You are currently browsing the category archive for the ‘Ιστορια’ category.

Αναδημοσιευω απο τον γειτονα.Ο Βασιλης Λαδας με την προσωπικη του κριτικη ματια οπως παντα, καταγραφει ανθρωπους  και γεγονοτα της τοπικης ιστοριας.Πρωτογενες ιστορικο υλικο για τον μελετητη του μελλοντος.

Αλλα χρησιμο και για ολους εμας να γνωριζουμε την δημοτικη περιουσια στην περιοχη προς το γηπεδο της ΑΕΚ. Υπαρχουν πολλοι τροποι να γινει χρησιμη στους δημοτες. Το να χτιζουμε καθε σπιθαμι γης δεν ειναι η μονη δυνατη αξιοποιηση της δημοσιας γης. Για να δουμε. Γη υπαρχει.Ιδεες  υπαρχουν; Γιατι τωρα που ολη η δημισοα γη παει για πουλημα ποιος ξερει ισως η ΔΕΠΟΣ η Βερβεροντα η εκταση στην Ερμιονη αλλα και η γη που ανοικει στον Δημο Ερμιονιδας σιγα σιγα να πουληθουν κοψοχρονια σε επιτηδιους που θα επωφεληθουν της οικονομικης καταρευσης της χωρας μας.Δημοτικο και Δημοσιο Με το νέο Μνημόνιο δηλαδή, καταργείται η διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια των δήμων και των περιφερειών. Η εποπτεία του κράτους μέσω του ελέγχου νομιμότητας των πράξεων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, επισήμως πλέον μετατρέπεται σε έλεγχο σκοπιμότητας

Γραφει ο κ Λαδας

ΔΩΡΕΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΖΕΡΒΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ!
 
Αρ 25623 πράξης δωρεάς αγροτικού ακινήτου.
Αντικειμενική αξία 64.687,17 ευρώ
Δηλωθείσα αξία 64.700 ευρώ
Στις 12 του μηνός Δεκεμβρίου του έτους 2003 ημέρα Παρασκευή, στο συμβολαιογραφείο Κωνσταντ. Θεοφάνη Βασαγιάννη, εμφανίστηκαν ο Βασίλειος Παπαδημητρίου του Γεωργίου, δικηγόρος (Σκουφά 60, Αθήνα) σαν ειδικός πληρεξούσιος του Κωνσταντίνου Ζέρβα συνταξιούχου που γεννήθηκε το 1921 στο Κρανίδι, και ο Δημήτριος Καμιζής του Άγγελου και της Καλλιρόης, ιατρός και δήμαρχος Κρανιδίου με απόφαση Δ.Σ του δήμου.
 
Ο Καμιζής απεδέχθη την δωρεά προς τον δήμο του πληρεξουσίου του Ζέρβα, δικηγόρου Παπαδημητρίου που περιέχει τα εξής ακίνητα:
1) Ένα αγροτικό κτήμα στην «Αγία Παρασκευή» του δήμου και του ιδίου, έκτασης 1478 τ.μ. (με την μέτρηση του τοπογράφου Γεωργίου Μήτσου) αξίας περίπου 45.000 ευρώ με αρχή το γνωστό τρίγωνο «Γκούρι Βιτόρες» απ’ όπου ξεκίνησε ο Παπαρσένης με τους Κρανιδιώτες που πήραν μέρος στην απελευθέρωση του Ναυπλίου κατά τον αγώνα του 1821.
2) Ένα μικρό κομμάτι, από τον δρόμο προς το πηγάδι «Πύργος» που ανεβαίνει στον υπέροχο λόφο με θέα την γραφική Μπαρδούνια (ανατολικά) με τα υπέροχα τριώροφα καπετανέικα σπίτια, μέχρι το σημερινό γήπεδο της ΑΕΚ και τον δρόμο προς Λάκκες – Δωρούφι.

Εξ αλλου ποιος Δημος δεν χρωσταει;

http://stamdamd.blogspot.com/2012/02/blog-post_9919.html#more

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Πατριώτες και ευεργέτες του Κρανιδίου στην αγνωμοσύνη και στη λήθη…

 
.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΖΕΡΒΑ (ΜΠΙΘΑ)
 
Γράφει ο Βασίλης Λαδάς
Το παρατσούκλι Μπίθας στα Αρβανίτικα σημαίνει «πισινός». Το έδιναν συνήθως σε κάποιον περίεργο που πλησίαζε και παρακολουθούσε τι έλεγαν οι άλλοι, από περιέργεια και διάθεση για «κουτσομπολιό». Έτσι αυτόν οι παρέες τον θεωρούσαν «βρώμικο» όπως τον «πισινό». Στη συνέχεια παραθέτω από το βιβλίο μου «ΤΟ ΚΡΑΝΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ» το αφιέρωμα στην οικογένεια του ευεργέτη Ντίνου Ζέρβα.
——————————————————————————————————————————————————————————————————————
[...] Η πολυμελής οικογένεια Ζέρβα ήταν αξιόλογη, μόνο που δεν άφησε απογόνους, με αποτέλεσμα να εξαφανισθεί μετά το θάνατο του τελευταίου εκπρόσωπου της. Ο μπάρμπα – Γιάννης Ζέρβας, ήταν ένας καλός οικογενειάρχης, κοινωνικός άνθρωπος, με μια αξιόλογη γυναίκα και σύζυγο. Έφεραν στη ζωή 7 παιδιά, 4 αγόρια και 3 κορίτσια. Τα δύο αγόρια, ο Μήτσος και ο Λάζαρος, πριν από το ΄Β παγκόσμιο πόλεμο έφυγαν μετανάστες για την Αμερική όπου έζησαν πολλά χρόνια. Εκεί στην ξενιτιά «έκαναν» αρκετά χρήματα και απαίτησαν από το Αμερικάνικο κράτος, προπληρώνοντας τα έξοδα, όταν πεθάνουν να τους μεταφέρουν και να τους θάψουν (με δικά τους έξοδα) στο Κρανίδι, όπως και έγινε. Ο Παντελής, ένας αξιόλογος και μορφωμένος άνθρωπος, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα, ενώ ήταν μόνιμος υπάλληλος στον Ο.Λ.Π. εγκατέλειψε τη θέση του και «κατέβηκε» στο Κρανίδι, αρνούμενος να εργασθεί για τους κατακτητές και την προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Ήταν οργανωμένος στο Κ.Κ.Ε. και σύμφωνα με εντολή του κόμματος, ερχόμενος στο Κρανίδι με μια παρέα από συμπατριώτες μας, οργάνωσαν το τοπικό Ε.Α.Μ.
Όταν ήρθαν οι πρώτοι αντάρτες με τον Κονταλώνη και άλλα στελέχη του Ε.Α.Μ. και του Κ.Κ.Ε., άρχισαν να στήνουν τις αντιστασιακές οργανώσεις. Ο Παντελής, ήταν απ’ τους πρώτους που ανέλαβε οργανωτικά καθήκοντα στο Ε.Α.Μ., ενώ συμμετείχε σε καθοδηγητική ομάδα του Κ.Κ.Ε. ο τέταρτος αδελφός από την οικογένεια Ζέρβα ήταν ο Κώστας, που τον φώναζαν «Ντίνο». Οργανώθηκε και αυτός στην Ε.Π.ΟΝ., και ήμασταν στην ίδια ομάδα. Οι τρεις αδελφές ( η πρώτη η Ματίνα, η δεύτερη η Νίκη και η Τρίτη η Φώτω) οργανώθηκαν και αυτές στις αντιστασιακές οργανώσεις, έχοντας ανάλογες δραστηριότητες.
Στις 3 Ιουνίου του 1944 που ήλθαν οι Γερμανοί στην περιοχή μας, ο Παντελής Ζέρβας και ο Τσιρτσίκος βρέθηκαν στις Σπέτσες. Εκεί στις 6 Ιουνίου τους συνέλαβαν κάποιοι δοσίλογοι Σπετσιώτες, τους παρέδωσαν στους Γερμανούς και τους κρέμασαν στο λιμάνι δίπλα στη θάλασσα, συνολικά 9 αγωνιστές (αναφέρω λεπτομέρειες σε άλλη σελίδα).
Μετά την Βάρκιζα, όλη η οικογένεια διώχθηκε από τους ντόπιους συνεργάτες των κατακτητών και κατέφυγαν στον Πειραιά. Με την οικονομική βοήθεια των δύο αδελφών από την Αμερική, αγόρασαν ένα διαμέρισμα (90 περίπου τ.μ.) στον Πειραιά, στην Οδό Ευαγγελίστριας 41 – 42, όπου και εγκαταστάθηκαν.

 
Από τις τρεις αδελφές πρώτη πέθανε η Ματίνα (3-11-1979), μετά η Φώτω (18-8-1993) και μετά η Νίκη (9-6-1994). Ήταν και οι τρεις ανύπαντρες όπως και ο Κώστας (Ντίνος). Αυτός επιστρατεύθηκε το 1946, πήρε μέρος στις μάχες κατά του Δ.Σ.Ε. και συνελήφθη στη Γράμμο. Παρέμεινε μέχρι το 1955 αιχμάλωτος στην Αλβανία και ελευθερώθηκε μετά από ενέργειες του αδελφού του Λάζαρου από την Αμερική, ο οποίος ήταν πολύ ευκατάστατος, παντρεμένος με μια πάμπλουτη Αμερικανίδα. Αργότερα ο Ντίνος ήλθε στο Κρανίδι και ζούσε άνεργος με τα χρήματα που έστελνε ο αδερφός του από την Αμερική. Κάποια διαστήματα ζούσε στο Κρανίδι, ενώ κάποια άλλα στο σπίτι του στον Πειραιά μαζί με τις αδελφές του. Ένας Κρανιδιώτης ναυτικός, ο Νίκος Καπράνης, με διαβεβαίωνε ότι γνώρισε όλη την οικογένεια «Μπίθα» και ο καθένας τους του έλεγε πάντα «ότι για τα γεράματα μας έχουμε από ένα εκατομμύριο δολάρια για να ζήσουμε καλά».
Πήγαινε συχνά στο σπίτι του Λάζαρου, μια μονοκατοικία στην Καλιφόρνια σε μια αριστοκρατική περιοχή. Κάποτε (όπως μου είπε ο Καπράνης), ένας γιατρός γείτονας, τους προσέφερε 1.200.000 δολάρια για να αγοράσει το σπίτι τους. κατά τον Καπράνη, ίσως ήταν το σπίτι της γυναίκας του που είχε μετοχές σε πετρελαιοπηγές. Υπάρχει (κατά τον Καπράνη) ένα γεγονός, που δείχνει το μέγεθος της περιουσίας του Λαζάρου και της γυναίκας του στην Αμερική. Για 7 χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Λάζαρος πλήρωνε ειδικούς για να διατηρούν το νεκρό σώμα της σε ειδικό ψυγείο. Κάθε χρόνο, την ημερομηνία του θανάτου της, την έβγαζαν από το ψυγείο και ο Λάζαρος οργάνωνε μία ειδική τελετή τιμώντας την μνήμη της. Αυτό προϋποθέτει τεράστια έξοδα και ο καθένας καταλαβαίνει το μέγεθος του πλούτου και της περιουσίας του. Ο Λάζαρος πέθανε 7 χρόνια μετά τη γυναίκα του. Είχε απαιτήσει να τον θάψουν στο Κρανίδι, όπως και έγινε. Το όνομα του, καθώς και του αδελφού του Μήτσου (πέθανε στις 3-12-1997), βρίσκεται στο νεκροταφείο του Κρανιδίου.
Μετά τον θάνατο του Λάζαρου (19-4-1995) αρχίζουν να συμβαίνουν πολλά «περίεργα» σχετικά με την διαχείριση αυτής της μεγάλης περιουσίας. Έως το 1990 είχαν πεθάνει τα 6 αδέλφια του Ντίνου και αυτός ήταν πλέον ο μοναδικό νόμιμος κληρονόμος, με δύο σπίτια στο Κρανίδι, ένα «τεσσάρι» διαμέρισμα στον Πειραιά, ένα μικρό χωράφι 1500 τ.μ. στον «Κάμπο» και άλλο ένα 5500 τ.μ. στο ιστορικό σημείο «Γκούρι Βιτόρες», στον παρακαμπτήριο δρόμο της δυτικής πλευράς του Κρανιδίου, που συνορεύει με την έκταση που έκανε δωρεά στο Δήμο ο Ηλίας Φωστίνης ( αναφέρομαι σε άλλο κεφάλαιο).
Τα άλλα περιουσιακά στοιχεία του Λάζαρου στην Αμερική (σπίτια κλπ) μας είναι άγνωστα, αλλά σίγουρα ήταν πολλά, σύμφωνα με την αφήγηση του Καπράνη.
Έως το 1993, με τον Ντίνο κάναμε συχνότατα παρέα, ενώ συνέχιζε να κατοικεί στο σπίτι του στον Πειραιά, μόνος του μετά τον θάνατο της αδελφής του Νίκης. Ενώ λοιπόν συναντιόμασταν στο γραφείο του Κίμωνα Γαστεράτου, από το 1993 και μετά δεν εμφανίστηκε εκεί άλλη φορά και η εξαφάνιση του με εξέπληξε. Στην συνέχεια εμφανίστηκε να ενεργεί συμβολαιογραφικές πράξεις δωρεών, πωλήσεων, παραιτήσεων από δικαιώματα του επί αποδοχής κληρονομιάς ακινήτων, κλπ, βάσει πληρεξουσίων προς τον Βασίλειο Παπαδημητρίου (δικηγόρο Αθηνών) και τον Γεώργιο Βόγκλη του Παναγιώτη.
Εγώ σαν φίλος της οικογένειας, καθώς και η αδελφή μου που είχαμε τέτοιες συχνές επαφές με την οικογένεια, δεν είδαμε ποτέ αυτόν τον συγγενή (τον Βόγκλη), το μεγάλο σπίτι στην οδό Ευαγγελιστρίας 41 42 πουλήθηκε περί το 2000.
Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτήν την πώληση, διότι ο Ντίνος δεν είχε ανάγκη χρημάτων, αφού έπαιρνε πολλά από την Αμερική. Ας σημειωθεί ότι όταν «εξαφανίστηκε» από το μεγάλο διαμέρισμα που διέμενε, τον είχαν επί χρόνια στην περιοχή της Ευαγγελιστρίας, σ’ ένα υπόγειο που είχε μόνο ένα δωματιάκι, με ένα κρεβάτι, δύο καρέκλες και ένα τραπέζι. Εκεί τον επισκέφθηκε ο Καπράνης (κάπου ανάμεσα στο 1994 – 1999 όπως μου είπε ο ίδιος το 2001) σαν οικογενειακός φίλος προπάντων των δύο αδελφών από την Αμερική. Όλο αυτό το διάστημα ο Ντίνος δεν εμφανίστηκε στη γειτονιά, προπάντων στον κοινό μας γνωστό, τον ράφτη. Τον «ανακάλυψε» ο Καπράνης το 2001, στο γηροκομείο «ΜΕΡΙΜΝΑ» στο Πασαλιμάνι. Εκεί τον επισκεφθήκαμε μαζί αρκετές φορές. Στάθηκε αδύνατον να μας αναγνωρίσει, ακόμα και εμένα που του θύμιζα διάφορα περιστατικά από τα παιδικά μας χρόνια. Σε κάποια στιγμή έδειχνε να θυμάται κάτι, αλλά μετά «χανόταν» πάλι, διότι συνήθως κοιμόταν ανασαίνοντας βαριά και ήταν «εκτός τόπου και χρόνου» σαν ναρκωμένος. Το περίεργο είναι ότι οι ενδιαφερόμενοι για την επιμέλεια του Ντίνου είχαν δώσει αυστηρές εντολές στην Γραμματεία να κρατούν από τους επισκέπτες ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο κλπ.
Πριν τελειώσουμε την πρώτη μας επίσκεψη, με ζήτησε στο τηλέφωνο του γηροκομείου ένας δικηγόρος του Βόγκλη, ο Κρανιδιώτης Βασίλης Παπαδημητρίου, απαιτώντας να μάθει «από πού γνωρίζω τον Ντίνο, γιατί τον επισκέφθηκα» κλπ. Προφανώς τον ειδοποίησαν από την Γραμματεία. Μετά από ένα χρόνο ανακάλυψα ότι τον είχαν μεταφέρει στο γηροκομείο της «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ», σε μια πτέρυγα δίπλα στην εκκλησία. Στο διάστημα αυτό (μετά το 1993), ο Βόγκλης σαν πληρεξούσιος είχε μεταβιβάσει στο δικό του όνομα ένα μεγάλο σπίτι στο Κρανίδι. Άλλη μια υπόθεση με πολλά ερωτηματικά, είναι η δωρεά εν ζωή του Κωνσταντίνου (Ντίνου) Ζέρβα προς τον Δήμο Κρανιδίου, στις 12-12-2003.
Να σημειωθεί ότι η εντύπωση που αποκομίσαμε (εγώ, ο Καπράνης και ο Κίμων ο ράφτης) όταν τον επισκεφθήκαμε στο Γηροκομείο της «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ», ήταν ότι η διανοητική του κατάσταση ήταν τραγική. Συγκεκριμένα όταν εγώ ο ίδιος επικαλέστηκα την μνήμη του εκτελεσμένου αδελφού του λέγοντάς του «γιατί δεν απαίτησες από το Δήμο Κρανιδίου, να ονομάσει έναν δρόμο με όνομα του αδελφού σου», ο Ντίνος δεν καταλάβαινε τίποτα.
Δώρισα στον Δήμο (μέσω πληρεξουσίου) ένα αγροτεμάχιο 1418 τ.μ. στην θέση Αγ. Γεώργιος και την ίδια μέρα δώρισε άλλο ένα 5500 τ.μ. στην θέση «Γκούρι Βιτόρες». Με τις δωρεές λοιπόν του Ζέρβα και του Φωστίνη (αναφέρομαι αλλού) ο Δήμος έχει στην ιδιοκτησία του μια έκταση που φθάνει μέχρι το γήπεδο της Α.Ε.Κ.
Επισκέφθηκα τον δήμαρχο Δημ. Καμιζή και του τόνισα την κατάσταση του Ντίνου, την οποία ήξερα και μου είπε ότι σκέφτεται να τιμήσουν την μνήμη του Παντελή, δίνοντας το όνομα του σε κάποιον δρόμο ή κάτι άλλο.
Αναρωτιέμαι λοιπόν:
Γιατί κ. Βόγκλη σαν γενικός πληρεξούσιος μαζί με τον δικηγόρο κ. Παπαδημητρίου που εκπροσώπησε νόμιμα το «φυτό» Ντίνο Ζέρβα χάρισες όλη αυτή την σοβαρή περιουσία στον Δήμο;
Γιατί το Μ. Σάββατο στις 7-4-2007 μας φέρατε τον Ντίνο νεκρό και τον θάψατε «τυπικά» με έναν παπά και έναν ψάλτη στο παρεκκλήσι του νεκροταφείου Κρανιδίου;
Γιατί δεν καλέσατε στην κηδεία τον τέως Δήμαρχο Δημ. Καμιζή;
Ήταν σίγουρο ότι θα παρευρίσκετο για να τον τιμήσει σαν ευεργέτη της πόλης, όπως παρευρέθη και στην κηδεία του Ηλία Φωστίνη, όπου μέσα από τον επικήδειο που εκφώνησε, τον τίμησε σαν ευεργέτη του Κρανιδίου.
Γιατί δεν καλέσατε τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο Δημ. Σφυρή, που σίγουρα θα παρευρίσκετο και αυτός με το Δημοτικό Συμβούλιο για να τον τιμήσουν;
Γιατί δεν γνωστοποιήσατε το θέμα στον κόσμο (μέσα από εφημερίδες, ραδιόφωνο κλπ) τιμώντας έτσι από ευγνωμοσύνη τον ευεργέτη σας;
Μήπως σας τρόμαζε η δημοσιοποίηση αυτού του θέματος;
Μήπως φοβηθήκατε ότι θα «ερευνούνταν» το θέμα;
Αυτά τα συμπεραίνω, διότι ο Δήμαρχός Δημ. Καμιζής σε μια συζήτηση, μου είπε ότι ο γιος του Βόγκλη πήγε στον Δήμαρχο και του είπε να μου πει ότι δεν θέλει να πάω άλλη φορά στο Γηροκομείο να επισκεφθώ το θείο του, γιατί «ταράζεται». Εγώ τιμώντας τον Ντίνο, σεβόμενος πάντα την κατάσταση της υγείας του, τον επισκέφθηκα πολλές φορές.
Τόνισα πάλι στον Δήμαρχο ότι ο Ντίνος δεν καταλάβαινε, ούτε ήταν σε θέση να σκεφθεί γι’ αυτή την δωρεά. Τον προέτρεψα ακόμα ώστε το Δημοτικό Συμβούλιο, με απόφασή του να τιμήσει τον Παντελή Ζέρβα δίνοντας το όνομά του, σε κάποιο δρόμο ή πλατεία του Κρανιδίου (έστω και σε μικρή), για τους αγώνες και τη θυσία του στο βωμό της λευτεριάς της πατρίδας.
Η ιστορία της οικογένειας Ζέρβα έχει τραγικότητα, διότι «διαλύθηκε» στα πέρατα της γης, και εξαφανίσθηκε χωρίς να αφήσει απογόνους. Νομίζω ότι για την περίπτωση της, μαζί με την τιμή που της αποδίδω για τους αγώνες τις θυσίες και τις δωρεές για τον τόπο μας, ταιριάζει απόλυτα ένα ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά, με τίτλο
 
«ΤΑΦΟΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ».
 
Ανάμεσα στα μνήματα ή ζουν και λησμονήσανε
τα ωραία φυτεμένα το ιερό το χώμα
 
που στα λουλούδια τους θαρρείς που μέσα του αναπαύεται
πως κρυφοτρέμει ακόμα, ότι έχει απομείνει
 
δάκρυο πόνου χθεσινού απ’ του ανθρώπου το φτωχό
και βλέπεις τυπωμένα το ανταριασμένο σώμα
 
βήματα ακόμα πρόσφατα στην ασυντάραχτη βαθειά
στο μαλακό το χώμα. της λησμονιάς γαλήνη.
 
Ανάμεσα στ’ αρώματα Έρημοι τάφοι
την πέτρα τη χιονάτη και όμως μια μέρα
σε τάφους χέρσους, έρημους εκεί σ’ αυτά τα χώματα
πέφτει συχνά το μάτι σαν γδούπισε η αξίνη,
λιθάρια, χώματα σκληρά, σαν στεναγμός υπόκωφος
χορτάρια ξεραμένα τι δάκρυα και τι θρήνοι
και δυο σανίδια σταυρωτά και μνήμης όρκοι φλογεροί
λυπητερά γερμένα. αντήχησαν δω πέρα.
 
Έρημοι τάφοι, πέθαναν Αχ! Οι βροχές εξέπλυναν
ξεκλήρισε η γενιά τους κι έχουν σβήσει απ’ τους
και δεν υπάρχει δάκρυο σταυρούς
γι’ αυτούς στην οικουμένη τα ονόματα των
και δεν υπάρχει μια ψυχή και μέσα στο μυριόνερο
γι’ αυτούς αγαπημένη, λαγγάδι των μνημάτων,
να ράνει μ’ άνθη χάριτος κανείς δεν ξέρει οι τάφοι αυτοί
την μαύρη λησμονιά τους. ποιους άλλοτε έχουν κλείσει.
 
Ν’ απλώσει χέρι τρυφερό,ν’ απλώσει αγάπης χέρι
και τον σταυρό που κείτεται ψηλά ν’ αναστηλώσει
και μεσ’ από τα χάδια του ανθώνα να φυτρώσει
για να χαρεί να δροσιστεί, του μνήματος η ξέρα.
 
Λίγα λόγια για τον άνθρωπο Ντίνο Ζέρβα.
Τον γνώριζα από μικρό παιδί, είχαμε την ίδια ηλικία και θυμάμαι ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ενεργός και δραστήριος και προπάντων εργατικός.
Ήταν «τεμπελάκος» και συντηρείτο πάντα φτωχικά από την οικογένειά του. Σε όλο το διάστημα της κατοχής ήταν ΕΠΟ-νίτης, πάντα όμως με την παρότρυνση του μεγαλύτερου αδελφού του Παντελή. Με τον Ντίνο είμαστε στην ίδια «δεκαρχία» της ΕΠΟΝ. Έμενε στη γειτονιά της αδελφής μου Άννας Κυριάκη, ένα δρόμο δίπλα από το σπίτι της.
 
