήρια στελέχη του ΚΚΕ (μέχρι το 1931 που διαγράφηκε), ένας από τους πρωτεργάτες της «Αριστερής Αντιπολίτευσης» που αναπτύχθηκε στoυς κόλπους του ΚΚΕ, και ένα από τα ελάχιστα ηγετικά στελέχη του που αρνήθηκαν μέχρι το τέλος της ζωής τους να αποδεχθούν την αρχή του σκοπού που αγιάζει τα μέσα.

Η δαμόκλεια σπάθη του κομματικού ιερατείου σείεται για πρώτη φορά πάνω από το κεφάλι του Καραγιώργη: O κομματικός «ποινικός» φάκελός του έχει ανοίξει.

Σ” αυτό το φάκελο θα προστεθεί λίγο αργότερα κι ένα δεύτερο επιβαρυντικό στοιχείο, όταν ο Κώστας Καραγιώργης θα αρνηθεί μια κομματική πρόσκληση για να «φοιτήσει» στην KUTV, την ειδική Σχολή κομματικών στελεχών που λειτουργούσε στη Μόσχα κάτω από τον έλεγχο της «Τρίτης Διεθνούς».

Στην KUTV φοιτούσαν τα στελέχη των διαφόρων κομμουνιστικών κομμάτων που είχαν επιλεγεί ειδικά για κομματική σταδιοδρομία. Το πέρασμα των υποψήφιων ηγετών των κατά τόπους Κομμουνιστικών Κομμάτων από την KUTV είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική αφομοίωσή τους στη λογική του Μηχανισμού ή τη φυσική τους εξόντωση.

Στην Ελλάδα, οι απόφοιτοι αυτής της σχολής ήταν γνωστοί ως «κούτβηδες». Μεταξύ των πρώτων «κούτβηδων» ήταν και ο Νίκος Ζαχαριάδης. Πολλοί απ” αυτούς πέρασαν αργότερα στην υπηρεσία της Ασφάλειας.

Αυτή η πρώτη αψιμαχία ανάμεσα στα δυό (τρανταχτά αργότερα) ονόματα του Ελληνικού μπολσεβίκικου πάνθεου θα βαρύνει καθοριστικά στην εξέλιξη των μελλοντικών τους σχέσεων, στο πλαίσιο των οποίων, ο Νίκος Ζαχαριάδης θα λειτουργεί ως μόνιμος και υπεράνω πάσης αμφισβητήσεως τιμητής και ο Κώστας Καραγιώργης ως διαρκώς ελεγχόμενος και απολογούμενος που προσπαθεί να αποδείξει την πίστη του στη μπολσεβίκικη «ορθοδοξία». Αυτό θα συνεχιστεί μέχρι το 1950, όταν η ζυγαριά θα γύρει οριστικά προς το μέρος του Ζαχαριάδη, ο οποίος θα μπορέσεις να χρησιμοποιήσει ως αποδιοπομπαίο τράγο τον «προδότη» Καραγιώργη.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης και ο Κώστας Καραγιώργης, παρ” ότι διαφέρουν μεταξύ τους από την άποψη της κοινωνικής καταγωγής και της μόρφωσης, ωστόσο ανήκουν στον ίδιο τύπο ανθρώπου που χρειάζεται και διαμορφώνει ο ολοκληρωτικός Μηχανισμός. Και οι δυό γαλουχήθηκαν με τις ιδέες, τις αρχές και τις πρακτικές του Σταλινισμού και διακατέχονταν από την ίδια πίστη και αφοσίωση σ” αυτόν.

«Το ΚΚΕ γεννήθηκε και γαλουχήθηκε στην κολυμβήθρα του μαρξισμού-λενινισμού και άντρωσε και αναπτύχθηκε σε μεγάλη λαική δύναμη με τη διδασκαλία του Στάλιν», διακήρυττε ο Νίκος Ζαχαριάδης.

«Εμείς οι σταλινικοί, δηλαδή οι μαρξιστές-λενινιστές που ακριβώς επειδή είμαστε μαρξιστές-λενινιστές είμαστε και σταλινικοί», διαβεβαίωνε ο Κώστας Καραγιώργης.

Μόνο που ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ένα «ξένο σώμα» για το ΚΚΕ που «μπολιάστηκε» σ” αυτό ως αρχηγός του χάρη στην επέμβαση του ΚΚΣΕ και της Τρίτης Διεθνούς (1931), ενώ ο Κώστας Καραγιώργη απ” αρχής ανδρώθηκε πολιτικά στο πλαίσιο του ΚΚΕ.

Νίκος Ζαχαριάδης (Αδριανούπολη 1903 – Ρωσία 1973): Ηταν γιός υπαλλήλου του (τουρκικού) μονοπώλιου καπνού. Μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας της Κωνσταντινούπολης. Μέλος της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαίών της ΕΣΣΔ (από το 1921). Μέλος του ΚΚ Τουρκίας (από το 1923). Φοίτησε στην KUTV (1923-4) και πρωτοήρθε στην Ελλάδα στα μέσα στου 1924.

Πρωτοστάτησε στις ενδοκομματικές διαμάχες με τους Τροτσκιστές και τους Αρχειομαρξιστές και, σε μια απ” αυτές, δολοφόνησε τον Γεωργοπαπαδάτο. Συνελήφθη, καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλακή. Δραπέτευσε και διέφυγε στην ΕΣΣΔ (1929), όπου έγινε μέλος του ΚΚΣΕ (1930).

Το 1931, η Τρίτη Διεθνής τον διόρισε αρχηγό του ΚΚΕ, οπότε και επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα. Το 1936 συνελήφθη από τη Μεταξική δικτατορία.

Μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956) καθαιρέθηκε από τη θέση του και διαγράφηκε από το ΚΚΕ.

Εκτοτε έζησε εξόριστος σε απομακρυσμένες περιοχές της «ΕΣΣΔ» μέχρι το θάνατό του (1973)

Όπως διαπιστώνει ο Α. Στίνας:

«Η περίοδος του Ζαχαριάδη είναι η περίοδος της οριστικής σταλινοποίησης του κόμματος. Το κριτικό πνεύμα πρέπει να εξοστρακιστεί από το κόμμα. Τα μέλη του κόμματος πρέπει να μεταμορφωθούν σε ρομπότ, σε άβουλα δίχως σκέψη, δίχως πρωτοβουλία, απλά εκτελεστικά όργανα αποφάσεων που πήραν άλλοι, δίχως κανενός είδους δική τους συμμετοχή. Οσοι από δω και πέρα διατυπώνουν αμφιβολίες για τη γραμμή ή απόψεις διαφορετικές από τις επίσημες δεν μπορεί παρά να είναι ‘όργανα του ταξικού εχθρού’, ‘πράκτορες της Αστυνομίας’ που σκοπός τους είναι να διαλύσουν το κόμμα». [Α. Στίνας: Αναμνήσεις (Βέργος, Αθήνα, 1977), τ. 1ος, σ. 164]

Με βάση αυτή τη διαπίστωση, είναι προφανές ότι η ιστορία του ΚΚΕ ουσιαστικά εξαντλείται στις ανελέητες συγκρούσεις εκείνων που απαρτίζουν τον Μηχανισμό του. Και στις συγκρούσεις μεταξύ των γραναζιών του ολοκληρωτικού Μηχανισμού, οποιαδήποτε εκδήλωση ανθρωπιάς ή ευαισθησίας είναι στοιχείο αδυναμίας που λειτουργεί σε βάρος εκείνου που την αποτολμά.

Μέσα σ” αυτό το γενικό πλαίσιο, τα εγκλήματα του Μηχανισμού σε βάρος χιλιάδων ανθρώπινων υπάρξεων προβάλλουν ως «φυσιολογικά» και «αναγκαία». Γιατί απλούστατα, η κατασκευή του ανθρώπου «νέου τύπου» συνεπάγεται την εξόντωση του «παλιού», όπως απερίφραστα διακήρυσσαν οι πρωθιερείς του μπολσεβίκικου ολοκληρωτισμού.

3. Μέχρι το 1940

Στα χρόνια που προηγήθηκαν της Μεταξικής δικτατορίας (1936), ο Καραγιώργης ασχολείται με τις σπουδές του στην ιατρική σχολή και την κομματική δουλειά, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η δημοσιογραφία. Ετσι προετοιμάζεται το μεσουράνημα του «Καρλ Ράντεκ της Ελλάδας», όπως χαρακτηρίζει τον Καραγιώργη ο κομματικός ιστορικός Τάσος Βουρνάς. Το άστρο του Καραγιώργη και η εξέλιξή του στην ιεραχία του μηχανισμού, ανεβαίνουν παράλληλα.

Το 1936, η δικατορία του Μεταξά διαλύει «εν μιά νυκτί» το μύθο του παντοδύναμου κομμουνιστικού κόμματος. Η σύγκρουση της Ελληνικής παρωδίας του φασιστικού ολοκληρωτισμού με το κομμουνιστικό αντίστοιχό του, θα αποβεί καταστροφική για το δεύτερο. Οι φυλακές και τα ξερονήσια θα γεμίσουν με τους πολιτικούς αντιπάλους του ιστορικού τραγέλαφου του καθεστώτος του «τρίτου Ελληνικού πολιτισμού». Κι ανάμεσα σ” αυτούς θα είναι από το 1937 και ο Κώστας Καραγιώργης.

Στη φυλακή, την εξορία ή την εμιγκράτσια, τα προβλήματα που δημιοργούνται από την αναγκαστική συμβίωση ατόμων πολύ διαφορετικών μεταξύ τους, αντιμετωπίζονται σχετικά πιο εύκολα στα πλαίσια των ομάδων που τις χαρακτηρίζει κάποια «ταυτότητα ιδεών». Η έλλειψη αυτής της «ταυτότητας» δίνει αφορμή στην ευκολότερη εκδήλωση των υφιστάμενων αντιθέσεων και διαφορών και οδηγεί σε οξύτερες αντιδικίες και συγκρούσεις.

Ομως, παντού όπου υπάρχουν «εγκλωβισμένοι» (και ιδιαίτερα, πολιτικοί κρατούμενοι παγιδευμένοι σ” ένα ιδεολογικό μικρόκοσμο) διαπιστώνεται η ύπαρξη μιας κλειστής κάστας ιεροφαντών που κανοναρχεί τα πάντα: Από τα απλούστερα ζητήματα της διατροφής μέχρι τα πιό σύνθετα προσωπικά, ιδεολογικά, συναισθηματικά ή σεξουαλικά ζητήματα των «εγκλωβισμένων». Κι όσο πιο μικρή και κλειστή είναι η «ομάδα συμβίωσης», τόσο πιο έντονα καταπιεστικά εκδηλώνεται η παρουσία του μηχανισμού που συγκροτούν οι φορείς της κομματικής εξουσίας στο εσωτερικό της ομάδας.

Το 1940 στην Κίμωλο, οι κομματικοί καθοδηγητές μέσω του Μιλτιάδη Πορφυρογένη, θα φροντίσουν για την υπονόμευση και το διασυρμό του Καραγιώργη, με αφορμή τις σχέσεις του με μιά συνεξόριστή του. (!) Παρεμβαίνοντας σε μια καθαρά προσωπική υπόθεση, το «καθοδηγητικό όργανο» διερευνά αυτή την (κατα την ξύλινη κομματική γλώσσα) «σεξουαλική παράβασh» του Καραγιώργη και τον αποκλείει από την «ομάδα συμβίωσης» των εξορίστων, προσθέτοντας έτσι ένα ακόμη «επιβαρυντικό στοιχείο» στον κομματικό του φάκελο.

Σημείωση: Μιλτιάδης Πορφυρογένης. Mέλος του Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Επιτελικό στελέχος του ΕΑΜ και υμνητής του Τσώρτσιλ τον οποίο αποκαλούσε -μεταξύ των άλλων και «ατρόμητο αρχηγό της Μεγάλης Βρετανίας» σ” ένα τηλεγράφημα του ΚΚΕ, του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ προς τον Αγγλο πρωθυπουργό, στις 16-5-1944 (το πλήρες κείμενο του τηλεγραφήματος παρατίθεται από τον Γ. Αθανασιάδη στο βιβλίο του Πρώτη Πράξη της Ελληνικής Τραγωδίας, εκδόσεις «Ελεύθερη Ελλάδα» του ΚΚΕ-Εσωτ., 1970 , σ. 201). Ο ίδιος άνθρωπος, κατά την 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (1950), ψήφισε την (ομόφωνη) απόφαση καταδίκης του Καραγιώργη, ξέροντας ότι μιά τέτοια καταδικαστική ψήφος ισοδυναμεί με συναίνεση στη δολοφονία του κομματικού του συντρόφου.

4. Ο κομματικός Μηχανισμός και η «Λογική» του

Η «διαλεκτική» των εσωκομματικών εκκαθαρίσεων που αποτελεί οργανικό στοιχείο των κομμουνιστικών κομμάτων, λειτουργεί με μια δική της εσωτερική λογική η οποία κατατείνει στην εκ των υστέρων αναγκαστική «δικαίωση» όλων των καταδικαστικών αποφάσεων που παίρνονται από την εκάστοτε κομματική ηγεσία. Αυτή η «δικαίωση» στηρίζεται στο αποκλειστικό δικαίωμα της εκάστοτε ηγετικής ομάδας να «επανερμηνεύει» κατά βούληση, αυθαίρετα και ανεξέλγκτα, τα στοιχεία του κομματικού φακέλου του υπό εκκαθάριση μέλους του κόμματος, με τρόπο ώστε να ανάγονται σε ενοχοποιητικά ή τουλάχιστον ύποπτα όλα τα περιστατικά που συνθέτουν το βίο και την πολιτεία του.

Από την εποχή της Ιερής Εξέτασης, που αποτέλεσε το αξεπέραστο οργανωτικό και λειτουργικό πρότυπο όλων των ολοκληρωτικών Mηχανισμών μέχρι σήμερα, αυτή η ιδιότυπη «επανερμηνεία» των στοιχείων της ζωής του κρινόμενου και η εκ των υστέρων «θεμελίωση» της ενοχής του πάνω σ’ αυτή την επανερμηνεία, περνάει πάντοτε από τρεις διακριτές φάσεις:

Στην πρώτη επιχειρείται η «κριτική» αμφισβήτηση των πράξεων, των κινήτρων και των προθέσεων του υπό εκκαθάριση ατόμου.

Στη δεύτερη μεθοδεύεται συστηματικά η ηθική υπονόμευσή του, που επιβεβαιώνεται με τις εξευτελιστικές «παραδοχές» και «ομολογίες» του, οι οποίες αποσπώνται με βασανιστήρια. Στην τρίτη διατυπώνεται η τελική κατηγορία, η οποία επιβάλεται έτσι ως «αυταπόδεικτη» και, συνεπώς, είναι αδύνατο να αντικρουστεί με λογικά επιχειρήματα.

Από κεί και πέρα, το λόγο έχουν οι δικαστές-δήμιοι του ολοκληρωτικού Μηχανισμού και στη συνέχεια η πυρά, το εκτελεστικό απόσπασμα ή η σφαίρα στον αυχένα.

Αυτή η μεθοδολογία εφαρμόστηκε με απόλυτη επιτυχία από τον μπολσεβίκικο ολοκληρωτισμό ευθύς μόλις κατέλαβε την εξουσία στη Ρωσία (1917) και έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά τη δεκαετία του 1930, με την γιγάντια επιχείρηση που αποσκοπούσε στην ολοκληρωτική κατατρομοκράτηση και καθυπόταξη της ρωσικής κοινωνίας, η οποία πέρασε στην ιστορία ως περίοδος των «δικών της Μόσχας», της «μεγάλης τρομοκρατίας» ή της «παραβίασης της σοσιαλιστικής νομιμότητας». [Πρόκειται για ευφημισμό που αποσκοπεί να περιορίσει το όλο θέμα στη δίωξη και την εξόντωση της «παλιάς φρουράς» των μπολσεβίκων και να αποκρύψει το γεγονός ότι επρόκειτο για μιά περίοδο Καθολικής Τρομοκρατίας, η οποία έπληξε καίρια ολόκληρη τη Ρωσική κοινωνία και όχι μόνο την «παλαιά φρουρά» των μπολσεβίκων που, ας σημειωθεί, εξοντώθηκε αρκετά χρόνια μετά τον πλήρη συμβιβασμό της με τον Στάλιν].

