Εδώ και πάνω απο εικοσι χρόνια στην Ερμιονίδα υπάρχει ενας χώρος ανθρώπων ευαίσθητων για το περιβάλλον και την κοινωνία μέσα και εξω απο τους υπάρχοντες πολιτικούς μηχανισμούς.

Υπάρχουν δράσεις και φυσικά αντιδράσεις αλλοτε περισσότερο εντονες κι αλλοτε λιγότερο.Εξ αλλου η εννοια πολίτης πολίτισα εχει μέσα της και το προσωπικό στοιχείο το προσωπικό ταξίδι του καθενός που κάποιες φορές τον αποροφά αντικειμενικά σε τέτοιο βαθμό που να χάνεται απ το προσκήνιο του κοινωνικού γίγνεσθαι

 Η ελλειψη ωστόσω, σήμερα, μιάς συνεχούς και οργανωμένης στάσης δεν οφείλεται στην προσωπική του καθε ενός διαδρομή.

Ειναι κοινωνικό φαινόμενο και σαν τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.Αν οχι μόνο για την δική μας ευαισθησία συνέχεια και συνέπεια τουλάχιστόν για τα παιδιά μας που τους χρωστάμε αυτό τον τόπο.

  Καλοί μου φίλοι και φίλες εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σας βλέπω μπροστά μου καθε εναν και κάθε μία δεν εισαστε χωρίς πρόσωπο, εισαστε πραγματικοί ανθρωποι.

Μπορούμε να ξαναμιλήσουμε;

Εχει σταματήσει η ιστορία;

Μαζί πετύχαμε πολλά.Ειμαι σίγουρος οτι υπάρχουν νέοι ανθρωποι να βρεθούν στο πλάι μας για να συνεχίσουμε. 

Ας παρουσιάσω λοιπόν την δική μου ματιά για την ιστορία αυτών των εικοσι δύο χρόνων.

Με αφορμή το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνομπίλ τον Απρίλη του 86 κολώνται αφίσσες σε ολη την επαρχία,μοιράζεται ενα δίφυλλο και γίνονται δύο συζητήσεις  με την συμμετοχή δεκαπέντε πολιτών-σων,η μία σε σπίτι και η αλλη στα γραφεία της ενωσης γυναικών Ελλάδας.Καταλήγουμε στην διοργάνωση εκδήλωσης- συζήτησης στην πάνω πλατεία στο Κρανίδι τήν Κυριακή το βράδυ1/6/1986 .

Μικρή συμμετοχή ειναι η αρχή.

Τον Φλεβάρη του 89 μια μικρή παρέα βγάζει δοκιμαστικά τους Ιριδισμούς

 

ενώ ενα χρόνο αργότερα τον Μάρτη του 1990 εκδίδεται η τοπική εφημερίδα ΟΙΚΟβήματα που εβγαλε 20 τεύχη μέχρι το 1993.

Από το 1989 με πρώτη συνάντηση στο Καταφύκι και ιδρυτική συνάντηση στη μονή Αυγού ιδρύεται η Οικολογική Κίνηση Ερμιονίδας που κράτησε μέχρι το 1993.

Γιά την δράση της θα αναφερθούμε αργότερα.

Τα τελευταία δέκα περιπου χρόνια με εξαίρεση τον περιβαλλοντικό σύλλογο Καταφύκι δεν υπάρχει οργανωμένη περιβαλλοντική δράση στην επαρχία .Φωτεινή εξαίρεση ο ιερέας της Κοιλάδας Μπάζος που οργανώνει τους συμπολίτες του να κάνουν ανακύκλωση αλλα και εχει ιστολόγιο με πλούσιο περιβαλλοντικό και οχι μόνο προβληματισμό.Ετσι εγραφα πριν απο ενα χρόνο οταβ ξεκινησα αυτο το ιστολογιο

Σημερα δεν ειναι ετσι πια .Η Παρεμβαση Πολιτων Ερμιονίδας συσπειρωνει αντρες και γυναικες και δινει μαχες για το περιβαλλον.Ειναι περιβαλλοντικο σωματειο δεν ειναι οικολογικη οργανωση αλλα λειτουργει δημοκρατικα και αποτελεσματικα.Σιγα σιγα γίνεται ενας αξιοπιστος και αποτελεσματικος φορεας για την αντιμετωπιση περιβαλλοντικων προβληματων.Η δραση της ειναι απαραιτητη και μακαρι ολοι και ολες να την πλαισιωσουμε.

Το οικολογικό κίνημα παγκόσμια περνά μια δεκαετία κρίσης.Και οταν οι πολίτες σταματήσουν να παρεμβαίνουν το κενό γεμίζουν τα πιο επιθετικά και ανεξέλεγκτα συμφέροντα.Το μόνο κίνητρο ειναι το γρήγορο κέρδος και η συσώρευση υλικών αγαθών.Μαζί ομως συσωρεύονται και τα προβλήματα που αφήνουμε στα παιδιά μας.

Η πορεία αυτή δεν ειναι αναπόφευκτη ουτε μη αναστρέψιμη.

