Ξερω παλια στις σχολικες εκδρομες απο την επαρχια μας στην Αθηνα για καποια θεατρικη παρασταση εμπαινε καποτε  μεσα στο προγραμμα και μια επισκεψη σε καποιο ΜΑLL για να εκπαιδευτουν τα παιδια στο πνευμα του καταναλωτισμου.Και μιας και τα παιδια των εκδρομων ειναι παιδια της μεσαιας ταξης συνηθως των εμπορων και καταστηματαρχων να μαθουν και να δουν με τα ιδια τους τα ματια τα θηρια που καταβροχθιζουν μακροπροθεσμα τις δουλειες των γονιων τους.Αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.

benia 039

Πως θα μπορουσαν τα παιδια ανθρωπων που φτιαχνουν η πωλουν ειδη λαικης τεχνης να προετοιμαστουν για να παρουν καποτε την δουλεια των γονιων τους;

benia 024

Μια εναλλακτικη προταση για δυο σχολικες ομαδες μεχρι 60 παιδια.

http://www.melt.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=93&Itemid=95

Εκπαιδευτικά προγράμματα για την ελληνική λαϊκή κεραμεική στο Τζαμί (παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης) Στο παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης (Τζαμί, Άρεως 1, Πλατεία Μοναστηρακίου) στεγάζεται συλλογή κεραμεικών, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Στο χώρο αυτό πραγματοποιούνται ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολικές τάξεις ( Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄Δημοτικού και Α΄, Β΄, Γ΄Γυμνασίου), με θέμα τη νεοελληνική κεραμεική. · «Νερό και χώμα και φωτιά είναι τα φτιαστικά μου…»Με τη βοήθεια προβολής διαφανειών, συμπλήρωσης φυλλαδίων εργασίας, παιχνιδιών, χειροτεχνικών κατασκευών, δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να γνωρίσουν τα στάδια κατασκευής των κεραμεικών, διάφορα είδη πήλινων αντικειμένων, τη χρήση τους κ.ά.


Ώρα έναρξης των προγραμμάτων: 10.00 π.μ. Διάρκεια : 1 ώρα και 30 λεπτά.

Ο αριθμός των παιδιών σε κάθε σχολική ομάδα που παρακολουθεί το πρόγραμμα,

δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 30.

Τα εκπαιδευτικά προγράμματα μπορούν να πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα

σε δύο σχολικές ομάδες.

 

benia 031

ΕΔΩ το φυλαδιο του Μουσειου

Ο Βασιλης Λαδας μου διηγηθηκε πως παλια στον καμπο υπηρχε εργοστασιο που εφτιαχνε κεραμιδια.(βεβαια παλια και παγωτα φτιαχναμε στην Ερμιονιδα, και ηλεκτρικο ρευμα φτιαχναμε, και ψωμι και ρουχα .Παλια αυτα.Τωρα τα εισαγουμε)

Oσο για τις κορες μας οι φιγουρες του παιχνιδιου και της αισθητικης τους τους ειναι πανακριβες Μπαρμπι και μαλιστα δρακουλε αντι για αναγνωρισιμες φιγουρες της καθημερινοτητας τους.Και για τα αγορια τρανσφορμερς να μαθουν να σπανε και να ανοιγουν κεφαλια

eef

Βέπετε αυτες οι κουκλες Μπαρμπι κουνανε χερια και ποδια σαν νευροσπαστα σαν γυναικες στην πρωινη ζωνη της τηλεορασης πριν καταληξουν στη χωματερη. Αναρωτιεμαι τα παιχνιδια των σημερινων παιδιων θα μπορουσαν να μπουν μετα απο αιωνες σε ενα μουσειο΄σαν εργα τεχνης;

benia 028

Κεραμίστας  και μαλιστα πολυ καλος με πολυχρονη εμπειρια  υπαρχει και στην Ερμιονιδα στο Πορτο Χελι.Αναζητηστε τον!