Κι όπως ήταν φυσικό, η ίδια μεθοδολογία εφαρμόστηκε κι από τον ελληνικό βραχίονα του μπολσεβίκικου κινήματος, σε μια σωρεία περιπτώσεων ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν αυτές των Αρη Βελουχιώτη, Γιώργου Σιάντου, Μάρκου Βαφειάδη, Μήτσου Παρτσαλίδη, Νίκου Πλουμπίδη, κ.α. H ίδια μεθόδευση εφαρμόστηκε και στην περίπτωση του Κώστα Καραγιώργη:

Αρχικά, οι απλές συζητήσεις και οι προβληματισμοί του για την πολιτική του ΚΚΕ ερμηνεύθηκαν ως «αιρετικά» και «αμφισβητησιακά» στοιχεία, γιατί η αμφισβήτηση αποτελεί έγκλημα καθοσίωσης για κάθε Μηχανισμό που στηρίζει την ύπαρξή του στην άκριτη και απόλυτη κατάφαση εκείνων που τον απαρτίζουν.

Στη συνέχεια, οργανώθηκε η ηθική του εξόντωση με την αυθαίρετη και κατά το δοκούν «επανερμηνεία» διαφόρων περιστατικών της κομματικής και της προσωπικής τους ζωής, σε συνδυασμό με τον σκόπιμο υπερτονισμό κάποιων επιλεγμένων αποσπασμάτων από τις «ομολογίες» που του αποσπάσθηκαν με διάφορα ψυχικά και σωματικά βασανιστήρια, τις μόνες μεθόδους που αναγνωρίζει και εφαρμόζει κάθε ηγεσία των κομμουνιστικών κομμάτων που είναι άξια του «ιστορικού» της ρόλου.

Από κεί και πέρα, η εκτέλεση της προαποφασισμένης δολοφονίας του ήταν απλώς ζήτημα χρόνου.

5. Αρχές της δεκαετίας του 1950

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 με την παγίωση του στάτους κβό που προέκυψε από το «Μεγάλο Παζάρι» της Μόσχας (Οκτώβριος 1944) και επικυρώθηκε με τη «Συμφωνία της Γιάλτας» (Φεβρουάριος 1945), ο Ψυχρός Πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Στο δυτικό κόσμο, ο Μακαρθισμός κατασκευάζει και ξορκίζει την «απειλή της κομμουνιστικής υπονόμευσης» με τις γνωστές διωκτικές μεθόδους του, ενώ στις ανατολικές χώρες (τις υπό ρωσική κατοχή «λαικές δημοκρατίες»), η διαπάλη για τον έλεγχο του Μηχανισμού στο εσωτερικό των κομμουνιστικών κομμάτων που μόλις πριν λίγο κατέλαβαν την εξουσία, διεξάγεται στ” όνομα της αντιμετώπισης της «απειλής της καπιταλιστικής παλινόρθωσης» η οποία κατασκευάζεται και ξορκίζεται με την αναβίωση των τρομοκρατικών δικών της δεκαετίας του 1930.

Το μεταπολεμικό «κυνήγι των Μαγισσών» που σηματοδοτεί τη δεύτερη φάση της διαδικασίας για την εμπέδωση της κυριαρχίας των μηχανισμών της ολοκληρωτικής εξουσίας στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελεί φυσική συνέχεια του φρικαλέου μαραθώνιου των εκκαθαρίσεων που εγκαινίασε ο Λένιν και ο Τρότσκι και ακολούθησε με βιομηχανική «συνέπεια» ο Στάλιν.

Μετά το 1948, με αφορμή την «ανταρσία» του κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο κατά του ρωσικού ιμπεριαλισμού, εξαπολύθηκε ένα κύμα τρομοκρατικών εκκαθαρίσεων που έπληξε χιλιάδες μέλη και στελέχη των κομμουνιστικών κομμάτων της Ανατολής και της Δύσης:

Συλλήψεις, βασανιστήρια, κατηγορίες αδιανόητες και παράλογες, ομολογίες-αυτοκαταδίκες που είναι αδύνατο να ερμηνευτούν λογικά, δίκες-παρωδίες, καταδίκες, εκτελέσεις-δολοφονίες, εγκλεισμοί σε φυλακές, στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και θανάτου και ψυχιατρεία. Επρόκειτο για μια μεγάλη εξουσιοφρενική επιχείρηση διαμέσου της οποίας επιτυγχάνονταν η διανοητική καθυπόταξη και η βιολογική εξόντωση χιλιάδων ανθρώπινων υπάρξεων.

Είναι κοινή διαπίστωση ότι στο εσωτερικό κάθε ολοκληρωτικού Μηχανισμού διεξάγεται ακατάπαυστα μια λυσσαλέα και χωρίς αρχές διαπάλη για την εξουσία μεταξύ των διαφόρων ομάδων της ηγετικής συμμορίας, οι οποίες διαμορφώνονται και ανασυντίθενται στη βάση κάποιας συγκυριακής πολιτικής συμφωνίας και της σύμπτωσης ορισμένων προσωπικών συμφερόντων.

Στο ΚΚΕ, η επιχειρηση αυτή, που εκδηλώθηκε ως αναγκαίος συμπληρωματικός απόηχος των τραγικών αλληλοσφαγών που συγκλόνιζαν τα άλλα «αδελφά» κόμματα, είχε ως αποτέλεσμα έναν απροσδιόριστο αριθμό νεκρών ή σωματικά και ηθικά αναπηρωμένων ανθρώπινων υπάρξεων: Συλλήψεις, καταδίκες, ατομικές εκτελέσεις και μαζικές δολοφονίες. Ο κομματικός Κρόνος είναι αδηφάγος.

6. Βουκουρέστι : Το στήσιμο της παγίδας

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η διεθνής πολιτική κατάσταση δεν άφηνε κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Στη Ρουμανία, όπως και σε όλες τις άλλες υπό ρωσική κατοχή «λαϊκές δημοκρατίες», κυριαρχούσε μια καλλιεργημένη πνιγηρή ατμόσφαιρα γενικής αλληλοϋποψίας που ευνοούσε την αναγωγή της κατάδοσης σε υπέρτατη αυτοαμυντική αρετή. Ενας αποπνικτικός έλεγχος είχε επιβληθεί σε όλους τους τομείς της ζωής, δημόσιας και ιδιωτικής και οι μυλόπετρες του ολοκληρωτισμού αποσυναρμολογούσαν τα οστά, τις σάρκες και το μυαλό του «παλιού» ανθρώπου για να παράγουν ένα «νέο τύπο» του.

Στο Βουκουρέστι, στον ήσυχο και ασφυκτικά ελεγχόμενο δρόμο που φιλοξενούσε τις πρεσβείες της Γαλλίας και της Γιουγκοσλαβίας, έστησαν παγανιά στον «προδότη» Καραγιώργη οι κομματικοί σύντροφοι-αντίπαλοί του. Ηταν φανερό πως ο μονοκράτορας γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης είχε αποφασίσει να ξεμπερδέψει οριστικά με τον «ενοχλητικό» Κώστα Καραγιώργη που αρνούνταν να αναλάβει «οικειόθελα» το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου για την εγκληματική διαχείριση και την τραγική κατάληξη του εμφυλίου πολέμου που βάρυνε τον ίδιο και την «αυλή» του.

Η παγίδα ήταν καλά στημένη. Σύμφωνα με αφηγήσεις κομματικών στελεχών που ζήσανε τα γεγονότα, εμπνευστής και οργανωτής της ήταν ο Πολύδωρος Δανιηλίδης, ένα ικανό και αδίστακτο κομματικό στέλεχος με στοιχειώδη παιδεία, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που είχε τυφλή πίστη στον ολοκληρωτικό Μηχανισμό και ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στον αρχηγό του Νίκο Ζαχαριάδη.

«Οι συγκρούσεις στο εσωτερικό του κόμματος υπάρχουν, αλλά διατηρούνται κρυφές. Δεν τις μαθαίνει η βάση του κόμματος που έτσι αγνοεί και τον αγώνα που διεξάγεται στην κορυφή», γράφει ο Ιταλός θεωρητικός Λούτσιο Κολέτι. Πρόκειται για μια ανελέητη σύγκρουση για τον έλεγχο του Μηχανισμού, μια συνεχή λυσσαλέα διαπάλη για την εξουσία, που μόνο μέσα στο πλαίσιό της θεωρώ ότι μπορεί να αναλυθεί και η διαμάχη Ζαχαριάδη και Καραγιώργη. Γι” αυτό θα ήταν χρήσιμο ένα «φλάς-μπακ».

Ο Κώστας Καραγιώργης ξεκίνησε από τις γραμμές της νεολαίας του ΚΚΕ και μέσα σε μια 20ετία έφτασε στα ανώτερα αξιώματα του κόμματός του: Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, διευθυντής του δημοσιογραφικού του οργάνου («Ριζοσπάστης») και υπουργός στην κομμουνιστική «κυβέρνηση του βουνού».

Φυσικά μιά τέτοια πορεία δε μπορεί να είναι ομαλή και αδιατάρακτη. Σε αρκετές περιπτώσεις ο Καραγιώργης ήρθε σε σύγκρουση με την αυθεντία της κλειστής ηγετικής κλίκας που ελέγχει το Μηχανισμό:

● Kατά τη νεανική του ηλικία με τις επαφές του με την «αριστερή αντιπολίτευση» που συσπείρωνε τον ανθό της τότε κομματικής διανόησης.

● Αργότερα με την προσπάθεια των συντρόφων του να τον υπονομεύσουν κατά τη διάρκεια της εξορίας του στην Κίμωλο επί Μεταξικής δικτατορίας. Και τέλος,

● Στη δεκαετία 1940-1950, με την εκδήλωση όλο και πιό «αιρετικών» τάσεων.

Ολα αυτά τον καθιστούσαν ιδεώδη για το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου που χρειαζόταν ο Ζαχαριάδης και η αυλή του μετά τη στρατιωτική ήττα του ΚΚΕ στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949).

Η διαδρομή αυτή σκιαγραφείται μέσα από τις επιστολές που απευθύνει κατά καιρούς ο Κώστας Καραγιώργης στην ηγεσία του κόμματός του και στον Νίκο Ζαχαριάδη προσωπικά. Σ” αυτές τις επιστολές, οι αρχικές παρατηρήσεις του Καραγιώργη για θέματα καθημερινής πολιτικής πρακτικής, υποκαθίστανται βαθμιαία από το αίτημα της «αποκατάστασης των δημοκρατικών κανόνων λειτουργίας του κόμματος».

Ανάμεσα στα γράμματα-αναφορές και στα γράμματα-αιτήματα μεσολαβούν πέντε περίπου χρόνια (1945-1949) που σφραγίζονται από την ολέθρια για το ΚΚΕ «Συμφωνία της Βάρκιζας» (Φεβρουάριος 1945), τη «λευκή τρομοκρατία» (1945-46), τον εμφύλιο πόλεμο (1946-49) και τη στρατιωτική συντριβή του ΚΚΕ (1949).

Πρόκειται για μια πενταετία «λαθών», αποτυχιών και εγκλημάτων της ηγεσίας του ΚΚΕ, για τα οποία πρέπει να βρεθούν οι κατάλληλοι αποδιοπομπαίοι τράγοι που θα αναλάβουν το βάρος της ευθύνης όλων των δεινών που έπληξαν το ΚΚΕ εξαιτίας της προφανούς ανεπάρκειας της ημιαναλφάβητης ηγεσίας του, με τρόπο ώστε να παραμείνει αλώβητο το «κύρος» και η μυθολογία που περιβάλλει αυτή την ηγεσία.

Πράγματι, από την επόμενη της στρατιωτικής συντριβής του ΚΚΕ, ο αδιαμφισβήτος καθοδηγητης του Νίκος Ζαχαριάδης αποδύθηκε σε μια εναγώνια προσπάθεια αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων. Και προετοίμασε το έδαφος με το λόγο του στην 7η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (Μάιος 1950), όπου εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του Τίτο, «των Τιτοικών πρακτόρων στην Ελλάδα και των μοναρχοφασιστών συμμάχων τους», αλλά απέφυγε να αναφερθεί σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Αυτό θα το κάνει λίγο αργότερα, όταν θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία της κατασκευής των αποδιοπομπαίων τράγων στους ώμους των οποίων θα μετατεθούν όλες τις ευθύνες της ήττας.

Μ” αυτό τον τρόπο ο παντοδύναμος γραμματέας του ΚΚΕ πέτυχε με μια βολή δυό στόχους:

● Πρώτο, απέσεισε από τις πλάτες του τις τεράστιες προσωπικές του ευθύνες για τη συντριβή του ΚΚΕ στο στρατιωτικό πεδίο. Και

● Δεύτερο, απαλλάχτηκε οριστικά από το κομματικό δυναμικό που θα μπορούσε να αποτελέσει μια εναλλακτική λύση στην κρίση της εξουσίας που ξέσπασε στο ΚΚΕ εξ’αιτίας αυτής της ήττας.

Σ” αυτή τη φάση, ξαναβγήκαν στην επιφάνεια οι διαβόητοι «κομματικοί φάκελοι» (για τους οποίους επανειλημμένα εκφράστηκε με απέχθεια ο Μάρκος Βαφειάδης), προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η «ενοχή» των στελεχών που επιλέχθηκαν για το ρόλο του αποδιοπομπαίου. Ανάμεσα τους συγκαταλλεγόταν και ο φάκελος του Κώστα Καραγιώργη, για τον οποίο «τα πάντα «αποδείκνυαν» το ολοφάνερο γεγονός ότι επρόκειτο για έναν «αιρετικό» από ανέκαθεν.

Κι όπως είναι γνωστό, στο κλειστό σχιζοφρενικό σύμπαν του ολοκληρωτισμού είναι εξαιρετικά ασαφής και απροσδιόριστη η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον «αιρετικό» και τον «προδότη».

7. Αιρετικός; Οχι. Προδότης

Οι πέντε μήνες που μεσολάβησαν μεταξύ της 7ης Ολομέλειας (Μάιος 1950) και της 3ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ (Οκτώβριος 1950), χαρακτηρίζονταν από ένα όργιο ανεπίσημων, ημιεπίσημων και επίσημων καταγγελιών που οργανώθηκαν από τη «ζαχαριαδική τρόϊκα» των Γιώργου Γούσια, Βασίλη Μπαρτζώτα και Δημήτρη Βλαντά εναντίον των Μάρκου Βαφειάδη, Μήτσου Παρτσαλίδη, Χρύσας Χατζηβασιλείου, Κώστα Καραγιώργη, Λευτέρη Αποστόλου, Θανάση Χατζή, Ρουμελιώτη, Παναγιώτη Μαυρομάτη, Παύλου Νεφελούδη και δεκάδων άλλων.

Ετσι δημιουργηθήκε το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα που θα επιτρέψει στην κλειστή ηγετική κλίκα να χρησιμοποιήσει ορισμένους απ” αυτούς ως μέσο καταδίκης εκείνων που έχουν προεπιλεγεί ως αποδιοπομπαίοι τράγοι:

Τα στελέχη του ολοκληρωτικού Μηχανισμού που βαρύνονται με αόριστες κατηγορίες και υπαινικτικές υποψίες, είναι πάντοτε πρόθυμα να υπερψηφίσουν οικειοθελώς την καταδίκη οιουδήποτε, προκειμένου να ετσι να «αποδείξουν» τη δική τους «αθωώτητα» και να σώσουν τη ζωή τους.

Σ” ένα κείμενό του με τίτλο «Προς την 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ», το οποίο εκδόθηκε από την Κεντρική Επιτροπή αυτού του κόμματος τον Οκτώβριο του 1950, ο Βασίλης Μπαρτζώτας γράφει:

«Οι απόψεις των Μάρκου, Παρτσαλίδη, Χρύσας, Καραγιώργη και Αποστόλου είναι τυπική εκδήλωση του δεξιού ρεβιζιονισμού και εμφανίστηκαν μέσα στις δυσκολίες του ένοπλου αγώνα και έπειτα από την προσωρινή μας ήττα». [Β. Μπαρτζώτας: Προς την 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, Εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, Οκτώβριος 1950, σ. 12].