Όπως αναφέρω σε άλλο σημείο, συναντιόμαστε πολύ συχνά στον Πειραιά από το 1991 έως και το 1993 στο ραφείο του κοινού μας γνωστού Κίμωνα Γαστεράτου, συζητώντας και παίζοντας «τάβλι» σαν αργόσχολοι. Ο Κίμωνας έπαιρνε ενεργό μέρος στην συζήτηση (όπως και ο Ντίνος) για την Εθνική Αντίσταση (ήταν μέλος του Κ.Κ.Ε.). κάποια μέρα, σαν πρόεδρος του παραρτήματος Κρανιδίου της Π.Ε.Α.Ε.Α., πρότεινα στον Ντίνο να δώσει οικονομική ενίσχυση για την ανέγερση μνημείου στο Κρανίδι. Δέχθηκε λέγοντάς μου «έχω αρκετά λεφτά, θα σας δώσω 100.000 δρχ, θα σας βοηθήσω και άλλες φορές, αλλά δεν θέλω να φαίνεται πουθενά το όνομα μου». Πήγαμε στην Εθνική τράπεζα, έκανε ανάληψη 100.000 δραχμών και μου τις έδωσε. Εγώ πήρα τα λεφτά (ενοχλημένος βέβαια από την άρνησή του να φανεί το όνομά του) και του εξήγησα ότι πρέπει οπωσδήποτε να του «κόψω μια απόδειξη» διότι αυτό είναι το σωστό και το νόμιμο. Αυτός δεν ήθελε και εγώ μπροστά σ’ αυτήν την περίεργη και ανεξήγητη «βλακεία», «έκοψα» την απόδειξη από το επίσημο μπλοκ της Π.Ε.Α.Ε.Α. και του την έδωσα. Αρνήθηκε να την πάρει κι εγώ τότε την έσκισα και την πέταξα κάτω. Όπως αναφέρω και αλλού, ο Κίμων ο ράφτης, μου είπε ότι ο Ντίνος δεν εμφανίστηκε στο ραφείο. Ύστερα από ένα χρόνο (το 1995), ο Κίμων με πληροφόρησε ότι ο Ντίνος πέρασε από το ραφείο του, μαζί με μια κοπέλα Αμερικανίδα και από τότε δεν τον ξαναείδε. Κατά την επίσκεψη μας στο γηροκομείο «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ», ο Κίμων (μαζί με τον Καπράνη και εμένα) προσπάθησε αρκετά ώστε να κάνει τον Ντίνο να θυμηθεί.  Δεν κατάφερε τίποτα! Ο Ντίνος ήταν «φυτό»!
 
Θέλω εδώ να τονίσω ότι όλες οι προσπάθειές μου σχετικά με τον Ντίνο, είχαν σαν αφορμή όχι μόνον την προσωπική μας γνωριμία και τους κοινούς μας νεανικούς αγώνες, αλλά και το ότι εγώ ήμουν νόμιμος εκπρόσωπος της Π.Ε.Α.Ε.Α και προσπαθούσα να τον πείσω να απαιτήσει (λόγω της δωρεάς του) από το Δήμο Κρανιδίου, να ονομάσει κάποιον δρόμο τιμητικά με όνομα του νεκρού αγωνιστή αδελφού του Παντελή.
Ο Ντίνος με κοίταζε στα μάτια μ’ ένα απλανές βλέμμα και δεν καταλάβαινε τίποτα! Θυμάμαι το περιστατικό του καλοκαιριού του 1947, όταν μαζί με τον Ντίνο παρουσιαστήκαμε σαν κληρωτοί (ο Ντίνος είχε παρουσιαστεί δυο μήνες πριν) στην Κόρινθο. Εκεί τον βρήκα οπλισμένο, να γυμνάζεται και να προετοιμάζεται για τις επιχειρήσεις του «εθνικού στρατού» κατά του Δ.Σ.Ε. Εγώ τότε δεν υπέγραψα την περιβόητη «δήλωση αποκήρυξης» και με έστειλαν εξορία στην Μακρόνησο, ενώ ο Ντίνος την υπέγραψε και έτσι βρέθηκε να πολεμά στον Γράμμο – Βίτσι εναντίον του Δ.Σ.Ε. και την παραμονή του σε στρατόπεδο της Αλβανίας μέχρι περίπου το 1955. το μέγεθος της «βλακείας» του φαίνεται στην Αλβανία, όπου επί τόσα χρόνια αιχμάλωτος, ποτέ δεν είπε στους αντάρτες του Δ.Σ.Ε. ότι κάποτε ήταν στην ΕΠΟΝ, καθώς και την αντιστασιακή δράση και τον θάνατο του αδελφού του Παντελή.
Κατά την γνώμη μου, τα περιστατικά που αναφέρω δείχνουν ότι ο Ντίνος ήταν επιπόλαιος και ανίκανος να διαχειριστεί την τεράστια περιουσία των αδελφών του. Τελειώνοντας, νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να υπενθυμίσω στην Δημοτική Αρχή, ότι θα πρέπει να σκεφθεί έναν τρόπο με τον οποίο θα τιμήσει την οικογένεια Ζέρβα. Μία οικογένεια που το μόνο «ίχνος» της σήμερα, είναι ένας καλαίσθητος οικογενειακός τάφος στο νεκροταφείο Κρανιδίου (δίπλα στον Δυτικό πετρόχτιστο τοίχο) που έφτιαξαν οι «μακρινοί» κληρονόμοι τους! Όμως δυστυχώς είναι «ένας τάφος λησμονημένος»!
 
ΔΩΡΕΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΖΕΡΒΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ!
 
Αρ 25623 πράξης δωρεάς αγροτικού ακινήτου.
Αντικειμενική αξία 64.687,17 ευρώ
Δηλωθείσα αξία 64.700 ευρώ
Στις 12 του μηνός Δεκεμβρίου του έτους 2003 ημέρα Παρασκευή, στο συμβολαιογραφείο Κωνσταντ. Θεοφάνη Βασαγιάννη, εμφανίστηκαν ο Βασίλειος Παπαδημητρίου του Γεωργίου, δικηγόρος (Σκουφά 60, Αθήνα) σαν ειδικός πληρεξούσιος του Κωνσταντίνου Ζέρβα συνταξιούχου που γεννήθηκε το 1921 στο Κρανίδι, και ο Δημήτριος Καμιζής του Άγγελου και της Καλλιρόης, ιατρός και δήμαρχος Κρανιδίου με απόφαση Δ.Σ του δήμου.
 
Ο Καμιζής απεδέχθη την δωρεά προς τον δήμο του πληρεξουσίου του Ζέρβα, δικηγόρου Παπαδημητρίου που περιέχει τα εξής ακίνητα:
1) Ένα αγροτικό κτήμα στην «Αγία Παρασκευή» του δήμου και του ιδίου, έκτασης 1478 τ.μ. (με την μέτρηση του τοπογράφου Γεωργίου Μήτσου) αξίας περίπου 45.000 ευρώ με αρχή το γνωστό τρίγωνο «Γκούρι Βιτόρες» απ’ όπου ξεκίνησε ο Παπαρσένης με τους Κρανιδιώτες που πήραν μέρος στην απελευθέρωση του Ναυπλίου κατά τον αγώνα του 1821.
2) Ένα μικρό κομμάτι, από τον δρόμο προς το πηγάδι «Πύργος» που ανεβαίνει στον υπέροχο λόφο με θέα την γραφική Μπαρδούνια (ανατολικά) με τα υπέροχα τριώροφα καπετανέικα σπίτια, μέχρι το σημερινό γήπεδο της ΑΕΚ και τον δρόμο προς Λάκκες – Δωρούφι.
 
Την δωρεά του Ζέρβα και την δωρεά του «πρόσφυγα» Φωστίνη τις περιγράφω αναλυτικά στο βιβλίο μου «ΤΟ ΚΡΑΝΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ» όπου αναφέρομαι σε πολλές σημαντικές οικογένειες του Κρανιδίου.
 
Ρωτάω τον κύριο δήμαρχο Δημήτρη Καμιζή ποια ήταν η «αναγνώριση» αυτών των δωρεών από τον Δήμο Κρανιδίου που τόσο πολύ ωφελήθηκε; Θεωρώ ελάχιστη ή μάλλον καμία! Ειδικά για την περίπτωση της οικογένειας Ζέρβα «ταιριάζει» το ποίημα του Κ. Παλαμά «ΤΑΦΟΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ». Ο κύριος δήμαρχος (γνώστης της τοπικής ιστορίας) ας μας πει τι πρόσφεραν στο Κρανίδι τρεις από τις «σημαντικότερες» οικογένειες, οι «Φραγκουλαίοι», οι «Τσιρτσικαίοι» (κυρίως αγροκτηνοτρόφοι) και ειδικά οι «Κοντοβρακαίοι». Ειδικά αυτοί που «έβγαλαν» βουλευτές, τοπικούς παράγοντες κλπ. και επί 50 χρόνια σε μεγάλο βαθμό καθόριζαν την πορεία της περιοχής μας.
 
Τι πρόσφεραν αυτοί; Αν πρόσφεραν έστω και μία δραχμή, ένα ευρώ ή ένα τετραγωνικό μέτρο γη  ας μας το πει ο κύριος δήμαρχος! Άξιζε περισσότερο για να τιμάται μελλοντικά ο Χάσπαρης από τον Ζέρβα; Όλα αυτά τα γράφω για τρεις λόγους.

Α) για να κρατήσω όσο μπορώ ζωντανή την μνήμη και την ευγνωμοσύνη του απλού λαού για τους Κρανιδιώτες δωρητές αφού ο επίσημος δήμος τους «ξέχασε»!
 
Β) για να θυμίσω ότι (κατά την γνώμη μου) ο ευεργέτης μετά τον θάνατό του δεν «καταλαβαίνει» από καμία τιμή αφού θα έχει γίνει «κοπριά»!!
 
Γ) για να δηλώσω ότι αισθάνομαι «τυχερός» και ευτυχισμένος αφού τα Χριστούγεννα του 2011 «αξιώθηκα» να απολαύσω την μουσική 18 οργάνων (πνευστών) από τα 36 όργανα που δώρισα στον δήμο για την δημιουργία Φιλαρμονικής που αριθμεί περίπου 100 μαθητευόμενα αγόρια και κορίτσια!!! Τίποτα άλλο δεν θέλω. Μεγαλύτερη αναγνώριση της προσφοράς κάποιου, δεν υπάρχει!!! Μόνο και μόνο ότι έζησα και πρόλαβα να «γευτώ» αυτή τη χαρά, νοιώθω «τυχερός»!!!! δυστυχώς όμως η οικογένεια Ζέρβα είναι «ΤΑΦΟΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ»!!!

Για περαστε να διαβασετε και κανονιστε τα σχεδια σας.Αυτα τα χρονια της νεας κατοχης ο αγωνας των προγονων μας για ελευθερια  αποκτα διαφορετικο νοημα.

http://library1kranidi.blogspot.com/2011/11/blog-post_15.html

Επίσκεψη στα Δερβενάκια

To Λαογραφικό Κέντρο Δήμου Ερμιονίδας θα πραγματοποιήσει το ετήσιο μνημόσυνο εις μνήμη του Παπα-Αρσένη Κρέστα
Σάββατο 26 Νοεμβρίου εις το
 Ι. Ν .Μεταμορφώσεως Σωτήρος(Χριστό).
Την Κυριακή 27 Νοεμβρίου θα γίνει η επίσκεψη  στα Δερβενάκια για το τρισάγιο στον τάφο του.
Πρόγραμμα Εκδρομής
Αναχώρηση  7:15 π.μ
Εκκλησιασμός και ξενάγηση στην Μονή Κατακεκρυμμένης ή Πορτοκαλεούσας  του Άργους.
Τρισάγιο στο τάφο του Παπα-Αρσένη Κρέστα στα Δερβενάκια
Φαγητό στο Κεφαλάρι  Άργους κι επιστροφή.
Η μεταφορά με το πούλμαν είναι ΔΩΡΕΑΝ.
Κρατήσεις Θέσεων 27540-21554
Προηγουμενες σχετικες αναρτησεις

Παπαρσενης

Βιοι Πελοποννησιων ανδρων (σελ 63-65)

187 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ- ΑΡΣΕΝΗ

wikipedia

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Αργολικη Αρχειακη Βιβλιοθηκη

Σε συνεχειες δημοσιευει (απο το ιστολογιο του γειτονα και φιλου Σταματη Δαμαλιτη ) ο συναγωνιστης (οταν φτασω στην ηλικια του ισως τολμησω να τον αποκαλεσω συντροφο γιατι μπροστα του νιωθω πολυ μικρος οσον αφορα την συμμετοχη και τους αγωνες) Βασιλης Λαδας http://vasilisladas.wordpress.com/ μια προσωπικη μαρτυρια και καταγραφη μαρτυριων γυρω απο την αυτοδιοικηση του πρωην Δημου Κρανιδιου. Προσωπικος αληθινος καταγγελτικος ασυμβιβαστος ο συμπολιτης πολυτιμη η μαρτυρια του αληθινη κιβωτος πληροφοριων και οχι μονο. Γιατι ο Βασιλης Λαδας δεν το παιζει “αντικειμενικος ” ιστοριογραφος (λες και υπαρχει τετοια ιδιοτητα)

Γραφει απο την μερια του Δημοκρατη του αριστερου του ασυμβιβαστου κομμουνιστη του Κρανιδιωτη. Με ολες αυτες τις ιδιοτητες ανταμα.

Διαβαστε τον λοιπον και αποφασιστε!

http://stamdamd.blogspot.com/2011/05/blog-post_9208.html

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΔΙ

 
.
Μέρος 1οΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΒΑΛΤΟΥ…

Γράφει ο Βασίλης Λαδάς.
Μετά τους εκπροσώπους της επαρχίας μας στο ελληνικό κοινοβούλιο και τα έργα τους (αναφερθήκαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο) είναι καιρός να ασχοληθούμε με την αυτοδιοίκηση του τόπου μας, που την «βαραίνει» η κατάρα του δικομματισμού μέχρι σήμερα.
Με την παρουσία στην πολιτική ζωή του Εμμανουήλ Ρέπουλη, το κόμμα των φιλελευθέρων είχε μεγάλη επιρροή στο Κρανίδι αλλά όταν έφτασαν οι εκλογές του 1928, παρουσιάστηκε διχασμένο ανάμεσα σε δυο προσωπικότητες. Του Ιωάννη Φραγκούλη και του Μανώλη Σκλαβούνου ή «Καλαούνη» (παρατσούκλι) που απαιτούσαν και οι δύο το χρίσμα για να διεκδικήσουν την τότε Κοινότητα του Κρανιδίου. Αλλά διχασμένοι σίγουρα θα έχαναν την εκλογή και θα την κέρδιζε ο Χάσπαρης, ο εκπρόσωπος της δεξιάς. Για να μην φτάσει ο τόπος μας σε τέτοια κατάσταση, συμβιβάστηκαν να κατέβουν με κοινό ψηφοδέλτιο και να μοιραστούν την Κοινότητα.
Τα δύο πρώτα χρόνια ( 1928-1930) πρόεδρος θα ήταν ο Σκλαβούνος και από το 1930-1932 ο Ιωάννης Φραγκούλης που ήταν «γόνος οικογενείας» όπως έλεγαν και γαμπρός του γιατρού Δέδε (παρατσούκλι Καμπιέζου) που ήταν φανατικός φιλελεύθερος. Ο Σκλαβούνος ήταν τίμιος άνθρωπος (όπως τον θυμάμαι και είχα ακούσει) ψηλός με άκρως ανδροπρεπή φυσιογνωμία και συμπεριφορά, μπακάλης στο επάγγελμα. Στη διετία του παρουσίασε μια δημοκρατική διαχείριση στην Κοινότητα προσπαθώντας να λύσει τα διάφορα προβλήματα για τις ανάγκες του τόπου μέχρι το 1930. Ο πατέρας μου τον εκτιμούσε για τον καθαρό και ακέραιο χαρακτήρα του, παρόλο που ήταν αντίθετος φανατικός οπαδός του λαϊκού κόμματος και στενός φίλος του Χάσπαρη, με τον οποίο υπηρέτησαν στη Χωροφυλακή και επί 7 συνεχή χρόνια.
Ο Σκλαβούνος έμενε σε ένα αρχοντικό σπίτι στο στενό της εκκλησίας των Εισόδων της Θεοτόκου (Κάτω Παναγία). Είχε μια μοναχοκόρη την Άννα, από τις ομορφότερες γυναίκες του Κρανιδίου. Μετά τον Σκλαβούνο (1930), ανέλαβε ο Φραγκούλης. Εθεωρείτο πιο μορφωμένος άνθρωπος με δημοκρατικές συμπεριφορές, σε σύγκριση με τον απλό λαϊκό Σκλαβούνο. Παρέλαβε την Κοινότητα από τον προκάτοχό του, με σχετικά καλό έργο, αλλά στην διετία του παρουσίασε μια σκανδαλώδη διοίκηση εις βάρος των συμφερόντων του τόπου μας. Ήταν καταστρεπτικός οικονομικός σταθμός για την πρόοδο και την περιουσία της Κοινότητας, ενεργώντας «εγκληματικά» κατά των συμφερόντων της, κυρίως στην υπόθεση των 245 στρεμμάτων σίγουρης ιδιοκτησίας της. Μιλάω για το «Σκάνδαλο του Βάλτου».
Αυτά τα 245 στρέμματα στον «Βάλτο του Φλάμπουρου» επί πολλές δεκαετίες τα εκμεταλλευόταν η Κοινότητα Κρανιδίου. Εκθέτω το ιστορικό αυτής της θλιβερής ατιμίας του Φραγκούλη που παραχώρησε με σκανδαλώδη τρόπο 135 στρέμματα του Βάλτου στον συγγενή του Δημήτρη Γεωργόπουλο. Η ιστορία αρχίζει το 1921, όταν η τότε Κοινότητα Κρανιδίου έβγαλε σε πλειοδοτική δημοπρασία ( όπως συνήθιζε επί δεκαετίες) τον Βάλτο του φλάμπουρου για χορτοβοσκή, όπου πλειοδότησε κάποιος Τσιρτσίκος. Ο Γεωργόπουλος τότε προέβη σε ασφαλιστικά μέτρα κατά της Κοινότητας, απαιτώντας την αναγνώριση της ιδιοκτησίας του Βάλτου. Το 1977 ήμουν δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Κρανιδίου και ανακίνησα το θέμα Βάλτος όπως παρακάτω αναφέρομαι αναλυτικά. Γνώρισα κρανιδιώτες ηλικιωμένους, οι οποίοι μου έλεγαν ότι το 1921, τότε που έκανε ασφαλιστικά μέτρα ο Γεωργόπουλος, κατά της Κοινότητας, είχε μαζευτεί σχεδόν όλο το Κρανίδι στο Ειρηνοδικείο για να υποστηρίξουν την Κοινότητα και να σώσουν τον Βάλτο που τον θεωρούσαν ιδιοκτησία της, διότι επι χρόνια η Κοινότητα χορηγούσε άδειες σε πολλούς «γείτονες» του Βάλτου να βοσκούν τα μοσχάρια και τα πρόβατα που ήταν άφθονα αυτήν την εποχή, ακόμα και να βάζουν κηπευτικά ξερικά επειδή ο Βάλτος είχε πάντα υγρασία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το Ειρηνοδικείο δικαίωσε την Κοινότητα Κρανιδίου.

