You are currently browsing the category archive for the ‘Αθηνα’ category.

Ποσες φορες δεν εχουμε ολοι περασει απο την Κλαυθμωνος την πλατεια που πηρε το ονομα της απο τους απολυμενους δημοσιους υπαλληλους.Τα αλλα ονοματα της ειναι Πλατεία των κήπων του Παλαιού Παλατιού (επί Όθωνα), πλατεία του Νομισματοκοπείου. πλατεία του κήπου του υπουργείου Οικονομικών, Πλατεία 25ης Μαρτίου, Πλατεία Δημοκρατίας και από το 1878, το όνομα που έχει μέχρι και σήμερα, «Πλατεία Κλαυθμώνος» καθώς και Πλατεία Εθνικής Συμφιλιώσεως το 1989

Το όνομα «Πλατεία Κλαυθμώνος» το πήρε μετά από χρονογράφημα του περιοδικού Εστία, επειδή εκεί, μπροστά από το υπουργείο Οικονομικών, μαζεύονταν οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυσή τους, δεδομένου ότι τότε δεν υπήρχε μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και η κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε τους υπαλλήλους που είχε προσλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση και προσλάμβανε τους δικούς της ψηφοφόρους[1]. Ο ανάδοχος του ονόματος της πλατείας Κλαυθμώνος, ο αρθρογράφος της Εστίας στον οποίο οφείλεται το όνομά της, ήταν ο συγγραφέας Δημήτριος Καμπούρογλου (αργότερα μέλος της Ακαδημίας Αθηνών)[2].

Μου εκανε παντα εντυπωση οταν μου ελεγε αυτη την ιστορια η μανα μου στην πραγματικοτητα αναφεροταν σε γεγονοτα πολυ παλια για μενα οταν ακομα οι δημοσιοι υπαλληλοι δεν ηταν μονιμοι αλλα μπαλακι στα χερια του ρουσφετολογικου κομματικου κρατους.Οπως τωρα δηλαδη. Τοτε πριν απο χρονια ολα αυτα μας φαινονταν αδιανοητα.Δουλιες υπηρχαν πολλες και διαλεγες την καλυτερη.

Αλλα αυτη η λεξη με  το κλαμα του ανεργου με βασανιζε απο μικρο σαν εφιαλτης ενος πραγματος που καλα καλα δεν γνωριζα.Οπως η πεινα που μας διηγουνταν οι μεγαλυτεροι εκεινο το “πειναω ” της κατοχης, τα συσιτια ,η το αλλο “μην πετας το ψωμι ειναι αμαρτια”.Και τωρα γυρνας στην πολη και βλεπεις αστεγους και πεινασμενους….

Στην πλατεια λοιπον περνουσα πριν λιγες μερες και επεσε το ματι μου στο Μουσειο .

moyseio1

Εκλεψα λιγο χρονο για να το επισκεφτω 3 ευρω η εισοδος μην το χασετε εχει ενδιαφερον.Αναζητηστε στις παρακατω συνδεσεις πληροφοριες. Και μετα μπορειτε να πατε πισω απ το μουσειο σε ενα καφε πισω στον χρονο.

moyseio2

Διαβαστε ακομα τον Μικρο Ρωμιο την δωρεαν εφημεριδα του μουσειου. Βρηκα ενα καταπληκτικο αφιερωμα για τις φυλακες Συγγρου στο τελευταιο τευχος καθως και για την περιοχη με τα πετρινα αλωνια τα σημερινα Πετραλωνα.Μην το χασετε!

http://www.athenscitymuseum.gr/

Το Μουσείον της Πόλεως των Αθηνών – Ίδρυμα Βούρου Ευταξία αποτελείται από συγκρότημα δύο ιστορικών κτηρίων της Αθήνας, επί της οδού Παπαρρηγοπούλου 5-7, που συνδέθηκαν με γέφυρα για τις ανάγκες λειτουργίες του Μουσείου.

Το σπίτι του Σταματίου Δεκόζη Βούρου, Παπαρρηγοπούλου 7, ένα από τα παλαιότερα κτίσματα της μετεπαναστατικής Αθήνας, χτίστηκε το 1833-4 με σχέδια των γερμανών αρχιτεκτόνων G. Lueders και J. Hoffman, στις βόρειες παρυφές της κατεστραμμένης από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας, πόλης των Αθηνών. Μαζί με την γειτονική οικία Αφθονίδη, που είχε χτιστεί την ίδια εποχή, απετέλεσαν την πρώτη και προσωρινή κατοικία του πρώτου βασιλικού ζεύγους της νεότερης Ελλάδος, γνωστής από τα κείμενα της εποχής ως το παλαιό παλάτι.

Σύμφωνα με την έρευνα, στα δύο κτήρια που συνενώθηκαν, από τον αρχιτέκτονα Hoch, με εντολή του Βασιλέα Όθωνος για να καλυφθούν οι ανάγκες της κατοικίας των βασιλέων και του διοικητικού κέντρου του νεοσύστατου ελληνικού Κράτους, έζησαν οι Βασιλείς από το 1836 ως το 1842, που μετακόμισαν στο κτήριο της Βουλής των Ελλήνων.

Η οικία Σ. Δ. Βούρου είναι ένα διώροφο κτήριο σε απλή νεοκλασική γραμμή με πρόσοψη σε τριμερή διάταξη, που υπαγορεύεται από τους πεσσούς του ορόφου με τα ευθύγραμμα επίκρανα. Οι κτιστές παραστάδες του κεντρικού τμήματος της πρόσοψης διασπούν τον όγκο και ο κεντρικός άξονας τονίζεται από τη είσοδο με το τοξωτό ανώφλι και το μπαλκόνι του ορόφου με την απλή σιδεριά και τα λεπτοδουλεμένα φουρούσια. H διαίρεση σε δύο ορόφους τονίζεται με την οριζόντια κορνίζα, που διατρέχει την πρόσοψη στο ύψος του προβόλου.

Το κτήριο της Παπαρρηγοπούλου 5 χτίστηκε με σχέδια του στρατιωτικού μηχανικού Γεράσιμου Μεταξά το 1859, για κατοικία του γιού του Σταματίου Δεκόζη Βούρου, Κωνσταντίνο.

Είναι διώροφο κτίριο, η αρχική πρόσοψη του οποίου έχει αλλοιωθεί από μεταγενέστερες επεμβάσεις. Το 1916 έγινε ριζική αναμόρφωση με σχέδια του αρχιτέκτονα Αναστάσιου Χέλμη, σύμφωνα με τις τάσεις του εκλεκτικισμού, που επικρατούσε αυτή την εποχή στην Ελλάδα.

Τα δύο κτήρια ανακαινίστηκαν από τον Ιωάννη Τραυλό το 1950.

http://www.athenscitymuseum.gr/gr/efarmoges/athens-1842/

http://blackduckgarden.gr/

http://mikros-romios.gr/

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Η μεγάλη κοινωνική σύγκρουση στην Αθήνα του 19oυ αιώνα

Σχεδόν στην αφάνεια παραμένει η μεγάλη κοινωνική αντιπαράθεση που ξέσπασε στην Αθήνα, την τελευταία εικοσιπενταετία του 19ου αιώνα. «Χαβιαροχανίτες» και «Χρυσοκάνθαρους» αποκαλούσαν ο λαός και τα λαϊκά έντυπά του τους νεόπλουτους που επρόκειτο να διαμορφώσουν την ανύπαρκτη αστική τάξη και να κομίσουν μεγάλες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές ανακατατάξεις. Συνδέθηκαν με τον Χαρίλαο Τρικούπη και στην εμφάνισή τους αντέδρασε το γηγενές λαϊκό αθηναϊκό στοιχείο, καθώς και όλοι εκείνοι που είχαν συρρεύσει από τις επαρχίες αναζητώντας καλύτερη τύχη και ζωή. Όπως ήταν αυτονόητο, οι τελευταίοι βγήκαν ηττημένοι από αυτή την αντιπαράθεση. Ωστόσο, χρησιμοποίησαν σε υπερθετικό βαθμό τη σάτιρα και το λαϊκό σκώμμα, έδωσαν επί πολλά χρόνια τον όμορφο αγώνα τους για να φύγουν ηττημένοι παραδίδοντας τη θέση τους στη νέα Αθήνα, των πολυτελών μεγάρων και των ευρωπαϊκών συνηθειών.

H κηδεία ενός «χρυσογαϊδάρου», όπως την είδε η εφημερίδα ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ.
Το περίτεχνο και χρυσοποίκιλτο φέρετρο συνοδεύουν οι πολιτικοί αρχηγοί της εποχής (Τρικούπης, Ζαϊμης κ.ά.), συγγενείς και φίλοι, ενώ αριστερά διακρίνεται ο λαός.

Χαρίλαος Τρικούπης,
πλούσιοι και αφελείς

Αναμφισβήτητα η εμφάνιση του Χαρίλαου Τρικούπη στην πολιτική σκηνή υπήρξε ορόσημο. Από τότε παρατηρείται αξιοσημείωτη πρόοδος σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις. Επίκεντρο της κίνησης αυτής υπήρξε η Αθήνα. Πολλοί Έλληνες ομογενείς, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει σημαντικές περιουσίες, εγκαθίστανται στην αναπτυσσόμενη και πολλά υποσχόμενη πρωτεύουσα. Ανήγειραν μέγαρα και άνοιγαν τις πολυτελείς αίθουσές τους, μεταφέροντας και τις συνήθειες της ευρωπαϊκής ζωής.
Πλούτος και πολυτέλεια, χαρακτηριστικά μάλλον άγνωστα στη μικρή και φτωχή κοινωνία της ελληνικής πρωτεύουσας, η οποία ήταν συνηθισμένη σε εκδηλώσεις «χαμηλών τόνων», σε οικογενειακές ή γειτονικές συναθροίσεις. Έτσι, οι –κυριολεκτικά– αφελείς Αθηναίοι σκανδαλίζονταν από τη σπάταλη ζωή και την πολυτέλεια των νέων αθηναϊκών μεγάρων. «Διέβλεπαν μυρίους κινδύνους εκ της εισαγωγής ξένων εξεων, όχι μόνον ένεκα της οικονομικής καταστάσεως της χώρας, αλλά και εκ της παραφθοράς των ηθών, των χαρακτηριζόντων την ελληνικήν κοινωνίαν», όπως έγραψε ο Βελλιανίτης, συμπληρώνοντας, ωστόσο, ότι «ο ρους της ζωης δεν ηδύνατο νa σταματήση, η δε μεταβολή αύτη ήτο συνέπεια της γενικής προόδου».

Η πλέον επιτυχής απεικόνιση «Χρυσοκανθάρου» όπως αποδόθηκε σε σκίτσο από τον Μ. Αθανασιάδη. Το έντομο φέρει το κεφάλι του Ανδρέα Συγγρού.

xav2

Το παρατσούκλι:
Χαβιαρόχανο (-ίτης)

Από πού προήλθαν οι ονομασίες χαβιαρόχανο και χαβιαροχανίτης που χρησιμοποιήθηκαν για να σατιρίζονται οι πλούσιοι ομογενείς, κυρίως οι προερχόμενοι από την Κωνσταντινούπολη; Το Χαβιαρόχανον ήταν σύμπλεγμα κτιρίων στον Γαλατά της Κωνσταντινουπόλεως, όπου υπήρχε ένα αρχαίο χάνι (ξενώνας). Το όνομά του οφειλόταν στο γεγονός ότι εκεί άνοιξαν καταστήματα χαβιαράδων. Από τα μέσα του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκαν τραπεζιτικά και χρηματιστικά γραφεία, οπότε το Χαβιαρόχανο μετατράπηκε σε Χρηματιστήριο. Εκεί, κατά την περίοδο της ακμής του Ελληνισμού της Κωνσταντινουπόλεως, διεξάγονταν κολοσσιαίες εργασίες και σχηματίσθηκαν οι μεγάλες ελληνικές περιουσίες που σώζονταν μέχρι τα τέλη περίπου του 20ού αιώνα.
Το ελληνικό στοιχείο κυριαρχούσε στο Χαβιαρόχανο. Τόση ήταν η κίνηση των εργασιών, ώστε μικρά τμήματα των διαδρόμων του Χαβιαρόχανου νοικιάζονταν αντί εκατοντάδων και χιλιάδων λιρών. Στους διαδρόμους αυτούς συνωθείτο το πλήθος των πολυάσχολων εμπόρων, μεσιτών, χρηματιστών, κολλυβιστών, αργυραμοιβών, αχθοφόρων που κουβαλούσαν σάκους χρυσών και αργυρών κοσμημάτων κ.λπ. Βαθμιαία το Χαβιαρόχανο απώλεσε τη σπουδαιότητά του και ήδη τη δεκαετία του 1930 οι άλλοτε πολυσύχναστοι διάδρομοί του κατήντησαν έρημοι, ιδιαίτερα αφού το Χρηματιστήριο μεταφέρθηκε σε ιδιαίτερο κτίριο. «Χαβαριοχανίτες», λοιπόν, η λαϊκή σάτιρα χαρακτήρισε τους Έλληνες ομογενείς που κατέβηκαν από την Κωνσταντινούπολη. Απέκτησαν κοινωνική δύναμη από την άποψη του πλούτου, αλλά και πολιτική δύναμη μέσω της επίδρασής τους στη συναλλαγματική κατάσταση της χώρας.

Το παρατσούκλι:
«Χρυσοκάνθαρος»

«Χρυσοκάνθαρους», δε, γενικότερα τους πλούσιους ομογενείς που συνέρρευσαν και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα από οποιοδήποτε μέρος της υφηλίου. Οι πολυτάλαντοι ομογενείς δεν ήταν όλοι πρότυπα ευγενείας και λεπτότητας. Επιδείκνυαν προκλητικά τα πλούτη τους και εισήγαγαν νέα ήθη που προσέβαλλαν το τοπικό αίσθημα. Σατιρίζονταν και γελοιογραφούνταν από τον Θέμο Άννινο (1845-1916). Οι επιθέσεις έπαιρναν τη μορφή κοινωνικού σκανδάλου, δεδομένου ότι οι περισσότεροι προέρχονταν από τον τραπεζιτικό και εμπορικό κόσμο. Ήταν οι πρωταγωνιστές της ίδρυσης του Χρηματιστηρίου Αθηνών (1876) και ο λαός τούς κόλλησε το παρατσούκλι «Χρυσοκάνθαροι», δηλαδή κατσαρίδες που χρύσιζαν! Η ακριβής έννοια του όρου ανταποκρίνεται στο χρυσοπράσινο σκαθάρι, το έντομο μηλολόνθη και χρυσοκανθαρίς που είναι η γνωστή μας χρυσόμυγα. Τα παλαιότερα λεξικά στο λήμμα «κάνθαρος» σημειώνουν: «ζωύφιον σκαθροίζον την κόπρον εις σφαιρίδια».
Ο Ανδρέας Συγγρός ήταν ένας από τους ομογενείς που πρωταγωνίστησε στην οικονομική ζωή της χώρας και κατηγορήθηκε ως κερδοσκόπος. Στη γελοιογραφία παρουσιάζεται έτοιμος να ασελγήσει στην έντρομη Ελλάδα κρατώντας προτάσεις για δάνειο με υπέρογκο επιτόκιο.

xav3

Στέφανος Ξένος

Στην πραγματικότητα την ονομασία χρησιμοποίησε πρώτος, για ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, ο δημοσιογράφος Στέφανος Ξένος (1821-1894). Η λέξη «πολιτογραφήθηκε» αμέσως και χρησιμοποιήθηκε ως γενική διάκριση ολόκληρης αυτής της τάξης των ανθρώπων, στους οποίους πρέπει να αναγνωριστεί ότι συνετέλεσαν στην ανάπτυξη της νέας κοινωνικής ζωής των Αθηνών. Στην τάξη αυτή έδειχναν προτίμηση τόσο ο Χαρίλαος Τρικούπης όσο και ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄. Ο δεύτερος, μάλιστα, παρακάμπτοντας το αυστηρό βασιλικό πρωτόκολλο της πρώτης δυναστείας, εκδήλωνε ιδιαίτερη εύνοια σε ορισμένα πρόσωπα –όπως ήταν ο Ανδρέας Συγγρός–, τα οποία «υπέστησαν δια τούτο δεινούς ονειδισμούς». Τους αποκαλούσαν «Χαβιαροχανίτας», «αποβράσματα του Γαλατά» και «χρυσογαϊδάρους», ενώ με το πέρασμα του χρόνου η προσωνυμία «Χρυσοκάνθαροι» έχασε τη χλευαστική της χροιά και απέμεινε να χαρακτηρίζει τους ομογενείς που προσέρχονταν από το εξωτερικό, χωρίς πλέον να θεωρείται εμπαιγμός. Ο Επαμεινώνδας Στασινόπουλος, ο οποίος υπεραμύνθηκε γενικότερα της πολιτικής του Χαρίλαου Τρικούπη υποστήριξε πως «τo χαρακτηρισμό του “χρυσοκάνθαρου” θα πρέπει να τον αποδώσουμε περισσότερο στη ζήλεια και στον πτωχοπροδρομισμό των Αθηναίων της εποχής εκείνης».