Μιας και η Αθηνα ειναι το κεντρο (καταναλωτικο κυριως αλλα και πολιτιστικο) του δικου μας κοσμου εμας των Ελληνων της επαρχιας, αλλα και το κεντρο (ελπιδας για ψυχαγωγια η επιβιωση)για πολλους αλλους ανθρωπους απο ολο τον κοσμο που φτανουν ως εδω σαν επισκεπτες η σαν προσφυγες αναζητω σε  αυτη τη τοσο απαξιωμενη πολη τις μυστικες χάρες της που προσπερναμε αδιαφορα πολλες φορες. ακομα και οταν κανουμε χαλαρα τη βολτα μας

benia 038

Και ομως οι «Αθηναιοι» ντοπιοι και ξενοι  διανουμενοι και λαικοι εχουν τις γωνιες , τα στεκια τους, τα σημεια αναφορας που τους εμπνεουν.Και μην νομιζετε, ειναι οι παρεες και οι μειοψηφιες που παντα αλλαζουν τις συνειδησεις και οριζουν την ρεουσα φυσιογνωμια μιας πολης.Παρεες που στην διαρκεια της ζωης τους πολλες φορες κρυμενες στο περιθωριο η και κυνηγημενες απο τις πλειοψηφιες δεν αναζητουν φευγαλεα αναγνωριση και επιτυχια παρα κινουνται με εκεινο το διαρκες παθος, την εσωτερικη φλογα, την πνευματικοτητα που αναζητα την αληθεια πισω απο την βιτρινα.

Παραμενω εραστης της πολης της Αθηνας του νηματος που ενωνει το βαθυ της παρελθον με το σημερα (που θα ειναι η ιστορια του αυριο ),επισκεπτης πλεον και γω της παλιας μου πολης,  αναζητω αυτα που μου ειχαν διαφυγει και δυστυχως πολλες φορες χανωνται πριν τα συναντησω.

Θυμαστε ισως μια αναρτηση μου για το βιβλιοπωλειο του Καουφμαν δυστυχως λιγο αργοτερα καηκε.Ισως προσεξατε στην ιδια αναρτηση μου μια φωτογραφια με την μεταλλικη επιγραφη στο σημειο που δολοφονηθηκε ο Πετρουλας δυστυχως συλληθηκε.

Αγαπημενα στεκια κλεινουν μετα απο χρονια , δρομοι και γειτονιες στο κεντρο  που παλια βαδιζες αφοβα τωρα ειναι γεματοι ξυρισμενα κεφαλια, εξαθλιωμενους μεταναστες και ενοπλους αστυνομικους που σε αγριοκοιταζουν, η Αθηνα εχει φωνη υπογεια , νυχτα, αγωνια.Παρελθον και παρον.

Εχει και μερα ομως.Ενα πολυβουο παζαρι 2,5 χιλιαδων χρονων , χωνευτηρι λαων μακρυνων πολιτισμων που αλληλοεπιρεαζωνται.

Περπατω στο αγαπημενο Μοναστηρακι, την Αθηνας, την Πλακα, και σκεφτομαι τους μαυρους Σκλαβους της αρχαιοτητας, τους εβραιους εμπορους, τους Περσες και τους μισθοφορους, να συνωστιζονται στην πρωτευουσα του τοτε γνωστου κοσμου οπως σημερα μαζευονται στην εκπεσουσα πρωτευουσα των Βαλκανιων της Ανατολικης Μεσογειου.Και σκεφτομαι πως ο πολιτισμος μας εκει ακριβως στηριζει την δυναμη και την διαρκεια του .Στην ικανοτητα να ειναι ανοικτος και να αφομειωνει ολα τα στοιχεια του γυρω κοσμου.Γιατι εμεις δεν ειμασταν ποτε  ξενοφοβικοι απομωνομενοι πανω σε ενα βουνο η ενα νησι.Οποιοι θελουν να κανουν την Ελλαδα εχθρικη στους ξενους πανε κοντρα στην ιστορια της.(προφανως στους «ξενους» κατοικους  δεν συμπεριλαμβανω και τους κατακτητες μας ).Η δυναμη μας ηταν παντα το ανοιχτο μας βλεμμα και σκεψη.Αφοβοι, παρορμητικοι, περιεργοι, ανεκτικοι.

benia 041

Με ολες αυτες τι σκεψεις σημερα θελω να γραψω για ενα αλλο κρυφο στους πολλους σημειο της Αθηνας.Ενα σημειο κρυφο παρ ολο που το ματι μας εχει πεσει πανω του απειρες φορες στο Μοναστηρακι . Ειναι το Τζαμι του Τζισδαρακη στην πλατεια Μοναστηρακιου.

benia 040

Η αλλιως το μουσειο Ελληνικης Λαικης Τεχνης

Για παμε να το γνωρισουμε βγαινοντας για λιγο απο τον θορυβο του πληθους και τις πολυεθνικες μουσικες που συγκεντρωνουν κοσμο στα ποδια του .

benia 035

Οι δυο παλιες γκραβουρες ειναι απο την αναρτηση που εχω κανει συνδεση .Οι αλλες δικες μου.