Ο Γεωργόπουλος το 1922 κατέφυγε στο Μονομελές Εφετείο Ναυπλίου όπου πάλι έχασε τη δίκη. Ας σημειωθεί ότι η παραλία του Φλάμπουρου έχει μήκος 1750 μέτρα και ο Βάλτος βρίσκεται στο κέντρο της παραλίας με μήκος 220 μέτρα, όπου σε πολλά μέρη το χειμέριο κύμα φτάνει τα 50 μέτρα πάνω στην άμμο.
Το 1969 η χούντα, είχε κάνει μια μελέτη με έναν γεωλόγο ονόματι Γόντικα, σχετικά με την αποξήρανση και την επίστρωση του Βάλτου, ανοίγοντας ακόμα και διάφορες γεωτρήσεις στο εσωτερικό ( μέσα στα βαλτόνερα) σε διάφορα σημεία και σε βάθος 2-4 μέτρα. Διαπιστώθηκε βραχώδεις επιφάνεια που προερχόταν από τα γύρω υψώματα και κατέληγε μέσα στη θάλασσα. Δείγμα ότι το έδαφος του Βάλτου άντεχε και αντέχει την ανέγερση μεγάλων οικοδομικών έργων. Η μελέτη του Γόντικα στοίχισε τότε 970.000 δρχ.
Μετά την απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου το 1922, ο Γεωργόπουλος σιωπούσε όσο ήταν ο Σκλαβούνος πρόεδρος. Όταν όμως ανέλαβε ο συγγενής του Γιάννης Φραγκούλης το 1930, τότε κίνησε δικαστικό αγώνα κατά της Κοινότητας Κρανιδίου, προσκομίζοντας στο Εφετείο Αθηνών πλαστογραφημένα χαρτιά. Στις 10 Ιουνίου του 1932 ο Γεωργόπουλος κέρδισε την υπόθεση, και πήρε στην ιδιοκτησία του 135 στρέμματα του Βάλτου. Είμαι πολύ περίεργος πού ήταν τα σύνορα των 135 στρεμμάτων μέσα στα βαλτόνερα που «είχε στην κατοχή του» ο Γεωργόπουλος. Όλα τα παραπάνω τα γνωρίζω, διότι τα διάβασα στον αντίστοιχο φάκελο που υπάρχει στο Δήμο Κρανιδίου σχετικά με την δικαστική πορεία της υπόθεσης του Βάλτου. Από το 1932 έως και το 1975 όταν δήμαρχος εξελέγη ο Α. Φωστίνης, το θέμα «Βάλτος» είχε παγώσει. Τότε εγώ εκλέχτηκα Δημοτικός Σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο του Ελισσαίου Μούγιου. Την αντιπολίτευση εκπροσωπούσε ο Μούγιος, εγώ και ο Γιάννης Μπούκουρης, ο οποίος υποστηριζόταν από τον Πουλή και από τις πρώτες ημέρες δεν ασχολήθηκε με την αντιπολίτευση. Έτσι μείναμε αντιπολιτευόμενοι εγώ με τον Μούγιο. Τον Νοέμβριο του 1975 ο Δήμαρχος κάλεσε το Δημοτικό Συμβούλιο (μέσω του προέδρου του) σε έκτακτη συνεδρίαση με θέμα την έγκριση 15.000.000 δραχμών του Ελληνικού λαού, για την αποξήρανση και επίστρωση του Βάλτου του Φλάμπουρου, με ευθύνη του Δήμου σαν εντολοδόχου και εργοδότη. Όλοι συμφώνησαν για την έγκριση των 15.000.000 δρχ. που για την εποχή αυτή ήταν πολλά λεφτά, αδιαφορώντας για την παραπέρα ευθύνη του Δήμου σαν εργοδότη. Τότε εγώ απευθυνόμενος στον Δήμαρχο τον ρώτησα: « σε ποιόν ανήκει ο Βάλτος; Μπορούμε εμείς σαν Δήμος να αναλάβουμε την ευθύνη του εργοδότη;». Ο Δήμαρχος με βεβαίωσε ότι στο Βάλτο υπάρχουν 135 στρέμματα ιδιοκτησίας του Γεωργόπουλου, κληρονομιά από τον πατέρα του. Εγώ πρόβαλλα αντιρρήσεις (είναι όλα γραμμένα στο βιβλίο πρακτικών του Δήμου), λέγοντας ότι δεν είναι σωστό για έναν ιδιοκτήτη του Βάλτου να ξοδέψουμε 15.000.000 δρχ του Ελληνικού λαού, που σίγουρα θα έφταναν τα 25.000.000 με τα γνωστά κόλπα όπως με βεβαίωσε ο εργολάβος που του ανατέθηκε το έργο. Αφού ο Δήμος θα αποξηράνει, θα επιστρώσει και θα μετατρέψει για τον κύριο Γεωργόπουλο αυτόν τον Βάλτο σε τουριστικά οικόπεδα (δίπλα στη θάλασσα με τεράστια αξία), απαιτούσα για τον Δήμο το 50% αντιπαροχή, που κατά την γνώμη μου ήταν δίκαιο και σωστό. Τόνισα ότι δεν έχω καμία αντίρρηση για την αποξήρανση και επίστρωση του Βάλτου διότι είναι απαραίτητο να γίνει για λόγους υγείας και τουρισμού. Κανένας δεν έλαβε υπόψη του την πρότασή μου και έτσι μειοψήφησα. Μόνον ο Γιώργος Καρανικόλας (σύμβουλος της πλειοψηφίας) συμφώνησε με την πρότασή μου, κατηγορώντας από την ταξική του θέση, τον Γεωργόπουλο και τον πατέρα του σαν εκμεταλλευτές του λαού. Στην πορεία όμως δεν με ακολούθησε και συνεργάστηκε με τους υπόλοιπους και τον Δήμαρχο. Μετά ένα μήνα ο Δήμαρχος μέσω του τύπου, νόμιμα πλέον ανακοίνωσε την δημοπράτηση του έργου. Τότε εγώ αναρωτήθηκα σε ποιόν ανήκουν τα υπόλοιπα 110 στρέμματα του Βάλτου, αφού από τα 245 στρέμματα τα 135 κατοχυρώθηκαν στο Γεωργόπουλο και μένουν 110 στρ. Υπήρχε το προηγούμενο ότι μόνον η Κοινότητα Κρανιδίου ήταν ο ουσιαστικός διεκδικητής του Βάλτου από τον Γεωργόπουλο (από το 1921 έως το 1932) αφού αυτή ενέμετο την έκταση πάνω από 100 χρόνια. Επειδή την ημέρα του δικαστηρίου κανένας άλλος από τους γείτονες δεν εμφανίστηκε σαν ιδιοκτήτης αυτών των 110 στρεμμάτων, ήθελα να διαπιστώσω σε ποιόν ανήκαν. Γι’ αυτό έκανα αίτηση προς το Δημοτικό Συμβούλιο να εξετάσει σε μια συνεδρίαση το θέμα αυτό των υπολοίπων 110 στρεμμάτων. Ξέροντας ότι υπήρχε και ακόμα υπάρχει φάκελος με όλο το ιστορικό του Βάλτου, ζητούσα να οριστεί τριμελής επιτροπή για να εξετάσει τα περιουσιακά στοιχεία του Δήμου, και αν μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε για το συμφέρον των δημοτών μας αυτά τα 110 στρέμματα. Ήταν ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε τα 15.000.000 δρχ. αδιαφορώντας για το πόσο θα ωφελείτο και ο καταχραστής Γεωργόπουλος, διότι αν ψηφίζαμε και προχωρούσαμε στην αποξήρανση του Βάλτου, τα 110 στρέμματα θα έμεναν στον Δήμο να τα αξιοποιήσει για το συμφέρον του σύμφωνα με το άρθρο 52 του νόμου περί Δήμων και Κοινοτήτων. Από τον Δήμο ορίστηκε τριμελής επιτροπή με τον Δήμαρχο Φωστίνη, τον Ελισσαίο Μούγιο και εμένα από την αντιπολίτευση. Στο διάστημα κατά το οποίο η επιτροπή έκανε ελέγχους, έγινε στο Δημαρχείο η μειοδοτική δημοπρασία με προσφορά 9 εργολάβων, και πολιτικών μηχανικών, με την παρουσία της αρμόδιας επιτροπής, των εκπροσώπων της Νομαρχίας και του Δήμου. Ανοίγοντας τους 9 φακέλους με τις προσφορές, ανεδείχθη μειοδότης ο Χρήστος Ψαρός, ένας καλός μου φίλος από τα φοιτητικά του χρόνια. Με τον Ψαρό το ίδιο βράδυ πήγαμε στην Κοιλάδα και σαν φίλος του τόνισα να προσέχει το «σινάφι» του Γεωργόπουλου, διότι τους ήξερα καλά και γι’ αυτό πρέπει να «φυλάγεται». Η υπόθεση του είπα «βρωμάει» πρόσεξε μην σε μπλέξουν οι γραφειοκράτες διότι εγώ θα κινήσω με κάθε νόμιμο μέσο την διεκδίκηση του Βάλτου για το συμφέρον του Δήμου Κρανιδίου. Την άλλη μέρα τηλεφωνήθηκα με τον Κώστα Κάππο που ήταν βουλευτής του ΚΚΕ. Εξήγησα στον Ψαρό την κατάσταση που επικρατούσε, τι είπαμε με τον Κάππο για επερώτηση στη Βουλή κλπ. Αυτός δεν με άκουσε και θα δούμε στη συνέχεια την οικονομική κατάσταση στην οποία τον οδήγησαν «οι περί των Γεωργόπουλο». Στις 27 Ιανουαρίου 1976 παρουσία του νομομηχανικού Αργολίδας (σύμφωνα με το νόμο) και με παρόν όλο το Δημοτικό Συμβούλιο, έγινε επίσημα ανάθεση του έργου στον μηχανικό που επικράτησε στη Δημοπρασία. Ο νομομηχανικός παρουσία του Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου. Του έδωσε έναν φάκελο που του επισημοποιούσε την ανάθεση του έργου του Βάλτου και την υποχρέωση του να τον αποξηράνει και να τον επιστρώσει. Η κυριότερη υποχρέωση του Δήμου και της Νομαρχίας (σύμφωνα με το νόμο) ήταν να του δώσουν εντός 40 ημερών τον πίνακα εργασιών που ήταν απλά τυπικός, διότι όλη η πορεία του έργου αναφερόταν αναλυτικά μέσα στη μελέτη που είχε εκπονήσει η Νομαρχία. Εκεί φαινόταν καθαρά ο τρόπος των εργασιών του, τονίζοντας ακόμα και από ποιόν λόφο θα έπαιρνε τα μπάζα (από σχιστόλιθο, το «θήλιπρο») για την μεταφορά τους στον Βάλτο. Για την επίστρωση προέβλεπε πριν από όλα να καθαριστεί ο βάλτος από τα ζιζάνια και ύστερα να επιστρωθεί. Ο Ψαρός σίγουρος ότι θα του δώσουν τον πίνακα εργασιών, εγκαταστάθηκε στο βάλτο και θεώρησε σωστό να αρχίσει να εργάζεται για την επίστρωση. Αγόρασε δυο μεγάλα τριαξονικά φορτηγά, έναν μεγάλο φορτωτή και μια μπουλντόζα και επειδή υπέγραψε για την αγορά τους διάφορες συναλλαγματικές ( ελπίζοντας στην υποχρέωση της Νομαρχίας και του Δήμου να του δώσουν πίνακα εργασιών), ξεκίνησε αμέσως τις εργασίες, όπως καθάρισμα του βάλτου από τα ζιζάνια και μεταφορά των μπαζών από τον λόφο που του είχαν υποδείξει. Από την πρώτη μέρα ο Ψαρός ήρθε στον Δήμο και πληροφόρησε τον Δήμαρχο και μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου ότι άρχισε τις εργασίες. Παρακαλούσε τον Δήμαρχο να πει στον μηχανικό να του στείλει τον πίνακα εργασιών, για να μπορέσει να εισπράξει μέρος των χρημάτων. Μέσα σε δυο μήνες είχε επιστρώσει 60 στρέμματα, «κατά σύμπτωση» μόνον αυτά του Γεωργόπουλου που τον παρότρυνε. Βλέποντας ότι καθυστερούν να του δώσουν τον πίνακα εργασιών και τα χρήματα που δικαιούταν, ερχόταν κάθε μέρα στον Δήμο και παρακαλούσε τον Δήμαρχο (σαν κύριο υπεύθυνο και εργοδότη) να του δώσει η Νομαρχία τον πίνακα εργασιών, όπως ήταν υποχρεωμένη σύμφωνα με το νόμο. Αλλά όταν έγινε η επερώτηση στη Βουλή για το θέμα του Βάλτου, ο τότε υπουργός εσωτερικών Γεώργιος Ράλλης έλαβε γνώση του θέματος (από αυτή την ερώτηση), «σήκωσε τα χέρια του» και μετέφερε την ευθύνη στον Δήμο Κρανιδίου και την Νομαρχία, που ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι. Έτσι φτάσαμε στον Ιούνιο του 1976 χωρίς ο Δήμαρχος να δίνει εντολή να πληρωθεί ο εργολάβος, με αποτέλεσμα να του κατασχέσουν όλα τα μηχανήματα και να καταστραφεί οικονομικά. Από την πρώτη μέρα, όταν άρχισε να επιστρώνει το Βάλτο, είπα επί λέξει στον Ψαρό: « ρε Χρήστο αφού βλέπεις δεν σου δίνουνε πίνακα εργασιών, αφού σου λέω ότι «βρωμάει» το πράγμα τι θέλεις και ρίχνεις χώματα και ξοδεύεσαι;» Ήδη είχε γίνει η επερώτηση στη Βουλή. Η απάντησή του ήταν πάντα φιλική: «τι θα κάνεις ρε Βασίλη εσύ με τον Κάππο και το ΚΚΕ, εγώ πηγαίνω στο γραφείο του Κοντοβράκη και βλέπω τον Ράλλη, τον Παπαληγούρα και τον Γεωργόπουλο που πάντα παραβρίσκεται και μου λέει μπροστά σε όλους «προχώρα όλα θα γίνουν και μην φοβάσαι». Όμως μετά την επερώτηση στη Βουλή όλοι έβγαλαν την ουρά τους από έξω και τα φόρτωσαν στο Δήμο Κρανιδίου που δικαίως ήταν υπεύθυνος. Αλλά ο Δήμαρχος δεν εννοούσε να καταλάβει την ευθύνη του, συνηγορώντας σ’αυτή την άτιμη πράξη, να καταστρέφεται ένας άνθρωπος. Αυτός που κυρίως ωφελήθηκε ήταν ο Γεωργόπουλος, αφού το θύμα του ο Ψαρός του επίστρωσε 60 στρέμματα και αμέσως άρχισε να πουλάει τουριστικά οικόπεδα δίπλα στη θάλασσα, με εκατομμύρια το στρέμμα. Πριν γίνει η επερώτηση στη Βουλή είχα μια τυχαία συνάντηση με τον Γεωργόπουλο στο Δήμο, ο οποίος λόγω της κομματικής του θέσης και της υπεροχής του απέναντι του Δημάρχου, τον έβριζε και τον καθιστούσε υπεύθυνο για την καθυστέρηση του έργου, και για τις δημοσιεύσεις στην επαρχιακή εφημερίδα «ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ» όπου πολύ συχνά αρθρογραφούσα (καθώς και άλλοι) για το σκάνδαλο του Βάλτου και την ανόητη στάση του Δήμου. Ο τότε γραμματέας του Δήμου Γιάννης Κορδώνης, μου είπε γελώντας: «πήγαινε μέσα να σώσεις τον Δήμαρχο που τον βρίζει ο Γεωργόπουλος. Έτσι μπήκα μέσα και ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω από διακριτικότητα, ο Δήμαρχος μου είπε απελπισμένος: « κάτσε εδώ να ακούσεις τον Γεωργόπουλο, γιατί εσύ τα φταις κι εγώ βρίσκω τον μπελά μου». Κάθησα δίπλα στον Γεωργόπουλο και τον άκουσα να διαμαρτύρεται, επειδή κατηγορούσαν τον Κοντοβράκη ότι αυτός δίνει τα 15.000.000 δρχ. για τον Γεωργόπουλο, απειλώντας ακόμα και να μηνύσει αυτούς που γράφουν στην εφημερίδα. Τότε του είπα: ο Δήμαρχος δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά, απλώς δεν ξέρει να κάνει την δουλειά του. Του χρωστάς πολλές ευχαριστίες επειδή ξέρω και ξέρει την θλιβερή ιστορία του Βάλτου από την εποχή του πατέρα σου. Εγώ σαν μειοψηφία ζητάω για το συμφέρον του Δήμου το 50% αντιπαροχή μιας και θα σου φτιάξουμε 135 στρέμματα οικόπεδα με χρήματα του ελληνικού λαού. Στην επαρχιακή εφημερίδα εγώ γράφω υπεύθυνα ( καθώς και όσοι άλλοι) και ζητάω 50% αντιπαροχή για τον Δήμο. Μας δίνεις σήμερα αντιπαροχή επίσημα με ένα χαρτί όχι το 50% έστω το 30% , και με ένα τηλεφώνημα τώρα εδώ μπροστά σου σταματάει κάθε ενέργεια. Διότι εμείς σαν κόμμα θέλουμε να αποξηρανθεί ο βάλτος για λόγους υγείας και τουρισμού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν δεχόμαστε να δοθούν τόσα χρήματα του ελληνικού λαού για το συμφέρον σου. Ο Γεωργόπουλος ήταν αρνητικός στην πρότασή μου αλλά εγώ προσπαθώντας να εξαντλήσω κάθε λογική έφθασα μέχρι το σημείο να του προτείνω να δώσει έστω το 10% δωρεάν στο Δήμο. Ο Γεωργόπουλος είχε το θράσος να μου πει « όχι μόνο δεν σας δίνω αυτά αλλά και βάσει του άρθρου 52 του Κώδικα περί Δήμων και Κοινοτήτων, βάσει του οποίου έχετε το δικαίωμα σαν Δήμος να μου επιβάλλεται φορολογία μέχρι και 50% των ωφελούμενων από το έργο αυτό, θα καταφύγω στα δικαστήρια για να πληρώσω όσα μπορώ λιγότερα». Αγανακτισμένος του απάντησα δυνατά και το άκουσαν όλοι οι υπάλληλοι του Δήμου
– εμάς κύριε Γεωργόπουλε μας έστειλε ο Κρανιδιώτικος λαός να υπερασπιστούμε τα συμφέροντά του και θα μας βρεις μπροστά σου σε κάθε ενέργεια που είναι σε βάρος των συμφερόντων του Δήμου και του Κρανιδιώτικου λαού. Όταν έγινε η επερώτηση στη Βουλή και ύστερα από τα συνεχή δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο, το θέμα του Βάλτου πήρε μορφή σκανδάλου και ρεζιλέματος, όπως π.χ σε ένα άρθρο με τον τίτλο « Ο Βάλτος που βάλτωσε» όπου καταγγελλόταν ο Δήμος, ο Γεωργόπουλος και όσοι είχαν σχέση με αυτό το σκάνδαλο. Τότε ο Γεωργόπουλος αναγκάστηκε και ήρθε με γραπτή προσφορά δωρεάς στον Δήμο 10 στρεμμάτων στο κέντρο του Βάλτου με κατάληξη στη θάλασσα, με την προϋπόθεση να αποξηρανθεί ο Βάλτος και να γίνει το έργο. Το έγγραφο αυτό πρέπει λογικά να βρίσκεται στα αρχεία του Δήμου. Στον Δήμαρχο και το σινάφι του (Μώρος και Σια) άνοιξε η όρεξη και άρχισαν να ζητάνε περισσότερα από το Γεωργόπουλο. Μετά από ένα μήνα και ενώ μεγάλωνε η οικονομική καταστροφή του εργολάβου, ο Γεωργόπουλος έφερε δεύτερη προσφορά για 20 στρέμματα στο ίδιο μέρος του Βάλτου, με τις γνωστές απαιτήσεις να γίνει το έργο. Εγώ τα 20 στρέμματα τα θεωρούσα μια σοβαρή περιουσία για τον Δήμο, καθημερινώς λοιπόν ενοχλούσα τον Δήμαρχο και τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου να δεχθούν, ώστε από την μια πλευρά να σώσουμε τον άνθρωπο που καταστρεφόταν, και από την άλλη να αποκτήσουμε σαν Δήμος αυτά τα 20 στρέμματα. Τους πρότεινα λοιπόν να πάρουμε μια απόφαση σαν συμβούλιο και να υποχρεώσουμε τον νομομηχανικό να δώσει τον πίνακα εργασιών στον εργολάβο, να συνεχιστεί το έργο και να γλυτώσουμε τον άνθρωπο από την οικονομική καταστροφή.
– Τονίζω ότι το άρθρο περί Δήμων και Κοινοτήτων έδινε το δικαίωμα στο Δήμο να επιβάλλει φορολογία μέχρι και στο 50% των εξόδων αποξήρανσης του Βάλτου, ώστε να πληρώσουν οι ωφελούμενοι από αυτό το έργο, ποντάροντας στα 110 στρέμματα των 6 καταπατητών όπου ο Δήμος δεν ήθελε να παρέμβει μέσω του Ελληνικού Δημοσίου. Επειδή σύμφωνα με θετικές πληροφορίες το έργο έφτανε τα 25.000.000 δρχ. θα μπορούσε να ωφεληθεί ο Δήμος τα 10 στρέμματα, επειδή οι καταπατητές δεν θα πλήρωναν, και έτσι θα είχε το δικαίωμα να πάρει τουλάχιστον τα μισά (55) στρέμματα στην ιδιοκτησία του. Σε ένα συμβούλιο μαζί με τον Μούγιο σαν αντιπολίτευση ζητήσαμε να γίνει μια τριμελής επιτροπή να συναντηθεί με τον Γεωργόπουλο και να προσπαθήσει να του αποσπάσει όσα περισσότερα στρέμματα μπορούσε από τα 20 που μας πρόσφερε, ώστε με μια κοινή συμφωνία να σταματήσει το σκάνδαλο να αποσυρθεί η επερώτηση από την Βουλή και να ωφεληθεί ο Δήμος οικονομικά. Καταρχήν συμφωνήσαμε όλοι για την σύσταση της επιτροπής και ο Μούγιος ζήτησε δικαιωματικά να υπάρχει στην επιτροπή ένα μέλος από την αντιπολίτευση λέγοντας: « προτείνω τον Βασίλη Λαδά που μειοψήφησε από την αρχή ζητώντας σαν αντιπαροχή το 50%, με αυτή τη σύνθεση πιστεύω είναι δυνατό να κερδίσουμε περισσότερα για το Δήμο». Ο Μήτσος ο Μώρος από την πλειοψηφία που σε ‘όλη την 4ετία έπαιξε καταστρεπτικό ρόλο σε βάρος των συμφερόντων του Δήμου ωρυόταν φωνάζοντας μέσα στο συμβούλιο: « η αντιπολίτευση δεν έχει καμιά δουλειά να παρουσιαστεί μπροστά στον κ. Γεωργόπουλο» αδιαφορώντας ότι εμείς εκπροσωπούσαμε το 40% των Κρανιδιωτών και από το Σύνταγμα είχαμε κάθε νόμιμο δικαίωμα να συμμετέχουμε σε κάθε κίνηση για τα συμφέροντα του Δήμου. Έτσι όρισαν μια τριμελή επιτροπή, με τον Δήμαρχο, τον Δημήτριο Σιδέρη και τον Μώρο ( όλοι τους με το ψηφοδέλτιο της Δεξιάς). Ο Μώρος δυστυχώς προερχόταν από την Αριστερά και την Εθνική Αντίσταση, ήταν όμηρος των Γερμανών στην Κόρινθο το 1944, τίποτα όμως δεν κράτησε από αυτήν την ηρωική εποχή με τις ωραίες ιδέες, αλλά προσκύνησε την Δεξιά για να τον βγάλει δημοτικό σύμβουλο. Πέρασε ενάμιση μήνας και βλέποντας ότι καθυστερούσαν να καλέσουν τον Γεωργόπουλο στο Κρανίδι, πίεζα συνέχεια τον Δήμαρχο απειλώντας τον ότι θα καταφύγω στον Νομάρχη και τον Εισαγγελέα, διότι με την καθυστέρηση ενεργούσε εις βάρος των συμφερόντων του Δήμου. Μετά από λίγες ημέρες επιτέλους κάλεσαν τον Γεωργόπουλο στο Κρανίδι , συναντήθηκαν μια Κυριακή στις 11 π.μ και στη συνέχεια δεν έκαναν κανένα συμβούλιο για να μας ανακοινώσουν τις αντιρρήσεις και τις προτάσεις του Γεωργόπουλου. Από πληροφορίες φαίνεται η επιτροπή απαιτούσε 50 στρέμματα, ο Γεωργόπουλος φαίνεται δεν συμφώνησε διότι ο εργολάβος του είχε επιστρώσει ήδη 60 στρέμματα και είχε αρχίσει να πουλάει οικόπεδα εισπράττοντας αρκετά εκατομμύρια για το κάθε στρέμμα. Αυτή η ιστορία τελείωσε με κατεστραμμένο οικονομικά τον εργολάβο, με αποτέλεσμα να καταφύγει στα δικαστήρια κατά του Δήμου που ήταν ο υπεύθυνος σαν εργοδότης. Άρχισαν τότε ανακρίσεις στο συμβολαιογραφείο του Μπόμπου στο Ναύπλιο. Σαν μάρτυρες υπεράσπισης του Δήμου πήγαν ο Δήμαρχος Δημήτριος Φωστίνης, ο Δημήτριος Κοντοβράκης του Ανδρέα, και ο Δημήτριος Μώρος του Αντωνίου και ορκίστηκαν θέτοντας το χέρι στο ευαγγέλιο ότι δεν ήξεραν τίποτα σχετικά με το αν εργαζόταν στο Βάλτο ο εργολάβος, ότι δεν του είχαν δώσει καμιά εντολή να ρίχνει χώματα στο Βάλτο και όλα αυτά τα έκανε μόνος του παρά τη θέληση του Δήμου. Αυτοί οι θλιβεροί ψευδομάρτυρες ξέχασαν τα καθημερινά παρακάλια του εργολάβου στο Δημοτικό Συμβούλιο και τον Δήμαρχο, όπου φτάνοντας μέχρι το σημείο να κλαίει από απελπισία, τους παρακαλούσε να δώσουν εντολή στον νομομηχανικό να του δώσει τον πίνακα εργασιών, αφού είχε ήδη επιστρώσει 60 στρέμματα, ώστε να πληρωθεί το ανάλογο ποσό. Ο εργολάβος με πήρε τηλέφωνο (επειδή είμαστε φίλοι) και μου είπε ότι είχε καταφύγει στη δικαιοσύνη και γίνονται ανακρίσεις μια ορισμένη μέρα και ώρα στο συμβολαιογραφείο του Μπόμπου στο Ναύπλιο. Με παρακαλούσε αν μπορούσα να πάω να καταθέσω την αλήθεια. Εγώ από την θέση του ανθρώπου με αρχές, επειδή παρακολουθούσα τόσο καιρό το δράμα αυτού του ανθρώπου, πήγα στο Ναύπλιο να καταθέσω την αλήθεια. Όταν με είδαν αυτοί οι κύριοι να μπαίνω στο γραφείο του Μπόμπου, πετάχτηκαν επάνω και ο Δήμαρχος μου είπε μπροστά στον συμβολαιογράφο και τους υπαλλήλους « έρχεσαι να καταθέσεις κατά του Δήμου;» εγώ έξαλλος για το θράσος και την ατιμία τους, τους είπα: – Ήρθα να πω την αλήθεια είναι ντροπή σας να φασκελώνεται το Ευαγγέλιο, λέγοντας ψέματα και καταστρέφοντας έναν άνθρωπο που ξέρετε το δράμα του και τις ευθύνες σας, ωφελώντας παράλληλα τον φίλο σας τον Γεωργόπουλο. Δεν έφτανε που ο πατέρας του μας πήρε το Βάλτο με ψεύτικα χαρτιά, αλλά εσείς φτιάξατε στο γιο του 60 στρέμματα οικόπεδα εις βάρος ενός ανθρώπου που εσείς καταστρέφεται οικονομικά.
– Δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε ο Ψαρός μετά από αυτήν την δίκη, διότι εξαφανίστηκε και δεν ξαναπάτησε στο Κρανίδι. Πιστεύω ότι μετά την κατάθεση των τριών ανθρώπων που προανέφερα ο Ψαρός έχασε την υπόθεση διότι δεν του έδωσαν ποτέ τον πίνακα εργασιών, ενώ μόνο με αυτόν θα μπορούσε να εισπράξει ορισμένα χρήματα. Το λάθος μου σ’ αυτή την βρώμικη υπόθεση ήταν ότι δεν τους υποχρέωσα να κάνουν συμβούλιο και στο βιβλίο των πρακτικών του Δήμου να αναφέρονται τα 20 στρέμματα της δωρεάς του Γεωργόπουλου, όπου υποχρεωτικά θα καταγραφόταν η συζήτηση μαζί του, κάτι που δεν μάθαμε ποτέ, καθώς και το γιατί δεν προχώρησαν το έργο προς όφελος του Δήμου. Τότε εγώ, από το βιβλίο πρακτικών, θα ζητούσα το έγγραφο με την υπάρχουσα πρώτη απόφαση με το οποίο δεν ζητούσαν τίποτα από τον Γεωργόπουλο, καθώς και το έγγραφο που θα υπήρχε, που θα αποδείκνυε ότι αρνήθηκαν τα 20 στρέμματα, και ότι άλλο τους είχε προτείνει ο Γεωργόπουλος στην τελευταία συνάντηση. Τα στοιχεία αυτά θα τα πήγαινα στον Νομάρχη, ακόμα και στον Εισαγγελέα, ώστε ο μεν πρώτος θα μεσολαβούσε για την επίστρωση του Βάλτου, ο δε δεύτερος θα ζητούσε εξηγήσεις απ’ αυτούς που δεν ήθελαν τίποτα από τον Γεωργόπουλο.
Θα αναφέρω μια συζήτηση που είχα στο Δημοτικό Συμβούλιο με τον Δήμαρχο Φωστίνη, ο οποίος εξεπλάγη για το πώς ήξερα όλα αυτά που του ανέφερα.
Η υπόθεση έχει ως εξής:
Ένα μεσημέρι του 1976, ώρα 12, με πήρε ο Κάππος στο τηλέφωνο και μου είπε: « τώρα πηγαίνουμε με τον Ψαρό στον Ράλλη (υπουργό εσωτερικών), να διαμαρτυρηθούμε για την καθυστέρηση του έργου του Βάλτου και για τον πίνακα εργασιών. Θέλω να μου πεις την θέση της κομματικής οργάνωσης Κρανιδίου». Τότε ήμουν γραμματέας της οργάνωσης, η θέση της οποίας ήταν να γίνει το έργο αποξήρανσης και επίστρωσης του Βάλτου για λόγους υγείας και τουρισμού, ενώ συμφωνούσε με το θέμα της φορολογίας κατά το άρθρο 52. Στις 2 μ.μ ο Κάππος μου τηλεφώνησε πάλι λέγοντάς μου: « τώρα γυρίσαμε από τον υπουργό εσωτερικών, μόλις έφυγαν από εκεί οι Δήμαρχοι Άργους, Ναυπλίου και Κρανιδίου. Του παρέδωσαν μια επιταγή 10.000.000 δρχ. από τον έρανο που έγινε μετά την μεταπολίτευση, για την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων ( 2.500.000 δρχ. είχε δώσει η επαρχία Ερμιονίδας). Ρώτησαν τον υπουργό για το θέμα του Βάλτου και τους είπε ότι τώρα μόλις έφυγε ο Δήμαρχος Κρανιδίου, και του είπε ότι δεν θέλουμε να γίνει το έργο διότι δεν μας συμφέρουν αυτά που μας δίνει ο Γεωργόπουλος.
Είπα λοιπόν στον έκπληκτο Δήμαρχο, μπροστά σε όλο το Συμβούλιο: – γιατί αρνήθηκες μπροστά στον κ. υπουργό, να γίνει το έργο έστω και με αυτά τα 20 στρέμματα, αν και το ξέρεις καλά υπάρχει απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου με την οποία δεν θέλατε ούτε μια σπιθαμή από το Βάλτο; Ήταν λάθος μου που δεν κινήθηκα μόνος μου, παίρνοντας την « παμψηφεί» πρώτη απόφαση να την πάω στον Εισαγγελέα, αλλά δεν ήξερα την νομική διαδικασία, το μετάνιωσα και θα το μετανιώνω σ’ όλη μου τη ζωή. Το σκάνδαλο του Βάλτου ήταν μια μεγάλη ντροπή για τον τόπο μας. Προκάλεσε οικονομική ζημιά στον Δήμο ( τουλάχιστον 110 στρ. παραθαλάσσια μεγάλης αξίας) . Ήταν άλλη μια κατάρα του δικομματισμού διότι τα «τσιράκια» που αποτελούσαν το Δημοτικό Συμβούλιο ήταν δούλοι και υποτακτικοί του Γεωργόπουλου και της Δεξιάς. Στέρησαν από τον Δήμο αυτήν την έκταση στο κέντρο του Βάλτου, που θα ήταν καμάρι για τον τόπο μας αν είχε αξιοποιηθεί με την κατασκευή δημοτικών τουριστικών επιχειρήσεων, καθώς και άλλων έργων που θα απέδιδαν οικονομικά. Όλα αυτά βασικά οφείλονται στη μισαλλοδοξία της αντικομμουνιστικής Δεξιάς. Πιστεύω ότι αν ο Δήμος κέρδιζε τα στρέμματα στο Βάλτο, θα ήταν έργο και τιμή για το ΚΚΕ τον Κώστα Κάππο, και ενός απλού αγρότη δημοτικού σύμβουλου, τον Βασίλη Μιλτ. Λαδά.
Τώρα ο αναγνώστης θα μάθει και άλλα στοιχεία για την βρώμικη ιστορία του Βάλτου. Ας δούμε πρώτα πώς ο πατέρας Γεωργόπουλος κέρδισε την δίκη στο Εφετείο Αθηνών στις 10 Ιουνίου 1932. Στην δίκη αυτή η τότε Κοινότητα Κρανιδίου ( υπό τον Ιωάννη Φραγκούλη) δεν προσκόμισε ( αν και μπορούσε) κανένα αποδεικτικό στοιχείο, πχ το βιβλίο εισερχομένων- εξερχομένων, για να υπερασπίσει τα δικαιώματα της στο Βάλτο. Φαίνεται ότι ούτε δικηγόρο δεν είχε για να την εκπροσωπήσει. Στην υπόθεση αναφέρεται κάποιος Μίλησης, μάλλον δικηγόρος του Γεωργόπουλου. Τα δικαστήρια ως γνωστόν δικάζουν λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις γραπτές αποδείξεις. Ποια απόδειξη έφερε ο Γεωργόπουλος στο Εφετείο για να στηρίξει την αγωγή του κατά της Κοινότητας Κρανιδίου; Παρουσίασε ένα απόγραφο από έναν δικαστικό κλητήρα ονόματι Ματθαίου, και με αυτό κέρδισε τον Βάλτο ενώ είχε ήδη πεθάνει ο γραμματέας του Δήμου ( Ντούβλος). Εγώ αυτόν τον Ματθαίο τον ήξερα από μικρό παιδί με το όνομα «Μαθιός». Ήταν ένας παμπόνηρος κοντός τύπος γύριζε με ένα γαϊδουράκι, κάνοντας διάφορα αστεία και ταχυδακτυλουργίες που για την εποχή αυτή μετρούσαν πολύ. Όταν ερχόταν στο σπίτι μας ( διότι είχε γνωριμίες με τον πατέρα μου), εμείς τα παιδιά διασκεδάζαμε πολύ μαζί του. Το εξώδικο έγγραφο το έστειλε ο Γεωργόπουλος στο Δήμο Κρανιδίου το 1911. αναφέρω το Δήμο Κρανιδίου διότι τότε στην επαρχία Ερμιονίδος υπήρχαν 3 Δήμοι. Του Κρανιδίου, της Ερμιόνης και των Δυδύμων, μετά όλα έγιναν Κοινότητες. Θυμάμαι ότι μου έκανε εντύπωση το εξώδικο που έγραφε επί λέξει: « καυχάσθε ότι ο Βάλτος του Φλάμπουρου είναι δικός σας. Σας πληροφορώ ότι ο Βάλτος του Φλάμπουρου είναι κληρονομιά από τον πατέρα μου που πέθανε το 1880, και εντός 40 ημερών να μου προσκομίσετε τα χαρτιά της ιδιοκτησίας σας». Έπρεπε να υπήρχε στο βιβλίο εισερχομένων – εξερχομένων εγγράφων του Δήμου. Και όπως φαίνεται δεν υπήρχε. Ο Γεωργόπουλος ζητούσε ούτε λίγο ούτε πολύ από τον Δήμο, να του δείξει τα χαρτιά ιδιοκτησίας αν και ο Δήμος ενέμετο πάνω από 100 χρόνια το Βάλτο. Ο Δήμος δεν φαινόταν να είχε απαντήσει στο εξώδικο, και ούτε παραβρέθηκε στο Δικαστήριο να δηλώσει ότι δεν το παρέλαβε ποτέ, ελπίζοντας το Εφετείο να στηριχθεί στο «ίσως» πλαστογραφημένο απόγραφο του δικαστικού κλητήρα Ματθαίου. Θα μπορούσε παράλληλα ο Δήμος αν είχε πραγματικά λάβει αυτό το εξώδικο, να του ζητούσε δικαιολογημένα τα χαρτιά της κληρονομιάς από τον πατέρα του που πέθανε το 1880. Μόλις τότε είχαν αρχίσει να γίνονται επίσημα συμβόλαια στο Υποθηκοφυλακείο. Γι’ αυτό το Εφετείο Αθηνών πίστεψε στο απόγραφο του 1911, και λόγω αδιαφορίας της τότε Κοινότητας, το 1932 έβγαλε απόφαση υπέρ του Γεωργόπουλου. Έχουμε λοιπόν από το 1911 ως το 1921 σιωπή και αδιαφορία του Γεωργόπουλου, 1921-1922 δικαστήρια που τα κέρδισε η Κοινότητα Κρανιδίου. Μέχρι το 1931 σιωπή του Γεωργόπουλου, καιροφυλακτώντας την ευκαιρία με τον συγγενή του Κοινοτάρχη Ιωάννη Φραγκούλη. Από το 1821 που ελευθερώθηκε η Ελλάδα από τους Τούρκους, τα βουνά, τα ποτάμια, οι θάλασσες και οι βάλτοι ανήκαν και ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο και τα ενέμετο πάντα η Αυτοδιοίκηση μέχρι και σήμερα. Η Κοινότητα ομολογουμένως, ίσως δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας. Αλλά πού βρήκε τους τίτλους ιδιοκτησίας ο πατέρας του, θεωρώντας περιουσία του ένα βάλτο, με βρομόνερα βούρλα και θάμνους;
 