Σε καποιες αναρτησεις  αναφερομαι στην αλλη Αθηνα αυτη που δεν ξερουν οι πολλοι, τις κρυφες γωνιες που ακομα και εγω ο παλιος Αθηναιος ανακαλυπτω στις τωρινες επισκεψεις μου στην πολη.

Γωνιες κρυμμενες, στεκια πολιτισμου και διασκεδασης, ιστορικα σημεια ,μια Αθηνα που προσπερναμε χωρις να γνωριζουμε ποτε.Ειναι σαν ενα κυνηγι  θησαυρου  αυτες οι ανακαλυψεις για μενα και θελω να τις μοιραζομαι μαζι σας.Ετσι η Αθηνα αποκτα για ολους μας ιστορια τα τοπωνυμια σημασια, ο κοσμος της προσωπο.Δεν ειμαστε τουριστες, βιαστικοι διαβατες απο την δουλεια στο σπιτι, γινομαστε κοινωνοι , συμμετοχοι μιας πολης τοσο παλιας, τοσο αρχοντικης, τοσο ομορφης, που ποτε δεν χαθηκε.Κρυβεται για λιγο και μετα ξανα ανθιζει.

Οι εκκλησιες οπως εχω ξαναγραψει ειναι για μενα παντα αγαπημενοι χωροι.Η μυρωδια, το φως και το σκοταδι, η ενεργεια τοσων ανθρωπων που με ελπιδα φοβο πονο λαχταρα μπαινουν διστακτικα μεσα τους χανονται απο αυτο τον κοσμο και πανε καπου που μονο οι ιδιοι ξερουν.Οι εκκλησιες ειναι χωρος θαυμαστος για μενα τον αθεο.Οι ζωγραφιες στον τοιχο,ιστοριες ατελειωτες , το ιερο και τα μυστηρια πισω του, οι ψαλμωδιες που ποτε δεν παυουν να  ηχουν στα αυτια ,οι μυρωδιες απ τα θυμιαματα και τον χωρο ,τα κερια….

Νιωθω μια γαληνη μεσα στις εκκλησιες.Σαν να γυρνω πισω τον χρονο της ζωης μου.Στα χρονια που μικρο παιδακι η γιαγια μου η Αλεξαντρα με πηγαινε πολυ συχνα στην εκκλησια θελωντας να σταλαξει μεσα μου αυτο που πιστευε με τοση δυναμη.Μπορει να φαινεται πως δεν τα καταφερε ομως εκεινη ηξερε πριν φυγει πως κι αν τα ρουχα δεν με χωρεσαν δεν απετυχε σε βαθος.Αλλα αυτη ειναι μια αλλη ιστορια…

Κατηφοριζοντας λοιπον την Ευριπιδου προς τον Κεραμικο ειδα μεσα στα Κινεζικα ενα εκκλησακι φτωχικο κρυμμενο θαλεγες πισω απο την μαντρα.Και μπροστα ενα πλατανο .Μπηκα μεσα και μια ευγενικη κυρια με κατατοπισε .Πηγαδια παντου απο κατω με πληροφορησε .Και μετα μισανοιξε την πορτα του ιερου να μου δειξει την βαση της κολωνας με καρφωμενες πανω της κορδελες κοκκινες και ασπρες επικληση στον Αγιο.Μου εδειξε τις τοιχογραφεις οσες δηλαδη απεμειναν γιατι οι τοιχοι ειναι μπογιατισμενοι.

martis2014 290

Με μαγεψε τοσο πολυ ο χωρος που ντραπηκα να παρω φωτογραφιες του εσωτερικου.Ενιωσα πως μοιραζομουν ενα μυστικο, πως κοιτουσα απο μια χαραμαδα του χρονου και πως δεν μπορουσα να φυλακισω οσα ενιωθα σε εικονες, δεν ειχα το δικαιωμα.

Το μετανιωσα;Ναι τωρα που γραφω θα ειθελα να εχω παρει φωτογραφιες .Ισως καποτε το τολμησω.Απ εξω πηρα δυο μονο.Μπειτε στο διαδικτυο , μαζεψα οτι υπηρχε.Μα το καλυτερο, την αλλη φορα που θα πατε στην Αθηνα κατεβειτε την Ευριπιδου και πηγαιντε στον Αγ Γιαννη στην Κολωνα ακομα και αν δεν πιστευετε πως μια κοκκινη κορδελα θα μεσολαβησει για να σωθει η υγεια σας.Και μονο το οτι χιλιαδες χρονια τωρα και δυο θρησκειες οι ανθρωποι πανε σε αυτο το μερος να ζητησουν βοηθεια του δινει μια ξεχωριστη σημασια.

martis2014 288

http://www.iaath.gr/index.php?option=com_

Άγιος Ιωάννης στην Κολώνα PDF Εκτύπωση E-mail
 Βρίσκεται στην οδό Ευριπίδου 70. Είναι μικρή μονόκλιτη ξυλόστεγη βασιλική, που τοποθετείται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Χαρακτηριστικό στοιχείο της είναι ο αρχαίος, με κορινθιακό κιονόκρανο, κίονας, που βρίσκεται στο Ιερό Βήμα και εξέχει από την στέγη. Η αγία Τράπεζα είναι εντοιχισμένη στην αψίδα του Ιερού Βήματος.Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον άγιο Ιωάννη Πρόδρομο και εορτάζει στις 29 Αυγούστου. Οι παλαιοί Αθηναίοι πίστευαν πως ο Τίμιος Πρόδρομος έχει θαυματουργική ιδιότητα ως προς την ίαση από πυρετό. Αναφέρει παράδοση, που διέσωσε ο Δημ.  Κομπούρογλους: Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος «στα τελευταία του έστησε μία κολώνα, και στο θεμέλιο της έδεσε όλες τις αρρώστιες με μετάξια λογιώ-λογιώ χρώματα, και τα έχωσ΄ εκεί βαθιά και από πάνω τους έβαλε την κολώνα και είπε: Σαν θα πεθάνω, όποιος αρρωστήσει, να έρθει να δέσει ένα μετάξι στην κολώνα τρεις κόμπους, με ότι χρώμα έχει η αρρώστια του, και να πει τρεις φορές: «Αϊ-Γιάννη μου, εγώ δένω την αρρώστια μου και η χάρη σου ναν τήνε λύσει», κ΄ ευθύς θα γιατρευτεί». Αυτονόητο είναι  ότι δοξασίες τέτοιες, που έχουν προχριστιανική προέλευση, δεν είναι θεολογικά ορθές.Το 1917 δυτικά της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη και αριστερά στην οδό Ευριπίδου, σε οικόπεδο που ανασκαπτόταν για ανέγερση οικοδομής, βρέθηκε μωσαϊκό δάπεδο και χριστιανικά γλυπτά του 5ου αι. μ.Χ.Η εκκλησία σήμερα είναι ενοριακό παρεκκλήσιο του Ναού του Αγίου Δημητρίου Ψυρρή.

Evripidou+Praxitelous 1905

Οσο για την Ευριπιδου δεν ξερω πως  βλεπαν τους ξενους οι Αρχαιοι Αθηναιοι και ποσο “ξενοι ” ηταν ο Μακεδονας ο Σπαρτιατης η ο κατοικος της Μηλου.Δεν ξερω αν ο Βερβερος Νουμιδης, ο μαυρος σκλαβος απο την κεντρικη Αφρικη, ο Κελτης,ο Αιγυπτιος  και ο Περσης ειχαν τις δικες τους κοινοτητες στην πρωτευουσα του Ανατολικου κοσμου(πρωτευουσα πολιτιστικη και οικονομικη) ειχαν τα εστιατορια, τα στεκκια, τα μαγαζια που πουλουσαν τα μπαχαρικα τους , της εκκλησιες τους σε αυτες τις γειτονιες οπως γινεται σημερα.Και αργοτερα Αραβες, Τουρκοι, Εβραιοι, Αρβανιτες, Φραγκοι, Γερμανοι, Αγγλοι και Γαλλοι.Παντως σιγουρα τοσους Κινεζους η Αθηνα δεν ειχε ποτε ξανα στο παρελθον.

chinatown

Για μενα αυτη η χιλιοχρονη υπαρξη της Αθηνας ειναι μαγικη.Το ανακατεμα λαων και πολιτισμων κοινωνικων ταξεων και μορφωσης  και τελικα το χωνεμα κατω απο την Ακροπολη και το γαλαζιο του ουρανου σε μια συγχρονη καθε φορα πολη.Την δικια μας πολη.Mε τους εργαζομενους ,τους εμπορους , τα αφεντικα και την εργατικη ταξη, τις γυναικες και τους αντρες που κατεβαινουν στο χαμηλοτερο σκαλι πουλανε το ιδιο τους το κορμι για να ζησουν, εκεινα τα συντριμια της ζωης να σερνονται στο δρομο απο δοση σε δοση μεσα στον απολυτο εξευτελισμο,

OMONOIAGETO9

τους καλλιτεχνες και τους τεχνιτες ,τους πλουσιους κλεφτες να ζουν σε παλατια και να  καταστρεφουν ζωες, και τους φτωχους κλεφτες να σου κλεβουν το πορτοφολι με τα λιγα υπαρχοντα σου.

Η φωτο της Ευριπιδου (προς Συνταγμα)αδειας ειναι περιεργη και εξωπραγματικη.Ο δρομος αυτος χωρις το στριμωγμα ανθρωπων και δραστηριοτητων ειναι εξω απο την πραγματικοτητα οπως την ζουμε συνηθως οι επισκεπτες

DSCF6421

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=397289

http://www.authorway.com/enathinais/

http://athensville.blogspot.gr/2010/02/blog-post_18.html

http://www.paranormap.net/article/1764

http://nashvilledominican.org/

ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

Γιατί; Την απάντηση, από τις στήλες της «Αυγής», δίνει με σαφήνεια ο σ. Ν. Βούτσης, ένας από τους βασικούς «αρχιτέκτονες» της πολιτικής συμμαχιών της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ: «(σ.σ.: Ο Οδ. Βουδούρης αποτελεί την) επιτομή ενός πολιτικού ανοίγματος για τη φάση που βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ και ελπίζουμε να ακολουθηθεί και από άλλες ανάλογες κινήσεις. Θα έχουμε τέτοιους όλο και περισσότερους, από περισσότερους χώρους…».

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15198:omofwnh-apofash-ypopsifiothta-voudouri&catid=83:aristera&Itemid=200

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Σύμφωνα με πληροφορίες κατά της υποψηφιότητας του Οδ. Βουδούρη τάχθηκε και η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ Αρκαδίας, η οποία συνεδρίασε τη Δευτέρα(10/2) μέχρι αργά το βράδυ.

Σημειώνουμε ,επίσης, ότι στη συνεδρίαση της την Κυριακή (9/2) η Νομαρχιακή Επιτροπή Μεσσηνίας του ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκε κατά της υποψηφιότητας Βουδούρη. Εικοσιπέντε (25) μέλη της Νομαρχιακής ψηφισαν κατά και οκτώ (8) ψήφισαν λευκό.

Εξ άλλου στην πρόσφατη συνεδρίαση της Ν.Ε. Κορινθίας του ΣΥΡΙΖΑ εκφράστηκε η ομόθυμη αντίθεση των μελών της στην υποψηφιότητα Βουδούρη .

Να αρθεί η στήριξη στον Οδ. Βουδούρη ζητούν, σύμφωνα με πληροφορίες, και οι οργανώσεις της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ στην Πελοπόννησο.

Κατά της υποψηφιότητας του Οδυσσέα Βουδούρη για την περιφέρεια Πελοποννήσου τάχθηκαν και οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στους Μολάους Λακωνίας και του Ναυπλίου στην Αργολίδα.

Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014

Με αφορμη την περιπτωση Βουδουρη οπου μια ηγεσια προσπαθει να επιβαλλει στα μελη του ΣΥΡΙΖΑ ενα προσωπο που δεν αποδεχωνται σαν υποψηφιο Περιφερειαρχη ανεβαζω σημερα αυτη την αναρτηση (την 4600η  απο τον Γεναρη του 2008 που ξεκινησα )με πολλες φωτογραφιες και λιγα λογια.

Δυστυχως σημερα συζηταμε για τον ΣΥΡΙΖΑ το αυτονοητο.Αν δηλαδη η ηγεσια πρεπει να υπακουει στην θεληση των μελων η αν τα μελη παρ ολο που διαφωνουν πρεπει να υπακουουν στις αποφασεις της ηγεσιας.Θεματα λυμενα πιστευα για την ριζοσπαστικη αριστερα το 2014.Και ομως δεν ειναι.

Η Δημοκρατια η αμεση Δημοκρατια της αρχαιας Αθηνας στηριχτηκε αρχικα στην συμμετοχη 5 χιλιαδων πολιτων οσοι μιας μικρης πολης σαν το Κρανιδι σημερα δηλαδη.Μαλιστα προκειμενου να προστατευσουν το πολιτευμα τους οι Αθηναιοι δημιουργησαν τον οστρακισμο για οσους η πολιτικη τους δημιουργουσε κινδυνους.Κατι σαν να λεμε σημερα διαγραφη.

Σημερα το πολιτευμα μας η πολιτικη μας ζωη στηριζεται στην αντιπροσωπευτικη δημοκρατια .Εκλεγουμε καποιους εκπροσωπους για να λαμβανουν αποφασεις για την ζωη μας.Σε αντιθεση με την αρχαια Αθηνα οπου οι πολιτες μαζευονταν δεκα φορες τον χρονο στην εκκλησια του Δημου για να αποφασισουν εμεις ψηφιζουμε μια φορα στα τεσσερα χρονια.Ενω στην Αρχαια Αθηνα ο πολιτης ζουσε την πολιτικη , τα κοινα σαν κομματι της καθημερινοτητας του σαν καθηκον και θεωρουσε τον ιδιωτη βρισια εμεις αντιθετα εχουμε αφησει την πολιτικη στους πολιτικους και κοιταμε κυριως την παρτη μας το προσωπικο συμφερον. Η δικια μας δημοκρατια ειναι ολιγον δημοκρατια. Καλυτερη απο την ολογαρχια την διχτατορια τον φασισμο δεν λεω,αλλα με πολλες τρυπες απο οπου χανονται δικαιωματα και υποχρεωσεις.

Αυτο το παραδειγμα δημοκρατιας (αστικης  αντιπροσωπευτικης δημοκρατιας) εφαρμοζεται και απο τα κομματα της αριστερας .Μια πυραμιδα οπου η βαση εκλεγει διαδοχικους αντιπροσωπους μεχρι που καταληγουμε σε μια ολιγομελη επιτροπη εκλεγμενη μεσα απο συμβιβασμους και παζαρια και αυτοι οι ανθρωποι εχουν το βαρος να αποφασισουν για ολους εμας για καποια χρονια.Ολιγον δημοκρατια δηλαδη.Το κακο ειναι οταν αυτου του τυπου η Δημοκρατια γινεται και αυταρχικη ,οταν η ηγεσια δεν αναγνωριζει τα λαθη της ,οταν αγνοει την εκφρασμενη θεληση των μελων.Εκει ξεφευγουμε αρκετα…

Τωρα στα σωματεια στους φορεις εκλεγουμε καποιους εκπροσωπους ενα ΔΣ για δυο χρονια συνηθως αλλα και αυτα τα ΔΣ αποφασιζουν σχεδον παντα ερημην των μελων.Οσο για το συνδικαλιστικο κινημα μεχρι να φτασει η φωνη των μελων των πρωτοβαθμιων σωματειων στην ΓΣΕΕ εχει περασει απο σαραντα κυματα και εχει παψει να ακουγεται.