Και λίγο πιο κάτω, αφού κοσμεί τον Καραγιώργη με τους συνήθεις κομμουνιστικούς υβριστικούς χαρακτηρισμούς «Πράκτορας, τυχοδιώκτης, αριβίστας, προδότης, υποκείμενο, προβοκάτορας, μηδενικό, κ.α.», [Β. Μπαρτζώτας: Προς την 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, Εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, Οκτώβριος 1950, σ. 19], αυτός ο ημιαναναλφάβητος κέρβερος της της «κομματικής ορθοδοξίας» (δηλαδή, της εξουσίας του και του βιοπορισμού του) σημειώνει:

«Σωστή πολιτική στελεχών είχε το ΚΚΕ και η καθοδήγησή του στο δεύτερο ένοπλο αγώνα. Την πολιτική αυτή τη χτύπησαν με λύσσα τα οππορτουνιστικά στοιχεία και ο προβοκάτορας Καραγιώργης. Αυτός παρουσιάζεται σήμερα υπέρμαχος της ‘εσωκομματικής δημοκρατίας’ και με τη χαφιέδικη πλατφόρμα του ‘εξυγιαντής’ του ΚΚΕ…

Το Κόμμα εξετάζει σήμερα τη χαφιέδικη δράση του Καραγιώργη που ασφαλώς είναι παλιά, εκδηλώνεται με τις εγκάρδιες σχέσεις του στην πρώτη κατοχή με τον Αγγλο Εντι και Γουντχάουζ, τα συναγελάσματά του με το Κολωνάκι στα 1946-7, και την αποτελειώνει με το καταστροφικό του έργο στο ΚΓΑΝΕ (Κλιμάκιο Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας) του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας». [Β. Μπαρτζώτας: Προς την 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, Εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, Οκτώβριος 1950, σ. 35].

Μετά την ολοκλήρωση του μετασχηματισμού του «αιρετικού» σε «προδότη», στήθηκε η θεατρική παράσταση του ξεσκεπάσματος και της καταδίκης του στο κτίριο του ΚΚ Ρουμανίας που ήταν πάντα διαθέσιμο ως σκηνικός χώρος για τέτοιες παραστάσεις.

Η πανελλήνια «πρώτη» του έργου «3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ» ορίστηκε για τον Οκτώβριο του 1950. Η παγκόσμια «πρώτη» της είχε προηγηθεί με τα αλλεπάλληλα κύματα των εκκαθαρίσεων που έπληξαν το ρωσικό λενινιστικό κόμμα «νέου τύπου» και τα «αδελφά» του κομμουνιστικά κόμματα όλου του κόσμου.

Μετά την «τακτοποίηση» των θλιβερών ηθοποιών (που λειτουργούσαν ως μαριονέτες και δήμιοι στην υπηρεσία της ηγετικής κλίκας του ΚΚΕ), η ζαχαριαδική τρόικα διατύπωσε ένα φοβερό κατηγορητήριο, φορτώνοντας στους ώμους κάποιων κομματικών στελεχών τις ευθύνες για την ήττα του ΚΚΕ στον εμφύλιο πόλεμο (1946-9). Ανάμεσα σ” αυτούς και ο Κώστας Καραγιώργης που καταγγέλθηκε ανοικτά πλέον ως «προδότης»:

«Ο εξωμότης Κώστας Γυφτοδήμος-Καραγιώργης που όπως φαίνεται, από παλιά είναι πράκτορας,

Το 1924, διαγράφηκε από την Κομμουνιστική Νεολαία και για δεύτερη φορά το 1930 με πρόταση του αντιπροσώπου της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Το 1927, στο κράτησε αισχρή στάση. Ιδιώτευε για ένα μεγάλο διάστημα.

Το 1929, είναι μέλος της τριμελούς τροτσκιστικής ομάδας Πρίφτη, Βλάχου και Θεμελή.

Από το 1930-1937 είναι στο εξωτερικό.

Το 1937 στην Αίγινα δυσανασχετεί ενάντια στο κόμμα γιατί δεν του δίνει οδηγία να κάνει δήλωση για να βγεί να δουλέψει.

Και μετά, στην εξορία αποκλείεται από την κομματική οργάνωση Κιμώλου γιατί κάνει διαπραγματεύσεις με τον Μανιαδάκη για να κάνει δήλωση μετανοίας.

Μικροαστός, διανοούμενος, στοιχείο τυχοδιωκτικό και φιλόδοξο, είναι ικανός να πατήσει πάνω σε πτώματα για να ανέβει.

Γίνεται φίλος με τους Αγγλους ταξίαρχους Εντι και Γουντχάουζ και άλλους Εγγλέζους πράκτορες, έχει σχέσεις με τους κύκλους της Ιντέλιντζενς Σέρβις στην Αθήνα.

Οπου πάει διαλύει τις κομματικές οργανώσεις και συγκεντρώνει γύρω του ύποπτα και τυχοδιωκτικά και αντικομματικά στοιχεία.

Είναι ο κύριος υπεύθυνος για την κατάσταση στο ΚΓΑΝΕ και για την απώλεια περίπου 6.000 ανταρτών». [Β. Μπαρτζώτας: Ομιλία στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, Εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, Οκτώβριος 1950].

Αυτό το μικρό απόσπασμα από τον παραληρηματικό μονόλογο του Βασίλη Μπαρτζώτα (που επανέλαβαν στερεότυπα όλοι οι μετά απ’ αυτόν «ρήτορες) συνθέτει την ακραιφνώς κομμουνιστική Ζαχαριαδική αντίληψη της «επανερμηνείας» των στοιχείων του κομματικού φακέλου του εσωκομματικού αντιπάλου. Οταν εξαντλήθηκαν όλοι οι δεύτεροι και τρίτοι ρόλοι, το λόγο πήρε ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής, ο μέγας αρχιερέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης και διατύπωσε την τελική απόφαση που αμέσως επικυρώθηκε ομόφωνα από το άθυρμα των κομπάρσων και των γελωτοποιών του.

Στις ομιλίες του Β. Μπαρτζώτα και των άλλων «συντρόφων» στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (Οκτώβριος 1950), η γλώσσα είναι αντάξια του ήθους και της διανοητικής εμβέλειας του ομιλούντος και των ομοίων του. Ωστόσο είναι προφανές ότι όταν ο κ. Μπαρτζώτας κατηγορεί τον αντίπαλό του ότι είναι «μικροαστός, διανοούμενος, στοιχείο τυχοδιωκτικό και φιλόδοξο, ικανός να πατήσει πάνω σε πτώματα για να ανέβει», δεν κάνει τίποτε άλλο από το να περιγράφει με θαυμαστή ακρίβεια το τυπικό πορτραίτο των κομμουνιστών ηγετίσκων, εάν φυσικά αντικατασταθεί ο χαρακτηρισμός «μικροαστός διανοούμενος» με τα πολύ εύστοχα επίθετα «ανεπάγγελτος» και «ημιαναλφάβητος».

8. Ομόφωνη απόφαση καταδίκης

Η επίτευξη των περιβόητων ομοφωνιών στα διάφορα «συλλογικά» όργανα κάθε ολοκληρωτικού μηχανισμού είναι ένα σταθερά επαναλαμβανόμενο φαινόμενο που από ερμηνευτική άποψη ανάγεται στη σφαίρα της ψυχοπαθολογίας. Ομως, πέρα απ” αυτή τη γενική τοποθέτηση, μια αντίληψη στοιχειώδους πολιτικής και ιστορικής ευθύνης επιβάλλει κάποια αναφορά στη σύνθεση των συνάξεων που στοιχίζουν ανθρώπινες ζωές.

Εν προκειμένω, στη σύνθεση της 3ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ (1950), που στοιχίσε τη ζωή του Κώστα Καραγιώργη, συμμετείχαν τα μέλη της Κεντρική Επιτροπής, η οποία είχε «εκλεγεί» από το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (5-10-1945) και αυτά που είχαν «προσληφθεί» στην Κεντρική Επιτροπή με «κοοπτάτσια» μεταξύ 1945 και 1950. [«Κοοπτάτσια»: Στην κομματική γλώσσα υποδηλώνει κάτι μεταξύ «πρσλήψεως» και «διορισμού»]. Ανάμεσά τους ήταν και οι:

● Ζαχαριάδης Νίκος

● Βλαντάς Δημήτρης

● Βοντίτσιος Γιώργος (Γούσιας)

● Δανιηλίδης Πολύδωρος

● Καπέτα-Σκύφτη Αλέγρα

● Καρράς Ηλίας

● Κούκουλου Ρούλα

● Λουλές Κώστας

● Μαυρομάτης Παναγιώτης

● Μπαρτζώτας Βασίλης

● Παρτσαλίδου Αύρα

● Ρούσος Ρούσος

● Στρίγγος Λεωνίδας

● Τρικαλινός Γιώργος

● Φλωράκης Χαρίλαος

● Χατζής Θανάσης,

Η απόφαση της καταδίκης του Καραγιώργη πάρθηκε ομόφωνα. Μια ματιά στον παραπάνω κατάλογο είναι αρκετή για να δικαιολογήσει την παράθεσή του και να υπενθυμίσει πως όλοι εκείνοι που συμμετείχαν στην εγκληματική φαρσοκωμωδία της 3ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ (1950), έχουν ένα ανεξόφλητο προσωπικό χρέος απέναντι στην αλήθεια και την ιστορία. Και το χρέος αυτό απορρέει από το γεγονός της προσωπικής τους συμμετοχής στη διαμόρφωση της ομόφωνης καταδίκης και της συνακόλουθης δολοφονίας του Κώστα Καραγιώργη.

Θεωρητικά, όσοι απ” αυτούς βρίσκονται ακόμη στη ζωή θα μπορούσαν να ξοφλήσουν ένα ελάχιστο μέρος αυτού του χρέους τους, συμβάλλοντας στη διαύγαση των γεγονότων, αποκαθιστώντας την ιστορική αλήθεια και αναλαμβάνοντας το μερίδιο της ευθύνης και της ενοχής που τους αναλογεί. Αλλά στην πράξη, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο με δεδομένο τον τύπο του «ανθρώπου» που χρειάζεται και διαμορφώνει ο ολοκληρωτικός μηχανισμός.

9. Η σύλληψη

Σύμφωνα με τις υπάρχουσες μαρτυρίες, ο Καραγιώργης αντέδρασε στην πολιτική καταδίκη του, συνελήφθη πάραυτα, υπέστη μια πρώτη κακοποίηση από τους συντρόφους του και τέθηκε σε απομόνωση απ” όπου απέδρασε λίγο αργότερα. Στο μικρό διάστημα ανάμεσα στη δραπεύτευση και τη δεύτερη σύλληψή του, περιφερόταν στα δάση των περιχώρων και τα πάρκα του Βουκουρεστίου και επισκεπτόταν κάποιους φίλους του.

Κατά μία ανεπιβεβαιώτη εκδοχή, ο Καραγιώργης είπε στους φίλους του που τον φιλοξενούσαν, ότι πρόκειται να μεταβεί στη Μόσχα μαζί με τον Ζαχαριάδη για να ζητήσουν την προσωπική επέμβαση του Στάλιν προκειμένου να αποκατασταθεί η τάξη στο ΚΚΕ. Εφυγε από το σπίτι και δεν ξαναγύρισε ποτέ.

● Η αξιοπιστία αυτής της εκδοχής υπονομεύεται από το γεγονός ότι ήταν αδιανόητο το ενδεχόμενο να συνταξιδεύσουν στη Μόσχα ο παντοδύναμος αρχηγός του ΚΚΕ και ένα ηγετικό του στέλεχος που είχε καταγγελθεί επισήμως ως «πράκτορας» και «προδότης».

● Εάν όμως, αληθεύει, τότε η μόνη δυνατή ερμηνεία της είναι ότι επρόκειτο για παγίδα που στήθηκε από τον Ζαχαριάδη.

● Ωστόσο, είναι άξιος επισήμανσης ότι ο λόγος για τον οποίο θα επισκέπτονταν τον Στάλιν οι δυό Ελληνες κομμουνιστές ήταν «η αποκατάσταση της τάξης στο ΚΚΕ», γιατί επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο το ΚΚΕ αντιμετώπιζε μιά οξύτατη «κρίση εξουσίας» και ότι στην κορυφή του διεξαγόταν μια λυσσαλέα διαπάλη μεταξύ των διαφόρων τμημάτων της ηγετικής ομάδας.

Ανεξάρτητα απ’ αυτά, γεγονός είναι ότι ο Κώστας Καραγιώργης πιάστηκε από τη Ρουμάνικη ασφάλεια (Σεκιουριτάτε) ύστερα από απαίτηση της ηγεσίας του ΚΚΕ, στο δρόμο όπου βρίσκονταν οι πρεσβείες της Γιουγκοσλαβίας και της Γαλλίας.

Ο τόπος της σύλληψής του επέτρεψε στους εσωκομματικούς αντιπάλους του να διατυπώσουν διαδοχικά δύο αντιφατικές ερμηνείες της σύλληψής του πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν διαδοχικά δυό κατηγορίες εναντίον του.

● Σύμφωνα με την πρώτη «ερμηνεία», ο Κώστας Καραγιώργης πιάστηκε ενώ πήγαινε στη Γιουγκοσλάβικη πρεσβεία (συνεπώς, είναι «αυταπόδεικτη» η κατηγορία του «τιτοικού πράκτορα» που του απευθύνει ο κομματικός μηχανισμός).

● Σύμφωνα με τη δεύτερη, πιάστηκε ενώ πήγαινε στη Γαλλική πρεσβεία για να ζητήσει άσυλο (συνεπώς, «αποδεικνύεται» επίσης αφ’εαυτής η κατηγορία ότι ήταν «πράκτορας των Δυτικών μυστικών υπηρεσιών»).

Λίγο αργότερα, με τη βοήθεια της ιδιότυπης κομμουνιστικής «διαλεκτικής», αυτές οι δυό εκδοχές και οι κατηγορίες που τους αντιστοιχούν, θα συνδυαστούν σ” ένα περίεργο αλλά θανατηφόρο χαρμάνι.

10. Η ανάκριση

Μετά τη σύλληψη και τον εγκλεισμό του Καραγιώργη στα απομονωτήρια της Ρουμάνικης ασφάλειας, ο Νίκος Ζαχαριάδης συγκρότησε μια ολιγομελή «Ανακριτική Επιτροπή» που λογοδοτούσε απ” ευθείας σ” αυτόν και είχε ως αποστολή τη «διαλεύκανση» της υπόθεσης Καραγιώργη.

Η Επιτροπή αυτή συγκροτήθηκε από στελέχη του ΚΚΕ που ήταν απολύτως πιστά «στη φωνή του κυρίου τους» (φυσικά για όσο διάστημα ο «κύριος» αυτός παραμένει ισχυρός και αμετακίνητος στη θέση του). Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες ανάμεσα στα μέλη της συγκαταλλέγονταν οι:

Κώστας Κολιγιάννης: Μετά την έκπτωση και την εκδίωξη του Ζαχαριάδη, τον διαδέχθηκε στη θέση του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ (1957-1973).

Χαρίλαος Φλωράκης: Πολιτικός πρόσφυγας που επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα το 1954 και συνελήφθη. Μετά την αποπομπή του Κώστα Κολιγιάννη, τον διαδέχθηκε στη θέση του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ (1973-1991).

Πολύδωρος Δανιηλίδης: Πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία, μετέπειτα «επίτιμος πρόεδρος» των Μαρξιστικών-Λενινιστικών (Μαοϊκών) Οργανώσεων των Ελλήνων της Ανατολικής Ευρώπης. Πέθανε το 1989.

Ηλίας Καρράς: Πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία, τέως ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ (Εσωτ.) μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το Φεβρουάριο του 1968.

Γ. Τσακίρης: Για την «εξέλιξή» του, ο γράφων δεν έχει καμιά πληροφορία, δυστυχώς.

Ατυχώς, στάθηκε αδύνατο να προσδιοριστεί εάν και ποιοί άλλοι συμμετείχαν σ” αυτή τη διαβόητη «Ανακριτική Επιτροπή». Η δολοφονία ενός ανθρώπου (και μάλιστα ενός «συντρόφου») είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μιλήσουν όσοι ενέχονται σ” αυτή. Ωστόσο, κρίνοντας κανείς από τα ονόματα που παρατίθενται πιο πάνω, συμπεραίνει ότι ο «μισθός» τους ήταν αντάξιος του «έργου» τους. Απ’ αυτούς τους πέντε:

● Ο Κώστας Κολιγιάννης και ο Χαρίλαος Φλωράκης προήχθησαν σε γενικούς γραμματείς και κρατήθηκαν σ” αυτή τη θέση επί 17 χρόνια ο καθένας.

● Ο Πολύδωρος Δανιηλίδης «τιμήθηκε» με ισόβια σύνταξη και ένα «τίτλο».

● Ο Ηλίας Καρράς βολέυτηκε σε ηγετικό πόστο του ενός από τα δύο κομμάτια του ΚΚΕ, του λεγόμενου ΚΚΕ-Εσωτερικού, το οποίο προέκυψε από τη διάσπαση του ΚΚΕ (Φεβρουάριος 1968) και το οποίο αναδείχθηκε σε «ευνοούμενο» της εφιαλτικής δυναστείας Τσαουσέσκου.