Παρεμβάσεις πολιτων υπάρχουν και ειναι αποτελεσματικές.Σερφάρετε και θα δείτε

Ελπίζω να συναντηθούμε

Πολιτική Οικολογία και περιβαλλοντισμός

Μήπως ειμαστε ουτοπιστές ,περιθωριακοί; με ρώτησε χτές βράδυ η Μαρία.

Μήπως εμμένοντας σε μιά ηθική  καθαρότητα γίνομαστε αναποτελεσματικοί αφήνουμε το πεδιο στους πραγματιστές να δράσουν, να διαμορφώνουν την πραγματικότητα;

Ποιά πραγματικότητα προιόν αλεπάλληλων συμβιβασμών;

Γράφω λοιπόν αυτές τις σκέψεις και ξέρω πώς παλιοί φίλοι και σύντροφοι θα τις διαβάσουν.Πιστεύω πάντα τα ιδια οπως και παλιά.

Πρώτα απ ολα ο χώρος της πολιτικής οικολογίας και τουν περιβαλλοντισμού ειναι συγγενείς αλλά οχι ιδιοι.Περιβαλλοντιστής μπορεί να ειναι ενας δεξιός βιομηχανος (τις ελευθερες ωρες του)αλλά η πολιτική οικολογία εχει καταγωγές στην αριστερά.

Το δευτερο στοιχείο ειναι πώς ενώ το περιβάλλον (αέρας γή νερό ενεργεια τροφή κλπ ) οπως και ο καρκίνος για παράδειγμα ,δεν κάνει ταξικές διακρίσεις,τα λεφτά βελτιώνουν την θέση.

Με τα λεφτά μένεις σε δικό σου κατάφυτο νησί ,αγοράζεις νερό,βιολογικά προιόντα,και αισθητική ομορφιά.

Ακόμα οι νόμοι του κέρδους γεννούν το πρόβλημα το γιγαντώνουν και το σκορπούν στον πλανήτη.Ετσι οι εχοντες ειναι υπεύθυνοι για το πρόβλημα δεν ειναι μέρος του προβλήματος

Οι μεσαίοι επιστήμονες καθηγητές και αλλοι που μπορούν να αγγίξουν ολα αυτά τα αγαθά ευαισθητοποιούνται και ζητούν περισσότερα ( και καλά κάνουν ).Δεν νιώθουν πώς η ζωή τους γεννά την περιβαλλοντική καταστροφή ζούν και δουλεύουν ωστόσω μέσα σε μια μηχανή που παράγει πρώτο και δευτερο κόσμο και η ανεση της ζωής τους εξασφαλίζεται απο την εξαΘλιώση του τρίτου κόσμου.

Οι προλετάριοι ετσι κι αλλιώς πάντα στην κόλαση ζούσαν.

Γι αυτό και στους εξαθλιωμένους το οικολογικό κίνημα φαντάζει σαν κουλτουριάρικη πολυτέλεια των μεσοαστών.

Το οικολογικό κίνημα λοιπόν παρ ολο που ειναι πανανθρώπινο στις επιπτώσεις διαπερνάται απο τις ταξικές και ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις.Δεν ειμαστε ολοι το ιδιο.

Ας ερθουμε ομως στα δικά μας τα Ευρωπαικά.

Αυτό το κόμμα των Ευρωπαίων πράσινων  με ατμομηχανή του τους Γερμανούς ,το κόμμα των θλιβερών Κόν Μπεντίτ και Φίσσερ,το κόμμα των βομβαρδισμών στην Γιουγκοσλαβία και της συνεργασίας με τους Χριστιανοδημοκράτες ,τις χειραψίες με την Ωλμπράιτ , απομεινάρι θλιβερό του κινήματος του ΄80 πόσες ρεαλιστικές σαλάτες εφτιαξε για να στρώσει το τραπέζι στην Μέρκελ που θέλει ξανα πυρηνική ενέργεια;

Κι ομως πρίν λίγα χρονια δεν ηταν ¨”Πράσινοι” γενικά και  αόριστα ουτε κόμμα, ηταν Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ενα σχήμα με ομοσπονδιακή περιφεριακή οργάνωση, το κίνημα των ενεργών  πολιτών ,της αμμεσης δημοκρατίας.

Οπως και στην Ελλάδα. Η σημερινή πολιτική εκφραση των Πράσινων ειναι προιον ηττας. Της Ομοσπονδίας Οικολογικών και Εναλλακτικών οργανώσεων του 1989 που χτυπήθηκε (απο τα μέσα ) απο εκείνους που ζητούσαν ενα ακόμα κόμμα στην Ελλάδα. Κι ομως τότε μια καινούργια πολιτική γεννιόταν. Με εκατοντάδες οργανώσεις πανελλαδικά με αυτοοργάνωση με εργο για την πολιτική και το περιβάλλον , με δημοκρατία.