Η Δημοκρατια, το κρατος του Δημου ,του λαου ,η Λαοκρατια οπως ελεγαν οι πατεραδες μας, ειναι για μενα το καλυτερο πολιτευμα.Ενα πολιτευμα που χανεται και κερδιζεται καθε μερα.Οπως καθε τι αυθεντικο.Ειναι ευθραυστο, ομορφο, ζωντανο.Και απειρα δημιουργικο.Οταν μια κοινωνια βαδιζει δημοκρατικα παραγει πολιτισμο που μενει στους αιωνες. Οταν λειτουργει αριστοκρατικα οταν δηλαδη τις αποφασεις για τους πολλους τις περνουν λιγοι που θεωρουν τους εαυτους τους ανωτερους τοτε εχουμε κοινωνιες που αργα η γρηγορα καταληγουν σε βιαιες ρηξεις.Εσωτερικες και εξωτερικες.

Βολτα στην Πνυκα λοιπον μπας και δουμε τα πραγματα αλλιως.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=567109

kopi pitas 2014 016kopi pitas 2014 017kopi pitas 2014 019kopi pitas 2014 015kopi pitas 2014 018kopi pitas 2014 020kopi pitas 2014 022kopi pitas 2014 025

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15252:anoigma-politiko-reyma-ntavanellos&catid=104:2010-07-14-16-10-32&Itemid=314

Τρ. 11/2/14 – 23:20)

EΝΑΣ, ΔΥΟ, ΤΡΕΙΣ… ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΔΟΥΡΗΔΕΣ;

Του ΑΝΤΩΝΗ ΝΤΑΒΑΝΕΛΛΟΥ*

Οι υποψηφιότητες του Θ. Καρυπίδη στη Δυτ. Μακεδονία και του Οδ. Βουδούρη στην Πελοπόννησο προκάλεσαν «εξέγερση» της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αντιδράσεις πήραν τέτοια διάσταση, ώστε να διαψεύδεται απολύτως ο ισχυρισμός ότι αυτές προκλήθηκαν από την (καθόλου αμελητέα) αντίσταση της Αριστερής Πλατφόρμας και της ΑΝΑΣΑ, που στο συγκεκριμένο θέμα εμφάνισαν (σχεδόν) ενιαία ανακλαστικά. Αυτή ακριβώς η μαζικότητα των αντιδράσεων υποχρέωσε το «κέντρο» του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σχετική αναδίπλωση.

Αναδίπλωση, γιατί, έστω καθυστερημένα, αποσύρθηκε η υποστήριξη προς την υποψηφιότητα του «πατριωτικώς αντιμνημονιακού» καναλάρχη της Δυτ. Μακεδονίας.

Σχετική, όμως, γιατί η πλειοψηφία της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ επέμεινε και επιμένει στην υποστήριξη της υποψηφιότητας Βουδούρη, παρά τις συνεχιζόμενες αντιδράσεις της Αρ. Πλατφόρμας, της ΑΝΑΣΑ, αλλά και –κυρίως– των οργανώσεων της Πελοποννήσου.

ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

Γιατί; Την απάντηση, από τις στήλες της «Αυγής», δίνει με σαφήνεια ο σ. Ν. Βούτσης, ένας από τους βασικούς «αρχιτέκτονες» της πολιτικής συμμαχιών της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ: «(σ.σ.: Ο Οδ. Βουδούρης αποτελεί την) επιτομή ενός πολιτικού ανοίγματος για τη φάση που βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ και ελπίζουμε να ακολουθηθεί και από άλλες ανάλογες κινήσεις. Θα έχουμε τέτοιους όλο και περισσότερους, από περισσότερους χώρους…».

Θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι αυτό το «πολιτικό άνοιγμα» (προς όλο και περισσότερους χώρους…) δεν έχει συζητηθεί και δεν έχει αποφασιστεί με σαφήνεια σε κανένα επίσημο «σώμα» του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως η ευθύτητα της απάντησης (ο Βουδούρης ως επιτομή πολιτικού ανοίγματος!) απαιτεί συζήτηση στα ουσιαστικά επιχειρήματα και όχι μόνο στα (επίσης ουσιαστικά) διαδικαστικά.

Ισχυρίζομαι ότι το «άνοιγμα» του ΣΥΡΙΖΑ προς τα θραύσματα του μνημονιακού στρατοπέδου δεν αποτελεί πολιτική συμμαχιών ενός ριζοσπαστικού αριστερού ρεύματος, που έχει ως στόχο μια ουσιαστική ανατροπή μέσα από την ανάδειξη μιας κυβέρνησης της Αριστεράς. Η σύμπλευση με τέτοιες προσωπικότητες ή ομάδες δεν ενισχύει «αντικειμενικά» το ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα είναι πιθανό να προκαλεί ρωγμές στις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με πραγματικά πλατειά κοινωνικά ακροατήρια, ακόμα και να προκαλεί ρωγμές στον κορμό των κεκτημένων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα να αποδεικνύεται στο τέλος της ημέρας ως μια αποσυσπειρωτική και όχι συσπειρωτική πολιτική. Με αυτή την έννοια η πολιτική της «αμφίπλευρης διεύρυνσης» είναι πιθανόν να αποδεικνύεται στο τέλος ως πολιτική επιπολαιότητα και όχι ως συγκροτημένη πολιτική συμμαχιών.

Αυτό το λάθος συνδέεται, ιστορικά, με την πολιτική του «ανανεωτικού» χώρου (ΕΑΔΕ, Συμμαχία, ΕΑΡ κ.ο.κ), όπου η διεκδίκηση της πολιτικής «πλατύτητας» κατέληγε στην αποσυσπείρωση και στην αποδυνάμωση των –κάθε φορά– κομματικών δυνάμεων που την επιχειρούσαν.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

Στην ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν ανάλογες εμπειρίες.

Κάποιοι σ. θεωρούν την επιλογή του Συνασπισμού στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση στην Περιφέρεια Αττικής ως το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές του 2012! Ο ισχυρισμός αυτός δεν αντέχει σε σοβαρή δοκιμασία. Η επιμονή του, τότε, Συνασπισμού να προχωρήσει, έστω και μονομερώς, με υποψήφιο στην Αττική τον Αλ. Μητρόπουλο, οδήγησε σε διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και –κυρίως– σε ένα πολιτικό τοπίο όπου «έβρεχε ψήφους» στα ψηφοδέλτια της Αριστεράς που στέκονταν ως αντίπαλα στην προοπτική ΣΥΡΙΖΑ.

Το ψηφοδέλτιο «Αττική Συνεργασία-Όχι στο Μνημόνιο», με επικεφαλής τον Αλ. Μητρόπουλο πήρε 6,23%. Το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής», με τον Αλ. Αλαβάνο, παρότι συγκροτήθηκε την τελευταία στιγμή και είχε ως οργανωτική βάση κυρίως τις δυνάμεις της ΚΟΕ, της ΔΕΑ και της ΑΠΟ, πήρε 2,2%. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε 2,3%, εκλέγοντας για πρώτη φορά περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους. Τέλος, το ΚΚΕ, με τον Θ. Παφίλη, συγκέντρωσε 14,44%, διατηρώντας με άνεση την πρωτοκαθεδρία στο χώρο της Αριστεράς.

Για να βγούμε από αυτή την περιπέτεια, χρειάστηκε, καταρχήν, η ωριμότητα της «επανεκκίνησης» του ΣΥΡΙΖΑ. Ωριμότητα που επέδειξαν οι δυνάμεις του Συνασπισμού, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν τραβηχτεί στο «Μέτωπο», αλλά και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που κρατήθηκαν έξω από τη διαμάχη των τότε περιφερειακών εκλογών (οι μετέπειτα ΑΝΑΣΑ). Ασφαλώς, όμως, η ωριμότητα δεν ήταν αρκετή.

Χρειάστηκε η ριζοσπαστική πολιτική της πρώτης περιόδου της κοινωνικής αντίστασης στα μνημόνια, που έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ μέγεθος και δυναμική μαζικού ρεύματος. Χρειάστηκε η πολιτική διορατικότητα της διατύπωσης του στόχου της κυβέρνησης της Αριστεράς (που, προς τιμήν του, διατύπωσε έγκαιρα ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά και ο Μ. Γλέζος…) που απογείωσε αυτή τη δυναμική. Το άλμα από το 4% στο 27% δεν έγινε ούτε σε μια νύχτα ούτε με τη μέθοδο των «αμφίπλευρων διευρύνσεων», αλλά με τη σταδιακή συγκρότηση πολιτικού ρεύματος μέσα από τη διαδοχική επιτυχή αντιμετώπιση κρίσιμων κοινωνικών μαχών και πολιτικών διλλημάτων.

Τo success story του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ιστορία κυρίως «διεύρυνσης προς τα κάτω», μια ιστορία της προσπάθειας να δοθεί πολιτική έκφραση στις πλατιές εργατικές-λαϊκές δυνάμεις που συντρίβονται από τα μνημόνια. Της προσπάθειας να αποκτήσει δύναμη ένα σχέδιο ριζοσπαστικής αριστερής πολιτικής, με επίκεντρο την υπόσχεση για ανατροπή των μνημονίων και της λιτότητας μέσα από μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ

Σήμερα δεν υπάρχει κανένας λόγος να τροποποιηθεί, ή και να ανατραπεί, αυτή η «παράδοση». Αντίθετα, οι δημοσκοπήσεις μας προειδοποιούν ότι το ασθενέστερο σημείο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο φόβος μεγάλων λαϊκών τμημάτων για το ενδεχόμενο μιας «πασοκοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ είναι απολύτως σωστή η στόχευση να κερδηθεί ο κόσμος που μαζικά στήριζε τις ελπίδες του στη σοσιαλδημοκρατία, σήμερα ο στόχος αυτός δεν υπηρετείται μέσω «μεταγραφών» από το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ, που υπηρέτησε τα μνημόνια ή υποτάχθηκε σε αυτά. Αντίθετα τέτοιες «μεταγραφές» απονευρώνουν τη βασική πολιτική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ και δημιουργούν υπόνοιες ότι τελικά ακόμα και η ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να αποδειχθεί «μια από τα ίδια». Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στους πολιτικούς αντιπάλους μας και ειδικά στους πιο επικίνδυνους, στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής.

Η στήριξη στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ –όπως γίνεται με την υποψηφιότητα π.χ. του Γαβριήλ Σακελλαρίδη στην Αθήνα– αλλά και η «διεύρυνση» προς τα μαζικά τμήματα της κοινωνικής αντίστασης, αλλά και της «άλλης» πολιτικής Αριστεράς –όπως γίνεται με την υποψηφιότητα της Αγλαΐας Κυρίτση στο Β. Αιγαίο– είναι μια σαφής εναλλακτική λύση. Που, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι ασύμβατη με το σχέδιο «ένας, δύο, τρεις… πολλοί Βουδούρηδες».

ΠOIOΣ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ;

Η περιπέτεια στην οποία μπήκε ο ΣΥΡΙΖΑ με τις λαθεμένες επιλογές του Θ. Καρυπίδη και του Οδ. Βουδούρη πέρασε, φυσιολογικά, μέσα από τη δημόσια συζήτηση.

Ειδικά στην περίπτωση του Θ. Καρυπίδη αποδεικνύεται ότι οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες, που αντέδρασαν δημόσια στην απόφαση της ΚΕ, παρενέβησαν ευεργετικά και όχι διαλυτικά για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό ισχύει για τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, της ΑΝΑΣΑ, αλλά και τμήματος της Αρ. Ενότητας (π.χ. της Νεολαίας…), που πήραν το λόγο, αλλά και στις μεγάλες Οργανώσεις Μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Ισχύει όμως, πολύ περισσότερο, και για τους σ/φους και τις σ/σες που αντέδρασαν τοπικά στις ΟΜ της Δ. Μακεδονίας.

Αυτοί οι σ/φοι και οι σ/σες δέχθηκαν επιθέσεις και μια απαράδεκτη πολιτική πίεση από έναν «μηχανισμό» που τάχθηκε στην υπηρεσία του Θ. Καρυπίδη πριν καλά-καλά αυτός ανακηρυχθεί επισήμως υποψήφιος, τουλάχιστον με την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για επιθέσεις που θυμίζουν το καθεστώς των αστικών κομμάτων, δηλαδή το καθεστώς νέτα-σκέτα.

Ειδικά για ένα τμήμα κάποιων «νεοφερμένων» στον ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε να θυμίσουμε ότι ασφαλώς δεν υποστηρίζουμε καμιά αρνητική, σε βάρος τους, διάκριση, ούτε όμως δεχόμαστε κάποια θετική, υπέρ τους, διάκριση (όπως ο υπερφίαλος ισχυρισμός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ των «συνιστωσών» ήταν το 4%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ των «ανοιγμάτων» έφερε το 27%…).

Το θέμα, ως συνήθως, αφορά τη στάση του «κέντρου» του ΣΥΡΙΖΑ: που πρέπει να αναγνωρίσει έμπρακτα ότι οι σ/φοι και οι σ/σες που παρενέβησαν έγκαιρα, ανοιχτά και δημόσια, ζητώντας να αλλάξει η απόφαση της ΚΕ σχετικά με τη Δ. Μακεδονία, είχαν εκ των πραγμάτων πολιτικά δίκιο.

Υπεράσπισαν τον ΣΥΡΙΖΑ από τις συνέπειες μιας απόφασης, που άλλοι πήραν –με τρόπο που όπως αποδεικνύεται ήταν ανεύθυνος– συνέπειες που μπορεί να αποδεικνύονταν πολύ οδυνηρές για το σύνολο του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ.

http://ithominews.blogspot.gr/2014/02/t-o.html

13 Φεβρουαρίου 2014

<g_vml_:shape coordsize = “6570,9550″ filled = “t” fillcolor = “white” stroked = “f” path = ” m0,50 l0,9470 at0,9470,100,9570,-500,9470,0,9970 l6510,9570 at6510,9470,6610,9570,6510,9970,7010,9470 l6610,50 at6510,0,6610,100,7010,0,6510,-500 l50,0 at0,0,100,100,0,-500,-499,25 e”><g_vml_:fill opacity = “1″><g_vml_:shape coordsize = “6570,9550″ filled = “f” fillcolor = “black” stroked = “t” strokecolor = “#ddd” strokeweight = “.75pt” path = ” m0,45 l0,9525 at0,9470,100,9570,-500,9470,124,9954 e”><g_vml_:stroke opacity = “1″ miterlimit = “10″ joinstyle = “miter” endcap = “flat”><g_vml_:shape coordsize = “6570,9550″ filled = “f” fillcolor = “black” stroked = “t” strokecolor = “#ddd” strokeweight = “.75pt” path = ” m50,9570 l6565,9570 at6510,9470,6610,9570,6510,9970,7010,9470 e”><g_vml_:stroke opacity = “1″ miterlimit = “10″ joinstyle = “miter” endcap = “flat”><g_vml_:shape coordsize = “6570,9550″ filled = “f” fillcolor = “black” stroked = “t” strokecolor = “#ddd” strokeweight = “.75pt” path = ” m6610,9520 l6610,45 at6510,0,6610,100,7010,0,6510,-500 e”><g_vml_:stroke opacity = “1″ miterlimit = “10″ joinstyle = “miter” endcap = “flat”><g_vml_:shape coordsize = “6570,9550″ filled = “f” fillcolor = “black” stroked = “t” strokecolor = “#ddd” strokeweight = “.75pt” path = ” m6560,0 l50,0 at0,0,100,100,124,-484,-484,124 e”><g_vml_:stroke opacity = “1″ miterlimit = “10″ joinstyle = “miter” endcap = “flat”>

Tοπικές νεολαίες ΣΥΡΙΖΑ Πελοποννήσου: «O Οδυσσέας Βουδούρης είναι πολιτικός γυρολόγος»

 
 
Κάθετα αντίθετες στην υποψηφιότητα του Οδυσσέα Βουδούρη, είναι από κοινού οι Οργανώσεις Μελών της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ Πελοποννήσου και συγκεκριμένα οι οργανώσεις Καλαμάτας, Κορίνθου, Άργους,Τρίπολης, Ξυλοκάστρου και Σπάρτης, χαρακτηρίζοντάς τον «πολιτικό γυρολόγο».
Πιο συγκεκριμένα, οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ στην Πελοπόννησο αφού αναφέρονται στη σημερινή διοίκηση της Περιφέρειας από τον Πέτρο Τατούλη, κατηγορώντας τον ότι άσκησε «νεοφιλελεύθερη και αντιδημοκρατική διακυβέρνηση», ασκούν κριτική στο κόμμα τους για την απόφαση επιλογής του Οδυσσέα Βουδούρη ως υποψήφιο περιφερειάρχη στην Πελοπόννησο. Σημειώνουν πως αγνοήθηκε η γνωμοδότηση του Συντονιστικού, κάνουν λόγο για προβληματική επιλογή και διαδικασίες που ακολούθησε η Κεντρική Επιτροπή και προσθέτουν ότι «θεωρούμε ότι και η ίδια η επιλογή Οδυσσέα Βουδούρη είναι λανθασμένη και καθόλου προωθητική για τον χώρο μας και τους κοινωνικούς αγώνες που συνεχίζονται καθημερινά».

Οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζουν ότι, «δεν δεχόμαστε ότι απεικονίζεται στο πρόσωπο ενός πολιτικού «γυρολόγου», μια αιχμηρή πολιτική γραμμή που θα ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή, κρίνοντας αυστηρά τόσο τις πράξεις και τις δηλώσεις του, όσο και τις πολιτικές που τις γεννούν».
Επιπλέον τονίζουν: «Καλούμε τις Νομαρχιακές Επιτροπές να ταχθούν κατά της υποψηφιότητας Βουδούρη! Καλούμε τη Κεντρική Επιτροπή και την Πολιτική Γραμματεία να πάρουν πίσω την απόφασή τους! Σε διαφορετική περίπτωση, θα υπάρξουν αντίθετα αποτελέσματα, καθώς θα αποδυναμώσει το ΣΥΡΙΖΑ στη μάχη των περιφερειακών εκλογών και όχι μόνο!».

Ξερω παλια στις σχολικες εκδρομες απο την επαρχια μας στην Αθηνα για καποια θεατρικη παρασταση εμπαινε καποτε  μεσα στο προγραμμα και μια επισκεψη σε καποιο ΜΑLL για να εκπαιδευτουν τα παιδια στο πνευμα του καταναλωτισμου.Και μιας και τα παιδια των εκδρομων ειναι παιδια της μεσαιας ταξης συνηθως των εμπορων και καταστηματαρχων να μαθουν και να δουν με τα ιδια τους τα ματια τα θηρια που καταβροχθιζουν μακροπροθεσμα τις δουλειες των γονιων τους.Αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.

benia 039

Πως θα μπορουσαν τα παιδια ανθρωπων που φτιαχνουν η πωλουν ειδη λαικης τεχνης να προετοιμαστουν για να παρουν καποτε την δουλεια των γονιων τους;

benia 024

Μια εναλλακτικη προταση για δυο σχολικες ομαδες μεχρι 60 παιδια.

http://www.melt.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=93&Itemid=95

Εκπαιδευτικά προγράμματα για την ελληνική λαϊκή κεραμεική στο Τζαμί (παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης) Στο παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης (Τζαμί, Άρεως 1, Πλατεία Μοναστηρακίου) στεγάζεται συλλογή κεραμεικών, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Στο χώρο αυτό πραγματοποιούνται ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολικές τάξεις ( Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄Δημοτικού και Α΄, Β΄, Γ΄Γυμνασίου), με θέμα τη νεοελληνική κεραμεική. · «Νερό και χώμα και φωτιά είναι τα φτιαστικά μου…»Με τη βοήθεια προβολής διαφανειών, συμπλήρωσης φυλλαδίων εργασίας, παιχνιδιών, χειροτεχνικών κατασκευών, δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να γνωρίσουν τα στάδια κατασκευής των κεραμεικών, διάφορα είδη πήλινων αντικειμένων, τη χρήση τους κ.ά.


Ώρα έναρξης των προγραμμάτων: 10.00 π.μ. Διάρκεια : 1 ώρα και 30 λεπτά.

Ο αριθμός των παιδιών σε κάθε σχολική ομάδα που παρακολουθεί το πρόγραμμα,

δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 30.

Τα εκπαιδευτικά προγράμματα μπορούν να πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα

σε δύο σχολικές ομάδες.

 

benia 031

ΕΔΩ το φυλαδιο του Μουσειου

Ο Βασιλης Λαδας μου διηγηθηκε πως παλια στον καμπο υπηρχε εργοστασιο που εφτιαχνε κεραμιδια.(βεβαια παλια και παγωτα φτιαχναμε στην Ερμιονιδα, και ηλεκτρικο ρευμα φτιαχναμε, και ψωμι και ρουχα .Παλια αυτα.Τωρα τα εισαγουμε)

Oσο για τις κορες μας οι φιγουρες του παιχνιδιου και της αισθητικης τους τους ειναι πανακριβες Μπαρμπι και μαλιστα δρακουλε αντι για αναγνωρισιμες φιγουρες της καθημερινοτητας τους.Και για τα αγορια τρανσφορμερς να μαθουν να σπανε και να ανοιγουν κεφαλια

eef

Βέπετε αυτες οι κουκλες Μπαρμπι κουνανε χερια και ποδια σαν νευροσπαστα σαν γυναικες στην πρωινη ζωνη της τηλεορασης πριν καταληξουν στη χωματερη. Αναρωτιεμαι τα παιχνιδια των σημερινων παιδιων θα μπορουσαν να μπουν μετα απο αιωνες σε ενα μουσειο΄σαν εργα τεχνης;

benia 028

Κεραμίστας  και μαλιστα πολυ καλος με πολυχρονη εμπειρια  υπαρχει και στην Ερμιονιδα στο Πορτο Χελι.Αναζητηστε τον!

Μιας και η Αθηνα ειναι το κεντρο (καταναλωτικο κυριως αλλα και πολιτιστικο) του δικου μας κοσμου εμας των Ελληνων της επαρχιας, αλλα και το κεντρο (ελπιδας για ψυχαγωγια η επιβιωση)για πολλους αλλους ανθρωπους απο ολο τον κοσμο που φτανουν ως εδω σαν επισκεπτες η σαν προσφυγες αναζητω σε  αυτη τη τοσο απαξιωμενη πολη τις μυστικες χάρες της που προσπερναμε αδιαφορα πολλες φορες. ακομα και οταν κανουμε χαλαρα τη βολτα μας

benia 038

Και ομως οι “Αθηναιοι” ντοπιοι και ξενοι  διανουμενοι και λαικοι εχουν τις γωνιες , τα στεκια τους, τα σημεια αναφορας που τους εμπνεουν.Και μην νομιζετε, ειναι οι παρεες και οι μειοψηφιες που παντα αλλαζουν τις συνειδησεις και οριζουν την ρεουσα φυσιογνωμια μιας πολης.Παρεες που στην διαρκεια της ζωης τους πολλες φορες κρυμενες στο περιθωριο η και κυνηγημενες απο τις πλειοψηφιες δεν αναζητουν φευγαλεα αναγνωριση και επιτυχια παρα κινουνται με εκεινο το διαρκες παθος, την εσωτερικη φλογα, την πνευματικοτητα που αναζητα την αληθεια πισω απο την βιτρινα.

Παραμενω εραστης της πολης της Αθηνας του νηματος που ενωνει το βαθυ της παρελθον με το σημερα (που θα ειναι η ιστορια του αυριο ),επισκεπτης πλεον και γω της παλιας μου πολης,  αναζητω αυτα που μου ειχαν διαφυγει και δυστυχως πολλες φορες χανωνται πριν τα συναντησω.

Θυμαστε ισως μια αναρτηση μου για το βιβλιοπωλειο του Καουφμαν δυστυχως λιγο αργοτερα καηκε.Ισως προσεξατε στην ιδια αναρτηση μου μια φωτογραφια με την μεταλλικη επιγραφη στο σημειο που δολοφονηθηκε ο Πετρουλας δυστυχως συλληθηκε.

Αγαπημενα στεκια κλεινουν μετα απο χρονια , δρομοι και γειτονιες στο κεντρο  που παλια βαδιζες αφοβα τωρα ειναι γεματοι ξυρισμενα κεφαλια, εξαθλιωμενους μεταναστες και ενοπλους αστυνομικους που σε αγριοκοιταζουν, η Αθηνα εχει φωνη υπογεια , νυχτα, αγωνια.Παρελθον και παρον.

Εχει και μερα ομως.Ενα πολυβουο παζαρι 2,5 χιλιαδων χρονων , χωνευτηρι λαων μακρυνων πολιτισμων που αλληλοεπιρεαζωνται.

Περπατω στο αγαπημενο Μοναστηρακι, την Αθηνας, την Πλακα, και σκεφτομαι τους μαυρους Σκλαβους της αρχαιοτητας, τους εβραιους εμπορους, τους Περσες και τους μισθοφορους, να συνωστιζονται στην πρωτευουσα του τοτε γνωστου κοσμου οπως σημερα μαζευονται στην εκπεσουσα πρωτευουσα των Βαλκανιων της Ανατολικης Μεσογειου.Και σκεφτομαι πως ο πολιτισμος μας εκει ακριβως στηριζει την δυναμη και την διαρκεια του .Στην ικανοτητα να ειναι ανοικτος και να αφομειωνει ολα τα στοιχεια του γυρω κοσμου.Γιατι εμεις δεν ειμασταν ποτε  ξενοφοβικοι απομωνομενοι πανω σε ενα βουνο η ενα νησι.Οποιοι θελουν να κανουν την Ελλαδα εχθρικη στους ξενους πανε κοντρα στην ιστορια της.(προφανως στους “ξενους” κατοικους  δεν συμπεριλαμβανω και τους κατακτητες μας ).Η δυναμη μας ηταν παντα το ανοιχτο μας βλεμμα και σκεψη.Αφοβοι, παρορμητικοι, περιεργοι, ανεκτικοι.

benia 041

Με ολες αυτες τι σκεψεις σημερα θελω να γραψω για ενα αλλο κρυφο στους πολλους σημειο της Αθηνας.Ενα σημειο κρυφο παρ ολο που το ματι μας εχει πεσει πανω του απειρες φορες στο Μοναστηρακι . Ειναι το Τζαμι του Τζισδαρακη στην πλατεια Μοναστηρακιου.

benia 040

Η αλλιως το μουσειο Ελληνικης Λαικης Τεχνης

Για παμε να το γνωρισουμε βγαινοντας για λιγο απο τον θορυβο του πληθους και τις πολυεθνικες μουσικες που συγκεντρωνουν κοσμο στα ποδια του .

benia 035

Οι δυο παλιες γκραβουρες ειναι απο την αναρτηση που εχω κανει συνδεση .Οι αλλες δικες μου.

ΕΔΩ θα βρειτε πολλες φωτογραφιες απο το διαδικτυο

ΥΓ Ριξτε μια ματια ΕΔΩ Ενα τετοιο ιστοτοπο με τα βυζαντινα μνημεια της Ερμιονιδας (εχουμε αρκετα) με φωτογραφικο υλικο και μεταφρασμενα κειμενα σε βασικες γλωσσες (Αγγλικα Γαλικα Ισπανικα Κινεζικα Ινδικα  Γιαπωνεζικα Ρωσσικα ) υποστηριζω πως πρεπει να φτιαξει ο Δημος μας.Δεν κοστιζει πολλα και το φωτογραφικο υλικο (και ιστορικο υλικο)  υπαρχει ηδη αρκει καποιοι νατα μαζεψουν και να εγκριθουν απο καποια κρατικη υπηρεσια.Η μεταφραση των συντομων κειμενων (και βιβλιογραφια φυσικα) μπορει να γινει απο το μεταφραστικο τμημα του υπουργειου εξωτερικων αν δεν κανω λαθος η απο μονιμους κατοικους αλλοδαπους της Ερμιονιδας.

http://www.melt.gr/index.php?option=com_content&task=category&sectionid=7&id=32&Itemid=67

Το Τζαμί της Πλατείας Μοναστηρακίου χτίστηκε το 1759 από τον τότε Βοεβόδα των Αθηνών Τζισδαράκη. Παλιότερα ονομαζόταν Τζαμί του “Κάτω Σιντριβανιού”, από το σιντριβάνι που βρισκόταν εκεί κοντά, ενώ ολόκληρη η περιοχή ήταν γνωστή ως “Κάτω Παζάρι”.

Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, το Τζαμί χρησιμοποιήθηκε για ποικίλους σκοπούς (στρατώνας της στρατιωτικής μουσικής, φυλακή, αποθήκη). Το 1915 αναστηλώθηκε από τον Αναστάσιο Ορλάνδο και το 1918 στέγασε το “Μουσείον Ελληνικών Χειροτεχνημάτων” που ιδρύθηκε τότε.

Στο Τζαμί στεγάζεται από το 1975 η πλούσια Συλλογή Κεραμεικής, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Από το 1991, η Συλλογή προβάλλεται με ανανεωμένη εκθεσιακή παρουσίαση.

Βρίσκεται στην οδό Άρεως 1, στην Πλατεία Μοναστηρακίου.

Τηλέφωνο επικοινωνίας : 210 32 42 066 

plakadiadromes.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να βρει κανείς σε μια αγορά…………Ακόμη και μια παλιά εκκλησία και μάλιστα τζαμί!

Τα τζαμιά είναι ο τόπος λατρείας των Μουσουλμάνων.

Το Τζαμί Τζισδαράκη ( ή Τζισταράκη) χτίστηκε το 1759 από τον Μουσταφά Αγά Τζισταράκη, τον βοεβόδα, το διοικητή δηλαδή, της Αθήνας.

Κατασκευάστηκε με υλικό παρμένο από παλιότερα κτίσματα και συνδέθηκε με ένα βανδαλισμό: οι άνθρωποι του Τζισταράκη γκρέμισαν, ανατινάζοντάς τη, τη δέκατη έβδομη κολόνα του ναού του Ολυμπίου Διός. Αιτία της καταστροφής ήταν η επιθυμία του Βοεβόδα να χρησιμοποιήσει ασβέστη για το μαρμαροκονίαμα των τοίχων του τζαμιού.

Η πράξη του Τζισταράκη ενόχλησε τους Αθηναίους, αλλά και τον πασά του Ευρίπου (της Χαλκίδας) από τον οποίο εξαρτιόταν διοικητικά η Αθήνα. Παρά τις προσπάθειες του Βοεβόδα να τον δωροδοκήσει στέλνοντάς του 8.000 γρόσια, μοιρασμένα σε 16 πουγγιά, όπως λέγεται, ο Πασάς διέταξε τον εκτοπισμό του Τζισταράκη, στηριζόμενος σ’ ένα παλιό τουρκικό νόμο που απαγόρευε την καταστροφή αρχαίων μνημείων που ανήκαν στο ιερό πρόσωπο του Σουλτάνου. Εξάλλου, ο αθηναϊκός πληθυσμός θεώρησε υπεύθυνο τον Τζισταράκη και για μια επιδημία πανούκλας που εμφανίστηκε στην πόλη εκείνη τη χρονιά. Ήταν τότε πολύ διαδεδομένη η δοξασία ότι κάθε αρχαία κολόνα που πέφτει, “ξεθάβει” και μια συμφορά που είναι κρυμμένη από κάτω της…

Αργότερα απέκτησε και άλλα ονόματα όπως «Τζαμί του Κάτω Σιντριβανιού» , «Τζαμί του Κάτω Παζαριού» και «Τζαμί της Πλατείας Μοναστηρακίου».