Ο κ. Λευτέρης Μαυροειδής στο βιβλίο του για τον Κ. Καραγιώργη αφήνει να εννοηθεί ότι γνωρίζει τα μέλη της διαβόητης «Ανακριτικής Επιτροπής» αλλά δεν αποκαλύπτει τα ονόματά τους, γιατί σκοπός του (όπως γράφει) «δεν είναι να κάνει αστυνομικό ρεπορτάζ ή να ξεσκεπάσει πρόσωπα». (!)

11. Προς το τέλος

Ο τρόπος με τον οποίο διεξήγαγε το έργο της η προαναφερόμενη «Ανακριτική Επιτροπή» είναι γνωστός από μιά σωρεία παρόμοιων υποθέσεων. Ο βετεράνος κομμουνιστής και υφυπουργός της Τσεχοσλοβάκικης κυβέρνησης Αρθουρ Λόντον που είχε προσωπική εμπειρία των εσωκομματικών εκκαθαρίσεων στις «λαικές δημοκρατίες» της Ανατολικής Ευρώπης, σκιαγράφησε μια σχετικά πλήρη εικόνα της ανακριτικής πρακτικής των κομμουνιστών κατά το δεύτερο κύμα των «Δικών της Μοσχας» που έπληξε τα Κομμουνιστικά Κόμματα μετά τη σύγκρουση του Στάλιν με τον Τίτο (1948) μέχρι το «αντισταλινικό» 20ο Συνέδριο του ΚΚ της ΕΣΣΔ (1956). [βλ. Α. Λόντον: Ομολογία, Αθήνα, Καμαρινόπουλος, χχ]

Για το λόγο αυτό μπορεί κανείς παραλείψει τις περιγραφές των βασανιστηρίων που εφαρμόστηκαν στον Καργιώργη από τους «συντρόφους» του και να περιοριστεί σε μιά «ανεπιβεβαίωτη» μαρτυρία κάποιων μελών του ΚΚΕ».

Πρόκειται για μαρτυρία μελών και όχι στελεχών του ΚΚΕ που έζησαν τότε τα γεγονότα (και εξαιτίας αυτού, αντιμετωπίζουν σήμερα έντονα συνειδησιακά προβλήματα). Η μαρτυρία αυτή παραμένει «ανεπιβεβαίωτη» επί τόσες δεκαετίες μετά την εξόντωση του Καραγιώργη, γιατί τα αρχεία του ΚΚΕ εξακολουθούν να φυλάγονται ως επτασφράγιστο μυστικό. Ισως γιατί πολλοί «από τους εμπλεκόμενους σ” αυτή την υπόθεση βρίσκονται στη ζωή» και σκοπός ορισμένων ερευνητών που θα μπορούσαν να τη φωτίσουν (όπως ο κ. Λευτέρης Μαυροειδής) «δεν είναι να κάνουν αστυνομικό ρεπορτάζ ή να ξεσκεπάσουν πρόσωπα που, στο κάτω-κάτω, έκαναν ότι έκαναν στο κλίμα που επικρατούσε τότε, πειθαρχώντας στην ηγεσία του κόμματός τους και, στο μεγαλύτερο μέρος τους, πιστεύοντας ότι εκπλήρωναν σοβαρό κομματικό καθήκον…»

Σύμφωνα μ’ αυτή, ο διευθυντής της Ρουμανικής Ασφάλειας, μετά τη δολοφονία του Καραγιώργη παρέδωσε στην «Ανακριτική Επιτροπή» του ΚΚΕ όλα τα έγγραφα που σχετίζονταν με την υπόθεση Καραγιώργη.

Ανάμεσα σ” αυτά υπήρχε και μιά αναφορά της υπηρεσίας του προς την ηγεσία του ΚΚΕ στην οποία περιγράφονταν τα όσα είχε υποστεί ο Καραγιώργης «χωρίς να επιτευχθεί η απόσπαση ομολογίας του» και ζητούνταν οδηγίες ως προς το τι δέον γενέσθαι.

Στο κάτω μέρος της σελίδας υπήρχε η απάντηση «συνεχίστε» κι ακολουθούσε η υπογραφή του Κώστα Κολιγιάννη.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ενας ζωντανός που δεν αυτοκατηγορείται με τον τρόπο που επιθυμούν οι ανακριτές του, παρόλα όσα έχει υποστεί, είναι ένας επικίνδυνος μάρτυρας. Κι ένας τέτοιος μάρτυρας μόνο νεκρός δεν συνιστά απειλή. «Συνεχίστε». Πράγμα που σήμαινε πως ο Κώστας Καραγιώργης έπρεπε να συγκαταλέγεται μεταξύ των νεκρών. Ηταν Φθινόπωρο του 1954.

12. Η «αποκατάσταση»

Από τότε πολύ αίμα έρευσε στην κοιλιά του αδηφάγου κομματικού Κρόνου. Τρία χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν (1953), οι Σοβιετικοί εκδίωξαν τον Ελληνα «ομόλογό» του, Νίκο Ζαχαριάδη από το ΚΚΕ και διόρισαν στη θέση του τον Κώστα Κολιγιάννη. Νέοι συσχετισμοί δυνάμεων διαμορφώθηκαν στο ΚΚΕ αλλά όχι και νέες ποιότητες.

Ο Σταλινισμός έδωσε τη θέση του στο νεοσταλινισμό. Ο Ζαχαριαδισμός αντικαταστάθηκε από τον Κολιγιαννισμό, αυτός από τον Φλωρακισμό και αυτός από τον Παπαρηγισμό. Ο ολοκληρωτισμός πέθαινε και θριάμβευε συγχρόνως.

Απ” αυτή την άποψη ολόκληρη η ιστορία του ΚΚΕ μπορεί να συνοψιστεί σε τέσσερεις μόνο λέξεις: Ζαχαριαδισμός (1931-1956), Κολιγιαννισμός (1956-1972), Φλωρακισμός (1972-1989), Παπαρηγισμός (1989-2011). Μέσα σε 80 χρόνια (από το 1931 μέχρι το 2011), τέσσερεις προσωπικές δικτατορίες με διάρκεια 25, 18, 17 και 22 χρόνων, αντιστοίχως, στο πλαίσιο ενός υποτίθεται «συλλογικού θεσμού», θα μπορούσαν να αποτελούν αντικείμενο φθόνου για πολλές κληρονομικές δυναστείες.

Το 1956, κατά το κλείσιμο των εργασιών του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, ο Nικήτα Χρουτσόφ προκάλεσε σάλο στο διεθνές «κομμουνιστικό κίνημα» και την παγκόσμια κοινή γνώμη καταγγέλοντας τα εγκλήματα του Στάλιν.

Οι αλλαγές που συντελούνταν στη «μεγάλη Σοβιετική πατρίδα» με βάση αυτή την καταγγελία και η ανάγκη της εναρμόνισης με το «οδηγό κόμμα της Σοβιετικής Ενωσης», ανάγκασε το ΚΚΕ να «θυμηθεί» με καθυστέρηση δύο περίπου χρόνων (1958) από την επίσημη καταδίκη του σταλινισμού (1956) τα εγκλήματα της δικής του «σταλινικής» ηγεσίας, η οποία είχε εξωραισθεί με την αλλαγή ορισμένων μόνο «προσώπων».

Το 1958, μια «Ειδική Επιτροπή» του ΚΚΕ, αποφάνθηκε όχι για την αθωώτητα αλλά για την έλλειψη αποδείξεων της ενοχής του Καραγιώργη. Και με βάση το πόρισμα αυτής της Επιτροπής, το ΚΚΕ προχώρησε εντελώς αθόρυβα στη μεταθανάτια «αποκατάσταση» τριών από τα θύματα αυτών των εγκλημάτων, με απόφαση της 9ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του:

«Η Ολομέλεια αποφασίζει την αποκατάσταση της μνήμης των συντρόφων Γιώργη Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη)».

Όλα έγιναν «εντελώς αθόρυβα», γιατί ολόκληρη η τότε ηγεσία του ΚΚΕ ήταν συνένοχη στα εγκλήματα αυτά και συνεπώς δεν μπορούσε να τα ομολογήσει ή να τα παραδεχθεί ανοικτά. H «αποκατάσταση» του Καραγιώργη αποφασίστηκε από τους συνεργούς στη δολοφονία του εν κρυπτώ, όχι επειδή ήταν αθώος αλλά επειδή «δεν είχαν προκύψει στοιχεία που να θεμελιώνουν την ενοχή του».

Στην έκθεση της «Ειδικής Επιτροπής» του ΚΚΕ, σημειώνεται: «Το περιεχόμενο της δήλωσης αυτής [του Καραγιώργη στις 18-11-1950] θα ήταν λάθος να κριθεί και να παρθεί υπόψη ξεκομμένο από τις συνθήκες [απομόνωση, βασανιστήρια] και την ψυχολογική κατάσταση που βρισκόταν εκείνος που το έγραψε».

Αυτό το εκπληκτικό σκεπτικό εξηγείται μόνο από το γεγονός ότι η σύνθεση του οργάνου που αποφάσισε ομόφωνα την ακρωτηριασμένη «αποκατάσταση» του Κώστα Καραγιώργη ήταν (με ελάχιστες διαφοροποιήσεις) ίδια με τη σύνθεση του οργάνου που τον είχε καταδικάσει ομόφωνα πριν από οκτώ χρόνια. Τα θλιβερά εκτελεστικά όργανα του ολοκληρωτικού Μηχανισμού που χθές κραύγαζαν «ένοχος», τώρα σιγοψιθύριζαν «δεν αποδείχθηκε η ενοχή».

Η «αποκατάσταση» του Κώστα Καραγιώργη έγινε τόσο αθόρυβα και μυστικά, που ακόμη κι η γυναίκα του Μαρία Καραγιώργη, που ήταν ηγετικό στέλεχος και βουλευτής της ΕΔΑ, την πληροφορήθηκε μόλις το 1961, δηλαδή με καθυστέρηση τριών ολόκληρων χρόνων. Και είναι προς τιμή της Μαρίας Καραγιώργη το γεγονός ότι υποστήριξε πάντοτε αταλάντευτα την αθωώτητα του συζύγου της και δεν δέχτηκε ποτέ να τον αποκηρύξει παρά τις φοβερές πιέσεις που της ασκήθηκαν από τον κομματικό μηχανισμό (σε πλήρη αντίθεση με κάποιες άλλες «κυρίες», όπως για παράδειγμα η Ρούλα Κούκουλου, σύζυγος του Νίκου Ζαχαριάδη και η Αύρα Παρτσαλίδη, σύζυγος του Δημήτρη Παρτσαλίδη, οι οποίες καθόριζαν την στάση τους απέναντι στους συζύγους τους σύμφωνα με τις επιταγές της εκάστοτε ηγεσίας του Μηχανισμού).

Δεν έμεινε λοιπόν παρά μόνο ένας ανάμεσα στους χιλιάδες νεκρούς που προσφέρθηκαν θυσία στο «μεγαλείο» και την αθλιότητα του κομματικού Κρόνου, με τις ζητωκραυγές του αενάως αυτοαναπαραγόμενου τραγικού χορού των αλλοτριωμένων συνειδήσεων που καταδικάζουν ή αθωώνουν κατ” εντολή, χωρίς αμφιβολίες, ενδοιασμούς και ανησυχίες.

Και μαζί μ” αυτούς τους νεκρούς, αιωρούνται αναπάντητα τα «πως» και τα «γιατί» της «υπόθεσης Καραγιώργη» και των χιλιάδων άλλων παρόμοιων εγκλημάτων που ίσως έρθουν κάποτε στο φως..

Με πρωτοβουλια της Νηπιαγωγου Πορτο Χελιου κ Πηλιουρη και του συλλογου γονεων και κηδεμονων του Νηπιαγωγειου  6ο περιπου γονεις και μαθητες καναμε ημερησια εκδρομη στην Υδρα./Τοπωνυμια

Η εκδρομη ξεκινησε με επισκεψη στο σπιτι μουσειο του με καταγωγη απο το Κρανιδι  εφοπλιστη Κουντουριωτη (ενος πχ Βαρδινογιαννη της εποχης του) Τι ακριβως ηταν οι Υδραιοι προκριτοι τοτε; Μα οτι και σημερα. Απλα τοτε ηταν τσιρακια των Αγγλων. Σημερα μεγαλοπιανωνται με διαφορες συμμαχιες και διαφορα συμφεροντα..

Η Συνθήκη του Κιουτσούκ – Καϊναρτζή (1774) και οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι (1793-1813) δημιούργησαν τις συνθήκες για ραγδαία ανάπτυξη και κερδοφορία του ελληνικού εμπορικού και ναυτιλιακού κεφαλαίου. Εκατοντάδες πλοία ναυπηγήθηκαν, εμπορικά δίκτυα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη, ενώ οι δραστηριότητες των Ελλήνων κεφαλαιούχων επεκτάθηκαν γρήγορα στους τομείς των τραπεζών και των ασφαλειών. Σημαντική υπήρξε, επίσης, η ανάπτυξη της βιοτεχνίας.

Μετα οι γονεις και τα παιδια σκορπισαν και επισκεφτηκαν και αλλα μουσεια η  απλα περασαν μια ωραια μερα στο γειτονικο (και τοσο μακρυνο για μας νησι)

http://www.nhmuseum.gr/products7.php?lang=1&wh=2

Iστορική Οικία Λαζάρου Κουντουριώτη στην Ύδρα
 
Η οικία του υδραίου πρόκριτου Λαζάρου Κουντουριώτη, χτισμένη την εποχή της ναυτικής ακμής του νησιού, δεσπόζει στη δυτική πλευρά του όρμου της Ύδρας. Στο αρχοντικό της σημαντικής αυτής πολιτικής φυσιογνωμίας της νεότερης Ελλάδας, έγιναν σημαντικές διαβουλεύσεις για θέματα της Επανάστασης του 1821 και φιλοξενήθηκαν σημαίνουσες προσωπικότητες της εποχής, Έλληνες και ξένοι.
 
Το 1979 η οικία περιήλθε στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, δωρεά του δισέγγονού του Παντελή Κουντουριώτη και της συζύγου του Φρόσως, με σκοπό να μετατραπεί σε μουσείο. Μετά από πολύχρονες εργασίες αποκατάστασης και συντήρησης από το καλοκαίρι του 2001 η ιστορική οικία είναι ανοιχτή για το κοινό και λειτουργεί ως παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.Η Εταιρεία, πιστή στην επιθυμία των δωρητών και αναγνωρίζοντας την αξία του αρχοντικού Κουντουριώτη μέσα στην υδραίικη οικιστική και ιστορική ιδιαιτερότητα, διατήρησε αναλλοίωτα όλα τα ιστορικά και αρχιτεκτονικά του στοιχεία και διαμόρφωσε επισκέψιμους εκθεσιακούς χώρους.Ο όροφος παρουσιάζεται όπως τον είχε βιώσει ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας και δωρητής Παντελής Κουντουριώτης, με τα έπιπλα, σκεύη, ζωγραφικούς πίνακες και προσωπικά αντικείμενα της οικογένειας Κουντουριώτη.
Στον άνω όροφο εκτίθεται αξιόλογη συλλογή του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου (παραδοσιακές ενδυμασίες, κοσμήματα, διακοσμητικά και χρηστικά αντικείμενα) με αναφορά κυρίως στη νησιωτική παραδοσιακή τέχνη.Στο ισόγειο, στα παλιά κελάρια του σπιτιού που έχουν κατάλληλα διαμορφωθεί, εκτίθενται μόνιμα πίνακες δύο καταξιωμένων στην Ελλάδα και το εξωτερικό ζωγράφων, του Περικλή Βυζάντιου (1893-1972) και του γιου του Κωνσταντίνου Βυζάντιου (1924-2007), οι οποίοι συνδέονται με στενούς οικογενειακούς δεσμούς με την οικογένεια Κουντουριώτη

Καποιοι επισκεφτηκαμε και το εκκλησιαστικο μουσειο στο μοναστηρι της Παναγιας οπου στον προαυλιο χωρο υπαρχει ο ταφος του Λαζαρου Κουντουριωτη αριστερα (και η προτομη του μονοφθαλμου προυχοντα δεξια) .

Ισως ειναι ενα αστειο της ιστοριας (μπορει και οχι ομως) το οτι εκει ακριβως που θαφτηκε ο εφοπλιστης Κουντουριωτης ηταν η Καγκηλαρια που κατελαβε η μεσαια ταξη και ο εργαζομενος λαος με αρχηγο τον Οικονομου. Καγκηλαρια (διοικητηριο) που οι προκριτοι γκρεμισαν το 1823 για να χαθει καθε ιχνος αυτης της λαικης εξεγερσης απο την μνημη της ιστοριας.