ΕΔΩ θα βρειτε πολλες φωτογραφιες απο το διαδικτυο

ΥΓ Ριξτε μια ματια ΕΔΩ Ενα τετοιο ιστοτοπο με τα βυζαντινα μνημεια της Ερμιονιδας (εχουμε αρκετα) με φωτογραφικο υλικο και μεταφρασμενα κειμενα σε βασικες γλωσσες (Αγγλικα Γαλικα Ισπανικα Κινεζικα Ινδικα  Γιαπωνεζικα Ρωσσικα ) υποστηριζω πως πρεπει να φτιαξει ο Δημος μας.Δεν κοστιζει πολλα και το φωτογραφικο υλικο (και ιστορικο υλικο)  υπαρχει ηδη αρκει καποιοι νατα μαζεψουν και να εγκριθουν απο καποια κρατικη υπηρεσια.Η μεταφραση των συντομων κειμενων (και βιβλιογραφια φυσικα) μπορει να γινει απο το μεταφραστικο τμημα του υπουργειου εξωτερικων αν δεν κανω λαθος η απο μονιμους κατοικους αλλοδαπους της Ερμιονιδας.

http://www.melt.gr/index.php?option=com_content&task=category&sectionid=7&id=32&Itemid=67

Το Τζαμί της Πλατείας Μοναστηρακίου χτίστηκε το 1759 από τον τότε Βοεβόδα των Αθηνών Τζισδαράκη. Παλιότερα ονομαζόταν Τζαμί του «Κάτω Σιντριβανιού», από το σιντριβάνι που βρισκόταν εκεί κοντά, ενώ ολόκληρη η περιοχή ήταν γνωστή ως «Κάτω Παζάρι».

Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, το Τζαμί χρησιμοποιήθηκε για ποικίλους σκοπούς (στρατώνας της στρατιωτικής μουσικής, φυλακή, αποθήκη). Το 1915 αναστηλώθηκε από τον Αναστάσιο Ορλάνδο και το 1918 στέγασε το «Μουσείον Ελληνικών Χειροτεχνημάτων» που ιδρύθηκε τότε.

Στο Τζαμί στεγάζεται από το 1975 η πλούσια Συλλογή Κεραμεικής, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Από το 1991, η Συλλογή προβάλλεται με ανανεωμένη εκθεσιακή παρουσίαση.

Βρίσκεται στην οδό Άρεως 1, στην Πλατεία Μοναστηρακίου.

Τηλέφωνο επικοινωνίας : 210 32 42 066 

plakadiadromes.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να βρει κανείς σε μια αγορά…………Ακόμη και μια παλιά εκκλησία και μάλιστα τζαμί!

Τα τζαμιά είναι ο τόπος λατρείας των Μουσουλμάνων.

Το Τζαμί Τζισδαράκη ( ή Τζισταράκη) χτίστηκε το 1759 από τον Μουσταφά Αγά Τζισταράκη, τον βοεβόδα, το διοικητή δηλαδή, της Αθήνας.

Κατασκευάστηκε με υλικό παρμένο από παλιότερα κτίσματα και συνδέθηκε με ένα βανδαλισμό: οι άνθρωποι του Τζισταράκη γκρέμισαν, ανατινάζοντάς τη, τη δέκατη έβδομη κολόνα του ναού του Ολυμπίου Διός. Αιτία της καταστροφής ήταν η επιθυμία του Βοεβόδα να χρησιμοποιήσει ασβέστη για το μαρμαροκονίαμα των τοίχων του τζαμιού.