Το τζαμί αυτό κτίστηκε πάνω σε υπερυψωμένο έδαφος. Έχει ανοιχτό υπερώο, (=ο εξώστης στην πρόσοψη), με τέσσερις κολόνες, με τρεις τοξωτές στοές.

Το τετράγωνο κτίριο στεφανώνεται από ογκώδες οκταγωνικό τύμπανο (= εσωτερικά) με αβαθή οκταγωνικό τρούλο. Υπάρχουν τέσσερα παράθυρα σε καθένα από τους δύο πλάγιους τοίχους και μικρότερα παράθυρα σε κάθε πλευρά του τυμπάνου.

Στο εσωτερικό βρίσκεται μια mihrab (= μιχράμπ) (=κόγχη στον τοίχο που δείχνει προς τη Μέκκα) με διακοσμητικές ταινίες, καθώς και άλλες στο εξωτερικό, για να προσεύχονται τα πλήθη των πιστών.

Ο μιναρές του τζαμιού κατεδαφίστηκε μετά την Επανάσταση του 1821.

Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μέχρι το 1915, οπότε και αναστηλώθηκε από τον αρχιτέκτονα Αναστάσιο Ορλάνδρο.

Για πολλά χρόνια στέγαζε το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης.

Από το 1981 στεγάζει το Μουσείο παραδοσιακής κεραμικής, γλυπτικής και διακοσμητικών τεχνών από όλη την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, ως παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης της οδού Κυδαθηναίων.

Μάγκου Έφη

Εδω φωτογραφιες απο το εσωτερικο και την εισοδο

kalhbenia 036benia 037

http://www.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=91

1817TZASTDJAMIΤο 1966 ευπρεπίστηκε καταλλήλως προκειμένου να προσευχηθεί ο εξόριστος τότε στην Ελλάδα έκπτωτος βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Ιμπν Σαούντ.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία:
Α. Συγγόπουλος, “Τα Βυζαντινά και Τουρκικά Μνημεία των Αθηνών”, στη σειρά Κ. Κουρουνιώτης & Γ. Α. Σωτηρίου (επιμ.), Ευρετήριον των Μνημείων της Ελλάδος, Αθήνα 1929.

1854TZASTDJAMI

 

Κι ομως το Μουσειο Ελληνικης Λαικης Τεχνης δεν ειναι απλα ενα ιστορικο θρησκευτικο κτηριο.Ειναι ενας σημερινος ζωντανος μουσιακος χωρος οπου παρουσιαζεται η εικαστικη δουλεια λαικων καλλιτεχνων.Κηνυγημενων απο τον πολεμο προσφυγων που στην νεα τους πατριδα επλασαν με τα χερια τους το χωμα και του φυσηξαν ζωη.

benia 034

ΕΔΩ πληροφοριες για την παραδοσιακη  Κεραμικη

Η κεραμική είναι μία από τις πιο αρχαίες ανθρώπινες δραστηριότητες. Χώμα, νερό και φωτιά. Με τα ίδια αυτά υλικά που κατασκευάστηκαν τα πρώτα αγγεία μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, έπλασαν και συνεχίζουν να πλάθουν μέχρι σήμερα οι νεώτερες γενιές αγγειοπλαστών τα δικά τους δημιουργήματα. Τα σημαντικότερα αγγειοπλαστικά κέντρα που λειτουργούσαν μέχρι το πρόσφατο παρελθόν εντός των ελληνικών συνόρων, ήταν η Πάτρα, ο Μεσσηνιακός Κόλπος (περιοχή Κορώνης), η Ζάκυνθος και η Κέρκυρα στη Δυτική Ελλάδα, τα Γιάννινα και παλαιότερα η Άρτα στην Ήπειρο, η Φλώρινα, η Κοζάνη και η Θεσσαλονίκη στη Μακεδονία, οι Μεταξάδες, η Ξάνθη και το Σουφλί στη Θράκη, ο Βόλος, το Φανάρι, η Καρδίτσα, ο Τύρναβος και η Αγιά στη Θεσσαλία, η Σίφνος και η Κύθνος στις Κυκλάδες, η Σκύρος στις Σποράδες, η Σάμος, η Χίος και η Λέσβος στο Ανατολικό Αιγαίο, η Κως και η Ρόδος στα Δωδεκάνησα, η Χαλκίδα στην Εύβοια, η Κρήτη, η Αίγινα και φυσικά η περιοχή της Αττικής.

Παράλληλα, εκτός συνόρων, παραμένουν τα σπουδαία αγγειοπλαστικά κέντρα της Κιουτάχειας στο εσωτερικό της Μικρασίας και του Τσανάκ Καλέ στο στενότερο σημείο του Ελλησπόντου, όπου δραστηριοποιούνται εκατοντάδες ομογενείς Έλληνες και Αρμένιοι τεχνίτες, συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση των ξακουστών αγγειοπλαστών της Νίκαιας (Iznik) του 15ου – 17ου αι. Πολλοί απ’ τους τεχνίτες αυτούς, μετά το 1922, θα καταφύγουν στην Ελλάδα, επηρεάζοντας, με τη δημιουργική δύναμη της τέχνης τους, σε μεγάλο βαθμό την αγγειοπλαστική της. Ο Μηνάς Αβραμίδης και ο Μακάριος Βαρδαξής απ’ την Κιουτάχεια, ο Δημήτρης Μυγδαληνός από το Τσανάκ Καλέ, ο Αναστάσης Χατζηγιάννης από τη Βήγα, υπήρξαν απ’ τους κορυφαίους μικρασιάτες κεραμίστες που δραστηριοποιήθηκαν στην Ελλάδα μετά την Καταστροφή.  

Οπως ζωη φυσηξαν στην μουσικη και οι μεγαλοι ρεμπετες  που εβαλαν και αυτοι μια κολωνα στα θεμελια της συγχρονης Ελληνικης παραδοσης.Μην ξεχνατε στα χρονια τους φτωχοι μεροκαματιαρηδες εζησαν οι περισσοτεροι . Τουρκοσποροι και βαρος  ηταν για τους ντοπιους.Προσφυγες, ξενοι, φτωχοι, διαφορετικοι.Μην το ξεχνατε!

benia 033

Σε αυτους τους φτωχους και περιφρονημενους χρωσταμε την σημερινη μας ταυτοτητα. Αυτοι ενωσαν τις τελειες που γραφουν την συνεχεια του πολιτισμου μας απο τα αρχαια χρονια στον μεσαιωνα μεχρι σημερα.Με το ενστικτο τους και καποτε κοντρα στην κυριαρχη ιδεολογια και αισθητικη.

Κοιταχτε εδω φιγουρες η μια διπλα στην αλλη απο το σπηλαιο Φραγχθι  10 χιλιαδες πριν , την νεκροπολη των Αλιεων πριν απο 2,5 χιλιαδες χρονια , και τα συγχρονα χρονια.

My beautiful pictureMy beautiful picture

figure

Διαβαστε την ζωη καποιων απο αυτους τους λαικους τεχνιτες.Θα δειτε πως δεν υπαρχει “καθαρη” τεχνη εξω απο την κοινωνια .Πως και η λαικη τεχνη (κυριως αυτη)γεννιεται μεσα στο καμινι της ταξικης παλης της ανημποριας αλλα και του παθους για εκφραση για μια καλυτερη ζωη .

ΜΗΝΑΣΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Bιογραφικά στοιχεία corner
corner

Μηνάς Αβραμίδης, 1877-1954

 
Ο Μηνάς Αβραμίδης γεννήθηκε στην Κιουτάχεια της Μ. Ασίας το 1877, όπου και έζησε ως τη Μικρασιατική καταστροφή.Ο πατέρας του, Αβραάμ, πέθανε όταν ο Μηνάς ήταν μικρός ενώ η μάνα του Γεσθημανή, ήρθε το ’22 μαζί του στην Ελλάδα, όπου πέθανε το 1932.Οι γραμματικές του γνώσεις δεν ξεπερνούσαν τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Στο πρώτο βιοποριστικό του επάγγελμα, του λιθοξόου, διδάχτηκε να δουλεύει το πιο σκληρό υλικό, την πέτρα. Είναι άγνωστο πότε καταπιάστηκε με το μαλακό και εύπλαστο υλικό, τον πηλό, και πού μαθήτεψε.Γραπτές πηγές αναφέρουν ότι στην Κιουτάχεια -κεραμικό κέντρο από αιώνες- η αγγειοπλαστική τέχνη εξακολουθούσε τον εικοστό αιώνα να ασκείται από χριστιανούς. Αναφέρονται ονομαστικά επτά από τα σπουδαιότερα εργαστήρια που διαλύθηκαν μετά το ’22. Ανάμεσα τους το εργαστήρι του Μηνά Αβραμίδη που ήταν ο πιο καταξιωμένος τεχνίτης, ιδιαίτερα στην τέχνη της διακοσμητικής. Ένα έργο του σε πλακάκια τοίχου, διαστάσεων 2×2 μέτρα, ήταν εντοιχισμένο σε κεντρικό καφενέ της ελληνικής συνοικίας της Κιουτάχειας. Παρίστανε τη σκηνή του φόνου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από τους Τούρκους, με τόση ζωντάνια που συγκινούσε αφάνταστα τους θαμώνες αλλά και τον ίδιο που πήγαινε εκεί καθημερινά να πιει το ούζο του.Το 1918 παντρεύεται σε τρίτο γάμο τη Δωροθέα Ρουσανίδου -χήρα χωρίς παιδιά- και το 1919 αποκτά το πρώτο του παιδί, το Χαράλαμπο και αργότερα τον Κυριάκο που πεθαίνει στην Κιουτάχεια.Το 1922 μαζί με άλλους πρόσφυγες, φτάνει στη Θεσσαλονίκη κι ο Μηνάς με την οικογένεια του. Τα δυο μικρότερα αδέλφια του εγκαθίστανται στη Δράμα όπου εργάστηκαν σαν μαρμαράδες ως το θάνατο τους και τους διαδέχτηκαν τα παιδιά τους. Η αδελφή του εγκαθίσταται στην Ξάνθη.Ο Μηνάς με τη γυναίκα του, την υιοθετημένη ανεψιά της γυναίκας του Μαρίκα και το Χαράλαμπο κατεβαίνει στην Αθήνα. Κατοικεί στο Παλιό Φάληρο και δουλεύει στην παλιά του τέχνη του λιθοξόου, όμως η φήμη του αλλάζει τη ζωή του.Το 1923 προσλαμβάνεται από τον ιδρυτή της κεραμικής βιοτεχνίας του Νέου Φαλήρου ‘ΚΙΟΥΤΑΧΙΑ’ Μηνά Πεσμαζόγλου, ως αρχιτεχνίτης. Την οργανώνει, δουλεύει σκληρά δυο χρόνια αλλά απογοητευμένος γιατί εκμεταλλεύονταν την πείρα του χωρίς την ανάλογη αμοιβή, την εγκαταλείπει και φεύγει από την Αθήνα με όλη την οικογένεια για τη Φλώρινα. Κατοικούν σ’ ένα προσφυγικό σπίτι, στην οδό Ηπείρου.Εκεί βρίσκει κατάλληλα χώματα, κτίζει καμίνι και πλάθει αγγεία καθημερινής χρήσης αλλά και ολόγλυφα περιστέρια και λιοντάρια σε καλούπια, για διακοσμητικά. Η έγχρωμη φρίζα από εντοιχισμένα πλακάκια που κοσμούν το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας στη Φλώρινα, είναι δικό του έργο αλλά πιθανόν μεταγενέστερο.Στη Φλώρινα γεννιέται και πεθαίνει ο γιος του Χρήστος.Το 1926 βρίσκεται εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Με χρήματα από τον αδελφό της γυναίκας του Ηρακλή που ζούσε στην Αμερική, όπου ασχολούνταν με γούνες, αγοράζει ένα κομμάτι γης στη συνοικία Χαριλάου, δίπλα σ’ ένα ξερό συνήθως ρέμα και κτίζει μόνος του ένα μικρό σπίτι όπου οργανώνει κατοικία και εργαστήρι.Το 1926 γεννιέται η κόρη του Αναστασία και το 1927 ο γιος του Αβραάμ. Το 1927 πρωτοεκθέτει κάποια έργα του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Τον επόμενο χρόνο, συνεργάζεται με τον αγγειοπλάστη Μακάριο Βαρδαξή και εκθέτει έργα του στη Διεθνή Έκθεση του 1928. Καθώς τα οικονομικά του Μηνά ήταν οικτρά, ο Βαρδαξής έβαλε τα χρήματα και ο ίδιος τη δουλειά. Ανάμεσα στα έργα που εκτέθηκαν ξεχωρίζουν τα αγάλματα της ‘Πικραμένης προσφυγοπούλας’ και το περίφημο καμπαναριό. Στην έκθεση αυτή βραβεύεται ο Μηνάς και του απονέμεται αργυρό μετάλλιο με χαραγμένο τον Άγιο Δημήτριο. Ένας μεγάλος αριθμός από τα έργα του Μηνά περιέρχονται στην κυριότητα του Βαρδαξή κι από αυτόν τελικά πουλιούνται αργότερα σε μουσεία και συλλογές.Την ίδια εποχή ο Μηνάς αναγκάζεται να πουλήσει το μισό του σπίτι στο Μακάριο Βαρδαξή. Από τότε, σ’ ένα μικρό δωματιάκι έχει τον ποδοκίνητο τροχό, τα ράφια για τα νωπά κεραμικά και έναν πάγκο. Στο δεύτερο δωμάτιο όπου ήταν και το καλλιτεχνικό του εργαστήρι διακοσμητικής, ζει όλη η οικογένεια. Στη μικρή λασπωμένη αυλή, όπου ανακατεύει τα χώματα βρίσκεται το μικρό καμίνι και τα φρύγανα. Τα μικρότερα παιδιά του μεγαλώνουν στο δρόμο. Χρήματα για σχολειό δεν υπάρχουν. Από το 1930 έχει βοηθό το γιο του το Χαράλαμπο που πλάθει και διακοσμεί τα σχέδια του πατέρα του με επιδεξιότητα, και μετά το 1933 που τελειώνει το σχολειό εργάζεται κανονικά στο εργαστήρι, ως το 1938 που φεύγει για να δουλέψει μόνος του. Στο πατρικό εργαστήρι θα εργαστεί από παιδί κι ο δεύτερος γιος, ο Αβραάμ που μέχρι σήμερα συνεχίζει τη δουλειά του πατέρα του στον ίδιο χώρο, στην οδό Γενναδίου 88.Τα δυο στερνοπαίδια του, ο Παντελής και ο Ηλίας, που γεννήθηκαν το 1932 και το 1933 αντίστοιχα, θα γίνουν οικοδόμοι.Γύρω στα 1929 συμβαίνει κάποιο περιστατικό που οι συνέπειες του θα πληγώσουν την αγαθότητα του Μηνά: Κάποιος αρχαιοκάπηλος του φέρνει να κολλήσει ένα σπασμένο βυζαντινό αγγείο. Ο Μηνάς το αντιγράφει και του πουλά για λίγες δραχμές ακόμα δέκα όμοια κι άλλα τόσα με τα σχέδια που του έφερνε. Ένα από αυτά είναι το γνωστό πιάτο που ως βυζαντινό πουλήθηκε ακριβά από τον αρχαιοκάπηλο, αναρτήθηκε στο Λούβρο και δημοσιεύτηκε από τον Talbot Rice το 1930. Η απάτη αποκαλύπτεται και η αστυνομία κλείνει το εργαστήρι του Μηνά. Σύντομα όμως αναγνωρίζεται η αθωότητα του και συγχρόνως γίνεται τόσο γνωστή η τελειότητα της δουλειάς του ώστε αρχίζουν να τον επισκέπτονται καθηγητές του Πανεπιστημίου, φιλότεχνοι και ζωγράφοι και να αγοράζουν τα πάμφθηνα κεραμικά του. Ανάμεσα τους ο Στίλπων Κυριακίδης και ο Ανδρέας Ξυγγόπουλος και στη δεκαετία του 1940 ο καθηγητής Βασίλης Κυριαζόπουλος, οι ζωγράφοι Γιώργος Παραλής, Γιώργος Φωκίδης και άλλοι.