Ηταν το κτηριο απο οπου ετρεχαν να ξεφυγουν οι προκριτοι οταν εμπαινε μεσα ο εξεγερμενος λαος. Μπορει λοιπον να ηταν επιθυμια του Κουντουριωτη να ταφει ακριβως εκει. Να στοιχειωσει τον χωρο που για λιγο ο λαος πηρε στα χερια του.

Οἱ δὲ πρόκριτοι τῆς νήσου Λάζαρος Κουντουριώτης,Δημήτρης Τσαμαδός, Βασίλης Μπουντούρης & Γκίκας Γκιώνης,οἵτινες συνῆλθαν ὡς δημογέροντες τῆς περιόδου ἐκείνης ἡμέρας γενομένης εἷς τὸ μοναστήριον, ὅπως συσκεφθῶσι περὶ τῶν πραγμάτων,ἀκούσαντες ἔξωθεν πολλὴν ὀχλοβοήν,καὶ μάθοντες καὶ τὸν ἐκθρονισμὸν τοῦ διοικητοῦ,ἐρρίφθησαν ἔξω του μοναστηρίου διὰ τῶν θυρίδων ἔντρομοι καὶ διεσκορπίσθησαν’ὥστε πάσα ἐξουσία πολιτικὴ στρατιωτικὴ καὶ ναυτικὴ ἀφέθη εἷς τὸν Οἰκονόμον…»

Ο αδερφος του, Γεωργιος Κουντουριωτης πρωταγωνιστης επικεφαλης του εκτελεστικου του εμφυλιου στα 1823 που κατεληξε στην Κυβερνηση του Κρανιδιου διοριστηκε το 1848 σε μια πολυ ταραγμενη εποχη και για την Ελλαδα, πρωθυπουργος.Γεωργιος Κουντουριωτης

Ο αντρας της κορης του (και προστατευομενος του)Δημητριος Βουλγαρης (Τζουμπες) επισης πρωθυπουργος ( πολιτευτης που εκπροσωπησε σε ολη του τη ζωη τα Αγγλικα συμφεροντα στηνΕλλαδα)  πρωτη φορα το 1855 και συνολικα τεσσερες φορες.Το 1864 παρα την νοθεια στις εκλογες απετυχε στους στοχους του.Φανατικος κατα του Καποδιστρια φανατικος κοτζαμπασικος.Βαθια συντηριτικος πολιτικος (επιδοξος δικτατορας με οργανο την χωροφυλακη ) που η πολιτικη του καριερα  εχει σχεση ακομα και με τα Φεβρουαριανα του 1863 οταν η Αθηνα βρεθηκε στα προθυρα εμφυλιου πολεμου (ορεινοι -πεδινοι).Απο την ειρηνευση των αντιμαχομενων στην τοτε πλατεια Οθωνος βγαινει και το εκ τοτε ονομα πλατεια Ομονοιας.

Ποσα δραματα ποσες συνομωσιες ποσες συμφωνιες δεν εγιναν σε αυτο το αρχοντικο.Ποσα ματωμενα αργυρια δεν αλλαξαν χερια για να πετυχουν οι ιδιοκτητες του και το σοι τους τους στοχους που ειχαν βαλει.

Πολλες  κουζινες ευρυχωρα δωματια.Σταθηκα στην μεγαλη κουζινα του ισογειου σκεφτηκα τους συναδερφους μαγειρους  μουσκεμα στον ιδρωτα με τις φωτιες να καινε και αερας να μην μπαινει απο τα στενα παραθυρα. Και οι υπηρετες βιαστικα να μεταφερουν τα φαγια στον πρωτο οροφο.

Εκει που πριν μπουν στην τραπεζαρια οι ιδιοκτητες και οι φιλοξενουμενοι τους επελεναν τα χερια σε μαρμαρινη γουρνα

Ποσος πλουτος ποση ματαιοδοξια στην φτωχη και ρημαγμενη πατριδα που πηγαινε να σηκωσει κεφαλι.

Ποσος φοβος πρεπει να κατελαβε τους εχοντες οταν οι ανεργοι εργατες ναυτικοι κηρυξαν (ακουσον ακουσον )επανασταση και λαικη κυριαρχια.Οι ιδεες της Ευρωπης στο νησι των εφοπλιστων!

Δημοκρατια, ανεξαρτησια,

 δικαιοσυνη.

«στὰ ἅρματα ὅλοι,στὰ ἅρματα»

Και αυτος ο Οικονομου επικεφαλης των ρεμπελων.Να τον σκοτωσετε.Δεν θα ησυχασουμε αν δεν φυγει απο τον κοσμο αυτος και οι ιδεες του. Και τα καταφεραν σε λιγους μηνες.

Οπως καταλαβαινετε λοιπον οι μεταπρατες των ξενων συμφεροντων Ελληνες πλουσιοι συνεχισαν την οικογενειοκρατια τους, στο περασμα των αιωνων, ενω την ιδια στιγμη οι επαναστατες δολοφονουνται συστηματικα  σε διαδοχικους εμφυλιους μη αφηνοντας απογονους και φυσικους κληρονομους , συνεχιστες του αγωνα.Εγγραφα και παρατηρησεις για την περιοδο της Ελληνικης επαναστασης και την περιοχη της Ερμιονιδας θα βρειτε και στο βιβλιο του δικου μας Βασιλη Λαδα (τηλ 6973002769) «Το Κρανιδι και οι αληθειες του» σελ 119-155

Βγαινοντας απο τον οικισμο της Υδρας προς Μαντρακια (στο περιθωριο θαλεγες ), και η προτομη του Αντωνη Οικονομου. Του λαικου αγωνιστη που δολοφονησαν στην γεφυρα του χειμμαρου  Ξερια Αργους τελικα, οι 70 μισθοφοροι ταγματασφαλιτες που εστειλαν οι προυχοντες εφοπλιστες της Υδρας στις 16 Δεκεμβριου του 1821.Εδω τιμητικο μνημειο που τοποθετηθηκε το 1988 κοντα στο σημειο δολοφονιας του.Η προτομη του στην Υδρα στο λιμανι.

Δυο αντρες δυο κοσμοι που συγκρουστηκαν στην επανασταση του 1821 κυριολεκτικα μεχρι θανατου. Γιατι περα απο τους μυθους που μας εμαθαν στο σχολειο πως ολοι οι Ελληνες με μια γροθια ξεσπασαν σε αγωνα κατα των Τουρκων , υπαρχει η αληθεια.Τις επαναστασεις τς κανουν ανθρωποι. Και ανθρωποι βρισκονται απεναντι τους προσπαθωντας να υπερασπιστουν το παλιο που καταρεει.

Και το παλιο δεν ειναι μονο η Οθωμανικη αυτοκρατορια (πολυφυλετικη και πολυθρησκευτικη κατω απο την Μωαμεθανισμο)αλλα και τα ταξικα συμφεροντα των (και τοτε ) πλουσιων Ελληνων εφοπλιστων βαθια συνδεδεμενα οχι μονο με του Τουρκους αλλα και τις αλλες μεγαλες δυναμεις που επιζητουσαν την κηδεμονια του υπο εκκολαψη κρατιδιου.

Ο Αντωνης Οικονομου λοιπον περασε και φυλακιστηκε για λιγο στο Κρανιδι (που;).

Μετα ο Θεοχαροπουλος που τον συνελαβε τον πηγε σε καποιο χωριο στα Καλαβρυτα και απο κει στην Μονη Αγ Γεωργιου  στην Γκουρα (Φενεος).

Η Ερμιονιδα  απετελεσε παντα φιλοξενη αγκαλια οχι μονο για εξεγερμενους αλλα και για συντηριτικους υποστηρικτες των μεγαλων οικονομικων συμφεροντων. Παει πισω η ιστορια/.

Η διαπάλη, που αρχικά εκφράστηκε σε πολιτικό επίπεδο, οδήγησε γρήγορα στη διάσπαση της κεντρικής Διοίκησης και τη δημιουργία δύο χωριστών κυβερνήσεων: Της Τρίπολης (κοτζαμπάσηδες – Κολοκοτρώνης) και του Κρανιδίου (Υδραίοι, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης και οι κοτζαμπάσηδες Λόντος και Ζαΐμης). Σύντομα, οι αντιθέσεις αυτές έλαβαν και ένοπλη μορφή.

Γνωρίζοντας πως το δάνειο από τη Μ. Βρετανία είχε ήδη εγκριθεί, η κυβέρνηση του Κρανιδίου έδρασε αποφασιστικά. Επιτέθηκε σε όλα τα στρατηγικά σημεία που έλεγχε η άλλη πλευρά, κατέλαβε την Ακροκόρινθο, ενώ έθεσε σε πολιορκία Ναύπλιο και Τρίπολη. Δίχως προοπτική άμεσης επικράτησης της μίας ή της άλλης μεριάς, η πρώτη φάση του «εμφυλίου» (α’ εξάμηνο του 1824) έληξε με συμβιβασμό, σαφώς όμως υπέρ της κυβέρνησης του Κρανιδίου.

Συνεργατης ομως του Οικονομου ηταν ο Γκικας Γκικας .Γιος του προκριτου Θεοδωρου Γκικα και επαναστατης εναντια στον ιδιο του τον πατερα ο οποιος δεν γνωριζε τις κακες παρεες του γιου με τους επαναστατες στη ταβερνα του Κουτσογιωργη στο Ντριμ σοκκακι (που αν μιλουσαν  Αγγλικα θα μπορουσε και να σημαινει των ονειρων , αλλα στα Αρβανητικα Τριμ σημαινει των παλληκαριων).

Δεν ξερω αν το σπιτι του  Θεοδωρου Γκικα που ειναι ειναι στο Σουρι Καμινι (Ειναι το περιφημο κοκκινο σπιτι οπου κατοικησε και πεθανε ο Αντωνιος Μανικης) ανοικει σε αυτο τον Θεοδωρο η σε αλλον μεταγενεστερο που πιθανα ειναι ο εγγονος του και γιος του Γκικα Γκικα.

Αυτο που φαινεται ομως ειναι πως το Διοικητηριο που κατελαβαν οι εξεγερμενοι (η Καγκηλαρια) το κετεδαφισαν οι προκριτοι δυο χρονια μετα το 1823.Τιποτα να μην μεινει να θυμιζει τις μερες της εξεγερσης.

1821

εὑρεθεῖς τὴν ἐπαύριον (28ην Μαρτίου) ἀρχηγὸς παμπόλλων ὁπλοφόρων,κατέβει εἷς τὸ Διοικητήριον* καὶ ἐξεθρόνισε τὸν Νικόλαον Κοκοβίλαν διοικητὴν τοῦ τόπου,ἀλαλάζοντος τοῦ λαοῦ.

τὸ πρῶτον διοικητικὸν κατάστημα,ὀνομασθὲν Καγκηλαρία,ἓν ὢ ἤδρευον πᾶσαι αἳ ἀρχαὶ τοῦ Τόπου μέχρι τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τὸ 1823,ὄτε διὰ τὴν εὐρυχωρίαν τῆς ἀγορᾶς καταδαφισθὲν τὴ ἀδεία τῶν προκρίτων, ἀνεπληρώθη μέχρι σήμερον ὑπὸ τοῦ Μοναστηριοῦ τῆς Παναγιᾶς»

http://hydra-hydrea-1821

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ὁ Καπετὰν Ἀντώνιος Ἰωάννου Οἰκονόμου καὶ ὁ ὁμοϊδεάτης συνεργὸς τοῦ Γκίκας Θεοδώρου Γκίκας,υἱὸς τοῦ προκρίτου Γκίκα, κήρυξαν τὴν Ἐπανάσταση κατὰ τὴν νύκτα τῆς 27ης Μαρτίου πρὸς τὸ ξημέρωμα τῆς 28ης Μαρτίου 1821,ἐξεγείροντας τὸν λαὸν τῆς νήσου, κρούοντας τοὺς κώδωνες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου Ὕδρας. Οἱ δύο πρωτεργάτες τῆς Ἐπαναστάσεως,διατηροῦσαν τὸ ἀρχηγεῖο τους στὴν ταβέρνα τοῦ Κουτσόγιωργη ἢ Κουτσογιάννη στὸ Ντρὶμ Σοκκάκι (ἄγνωστο πού).

Ὑπάρχουν δύο ἐκδοχὲς περὶ τῆς ὀνομασίας τῆς συγκεκριμένης στενωπού. Ἡ ἐπικρατέστερη ἐκδοχὴ εἶναι πὼς ἡ ὀνομασία προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀρβανίτικη λέξη Ντρίμ:Τρίμ:Παλληκάρι,λόγω τοῦ γεγονότος πὼς εἷς τὸ συγκεκριμένο στενὸ σύχναζαν τὰ ἀνδρειώτερα παλληκάρια τῆς Ὕδρας.
 
Ἡ δεύτερη ἐκδοχὴ εἶναι πὼς ἡ στενωπὸς ὀνομάζεται Ντροὺμ Σοκκάκι ἀπὸ τὴν τουρκικὴ λέξη Ντρούμ:Δίπλωμα,Τσάκιση,λόγω τοῦ διπλώματος ποὺ παρατηρεῖται κατὰ τὴν διάβαση τῆς στενωπόυ.
Ἡ Ἐπανάσταση κηρύχθηκε στὴν συγκεκριμένη στενωπό, διότι αὐτὴ ἦταν πλησίον της Καγκελλαρίας (Διοικητήριον) τῆς Ὕδρας.
Ντρίμ Σοκκάκι
 
* Σημείωση:

 Πηγή:(ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΥΔΡΑΣ ΠΡΟ ΤΗΣ (ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ)ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821,ΕΝ ΠΑΤΡΑΙΣ 1860)σὲλ 91

 
Γεώργιος Δ Κριεζής. 
«Τότε (1770) ὠκοδομήθη ἐπὶ τῆς παραλίας ἔμπροσθέν της ἀγορᾶς τὸ πρῶτον διοικητικὸν κατάστημα,ὀνομασθὲν Καγκηλαρία,ἓν ὢ ἤδρευον πᾶσαι αἳ ἀρχαὶ τοῦ Τόπου μέχρι τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τὸ 1823,ὄτε διὰ τὴν εὐρυχωρίαν τῆς ἀγορᾶς καταδαφισθὲν τὴ ἀδεία τῶν προκρίτων, ἀνεπληρώθη μέχρι σήμερον ὑπὸ τοῦ Μοναστηριοῦ τῆς Παναγιᾶς»
Πανοραμικὴ ἄποψις τῆς ὑπάρχουσας Ἀγορᾶς τῆς νήσου Ὕδρας,πλησίον της ὁποίας ὑπῆρξε ἡ Καγκελλαρία τῆς νήσου Ὕδρας.Φωτογραφία ἀπὸ τὸ Δῶμα τῆς ἐρειπωμένης ἀρχοντικῆς οἰκίας τοῦ Ἄου Ναύαρχου τοῦ Ὑδραϊκοῦ Στόλου Ἰάκωβου (Γιακουμάκη) Τομπάζη.
 