Η πράξη του Τζισταράκη ενόχλησε τους Αθηναίους, αλλά και τον πασά του Ευρίπου (της Χαλκίδας) από τον οποίο εξαρτιόταν διοικητικά η Αθήνα. Παρά τις προσπάθειες του Βοεβόδα να τον δωροδοκήσει στέλνοντάς του 8.000 γρόσια, μοιρασμένα σε 16 πουγγιά, όπως λέγεται, ο Πασάς διέταξε τον εκτοπισμό του Τζισταράκη, στηριζόμενος σ” ένα παλιό τουρκικό νόμο που απαγόρευε την καταστροφή αρχαίων μνημείων που ανήκαν στο ιερό πρόσωπο του Σουλτάνου. Εξάλλου, ο αθηναϊκός πληθυσμός θεώρησε υπεύθυνο τον Τζισταράκη και για μια επιδημία πανούκλας που εμφανίστηκε στην πόλη εκείνη τη χρονιά. Ήταν τότε πολύ διαδεδομένη η δοξασία ότι κάθε αρχαία κολόνα που πέφτει, «ξεθάβει» και μια συμφορά που είναι κρυμμένη από κάτω της…

Αργότερα απέκτησε και άλλα ονόματα όπως «Τζαμί του Κάτω Σιντριβανιού» , «Τζαμί του Κάτω Παζαριού» και «Τζαμί της Πλατείας Μοναστηρακίου».

Το τζαμί αυτό κτίστηκε πάνω σε υπερυψωμένο έδαφος. Έχει ανοιχτό υπερώο, (=ο εξώστης στην πρόσοψη), με τέσσερις κολόνες, με τρεις τοξωτές στοές.

Το τετράγωνο κτίριο στεφανώνεται από ογκώδες οκταγωνικό τύμπανο (= εσωτερικά) με αβαθή οκταγωνικό τρούλο. Υπάρχουν τέσσερα παράθυρα σε καθένα από τους δύο πλάγιους τοίχους και μικρότερα παράθυρα σε κάθε πλευρά του τυμπάνου.

Στο εσωτερικό βρίσκεται μια mihrab (= μιχράμπ) (=κόγχη στον τοίχο που δείχνει προς τη Μέκκα) με διακοσμητικές ταινίες, καθώς και άλλες στο εξωτερικό, για να προσεύχονται τα πλήθη των πιστών.

Ο μιναρές του τζαμιού κατεδαφίστηκε μετά την Επανάσταση του 1821.

Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή μέχρι το 1915, οπότε και αναστηλώθηκε από τον αρχιτέκτονα Αναστάσιο Ορλάνδρο.

Για πολλά χρόνια στέγαζε το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης.

Από το 1981 στεγάζει το Μουσείο παραδοσιακής κεραμικής, γλυπτικής και διακοσμητικών τεχνών από όλη την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, ως παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης της οδού Κυδαθηναίων.

Μάγκου Έφη

Εδω φωτογραφιες απο το εσωτερικο και την εισοδο

kalhbenia 036benia 037

http://www.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=91

1817TZASTDJAMIΤο 1966 ευπρεπίστηκε καταλλήλως προκειμένου να προσευχηθεί ο εξόριστος τότε στην Ελλάδα έκπτωτος βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Ιμπν Σαούντ.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία:
Α. Συγγόπουλος, «Τα Βυζαντινά και Τουρκικά Μνημεία των Αθηνών», στη σειρά Κ. Κουρουνιώτης & Γ. Α. Σωτηρίου (επιμ.), Ευρετήριον των Μνημείων της Ελλάδος, Αθήνα 1929.

1854TZASTDJAMI

 

Κι ομως το Μουσειο Ελληνικης Λαικης Τεχνης δεν ειναι απλα ενα ιστορικο θρησκευτικο κτηριο.Ειναι ενας σημερινος ζωντανος μουσιακος χωρος οπου παρουσιαζεται η εικαστικη δουλεια λαικων καλλιτεχνων.Κηνυγημενων απο τον πολεμο προσφυγων που στην νεα τους πατριδα επλασαν με τα χερια τους το χωμα και του φυσηξαν ζωη.