Η ανέχεια αναγκάζει το Μηνά να δουλέψει στο κεραμοποιείο των Α/φων Αλλατίνη που βρισκόταν τότε ανάμεσα στην οδό Ιταλίας και στη Μάρκου Μπότσαρη, πλάι στον ίδιο χείμαρρο που περνούσε από το σπίτι του για να καταλήξει από τη σημερινή οδό Κοσμά Αιτωλού στη θάλασσα. Εκεί, από το 1932 ως το 1936-37 που κάηκε το παλιό κεραμοποιείο, πλάθει γλάστρες, πιθάρια, ακροκέραμα, και καλουπιάζει θερμάστρες.

Το 1939 ο Μηνάς Αβραμίδης ανοίγει ένα πρατήριο στην πλατεία Βλάλη για να πουλάει τα απλά κεραμικά καθημερινής χρήσης. Το αναλαμβάνει ο γιος του ο Χαράλαμπος που αγωνίζεται να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της αγοράς, τον ανταγωνισμό και τις απάτες, αλλά δεν τα καταφέρνει και σύντομα το πρατήριο κλείνει. Η αποτυχία αυτή, τα λίγα χρήματα που παίρνει από τη δουλειά στο εργαστήρι, κάνουν το Χαράλαμπο να δουλέψει για λίγο στο νέο κεραμοποιείο Αλλατίνη (στη Ν. Ελβετία) και στη συνέχεια να καταταγεί ως εθελοντής στο στρατό.

Στην κατοχή, η ανέχεια κορυφώνεται. Ο Χαράλαμπος, που το Σεπτέμβριο του 1941 ανοίγει αγγειοπλαστείο στην Άθυτο της Χαλκιδικής παίρνει την οικογένεια εκεί για λίγο διάστημα. Ο Μηνάς αρρωσταίνει βαριά. Μια γειτόνισσα του φέρνει λίγο χαρουπόζουμο. Αρνιέται λέγοντας: «Εγώ πεθαίνω. Δώστε στα παιδιά μου, να ζήσουν».

Ο Μηνάς επιζεί. Πουλάει τα κεραμικά του για λίγο ψωμί ή για πενταρο-δεκάρες. Όλοι εκμεταλλεύονται την καλοσύνη του και δε βρίσκεται κανείς να τον βοηθήσει αποτελεσματικά.

Το 1946 πεθαίνει η γυναίκα του, μια απλοϊκή και καλοκάγαθη σύντροφος. Μιλούσε μόνο τούρκικα, τα ελληνικά της ήταν ελάχιστα. Η προσφορά της στο εργαστήριο ήταν να ζυμώνει τον πηλό και να ξελασπώνει την αυλή.

Το 1950 πεθαίνει η κόρη του Αναστασία, παντρεμένη από το 1947 με το λούστρο της γειτονιάς, το Χρήστο.

Το 1950, η Μακεδονική Εταιρεία του αναθέτει την κατασκευή της φρίζας με πλακάκια που κοσμεί τη μεγάλη της αίθουσα. Η επιλογή του σχεδίου οφείλεται στον Α. Ξυγγόπουλο, η σχεδίαση στο ζωγράφο Γ. Παραλή. Η εκτέλεση είναι άριστη και η φήμη του Μηνά απλώνεται.

Το 1954 ο Μηνάς παθαίνει συμφόρηση. Χωρίς γιατρό, περιμένει το θάνατο ως τη μέρα που ο Γ. Βελλίδης και ο διευθυντής του Ερυθρού Σταυρού τον μεταφέρουν σε αφασία στο Κεντρικό Νοσοκομείο. Σε τέσσερις μέρες πεθαίνει.

Λένε πως έφυγε γεμάτος πίκρα. Πως συχνά παραπονιόταν «τόσοι θαυμάζουν τα έργα μου κι εγώ πεθαίνω από την πείνα». Όμως παρά τις ταλαιπωρίες που πέρασε είχε την τύχη να αναγνωριστεί το έργο του όσο ακόμα ζούσε.

Το 1956 η Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία Τέχνη οργάνωσε έκθεση κεραμικών του στην αίθουσα εκθέσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης, τιμώντας το έργο και τη μνήμη ενός γνήσιου καλλιτέχνη.

 

ΕΔΩ πολλες πληροφοριες

DSCF1330

Οπως ξερετε μου αρεσουν τα γκραφιτι.Οποτε παω στην Αθηνα κατα γραφω με την μηχανη μου ζωγραφιες σε τοιχους.

Το θεμα με τη ζωγραφικη σαν εμπορευμα ειναι πως σπαζωντας τους κανονες εχει περασει στην απολυτη αυθαιρεσια.Καλα εκαναν και εσπασαν οι κανονες αλλα αυτη την ελευθερια την πηρε ο καπιταλισμος και γεννησε ενα νεο εμπορευμα με μεγαλη αξια.

Μια γραμμη μπλε σε ασπρο φοντο μπορει να συμβολιζει πολλα και τιποτα, αλλα να αγοραζεται για εκατονταδες χιλιαδες ευρω.Και αυτο χαρι στις γκαλερι χωρους εμποριου ,τους κριτικους τεχνης μεγαλους διαφημιστες,και τους δημοσιογραφους με τους δικους τους καλοπληρωμενους μυθους.Μην το ξεχναμε ενα κομματι χρυσος δεν ειναι παρα μια πετρα και μια ζωγραφια τιποτα περισσοτερο απο χρωματα και πανι.Κι ομως τελειως αυθαιρετα ασημαντα πραγματα αναγορευονται σε πολυτιμα σε τετοιο βαθμο που ανθρωποι να σκοτωνονται για την αποκτηση τους.Για την ιδιοκτησια.

Το γκραφιτι η τεχνη του δρομου συνηθως επιρεασμενη απο τα κομικς αλλα οχι παντα εχει την καταγωγη του στην αυγη της ανθρωπινης υπαρξης.Τα τοιχωματα της σπηλιας αντικατεστησαν οι τοιχοι των δρομων ο συμβολισμος των πρωτων σχεδιαστων συνεχιζεται μεσα απο τις παραμορφωμενες ,γκροτεσκες φιγουρες και πανω απ ολα, υπαρχει τις πιο πολλες φορες ενα μηνυμα.

Ενα μηνυμα φευγαλεο κρυμμενο αναμεσα σε τοιχους, γωνιες, διαφημισεις, ενα μηνυμα που “γραφει” την στιγμη που περναμε με το αυτοκινητο  για δευτερολεπτα κι ομως καποτε μενει στη σκεψη για πολυ ωρα.

Τα γκραφιτι δεν εχουν σκοπο να ομορφυνουν την γκριζα πολη.Δεν ζωγραφιζουν πολυχρωμα ” φυσικα” λουλουδια, καταρακτες και γαλαζιο ουρανο, σαν ενα παραπετσμα που πισω του υπαρχει η πραγματικοτητα.

Αντιθετα μεγαλωνουν την ασχημια στις μορφες , παραμορφωνουν τα σχηματα, συμβολιζουν τις περισσοτερες φορες, συναισθηματα, σκεψεις, αγωνιες.

Ακομα και στην περισσοτερο καταγγελτικη τους μορφη, τα γκραφιτι δεν παυουν να ειναι αφαιρετικα μη ρεαλιστικα.Ο λογος που τα συνοδευει καποτε (συμπληρωματικα απο αλλους διαβατες) ειναι τηλεγραφικος κοφτος σαν την ματια του περαστικου.Βλεπετε ο χρονος στην πολη ειναι πολυτιμος.Τα γκραφιτι δεν ειναι για τους αργοσχολους ειναι γι αυτους που τρεχουν να προλαβουν τον χαμενο χρονο και οσοι τα κανουν εχουν πολυ φωτια μεσα τους για δαντελες και φιοριτουρες.

Κι ομως !Εμεις που πηγαινουμε στην Αθηνα (για λιγο καθε φορα) ας σταθουμε μπροστα στη ζωγραφια που μας αρεσει κι ας ευχαριστησουμε τον ανωνυμο καλλιτεχνη που μας δινει αυτη ακριβως την δυνατοτητα.Να σταθουμε.Να ξανααποκτησουμε για λιγο τον χαμενο μας χρονο παντα αφιερωμενο σε καποιο πρεπει και ποτε δικο μας.Και αυτα τα λιγα δευτερολεπτα που θα βρεθουμε απεναντι στη ζωγραφια μας δινεται η ευκαιρια να μπουμε μεσα μας .Και να αναζητησουμε αυτο που μας οριζει, μας φοβιζει, μας εμπνεει.Δειτε την Αναρκια Μπολαντονα (Παμελα Καστρο)την Βραζιλιανα φεμινιστρια του πολιτικου γκραφιτι.

Δειτε και την οργανωση ΝΑΜΙ (αναγραμματισμος του mina=γυναικα)που με την τεχνη του δρομου προωθει τα δικαιωματα των γυναικων και καταγγελει την βια σε βαρος τους μεσα και εξω απ το σπιτι.

opct_d7573cfeb5677ecb852b63726352a864cc8ea96f

Η τεχνη η ζωγραφικη ξαναβρισκει τον ρολο της στην ανθρωπινη αισθητικη. Λεει κατι.Διαμαρτυρεται, δηλωνει, παροτρυνει, καταγγελει.Ειναι μια γλωσσα δηλαδη που στοχο εχει να φερει κοντα διαφορετικους ανθρωπους η και να εκφρασει πολιτικη διαμαρτυρια

dsc_5140__1504_x_1000_.

Αυτο ειναι γκραφιτι στο τειχος του αισχους στην Παλαιστινη.ΕΔΩ θα βρειτε περισσοτερα γκραφιτι μοναδικης ομορφιας πανω στο τειχος

banksy4gal

Δειτε αυτο το βιντεο για το γκραφιτι στην Κινα και μαλιστα στο Πεκινο.

Πολλα εγραψα ομως.Μοιραστειτε μαζι μου τον ανωνυμο καλλιτεχνη της Αθηνας.Γιατι η Αθηνα γινεται με τα χρονια μια πρωτευουσα του γκραφιτι.ΕΔΩ θα βρειτε γκραφιτι απο ολο τον κοσμο

Δειτε και αυτο

Ξερω “κλεβοντας ” τις ζωγραφιες απο τον τοιχο χωριζοντας της απο την βρωμα τους ανθρωπους την κινηση το φως το καυσαεριο τις σκοτωνω κατα καποιο τροπο.Συγχωρειστε την αυθαιρεσια μου.Απλα προσπαθω να στρεψω το βλεμα σας πανω τους.Δεν ειαι δικες μου ετσι κι αλλιως ουτε δικες σας. Και με τις προσθηκες που δεχονται καθημερινα, απο ενα μαρκαδορο, μια διπλανη ζωγραφια, ακομα και το χρωμα η το σχημα ενος σταθμευμενου οχηματος μπροστα τους, αλλαζουν στιγμη στη στιγμη αποκτουν ζωη και κινηση, δεν ειναι ιδιοκτησια  ουτε του πρωτου που τις ξεκινησε. Ειναι της πολης.Του χρονου του χωρου και των ανθρωπων της.