Πηγή:Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως,Σπυρίδων Τρικούπης,Ἔκδοσις Δευτέρα,Τόμος Ἅ,Ἀθῆναι 1978,Κεφάλαιο Ἰ,σὲλ 151-153
 
(Ἀναδημοσίευσις:Ἱστορία τῆς νήσου Ὕδρας,Τόμος Δεύτερος.Ὁ κατὰ θάλασσαν ἀγὼν τῶν νήσων Ὕδρας,Σπετσῶν καὶ Ψαρῶν κατὰ τὴν ἑλληνικὴν ἐπανάστασιν,Ἀθῆναι 1953 σὲλ 28-30 «Ἡ κήρυξις τῆς Ἐπαναστάσεως εἷς τὰ νήσους Ὕδραν,Σπέτσας καὶ Ψαρὰ )

Ἀπόσπασμα

«…Ὁ δὲ Οἰκονόμος ὑποστηριζόμενος παρὰ τοῦ Γκίκα,ἐνεργοῦντος ἓν ἀγνοία τοῦ πατρός του,Θεοδώρου Γκίκα,ἑνὸς τῶν προκρίτων,καὶ ἔχων θερμοὺς συνεργοὺς τὸν συμπολίτην τοῦ Πέτρον Μαρκέζην καὶ τὸν Γεωργην Ἀγαλλόπουλον Πελοποννήσιον κατοικοῦντα ἓν Ὕδρα (Ὁ Ἀντώνιος Λιγνὸς καὶ ὁ Μιχάλης Γκιώνης τὸν ἀναφέρουν Ὑδραῖον,διότι ὁ πατέρας τοῦ ἦτο Πελοποννήσιος ἐγκατεστημένος στὴν Ὕδρα ἀπὸ  τὸ 1770) ἐπροσπαθεῖ νὰ διαταράξη τὸν τόπον καὶ παρὰ θέλησιν τῶν προκρίτων….
….Τὰ πνεύματα ἤσαν τοιουτοτρόπως προητοιμασμένα ὄτε τὸ δειλινὸν τῆς 27ης Μαρτίου ἔφθασεν εἷς Ὕδραν πλοιάριον ἀναγγέλον ὅτι οἱ Κορίνθιοι καὶ οἱ Μεγαρεῖς ἀπέκλεισαν τοὺς Τούρκους ἓν Ἀκροκορίνθω.Ὁ Οἰκονόμος ἐστρατολογει πρὸ τίνων ἡμερῶν ἓν Ὕδρα ἐπὶ σκοπῶ ἐκστρατεύση εἷς Πελοπόννησον,ἢς τὰ κινήματα ἤσαν ἤδη γνωστά,ἀλλ’ἡ περὶ ἢς ὁ λόγος ἀγγελία ἐμεγάλυνε ταῦτα,ἐνθουσίασε τὸν λαὸν καὶ τὸν κατέστησεν ἀκράτητον.Ὁ Οἰκονόμος,ὅστις ἐκαιροφυλάκτει,ἴδων τὴν διάθεσιν τοῦ λαοῦ παρήτησε τὸ σχέδιον τῆς ἐκστρατείας του,καὶ ἀπεφάσισε νὰ διεγείρη αὐθημερὸν τοὺς συμπολίτας τοῦ εἷς ἐπανάστασιν καὶ ἅμα ἐνύκτωσεν,ἤχησεν ὁ κώδων τῆς πόλεως κατὰ διαταγὴν αὐτοῦ,καὶ κήρυκες περιέτρεχαν τὰς ὁδοὺς φωνάζοντες:
 
«στὰ ἅρματα ὅλοι,στὰ ἅρματα»
 
 καὶ οἱ μὲν πρόκριτοι ἐφοβήθησαν ἐπὶ τῷ ἤχω τοῦ κώδωνος καὶ ἐπὶ τὴ κραυγὴ τῶν κηρύκων καὶ δὲν ἐξῆλθαν τῶν οἰκιῶν δὶ’ὅλης της νυκτὸς’ ὁ δὲ λαὸς συνήχθη ὅπου ἐκλήθη,καὶ ἀκούσας εἷς τί ἡ κλῆσις,ὤρμησεν ἐπὶ τὴ προτάσει τοῦ Οἰκονόμου καὶ ἐπάτησε τὰ ἐν τῷ λιμένι πλοῖα ἔδραξε τὰ ἐν αὐτοῖς ὄπλα,καὶ ὁ ἐπιχειρηματίας καὶ μεγαλοτολμος Οἰκονόμος,εὑρεθεῖς τὴν ἐπαύριον (28ην Μαρτίου) ἀρχηγὸς παμπόλλων ὁπλοφόρων,κατέβει εἷς τὸ Διοικητήριον* καὶ ἐξεθρόνισε τὸν Νικόλαον Κοκοβίλαν διοικητὴν τοῦ τόπου,ἀλαλάζοντος τοῦ λαοῦ.
 
Οἱ δὲ πρόκριτοι τῆς νήσου Λάζαρος Κουντουριώτης,Δημήτρης Τσαμαδός, Βασίλης Μπουντούρης & Γκίκας Γκιώνης,οἵτινες συνῆλθαν ὡς δημογέροντες τῆς περιόδου ἐκείνης ἡμέρας γενομένης εἷς τὸ μοναστήριον, ὅπως συσκεφθῶσι περὶ τῶν πραγμάτων,ἀκούσαντες ἔξωθεν πολλὴν ὀχλοβοήν,καὶ μάθοντες καὶ τὸν ἐκθρονισμὸν τοῦ διοικητοῦ,ἐρρίφθησαν ἔξω του μοναστηρίου διὰ τῶν θυρίδων ἔντρομοι καὶ διεσκορπίσθησαν’ὥστε πάσα ἐξουσία πολιτικὴ στρατιωτικὴ καὶ ναυτικὴ ἀφέθη εἷς τὸν Οἰκονόμον…»
 
 
Ἡρῶον Καπετὰν Ἀντώνιου Ἰωάννου Οἰκονόμου
 
 *Σημείωση:Ἡ ἐνέργεια τοῦ Οἰκονόμου νὰ καταλύσει τὸ πολίτευμα τῆς Ὕδρας καὶ νὰ κηρύξει τὴν Ἐπανάσταση κατὰ τὴν νύκτα τῆς 27ης Μαρτίου 1821, προκάλεσε τὴν ἀντίδραση τῶν Προκρίτων τῆς Ὕδρας.Οἱ σχέσεις τῶν Προκρίτων τῆς Ὕδρας μὲ τὸν Οἰκονόμου ἀναλύονται διεξοδικὰ ἀπὸ τὸν Ἀντώνιον Λιγνὸ ,τὸν Γεώργιον Νικολάου Σαχίνη,τὸν Ἀντώνιο Μανίκη καθὼς καὶ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Καραμῆτσο.
 
 
15 προς 16 Απριλίου 1821: Εξέγερση του Αντώνη Οικονόμου στην Ύδρα και κήρυξη της Επανάστασης στο νησί
 
 
 
 
Εικόνα: Αντώνης Οικονόμου. Χρωμολιθογραφία από το λεύκωμα του Σπυρίδωνος Λάμπρου, βασισμένη σε λιθογραφία του γερμανού ζωγράφου Peter von Hess

http://argolikivivliothiki.gr/2009/02/08/%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82-%E2%80%A01821/

Φεβρουαρίου 8, 2009 από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού

Οικονόμου Αντώνης (†1821) 

Αντώνης Οικονόμου

Υδραίος πλοίαρχος και φιλικός, αρχηγός της επανάστασης στην Ύδρα. Ο Οικονόμου είχε δικό του πλοίο, μια σκούνα, αλλά ναυάγησε κάπου κοντά στο Γιβραλτάρ και τότε αποφάσισε να πάει στην Πόλη, για να δανειστεί από ομογενείς και να χτίσει καινούργιο πλοίο. Εκεί συναντήθηκε με τον φλογερό Παπαφλέσσα, ο οποίος τον μύησε στο μεγάλο μυστικό, με την πεποίθηση πως ο καπετάν Οικονόμου ήταν άξιος να ξεσηκώσει την Ύδρα, αφού ήταν γνωστό ότι η συντηρητική αριστοκρατία που κυβερνούσε το νησί, δεν θα το αποτολμούσε.

Όταν ξέσπασε η επανάσταση στον Μοριά, ο καπετάν Οικονόμου είχε πολλούς φίλους και συνεργάτες στην Ύδρα, μερικοί από τους οποίους ήταν Μοραΐτες, όπως ο Γ. Αγαλλόπουλος από τον Μυστρά, ο Π. Μαρκέζης από την Κυνουρία, ο Σπ. Σπηλιωτόπουλος από τη Δημητσάνα και άλλοι. Και είχε στρατολογήσει 500 άνεργους ναύτες, για να πάει τάχα να πολεμήσει στον Μοριά.

Όμως, το βράδυ της 27ης Μαρτίου ξεσήκωσε το νησί και κατέλαβε τα πλοία των προκρίτων, τα οποία ήταν δεμένα και δεν ταξίδευαν λόγω της ανεργίας μετά τους ναπολεόντιους πολέμους. Ο αιφνιδιασμός του Οικονόμου εκείνο το βράδυ πέτυχε και σύσσωμος ο λαός τάχθηκε στο πλευρό του. Την άλλη μέρα οι επαναστάτες κατέλαβαν την καγκελαρία – το διοικητήριο – και εκδίωξαν τον κυβερνήτη Νικ. Κοκοβίλα, που ήταν διορισμένος από την Πύλη. Οι πρόκριτοι αναγκάστηκαν στη συνέχεια να δώσουν χρήματα για τον αγώνα και να αναγνωρίσουν ως κυβερνήτη του νησιού τον Οικονόμου.

Στη συνέχεια άρχισαν οι ετοιμασίες για την έξοδο της Ύδρας στον Αγώνα. Αλλά η δοξολογία για την επίσημη πια συμμετοχή της Ύδρας στην επανάσταση έγινε στις 15 Απριλίου, δηλαδή με μεγάλη καθυστέρηση κι αφού πια είχαν επαναστατήσει τα άλλα δύο ναυτικά νησιά, οι Σπέτσες και τα Ψαρά, τα οποία ανέλαβαν αμέσως δράση. Η σημαντικότερη επιχείρηση που έγινε μετά τις 15 Απριλίου, ήταν η εκστρατεία για την απελευθέρωση της Χίου, με την ελπίδα πως η πλούσια Χίος θα επωμιζόταν στη συνέχεια μέρος από τα οικονομικά βάρη, που μέχρι τότε σήκωναν οι πλούσιοι πρόκριτοι της Ύδρας. Η εκστρατεία απέτυχε, διότι οι Χιώτες δε θέλησαν να επαναστατήσουν. Όμως, οι Υδραίοι συνέλαβαν κάποιο καράβι με μωαμεθανούς, που πήγαιναν ως προσκυνητές στη Μέκκα, κατέσφαξαν τους επιβαίνοντες και άρπαξαν τους θησαυρούς και τα χρήματα που βρήκαν. Αυτή η λεία στάθηκε αιτία να χάσει ο Οικονόμου τη δημοτικότητά του και τη λαϊκή υποστήριξη, όταν θέλησε να επιβάλει στους ναύτες να παραδώσουν τη λεία, για να μοιραστεί σύμφωνα με τον κανονισμό. Ο Λάζαρος Κουντουριώτης, ο πλουσιότερος και ισχυρότερος πρόκριτος, με διαβήματα προς τον κυβερνήτη επέμενε να εφαρμοστεί ο κανονισμός διανομής της πολεμικής λείας, για να πάρει και η πατρίδα το μερίδιό της. Οι ναύτες, μαθημένοι στην πειρατεία, αντέδρασαν δυναμικά. Και οι πρόκριτοι που καιροφυλακτούσαν, βρήκαν την ευκαιρία να κτυπήσουν.

Έτσι, στις 12 Μαΐου επιτέθηκαν στην καγκελαρία – Αντ. Κριεζής, Λάζαρος Παναγιώτας, Θεόφιλος Δρένιας – αλλά ο Οικονόμου κατόρθωσε να διαφύγει και να σωθεί, καταφεύγοντας στο νότιο τμήμα του νησιού, όπου τελικά συνελήφθη. Τον επιβίβασαν τότε σε μια βάρκα και τον οδήγησαν απέναντι, στην Αργολίδα, για να τον σκοτώσουν εκεί. Δεν τον σκότωσαν όμως, γιατί κάποιοι από τους ναύτες δεν το θέλησαν, και ο Οικονόμου κατέφυγε στο Κρανίδι.

Έτυχε τότε να περάσει από την Ύδρα ο πρόκριτος Αγ. Βαρβάρας Καλαβρύτων Σωτήρης Θεοχαρόπουλος, εκλιπαρώντας τους Υδραίους για την αποστολή πλοίων στον Κορινθιακό. Ο Λάζαρος Κουντουριώτης του έθεσε όρο να συλλάβει τον Οικονόμου και να τον περιορίσει σε κάποιο μοναστήρι, εάν θέλει ν’ ανταποκριθεί η Ύδρα στις ανάγκες του αγώνα. Ο Λάζαρος Κουντουριώτης και οι πρόκριτοι της Ύδρας δεν μπόρεσαν ποτέ να συγχωρήσουν τον Οικονόμου για την επανάσταση που έκανε. Είχε θιγεί ο πατριωτισμός τους και αισθάνονταν ταπεινωμένοι. Η υπερηφάνειά τους είχε πληγωθεί. Και περίμεναν να χάσει ο Οικονόμου τη δημοτικότητά του, για να χτυπήσουν. Μέχρι τότε, μόνο εμπόδια δημιουργούσαν στο έργο του.

Γι’ αυτό και η Ύδρα έβγαινε καθυστερημένα στον Αγώνα. Αλλά και για την δράση του Οικονόμου κατά το σύντομο χρονικό διάστημα που κυβέρνησε, δεν ξέρουμε παρά ελάχιστα· τα πρακτικά των αποφάσεων εκείνης της περιόδου δε σώζονται, γιατί κάποιοι φρόντισαν να κοπούν τα αντίστοιχα φύλλα. Φαίνεται πως οι πρόκριτοι, και ιδιαίτερα οι Κουντουριώτηδες, θέλησαν να αφανίσουν καθετί και να σβήσουν τη μνήμη του Οικονόμου, κάτι που τελικά δεν κατάφεραν.

Ο Θεοχαρόπουλος πραγματικά κατόρθωσε να συλλάβει τον Οικονόμου στο Κρανίδι. Στη συνέχεια τον οδήγησε στο χωριό του σε κάποιο μικρό μοναστήρι. Ο Οικονόμου δραπέτευσε από εκεί και πήγε στη μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού, όπου και τον άφησαν τελικά, με την υπόσχεση πως μετά την άλωση της Τριπολιτσάς θα μπορούσε να φύγει. Η Τριπολιτσά έπεσε στις 23 Σεπτεμβρίου, αλλά ο Οικονόμου αναγκαζόταν να παραμένει εκεί περιορισμένος. Κι όταν άρχισαν να μαζεύονται στο Άργος οι αντιπρόσωποι των επαρχιών για την πρώτη Εθνοσυνέλευση το Δεκέμβριο, ο Οικονόμου πήρε την απόφαση να φύγει. Πήγε από το Φενεό στη μονή του Βράχου Νεμέας κι από εκεί με 14 παλικάρια ξεκίνησε για το Άργος. Οι προσπάθειες του ηγούμενου της μονής του Βράχου Ναθαναήλ να τον σταματήσει, δεν καρποφόρησαν. Ο Οικονόμου δεν κρατιόταν άλλο, ήθελε να πολεμήσει για την πατρίδα.

Οι άρχοντες στο Άργος αναστατώθηκαν. Οι εκπρόσωποι της Ύδρας απειλούσαν πως αν ο Οικονόμου φτάσει στο Άργος, θα αποχωρήσουν και θα εγκαταλείψουν την επανάσταση. Και τότε αποφασίστηκε από τους πρόκριτους η θανάτωσή του. Την εκτέλεση της απόφασης ανέλαβαν ο Ανδρέας Λόντος και ο Σωτήρης Χαραλάμπης από την περιοχή Καλαβρύτων, για να ευχαριστήσουν τους Κουντουριώτηδες και τους άλλους Υδραίους, και έστειλαν 70 μισθοφόρους στρατιώτες τους με την εντολή να τον σκοτώσουν όπου τον συναντήσουν. Μάλιστα, για να έχει νομιμοφάνεια αυτή η εγκληματική πράξη, έπεισαν το Δημ. Υψηλάντη να υπογράψει έγγραφο για τη σύλληψη τάχα και τον περιορισμό του καπετάν Οικονόμου. Ο αγαθός Υψηλάντης δεν μπορούσε να υποψιαστεί την απάτη, ότι τον έβαζαν να υπογράψει τη θανατική καταδίκη του.

Οι μισθοφόροι του Λόντου και του Χαραλάμπη ξεκίνησαν από τον Αϊ-Γιάννη του Άργους, ανηφόρισαν κατά τις Πορτίτσες και συνάντησαν τον Οικονόμου με τους συντρόφους του στον Ξεριά. Εκεί τον σκότωσαν. Ο Τσώκρης, που είχε τρέξει κατ’ εντολή του Κολοκοτρώνη να προλάβει το κακό, έφτασε αργά.

Στη συνέχεια το Άργος αναστατώθηκε και ο Υψηλάντης λυπήθηκε πολύ και καταριόταν τους πρόκριτους και ιδιαίτερα το σύμβουλό του Νεόφυτο Βάμβα, ο οποίος παρά το σχήμα του – ήταν ιερωμένος – τόλμησε να τον εξαπατήσει. Γι’ αυτό και στη συνέχεια έφυγαν όλοι τους από το Άργος, για να πραγματοποιήσουν τις εργασίες της Α΄ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο.

Το μνημείο του Αντώνη Οικονόμου στη γέφυρα του Ξεριά Άργους (1988).