Μέσα στις αρχές μου είναι όταν γράφω κάτι να είμαι αντικειμενικός. Για του λόγου το αληθές θα αναφέρω κάτι που τιμά τον Χάσπαρη για το θέμα του βάλτου. Όλοι ξέρουν την γνώμη μου για τον Χάσπαρη όμως η αλήθεια πρέπει να λέγεται και προπάντων να γράφεται. Σε μια επιστολή του 1937, υπάρχει και αντίγραφο της, ο Χάσπαρης ζητάει, προς τιμήν του, από τον γέρο- Μελησινό (δικηγόρο στο Ναύπλιο) αν μπορούσε δικαστικώς να κινήσει το θέμα του Βάλτου, διότι θεωρούσε άδικη την απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Εύρισκε στον Δήμο έγγραφα, που έδειχναν την πολλών χρόνων διαχείριση και κυριότητα του βάλτου από το Δήμο Κρανιδίου.
Στον ίδιο φάκελο υπάρχει η απάντηση του Μελησινού όπου πληροφορεί τον Χάσπαρη ότι δυστυχώς είναι αδύνατον να ανατραπεί η απόφαση του Εφετείου Αθηνών, και έτσι χάθηκε οριστικά ο βάλτος.
2ο Μέρος  συνέχεια του 1ουΓράφει ο Βασίλης Λαδάς

Γράφω στα προηγούμενα για την καταστρεπτική πολιτική του Ιωάννη Φραγκούλη στο θέμα του βάλτου, ποια όμως ήταν η στάση του κατά τη γερμανική κατοχή;
Όταν οι Γερμανοί ήρθαν στο Κρανίδι ( στις 3 Ιουνίου 1941) , μια οργανωμένη ομάδα προδοτών, τραυμάτισε και έσφαξε έναν αντάρτη. Μετά από 2 ώρες, ερχόμενοι οι Γερμανοί, οι φονιάδες αυτοί τους υποσχέθηκαν ( όπως αναφέρω προηγούμενα) με επικεφαλής τον παπά-Κλεάνθη, τον Φραγκούλη και άλλους παράγοντες, έχοντας προετοιμάσει τον πάνω όροφο στο σπίτι του Καράντουλη για την εγκατάσταση του φρουραρχείου τους.
Το ίδιο βράδυ εγκαταστάθηκαν εκεί οι Γερμανοί. Αμέσως με την συνεργασία μιας δεκαμελούς επιτροπής Κρανιδιωτών, χτύπησαν όλες τις καμπάνες των εκκλησιών έβαλαν 2 τελάληδες και φώναζαν σε όλο το Κρανίδι, να μαζευτούν όλοι οι άντρες στη πάνω πλατεία και στα σπίτια τους υποχρεωτικά να είναι ανοιχτές οι πόρτες και τα παράθυρα διότι θα περάσουν οι Γερμανοί και όποιον άντρα βρούνε στο σπίτι θα τον εκτελέσουν επί τόπου.
Μαζευτήκαμε πάνω από 1000 άτομα στην πάνω πλατεία και στους γύρω δρόμους, φρουρούμενοι από Γερμανούς και Κρανιδιώτες συνεργάτες τους. Μείναμε όλη την νύχτα μέχρι ώρα 11 το άλλο πρωί. Στο γερμανικό αρχηγείο ανεβοκατέβαιναν δυστυχώς την νύχτα κάποιοι Κρανιδιώτες. Εγώ βρισκόμουν στην πλατεία απέναντι από το φρουραρχείο των Γερμανών και όλη τη νύχτα έβλεπα να πηγαινοέρχονται, διάφοροι Κρανιδιώτες. Είμαι βέβαιος ότι αυτό το βράδυ έφτιαχναν καταστάσεις αντιστασιακών και κομμουνιστών συμπατριωτών μας, κάτι που φάνηκε την άλλη μέρα το πρωί, όταν άρχισαν οι συλλήψεις.
Σε μια εβδομάδα συνέλαβαν πάνω από 100 αντιστασιακούς. Από το ίδιο βράδυ, οι Γερμανοί μας όρισαν τις ώρες κυκλοφορίας, από τις 8 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα. Καλοκαίρι καιρός, και από τις 5 το απόγευμα κλεισμένοι στα σπίτια. Τρομερό! Από τότε Γερμανοί με Κρανιδιώτες συνεργάτες τους, κύκλωναν τα σπίτια των αντιστασιακών και συλλάμβαναν αυτούς που ήθελαν.
Ο Γιάννης Φραγκούλης, μέλος της δεκαμελούς επιτροπής, δικαιολογούσε αυτές τις συλλήψεις των αριστερών από τους ντόπιους εξοπλισμένους από τους Γερμανούς, λέγοντας ότι οι Γερμανοί, είχαν γραμμένα τα ονόματα των αντιστασιακών πριν έλθουν στο Κρανίδι και αυτοί αναγκαστικά τους υποδείκνυαν τα σπίτια και τους ανθρώπους, διότι σε αντίθετη περίπτωση, οι Γερμανοί θα σκότωναν όλους τους Κρανιδιώτες. Γι΄αυτό μόλις έφεξε η μέρα όπως ήμασταν συγκεντρωμένοι στην πλατεία είδαμε δυστυχώς Κρανιδιώτες χωρίς κουκούλα, δίπλα στους Γερμανούς να τους υποδεικνύουν τους αντιστασιακούς. Μπροστά στα μάτια μας συνέλαβαν 15 άτομα. Αυτή ήταν η «πολιτεία» του Ιωάννη Φραγκούλη. Ας επανέλθουμε τώρα στην ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης στο Κρανίδι. Μετά την συνεργασία του Σκλαβούνου με τον Φραγκούλη στις εκλογές του 1928 μετά το δώρο του Βάλτου στο Γεωργόπουλο, αν και η Δεξιά σε σύγκριση με τους φιλελεύθερους, είχε τότε μικρές δυνάμεις, τις εκλογές του 1932 τις κέρδισε ο Χάσπαρης, ίσως λόγω της σκανδαλώδους δωρεάς του Βάλτου και άλλων παρανομιών. Ο Χάσπαρης σαν χαρακτήρας ήταν πολύ αυταρχικός και εκδικητικός με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Παράλληλα ήταν πολύ φιλικός με τους οπαδούς του και είχε οργανωμένα τσιράκια από κομματικούς του μπράβους. Ο Χάσπαρης όταν ήρθαν οι αντιστασιακές οργανώσεις το 1943, κατάλαβε τους σκοπούς τους από μια ομιλία του γέρο- Δήμου στο Α΄ Δημοτικό σχολείο. Για την «ασφάλεια» του τον μετέφεραν οι φίλοι του στον Γαλατά και από εκεί στον Πειραιά. Γι’αυτό όταν επέστρεψε ήταν πολύ εκδικητικός, διότι όταν έφυγε για τον Πειραιά, οι αντάρτες κατέλαβαν το σπίτι του και το έκαναν αρχηγείο του ΕΛΑΣ, λέσχη της ΕΠΟΝ κλπ. Διόρισαν στη θέση του το Λάζαρο Νικολέτο, έναν νεόφερτο Κρανιδιώτη από την Αμερική, σοβαρό και με ηθικές αρχές. Μετά την Βάρκιζα είχε φύγει μεγάλος αριθμός προοδευτικών ανθρώπων από το Κρανίδι για τα αστικά κέντρα από όσους είχαν απομείνει από τους δοσίλογους, και τα εκτελεστικά αποσπάσματα των Γερμανών. Έφυγαν εκατοντάδες για να γλυτώσουν από την τρομοκρατία της «συμμορίας» του Μπενάκη. Έτσι ο Χάσπαρης πήρε άνετα την εκλογή διότι μέσα στο Κρανίδι οργίαζαν οι παρακρατικοί, εξοπλισμένοι με τα όπλα που τους είχαν δώσει οι Γερμανοί και στη συνέχεια οι Άγγλοι με τα Δεκεμβριανά. Η θητεία του Χάσπαρη στον Δήμο κράτησε μέχρι το 1954, όπου έχασε τις εκλογές και τις κέρδισε ο Τάσος Γκιώνης, δικηγόρος, από το ίδιο ‘σινάφι» και επί χρόνια πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου με την παράταξη του Χάσπαρη. Όμως τσακώθηκε μαζί του και ήταν ο μόνος που μπορούσε να πάρει αυτή την εποχή, την εκλογή από τον « Κεμάλ» όπως αποκαλούσε ο λαός το Χάσπαρη. Πράγματι ο Γκιώνης εκλέχτηκε Δήμαρχος με 116 ψήφους διαφορά ( αν θυμάμαι καλά).
Σ’αυτό συντέλεσε πολύ και το ποδόσφαιρο όταν μια παρέα νέων από το κάτω Κρανίδι, έφτιαξαν μια ομάδα τον ΠΑΟΚ, και για γήπεδο νοίκιασαν ένα χωράφι δυτικά του Κρανιδίου του Νίκου Μπόλλα. Τότε οι πάνω Κρανιδιώτες βλέποντας την κοσμοσυρροή στο γήπεδο, νοίκιασαν ένα άλλο χωράφι νότια του πάνω Κρανιδίου, και μετέφεραν την ομάδα εκεί. Αγανακτισμένοι οι νέοι του κάτω Κρανιδίου που ήταν τελείως περιφρονημένο από τον Χάσπαρη, δημιούργησαν καινούρια ομάδα την ΑΕΚ ( Αθλητική Εξόρμηση Κρανιδίου). Άρχισε τότε μια μεγάλη διαμάχη μεταξύ των δυο ομάδων και γι’αυτό το διαχωρισμό ανάμεσα σε πάνω και κάτω Κρανίδι, ήταν υπεύθυνος ο Χάσπαρης. Γύρω από το σπίτι του στα «ασφυκτικά στενά», είχε απαλλοτριώσει και κατεδαφίσει 4 σπίτια, φτιάχνοντας έτσι την πάνω πλατεία μπροστά στα παράθυρα του σπιτιού του. Ήταν καθαρή η προτίμησή του (λόγω του σπιτιού του) για το πάνω Κρανίδι, και σ’αυτές τις εκλογές που συνέπεσαν με τη μεγάλη διαμάχη, τον καταψήφισε ένας αριθμός κάτω Κρανιδιωτών που πάντα τον υπερψήφιζε. Έτσι έχασε τις εκλογές.
Ο Χάσπαρης ενοχλήθηκε τόσο πολύ από την εκλογική του ήττα και τον πληγωμένο του εγωισμό, που οι γείτονες έλεγαν ότι τον έβλεπαν τις μικρές νυχτερινές ώρες να περιφέρεται στην ταράτσα του σπιτιού του καπνίζοντας συνέχεια. Σε 7 μήνες πέθανε.
Για την ιστορία ο Χάσπαρης εκτός από τα αρνητικά, είχε και θετικό έργο για τον τόπο μας. Από το 1936 μέχρι την κατοχή, με κάποιον εργολάβο ( Πουλάκη), έστρωσε με τσιμέντο αρκετούς κεντρικούς δρόμους από τους οποίους οι περισσότεροι ήταν γεμάτοι λακούβες και μόνο δύο κεντρικοί δρόμοι, ήταν στρωμένοι με καλντερίμι όπως το έλεγαν, δηλαδή η επίστρωσή τους ήταν πέτρες θαμμένες στο χώμα με λεία επιφάνεια, στρωμένες δίπλα-δίπλα. Αλλά και αυτούς τους δρόμους τους τσιμεντόστρωσε αργότερα, χαλώντας βέβαια κάτι το παραδοσιακό που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είχε διατηρηθεί. Το 1952 έφερε το νερό για πρώτη φορά στο Κρανίδι, κάνοντας μια επιτυχημένη γεώτρηση στο «πλατύ Πηγάδι», καθώς και μια δεξαμενή στην «Αγία Άννα». Έτσι για πρώτη φορά οι οικοκυρές είχαν νερό στα σπίτια τους και σταμάτησαν να το φέρνουνε κουβαλώντας, άλλες με γαϊδουράκια, και άλλες στην πλάτη, κυρίως από την Σκούντρα, την Μιλίντρα και τον Πύργο που ήταν τα πιο κοντινά πηγάδια στο Κρανίδι. Στα εγκαίνια της ύδρευσης τον Ιούλιο του 1952, υπήρχαν βρύσες σε κάθε γειτονιά καθώς και μια ειδική βρύση στην πάνω πλατεία. Αυτήν εγκαινίασε ο «υψηλός» προσκεκλημένος του, βασιλιάς Παύλος, στον οποίο αποδόθηκαν ιδιαίτερες τιμές. Κάτι για την ιστορία των μετέπειτα Δημάρχων. Ο εργολάβος που ανέλαβε την ύδρευση, είχε δώσει γραπτή εγγύηση στο Δήμο, σύμφωνα με την οποία έδινε στο υδραγωγείο και τους σωλήνες 20 χρόνια ζωής. Κανείς από τους Δημάρχους που θα αναφερθώ στη συνέχεια δεν άλλαξε ούτε ένα μέτρο από το δίκτυο ύδρευσης, που μετά το 1972 θεωρούνταν ακατάλληλο. Οι αρχικοί σωλήνες παρέμειναν μέχρι και το 2003, όταν άλλαξε τους σάπιους και ακατάλληλους ο Δήμαρχος Δημήτρης Καμιζής. Δεν ξέρω αν έχει μείνει κάποια άκρη του δικτύου χωρίς αλλαγή. Ένα από τα αρνητικά του Χάσπαρη ήταν η σκληρή δίωξη των πολιτικών του αντιπάλων, η αυστηρή εφαρμογή των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων», μετά την Βάρκιζα όπου σε συνεργασία με την αστυνομία ( η οποία στελεχώθηκε από συνεργάτες των Γερμανών στην κατοχή) καταδίωκε κάθε προοδευτικό στοιχείο, προπάντων τους αντιστασιακούς και τους κομμουνιστές που ήταν μόνιμοι αντίπαλοι του. Αυτή η πρακτική του, έβλαψε πάρα πολύ τον λαό, καθώς και την πρόοδο του τόπου μας, διότι μορφωμένοι άνθρωποι δεν τοποθετούνταν σύμφωνα με τα προσόντα τους, ενώ θα μπορούσαν με τις ικανότητες τους να προσφέρουν, αλλά διορίζονταν οι πολιτικοί φίλοι του Δημάρχου και του Βουλευτή, οι περισσότεροι αμόρφωτοι και αστοιχείωτοι.
Το 1945, όταν επέστρεψε ο Χάσπαρης στο Κρανίδι, η χωροφυλακή δεν είχε οργανωθεί ακόμα κανονικά. Το «έργο» της, το ανέλαβε αυτός με ειδικό «συνεργείο», πρώην συνεργατών του Γερμανού κατακτητή, κάνοντας τους φακέλους όλων των αντιστασιακών. Όταν οργανώθηκε η χωροφυλακή, παρέδωσε τις καταστάσεις με τα ονόματα και τους φακέλους όλων των προοδευτικών και των αντιστασιακών, με την αντιστασιακή και δημοκρατική δράση του καθενός. Η χούντα των συνταγματαρχών έφερε για 7 χρόνια στο Κρανίδι άλλο ένα παρόμοιο κακό.
Τον Δημήτριο Γκίκιζα, παρατσούκλι «Μπενάκη», διώχνοντας τον λαοπρόβλητο Δήμαρχο Γκιώνη. Ο εγκάθετος της 7ετίας, Δημήτριος Γκίκιζας, που είχε έρθει από την Ανατολή με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού- καραβανά, υπηρετούσε στον Ιερό Λόχο και αποσπάστηκε στο Κρανίδι τον Μάρτη του 1945, όπου με μια συμμορία παρακρατικών, εξοπλισμένων από τους Γερμανούς κατακτητές, ένα πρωί κύκλωσαν το Κρανίδι ( αναφέρομαι παρακάτω).
Αυτό που θέλω να τονίσω γι’αυτόν τον ανισσόροπο είναι το εξής: ενώ είχε βασανίσει εκατοντάδες συμπατριώτες μας και ενώ είχε στο παθητικό του ακόμα και μια δολοφονία, όταν ήρθε εγκάθετος Δήμαρχος η συμπεριφορά του ήταν διαφορετική. Δεν κρατούσε μαστίγιο στα χέρια όπως το 1945 που συνήθως περιφερόταν με αυτό στους δρόμους του Κρανιδίου, χτυπώντας κατά το κέφι του κάθε πολίτη που τον θεωρούσε ή που του υποδείκνυαν αντιστασιακό και προοδευτικό. Η συμπεριφορά του σαν Δήμαρχος ήταν αρκετά καλή. Αν είχε καλύτερο Συμβούλιο ίσως θα είχαν γίνει αξιόλογα έργα στο Κρανίδι, διότι η χούντα με τον φίλο του τον Παττακό ήταν δυνατόν να του δώσει αρκετά χρήματα για τα έργα, όπως και τα 15.000.000 δρχ. του Βάλτου. Όμως το Συμβούλιο του αποτελούνταν από τους χειρότερους και πιο καθυστερημένους Κρανιδιώτες. Να ένα αρκετά θετικό έργο του. Όταν στέρεψε το νερό στο «πλατύ Πηγάδι», κατασκεύασε στην Αυλώνα ( όπου υπήρχε γεώτρηση με καλό νερό) ένα αξιόλογο υδραγωγείο για την μεταφορά του νερού στην Αγία Άννα, 4 χλμ. περίπου από εκεί. Έτσι το Κρανίδι για αρκετά χρόνια είχε νερό καλής ποιότητας. Μετά την μεταπολίτευση επανήλθε στο Δήμο ο Γκιώνης για ένα μικρό χρονικό διάστημα.
Παρουσίασε και αυτός κάποια έργα με πιο σοβαρό την κάλυψη του «Ξεροπόταμου» στο κέντρο του Κρανιδίου προς την « Βρυσούλα». Σε λίγους μήνες, το 975, έγιναν εκλογές με αντιπάλους τον Ελισσαίο Μούγιο (ανεξάρτητο) και τον Δημήτρη Φωστίνη ( από τη Δεξιά). Δήμαρχος εξελέγη ο Φωστίνης με 60% με την υποστήριξη της νεοσύστατης Ν.Δ. Ο Γκιώνης εγκατέλειψε τον Δήμο, και δεν ασχολήθηκε ποτέ πια με τα κοινά. Ο Φωστίνης ήταν Δήμαρχος με πολλές αδυναμίες και αποδείχθηκε ακατάλληλος για τις ανάγκες και τα προβλήματα του Δήμου. Στα αρνητικά του καταλογίζεται η απώλεια των 245 στρ. του Βάλτου, τεράστιας τουριστικής αξίας. Ακέραια την ευθύνη για το σκάνδαλο αυτό φέρουν οι Σύμβουλοι της πλειοψηφίας, με κύριο υπεύθυνο τον Μώρο, που επηρέαζε πολύ τον Φωστίνη παρασύροντας τον σε ανόητες ενέργειες και πράξεις. Τον διαδέχθηκε το 1978 ο Γεώργιος Φραγκούλης (γιός του Ιωάννη), προερχόμενος από την Ένωση Κέντρου, της οποίας όλοι οι οπαδοί τον θεωρούσαν «γόνο οικογενείας» και ήλπιζαν πάρα πολλά από αυτόν. Στην εκλογή του Φραγκούλη, φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο το αίσχος του δικομματισμού, και του καλυμμένου αντικομουνισμού. « Πήρε την ευλογία» της νομαρχιακής επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, και επειδή το ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του επιδίωκε συνεργασία με το ΚΚΕ, ήρθαν σε επαφή οι δυο νομαρχιακές επιτροπές και συμφώνησαν να συνεργαστούν σε κοινό ψηφοδέλτιο με υποψήφιο τον Φραγκούλη. Μεγάλο λάθος!
Η κομματική οργάνωση του ΚΚΕ στο Κρανίδι, ανάμεσα στους 17 υποψήφιους (αριθμός απαραίτητος για το ψηφοδέλτιο), θα είχε ένα μόνο μέλος της και πρότεινε εμένα. Ο Φραγκούλης τότε πήρε στο ψηφοδέλτιο του τον Ανδρέα Πουλή, από την Ν.Δ και επειδή έβλεπε σίγουρη την εκλογική του νίκη, αρνήθηκε τη συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο, διότι ήμουν πολύ «χρωματισμένος» κομμουνιστής και θα δυσαρεστούσε τον Πουλή και την Ν.Δ. Το θεωρούσαν βαρύ διότι λίγο πριν στις βουλευτικές εκλογές του Νοέμβρη του 1977 ήμουν υποψήφιος του ΚΚΕ στο νομό μας. Ο Φραγκούλης δήλωσε στο ΠΑΣΟΚ, ότι δεν είχε αντίρρηση για τη συνεργασία με το ΚΚΕ, αλλά αντιδρούσε μόνο για τον Λαδά, διότι είναι πολύ χρωματισμένος σαν κομμουνιστής, λέγοντας ότι ευχαρίστως θα δεχόταν στο ψηφοδέλτιο του οποιοδήποτε μέλος του κόμματος εκτός από εμένα. Επειδή δεν μου άρεσαν η προσωπική προβολή και τα «Δημαρχιλίκια», βλέποντας την περίπτωση του τρίτου συνδυασμού σαν μια διάσπαση των δημοκρατικών δυνάμεων, βρήκα τον Φραγκούλη προσπαθώντας να τον πείσω ότι η στάση του είναι αντιδημοκρατική και το κομμουνιστικό κόμμα έχει μεγάλη ιστορία με αγώνες και αίμα. Του έδινα τον λόγο μου ότι θα τον βοηθήσω με όλες μου τις δυνάμεις και τις γνώσεις, για την επιτυχία του προγράμματος του, αν και δεν είχε κανένα πρόγραμμα μόνο την καρέκλα ήθελε.
Του τόνισα ότι « την εκλογή σου με κάποιους από την Ν.Δ, την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ, την έχεις σίγουρη όπως λες και πράγματι έτσι είναι. Αλλά και ο Δήμος δεν είναι εύκολη δουλειά είναι πολλά τα προβλήματα του τόπου μας, δύσκολος ο λαός και θα ήθελα να σε βοηθήσω να επιτύχεις». Τότε μου απάντησε: « δεν χρωματίζω κόκκινο το ψηφοδέλτιο, και εσείς να κάνετε ότι θέλετε». Οργισμένος τότε του απάντησα « την εκλογή σίγουρα θα την πάρεις αλλά να λάβεις υπόψη τα 4 συνεχή χρόνια στον Δήμο. Σε περίπτωση αποτυχίας σου, στο τέλος της τετραετίας, είμαι βέβαιος ότι η πτώση σου θα είναι οδυνηρή». Ύστερα η Νομαρχιακή του ΚΚΕ αποφάσισε να κάνουμε σαν κόμμα τρίτο συνδυασμό και να ηγηθώ εγώ, αν και δεν το ήθελα. Δέχθηκα και ήμουν ο μόνος από τους τρεις υποψήφιους που μίλησα στην πάνω πλατεία, παρουσιάζοντας στο λαό το πρόγραμμα για το Κρανίδι. Ούτε ο Φωστίνης μίλησε κάνοντας απολογισμό της τετραετίας του, ούτε ο Φραγκούλης προβάλλοντας το πρόγραμμα του, να ζητήσει την ψήφο του Κρανιδιώτικου λαού. Παρ’ όλα αυτά «ελέω δικομματισμού και αντικομμουνισμού», ο Φραγκούλης πέρασε το 50%, ο Φωστίνης πήρε κάτω από 40% και ο συνδυασμός μας πήρε 337 ψήφους. Αν είχαμε πάρει τουλάχιστον 10% ( περίπου 400 ψήφους), ο συνδυασμός μας θα εκπροσωπείτο από εμένα σαν επικεφαλής του ψηφοδελτίου. Όμως για λίγες ψήφους η εκπροσώπηση δεν επετεύχθη.
Η θητεία του Φραγκούλη στο Δήμο ήταν μια σκέτη αποτυχία. Έχασε το τιμόνι από τα χέρια του, τον εγκατέλειψαν και τον αντιπολιτεύθηκαν, ορισμένοι σύμβουλοί του και η πτώση του ήταν δραματική, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει την πολιτική και να μην ασχοληθεί άλλη φορά με την αυτοδιοίκηση, αν και ο λαός τον τίμησε σαν πρώτο πολίτη και τον εξέλεξε Δήμαρχο για μια τετραετία. Ο Δήμαρχος που τον διαδέχθηκε ήταν ο Νικόλαος Κοντογιάννης, έμπειρος στα δημοτικά αφού ήταν επί χρόνια Γραμματέας της Κοινότητας Κοιλάδας. Μέλος της ΝΔ, συντηρητικός στις ιδέες, χωρίς σπουδαίους στόχους για έργα. Αρκέστηκε απλά στη σωστή διοίκηση του Δήμου, κάνοντας ορισμένες άστοχες ενέργειες για την ύδρευση, που ήταν η «κατάρα» όλων αυτών των χρόνων, διότι η ποιότητα του νερού πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Άνοιξε γεωτρήσεις στο « Ρεσένιο», μετέφερε το νερό στο υδραγωγείο στην Αγία Άννα κάνοντας τεράστια έξοδα, άσκοπα και χωρίς αποτέλεσμα.
Τα έργα αυτά σήμερα είναι άχρηστα ενώ δημιούργησαν κακό στην ποιότητα του νερού και την αγροτική παραγωγή.
Τον Κοντογιάννη διαδέχθηκε στο Δήμο ο Κυριάκος Στεφάνου (Παπαγιάννης). Αυτόν τον ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με το ΚΚΕ. Ήταν υπομηχανικός έμπειρος στα δημόσια έργα, παλιός ΕΠΟΝίτης, είχε έναν αδελφό, τον Μίμη, εκτελεσμένο από τους Γερμανούς στα Παπούλια. Με τον «Παπαγιάνη» είμαστε μαζί στην Μακρόνησο (1947-1950), στο Α΄Τάγμα Σκαπανέων. Όταν η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΚΚΕ, της οποίας ήμουν μέλος, πρότεινε την συνεργασία μας με το ΠΑΣΟΚ και την υποστήριξη του ‘Παπαγιάννη», εγώ είχα αντιρρήσεις. Τον ήξερα από μικρό παιδί ( είχαμε σχεδόν την ίδια ηλικία), συμπορευόμαστε στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης, όμως η στάση του μετά την Βάρκιζα και προπάντων μέσα στη Μακρόνησο δεν ήταν σωστή.
Στα χρόνια μετά τον εμφύλιο και την πτώση της χούντας, όχι μόνο σιωπούσε, αλλά και δεν πλησίαζε φανερά κανέναν αριστερό, παρά μόνο σε κάθε ευκαιρία μας έκανε τον επαναστάτη, αλλά ποτέ δεν συμμετείχε στους αγώνες και στη προώθηση των προοδευτικών πολιτικών μας θέσεων.
Από το 1950 μέχρι την χούντα ποτέ δεν ήρθε δίπλα μας όταν παλεύαμε, άλλοτε με την δημοκρατική παράταξη, και στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ. Ποτέ δεν έπαιρνε ξεκάθαρη πολιτική θέση. Σε κάθε εκλογική μάχη η ΕΔΑ είχε ανάγκη από εκλογικούς αντιπροσώπους, όπως το 1963 που ήμουν υποψήφιος της και τον παρακαλούσα να πάει αντιπρόσωπος σε κάποιο εκλογικό τμήμα που υπήρχε έλλειψη. Ποτέ του δεν δέχτηκε σαν να ήθελε να «αποχρωματιστεί». Δεν πήρε κάποια θέση απέναντι στο πραξικόπημα του παλατιού κατά του Γεωργίου Παπανδρέου το 1965, με τις αλλεπάλληλες ψηφοφορίες διαφόρων εγκάθετων της Δεξιάς. Ακόμα και όταν αποφασίσαμε να πάμε με λεωφορείο από το Κρανίδι στην Αθήνα για το μεγάλο συλλαλητήριο της 18ης Αυγούστου 1965, αυτός δεν ήθελε.
Του άρεσε ο πολιτικός λόγος, τον οποίο διαμόρφωνε σύμφωνα με το περιβάλλον που βρισκόταν προσπαθώντας πάντα να μην εκτίθεται.
Όταν όμως είμαστε μόνοι μας το έπαιζε επαναστάτης και μεγάλος θεωρητικός του Μαρξισμού Λενινισμού.
Δεν μου άρεσε αυτό το παιχνίδι που έπαιζε ούτε είχα καμία εμπιστοσύνη στο χαρακτήρα του.
Μετά το 1974, μας παρουσιάστηκε σαν επαναστάτης υπέρμαχος του Σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ και μαζί με τον «δεξιό» αδελφό του τον Στέφανο, ανέπτυξαν μεγάλη πολιτική δράση κατά της Δεξιάς.
Εγώ, σαν μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ, περιέγραψα προφορικά τον άνθρωπο Στεφάνου και τόνισα ότι θα κάνουμε μεγάλο λάθος να τον υποστηρίξουμε για Δήμαρχο, διότι είμαι βέβαιος ότι με την συμπεριφορά του θα ανοίξει έναν άνετο δρόμο για την επάνοδο της Δεξιάς για 4 χρόνια στον Δήμο μας.
Δεν εννοούσαν να με καταλάβουν, αν και τους τόνιζα επανειλημμένα ότι με τον «Παπαγιάννη», θα εκτεθούμε σαν κόμμα.
Μαθαίνοντας ο «Παπαγιάννης τις αντιρρήσεις μου, πήρε τηλέφωνο τον γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής, που ήταν ο Λεωνίδας Ρόκιζας, και ζήτησε ένα ραντεβού με την παράκληση να συγκαλέσει όλη την Νομαρχιακή Επιτροπή και να τους ανακοινώσει ορισμένα πράγματα, που πίστευε για τον εαυτό του καθώς και ορισμένες υποσχέσεις..
Ήρθε από την Αθήνα ένα Σάββατο βράδυ, τους τόνισε την αντιστασιακή του δράση στη Μακρόνησο, τους θύμισε τον εκτελεσμένο από τους Γερμανούς αδελφό του, και τους δήλωσε επίσημα, δήθεν εμπιστευτικά, ότι είναι με το ΚΚΕ. Το ΠΑΣΟΚ το μεταχειρίζεται σαν μέσο για να «πάρουμε τον Δήμο».
« Έχετε το λόγο μου, ότι κάθε θέμα ή πρόγραμμα του Δήμου, θα το συζητάμε και θα παίρνουμε μαζί κάθε απόφαση».
Ο γραμματέας εμένα δεν με κάλεσε, ίσως γιατί ήμουν μακριά στο Κρανίδι. Ακούγοντας αυτές τις υποσχέσεις ο γραμματέας, και ξέροντας τις αντιρρήσεις μου, εξεπλάγη, και σκέφτηκε πολύ αν είχα δίκιο. Γι’αυτό την Δευτέρα το πρωί με κάλεσε να πάω στην Επίδαυρο στις 8μ.μ στο γραφείο της πολιτικού Κατερίνας Τζαβέλα, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ.
Μου ανέφερε όλο το ιστορικό και τις υποσχέσεις του «Παπαγιάννη», και μου είπε ότι όλα τα μέλη της Νομαρχιακής Επιτροπής, πιστεύοντας τις υποσχέσεις του, τάσσονται υπέρ της υποστήριξης της υποψηφιότητας του.
Εγώ όταν άκουσα αυτά που μου είπε ο Λεωνίδας, τον ρώτησα: «ποιος μπορεί να ξέρει καλύτερα έναν συμπατριώτη σου και συνομήλικό σου στη Δαλαμανάρα, εκτός από εσένα τον ίδιο; Άφησέ με λοιπόν να ξέρω τον «Παπαγιάννη καλύτερα από εσένα, διότι είμαι βέβαιος για το τι θα συμβεί στο μέλλον, αλλά επειδή καταλαβαίνω ότι έχετε αποφασίσει, πιστεύοντας έναν επιπόλαιο και ψεύτη, θα σας κάνω μια γραπτή έκθεση και θα σας τονίζω ότι αν κάνετε αυτό το λάθος, θα εκτεθούμε φέρνοντας την άλλη τετραετία την Δεξιά στο Δήμο, με υπευθυνότητα του «Παπαγιάννη» σαν κακού Δημάρχου, αλλά και την δική σας.
Αυτή την έκθεση πρέπει να την κρατήσετε στο αρχείο. Εγώ θα ψηφίσω την απόφαση του κόμματος αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπαίνω στο ψηφοδέλτιο του».
Την εκλογή την πήρε ο ¨Παπαγιάννης», αλλά την επόμενη τετραετία με τον τρόπο του, έφερε ξανά στο Δήμο την συντηρητική Δεξιά, με τον Κοντογιάννη που τον διαδέχτηκε.
Οι υποσχέσεις του «Παπαγιάννη» αποδείχτηκαν ψεύτικες, διότι επί 4 χρόνια δεν πήγε ούτε μια φορά στην Νομαρχιακή Επιτροπή του ΚΚΕ, να τους εκθέσει έστω και ένα θέμα του Δημοτικού Συμβουλίου, παρόλο που με το ψηφοδέλτιο του είχαν εκλεγεί δυο σύμβουλοι, οργανωμένοι τότε στο ΚΚΕ. Ο Παπαγιάννης ήρθε δυο φορές στο σπίτι μου με διάφορους φίλους, προσπαθώντας να με πείσουν να μπω στο ψηφοδέλτιο του, αλλά δεν δέχτηκα ποτέ.
Τον ψήφισα όμως λόγω της κομματικής πειθαρχίας. Γι’αυτή μου την ψήφο ντρέπομαι μέχρι και σήμερα!
Παρακάτω θα ασχοληθώ με δυο από τα λάθη του Παπαγιάννη κατά την θητεία του, και με την ανοχή που επέδειξαν οι δυο οργανωμένοι κομμουνιστές σύμβουλοι του.
3ο ΜέροςΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ

Γράφει ο Βασίλης Λαδάς

Ο χώρος που κατασκευάστηκε το κέντρο υγείας ήταν ιδιοκτησία της Φιλοδασικής Ένωσης Κρανιδίου, που ιδρύθηκε το έτος 1922, και είχε στην κατοχή της όλο τον γύρω χώρο της πλατείας του Αγίου Χαραλάμπους, καθώς και την πάνω πλατεία. Επειδή ο Σύλλογος διαλύθηκε όπως όλοι οι μαζικοί χώροι του Κρανιδίου (μια κατάρα της τοπικής κοινωνίας), για να μην χαθεί η περιουσία του εις γνώση του Δήμου, από τότε δημιουργήθηκε μια τριμελής επιτροπή στα χαρτιά που διατηρείτο μονίμως σε κάθε αλλαγή Δημάρχου. Μέλη της ήταν ο Δήμαρχος, ο Έφορος και ο Διευθυντής του Δημόσιου ταμείου Κρανιδίου. Η κατάσταση αυτή διατηρήθηκε μέχρι τις ημέρες της θητείας του Παπαγιάννη, όπου επί χρόνια φαινόταν σαν ιδιοκτήτης ο Δήμος, ενοικιάζοντας την πλατεία σχεδόν κάθε καλοκαιρινή περίοδο, ενώ ο ενοικιαστής πάντα έφτιαχνε μια πρόχειρη παράγκα, για την κουζίνα και τα άλλα σκεύη, πουλώντας μεζέδες, αναψυκτικά κλπ. Κάθε καλοκαίρι τα σαββατοκύριακα οι νέοι, ντύνονταν και ξεκινούσαν από όλο το Κρανίδι περπατώντας στους δρόμους παρέες-παρέες, από την σημερινή πλατεία Ρέπουλη μέχρι την πλατεία του Αγίου Χαραλάμπους. Ας σημειωθεί ότι αυτή η ωραία περαντζάδα, γινόταν σε εποχές που οι γυναίκες δεν έβγαιναν εύκολα έξω.
Στο κάτω μέρος της πλατείας ( προς το νότο περίπου στα 2/3 της έκτασης της), έκαναν τις βόλτες τους οι νέοι και οι νέες, ενώ στον υπόλοιπο χώρο ο ενοικιαστής είχε τραπέζια και καρέκλες προσφέροντας διάφορους μεζέδες, μπύρες, παγωτά, αναψυκτικά κλπ. Υπήρχε «τζουκ-μποξ» με διάφορους δίσκους με τις επιτυχίες της εποχής. Όλοι οι νέοι, αγόρια και κορίτσια, περπατούσαν στο κάτω μέρος της πλατείας μια απόσταση 100 μέτρων περίπου, περνοδιαβαίνοντας, συζητώντας, γελώντας και πολλές φορές φλερτάροντας. Σ’ αυτή την πλατεία δημιουργήθηκαν μεγάλες σχέσεις που οι περισσότερες κατέληξαν σε γάμο, διότι αυτή την εποχή, ήταν το μόνο μέρος που μπορούσαν οι νέοι άνετα να κυκλοφορούν και να γνωρίζονται μεταξύ τους. Γι’ αυτό οι γονείς μας, με τις αυστηρές ηθικές αρχές τους, μας κατηγορούσαν. Όταν ντυνόμαστε για βόλτα μας έλεγαν « πάτε στο νυφοπάζαρο της πάνω πλατείας;». Η πλατεία αυτή είχε μεγάλη σχέση με την κοινωνική ιστορία αυτής της εποχής, ενώ για τους νέους ήταν τόπος αναμνήσεων και πολλών συναισθηματικών στιγμών.
Για να κατασκευαστεί στο χώρο της πλατείας το Κέντρο Υγείας, έπρεπε να καταργηθεί ο Φιλοδασικός Σύλλογος, και με κρατική εντολή να περάσει ο χώρος αυτός στο Δήμο. Αυτό έγινε επί ημερών του Παπαγιάννη, υποστηριζόμενου από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Απαλλοτρίωσε όλο το χώρο του Αγίου Χαραλάμπους, και περιήλθε στην ιδιοκτησία του Δήμου για κάθε νόμιμη χρήση, με τον έλεγχο πάντα της Νομαρχίας. Και εδώ αρχίζουν τα μεγάλα ερωτηματικά όπως αυτό σχετικά με το κτίριο του Κέντρου Υγείας. Γιατί κατασκευάστηκε σ’αυτή τη θέση και όχι στην πάνω πλατεία όπου υπήρχε μεγαλύτερος χώρος, και ήταν ένα μέρος ευάερο, αλλά προτίμησαν να σκάψουν μέσα στη γη (μέχρι και 6 μέτρα βάθος), και να θάψουν το κτίριο σε έναν λάκκο; Αν είχε κατασκευαστεί στην πάνω πλατεία θα ήταν σε μεγαλύτερο υψόμετρο, θα είχε θέα προς το Πόρτο-Χέλι και Σπέτσες, καθώς και δροσιά από τον νοτιά το καλοκαίρι. Έτσι θα απέφευγαν την σπατάλη 17.000.000 δρχ. για την εποχή αυτή.
Τα έργα ξεκίνησαν νόμιμα με ανάλογες δημοπρασίες και προσφορές, που τις κέρδισαν «εντέχνως» οι κομματικώς «ημέτεροι», εργολάβοι, φίλοι και ομοϊδεάτες του Παπαγιάννη. Άρχισαν με δικά τους μηχανήματα να σκάβουν και να κουβαλάνε σε 50 μέτρα απόσταση πάνω στην πλατεία τα μπάζα και να δημιουργούν τεράστιους σωρούς. Στη συνέχεια οι ίδιοι εργολάβοι επί δύο χρόνια, κάθε Άνοιξη και Καλοκαίρι, κουβαλούσαν με δικά τους μεταφορικά μέσα το «θίλιπρο» που είχαν βγάλει και ήταν το ιδανικότερο για την επίστρωση των αγροτικών δρόμων. Ενώ λοιπόν είχαν πληρωθεί για την μεταφορά αυτή, του χώματος, το έπαιρναν πάνω από την πλατεία τζάμπα, και πληρώνονταν για την μεταφορά του στους αγροτικούς δρόμους. Υπάρχει μαρτυρία ενός οδηγού, σε μένα τον ίδιο, που κουβαλούσε το «θίλιπρο» με το αυτοκίνητο του,
κάνοντας ορισμένα δρομολόγια, διότι ο εργολάβος μέλος του Δ.Σ που είχε πάρει την εργολαβία, για την μεταφορά και επίστρωση των αγροτικών δρόμων, δεν προλάβαινε ο ίδιος και πήρε αυτόν τον ιδιώτη με το αυτοκίνητο του, για μεταφορά, δίνοντάς του 1.000 δρχ για το κάθε δρομολόγιο. Αφού ο οδηγός είχε κουβαλήσει αρκετά χώματα με το αυτοκίνητο του, ο εργολάβος έκανε το λάθος να πάνε μαζί στο Δημόσιο Ταμείο για να πληρωθούν. Ο εργολάβος μπροστά του πληρώθηκε για όλα τα δρομολόγια προς 1.500 δρχ το καθένα, και του αυτοκινητιστή του έδωσε, όπως είχαν συμφωνήσει, 1.000 δρχ. αυτός βλέποντας ότι τον αδικούσε και τον έκλεβε, κατά έναν τρόπο, του ζήτησε να πληρωθεί και αυτός 1.500 δρχ. το δρομολόγιο. Αγριεμένος ο εργολάβος του είπε « κλείσε το στόμα σου και πάρε τα λεφτά διότι δεν θα περάσεις καλά».
Ο εργολάβος (δεν ζει πια) ήταν γνωστός τύπος, που δεν αστειευόταν μπροστά στο συμφέρον του, και φοβισμένος ο αυτοκινητιστής, υποχώρησε. Αυτά μου τα είπε όταν συναντηθήκαμε τυχαία και παραπονιόταν για τον εργολάβο που τον αδίκησε. Είναι κακό να κρίνουμε νεκρό, αλλά όταν αναφερόμαστε στο δημόσιο συμφέρον, ο λαός πρέπει να ξέρει την αλήθεια. Σ’αυτή την περίπτωση ο λαός του Κρανιδίου, αυτόν τον εργολάβο τον εξέλεξε δημοτικό σύμβουλο. Γι’ αυτό πρέπει να μαθαίνει ο λαός ποιους ψηφίζει και στέλνει στο Δήμο για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του.
Πρέπει να λέγεται η αλήθεια έστω και αν αφορά νεκρό, γιατί για μένα είναι μια ηθική και δίκαιη πράξη.
Γιατί λοιπόν ο Παπαγιάννης άνοιξε τόσες πληγές, κάνοντας τεράστια έξοδα για εκσκαφές και μεταφορές χώματος, ενώ ήταν ειδικός σε αυτές τις δουλειές; Γιατί δεν έκανε το Κέντρο Υγείας ( όπως τονίσαμε και πριν) πάνω στην πλατεία και τον χώρο που άνοιξε, τον «τάφο» και έθαψε το Κέντρο Υγείας να τον αξιοποιούσε για παρκινγκ, των αυτοκινήτων που συνεχώς αυξάνονται; Είναι βέβαιο ότι θα τελείωνε οικονομικότερα, καλύτερα και γρηγορότερα.
4ο ΜέροςΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΛΕΩΣ ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ

Γράφει ο Βασίλης Λαδάς

Άλλο ένα έργο της θητείας Παπαγιάννη, είναι το σχέδιο πόλεως του Κρανιδίου, με εγκληματικές συνέπειες πολύ χειρότερες από αυτές του Κέντρου Υγείας.
Το ΠΑΣΟΚ σαν κυβέρνηση με τον αρμόδιο υπουργό του ΥΠΕΧΩΔΕ, μαζί με τον Δήμο Κρανιδίου έκαναν μειοδοτική δημοπρασία για το σχέδιο πόλεως του Κρανιδίου όπου επικράτησε κάποιος Μαρασλής, και έκανε την μελέτη.
Το υπουργείο όρισε για την παρακολούθηση του έργου, δυο πολιτικούς μηχανικούς, τον Δημήτρη Σφυρή και τον Χρήστο Αδαμόπουλο, που είχαν έρθει τότε νέοι στο Κρανίδι, και αν θυμάμαι καλά τους πλήρωνε προς 80.000 δρχ το μήνα.
Οι δυο μηχανικοί στην αρχή μάζεψαν όλους τους φορείς σε μια συγκέντρωση, στη λέσχη του Πολιτιστικού Συλλόγου Κρανιδίου, όπου παραβρέθηκα και εγώ σαν εκπρόσωπος του Αγροτικού Συλλόγου Κρανιδίου, με την επωνυμία «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ». Μας ανέλυσαν με ενθουσιασμό την προοπτική της μελέτης για τον τόπο μας και αποφασίσαμε να κάνουμε και άλλες ενημερωτικές συγκεντρώσεις, παρακολουθώντας την εξέλιξη της μελέτης. Από τότε δεν έγινε καμία κίνηση εκ μέρους των δυο υπεύθυνων μηχανικών. Εκ των υστέρων αυτοί παραιτήθηκαν για λόγους που δεν έμαθα, παρά μόνο μέσα από κουτσομπολίστικες πληροφορίες, φάνηκε ότι ήταν οικονομικοί.
Μετά ένα χρόνο, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή άκουσα ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπέγραψε το σχέδιο πόλεως του Κρανιδίου και της Αμαλιάδας. Αμέσως πήγα στο Δήμο και ρώτησα τον Γραμματέα που δεν ήξερε τίποτα. Ρώτησα τους δυο συμβούλους που είχαμε στο Δήμο και αυτοί δεν ήξεραν τίποτα.
Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και θιγόμενοι από την μελέτη, όταν βεβαιώθηκαν ότι το σχέδιο πόλεως ήταν ανόητο και ανεφάρμοστο, και ότι δεν είχε γίνει καμία σωστή καταμέτρηση και λεπτομερής μελέτη, πήγαν στον Δήμαρχο και διαμαρτυρήθηκαν. Όπως πληροφορήθηκε ο Μαρασλής, όταν έφυγαν οι δυο μηχανικοί που είχε ορίσει το Υπουργείο, αρκέστηκε σε κάτι παλιές αεροφωτογραφίες από το 1946, και έβγαλε ένα σχέδιο πόλεως έκτρωμα. Ας σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα, κάθε έγγραφο που υπογράφεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δεν ανατρέπεται ούτε τροποποιείται εύκολα. Διότι πριν φτάσει στον Πρόεδρο για υπογραφή, το αρμόδιο Υπουργείο για λόγους τάξεως ελέγχει τα πάντα ( όπως και στην περίπτωση του σχεδίου πόλεως Κρανιδίου), και έτσι έστειλε το σχέδιο που είχε παραδώσει ο Μαρασλής στον Δήμο Κρανιδίου, με την εντολή να καλέσει όλους τους βασικούς φορείς, συλλόγους, συνεταιρισμούς, και τους άμεσα ενδιαφερομένους, να τους ανακοινώσει την μελέτη και κάθε ενδιαφερόμενος να υποβάλλει ένσταση ή πρόταση με σκοπό να βελτιωθεί το σχέδιο προς το καλύτερο. Η εντολή ήταν το σχέδιο πόλεως να παραμείνει στον Δήμο Κρανιδίου, και να αναρτηθεί μέσα στο Δημοτικό κατάστημα, καθώς και σε κάθε χώρο όπου ο Δήμος ανακοινώνει δικές του αποφάσεις, προγράμματα και θέματα για συζήτηση, να παραμείνει αναρτημένο για 60 εργάσιμες μέρες, και στο διάστημα αυτό ο Δήμαρχος να καλέσει όλους τους φορείς και τους άμεσα ενδιαφερομένους να διατυπώσουν προτάσεις αντιρρήσεις και ότι άλλο αφορά στην βελτίωση του σχεδίου. Μετά από 60 ημέρες το σχέδιο μαζί με τις προτάσεις, βελτιώσεις κλπ θα έπρεπε να κατατεθεί στο Υπουργείο.
Το μεγάλο ατόπημα αυτού του ανθρώπου (Παπαγιάννη), καίτοι ήταν υπομηχανικός και είχε πείρα από κατασκευές και μελέτες, ήταν ότι μάλλον δεν είδε το σχέδιο, και το κακό συνεχίστηκε, διότι στο διάστημα των δυο μηνών δεν συγκάλεσε ούτε ένα συμβούλιο, για να ανακοινώσει το σχέδιο, να λάβουν γνώση όλοι οι σύμβουλοι, ενώ το είχε τοιχοκολλήσει μόνο μέσα στο κοινοτικό κατάστημα «για τα μάτια του κόσμου». Το εκπληκτικό είναι ότι δεν το πρόσεξε κανένας από τους ευφυείς δημοτικούς συμβούλους. Την μεγάλη ντροπή σαν Κρανιδιώτης και Μαρξιστής, την νιώθω διότι ενώ ποτέ άλλοτε το κόμμα δεν είχε δυο εκπροσώπους του στο Δημοτικό Συμβούλιο, αυτοί τη φορά οι δυο εκπρόσωποι του κόμματος, όχι μόνο δεν αντέδρασαν έστω και αργά, αλλά σε όλη την τετραετία δέχθηκαν και υπέγραψαν όλα τα χρηματικά ποσά που αφορούσαν έξοδα του Δήμου, έργα κλπ. Έξοδα που κατά τη γνώμη μου ήταν αρκετά και είχαν όλα την σφραγίδα της υπεξαίρεσης, και του κομματικού ρουσφετιού.

Επί 4 χρόνια δεν είχαν αυτοί οι δυο άνθρωποι καμία κομματική συνεργασία με την οργάνωση για την πορεία του Δήμου, όπως ήταν υποχρεωμένοι, διότι με εντολή του κόμματος εξελέγησαν σύμβουλοι. Αναφέρω στη συνέχεια το ιστορικό της ανέγερσης μνημείου των θυμάτων της Εθνικής Αντίστασης για να τιμηθούν οι 37 εκτελεσμένοι Κρανιδιώτες από τους Γερμανούς. Σαν πρόεδρος του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ Κρανιδίου, είχα κάνει αίτηση στον Δήμο από την αρχή της τετραετίας για παραχώρηση 4 τ.μ. στην πάνω πλατεία. Ο Παπαγιάννης δεν εννοούσε να συγκαλέσει συμβούλιο επί 3 χρόνια, ώστε να αποφασίσουν την παραχώρηση του χώρου στην πάνω πλατεία, όπου κρέμασαν δυο αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, τον Κακαβούτη και τον Στρατάκο. Όσες φορές έλεγα στους δυο συμβούλους του κόμματος να πιέσουν τον Δήμαρχο ώστε να πάρει απόφαση το Δημοτικό Συμβούλιο, αυτοί επί 3 χρόνια αδιαφορούσαν. Έτσι σε μια κομματική σύσκεψη που είχε έρθει και ο γραμματέας της κομματικής οργάνωσης, από το Ναύπλιο, του εξήγησα την συμπεριφορά τους και του πρότεινα να τους υποχρεώσει να πιέσουν τον Δήμαρχο να φέρει σαν θέμα την αίτηση του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ, για την ανέγερση του μνημείου. Αυτοί δικαιολογήθηκαν ότι επί 3 χρόνια πιέζουν τον Δήμαρχο αλλά αυτός λέει «να περιμένουμε διότι είναι δυνατόν να καταψηφίσουν και οι σύμβουλοι του ΠΑΣΟΚ μαζί με τη Δεξιά και θα αποτύγχανε η προσπάθεια». Εγώ αμέσως απαίτησα από το γραμματέα να τους υποχρεώσει να απαιτήσουν από τον Δήμαρχο να φέρει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, και ας το καταψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ και η Δεξιά. Το παράρτημα της ΠΕΑΕΑ στην αίτηση του προς το Δημοτικό Συμβούλιο, ζητούσε τον συγκεκριμένο χώρο στην πάνω πλατεία για την ανέγερση μνημείου, διότι εκεί ακριβώς οι Γερμανοί κρέμασαν τον Τάσο Κακαβούτη και τον Φώτη Στρατάκο, και δυστυχώς τις καρέκλες τις τράβηξαν δυο γνωστοί Κρανιδιώτες. Σε 10 ημέρες έφερε επιτέλους ο Δήμαρχος το θέμα για συζήτηση και προς τιμήν της αντιπολίτευσης, οι εκπρόσωποί της πρώτοι πήραν το λόγο και ενέκριναν τον συγκεκριμένο χώρο. Υποχρωτικά τους ακολούθησαν και οι άλλοι σύμβουλοι της πλειοψηφίας του ΠΑΣΟΚ. Εγώ παραβρισκόμουν μαζί με τον αείμνηστο γραμματέα του παραρτήματος τον Κοσμά Σταματίου από την Ερμιόνη. Αφού πάρθηκε παμψηφεί η απόφαση ζήτησα το λόγο από τον πρόεδρο και σαν εκπρόσωπος του παραρτήματος συγχάρηκα, και ευχαρίστησα το Δημοτικό Συμβούλιο για την πατριωτική και ανθρωπιστική πράξη του, διότι όλοι σαν πατριώτες τιμήσαμε την θυσία αυτών των ανθρώπων που αγωνίστηκαν, για την λευτεριά της πατρίδας και πλήρωσαν με τη ζωή τους. Ο Παπαγιάννης αμέσως πήρε το λόγο και ζήτησε μια προθεσμία ορισμένων ημερών, με την δικαιολογία μήπως η μελέτη του σχεδίου πόλεως του Κρανιδίου, προέβλεπε κάτι άλλο στην πάνω πλατεία και έπρεπε να συμβουλευθεί την πολεοδομία. Λες και αυτός δεν ήξερε την μελέτη του σχεδίου πόλεως του Κρανιδίου. Ας σημειωθεί ότι η πολεοδομία τότε στεγαζόταν δεξιά από την κεντρική είσοδο του Δήμου. Παρόλο που ο Παπαγιάννης είχε θύμα τον αδερφό του όχι μόνο αδιαφόρησε, αλλά σαμποτάρισε την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου επί ένα χρόνο που παρέμεινε ακόμα στον Δήμο και έτσι δεν εγκρίθηκε η ακριβής θέση του μνημείου.
Αυτός ο ‘αριστερός» που καθημερινά είχε δίπλα του την πολεοδομία, δεν κατάφερε επί ένα χρόνο να ορίσει 4 τ.μ. για την τοποθέτηση του μνημείου έχοντας έναν εκτελεσμένο αδερφό και μια παμψηφεί θετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Το θέμα ήταν τελείως τυπικό, διότι ήξερε πολύ καλά ότι σύμφωνα με τη μελέτη του σχεδίου πόλεως σ’αυτή τη θέση η ανέγερση του μνημείου δεν θα εμπόδιζε καθόλου την λειτουργία της πλατείας.
Εδώ έχουμε ακέραια την ευθύνη σαν κόμμα διότι διαθέτοντας δυο αντιπροσώπους οργανωμένους κομμουνιστές όπως έλεγαν αυτοί, δεν πίεσαν επί ένα χρόνο τον Δήμαρχο να υλοποιήσει την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, όπως ήταν υποχρεωμένος. Τον Παπαγιάννη τον διαδέχθηκε για δεύτερη φορά ο Κοντογιάννης για 4 χρόνια, με την δική του σχετική βοήθεια και με τις προσωπικές διαμαρτυρίες, και αναφορές στην Νομαρχία, σαν πρόεδρος του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ , κατάφερα μετά από 3 χρόνια να να ορισθεί μια τριμελής επιτροπή για την μελέτη του χώρου, που αποτελούνταν από την κα Αντωνοπούλου
(αρχιτέκτονα), τον κο Αντωνόπουλο (πολιτικό μηχανικό από το Ναύπλιο), και τον κο Μαρώση (πολιτικό μηχανικό από το Κρανίδι). Ήλθαν οι δυο από το Ναύπλιο και ο Μαρώσης, αν και είχε ειδοποιηθεί, δεν εμφανίστηκε. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους άλλους δυο εκπροσώπους της Νομαρχίας, να κάνουν ένα τοπογραφικό σχέδιο όλου του χώρου και ειδικά της τοποθεσίας του μνημείου. Το θέμα δεν προχωρούσε γρήγορα με αποτέλεσμα επί θητείας Κοντογιάννη, να μην υλοποιηθεί όπως έγινε κατά την θητεία του επόμενου Δημάρχου, Δημ. Κωστελένου (θα αναφερθώ πιο κάτω). Παρόλη την καλή θέληση του Κοντογιάννη να γίνει αυτό το μνημείο, ο δημοτικός σύμβουλος Ανδρέας Πουλής, καίτοι είχε υπογράψει για την παραχώρηση του χώρου, αρνήθηκε να ψηφίσει με την δικαιολογία ότι «έρχονται εδώ από το Ναύπλιο και μας κάνουν ότι θέλουν στον τόπο μας, γι’αυτό δεν συμφωνώ με την παραχώρηση του χώρου, αν και ψήφισα υπέρ». Οι λόγοι της άρνησης είναι ευνόητοι.
Επανέρχομαι στο θέμα του σχεδίου πόλεως. Όταν μαθεύτηκε η απάτη του Παπαγιάννη, μαζευτήκαμε όλοι στο δημοτικό κατάστημα, 100 περίπου πολίτες από το Κρανίδι οι περισσότεροι αγανακτισμένοι, διότι ζημιώνονταν από αυτό το ανόητο σχέδιο πόλεως και απαιτούσαμε να τροποποιηθεί η μελέτη, αλλά αυτό ήταν αδύνατο, διότι ήταν υπογεγραμμένη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ακόμα και μέχρι σήμερα δεν είναι δυνατό να καταργηθεί ή να τροποποιηθεί, αλλά επειδή έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και εφόσον δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί, ίσως είναι δυνατόν να γίνει κάποια καινούρια μελέτη με άλλη φιλοσοφία, βασισμένη στις πραγματικές ανάγκες του Δήμου. Αυτό είναι θέμα Δημάρχου και όπως πληροφορούμε τώρα το 2006 θα γίνει κάποια προσπάθεια για νέα μελέτη του σχεδίου πόλεως Κρανιδίου.
Μέσα στην φασαρία που επικρατούσε στον Δήμο, σε μια στιγμή ησυχίας ρώτησα τον Δήμαρχο «πότε ήρθε αυτός ο περίφημος Μαρασδής και μέτρησε στο Κρανίδι, αφού κανένας δεν τον είδε, και πώς χάραξε το σχέδιο πόλεως; Τι κάνατε εσείς σαν Δήμος έχοντας την ευθύνη της μελέτης ώστε να αντικαταστήσετε τους δυο μηχανικούς που παραιτήθηκαν; ( Αδαμόπουλος και Σφυρής). Μου υπέδειξε αδιάφορα ‘έναν μηχανικό από το Δ.Σ, και όταν τον ρώτησα μου είπε με αδιαφορία « ο Μαρασλής δεν ήρθε ποτέ να με βρει». Η απάντηση μου ήταν αφού δεν ήρθε αυτός γιατί δεν πήγες εσύ να τον βρεις, που ήσουν υποχρεωμένος, και αν δεν μπορούσες, γιατί δεν παραιτήθηκες όπως έπρεπε να αποφύγεις και τις ευθύνες του κακού που βρήκε τον τόπο μας;»
Εδώ τελειώνει η «Οδύσσεια» ρουσφετιών και παρανομιών με τους συμβούλους του Παπαγιάννη.
Ο Κοντογιάννης που τον διαδέχθηκε στη Δημαρχία, κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες να ακυρώσει την μελέτη του Μαρασλή, αλλά δεν τα κατάφερε. Τον Κοντογιάννη διαδέχθηκε ο Δημ. Κωστελένος με συνεργασία ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού, αν και ήταν νέος και μορφωμένος δεν έκανε μεγάλο έργο στον τόπο μας, αλλά προς τιμήν του, το πιο αξιόλογο έργο του ήταν η μελέτη και η έγκριση δανείου για τον βιολογικό καθαρισμό και την αποχέτευση των λυμάτων του Δήμου Κρανιδίου. Η αγορά οικοπέδου και η εγκατάσταση εργοστασίου βιολογικού καθαρισμού στον Κάμπο, ήταν ένα έργο από τα πιο σοβαρά για την επαρχία μας και μείωσε κατά πολύ την μόλυνση της περιοχής, διότι ο Δήμος Κρανιδίου καταναλώνει κατά μέσω όρο πάνω από 1700 κυβικά μέτρα νερού το 24ωρο για τις ανάγκες βασικά της αποχέτευσης. Από αυτά λόγω της διαβρωτικής θέσης του υπεδάφους του Δήμου μας, που δεν αδειάζει σχεδόν κανένας βόθρος, και όπως είναι φυσικό αυτή η μεγάλη ποσότητα των καθημερινών λυμάτων, φτάνει σίγουρα στο υδροφόρο στρώμα και καταλήγει στην θάλασσα, δηλαδή στις κοντινότερες παραλίες του Κρανιδίου που είναι στη δυτική περιοχή, Κοιλάδα, Λεπίτσα, Δορούφι κλπ.
Ενώ έγιναν όλα αυτά τα οικήματα και οι εγκαταστάσεις των μηχανημάτων, για να ολοκληρωθεί το έργο υπήρχαν ορισμένες γραφειοκρατικές ελλείψεις και παρέμεινε ανενεργό για 4 χρόνια, με ευθύνη πια, του νέου δημάρχου Νίκου Κοντογιάννη, που διαδέχθηκε τον Δημ. Κωστελένο. Άρχισε να λειτουργεί επί ημερών του επόμενου δημάρχου, Δημ. Καμιζή, που με ενέργειές του ξεπέρασε τις γραφειοκρατικές δυσκολίες, και κατάφερε να θέσει σε λειτουργία τον βιολογικό καθαρισμό.
Άλλο θετικό και πατριωτικό έργο του Δημ. Κωστελένου, είναι η έγκριση του χώρου για την ανέγερση του μνημείου της Εθνικής Αντίστασης, ένα έργο που ενώ δεν εγκρίθηκε στο τελευταίο συμβούλιο του Κοντογιάννη, όπου παραβρίσκονταν όλο το νεοεκλεγέν συμβούλιο του Κωστελένου, εγκρίθηκε στο πρώτο συμβούλιο του Δήμου με δήμαρχο τον Κωστελένο, μετά από 9 χρόνια αγώνων και προσπαθειών του παραρτήματος ΠΕΑΕΑ.
Το μνημείο, μας στοίχισε τότε 4.000.000 δρχ με 1.500.000 δρχ προσφορά από τον αείμνηστο Παντελή Γκιώνη, που ήταν και ο πρώτος που έδωσε την ιδέα, τιμώντας τους αγωνιστές και προπάντων τους δυο νεκρούς αδελφούς του, Αντώνη και Τάκη, που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς. Συγκεντρώσαμε 700.000 από ενίσχυση των οικογενειών των θυμάτων, και άλλων συντρόφων και φίλων, και τα υπόλοιπα από έναν ιδιώτη που δεν θέλει να κατονομαστεί. Στα αποκαλυπτήρια του μνημείου παραβρέθηκε και τίμησε με την παρουσία του, ο τότε δήμαρχος Δημ. Κωστελένος. Μίλησε με θερμά πατριωτικά λόγια, αλλά αυτό που δεν κατάφερε ήταν να κρατήσει την υπόσχεση του, να βγάλει ένα κονδύλι 500.000 δρχ από τον Δήμο. Όλοι οι δήμοι της Ελλάδας ενίσχυσαν τα παραρτήματα της Εθνικής Αντίστασης μέχρι και την ολοκληρωτική κατασκευή των αντίστοιχων μνημείων τους. Τέτοιου είδους μνημεία έχουν ανεγερθεί χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα.
Τον Κοντογιάννη τον διαδέχθηκε ο Δημ Καμιζής, γιατρός και διευθυντής του Κέντρου Υγείας Κρανιδίου (παλιότερα και του Ναυπλίου). Απεδείχθη δήμαρχος ικανός και δραστήριος μέχρι και σήμερα (που γράφονται αυτές οι γραμμές), τόσο με σοβαρά έργα υποδομής, όσο και με την ενίσχυση της πολιτιστικής κίνησης, με μεγάλη προσπάθεια για την ανάδειξη της λαογραφικής και πολιτιστικής ιστορίας του τόπου, με ιδιαίτερη μελέτη γύρω από τα πολιτικά πρόσωπα, με την έκδοση βιβλίου του μεγάλου πολιτικού και συμπατριώτη μας Εμμανουήλ Ρέπουλη (εκδόθηκε με έξοδα του Δήμου), που περιέχει αξιόλογους πολιτικούς και ιστορικούς λόγους του στη Βουλή, καθώς και μια σειρά από λογοτεχνικές και φιλοσοφικές επιστολές και με ιστορικά ντοκουμέντα από την εθελουσία εξορία του μεγάλου Κρανιδιώτη πολιτικού μετά την ήττα του κόμματος των Φιλελευθέρων, όπου τους διαδέχθηκαν στην εξουσία ο Γούναρης της Δεξιάς, με τον βασιλιά Κωνσταντίνο και την «συμμορία» του.
Η παρουσίαση αυτού του βιβλίου έγινε σε ειδική τιμητική εκδήλωση, για τον Ρέπουλη, στην πάνω πλατεία που τον τίμησε σύσσωμος ο λαός του Κρανιδίου. Διάφοροι ομιλητές αναφέρθηκαν στη ζωή και στις πολιτικές δραστηριότητες του μεγάλου αυτού πολιτικού άνδρα, ο οποίος διετέλεσε μέχρι και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βενιζέλου, ενώ πέτυχε απόλυτα στο έργο του ( σαν αστός πολιτικός) από τις διοικητικές θέσεις στις οποίες τοποθετήθηκε.

Για να δουμε εκεινα τα 200 χιλιαδες ευρω για το σπηλαιο Φραγχθι θα τα θυμηθει κανεις;  http://franchthi.wordpress.com/

Για να δουμε γενικωτερα μιας και θα συζητηθει και το θεμα του τουρισμου (πακετο με τον πολιτισμο παντα λες και ο πολιτισμος υπαρχει μονο σαν ανταλακτικη χρηστικη  αξια) την Ερμιονιδα θα την μνημονευσει κανεις;

Γι αυτο χρειαζεται η κοινωνια των πολιτων. Για να ειναι σημερα 100 ανθρωποι απο την Ερμιονιδα τα ΔΣ ξενοδοχουπαλληλων  και ξενοδοχων ο εμπορικος συλλογος τα περιβαλλοντικα σωματεια εθελοντικες ομαδες για την προωθηση του πολιτισμου μας .Μονο τα ΔΣ να πηγαιναν γεμιζαμε ενα πενηνταρι λεωφορειο. Συνηθως ενα ΔΣ εχει 5-7 μελη βαλτε λοιπον 5-6 τοπικους φορεις και το γεμιζαμε. Να πηγαιναμε λοιπον στο Περιφερειακο και να θυμιζαμε σε ολους αυτους πως υπαρχουμε. Πως στην Ερμιονιδα υπαρχει ανθρωπινη παρουσια πολιτισμος εδω και 10 χιλιαδες χρονια.

Πως στην Ερμιονιδα δουλευαν καποτε ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ δεκαοχτω μοναδες με χιλιαδες κρεβατια και σημερα οι 5 εκλεισαν και οι αλλες υπολειτουργουν. Και το κρατος θελει να πουλησει την δημοσια γη  για να ερθουν ξενοι επενδυτες λεει και να χτισουν μοναδες….

Και αν δεν μας ακουγαν ας βαζαμε και καμμια φωνη δεν βλαφτει.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=377989

Την ανάδειξη του σπηλαίου Φράγχθι στην Αργολίδα, ενός από τα σημαντικότερα του ελληνικού χώρου, αφού θεωρείται πιθανό ότι έχει κατοικηθεί από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ κατά την Μουστιαία περίοδο (40.000 χρόνια από σήμερα) αλλά σίγουρα από τον Homo Sapiens (30.000 χρόνια από σήμερα) αποφάσισε το υπουργείο Πολιτισμού προκειμένου να γίνει ευκολότερη η πρόσβαση των επισκεπτών και η ενημέρωσή τους.

Σύμφωνα με την πρόταση της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας Νότιας Ελλάδας που έχει στην ευθύνη της το σπήλαιο, θα αποκατασταθεί η παλαιά προβλήτα ώστε να διασφαλιστεί η θαλάσσια πρόσβαση, θα διαπλατυνθεί και θα διαμορφωθεί κατάλληλα το υπάρχον μονοπάτι, το οποίο αρχίζει από την παραλία και φθάνει ως το μνημείο ενώ ενημερωτικές πινακίδες θα πληροφορούν τον επισκέπτη για την ιστορία, τη σημασία του χώρου και τα ευρήματά του.

Στο εσωτερικό του σπηλαίου προβλέπεται η τοποθέτηση ενός χαμηλού διάδρομου περιήγησης από μέταλλο και ξύλο, ο οποίος θα περιτρέχει το χώρο για την ασφαλή επίσκεψη των επισκεπτών αλλά από τις ανασκαφικές τομές που είχαν γίνει θα διατηρηθούν ανοικτές μόνον οι δύο. Δεν θα γίνει όμως εγκατάσταση ηλεκτροφωτισμού αφού η κατακρήμνιση τμήματος της οροφής του σπηλαίου (περί το 3000 π.Χ.) έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο άνοιγμα από το οποίο διέρχεται το φυσικό φως. Στο σημείο αυτό μάλιστα οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι κρύπτονται σημαντικές πληροφορίες για την κατοίκηση του σπηλαίου πριν από την εποχή από την οποία διασώζονται τα έως τώρα ευρήματα.

Το κόστος αυτών των επεμβάσεων ανέρχεται στις 200.000 ευρώ. Οπως λέει η προϊσταμένη της Εφορείας κυρία Νίνα Κυπαρίσση η αξιοποίηση του σπηλαίου Φράγχθι και του περιβάλλοντος χώρου θα επιτρέψει την επίσκεψή του από ευρεία γκάμα ανθρώπων ενώ λόγω του διττού χαρακτήρα του ως μνημείο φυσικής αλλά και πολιτιστικής κληρονομιάς θα μπορούσε να φιλοξενήσει εκπαιδευτικές δράσεις για παιδιά.