benia 034

ΕΔΩ πληροφοριες για την παραδοσιακη  Κεραμικη

Η κεραμική είναι μία από τις πιο αρχαίες ανθρώπινες δραστηριότητες. Χώμα, νερό και φωτιά. Με τα ίδια αυτά υλικά που κατασκευάστηκαν τα πρώτα αγγεία μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, έπλασαν και συνεχίζουν να πλάθουν μέχρι σήμερα οι νεώτερες γενιές αγγειοπλαστών τα δικά τους δημιουργήματα. Τα σημαντικότερα αγγειοπλαστικά κέντρα που λειτουργούσαν μέχρι το πρόσφατο παρελθόν εντός των ελληνικών συνόρων, ήταν η Πάτρα, ο Μεσσηνιακός Κόλπος (περιοχή Κορώνης), η Ζάκυνθος και η Κέρκυρα στη Δυτική Ελλάδα, τα Γιάννινα και παλαιότερα η Άρτα στην Ήπειρο, η Φλώρινα, η Κοζάνη και η Θεσσαλονίκη στη Μακεδονία, οι Μεταξάδες, η Ξάνθη και το Σουφλί στη Θράκη, ο Βόλος, το Φανάρι, η Καρδίτσα, ο Τύρναβος και η Αγιά στη Θεσσαλία, η Σίφνος και η Κύθνος στις Κυκλάδες, η Σκύρος στις Σποράδες, η Σάμος, η Χίος και η Λέσβος στο Ανατολικό Αιγαίο, η Κως και η Ρόδος στα Δωδεκάνησα, η Χαλκίδα στην Εύβοια, η Κρήτη, η Αίγινα και φυσικά η περιοχή της Αττικής.

Παράλληλα, εκτός συνόρων, παραμένουν τα σπουδαία αγγειοπλαστικά κέντρα της Κιουτάχειας στο εσωτερικό της Μικρασίας και του Τσανάκ Καλέ στο στενότερο σημείο του Ελλησπόντου, όπου δραστηριοποιούνται εκατοντάδες ομογενείς Έλληνες και Αρμένιοι τεχνίτες, συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση των ξακουστών αγγειοπλαστών της Νίκαιας (Iznik) του 15ου – 17ου αι. Πολλοί απ’ τους τεχνίτες αυτούς, μετά το 1922, θα καταφύγουν στην Ελλάδα, επηρεάζοντας, με τη δημιουργική δύναμη της τέχνης τους, σε μεγάλο βαθμό την αγγειοπλαστική της. Ο Μηνάς Αβραμίδης και ο Μακάριος Βαρδαξής απ’ την Κιουτάχεια, ο Δημήτρης Μυγδαληνός από το Τσανάκ Καλέ, ο Αναστάσης Χατζηγιάννης από τη Βήγα, υπήρξαν απ’ τους κορυφαίους μικρασιάτες κεραμίστες που δραστηριοποιήθηκαν στην Ελλάδα μετά την Καταστροφή.  

Οπως ζωη φυσηξαν στην μουσικη και οι μεγαλοι ρεμπετες  που εβαλαν και αυτοι μια κολωνα στα θεμελια της συγχρονης Ελληνικης παραδοσης.Μην ξεχνατε στα χρονια τους φτωχοι μεροκαματιαρηδες εζησαν οι περισσοτεροι . Τουρκοσποροι και βαρος  ηταν για τους ντοπιους.Προσφυγες, ξενοι, φτωχοι, διαφορετικοι.Μην το ξεχνατε!

benia 033

Σε αυτους τους φτωχους και περιφρονημενους χρωσταμε την σημερινη μας ταυτοτητα. Αυτοι ενωσαν τις τελειες που γραφουν την συνεχεια του πολιτισμου μας απο τα αρχαια χρονια στον μεσαιωνα μεχρι σημερα.Με το ενστικτο τους και καποτε κοντρα στην κυριαρχη ιδεολογια και αισθητικη.

Κοιταχτε εδω φιγουρες η μια διπλα στην αλλη απο το σπηλαιο Φραγχθι  10 χιλιαδες πριν , την νεκροπολη των Αλιεων πριν απο 2,5 χιλιαδες χρονια , και τα συγχρονα χρονια.

My beautiful pictureMy beautiful picture

figure

Διαβαστε την ζωη καποιων απο αυτους τους λαικους τεχνιτες.Θα δειτε πως δεν υπαρχει «καθαρη» τεχνη εξω απο την κοινωνια .Πως και η λαικη τεχνη (κυριως αυτη)γεννιεται μεσα στο καμινι της ταξικης παλης της ανημποριας αλλα και του παθους για εκφραση για μια καλυτερη ζωη .

ΜΗΝΑΣΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Bιογραφικά στοιχεία corner
corner

Μηνάς Αβραμίδης, 1877-1954

 
Ο Μηνάς Αβραμίδης γεννήθηκε στην Κιουτάχεια της Μ. Ασίας το 1877, όπου και έζησε ως τη Μικρασιατική καταστροφή.Ο πατέρας του, Αβραάμ, πέθανε όταν ο Μηνάς ήταν μικρός ενώ η μάνα του Γεσθημανή, ήρθε το ’22 μαζί του στην Ελλάδα, όπου πέθανε το 1932.Οι γραμματικές του γνώσεις δεν ξεπερνούσαν τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Στο πρώτο βιοποριστικό του επάγγελμα, του λιθοξόου, διδάχτηκε να δουλεύει το πιο σκληρό υλικό, την πέτρα. Είναι άγνωστο πότε καταπιάστηκε με το μαλακό και εύπλαστο υλικό, τον πηλό, και πού μαθήτεψε.Γραπτές πηγές αναφέρουν ότι στην Κιουτάχεια -κεραμικό κέντρο από αιώνες- η αγγειοπλαστική τέχνη εξακολουθούσε τον εικοστό αιώνα να ασκείται από χριστιανούς. Αναφέρονται ονομαστικά επτά από τα σπουδαιότερα εργαστήρια που διαλύθηκαν μετά το ’22. Ανάμεσα τους το εργαστήρι του Μηνά Αβραμίδη που ήταν ο πιο καταξιωμένος τεχνίτης, ιδιαίτερα στην τέχνη της διακοσμητικής. Ένα έργο του σε πλακάκια τοίχου, διαστάσεων 2×2 μέτρα, ήταν εντοιχισμένο σε κεντρικό καφενέ της ελληνικής συνοικίας της Κιουτάχειας. Παρίστανε τη σκηνή του φόνου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από τους Τούρκους, με τόση ζωντάνια που συγκινούσε αφάνταστα τους θαμώνες αλλά και τον ίδιο που πήγαινε εκεί καθημερινά να πιει το ούζο του.Το 1918 παντρεύεται σε τρίτο γάμο τη Δωροθέα Ρουσανίδου -χήρα χωρίς παιδιά- και το 1919 αποκτά το πρώτο του παιδί, το Χαράλαμπο και αργότερα τον Κυριάκο που πεθαίνει στην Κιουτάχεια.Το 1922 μαζί με άλλους πρόσφυγες, φτάνει στη Θεσσαλονίκη κι ο Μηνάς με την οικογένεια του. Τα δυο μικρότερα αδέλφια του εγκαθίστανται στη Δράμα όπου εργάστηκαν σαν μαρμαράδες ως το θάνατο τους και τους διαδέχτηκαν τα παιδιά τους. Η αδελφή του εγκαθίσταται στην Ξάνθη.Ο Μηνάς με τη γυναίκα του, την υιοθετημένη ανεψιά της γυναίκας του Μαρίκα και το Χαράλαμπο κατεβαίνει στην Αθήνα. Κατοικεί στο Παλιό Φάληρο και δουλεύει στην παλιά του τέχνη του λιθοξόου, όμως η φήμη του αλλάζει τη ζωή του.Το 1923 προσλαμβάνεται από τον ιδρυτή της κεραμικής βιοτεχνίας του Νέου Φαλήρου “ΚΙΟΥΤΑΧΙΑ” Μηνά Πεσμαζόγλου, ως αρχιτεχνίτης. Την οργανώνει, δουλεύει σκληρά δυο χρόνια αλλά απογοητευμένος γιατί εκμεταλλεύονταν την πείρα του χωρίς την ανάλογη αμοιβή, την εγκαταλείπει και φεύγει από την Αθήνα με όλη την οικογένεια για τη Φλώρινα. Κατοικούν σ” ένα προσφυγικό σπίτι, στην οδό Ηπείρου.Εκεί βρίσκει κατάλληλα χώματα, κτίζει καμίνι και πλάθει αγγεία καθημερινής χρήσης αλλά και ολόγλυφα περιστέρια και λιοντάρια σε καλούπια, για διακοσμητικά. Η έγχρωμη φρίζα από εντοιχισμένα πλακάκια που κοσμούν το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας στη Φλώρινα, είναι δικό του έργο αλλά πιθανόν μεταγενέστερο.Στη Φλώρινα γεννιέται και πεθαίνει ο γιος του Χρήστος.