2011-02-06 05.59.22

η φωτο δικια μου

Ο Αντώνης Οικονόμου άργησε πολύ να δικαιωθεί ιστορικά και να αποκατασταθεί η μνήμη του. Το συντηρητικό πολιτικό σύστημα που επικράτησε μετά την επανάσταση – Αντιβασιλεία, Όθων – κατά το οποίο μάλιστα πολλοί Υδραίοι της αριστοκρατικής ολιγαρχίας αναδείχθηκαν σε υψηλά αξιώματα, δεν επέτρεψε τη δικαίωση του Οικονόμου και την αποζημίωση της οικογένειάς του με κάποια σύνταξη. Η Επιτροπή για την αποκατάσταση των αγωνιστών έκρινε ως πολιτικό το θέμα και το παρέπεμπε στο πολιτικό τμήμα.

Κατά τους νεότερους χρόνους, εκείνος που κατ’ εξοχήν αγωνίστηκε για την αποκατάσταση της μνήμης του μεγάλου επαναστάση και αγωνιστή, ήταν ο Δήμαρχος Ύδρας Αντώνιος Λιγνός, ο οποίος οργάνωσε και το ιστορικό αρχείο του νησιού. Τέλος, το 1988 στήθηκε μία γρανιτένια πέτρα με ένθετη την ανάγλυφη μορφή του Οικονόμου από την Ομοσπονδία Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδας στη γέφυρα του Ξεριά Άργους, εκεί κοντά δηλαδή που δολοφονήθηκε. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 24 Απριλίου 1988 παρουσία εκπροσώπων των Δήμων Ύδρας και Άργους, της Νομαρχίας Αργολίδας και πλήθους κόσμου.

Πηγή

http://www.alfavita.gr/history/history08a.php

http://www.archive.gr/news.php?readmore=204

Ακομα πολλες πληροφοριες μπορειτε να βρειτε στο βιβλιο του Γιαννη Κορδατου Η κοινωνικη σημασια της Ελληνικης επαναστασεως του 1821(εκδοσεις συλλογη και απο το βιβλιοπωλειο Πολιτεια τιμη9 ευρω)

Πιο συγκεκριμενα στις σελιδες 78-81,179-184

Με αφορμη ασχολιαστη μακροσκελη επιστολη αναγνωστη περι Χουντας που δημοσιευεται σε γειτονικο ιστολογιο

Την επιστολη την στελνει ο Οδυσσεας Τυλιγαδας  προφανως υποψηφιος καποιου κομματος αν μπορω να διακρινω καλα απο το φοντο στην φωτογραφια του

http://www.blogger.com/profile/10938459213508150154

Γεννήθηκα στην Αγία Ευθυμία Φωκίδος. Σπούδασα Δημόσιες Σχέσεις, Διοίκηση Επιχειρήσεων και Μάρκετινγκ. Αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας με πνευματική, πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική δράση. Ως αξιωματικός υπηρέτησα εθελοντικώς στην Κύπρο. Πρόεδρος της πατριωτικής οργάνωσης ΕΘΝΙΚΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ «Ε.ΛΑ.Σ.» και της Δημοτικής Κίνησης Ελληνορθόδοξη Δημαρχία «Αθήνα ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ» στον Δήμο Αθηναίων. Πραγματοποιώ διαλέξεις επί εθνικών και ιστορικών θεμάτων. Διδάσκω αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Είμαι λογοτέχνης και οι Ποιητικές μου συλλογές βρίσκονται σε Βιβλιοθήκες Πολιτιστικών Συλλόγων και Πνευματικών Ιδρύματων του Απανταχού Ελληνισμού. Συμμετείχα, ως μέλος πολλών κριτικών επιτροπών κυρίως ποίησης, διηγήματος και μυθιστορήματος και συνεργάτης των λογοτεχνικών περιοδικών«ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ», «ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ», «ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ», «Δευκαλίων», «ΚΟΥΑΡΙΟΣ» και «Ελληνόραμα». Αρθρογραφώ ως ανταποκριτής του Ομογενειακού Πρακτορείου Ειδήσεων, επί δύο θητείες Γ.Γ. του Δ.Σ. της «Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών», μέλος του Ο.Δ.Ε.Γ και μέλος της «Κίνησης πολιτών για την επαναφορά της ποινής του θανάτου». Οι πολιτικές μου πεποιθήσεις είναι συνυφασμένες με την ύπαρξη του ελληνικού Έθνους.

http://el-gr.facebook.com/people/%CE%9F%CE%94%CE%A5%CE%A3%CE%A3%CE%95%CE%91%CE%A3-%CE%A4%CE%97%CE%9B%CE%99%CE%93%CE%91%CE%94%CE%91%CE%A3/1430854489

Αλλα και μελος αυτου του τοπου που προπαγανδιζει τον θανατο στους προδοτες αρχικα αλλα και γενικωτερα.

http://el-gr.facebook.com/pages/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B4%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%95%CF%86%CE%B5%CE%B4%CF%81%CF%89%CE%BD-%CE%95%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CE%94%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%89%CE%BD/295662047115632

http://www.lamiatimes.gr/blog/2012/02/19/%CE%BF%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CF%81/

Ο κ Τυλιγαδας αν και εθελοντης στην Κυπρο ξεχνα ποιος οδηγησε την Κυπρο στα χερια των Τουρκων.

Με αφορμη λοιπον αυτη την επιστολη γραφω και γω καποιες σκεψεις για το ιστορικο αυτο θεμα.

Στην Ελλαδα τουλαχιστον  απο την επανασταση του 1821 μεχρι σημερα εχουμε ενα ποσοστο ακροδεξιων οπως σε ολες τις χωρες.

Εθνικιστες και προγονοπληκτοι, τελειως ξενοι προς την φιλοσοφια και την αισθητικη των προγονων μας, υπηρετες των ξενοδουλων και ξενοφερτων βασιλιαδων, μισθοφοροι ξενων δυναμεων και κατακτητων, χριστιανοι και ταυτοχρονα με μια ιδιορυθμοι αποψη περι ανωτεροτητας της φυλης που αποκρυσταλωνεται στο Ελληνοχριστιανικος πολιτισμος, οικογενειαρχες πανω απο ολα και θαμωνες των ευαγων ιδρυματων εμποριας ανθρωπινων κορμιων, ρατσιστες και ταυτοχρονα λαθρεμποροι εισαγωγης ανθρωπινων ψυχων, εκμεταλευτες της ανασφαλιστης και κακοπληρωμενης εργασιας.

Αυτοι ειναι οι Χρυσαυγιτες του σημερα. Οι απογονοι των κουκουλοφορων ταγματασφαλιτων.Οι κακες απομιμησεις του Ναζισμου και φασισμου.

Λατρεις του αντρικου κορμιου στα γυμναστηρια και φανατικοι αντι ομοφυλοφιλοι στα λογια. Λατρεις των σκυλαδικων και της ανατολιτικης υποκουλτουρας (οι απογονοι των Αρχαιων Ελληνων) και εχθροι του πνευματος και του Ευρωπαικου διαφωτισμου που στηριχθηκε ακριβως πανω στην Ελληνικη φιλοσοφια. Λατρεις της βιας του μισους του αιματος.

Κρυφτηκαν για χρονια στην ΝΔ πηγαν μετα στο ΛΑΟΣ σκανε μυτη τωρα στην παρανομη δολοφονικη συμορια της Χρυσης Αυγης.

Αυτοι ηταν οι βασανιστες στην Μακρονησο, αυτοι οι βασανιστες στο ΕΑΤ _ΕΣΑ

Αυτοι οι δολοφονοι μεταναστων στους σκοτεινους δρομους της Αθηνας.

Τωρα θα ακουσουμε για επανασταση( για τα σαπια κρεατα του Μπαλοπουλου ομως κουβεντα). Θα διαβασουμε για μηδαμινο χρεος της Χουντας και ο Παπαδοπουλος εδωσε ψωμι στους αγροτες και εχτισε ξενοδοχεια. Η χουντα ηταν η ακραια μορφη αυταρχικης πολιτικης διακυβερνησης σε μια εποχη καπιταλιστικης αναπτυξης. Οποιος θαυμαζει την χουντα ας θαυμασει και την σημερινη Κινα. Εχουν πολλα κοινα σημεια.

Εγω ξερω τι ηταν χουντα γιατι την εζησα. Χουντα ηταν μια μεγαλη φυλακη.Ενας φοβος παντου. Η κυριαρχια των αμορφωτων, των βιαιων, του καρακιτσαριου , αυτων που μισουσαν τα μακρυα μαλλια, το ροκ, την τεχνη , τον ερωτα.Γι αυτο ξεσηκωθηκε ολη η νεολαια εναντιον της. Γιατι πνιγομασταν απο τους ηλιθιους. Ειμασταν τα καθυστερημενα της Ευρωπης.

Αυτο ειναι το αγαλμα του δεξιου αξιωματικου Σπυρου Μουστακλη στο χωρο μνημης του ΕΑΤ-ΕΣΑ

Οι νοσταλγοι της αυτο ακριβως ειναι.Τα καθυστερημενα του πολιτισμου. Μια μουχλα μια καθυστερηση μια νεο τουρκοκρατια που κρατησε την χωρα εφτα χρονια πισω απο τις πολιτισμενες χωρες και τα αλματα που εκαναν εκεινα τα χρονια. Μια Ελλαδα του πολιτισμου και της ταχνης με διεθνη απηχηση μετατραπηκε στο κελι μιας φυλακης.

Τωρα τα οικονομικα που επικαλουνται σε αντιβαρο οι θιασωτες της δικτατοριας ειναι μια μεγαλη ιστορια. Οποιο καθεστως και να υπηρχε τοτε η οικονομικη αναπτυξη ηταν δεδομενη. Για αυτο και η χουντα περασε και αυτη με την σειρα της το 1973 με τα σβυστα φωτα στην Αθηνα λογω ενεργειακης κρισης. Αλλα αυτα τα ξεχνανε οι ιστορικοι.

Η ανεργια στην Ελλαδα (χωρα περιφερειακη με χαμηλα ποσοστα βιομηχανιας και εργατικου δυναμικου)οπως και αλλοι οικονομικοι δεικτες ακολουθησαν την δικια τους αυτονομη (απο τις πολιτικες εξελιξεις) πορεια στα πλαισια του διεθνους καπιταλισμου ανεξαρτητα απο τις εσωτερικες πολιτικες εξελιξεις. Αν και η προσφυγια για οικονομικους και πολιτικους λογους βοηθησε στην μειωση των δεικτων της ανεργιας αλλα και τα στοιχεια μαγειρευτηκαν και ακομα μαγειρευονται απο την πολιτικη εξουσια. Η δεκαετια του 1970 (Χουντικη -δημοκρατικη ηταν χρονια πτωσης της ανεργιας ενω απο το 1980 και μετα οι δεικτες ξανα ανεβαινουν οπως και την προηγουμενη δεκαετια του 1960 (παρ ολη την μαζικη μεταναστευση που αν δεν ειχε γινει θα ειχαμε πανω απο 20% ανεργια στην μετεμφυλιακη Ελλαδα).Γιατι ο εμφυλιος ειναι αλλη μια καταστροφη που εφεραν οι ταγματασαφαλητες και δοσιλογοι Παπαδοπουλοι σε συνεργασια πρωτα με τους Αγγλους και μετα με τους Αμερικανους αφεντες τους. Για να σωσουν τα τομαρια τους οι συνεργατες των Ναζι.Αυτοι εξαπελυσαν την τρομοκρατια εναντια στους αγωνιστες της Εθνικης αντιστασης μετα την Βαρκιζα και εσπρωξαν το ΚΚΕ στις λαθος αποφασεις του για το δευτερο ανταρτικο.

http://www.3comma14.gr/pi/?survey=6705

Εξέλιξη ανεργίας από το 1961 έως τον Οκτώβριο του 2010
Έτος Ποσοστό
1961 5,9%
1962 5,1%
1963 5,0%
1964 4,6%
1965 4,8%
1966 5,0%
1967 5,4%
1968 5,6%
1969 5,2%
1970 4,2%
1971 3,1%
1972 2,1%
1973 2,0%
1974 2,1%
1975 2,3%
1976 1,9%
1977 1,7%
1978 1,9%
1979 1,9%
1980 2,7%
1981 4,0%

http://www.isfm.ch/oikonomiki_krisi.htm

Οι πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970

Μετά τον πόλεμο οι περισσότερες οικονομίες γεύτηκαν τη μακρύτερη περίοδο ανάπτυξης στην ιστορία των κοινωνιών της αγοράς. Από το 1950 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’70 οι οικονομίες αναπτύσσονταν με χαμηλά ποσοστά ανεργίας και πληθωρισμού.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 έκαναν την εμφάνισή τους δύο πετρελαϊκές κρίσεις. Αυτές έφεραν στο προσκήνιο το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού, δηλαδή τη συνύπαρξη πληθωρισμού και αυξημένης ανεργίας. Ως επίσημη ημερομηνία έναρξης της πρώτης κρίσης καταγράφεται η 17η Οκτωβρίου του 1973, όταν τα μέλη του OAPEC (Οργανισμού Αραβικών Χωρών – Εξαγωγέων Πετρελαίου Oργανισμού Aραβικών Πετρελαιοπαραγωγών Kρατών) ανακοίνωσαν ότι δεν θα προμήθευαν πλέον με πετρέλαιο τις χώρες που υποστήριξαν το Ισραήλ στη διαμάχη του με τη Συρία και την Αίγυπτο. Σε αυτές τις χώρες συμπεριλαμβάνονταν οι ΗΠΑ, οι σύμμαχοι τους στη Δυτική Ευρώπη και η Ιαπωνία.

Παράλληλα, τα μέλη του OPEC (Οργανισμός Πετρελαιοπαραγωγών χωρών) συμφώνησαν να εκμεταλλευτούν την επιρροή τους στο μηχανισμό καθορισμού της τιμής του πετρελαίου, έτσι ώστε να αυξηθεί η τιμή του παγκοσμίως. Ετσι, η εξάρτηση του βιομηχανοποιημένου κόσμου από το αργό πετρέλαιο και ο κυρίαρχος ρόλος του OPEC ως παγκόσμιου προμηθευτή, οδήγησαν σε δραματικά πληθωριστικές αυξήσεις τιμών, ενώ ήταν κατασταλτικές για την οικονομική δραστηριότητα.

Οχι την χουντα δεν την εριξε η εξεγερση του Πολυτεχνειου .

Την εριξε η κατοχη της μισης Κυπρου απο τους Τουρκους .Κατοχη που εγινε δυνατη μετα απο το πραξικοπημα κατα του Μακαριου που οργανωσε ο Ιωαννιδης με την προτροπη των Αμερικανων.Πραξικοπημα που εφερε την χωρα στα προθυρα πολεμου με την Τουρκια και την στιγμη εκεινη τα παλλικαρια οι στρατηγοι φωναξαν τους δικους του γεφυροποιους πολιτικους να πλυνουν τα λερωμενα τους και να διασωσουν την κοινωνικη ταξη απο τον ενοπλο λαο.

Οπως την Μικρασιατικη καταστροφη εφερε ο τοτε βασιλιας με την προελαση στα βαθη της Τουρκιας. Αυτοι ειναι οι φασιστες .Ο μεγαλοιδεατισμος τους σε συνδιασμο με την δουλικοτητα  στα ξενα αφεντικα τους εχει κοστισει στη χωρα ποταμια αιματος και δυστυχιας.

Αυτοι ειναι οι Παπαδοπουλοι.Οι Γερμανοντυμενοι ταγματασφαλητες οι προδοτες αυτου του λαου.

Επισκεψη λοιπον για αλλη μια χρονια στην πανεμορφη μονη Αυγου http://moniavgou.blogspot.com/

Γνωριμο το μερος εδω και χρονια αλλα δεν ειχε τυχη ποτε να κατεβω απο κατω στο γκρεμισμενο κελι  διπλα στο γκρεμο. Υπαρχουν και μεσα στο βραχο σημαδια οικισμου .

Απεναντι εντυπωσιακος βραχος

Στο βαθος ο  Σέλλας ποταμος καθρεφτιζεται στον ηλιο και τελειωνει στον καμπο στα Ιρια.

 Το μοναστηρι γατζωμενο κυριολεκτικα στο αποτομο γκρεμο

Στην εισοδο η καμπανα καλει τους προσκυνητες

Καποιος καλλιτεχνης εχει βαλει ενα υπεροχο μαρμαρινο τραπεζι οπου και κολατσισαμε ψωμοτυρι και αλλα ωραια πραγματα

Ο ναος των Αγ Θεοδωρων απο διαφορες γωνιες και με διαφορετικους φωτισμους

Γραφει ο ιερεας των Διδυμων ενορια

Το Καθολικό της Μονής είναι δισυπόστατο, το νότιο τμήμα είναι αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο και το βόρειο στους Αγίους Θεοδώρους. Εξαιρετικής τέχνης τοιχογραφίες του 17ου – 18ου αιώνα έχων σωθεί μόνο στο ναϊσκο των Αγίων Θεοδώρων και χρήζουν προστασίας και συντήρησης.