kopelaklounhsyxoshitlerheroinDSCF1332

DSCF1323

DSCF1320

DSCF1319

DSCF1318

DSCF1316

DSCF1315

http://bicycletouringpro.com/blog/athens-greece-graffiti/

http://www.ypovrixio.gr/article.php?issues_no=33&contents_id=202

Της Τζίνας Παπαμιχαήλ

Ο Δρόμος
Δοκιμασμένη μέθοδος σε «λερωμένους» δρόμους.Τοίχοι γεμάτοι με μπογιές και σχέδια. Τα γκράφιτι είναι η τέχνη του δρόμου. Κραυγές αποτυπωμένες συνήθως με σπρέι από ομάδες νέων που επιθυμούν να δώσουν το στίγμα τους στην ανώνυμη μουντάδα της πόλης. Πολλοί είναι αυτοί που δεν τους αρέσουν και τα θεωρούν μουντζούρες ενώ άλλοι τα θαυμάζουν και τα βλέπουν ως μικρά έργα τέχνης. Το γκράφιτι που σημαδεύει τις επιφάνειες της πόλης είναι ο απόγονος των συμβόλων και εικόνων που βρέθηκαν στις σπηλιές της προϊστορικής περιόδου και σα στόχο είχαν την υπενθύμιση της ανθρώπινης ύπαρξης στο χώρο αλλά και την επικοινωνία.
Ο εικοσάχρονος Κώστας Στανέλλος aka Dreyk είναι ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης του δρόμου. Εδώ κι 6 χρόνια γεμίζει με πολύχρωμα σχέδια τους τοίχους της πρωτεύουσας. Κανείς, αναγνωρίζει τις δημιουργίες του από τους πειρατές του, που ταξιδεύουν σε πολύχρωμες θάλασσες και μυστικά ποτάμια μετατρέποντας την πόλη σε έναν απέραντο γαλήνιο ωκεανό χρωμάτων. Είχε πολύ ενδιαφέρον η βόλτα που κάναμε μαζί πριν μου δώσει τη συνέντευξη πηγαίνοντας προς την περιοχή του Ψυρρή. Μου έδειξε χιλιάδες δημιουργίες που υπάρχουν στο δρόμο, από χειροποίητες αφίσες και στένσιλ μέχρι κολάζ και κλασικά γκράφιτι. Ένιωσα σα να ανακαλύπτω ένα νέο υπόγειο κόσμο, αυτόν της Τέχνης που ξεφεύγει από τον κλασικό ορισμό της, της Τέχνης που γεννά ο ίδιος δρόμος.
-Πόσο καιρό ασχολείσαι με το graffiti;
Ασχολούμαι με το γκράφιτι 6-7 χρόνια. Από 14 ετών. Ξεκίνησα τελείως διαφορετικά από αυτό που κάνω τώρα. Ζωγράφιζα διάφορα είδη πραγμάτων με πολύ διαφορετικό στυλ. Πριν έπαιζα με τις σκιές των χρωμάτων, ενώ τώρα παίζω με πιο καθαρές μορφές, πιο εικονογραφικά. Πλέον φτιάχνω μόνο πειρατές. Ξεκίνησα να τους φτιάχνω πριν από δύο χρόνια. Είχα πάει για bomb=(το παράνομο στη γλώσσα του γκράφιτι) με ένα φίλο και κάποια στιγμή μου ήρθε ως εικόνα στο μυαλό ένας πειρατής. Έτσι, τον έφτιαξα, μου άρεσε και επηρεασμένος από το εξωτερικό που εκεί οι γκραφιτάδες παίζουν με κάποια μοτίβα, μου ήρθε η ιδέα κι εγώ να έχω σα μότο τους πειρατές. Όταν φτιάχνω πειρατές κι ιδιαίτερα σε επιφάνειες που δεν πέφτει εύκολα το μάτι νιώθω ότι κάνω μια «πειρατεία». Και όπως ξέρεις οι πειρατές ήταν ομάδα. Οπότε όπου υπάρχει ένας πειρατής κάπου υπάρχει κι ένας άλλος. Οι πειρατές μου έχουν πολλά κωμικά στοιχεία. Δεν είναι οι συνηθισμένες μορφές που συνήθως έχεις στο μυαλό σου. Για παράδειγμα δε φορούν σκουλαρίκια. Μου αρέσει να σχεδιάζω άσχετα πράγματα, όπως έναν πειρατή που τον έχω φτιάξει να κάθεται πάνω σε μια ιπτάμενη μπανάνα κι από πίσω να έχει συννεφάκια
-Ποιες επιφάνειες επιλέγεις για να ζωγραφίζεις;
Η αγαπημένη μου επιφάνεια είναι ο τοίχος. Γενικά όμως παντού. Επίσης, όταν μου αρέσει ένα μέρος ή ένας τοίχος πάντα το σημειώνω για να μην το ξεχνάω. Ζωγραφίζω με οτιδήποτε. Από σπρέι μέχρι μπογιές με πινέλα, με μαρκαδόρους, με οτιδήποτε μπορώ να ζωγραφίσω έναν τοίχο.
-Πόση διάρκεια ζωής έχει ένα γκράφιτι;
Από μια μέρα έως πολλά χρόνια. Εξαρτάται. Μια φορά έκανα κάτι στα Εξάρχεια. Την επόμενη μέρα πήγα να το βγάλω φωτογραφία και δεν υπήρχε καν, το είχαν σβήσει
-Ποιες είναι οι περιοχές που επιλέγεις συνήθως;
Μοναστηράκι, Ερμού, Ψυρρή, Εξάρχεια είναι τα μέρη που συχνά επιλέγω. Μου αρέσει όμως και να πηγαίνω σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ. Περνώντας από μικρά δρομάκια και στενά μπορεί να ανακαλύψεις μικρούς θησαυρούς.
-Το όνομα Dreyk πώς το επέλεξες ;
Από έναν πειρατή που πράγματι υπήρξε γύρω στα 1600, τον Ντρέικ Φράνσις. Ο τύπος ήταν λίγο πουλημένος. Η Βασίλισσα Ελισάβετ του έδινε λεφτά κι αυτός κατακτούσε γαλλικά πλοία. Δανείστηκα το όνομα μόνο και μόνο γιατί μου άρεσε.
-Τι είναι το γκράφιτι για σένα;
Το γκράφιτι για μένα είναι τρόπος ζωής. Σχεδόν οτιδήποτε στη ζωή μου το βλέπω σα γκράφιτι. Δηλαδή αν μια μέρα δεν το κάνω δε μπορώ. Η τωρινή μου εργασία δεν έχει καμία σχέση με τη γραφιστική που έχω σπουδάσει και μ’ αυτά που μ’ αρέσουν… ακόμα κι εκεί όμως όταν βρίσκω καμία κούτα κάθομαι και της βάζω την υπογραφή μου.
-Ρωτάς πριν βάψεις έναν τοίχο;
Υπάρχουν φορές που ρωτώ τον άλλον αν θέλει να του βάψω τον τοίχο υπάρχουν βέβαια και φορές που δε ρωτάω. Δε με νοιάζει η άδεια. Οι μισοί τοίχοι που έχω βάψει ή μάλλον τα 3/4 των έργων που έχω κάνει ήταν σε τοίχους που δε με απασχολούσε να ρωτήσω αν επιτρέπεται ή όχι. Έχω κάνει και σε ασανσέρ και σε ιδιωτικούς χώρους απλά ο δημόσιος χώρος είναι ο χώρος που θα φανεί η δουλειά μας. Θα τη δουν περισσότεροι.
-Είναι μια φωνή ύπαρξης μέσα στην ανωνυμία της πόλης. Είναι μουντζούρα ή τέχνη;
Το γκράφιτι πολλές φορές είναι μουντζούρα. Βελτιώνει όμως την αισθητική μιας πόλης είτε είναι μουντζούρα, είτε είναι μια ζωγραφιά. Αν δω μια ταινία που ένας ηθοποιός περπατά μπροστά από έναν άδειο τοίχο ή έναν τοίχο που είναι τίγκα στα tagsκαι τις υπογραφές θα γουστάρω εννοείται το δεύτερο τοίχο γιατί δίνει ένα χαρακτήρα.
-Τα γκράφιτι θεωρούν κάποιοι πως είναι μια αντίδραση στο κατεστημένο, στην ησυχία των κατοίκων της πόλης.
Υπάρχουν γκραφιτάδες που το έχουν συνδέσει κι έτσι. Προσωπικά δεν το βλέπω με αυτόν τον τρόπο. Δε θέλω να περάσω κάποιο μήνυμα. Μου αρέσει να δημιουργώ εικόνες, να παίζω με το χώρο και τα χρώματα. Αυτό μας λείπει άλλωστε από την Αθήνα και σε κάθε πόλη. Το χρώμα, η αισθητική. Τον τελευταίο καιρό κάτι πάει να γίνει καλύτερο στην πόλη. Ε, εντάξει το γκράφιτι έχει συνδεθεί και με το χιπ χοπ κατάλοιπο από τα γκετό, από τις δυτικές συνοικίες. Αυτό όμως άλλαξε. Τώρα είναι στυλ, είναι η φάση και είναι ο τρόπος που το υιοθετεί κάποιος… είναι δημιουργία.
-Τα έξι χρόνια που είσαι στο δρόμο πια θα έλεγες ότι είναι κατάσταση στον χώρο του γκράφιτι;
Το γκράφιτι στην Ελλάδα ξεκίνησε από μια ομάδα ανθρώπων και τώρα τα άτομα στο χώρο είναι άπειρα. Όταν ήταν περισσότερο της μόδας, έβγαιναν περισσότεροι. Έχουμε λιγοστέψει, αλλά συνεχώς ο χώρος ανανεώνεται με νέους ανθρώπους. Το γκράφιτι έχει βελτιωθεί πολύ από το παρελθόν. Παλιά δεν υπήρχαν περιοδικά, το διαδίκτυο, δεν ασχολιόταν ο κόσμος και ήταν πολύ πιο δύσκολο. Τώρα ένα παιδί που ξεκινά να ζωγραφίσει στο δρόμο έχει χίλιες δυο πηγές να εμπνευστεί.
-Ποια είναι η επιφάνεια-πρόκληση για να ζωγραφίσει κανείς;
Τα τρένα. Είναι πολύ δύσκολο να ζωγραφίσεις ένα τρένο. Το μετρό και το τραμ είναι όσο δε πάει δύσκολο. Ανεβαίνει βέβαια η αδρεναλίνη. Αν και είμαι ήπιων τόνων και δε με νοιάζει και τόσο, είμαι υπέρ.
-Μεταξύ των γκραφιτάδων υπάρχει ανταγωνισμός;
Υπάρχουν κόντρες όπως παντού. Δεν υπάρχει η άμιλλα τόσο πολύ. Υπάρχει ζήλια και η τάση να θάψεις τον άλλον. Για μένα μετράει να δεις τη δουλειά του άλλου, να σε κάνει να τον εκτιμήσεις κι εσύ να κάνεις κάτι καλύτερο. Όχι για να τον ξεπεράσεις, αλλά για να νιώσεις κι εσύ πιο όμορφα. Αν υπήρχε συνεργασία θα ανέβαινε και το επίπεδο. Θυμάμαι μια φάση που είχα βγει με έναν φίλο για να βάψουμε. Πριν είχαμε πάει για καφέ και συναντήσαμε κάτι άλλους γκραφιτάδες, γνωστοί κι αυτοί στο χώρο. Δεν τους ήξερα προσωπικά, αλλά το ίδιο βράδυ βγήκαμε όλοι μαζί κι αρχίζαμε να ζωγραφίζουμε σ’ ένα μέρος. Ήταν φοβερή νύχτα, γιατί ζωγραφίζαμε, συζητάγαμε, για το τι έχει κάνει ο καθένας, ανταλλάζαμε απόψεις και ήταν σούπερ.
-Είναι ακριβό χόμπι;
Όταν σου αρέσει κάτι τόσο δε θεωρείς ότι ξοδεύεις. Άλλοι τα δίνουν για ρούχα, κινητά. Ε, εγώ τα δίνω για σπρέι και χρώματα. Δε με ενδιαφέρει το οικονομικό. Υπάρχουν και οι πλαστικές μπογιές όταν ξεμένω.
-Πρόσφατα ξεκίνησε στο ίδρυμα «Δέστε» μια πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα έκθεση με τίτλο «Anathena» (20/10-20/1) η οποία περιλαμβάνει και τοιχογραφίες. Μπορεί το γκράφιτι να κλειστεί σε μια έκθεση;
Το γκράφιτι είναι κατεξοχήν «Τέχνη του δρόμου», όταν παίρνει κάποιος μέρος σε μια έκθεση πάει να πει ότι κάτι έχει να δείξει, δε πάει εκεί τυχαία να εκθέσει. Γενικά πιστεύω πως είναι για το δρόμο, δεν είναι για έκθεση. Έτσι πιστεύω. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που θέλεις να δείξεις κάπου τη δουλειά σου και τότε δεν είναι κακό να εκθέσεις.
Ιστορία του graffiti
Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία κι αυτός που πρώτος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά, δεν ήταν άλλος από τον ελληνικής καταγωγής Δημήτρη που υπέγραφε τα έργα του με το ψευδώνυμο Τaki 183 έχοντας γεμίσει με σχέδια τον υπόγειο σιδηρόδρομο της Νέας Υόρκης. Ο αριθμός δήλωνε τον αριθμό του δρόμου στον οποίο διέμενε. Ανάλογα υπέγραφαν τα έργα τους και όλοι οι υπόλοιποι γκραφιτάδες που ακολούθησαν.
Το graffiti γεννήθηκε το 1960 στη Νέα Υόρκη. Παράξενες συνθέσεις γραμμάτων και ήρωες των κόμικς άρχισαν να καλύπτουν τα βαγόνια του υπογείου μετατρέποντας τους συρμούς σε κινούμενα κόμικ στριπ. Ο αστικός χώρος της πόλης ήταν διασπασμένος εθνικά, φυλετικά, ταξικά. Τα γκέτο της Νέας Υόρκης ήταν γεγονός. Τη δεκαετία ’70-’80 το grafiti υπήρξε το μέσο οριοθέτησης των απομονωμένων συνοικιών της πόλης από ομάδες νεαρών gangsπου τις έλεγχαν. Οι έφηβοι δε διαμαρτύρονταν για το κοινωνικό και πολιτικό προσκήνιο, αλλά διεκδικούσαν την ταυτότητά τους μέσα στην κοινωνία. Αν και οι επίσημες αρχές κήρυξαν το grafitiπαράνομο εξαιτίας της σχέσης του με τα γκέτο και τις συμμορίες, οι κριτικοί τέχνης του Manhattan ξεκίνησαν να το αναγνωρίζουν ως πρωτοπορία στο χώρο της τέχνης. Το graffiti έγινε το μέσο έκφρασης της κουλτούρας του δρόμου και ταυτόχρονα αποτέλεσε ένα underground κίνημα το οποίο σύντομα εξαπλώθηκε και στον υπόλοιπο κόσμο.
Το graffiti στην Ελλάδα
Σε αντίθεση με τα αστικά γκέτο των Η.Π.Α., στην Ελλάδα το γκράφιτι δεν αποτελεί έκφραση του περιθωρίου. Μάλιστα επειδή τα σπρέι είναι αρκετά ακριβά, θεωρείται ακριβό χόμπι και πολλοί από τους νεαρούς γκραφιτάδες ανήκουν πλέον στην αστική και μεγαλοαστική τάξη. Οι περισσότεροι είναι ηλικίας 12-30, βγαίνουν σε ομάδες όταν πέσει η νύχτα και στόχο έχουν να κάνουν την πόλη πιο φωτεινή και χαρούμενη. Το γκράφιτι στην Ελλάδα δεν έχει κάποια συγκεκριμένη ταυτότητα, αν και πολλές φορές συνδέεται με την αμφισβήτηση και την ανυπακοή, καθώς το λεγόμενο bombingγίνεται σε απαγορευμένες επιφάνειες.
Όλες οι ομάδες graffitiξεκίνησαν στην Ελλάδα με αφορμή το ελληνικό Hip Hop συγκρότημα TerrorXCrew.To πρώτο Wall Fame έγινε στην Ελλάδα το 1994. Αγαπημένες επιφάνειες οι εξωτερικοί τοίχοι κτιρίων αλλά κι εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, λεωφορεία, τρένα, ρολά καταστημάτων. Όπως σε κάθε ομάδα έτσι και σ’ αυτή των γκραφιτάδων υπάρχουν αξίες όπως η φήμη, η καλλιτεχνική έκφραση, η δύναμη. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει το στυλ. Είναι η προσωπική φωνή που βγαίνει μέσα από το graffiti. Όσο πιο αυθεντικό είναι το στυλ τόσο πιο γνωστός και σεβαστός θα γίνει στο χώρο του ο γκραφιτάς. Ο χώρος του graffiti είναι κατά κύριο λόγο ανδρικός. Οι γυναίκες μειοψηφούν και είναι δύσκολο να καταξιωθούν στο χώρο αυτό. Πολλές είναι εκείνες που χρησιμοποιούν ανδρικά ψευδώνυμα. Τις προδίδει όμως το σχέδιο που συνήθως είναι πιο φωτεινό και φίνο.
Για τη κυρίαρχη κουλτούρα τα graffiti ισοδυναμούν με βανδαλισμό. Οι γκραφιτάδες είναι «οι βάνδαλοι» που καταστρέφουν την αισθητική όψη της πόλης και τα έργα τους είναι «βρομιές» στους τοίχους των κτιρίων. Από την άλλη μεριά το γκράφιτι αναγνωρίζεται πλέον από ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ως μορφή τέχνης. Εξάλλου οι δρόμοι της Αθήνας έχουν γεμίσει από δημιουργίες καλλιτεχνών του δρόμου.
Σχετικά Sites
Παγκόσμιος ιστός
  • Woostercollective.com
  • ekosytem.org
  • artcrimes.com
  • graffiti.org
Ελληνικά
  • spikesixtyniner.com
  • newstyle.gr
Περιοδικά
  • carpe Diem
  • Vandal Art

Ξερω οι περισσοτεροι απο εμας τους επαρχιωτες δεν γουσταρουν την Αθηνα .

Εμενα μου αρεσει αυτος ο αλλος πλανητης.

Δεν θα μπορουσα να ζησω εκει εξ αλλου το μεγαλυτερο μερος της ζωης μου το εχω ζησει μακρυα απο τις μεγαλουπολεις. Απο επιλογη.

Ομως μ αρεσει.Η πολυχρωμια ,η βρωμα των διαδρομων αναμεσα στις πολυκατοικιες,το πολυβουο πληθος απ ολες τις φυλες του κοσμου,αυτη η τζαζ-μπλουζ αισθηση των καλλιτεχνων και των δραστηριων πολιτικα ανθρωπων.

Μ αρεσουν ακομα οι γωνιες της πολης γυρω απο την Ακροπολη και οι παλιες νεανικες μου γειτονιες με τις κρυφες και αγαπημενες μονο σε εμενα κρυψωνες τους.

Μερη που αγαπησα, μερη αγωνα, μερη δουλειας…Και η Αθηνα δεν τελειωνει.Συνεχιζει να μεγαλωνει και να προσθετει στο σωμα της κεντηματα.

Ενας δρομος που ανακαλυψα τελευταια ειναι η οδος Σαρρη.Ενα μικρο δρομακι στην γειτονια του Ψυρρη με θεατρα , εναλλακτικα μπαρακια ενα παρατημενο σταθμο της πυροσβεστικης και ενα εργαστηρι ζωγραφικης αγνωστου σε εμενα καλλιτεχνη.

Ο ζωγραφος αυτος λοιπον βγηκε απο το εργαστηρι του και απλωσε τις ζωγραφιες του στο δρομο.Στους τοιχους.Εκει διπλα στα αλλα γκραφιτι θα αναγνωρισεις τα δικα του.

Μ αρεσουν οι ζωγραφιες στους τοιχους.Σε αντιθεση με τις μουτζουρες που μου θυμιζουν περισσοτερο το κατουρο του σκυλου που σημαδευει την περιοχη του.

Οι ζωγραφιες στον δομημενο χωρο αντιθετα ξεπερνουν καποτε την καλλιτεχνικη ομορφια και απλωνονται στην πολιτικη η ακομα και υπαρξιακη κραυγη επικοινωνιας.

Στολιζουν κυριολεκτικα το γκριζο της πολης με εικονες και χρωμα κανοντας τις μεγαλες επιφανειες πεδιο αναγνωσης και προβληματισμου. Και τετοιο εξ αλλου δεν προσπαθουν και στα μουσεια;Μονο που εκει κλεινουν την τεχνη σε αποστειρωμενους χωρους την βγαζουν απο το καμινι που την εψησε και την φθορα της καθημερινοτητας αναγοντας την σε σημειο αναφορας και δινοντας της χρηματικη αξια.

 Με την ευκαιρεια επισκεφθειτε την εθνικη Πινακοθηκη και την εκθεση της μεχρι το τελος του μηνα.(πολυ σημαντικο και το παραρτημα της στο Ναυπλιο).