Το σπήλαιο βρίσκεται στον όρμο Κοιλάδα και έχει δύο θαλάμους, οι οποίοι ερευνήθηκαν από αμερικανούς αρχαιολόγους την περίοδο 1967-1976 με επικεφαλής καθηγητή τον Τόμας Τζάκομπσεν. Η πλέον σημαντική ανακάλυψη στο Φράγχθι είναι ο σκελετός ενός άνδρα ηλικίας 25 χρονών και ύψους 1,56, ο οποίος είχε δεχθεί ένα ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι και χρονολογείται στα 10.000 – 8.000 χρόνια πριν από σήμερα. Είχε τα πόδια λυγισμένα, τα χέρια στο στήθος στην στάση του εμβρύου και ήταν θαμμένος με το κεφάλι στο Νότο και τα πόδια στον Βορρά ενώ βρέθηκαν ακόμα οι σκελετοί δύο παιδιών με αντίστροφο προσανατολισμό.

Οταν οι πρώτοι κυνηγοί είχαν βρει καταφύγιο στη σπηλιά, η θάλασσα απείχε 6 ως 8 χιλ. ενώ σήμερα βρίσκεται σε απόσταση μόνον 50 μέτρων και η είσοδός της είναι 12,5 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Από την πρώτη αυτή περίοδο κατοίκησης βρέθηκαν υπολείμματα από ελάφια, βίσονες, αλεπούδες, άγριους γαϊδάρους, λαγούς αλλά και εργαλεία από πυριτόλιθο και σχιστόλιθο. Στην ακμή του έφθασε στην Μέση Νεολιθική (5.000-4.500 π.Χ.) και την Υστερη Νεολιθική και από αυτή την περίοδο βρέθηκε οψιανός, ένα πέτρωμα που υπάρχει μόνο στην Μήλο, 80 μίλια μακριά (ανακάλυψη που έφερε επανάσταση σχετικά με την αντίληψη για τις θαλάσσιες μεταφορές).

Κατά την εποχή αυτή στην τροφή των κατοίκων προστίθενται γιγάντια ψάρια, άγριες φακές που συλλέγονταν με δρεπάνι από πυριτόλιθο, θαλασσινά όστρακα ενώ προς το τέλος της περιόδου διαπιστώνεται και καλλιέργεια της γης καθώς και οικόσιτα ζώα. Στην ακμή του, το 4.000 π.Χ., το σπήλαιο έφτασε τους 150 κατοίκους και ο οικισμός εξαπλώθηκε και έξω από την είσοδο. Ολα τα ευρήματα, όπως ειδώλια, άφθονη κεραμεική, χάντρες, κοσμήματα και κατεργασμένα όστρακα βρίσκονται σήμετα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου.

Επικοινωνησα τηλεφωνικα με τον κ Δημαρχο και του εκανα γνωστη την  αναρτηση μου http://sikam.wordpress.com/2011/04/03/24362/ και φυσικα ρωτησα αν εχει υπ οψιν του την συγκεκριμενη εγκριση και ποιες ειναι οι προθεσεις του.

Αργοτερα με πληροφορησε για τα παρακατω.

Απο ερευνα που εκανα δεν ανευρεθει στις υπηρεσιες του Δημου καμμια εγκριση απο το υπουργειο Τουρισμου και αναπτυξης  σχετικης μελετης για το θεμα που αναφερεται, ουτε επισης υπαρχει κανενα εγγραφο στο οποιο να καταγραφεται σχετικο εργο που να εχει ενταχθει στο ΕΣΠΑ.

Τωρα λοιπον ο λογος στην αντιπολιτευση.Θα περιμενουμε την δικια της τοποθετηση.

Περιμενουμε ακομα  την δημοσιοποιηση των σχετικων εγγραφων. Δηλαδη

της μελετης ,

του εγγραφου απο το υπουργειο Τουριστικης αναπτυξης πως η μελετη προυπολογισμου 3 εκατομμυριων εγκρινεται και

ποτε εγινε η ενταξη στο ΕΣΠΑ και

φυσικα αν εγινε η δημοπρατηση πριν απο δυο χρονια η αν παλι δεν εγινε για ποιο λογο δεν εγινε.

Θυμιζω το παρακατω αποσπασμα ειναι απο το ιστολογιο   http://hermionidanews.blogspot.com στις  2/6/2009 αλλα οι αναρτησεις αρχειου του συγκεκριμενου ιστολογιου φτανουν μεχρι 14/6/2009 . Πιστευω ο διαχειριστης του, θα εχει αρχειο των παλαιοτερων αναρτησεων αν προκυψει καποιο θεμα αμφισβητησης.

. Στις 13/5/ 2009 εγκρίθηκε από το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης η μελέτη υπό τον τίτλο : « Οικοτουριστικές Διαδρομές Δήμου Κρανιδίου» . Ύψους 3.000.000 ευρώ. Η μεγαλύτερη οικοτουριστική διαδρομή στην Ελλάδα. Το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και θα δημοπρατηθεί.

Δυστυχως το ιστολογιο του Δημου Κρανιδιου ποτε δεν λειτουργησε κανονικα και ετσι επρεπε παντα να αποθηκευουμε τα δελτια τυπου απο τα ιστολογια που επιλεκτικα επελεγε ο πρωην δημαρχος σαν αποδεκτες των ανακοινωσεων του.

Αλλα ετσι κι αλλιως ουτε τωρα υπαρχει καλη σχεση με τους διαυλους επικοινωνιας της αντιπολιτευσης με τους ψηφοφορους. Το ιστολογιο που στηθηκε προεκλογικα  εχει πεσει σε ναρκη ενω η γυαλιστερη εφημεριδα που κυκλοφορησε επισης προεκλογικα ειναι επισης καταργημενη.

Ειναι μια αλλη αποψη για την σχεση εκπροσωπων με τους ψηφοφορους οπου ο λαος υπαρχει καθε τεσσερα χρονια και μετα μπαινει παλι στην γωνια. Αντιθετα η σημερινη δημοτικη αρχη μεχρι στιγμης δειχνει οχι μονο  να εχει την διαθεση να κρατα ενημερους τους πολιτες σε μια σειρα θεματα (οχι σε ολα- οχι παντα) αλλα και να ακουει την κριτικη και να διορθωνει τα λαθη της. Εχει εξ αλλου ενα νημα με την τοπικη κοινωνια , τις εθελοντικες δρασεις πολιτων, που δεν την αφηνουν σε ησυχια με τις δρασεις τους (και την κριτικη τους καποτε)

 Στο χερι μας ειναι να την κρατησουμε σε αυτο το μονοπατι και να επιμεινουμε για περισσοτερη και βαθυτερη ενημερωση.

Σκεψεις  για τον πολιτισμο

Ιουνίου 19, 2009 in Πολιτισμός

Σηκωσα την πρωτη επιστολη του Δημαρχου κ Σφυρη στο αμεσως προηγουμενο ποστ.Σφυρης

Απο την επιστολη αυτη στεκομαι για την ωρα σε αυτο το αποσπασμα μιας και για ενα χρονο τωρα γραφω για την πολιτιστικη κληρονομια του τοπου μας.

Όσον αφορά την ανικανότητά μου να ασχοληθώ με την ανάδειξη του πολιτιστικού μας πλούτου έχω να τον πληροφορήσω , πάλι προς μεγάλη του λύπη και ικανοποίηση των δημοτών ότι :

. Στις 13/5/ 2009 εγκρίθηκε από το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης η μελέτη υπό τον τίτλο : « Οικοτουριστικές Διαδρομές Δήμου Κρανιδίου» . Ύψους 3.000.000 ευρώ. Η μεγαλύτερη οικοτουριστική διαδρομή στην Ελλάδα. Το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και θα δημοπρατηθεί.

Η μελετη έχει ως εξής :

.Ξεκίνημα από τις δύο Σπηλιές των Διδύμων και καταλήγει στο Πόρτο Χέλι. Αναλυτικά περιλαμβάνει τις δύο σπηλιές Διδύμων , την Μονή Αυγού, τον Αγ. Δημήτριο στο Καστράκι, την Πηγή Καμαράκι, περνάει από τη Ζώνη των Εναλίων Αρχαιοτήτων Σαλαντίου, τον αρχαίο Πύργο των Φούρνων, το Σπήλαιο Φράχθι, τον Αγ. Δημήτριο Κοιλάδας , την Παραλιακή Ζώνη Κοιλάδας από τους ταρσανάδες , υπαίθριο μουσείο σκαφών , Παλαιό Σχολείο Κοιλάδας σαν πρώτο σταθμό ηλεκτρονικής ξενάγησης ( με προοπτική δημιουργίας αγγειοπλαστικής σχολής ), συνεχίζει στους Μύλους Κρανιδίου ( ανάπλαση χώρου και δημιουργία ανοικτού θεάτρου ), φτάνει στην Ακρόπολη Αλιέων και καταλήγει στο κτήριο Μίληση δεύτερο σταθμό ηλεκτρονικής ξενάγησης, μέσω ξυλοπεζόδρομου στην παραλία Πορτο Χελίου. Το έργο αυτό όχι μόνο αναδεικνύει και αξιοποιεί την πολιτιστική μας κληρονομιά , αλλά θα συμπεριληφθεί στους παγκόσμιους τουριστικούς χάρτες. Είναι ένα έργο , που θα δώσει πνοή στον θεματικό τουρισμό και παράλληλα θα αξιοποιήσει ακόμη περισσότερο την περιοχή μας . Η άγνοιά σας κε Καμιζή είναι εντυπωσιακή, φαίνεται δεν σας πληροφορούν για τα τεκταινόμενα . Γεγονός που σας αφήνει εκτεθειμένο και εμφανίζεστε αδαής. Την επόμενη φορά που θα γράψετε επιστολή καλό θα είναι να δέχεστε εκ των προτέρων πληροφόρηση, που θα είχατε από μένα εάν αποδεχόσαστε τις προσκλήσεις που σας έχω στείλει επανειλημμένα.

και συνεχιζει η αναρτηση με δικες μου σκεψεις και προτασεις

Ρωταω λοιπον.Σε ενα μηνα κλεινουν δυο χρονια απο την εγκριση του ποσου των τριων εκατομμυριων για τον παραπανω σχεδιασμο.

Θα θυμισει η αντιπολιτευση αυτη την επιτυχια της στην σημερινη πλειοψηφια θα απαιτησει με καθε δυνατο τροπο την εκταμιευση του ποσου και θα συνεργαστει με την νεα δημοτικη αρχη τουλαχιστον σε αυτο το πεδιο;

Και αν ναι τι θεση εχει η σημερινη δημοτικη αρχη σε σχεση με το συγκεκριμενο σχεδιασμο και αν υπαρχουν διαφοροποιησεις μπορουν σε συνεργασια οι δυο παραταξεις να διεκδικησουν τα χρηματα και να υλοποιησουν το αναθεωρημενο σχεδιο αμεσα;

Aναδημοσιευσα χτες Καταγγελια ενος πολιτη για τον αρχαιολογικο χωρο των Αλιεων. Καταγγελια που ο πολιτης ισχυριζεται

email.panos.christod@gmail.com
το πιο πανω εχει σταλη με συστημενη επιστολη στους Δημο Κρανιδιου,ΑΤ Κρανιδιου,Αρχαιολογικη υπηρεσια Ναυπλιου,και στο γραγειο υπουργου του Υπουργειου Πολιτισμου

Πηγα λοιπον σημερα εκει να δω τι γινεται. Εφτασα μεχρι ενα σημειο εχει πολλες λασπες και νερα βιαζομουν και επρεπε να φυγω  δεν ειδα οσα καταγγελωνται ισως ειναι πιο μεσα.

Ο αρχαιολογικος χωρος στα ιδια χαλια οπως παντα. Δεν μιλαμε για την Ακροπολη πανω στον λοφο αλλα για τον περιφραγμενο απο τον ΣΦΙΠ χωρο κατω στην παραλια μπροστα απο τα βυθισμενα ερειπια.

Αν θυμαστε ειχα δημοσιευση προ καιρου φωτογραφια μιας καθιζησης του εδαφους εξω απο τον περιφραγμενο χωρο και διπλα σε ενα τοιχος.Ηταν στις 6 Γεναρη πριν απο τρεις μηνες .

 Τωρα καποιος εχει βαλει μια παλετα μεσα και η τρυπα εχει μεγαλωσει ενω χωματα εχουν κυλησει απο τα τοιχωματα.

Ισως καποιος να μπορουσε να ενδιαφερθει. Δεν ξερω αν ο φυλακας εχει ενημερωσει την αρχαιολογικη υπηρεσια και αν ειναι αυτος που εβαλε την παλετα σαν προστατευτικο για τους διερχομενους. Ειναι και αυτη μια αποψη για την αναδειξη των αρχαιολογικων μας χωρων.

Μπορει παλι  την νυχτα οι προγονοι μας  να σκαβουν διεξοδο διαφυγης μπορει να θελουν να βγουν απο την γη και να μας παρουν  φαλαγγι, ποιος ξερει.

Επαναφερω λοιπον την παλια μου προταση

Φετος στην πανσεληνο του Αυγουστου οταν σε ολη την Ελλαδα ανοιγουν οι αρχαιολογικοι χωροι για μουσικες εκδηλωσεις και ποιητικες βραδυες ας κανουμε για πρωτη φορα κατι στον αρχαιολογικο χωρο. Να ενωσουμε την παραλια  με την Ακροπολη ξανα, να ερθουν και οι Σπαρτιατες αδερφωμενοι με τους ΑΘηναιους, τους Μακεδονες και του Νεο Ελληνες παρεα, μπας και ανοιξουν τα ματια μας και δουμε μεσα στο σκοταδι την κληρονομια που φερει αυτος ο τοπος. Γιατι στο φως του ηλιου μονο μπαζα και σκουπιδια εχουμε!.

Μονο αν ειναι να το κανουμε ας ξεκινησουμε απο τωρα. Να συμμετεχει ολη η κοινωνια να το διαδωσουμε να το οργανωσουμε σωστα και οχι βιαστικα  και πανω απ ολα να το κανουμε για μας. Οχι για τους τουριστες.

Ισως ετσι οι προγονοι μας ησυχασουν και σταματησουν να σκαβουν τρυπες τα βραδυα στο χωμα που τους σκεπαζει.

Ιανουαριος 2011 / Αυγουστος 2010  /  ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2009  / ΝΟΜΑΡΧΗΣ / ΠΟΛΗ ΑΛΙΑΙΩΝ /  Αλιεις 1 /  ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2009 Δημοτικη Βιβλιοθηκη / ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Εψαξα να βρω το βιβλιο.Πηρα στην Ελευθεροτυπια και ζητησα τον κ Κιαο

Μια γυναικεια φωνη μου απαντησε στα γρηγορα (προφανως δεν ειμαι ο μονος που τηλεφωνησε) “αν ειναι για το βιβλιο εξαντληθηκε και δεν θα ξαναεκδοθει.Αανδημοσιευω το αρθρο λοιπον και η ιστορια αυτη δεν τελειωσε για μενα. Το αντιθετο.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=263163

Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 29 Μαρτίου 2011 ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ «ΕΠΤΑΣΦΡΑΓΙΣΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ» ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣΑυτός ήταν ο Καραγιώργης

Παρουσίαση του ΝΙΚΟΥ ΚΙΑΟΥ

Κι όμως. Εχουν περάσει 56 (ή 58;) χρόνια και δεν ξέρουμε -ούτε η σύζυγός του ξέρει ακριβώς- πότε πέθανε ο Κώστας Καραγιώργης, πού πέθανε, πώς πέθανε, υπό ποίες συνθήκες.

Το βιβλίο της Μαρίας Καραγιώργη και της Κατερίνας Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου Το βιβλίο της Μαρίας Καραγιώργη και της Κατερίνας Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου Το βέβαιο είναι ότι ήταν κρατούμενος στη Ρουμανία, τον βασάνιζαν, ναι ακριβώς τον βασάνιζαν άγρια, οι σύντροφοί του με εντολή τής τότε ηγεσίας του ΚΚΕ και οι Ρουμάνοι ασφαλίτες. Τα βασανιστήρια κράτησαν χρόνια και πέθανε στα βασανιστήρια.

Πού πήγαν τα οστά του, πού βρίσκονται (αν βρίσκονται ακόμα), πού είναι ο τάφος του (αν τον έθαψαν ποτέ). Πού είναι τα γραπτά που άφησε ο Καραγιώργης.

Η Μαρία Καραγιώργη, μαζί με την Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου, γράφει γι’ αυτό που την πονά και την καίει σ’ όλη τη ζωή της, για τη ζωή και το θάνατο του συντρόφου και συζύγου της Κώστα Καραγιώργη, για την προσωπικότητά του και για τη μεταχείριση που του επιφύλαξαν οι σύντροφοί του- και πρώτος ο ηγέτης του ΚΚΕ τότε, ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο στενός του φίλος από νεαρή ηλικία.

Στο βιβλίο που έγραψαν, «Κώστας Καραγιώργης (1905-1955), ο άνθρωπος, ο κομμουνιστής, ο δημοσιογράφος, ο αγωνιστής, το εξιλαστήριο θύμα», δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα, αλλά με έκδηλο φόβο, απορία, πίκρα και οργή δεν βρίσκει απαντήσεις σε πολλά άλλα και αφήνει τον πόνο της να μιλήσει:

«Ο πιο άξιος, ικανός, πολιτισμένος, ανιδιοτελής κομμουνιστής ρίχτηκε βορά στα χέρια των λυκανθρώπων. Γιατί όλος ο συρφετός των βασανιστών του κυριολεκτικά “μετάλαβε” από το αίμα του».

«Ποιος άραγε θα θελήσει να ψάξει στα ξεχασμένα και σκονισμένα αρχεία και να φέρει στο φως κάποια ψήγματα της αλήθειας; Αλλωστε, παρά πολλά γραπτά έχουν χαθεί, όπως π.χ. τα γραπτά του Κώστα Καραγιώργη, ή, αν δεν έχουν χαθεί, ίσως να βρίσκονται καταχωνιασμένα στα υπόγεια της ρουμανικής αστυνομίας ή κρυμμένα σαν επτασφράγιστο μυστικό στα υπόγεια του Περισσού…».

Το βιβλίο της βουλευτίνας της προδικτατορικής ΕΔΑ και της κόρης του αγαπημένου φίλου του Καραγιώργη, του Γιώργου Ζωιτόπουλου (που «η ζωή του είχε μοναχικό και μελαγχολικό τέλος στο Παρίσι το 1967»), κυκλοφόρησε τον Γενάρη.

«Αφιέρωμα στον Κώστα Καραγιώργη, σε αυτοέκδοση και σε λίγα αντίτυπα, χαρίζεται σε φίλους και γνωστούς και σε όσους θέλουν να μάθουν για τη ζωή και το τέλος του…», το χαρακτηρίζουν.

Σε 180 σελίδες διηγείται, εξιστορεί και καταγράφει την πορεία της ζωής του νέου από τη Λίμνη της Εύβοιας ώς τη Ρουμανία, όπου «χάθηκαν» τα ίχνη του. Δεν είναι καθαρό πότε πέθανε. Η Μαρία Καραγιώργη εκτιμά από μαρτυρίες συναγωνιστών του, τις οποίες παραθέτει, ότι «άρα, ώς το 1955, που ετοιμαζόταν η 6η Ολομέλεια (σ.σ. της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ με την καθαίρεση του Ζαχαριάδη), ο Καραγιώργης ζούσε, έστω και σ’ αυτή την κατάσταση» (κρατούμενος, βασανιστήρια). Αλλη μαρτυρία αφήνει να βγει το συμπέρασμα ότι μπορεί να πέθανε και το 1953.

Γιατρός, με δύο ειδικότητες, καθοδηγητικό στέλεχος του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ νωρίτερα, δημοσιογράφος, διευθυντής και αρθρογράφος καθημερινός του «Ριζοσπάστη» από τον Νοέμβριο του 1944 ώς τον Νοέμβριο του 1947, οπότε η εφημερίδα έκλεισε με τα έκτακτα μέτρα, με κυκλοφορία πάνω από 100.000 φύλλα και την πρωτοποριακή Σχολή Δημοσιογραφίας, που ουσιαστικά δημιούργησε, διευθυντής του «Ρίζου της Δευτέρας», ηγετική φυσιογνωμία στο λαϊκό κίνημα, στην οργάνωση του κόμματος, στον ΕΛ.ΑΣ. και το Δημοκρατικό Στρατό, δεν έγινε, δεν τον έκαναν ποτέ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Στο βιβλίο αναφέρονται οι διαφωνίες του κατά καιρούς με την ηγεσία του ΚΚΕ, οι διαφορετικές απόψεις του, που του στοίχισαν πολλές φορές τη διαγραφή.

Το αφιέρωμα έχει 10 κεφάλαια, τα οποία χωρίζονται σε μικρά κείμενα με δικούς τους τίτλους και καταγράφουν, μέσα από την πορεία της ζωής τού πρωταγωνιστή, την πορεία ουσιαστικά του ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια. Τα κεφάλαια και τα κείμενα δένουν μεταξύ τους και το βιβλίο γίνεται συναρπαστικό.

Διαβάζουμε για τις σπουδές του, για την ένταξή του στη νεολαία και το κόμμα, για τη Γερμανία, τη Σοβιετική Ενωση και το Παρίσι, όπου πήγε, για τις διώξεις με φυλακές και εξορίες στην Ελλάδα, για τις αποδράσεις, για την Εθνική Αντίσταση, την ελεύθερη Ελλάδα, τον Εμφύλιο, τον αδελφοκτόνο πόλεμο, την ήττα, την καταστροφή, τις ανακρίσεις και τη φυλάκιση, το θάνατο, την ««κουτσή» αποκατάσταση, το 1958, στην 9η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που είναι απλώς αποκατάσταση της μνήμης των συντρόφων Γιώργη Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη)» και όχι αποκατάσταση στο κόμμα και την Κεντρική Επιτροπή.

Μαθαίνουμε γιατί αρνήθηκε να πάει στη Σχολή ΚΟΥΤΒ της Μόσχας, γιατί τον έλεγαν ειρωνικά, περιπαιχτικά, «κοσμοπολίτη», αναδεικνύοντας αρετές του.

Το επίθετό του ήταν Γυφτοδήμος και το ψευδώνυμο Καραγιώργης, το οποίο καθιερώθηκε.

Στο βιβλίο γίνονται αναφορές σε πολλά στελέχη του ΚΚΕ και περιλαμβάνονται μαρτυρίες συναγωνιστών τού Καραγιώργη.

Χωρίς υπερβολή, μπορεί να πει κανείς ότι το βιβλίο ρουφιέται.

Η αγωνίστρια Μαρία Καραγιώργη, πονεμένη από τη μεταχείριση του συζύγου της, αφηγείται, καταγράφει με πίκρα, οργή αλλά και τρυφερότητα την πορεία της ζωής του, χωρίς να κρύβει και τα ερωτικά συναισθήματα, τα δικά του και τα δικά της. Και είναι η σύντροφος που δεν αποκήρυξε ποτέ το σύντροφό της.

Στο βιβλίο προστέθηκε και απάντηση της Μαρίας Καραγιώργη στο βιβλίο της Ελλης Παππά «Μαρτυρίες Μιας Διαδρομής», το οποίο κυκλοφόρησε όταν το δικό της βρισκόταν στο τυπογραφείο. Της κάνει «παρατηρήσεις» και επισημαίνει «λάθη που έγιναν ή από κακή πληροφόρηση ή στόχευαν στην ενοχοποίηση του Καραγιώργη», όπως αναφέρει.

Είναι και αυτό ένα στοιχείο, ένα μέρος που φωτίζει πτυχές της ιστορίας του ΚΚΕ κυρίως σε ανώμαλες, αδελφοκτόνες περιόδους. *

ΑΣΚΙ/

Καραγιωργης

Ανοιξτε για δακτυολογραφημενο και χειρογραφο κειμενο του Καραγιωργη.Εδω σηκωνω μια χειρογραφη σελιδα γιατι τα γραμματα του καθε ανθρωπου μιλανε γι αυτον οσο και η φωτογραφια του.

 

 

Ριζοσπαστης

http://syn-achaias.pblogs.gr/2008/10/368991.html

http://www.perizitito.gr/persons.php?personid=52934

http://argonaftes.forumieren.com/t684-topic

http://keimenaantistasis.wordpress.com/2008/09/23/karagiorgis-logos/

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=913240

http://www.evrytan.gr/ENCYKLOPAIDIA0/isroria2/Kyvernisi_Bounou.htm

Οι Εθνοσύμβουλοι που εξελέγησαν και συμμετείχαν στο Συμβούλιο των Κορυσχάδων, ήταν:
ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ:Λαρίσης:Γυφτοδήμος Κ. (Καραγιώργης), Σταφυλάρας Α., Φιλιππίδου Φωτεινή, Κατσαρός Αθ., Ψιάρης Δημ

Πλουμπιδης

Μετα απο συνενοηση με τον προεδρο της κοινοτητας ο Δημοτης κ Μακης Σιδερης (τεχνιτης ο ιδιος στην κατασκευη πορσελανης) αγορασε καταλληλο χρωμα και αποκατεστησε τα γραμματα και την φλογα στην κορφη που ο χρονος  ειχε ξεθωριασει.

Θυμιζω πως μενουν ακομα επιδιορθωσεις του ψηφιδωτου απο βοτσαλα καθως επισης και βαψιμο των καγκελων και των δυο κανονιων.

Συνηθως οταν παμε στις σπηλιες στα Διδυμα παμε στην μικρη με τις εκκλησιες του Αγ Γεωργιου και της Μεταμορφωσης

Στην μεγαλη σπηλια σπανια παμε. Και τι να δουμε;

Μια στανη και ο γκρεμισμενος θολος.