Εγω παντως συντηρηση δεν ειδα. Καθε φορα ολο και περισσοτερο γκρεμισμενα τα βλεπω

Και βαρβαρους που γραφουν πανω σε οτι εχει απομεινει απο την φωτια του Ιμπραημ που κατεστρεψε τον ναο στις 15 Ιουνιου 1825.

Τοιχογραφια του Αγ Πετρου

Η Υπαπαντη

Η γεννηση

Απεναντι  απο το ιερο Ιωνικος κιονας

Μετα κατηφορισαμε στο ποταμι.

Δειτε πως η φυση κρατα σε βαθρες το νερο εμπλουτιζωντας τον υδροφορο οριζοντα. Αυτο να μιμηθουμε οι ανθρωποι και να αφησουμε τα Φαραωνικα εργα.

Μικρες αναβαθμιδες, γουρνες, βαθρες, λεκανες καθυστερησης της απορροης των νερων της βροχης, μικρους καταρακτες, οχι μεγαλεπηβολα φραγματα Τζερτζελιας και μαλιστα κατω απο την λιμνοδεξαμενη Καρατζα στο Ορθολιθι.

Να αφησουμε το νερο να κυλα στα Ιρια για αρδευση και να μην σκεφτομαστε να το φερουμε στην Ερμιονιδα για γηπεδα γκολφ και ξενοδοχεια.

Φετος ειναι η πρωτη φορα μετα απο χρονια που εχει τοσο νερο το Μπεντενι.

Ενας λογος περισσοτεροι να μην ξοδευτουν εκατονταδες χιλιαδες για φραγματα που θα εχουν αμφιβολη αποτελεσματικοτητα.Και επιτελους ας δουμε την περιφημη μελετη στο διαδικτυο να καταλαβουμε και μεις οι φτωχοι ποσο μεγαλο θα ειναι το φραγμα, που ακριβως θα ειναι η θεση του, τι εκτιμησεις υπαρχουν για τα νερα που θα αποθηκευει καθε χρονο.

Το νερο κρυο αλλα καλο για μπανιο.Μην ξεχασετε πετσετα, κολατσο και να μαζεψετε τα σκουπιδια σας φευγοντας.

Μην κοβετε τα λουλουδια Παρτε μια φωτογραφια καλυτερα.Κρατα περισσοτερο

2010

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_19/03/2011_436252

http://enoriadidymon.blogspot.com/2009/10/blog-post_20.html

Αναδημοσιευω το αρθρο του γειτονα (ειναι αναδημοσιευση παλιοτερης αναρτησης του με αφορμη ην ομιλια της κ Μαλτεζου στο Λυκειο) γιατι το βρισκω πολυ σημαντικο. Αναφερεται στην περιοδο μετα το 12οο οταν και εχουμε στην Ερμιονιδα σημαντικα μνημεια οπως της Αγ Τριαδας Πικροδαφνης, Μονη Αυγου, Καστρο Θερμησιας Αγ Γεωργιο σπηλιας Διδυμων κλπ που δειχνουν πως οχι μονο το μερος κατοικειτο αλλα και ειχε πλουτο που πληρωσε τις εικονες και κατασκευασε ολα αυτα τα εργα.

http://dimitriskamizis.blogspot.com/2012/03/blog-post_7096.html

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ

 

Η Καθηγήτρια , Ακαδημαϊκός και Διευθύντρια του Ινστιτούτου Βυζαντινών σπουδών στην Βενετία ,κυρία Χρύσα  Μαλτέζου, στην πρόσφατη διάλεξη της στο Κρανίδι ,επιβεβαίωσε πλήρως την ύπαρξη χρυσόβουλου του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β σχετικά με το Κρανίδι:

 

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

ΒΑΘΕΙΕΣ ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣΓια το Κρανίδι, την προέλευση της ονομασίας του και τις ρίζες του στην ιστορία, έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί και γραφεί διάφορες υποθέσεις άλλοτε τεκμηριωμένες και άλλοτε όχι, που μερικές φορές μπερδεύονται με την παράδοση. Από νωρίς το προσωπικό μου ενδιαφέρον είχε στραφεί στην αναζήτηση γραπτών πηγών για την ιστορία του Κρανιδίου και αυτό το ενδιαφέρον μου συνεχίστηκε και στα χρόνια που ήμουν Δήμαρχος 1999-2006 και συνεχίζεται και σήμερα . Πιστεύω πως είναι φυσικό για κάθε άνθρωπο να αναζητάει τις ρίζες του, τις προσωπικές, τις οικογενειακές, αλλά και αυτές της πατρίδας του. Μέσα από την αναζήτησή μου αυτή, προσπάθησα να συγκεντρώσω ό,τι έχει γραφεί από διάφορους συγγραφείς και ιστορικούς για το Κρανίδι προκειμένου να διασταυρώσω στοιχεία και αναφορές και διαπίστωσα καταρχήν ότι αυτές δεν είναι και πάρα πολλές και στηρίζονται η μία στην άλλη. Κομβικές πηγές από τις οποίες από ό,τι φαίνεται έχουν αντλήσει κάποιοι συγγραφείς στοιχεία είναι το βιβλίο «Γεωγραφία Πολιτική Νέα και Αρχαία του Ν. ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ και ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ» του Αντωνίου Μηλιαράκη -1888, το «Ακτίνες και Νέφη» του Γ.Π. Παρασκευόπουλου -1932 καθώς και το «Το Κρανίδι» του μακαριστού μητροπολίτη Κορινθίας Παντελεήμονα Καρανικόλα -1980. Υπάρχουν και άλλες σοβαρές εργασίες, αναφορές όπως το βιβλίο «Η Ερμιονίδα ανά τους αιώνες» της Γιόνας Μικέ Παίδούση Παπαντωνίου Εκδ. Πελοποννησιακό λαογραφικό Ίδρυμα 1996, «Μνήμες Ερμιονίδος» του Προκοπίου Τσιμάνη Εκδ. Χαρτοβιβλιοεκδοτική 1975, και ένα επίσης εξαιρετικό βιβλίο του Βασιλείου Α. Γκάτσου «Η Ανασυγκρότηση της Ερμιονίδας» Εκδ. Αρχιπέλαγος 2001.
Όλοι οι συγγραφείς υιοθετούν την άποψη του ιστοριοδίφου Κωνσταντίνου Σάθα ότι το Κρανίδι φαίνεται να υπάρχει και να ιδρύεται μετά το 1456 και πιθανότερη αναφέρουν τη χρονολογία 1530. Εξαίρεση αποτελούν δύο αναφορές η μία του Μητροπολίτου Παντελεήμονος Καρανικόλα όπου στο βιβλίο του εκφράζει αμφιβολίες γι αυτό. Συγκεκριμένα αναφέρει «Πληροφορίες και έγγραφα οπωσδήποτε θα υπάρχουν στα αρχεία της Βενετιάς στην Ιταλία, που ίσως κάποτε ερευνηθούν και δημοσιευθούν». Στο βιβλίο του επίσης ο Βασίλειος Γκάτσος αναφέρει ότι πιθανόν το όνομα Κρανίδιον να έχει δημιουργηθεί κατά τη Βυζαντινή εποχή ή την Φραγκοκρατία από τον 9ο – 14ο αιώνα από ντόπιους Βυζαντινούς κατοίκους (σελ 57).
Στην αρχή της δημαρχιακής θητείας μου, θεωρώντας ότι μέσα στα καθήκοντά μου, και τις ηθικές μου υποχρεώσεις απέναντι στο τόπο μας και στους συμπατριώτες μας ήταν και πάντοτε είναι, η ανάδειξη και η προβολή των αξιών του ηθικών, πνευματικών, πολιτιστικών προχωρήσαμε σε μία προσπάθεια αφενός μεν να συγκεντρώσουμε υλικό από την καταγεγραμμένη ιστορία του Κρανιδίου, αφετέρου να εκδώσουμε και να επανεκδώσουμε βιβλία που το περιεχόμενό τους θα αναφέρονταν στην ιστορία του τόπου μας. Ένα από αυτά τα βιβλία του οποίου η διάθεση είχε εξαντληθεί είναι και «Το Κρανίδι» του μακαριστού, όπως προανέφερα μητροπολίτη Κορινθίας, Παντελεήμονα Καρανικόλα. Για να γίνει αυτό θεώρησα σκόπιμο να λάβω την άδειά του και γι΄ αυτό του απέστειλα σχετική επιστολή. Έλαβα την απαντητική επιστολή του με την οποία μου έδινε την άδεια και την έγκρισή του να προχωρήσουμε ως Δήμος στην επανέκδοση του βιβλίου του. Στην ίδια επιστολή πρότεινε μάλιστα τη συμπλήρωση του βιβλίου του και τη διόρθωση κάποιων σημείων, ιδιαίτερα αυτού του συγκεκριμένου που είχε σχέση με την πρώτη χρονολογική αναφορά του ονόματος του Κρανιδίου αναφέροντάς μου μάλιστα ότι είχε στη διάθεσή του πληροφορίες και ότι θα μπορούσα να ερευνήσω και να εξακριβώσω την ύπαρξη σχετικών ιστορικών αναφορών σε βιβλιοθήκες στην Washington D.C. των ΗΠΑ που έχουν στη διάθεσή τους πολλά στοιχεία και ντοκουμέντα για τη Βυζαντική Ιστορία.
Οι υπόλοιπες δραστηριότητές μου όμως σαν Δημάρχου αλλά και σαν γιατρού δεν μου επέτρεψαν να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα αυτό ώσπου πριν από δύο χρόνια περίπου γνώρισα τυχαία μία σπουδαία Ελληνίδα που κατάγεται από το νομό Κορινθίας την κα Αικατερίνη Μάλιου, που ζει και εργάζεται στην Ουάσινγκτον ως σύμβουλος του Υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ για κοινωνικά θέματα. Στις πρώτες συζητήσεις που είχαμε για την ιστορία του Κρανιδιού έγινε αναφορά από την πλευρά μου αυτού του προς έρευνα στοιχείου. Η κα Αικατερίνη Μάλιου προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει σε αυτή την έρευνα. Πράγμα το οποίο έγινε, και την οποίαν πραγματικά πολύ ευχαριστώ και ευγνωμονώ γι αυτό. Στην επόμενη επίσκεψή της στην Ελλάδα και στη συνάντηση που είχαμε μου παρέδωσε έναν μικρό φάκελο, που περιελάμβανε στοιχεία για την πρώτη ιστορική αναφορά του Κρανιδίου επίσημα ντοκουμέντα από την κα Deborah Brown Stewart υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης Βυζαντινών σπουδών Dumbarton Oaks Research Library and Collection. Συγκεκριμένα πρόκειται για αντίγραφο των σελίδων 192 και 193 του βιβλίου F. Dοlger ¨Ein Chrysobull des kaisers Andronikos II. Fur Theodore Nomikopoulos aus dem jahre 1288¨ που εκδόθηκε στο Μόναχο το 1961. Παραπέμπει επίσης και σε παλαιότερα ντοκουμέντα όπως του A. Bombaci ¨Il Liber Graecus¨ Wiesbaden 1954 γίνεται αναφορά επίσης στο ότι οι εργασίες αυτές έχουν προκύψει από έρευνα στις βιβλιοθήκες της Βενετίας όπου είναι γνωστό ότι φυλάσσονται παλαιά ιστορικά αρχεία τηςΒυζαντινής περιόδου.
 
 
 
 
Σύμφωνα λοιπόν με αυτές τις ιστορικές πηγές – ντοκουμέντα τις οποίες παραθέτω το Κρανίδι χωρίον τότε δωρήθηκε το 1288μ.χ. από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ανδρόνικο Β’ Παλαιολόγο (1259-1332) σε κάποιον κύριο Θεόδωρο Νομικόπουλο ο οποίος φαίνεται να είχε προσφέρει εξαιρετικές υπηρεσίες στον αυτοκράτορα και του οποίου Νομικόπουλου, το Κρανίδι αναφέρεται ως πατρογονικό χωρίο και ανήκε στη χώρα του Δαμαλά.
Αισθάνθηκα λοιπόν την ηθική αλλά και πατριωτική υποχρέωση να συμβάλλω και εγώ με αυτό τον τρόπο δημοσιεύοντας αυτή την πηγή ντοκουμέντο στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για όλους μας και κυρίως για τους νεότερους. Ανατρέπεται πλήρως βάσει αυτής της αναφοράς η μέχρι σήμερα κρατούσα και καταγεγραμμένη υπόθεση και θεωρία για τη δημιουργία και τη συγκρότηση του Κρανιδίου σύμφωνα με την οποία αναφερόταν ο 15ος αιώνας ως αφετηρία και αυτό βέβαια συνδυάζονταν και συσχετίζονταν με τον εποικισμό της περιοχής από Αρβανίτες με την κάθοδό τους την περίοδο εκείνη στην Πελοπόννησο. Ακόμα λοιπόν και αν αυτό συνέβη αποδεικνύεται ότι υπήρχε οικιστικός πυρήνας πολύ νωρίτερα δηλ κατά τη Βυζαντινή περίοδο.
Η αναφορά μου αυτή και η παρουσίαση αυτού του σοβαρού ιστορικού ντοκουμέντου δηλ του αντιγράφου του χρυσόβουλου του Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου, που εμπεριέχει την ονομασία του Κρανιδίου δεν κλείνει το θέμα αλλά ταπεινά την προσφέρω ως αφορμή για παραπέρα ιστορική έρευνα και επιβεβαίωση από ειδικούς και εμπειρότερους από εμένα σε τέτοιου είδους έρευνες.
Τέλος θέλω να κάνω μνεία εν είδη μνημοσύνου στον σπουδαίο ιεράρχη και φλογερό πατριώτη μακαριστό Παντελεήμονα Καρανικόλα για τη μεγάλη και τόσο σημαντική συνεισφορά του στην ιστορία του τόπου μας. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω από καρδιάς την κα Αικατερίνη Μάλιου κοινωνική ερευνήτρια που διαπρέπει και προσφέρει εξαιρετικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ για την προθυμία της, τον κόπο της, την ικανότητά της στην έρευνα αλλά κυρίως για την αγάπη της προς την Ελλάδα όπως την έχουν βαθιά στην ψυχή τους οι περισσότεροι Έλληνες που ζουν μακριά από την πατρίδα. Κάποτε ίσως επίσημα και τιμητικά θα πρέπει να της αναγνωριστεί η σημαντική συμβολή της στην αποκατάσταση αυτής της ιστορικής αλήθειας που αφορά στο Κρανίδι μας.Δημήτρης Καμιζής
 
Σημείωση:Η χρονολογία 1288μ.χ. προκύπτει αν απο την αναφερόμενη Βυζαντινή χρονολογία στο χρυσόβουλο δηλ. το έτος 6797, αφαιρέσουμε τον αριθμό 5509 που αντιπροσωπεύει κατά τον Βυζαντινό τρόπο χρονολόγησης τα πρό Χριστού έτη. Αλλωστε ο αυτοκράτωρ Ανδρόνικος Β Παλαιολόγος ήταν αυτοκράτωρας του Βυζαντίου κατά τα έτη 1282-1328.μ.χ.
 
 

Follow me on Twitter

Νοεμβρίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

κοκα κολα

  • 735,311

Αρχείο

RSS arcadia portal

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

Kατηγορίες

Κατηγοριες Tag

3η γιορτη ελιας Aman resorts RDF SRF RDF Αθικια Αλαβανος Αλεκος Αλλη Προταση Αναβαλος Ανεμογεννητριες Βασιλης Λαδας Βουδουρης Γιαννης Γεωργοπουλος Γιορτες ελιας Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοσια διαβουλευση Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Ελος Κοιλαδας Ευπλοια Θεσεις ΡΚΕ-Σ Ιστορικα κτηρια Ερμιονιδας Καραβασιλη Καταφυκι Κοινωφελης Επιχειρηση Αθλητισμου Περιβαλλοντος Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Λυματολασπη Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Ξενοδοχεια ΠΑΜΕ Πανω Πλατεια Κρανιδι Παυλος Φυσσας Πολιτιστικο μονοπατι Πολυτεχνειο 2014 Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πρασινο Σημειο Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Υδρα Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας Χριστουγεννα Ωρα της γης αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση βαρεα μεταλλα στο νερο δισκουρια επιδομα ανεργιας επισιτισμος εφοπλιστικο κεφαλαιο κατοχη καυση απορριμματων κοκκιναρι κομποστοποιηση παλαια κτηρια στο Κρανιδι σφαγεια Κρανιδιου φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates

Flickr Photos

Εικόνα 1329

More Photos
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.