Χατζηκυριακος Γκικας

xatzikiriakos gikas

Θα συναντησετε εκει τους ζωγραφους της γειτονικης μας Υδρας στις καλυτερες στιγμες τους.

Τετσης

kreaw 1

tetsis2

Πισω λοιπον στην μικρη οδο Σαρρη

Εδω το εργαστηρι του ζωγραφου

ergasthri SARRH

Πιο κατω γκραφιτι σε τοιχους της ΣΑΡΡΗ απο διαφορους καλλιτεχνες του δρομου.

2012-11-19 12.08.362012-11-19 12.08.49

2012-11-19 12.09.22

2012-11-19 12.09.41

2012-11-19 12.10.24

2012-11-19 12.10.59

2012-11-19 12.11.13

2012-11-19 12.12.52

2012-11-19 12.14.40

2012-11-19 12.14.50

2012-11-19 12.15.13

2012-11-19 12.15.25

2012-11-19 12.19.22

Πιστευοντας πως η πολη εχει τους δικους της ανωνυμους καλλιτεχνες συγκεντρωνω εδω και χρονια φωτογραφιες απο ζωγραφιες στους τοιχους της Αθηνας. Εχουν την δικια τους φευγαλεα ομορφια (οπως και τα συνθηματα στους τοιχους εξ αλλου) που δυστυχως ειναι καταδικασμενη οπως ολα στην ληθη.

Που και που θα σηκωνω λοιπον καποιες απ αυτες τις ζωγραφιες του ανωνυμου ζωγραφου στους τοιχους της γκριζας μεγαλουπολης.

Πατησια 2012 Σαρανταπορου Υπογεια διαβαση απο Σταθμο τρενου προς Πατησιων

Πιστευοντας πως η πολη εχει τους δικους της ανωνυμους καλλιτεχνες συγκεντρωνω εδω και χρονια φωτογραφιες απο ζωγραφιες στους τοιχους της Αθηνας. Εχουν την δικια τους φευγαλεα ομορφια (οπως και τα συνθηματα στους τοιχους εξ αλλου) που δυστυχως ειναι καταδικασμενη οπως ολα στην ληθη.

Που και που θα σηκωνω λοιπον καποιες απ αυτες τις ζωγραφιες του ανωνυμου ζωγραφου στους τοιχους της γκριζας μεγαλουπολης.

Πατησιων απεναντι απο τον ΟΤΕ 25 Απριλη 2012. Ειναι το μερος οπου συγκεντρωνονταν πολλοι μαυροι πωλητες δρομου και προσφατα ειναι εγκατεστημενα μονιμα τα ΜΑΤ για να τους διωχνουν.

Η φωτογραφια ειναι απο τα τελη Απριλη 2012.

Σημασια εχει ο υποτιτλος γραμενος με σπρευ στο ρειθρο του πεζοδρομιου σε καποια μαζικη λαικη κινητοποιηση.

Προφητικος, αγωνιστικος, ελπιδοφορος, ο συγγραφεας αλλα δεν διευκρινιζει αν η πληρωμη θα γινει μεσα στο κοινοβουλιο δια της ψηφου η στο πεζοδρομιο δια της εξεγερσης. Εχει σημασια η λεπτομερεια. Πολυ μεγαλη σημασια. Σε αυτο το πεζοδρομιο πριν πολλα χρονια οι προγονοι μας ζητησαν απο τον ξενοφερτο δοτο  Βασιλια Συνταγμα. Και απο τοτε το υπερασπιστηκαμε ολες οι γενιες με αγωνες. Και σημερα εμεις  καλουμαστε να συνεχισουμε τον αγωνα για την υπερασπιση του Συνταγματος και της ελευθεριας της χωρας μας απο τους ξενους κατακτητες και τους ντοπιους δοτους κυβερνητες τους.

Αγνοηστε την Πρωτοπορια λιγο πιο ψηλα. Και αυτοι ξεκινησαν στην Χουντα σε ενα υπογειο της Κωλετη με μουσατους πωλητές και χαμηλες τιμες αλλα εξελιχθηκαν σε σουπερ μαρκετ του βιβλιου και εργοδοτες που αντιπαρατιθενται με τους υπαλληλους τους.

Αναζητηστε το αυθεντικο.

http://www.tomikromonastiraki.gr/

Με ξερετε .Ψαχνω και βρισκω. Πελατης τους εδω και χρονια ευγενεστατοι και ενημερωμενοι ασυναγωνιστοι στις τιμες.

Αγορασα προσφατα βιβλιο που κανει 48 ευρω στην τιμη των 25.

Επισκεφθειτε τους και δεν θα μετανιωσετε.Ειναι μικρο αλλα πολυτιμο. Μια κρυφη γωνια της Αθηνας μονο για τους μυημενους Γραβιας και Θεμιστοκλεους γωνια.

Διεύθυνση :Γραβιάς 15 Εξάρχεια Αθήνα 

Τηλεφωνο επικοινωνίας :210 3303637 

E-mail :info@tomikromonastiraki.gr

Λυπαμαι που τοσα χρονια δεν μπορεσα να εχω μια φωτογραφια του εσωτερικου χωρου  αυτου του παλαιοβιβλιοπωλειου.  Σε αυτο το υπογειο εβρισκες μαζεμενους σε σωρους και ντανες θησαυρους της λογοτεχνιας και της ιστοριας της χωρας μας.Ακομα και στα σκαλια με δυσκολια κατεβαινες για στο πλαι ηταν ντανιασμενα βιβλια καθε ειδους. Τωρα ενα πρασινο στορι κλεινει την εισοδο.

Μεταχειρισμενα περιοδικα και βιβλια καθε ειδους εδινες και επαιρνες . Παντα αγοραζε φθηνα παντα επρεπε να γινει μια συζητηση για την τιμη αυτου που ηθελες. Πηγαινα εκει πανω απο σαραντα χρονια και ηδη ηταν παλιο. Πηρε συνταξη ο ιδιοκτητης  και εκλεισε.Ισως η φωτογραφια κατι σας θυμιζει.

Ξερετε ειναι μια γειτονια εκει, που πρεπει να εχεις μερακι για να κρατησεις το μαγαζι. Να αγαπας το παλιο, την μυρωδια του, να αναζητας στο βλεμμα του αγοραστη τον παθιασμενο συλλεκτη η τον αλλο που απο καπριτσιο αγοραζει κατι για να το πεταξει στην γωνια πολυ συντομα. Στο Γιουσουρουμ θα βρεις απο τελειως αχρηστα για τους πολλους αντικειμενα μεχρι ακριβα κομματια . Για ολους εχει η αγορα. Και μπροστα στα ματια μου ενας τσιγγανος πηρε χαρισμα δυο   CD απο τον πωλητη.

Κοσμος  απο ολες τις φυλες του κοσμου στην αιωνια πολη. Φανταζομαι και τοτε 2,5 χιλιαδες χρονια πριν ενα πολυβουο ποταμι σκλαβων και ελευθερων  ανθρωποι απο ολες τις γωνιες του κοσμου , τριγυρνουσε στα στενα δρομακια της αγορας  συζητωντας και ψωνιζοντας.

Καλη καρδια φιλε!

Μην ακουτε τις φωνες του φοβου. Μια χαρα ειναι το κεντρο. Να πατε θα περασετε καλα. Θα ακουσετε τζαμπα  μουσικη (αν μπορειτε ριξτε και κατι στο καπελλο) απο την Λατινικη Αμερικη την Αφρικη και τα Βαλκανια θα βρειτε απο τους πλανοδιους φτηνα δωρακια για τους φιλους σας θα δειτε ακροβατες και μιμους, παπατζηδες (προσοχη μην παιξετε) και θα φατε σουβλακια με πατατες τηγανητες  καθισμενοι στα πεζουλια γυρω απο την πλατεια , κανεις δεν θα σας πειραξει.Μην ακουτε τις φωνες του τρομου.

Η Αθηνα δεν ειναι πιο επικινδυνη απο το Μοναχο το Λονδινο η την Νεα Υορκη. Για να μην πουμε για αλλες εξβωτικες χωρες οπως την πολη του Μεξικο την Ταυλανδη και το Λαγγος.

Αλλα ξερετε κατι.Επειδη βρεθηκα στο MALL kαι στο Μοναστηρακι μεσα σε λιγες ωρες το Μοναστηρακι ειναι χιλιες φορες καλυτερο απο το σουπερ ασφαλες κεντρο των βουτυροπαιδων ΒΠ.Πιο ζωντανο, πιο ανθρωπινο, πιο καλο για την τσεπη μας.

Και με την ευκαιρια που μιλαμε για βιβλια και λαους ελαβα μαιλ απο τον Τεο Ρομβο (ευχαριστω)και σας το παρουσιαζω να το μοιραστουμε.

ελεύθερα κείμενα – “Πλάνος Δρόμος”


“Φυλλομετρώντας τις σελίδες αυτού του βιβλίου, στ’ αφτιά μου φτάνει
το θρόισμα από τις φυλλωσιές του μεγάλου Δάσους μέσα στην τροπική νύχτα,
οι κουρασμένες κουβέντες των ανθρώπων που κάθονται γύρω απ’ τη φωτιά
και μασάνε τον καρπό της κόλας για να ξεχαστούνε,
οι πιτσιλιές από αίμα που κυλάνε πάνω στους τοίχους της παλιάς τούρκικης φυλακής
και μετράνε τις ώρες και τις μέρες της απόγνωσης και της τρέλας των φυλακισμένων,
παραισθήσεις που γεννάει η μοναξιά, τα τριξίματα της φωτιάς
που ζεσταίνει τους τελευταίους κατοίκους της αθηναϊκής πλατείας και τα
άτσαλα φτερουγίσματα των μεγαλόσωμων πουλιών στις εκβολές του ποταμού Κόνγκο…
Εφήμερες στιγμές γεμάτες ομορφιά, βία, έρωτα και θάνατο
καθρεφτίζονται στα μάτια των ηρώων του βιβλίου.
Ο “Πλάνος δρόμος” είναι το μονοπάτι που ακολουθούνε τα αιλουροειδή των μεγαλουπόλεων
σ’ ένα ταξίδι με διαδοχικές εικόνες σαν αστραπές μέσα σε κρίσεις πυρετού, ελονοσίας και φυγής.”


κλικ εδώ “ΠΛΑΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ”
Απριλίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

κοκα κολα

  • 634,034

Αρχείο

RSS Διαυγεια Δημου Ερμιονιδας

RSS Δαπανες Δημου Ερμιονιδας

RSS Αργολικα

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS arcadia portal

  • Η Τρίπολη Αύριο, Εστία Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Συνοχής Απριλίου 16, 2014
    Ο υποψήφιος δήμαρχος με το συνδυασμό "Τρίπολη Αύριο" Κώστας Τζιούμης, σας καλεί τη Μεγάλη Πέμπτη 17/04 και ώρα 12:00 μ.μ. στο εκλογικό κέντρο (Εθνικής Αντιστάσεως 35) σε συνέντευξη τύπου με θέμα "Η Τρίπολη Αύριο, Εστία Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Συνοχής". διαβάστε περισσότερα […]
  • Τσιαμούλος: Η παρούσα δημοτική αρχή έχει αποδειχτεί κατώτερη των περιστάσεων (video) Απριλίου 16, 2014
    Το Σαββατοκύριακο μετά το Πάσχα, θα παρουσιαστεί το ψηφοδέλτιο της παράταξης του, «Τρίπολη- Αλλάζουμε τα δεδομένα» Σε συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα ο υποψήφιος Δήμαρχος Τρίπολης, Νικόλαος Τσιαμούλος- «Τρίπολη Αλλάζουμε τα δεδομένα», στο ArcadiaPortal μίλησε για όλους και για όλα, συζητώντας και αναλύοντας τις απόψεις του για θέματα παράταξης εκλογών αλλά […]
  • Υποχρεωτικές εξουσιοδοτήσεις για το ΟΣΔΕ 2014 Απριλίου 16, 2014
    Καλούνται οι Αγρότες (γεωργοί, κτηνοτρόφοι) της περιοχής μας, οι οποίοι οφείλουν να υποβάλλουν Αίτηση Ενιαίας Ενίσχυσης (ΟΣΔΕ) για το έτος 2014, να προσέλθουν άμεσα στα κατά τόπους Δημαρχεία ή στα γραφεία της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Αρκαδίας στην Τρίπολη, για να συμπληρώσουν συγκεκριμένο έντυπο εξουσιοδότησης με το γνήσιο της υπογραφής τους, προκειμέν […]
  • Ελληνικό Πάσχα στη Στεμνίτσα Απριλίου 16, 2014
    Πάσχα είναι η Εβδομάδα των Παθών και οι Ακολουθίες της, η περιφορά του Επίταφιου, τα ανταμώματα και τα νηστίσιμα Πάσχα είναι η Ανάσταση, οι λαμπάδες, το κάψιμο του Ιούδα, το τσούγκρισμα των αυγών, η μαγειρίτσα, το ψητό αρνί, το κοκορέτσι, η γαλατόπιτα Πάσχα είναι η ανοιξιάτικη φύση του βουνού και του φαραγγιού διαβάστε περισσότερα […]
  • Εξιχνιάστηκαν περιπτώσεις κλοπών και ζωοκλοπών στην Αρκαδία Απριλίου 16, 2014
    Για τις υποθέσεις αυτές κατηγορούνται οκτώ (8) αλλοδαποί, μέλη εγκληματικής ομάδας που εξαρθρώθηκε τον περασμένο Ιανουάριο, από το Τμήμα Ασφαλείας Τρίπολης. Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, διάπραξη διακεκριμένων περιπτώσεων κλοπών και ζωοκλοπών. Είχαν αφαιρέσει ηλεκτρονικές συσκευές, εργαλεία, διάφορα αντικείμενα και […]

Κατηγορίες

Κατηγοριες Tag

3η γιορτη ελιας Aman resorts SRF RDF Αθικια Αλαβανος Αλεκος Αλλη Προταση Αναβαλος Ανεμογεννητριες Αφαλάτωση Βουδουρης Γκατσος Δεματοποιητης Δημητρης Κοδελας Δημητρης Σιδερης Δημοσια διαβουλευση Δημοτικες εκλογες 2014 Δημοτικη Επιτροπη Διαβουλευσης Ελος Κοιλαδας Ευπλοια Ημεριδες Θεσεις ΡΚΕ-Σ Ιστορικα κτηρια Ερμιονιδας Καραβασιλη Καταφυκι Κοινωφελης Επιχειρηση Αθλητισμου Περιβαλλοντος Κοκα Κολα απεργια Λεσχη Αναγνωσης Λιμεναρχειο Λυματολασπη Μετοχι Μονη Αυγου Μπαρου Μπουκλης Νικος Γοντικας Ξενοδοχεια ΠΑΜΕ Πανω Πλατεια Κρανιδι Πολιτιστικο μονοπατι Πορτοχελιωτικο Kαρναβαλι Πυρηνικα Ρεπουλης ΣΥΡΙΖΑ Ερμιονιδας Σκανδαλο αποχετευτικου Κρανιδιου Σουκος Στην Ερμιονη αλλοτε και τωρα Σωματειο ξενοδοχουπαλληλων ΤΑΙΠΕΔ Τατουλης Υδρα Υποψηφιοι βουλευτες Ερμιονιδας Χριστουγεννα Ωρα της γης αποαναπτυξη-τοπικοποιηση αποκατασταση ΧΑΔΑ αφαλατωση βαρεα μεταλλα στο νερο δισκουρια επιδομα ανεργιας επισιτισμος εργατες καθαριοτητας ΟΤΑ εφοπλιστικο κεφαλαιο κατοχη καυση απορριμματων καψιμο Ιουδα κοκκιναρι κομποστοποιηση μαθηματα Γαλλικων παλαια κτηρια στο Κρανιδι σφαγεια Κρανιδιου φολες στα αδεσποτα φωτια 9 Φλεβαρη φωτιες στις χωματερες φωτοβολταικα χαβουζα Κρανιδιου χελωνες

Twitter Updates

Flickr Photos

Εικόνα 1329

More Photos
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.