Το 1926 βρίσκεται εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Με χρήματα από τον αδελφό της γυναίκας του Ηρακλή που ζούσε στην Αμερική, όπου ασχολούνταν με γούνες, αγοράζει ένα κομμάτι γης στη συνοικία Χαριλάου, δίπλα σ” ένα ξερό συνήθως ρέμα και κτίζει μόνος του ένα μικρό σπίτι όπου οργανώνει κατοικία και εργαστήρι.Το 1926 γεννιέται η κόρη του Αναστασία και το 1927 ο γιος του Αβραάμ. Το 1927 πρωτοεκθέτει κάποια έργα του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Τον επόμενο χρόνο, συνεργάζεται με τον αγγειοπλάστη Μακάριο Βαρδαξή και εκθέτει έργα του στη Διεθνή Έκθεση του 1928. Καθώς τα οικονομικά του Μηνά ήταν οικτρά, ο Βαρδαξής έβαλε τα χρήματα και ο ίδιος τη δουλειά. Ανάμεσα στα έργα που εκτέθηκαν ξεχωρίζουν τα αγάλματα της “Πικραμένης προσφυγοπούλας” και το περίφημο καμπαναριό. Στην έκθεση αυτή βραβεύεται ο Μηνάς και του απονέμεται αργυρό μετάλλιο με χαραγμένο τον Άγιο Δημήτριο. Ένας μεγάλος αριθμός από τα έργα του Μηνά περιέρχονται στην κυριότητα του Βαρδαξή κι από αυτόν τελικά πουλιούνται αργότερα σε μουσεία και συλλογές.Την ίδια εποχή ο Μηνάς αναγκάζεται να πουλήσει το μισό του σπίτι στο Μακάριο Βαρδαξή. Από τότε, σ” ένα μικρό δωματιάκι έχει τον ποδοκίνητο τροχό, τα ράφια για τα νωπά κεραμικά και έναν πάγκο. Στο δεύτερο δωμάτιο όπου ήταν και το καλλιτεχνικό του εργαστήρι διακοσμητικής, ζει όλη η οικογένεια. Στη μικρή λασπωμένη αυλή, όπου ανακατεύει τα χώματα βρίσκεται το μικρό καμίνι και τα φρύγανα. Τα μικρότερα παιδιά του μεγαλώνουν στο δρόμο. Χρήματα για σχολειό δεν υπάρχουν. Από το 1930 έχει βοηθό το γιο του το Χαράλαμπο που πλάθει και διακοσμεί τα σχέδια του πατέρα του με επιδεξιότητα, και μετά το 1933 που τελειώνει το σχολειό εργάζεται κανονικά στο εργαστήρι, ως το 1938 που φεύγει για να δουλέψει μόνος του. Στο πατρικό εργαστήρι θα εργαστεί από παιδί κι ο δεύτερος γιος, ο Αβραάμ που μέχρι σήμερα συνεχίζει τη δουλειά του πατέρα του στον ίδιο χώρο, στην οδό Γενναδίου 88.Τα δυο στερνοπαίδια του, ο Παντελής και ο Ηλίας, που γεννήθηκαν το 1932 και το 1933 αντίστοιχα, θα γίνουν οικοδόμοι.Γύρω στα 1929 συμβαίνει κάποιο περιστατικό που οι συνέπειες του θα πληγώσουν την αγαθότητα του Μηνά: Κάποιος αρχαιοκάπηλος του φέρνει να κολλήσει ένα σπασμένο βυζαντινό αγγείο. Ο Μηνάς το αντιγράφει και του πουλά για λίγες δραχμές ακόμα δέκα όμοια κι άλλα τόσα με τα σχέδια που του έφερνε. Ένα από αυτά είναι το γνωστό πιάτο που ως βυζαντινό πουλήθηκε ακριβά από τον αρχαιοκάπηλο, αναρτήθηκε στο Λούβρο και δημοσιεύτηκε από τον Talbot Rice το 1930. Η απάτη αποκαλύπτεται και η αστυνομία κλείνει το εργαστήρι του Μηνά. Σύντομα όμως αναγνωρίζεται η αθωότητα του και συγχρόνως γίνεται τόσο γνωστή η τελειότητα της δουλειάς του ώστε αρχίζουν να τον επισκέπτονται καθηγητές του Πανεπιστημίου, φιλότεχνοι και ζωγράφοι και να αγοράζουν τα πάμφθηνα κεραμικά του. Ανάμεσα τους ο Στίλπων Κυριακίδης και ο Ανδρέας Ξυγγόπουλος και στη δεκαετία του 1940 ο καθηγητής Βασίλης Κυριαζόπουλος, οι ζωγράφοι Γιώργος Παραλής, Γιώργος Φωκίδης και άλλοι.