Συνηθως ξεχναμε πως εκει πρωτοκατοικησαν ανθρωποι

Αναφερει στην σελιδα 132 στην υποσημειωση 16 του βιβλιου της 

Η Ερμιονιδα ανα τους αιωνες

που εκδοθηκε το 1996 η  Γιονα  Μικε  Παιδουση-Παπαντωνιου

Στην μια Δολινη των Διδυμων, που λεγεται Μεγαλη Σπηλια , τον Σεπτεμβρη του 1972 οι δοκτορες  Μικες Παιδουσης της αιματολογιας και Νικος Ξηροτυρης της Ανθρωπολογιας αποκομισαν νεολιθικα οστρακα επιφανειας απο την δυτικη πλευρα της σπηλιας οπου σχηματιζεται βραχοσκεπη.

Ο κ Αδωνις Κυρου στο εξαντλημενο πλεον βιβλιο του

Στο Σταυροδρομι του Αργολικου

που εκδοθηκε το 1990 και στην σελιδα 47 γραφει

Εκτος ομως απο το σπηλαιο (Φραγχθι) και την γυρω περιοχη του ,σποραδικες εγκαταστασεις του ανθρωπου της Νεολοιθικης εποχης διαπιστωθηκαν και στην Ερμιονικη πεδιαδα στα σπηλαια της ανατολικης και δυτικης περιφερειας του Διδυμου (στην βουνοπλαγια Κοταινα,κοντα στο Ηλιοκαστρο και σε καταβυθισμα της πεδιαδας του χωριου Διδυμα ) αλλα και στον κολπο του Πορτο χελι ,σε σπηλαιο του λοφου της αρχαιοελληνικης ακροπολεως ,οπου επισης υπηρχε οικηση κατα την τεκλευταια περιοδο της Νεολιθικης εποχης  (Νεωτερη Νεολιθικη 4000-3000 πΧ) αν κρινει κανεις απο μερικα κομματια αγγειων αυτης της περιοδου που βρεθηκαν στις επιχωσεις της βορειας πλαγιας του λοφου.

και στην επομενη σελιδα 48 γραφει

Δυστυχως ο μεγαλος σεισμος που στην συμβολη της 4ης με την 3η  χιλιετια συγκλονισε και , με τα επακολουθα του (παλιρροικα κυματα και καταβυθισεις στα παρακτια και πλημμυρες και κατακρημνισεις στα ενδοτερα ) σαρωσε ολοκληρη την ανατολικη λεκανη της Μεσογειου και την Μεση Ανατολη ,προκαλει την καταρρευση  των περισσοτερων σπηλαιων…….

Και φτανουμε στην επανασταση

Γραφει στην υποσημειωση που αναφεραμε παραπανω η Γιονα  Μικε  Παιδουση-Παπαντωνιου

Το εδαφος  (της  μεγαλης σπηλιας) στο σημειο αυτο και σε αρκετο βαθος αποτελειται απο γη που με καταλληλη επεξεργασια παρεχει νιτρο.

Η θεση αυτη λεγεται “Μπουλμπεριαρης” γιατι κατα την επανασταση οι Δημητσανιτες “μπουλμπεριαρηδες” προμηθευονταν απο κει νιτρο για την κατασκευην πυριτιδας.

Αναφορες στο θεμα υπαρχουν και στο βιβλιο του κ Γκατσου Η ανασυγκροτηση της Ερμιονιδας σελ 473-474 εκδοση 2001

 Για την ετυμολογια της λεξης  Μπουρμπερη

    ΕΔΩ  Βιοι Πελοποννησιων Ανδρων

Σε αυτη την πετρα στις 4 Απριλη εδωσαν τον ορκο της επαναστασης οι Κρανιδιωτες. Ειναι στον περιφερειακο στο ρεμα Γραμματικο

ΠΑΠΑΡΣΕΝΗΣ

 Ό διορισμός σαν άρχηγού Έρμιονίδας κλπ. πού δημο­σιεύεται στό Β’ μέρος μαζί μέ τά αλλα Κρανιδιώτικα έ’γγραφα λέει τά έξης:
«Σήμερον τήν 25 Μαρτίου 1821 διορίζομεν γενναίον άρχηγόν τών στρατιωτικών δυνάμεων Αργολίδος (εννοεί όπως φαίνε­ται τήν Έρμιονίδα) τόν Άρσένιον Α. Κρέσταν καί τούς οπαδούς αυτού οπλαρχηγούς, Άναστάσιον Ν. Μονοχάρτζην, Νικόλαον Α. Κρέσταν, Άναγνώστην Κ. Ζέρβαν, ώς εφόρους καί τούς έξης: Ι­ερομόναχο ν Διονύσιον Π. Βούλγαρην, ήγούμενον τής Μονής Αύγοΰ, τον ήγούμενον της Μονής Ζωοδόχου Πηγής Ίωάσαφ Οικο­νόμου ή Τζερεμέν, κατά διαταγή ν ημών νά διοικούν νά διατάσ­σουν τους οπαδούς των υπέρ της κοινής ελευθερίας και σωτηρίας του Ελληνικού Γένους. Έν “Υδρα τή 25 Μαρτίου 1821». Την διαταγή την υπογράφουν οι
Αναστάσιος Μπότασης
Ιωάννης Όρλάνδος
I. Μέξης
Γ. Κουντουριώτης
Λ. Κουντουριώτης
Γκίκας Μπότασης.
“Οταν στις 4 Απριλίου 1821 οι Κάτω Ναχαγιώτες, μετά τον όρκο στο Γκοΰρι – Βιτόρεσε στο Γραμματικό, έκαναν τον γενι­κό δρκο στο Μοναστήρι τής Κοιλάδας, ό Παπαρσένης είπε α­κριβώς; «Όρκίζομαι έν ονόματι τών τετιμημένων οστών τών παναρχαιοτάτων προπατόρων ημών Ελλήνων» και μετά άφού έπαλάμισε τό άγιον Ευαγγέλιο είπε: «Ελευθερία ή θάνατος α­δελφοί».
Στό σχετικό κείμενο πού δημοσιεύεται πάρα κάτω στό Β’ μέρος τών εγγράφων μέ τά έγγραφα αναφέρονται τά έξης:
«Εις τον δρόμον τής Κοιλάδος επί του λίθου τούτου τό 1821 τή 4η Απριλίου όταν οί προπάτορές μας έξ ε στράτευσαν κατά τών βαρβάρων τής Εθνικής όποδουλώσεως, όπου διέτρεχον τόν εσχατον τών κινδύνων, ζωή, τιμή και περιουσία, έδωσαν χείρας και κατόπιν έγένετο ό αγιασμός καϊ έξεβρόντησαν, (έκαναν oμο-βροντία όπλων, σημ. ιδ.) γονατιστοί άνδρες και γυναίκες, στόν λεγόμενο άλβανιστί «Γκούρι βιτόρεσε».

Αρχειακη

Η Κυβέρνηση στο Κρανίδι (1823)

Μαρτίου 1, 2010 από Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού

Η Κυβέρνηση στο Κρανίδι (1823)
 
 
 

 


 

Στα τέλη Νοεμβρίου 1823 το Βουλευτικό καταφεύγει στο Κρανίδι για να βρίσκεται πιο κοντά στα ναυτικά νησιά που το υποστήριζαν. Από εκεί κηρύσσει παράνομο το Εκτελεστικό και κηρύσσει νέο, με επικεφαλής τον υδραίο μεγαλοκαραβοκύρη Γεώργιο Κουντουριώτη και μέλη τους Παναγιώτη Μπόταση, Ιωάννη Κωλέττη, Νικόλαο Λόντο και Ανδρέα Ζαΐμη. Έτσι, δημιουργούνται δύο πόλοι εξουσίας, ο ένας με έδρα το Κρανίδι («Κυβερνητικοί») και ο άλλος με έδρα την Τριπολιτσά («Αντικυβερνητικοί»). Η μία κυβέρνηση κατηγορούσε την άλλη ως παράνομη, ενώ και οι δύο προκήρυξαν εκλογές για την ανάδειξη νέου Βουλευτικού.

Οι «Αντικυβερνητικοί» κατηγορούσαν τους «Κυβερνητικούς» ότι θέλουν να παραδώσουν την Ελλάδα στους Άγγλους, ενώ οι «Κυβερνητικοί» εξέφραζαν τους φόβους για τις δικτατορικές τάσεις των στρατιωτικών, που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά των «Αντικυβερνητικών». Η πλάστιγγα έγειρε εύκολα υπέρ των «Κυβερνητικών», που είχαν τη δύναμη και τον πλούτο. Συσπείρωναν τους νησιώτες εφοπλιστές και κεφαλαιούχους, τους περισσότερους ρουμελιώτες οπλαρχηγούς, το μεγαλύτερο μέρος των πελοποννησίων γαιοκτημόνων, τους Έλληνες του εξωτερικού και τους περισσότερους φιλέλληνες. Ο Κολοκοτρώνης μπορεί να ήταν η ψυχή των «Αντικυβερνητικών», αλλά οι δυνάμεις που τον υποστήριζαν ήταν περιορισμένες.

Η Β’ Εθνική Συνέλευση είχε συνέλθει στο Άστρος της Κυνουρίας από τις 30 του Μάρ­τη του 1823 και είχε τελειώσει στις 18 του Απρίλη του ίδιου χρόνου. Αταξία, ανωμαλία και έλλειψη αμοιβαίας εμπιστοσύνης, ανάμεσα στους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς που την απαρτίζανε, χαρακτήρισαν τις συνεδριάσεις της. Οι διαφορές μεταξύ των δυο κομμά­των είχαν αρχίσει πριν ακόμη από τη συνέλευση:  

«Οι πολιτικοί, οι έχοντες επιρροήν εν ταις επαρχίαις των, εστρατολόγουν και εζώννυαν το ξίφος· τούτο, ως προείρηται, δυσηρέστει τους οπλαρχηγούς, θεωρούντας αυτούς άρπαγας των δικαιωμάτων αυτών και πλεονέκτας· επεθύμουν δε οι οπλαρχηγοί, ως και επί της εν Επιδαύρω συνελεύσεως, να τους περιορίσωσιν εις τα πολιτικά καθήκοντά των, και κυρίως εις το να τροφοδοτώσι τα στρατεύ­ματα δια των εισοδημάτων των επαρχιών˙ επειδή δε επί των επαναστάσεων, τουτέστιν εν καιροίς καθ’ους δεν ισχύει ο νόμος, το ξίφος διαλέγεται άριστα περί πάντων, ήθελαν οι πολεμικοί, ιδιοποιούμενοι μόνοι το ξίφος, να έχωσι τους πολιτικούς υποχειρίους των».[i]

Μια από τις αποφάσεις της συνέλευσης του Άστρους ήταν η κατάργηση των κεντρικών Αρχών του Μοριά και της Ανατολικής και της Δυτικής Ελλάδας, όπως και η κατάργηση του τίτλου του αρχιστράτηγου που είχε ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης και που διατάχτηκε από τη συνέλευση να παραδώσει τα κάστρα του Αναπλιού, καθώς και τα έγγραφα τα σταλμένα απέξω, προς τις ελληνικές αρχές: «Ο Κολοκοτρώνης παρέδωκε τα έγγραφα, αλλ’ απεποιήθη την παράδοσιν των φρουρίων επί λόγω ότι η συνέλευσις δεν ήτο κυβέρνησις και ότι επί τη προσεχεί συστάσει αυτής τα παρέδιδε».[ii]

Η Εθνική Συνέλευση του Άστρους άρχισε και τελείωσε κάτω από την επιρροή του κόμ­ματος των πολιτικών και έδωσε όλες τις εξουσίες σ’ αυτούς, πράγμα που προξένησε αγανά­κτηση στους στρατιωτικούς, με συνέπεια να δημιουργηθεί κρίσιμη κατάσταση που οδηγού­σε σε εμφύλια σύρραξη, κάτι που για την ώρα τουλάχιστο αποφεύχθηκε την τελευταία στιγ­μή.

Κάτω από τις συνθήκες αυτές το Εκτελεστικό ή Νομοτελεστικό, κόμμα των πολεμικών, μπήκε στ’ Ανάπλι, παρά τις αντιρρήσεις του Βουλευτικού, κόμματος των πολιτικών, που εγκαταστάθηκε στο Άργος. Το Νομοτελεστικό εγκαταστάθηκε στ’ Ανάπλι στις 25 του Νοέμ­βρη του 1823.

Το Νομοτελεστικό επηρεαζόταν άμεσα από τον Κολοκοτρώνη. Αλληλοκατηγορίες άρχισαν ανάμεσα στα δυο κόμματα. Οι βουλευτές που είχαν εγκατα­σταθεί στο Άργος χαρακτήριζαν τους στρατιωτικούς του Αναπλιού παράνομους. Η ίδια κατηγορία απευθυνόταν και από τ’ Ανάπλι προς το Άργος. Έτσι καταλήξανε στις αλληλοκαθαιρέσεις.

Οι νομοτελεστικοί του Αναπλιού αποφάσισαν να προλάβουν την καθαίρεση διαλύο­ντας τα μέλη του βουλευτικού του Άργους:  

«Φοβούμενοι δε και την εαυτών έκπτωσιν εκήρυτταν ότι οι εν Άργει βουλευταί ενήργον εκτός του νόμου, ελλείποντος του απαιτουμένου αριθμού· απέστειλαν δε την επαύριον εις Άργος τον φρούραρχον Ναυπλίου Πάνον Κολοκοτρώνην, τον Νικήταν και τον Τσόκρην ίνα διαλύσωσι την βουλήν και συλλάβωσι τους πρωταιτίους ως ερεθίζοντας κατά του νομοτελεστικού τους άλλους βουλευτάς».[iii]

Στο μεταξύ στο χωριό Μέρμπακα γίνονταν προσπάθειες για συμφιλίωση και συμβιβασμό των δυο κομμάτων, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι οι τρεις στρατιωτικοί μαζί με οπλι­σμένους άντρες κατευθύνθηκαν στο Άργος: «Οι σταλέντες υπήγαν εις το Άργος εν συνοδεία 200 στρατιωτών, επάτησαν το βουλευτήριον διαρκούσης της συνεδριάσεως, ήρπασαν τα αρχεία και διεσκόρπισαν τους βουλευτάς υβρίζοντες, απειλούντες και αίροντες χείρα επί τινας αυτών˙ επάτησαν δε δια νυκτός και οικίας βουλευτών και μη ευρόντες τους ενοικούντας τας εγύμνωσαν».[iv]

Τελικά τα αρχεία σώθηκαν, γιατί ο πολιτάρχης του Άργους Θεόδωρος Ζαχαρόπουλος, γιος του θρυλικού Ζαχαριά, μπόρεσε και τα πήρε επιτήδεια από τα χέρια του γυναικαδελ­φού του Νικηταρά και τα παρέδωσε στη βουλή, απόπου για ένδειξη ευγνωμοσύνης δέχτηκε ένα σπαθί.

 Ὀμως οι αποσταλμένοι από τ’ Ανάπλι, μετά τη διάλυση της βουλής, δεν φρόντισαν να πάρουν μέτρα, ώστε να μη μπορούν να ξανασυγκεντρωθούν οι βουλευτές που είχαν δια­σκορπιστεί, πράγμα που θα είχε ως συνέπεια και την πτώση τους. Έτσι οι βουλευτές μπόρε­σαν και συνεννοήθηκαν και φύγανε κρυφά από το Άργος, άλλοι από τη στεριά και άλλοι από τη θάλασσα, και συγκεντρώθηκαν στο Κρανίδι: «…επροτίμησαν δε τον τόπον εκείνον ως επί της Πελοποννήσου και υπό την επίσκεψιν της Ύδρας και των Σπετσών, ων οι κά­τοικοι ήσαν του φρονήματος αυτών».[v]

Ο Λαμπρυνίδης, αναφερόμενος σε τούτο το γεγονός, γράφει ότι στο Κρανίδι μαζεύτη­καν οι βουλευτές και οι φίλοι τους Υδραίοι και Σπετσιώτες και καθαίρεσαν μέλη του Εκτε­λεστικού. Οι καθαιρεμένοι έφυγαν τότε από τ’ Ανάπλι και πήγαν στην Τριπολιτσά. Εκεί κα­θαίρεσαν τους βρισκόμενους στο Κρανίδι. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνουν δυο κυβερνήσεις, η μια στην Τριπολιτσά και η άλλη στο Κρανίδι.[vi]  Αυτά τον Μάρτη του 1824.

Ο Τρικούπης μας δίνει περισσότερες πληροφορίες: «Αφού συνήλθαν ένθεν κακείθεν εις την κωμόπολιν εκείνην, διεκήρυξαν επισήμως την 3 Δεκεμβρίου τα εν Αργεί συμβάντα και τα αίτια δια μετέβησαν εκεί. Ασμένως εδέχθησαν την διακήρυξίν των αι ναυτικαί νήσοι και τους ενθάρρυναν να μη αφήσωσι το έργον των ατελές, αλλά να καθαιρέσωσι και τα λοιπά μέλη του νομοτελεστικού ως παρανόμως εργαζόμενα και να εκλέξωσι νέα. Εμψυχωθέντες οι βουλευταί υπό της πανδήμως εκφρασθείσης ταύτης γνώμης των νησιωτών, και βλέπο­ντες ότι πάσα απόπειρα συμβιβασμού ήτο ματαία και ότι πάσα ελπίς επιστροφής των νομοτελεστών εις τα καθήκοντά των εξέλιπεν, εκάθηραν την 6 Ιανουαρίου 1824 και τον πρόεδρον του νομοτελεστικού Μαυρομιχάλην και το μέλος αυτού Χαραλάμπην».[vii]

Μετά την πλήρη καθαίρεση του νομοτελεστικού, στο Κρανίδι αποφασίστηκε η σύσταση κυβέρνησης όπου προσκλήθηκαν να πάρουν μέρος και οι Σπετσονυδριώτες. Έτσι εκλέχτηκε πρόεδρος της κυβέρνησης ο Γιώργης Κουντουριώτης, αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του Λάζαρος δεν αποδέχτηκε. Εκλέχτηκαν επίσης ως μέλη ο Παναγιώτης Μπότασης και ο Νι­κόλας Λόντος και διατηρήθηκαν στη θέση τους τα δυο παλιά μέλη του νομοτελεστικού Ζαΐμης και Κωλέττης, που είχαν τα ίδια φρονήματα με τους βουλευτές του Κρανιδιού.

Πρώτη ενέργεια των νέων νομοτελεστών ήταν να καλέσουν τις επαρχίες, που οι βου­λευτές τους είχαν αποχωρήσει και είχαν καθαιρεθεί, να προβούν στην εκλογή άλλων βου­λευτών και να τους στείλουν στο Κρανίδι.

Στο μεταξύ οι νομοτελεστές του Αναπλιού προβαίνανε στις δικές τους ενέργειες: «Οι δε εν Ναυπλίω νομοτελεσταί, μαθόντες την καθαίρεσίν των, συμπαρέλαβαν τους εκεί ομόφρονάς των βουλευτάς, μετέβησαν εις Τριπολιτσάν και εκάλεσαν και ούτοι τας επαρχίας των εν Κρανιδίω βουλευτών εις εκλογήν και αποστολήν άλλων αντ’ εκείνων επί συγκροτή­σει νέου βουλευτικού».[viii]

Αποτέλεσμα λοιπόν των διαφορών, της ασυνεννοησίας και της φιλοδοξίας για το προ­βάδισμα μεταξύ των μελών του βουλευτικού και του νομοτελεστικού, ήταν ο σχηματισμός δυο κυβερνήσεων: «…ώστε εσυστήθησαν δυο κυβερνήσεις η μεν εν Κρανιδίω, η δε εν Τριπο­λιτσά και αποκαλούμεναι αμοιβαίως παράνομοι».[ix]

Πολλές προσπάθειες συμβιβασμού είχανε γίνει στο μεταξύ, χωρίς να επιτευχθεί συμφι­λίωση. Ο Υψηλάντης, που εκείνο τον καιρό είχε αποτραβηχτεί στην Τριπολιτσά, πήγε κι αυτός στο Κρανίδι με την ελπίδα να πετύχει κάποιο συμβιβασμό, αλλά τίποτε δεν μπόρεσε να πετύχει. Και στο μεταξύ τα σημάδια εμφύλιου πολέμου πλήθαιναν στην αναστατωμένη ατμόσφαιρα του Μοριά. Η κατάσταση περιπλέχτηκε ακόμη περισσότερο με την προσχώρηση στην κυβέρνηση του Κρανιδιού του Δικαίου Παπαφλέσα, που έφυγε νύχτα από την Τριπολιτσά, όπου και ήταν υπουργός των εσωτερικών στην εκεί κυβέρνηση, αποδυναμώνοντας έτσι τους ομόφρονές του.

Μέσα στην ταραγμένη ατμόσφαιρα ο Κολοκοτρώνης έδωσε οδηγίες στο γιο του Πάνο να παραδώσει τ’ Ανάπλι στους Ζαΐμη και Λόντο, με το όρο πως, παράλληλα με την παρά­δοση, η κυβέρνησή τους θα πλήρωνε τους μισθούς των στρατιωτών που ήσαν στα φρούρια. Έτσι η κυβέρνηση έφυγε από το Κρανίδι και εγκαταστάθηκε στ’ Ανάπλι, κηρύσσοντάς το πρωτεύουσά της. Μέσα στην όλη αυτή κατάσταση άρχισαν συγκρούσεις σε διάφορα μέρη του Μοριά, που δεν άργησαν να εξελιχτούν σε εμφύλιο πόλεμο. 

Γιόνα Μικέ Παιδούση – Παπαντωνίου, « Η Ερμιονίδα ανά  τους  Αιώνες », Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Αθήνα 1996.

ΕΜΦΥΛΙΟΣ1823-1825

Follow me on Twitter

Ιουλίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιουν    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

κοκα κολα

  • 675,261

Αρχείο

RSS Διαυγεια Δημου Ερμιονιδας

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Δαπανες Δημου Ερμιονιδας

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Διαυγεια ΔΕΥΑΕρ

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Πελοποννησου

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Λιμενικο Ταμειο Ερμιονιδας

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Αποκεντρωμενη διοικηση Δ Ελλαδας Πελοποννησου Διαυγεια

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS arcadia portal

  • Ανακοινώθηκαν οι μεταθέσεις εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για την Αρκαδία Ιουλίου 22, 2014
    Από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ανακοινώνονται οι μεταθέσεις εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έτους 2014. Οι έγκυρες αιτήσεις που υποβλήθηκαν για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ανήλθαν σε 8.358. Από τις παραπάνω αιτήσεις ικανοποιήθηκαν 751 (ποσοστό 8,99%). διαβάστε περισσότερα […]
  • Η φαντασμαγορική παρουσίαση της φανέλας του Αστέρα Τρίπολης (photos&video) Ιουλίου 22, 2014
    Εντυπωσιακή  ήταν η παρουσίαση της νέας φανέλας του Αστέρα Τρίπολης για την ποδοσφαιρική χρονιά 2014-2015 που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Πετρινού,  μπροστά από το Μαλλιαροπούλειο θέατρο Τρίπολης την Τρίτη 22 Ιουλίου υπό τους ήχους του γνωστού συγκροτήματος  "Knock Out". διαβάστε περισσότερα […]
  • Παρουσίαση Συλλογής Κοσμημάτων ΑRΚΑΔΙΑ της Μαρίας Γ. Γαβρήλου Ιουλίου 22, 2014
    Πότε    Κυριακή  27  Ιουλίου Που     Ξενοδοχείο  ΜΑΙΝΑΛΟΝ   Τρίπολη  Αρκαδίας Η  Χρυσοχόος  και  Γεμμολόγος  Μαρία  Γ. Γαβρήλου  εστιάζει στην   ΑRΚΑΔΙΑ  σαν  Ιδέα  - σαν  Τόπο  και σαν  Τρόπο  Ζωής  για  να αντλήσει   σύμβολα  , εικόνες  και σχήματα  και να τα  μεταπλάσσει σε αντικείμενα  κόσμησης  του Χώρου  και των  ανθρώπων. διαβάστε περισσότερα […]
  • Εκδηλώσεις από τα «Άνθη της Πέτρας» στα Λαγκάδια Ιουλίου 22, 2014
    Η Κίνηση Πολιτών ΦΙΛΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ « ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ » πραγματοποιεί  το Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014 , μια σειρά εκδηλώσεων στα Λαγκάδια , που περιλαμβάνουν , διαβάστε περισσότερα […]
  • Το Ανεμοδούρι στο σούρουπο Ιουλίου 22, 2014
    Το Ανεμοδούρι στο σούρουπο Η φωτογραφία ανήκει στην Π.Τ. διαβάστε περισσότερα

Κατηγορίες

Κατηγοριες Tag

3η γιορτη ελιας Aman resorts SRF RDF Αθικια Αλαβανος Αλεκος Αλλη Προταση Αναβαλος Ανεμογεννητριες Αφαλάτωση Βουδουρης Γιαννης Γεωργοπουλος Γκατσος Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοσια διαβουλευση Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Ελος Κοιλαδας Ευπλοια Θεσεις ΡΚΕ-Σ Ιστορικα κτηρια Ερμιονιδας Καραβασιλη Καταφυκι Κοινωφελης Επιχειρηση Αθλητισμου Περιβαλλοντος Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Λυματολασπη Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Νικος Γοντικας Ξενοδοχεια ΠΑΜΕ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πολιτιστικο μονοπατι Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Υδρα Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας Χριστουγεννα Ωρα της γης αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση βαρεα μεταλλα στο νερο δισκουρια επιδομα ανεργιας εργατες καθαριοτητας ΟΤΑ εφοπλιστικο κεφαλαιο κατοχη καυση απορριμματων καψιμο Ιουδα κοκκιναρι κομποστοποιηση μαθηματα Γαλλικων παλαια κτηρια στο Κρανιδι σφαγεια Κρανιδιου φολες στα αδεσποτα φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες χουντα

Twitter Updates

Flickr Photos

Εικόνα 1329

More Photos
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.