Πάντα ετσι γίνεται εδώ και χιλιάδες χρόνια.Οταν ο παλιός κοσμος πεθαίνει το καινούργιο γεννιέται αυτόνομα, αποκεντρωμένα, με ενθουσιασμό, “ηθική και αλήθεια”, απο ανθρώπους “καθαρούς” και χωρίς συμφέρον.

Και μετά ερχεται το κατεστημένο,η εξουσία, να διαστρέψει να συκοφαντήσει, να εξαφανίσει στο ονομα της πραγματικότητας την κίνηση,να εγκαθιδρήσει την ακινησία την  προπαγάνδα την συκοφάντηση.Να κλέψει τις κατακτήσεις και τις νίκες για να βγάλει λεφτά και δύναμη για τους ανίκανους και τους αχρηστους.

Από την γέννεση του παγκόσμια ,το οικολογικό κίνημα ειχε στο εσωτερικό του δύο ισχυρές τάσεις

Οι εναλλακτικοί με καταγωγή την αντι αυταρχική αριστερά (που θέλανε περιφερειακή οργάνωση και αμμεση δημοκρατία) και οι πραγματιστές που ζητούσαν λύσεις  μέσα στο σύστημα (με ενα ακόμα κόμμα επαγγελματιών πολιτικών ,με κεντρική καθοδήγηση και δημοκρατικό συγκεντρωτισμό).

Τα ιδια και στον περιβαλλοντικό χώρο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.Υπάρχουν οι τοπικές κινήσεις πολιτών και οι Αθηναικές (περισσότερο) και επαγγελματικές οργανώσεις με κάποιες απ αυτές να ειναι παραρτήματα διεθνών οργανισμών.

Μεγάλες και μικρότερες περιβαλλοντικές οργανώσεις χτίστηκαν εξασφαλίζοντας ενα στελεχικό δυναμικό που εκανε το περιβάλλον εκτός απο στάση ζωής και  τρόπο επαγγελματικής επιβίωσης (οχι πάντως πλουτισμού).

Τα μέσα για να υπάρχουν οι οργανώσεις αυτές (γραφεία ,λειτουργικά εξοδα,μισθοί κλπ )  δεν ειναι βέβαια τα κουπόνια εισφοράς των συμπαθούντων (σταγόνα στον ωκεανό) αλλά κυρίως οι χορηγίες απο τράπεζες πολυεθνικές εταιρείες διεθνείς οργανισμούς και κράτη.

Ετσι καμπάνιες για πιο καθαρές θάλασσες χρηματοδοτούνται απο πετρελαικές εταιρείες, και αλλους εμπλεκόμενους.

Παρ ολα αυτά ειναι χρήσιμες οι μεγάλες και μικρές περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Δέν αποτελούνται μονο απο γραφειοκράτες αλλά και απο εθελοντές με μεράκι και αυταπάρνηση. Γεννήθηκαν εξ αλλου απο ενεργούς πολίτες κόντρα στα κατεστημένα, και για πολλούς απ αυτούς θα εβαζά το χέρι στη φωτιά. Απο την αλλη μεριά σαν κατεστημένο μπορούν να κινούνται με ανεση στα υπουργικά γραφεία τον ΟΗΕ και τις διεθνείς διασκέψεις να ενημερώνουν τον κόσμο τεκμηριωμένα.

Αλλά πασχουν απο συγκεντρωτισμό, δημοκρατία και ελεγχο.Την στιγμή που θέλουν να συγκρουσθούν  με πελώρια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_17/05/2008_270299

Πόσο πραγματιστές ηταν οι ανθρωποι που θέλανε να πετάξουν;

Κι ομως σήμερα πάμε στο φεγγάρι.

Και οι αλλοι που θέλανε να νικήσουν το σκοτάδι της νύχτας;

Κοιτάξτε φωτογραφίες του πλανήτη απο δορυφόρο. Ολόφωτος.

Δέν με τρομάζει το περιθώριο οταν κατι γεννιέται. Τα κοπάδια των οπαδών ειναι ο κίνδυνος. Αβουλα ,φοβισμένα,με το βλέμα  στραμένο στο χτές ,ετοιμα να ρίξουν στην πυρά την γνώση μπας και σώσουν το μίζερο παρόν του εαυτούλη τους.

Αλλά κίνδυνος ειναι και οι επαγγελματίες της πολιτικής αυτοί που συναλλάσονται με τα συμφέροντα χωρίς ελεγχο αυτοί που εχουν ταυτίσει την οικονομική  τους επιβίωση με την πολιτική τους δράση.

Ασε που πολλές φορές επαγγελματίες πολιτικοί πηδάνε απο τον ενα πολιτικό χώρο (της αριστεράς για παράδειγμα )στον αλλο (της δεξιάς)αν και το αντίθετο δεν παρατηρηται μάλλον για οικονομικούς λόγους

Τα  βλέπουμε με τους πολιτικούς και τις μίζες. Αν  πολιτική ειναι να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας τότε ειναι ξεκάθαρο με ποιούς ειμαστε και σε ποιούς κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά.

Η συλλογική δράση προυποθέτει υπεύθυνους, αυτενεργούς ανεξάρτητους πολίτες.