Η ανέχεια αναγκάζει το Μηνά να δουλέψει στο κεραμοποιείο των Α/φων Αλλατίνη που βρισκόταν τότε ανάμεσα στην οδό Ιταλίας και στη Μάρκου Μπότσαρη, πλάι στον ίδιο χείμαρρο που περνούσε από το σπίτι του για να καταλήξει από τη σημερινή οδό Κοσμά Αιτωλού στη θάλασσα. Εκεί, από το 1932 ως το 1936-37 που κάηκε το παλιό κεραμοποιείο, πλάθει γλάστρες, πιθάρια, ακροκέραμα, και καλουπιάζει θερμάστρες.

Το 1939 ο Μηνάς Αβραμίδης ανοίγει ένα πρατήριο στην πλατεία Βλάλη για να πουλάει τα απλά κεραμικά καθημερινής χρήσης. Το αναλαμβάνει ο γιος του ο Χαράλαμπος που αγωνίζεται να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της αγοράς, τον ανταγωνισμό και τις απάτες, αλλά δεν τα καταφέρνει και σύντομα το πρατήριο κλείνει. Η αποτυχία αυτή, τα λίγα χρήματα που παίρνει από τη δουλειά στο εργαστήρι, κάνουν το Χαράλαμπο να δουλέψει για λίγο στο νέο κεραμοποιείο Αλλατίνη (στη Ν. Ελβετία) και στη συνέχεια να καταταγεί ως εθελοντής στο στρατό.

Στην κατοχή, η ανέχεια κορυφώνεται. Ο Χαράλαμπος, που το Σεπτέμβριο του 1941 ανοίγει αγγειοπλαστείο στην Άθυτο της Χαλκιδικής παίρνει την οικογένεια εκεί για λίγο διάστημα. Ο Μηνάς αρρωσταίνει βαριά. Μια γειτόνισσα του φέρνει λίγο χαρουπόζουμο. Αρνιέται λέγοντας: «Εγώ πεθαίνω. Δώστε στα παιδιά μου, να ζήσουν».

Ο Μηνάς επιζεί. Πουλάει τα κεραμικά του για λίγο ψωμί ή για πενταρο-δεκάρες. Όλοι εκμεταλλεύονται την καλοσύνη του και δε βρίσκεται κανείς να τον βοηθήσει αποτελεσματικά.

Το 1946 πεθαίνει η γυναίκα του, μια απλοϊκή και καλοκάγαθη σύντροφος. Μιλούσε μόνο τούρκικα, τα ελληνικά της ήταν ελάχιστα. Η προσφορά της στο εργαστήριο ήταν να ζυμώνει τον πηλό και να ξελασπώνει την αυλή.

Το 1950 πεθαίνει η κόρη του Αναστασία, παντρεμένη από το 1947 με το λούστρο της γειτονιάς, το Χρήστο.

Το 1950, η Μακεδονική Εταιρεία του αναθέτει την κατασκευή της φρίζας με πλακάκια που κοσμεί τη μεγάλη της αίθουσα. Η επιλογή του σχεδίου οφείλεται στον Α. Ξυγγόπουλο, η σχεδίαση στο ζωγράφο Γ. Παραλή. Η εκτέλεση είναι άριστη και η φήμη του Μηνά απλώνεται.

Το 1954 ο Μηνάς παθαίνει συμφόρηση. Χωρίς γιατρό, περιμένει το θάνατο ως τη μέρα που ο Γ. Βελλίδης και ο διευθυντής του Ερυθρού Σταυρού τον μεταφέρουν σε αφασία στο Κεντρικό Νοσοκομείο. Σε τέσσερις μέρες πεθαίνει.

Λένε πως έφυγε γεμάτος πίκρα. Πως συχνά παραπονιόταν «τόσοι θαυμάζουν τα έργα μου κι εγώ πεθαίνω από την πείνα». Όμως παρά τις ταλαιπωρίες που πέρασε είχε την τύχη να αναγνωριστεί το έργο του όσο ακόμα ζούσε.

Το 1956 η Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία Τέχνη οργάνωσε έκθεση κεραμικών του στην αίθουσα εκθέσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης, τιμώντας το έργο και τη μνήμη ενός γνήσιου καλλιτέχνη.

 

ΕΔΩ πολλες πληροφοριες