«Το μπλόκο της Κοκκινιάς». Χαρακτικό του Τάσσου

Σε λιγες μερες θα θυμηθουμε ολοι την αρνηση του Ελληνικου λαου να σκυψει το κεφαλι να γονατισει στους κατακτητες το 1940.

Πριν απο αυτο το ΟΧΙ των Ελληνων στους ξενους κατακτητες ειχαν προηγηθει τα ΟΧΙ της εργατικης ταξης στον φασισμο και την επικυριαρχια των ξενων δυναμεων στη χωρα.Ηταν οι ιδιοι εκεινοι προσφυγες (και οχι μονο)που αγωνιστηκαν κατα χιλιαδες για τα εργατικα και κοινωνικα δικαιωματα που πολεμησαν στην Αλβανια εναντια στο φασιστικο κατακτητη, στην εθνικη αντισταση εναντια στο Ναζισμο , στον εμφυλιο εναντια στους νεους κατακτητες τους Αμερικανους. Τα ιδια φυσικα προσωπα η ιδια γενια.

Εμπρακτη και ματωμενη Αρνηση του Ελληνικου λαου και οχι του φασιστα  Μεταξα  οπως οι μυθοι του μετεμφυλιακου κρατους μας διδαξαν στα σχολεια.Το ρητορικο  «οχι» του Μεταξα, εντολοδοχου και τοποτηρητη της Αγγλικης επικυριαρχιας  ειναι κατι ποιο συνθετο και συνδεεται με τους τοτε συσχετισμους δυναμεων αναμεσα σε Σοβιετικη Ενωση δυναμεις του Αξονα και Συμμαχικες δυναμεις.

Δειτε πως αναρριχηθηκε στην εξουσια ο φασιστας Μεταξας πως δηλαδη μεσα απο μια γενικευμενη οικονομικη και κοινωνικη κριση (κατι σαν σημερα δηλαδη) επιβληθηκε στην Ελλαδα ενα καθεστως βιας και τρομοκρατιας.

http://jungle-report.blogspot.gr/2008/07/8.html

Για να κατανοήσουμε το εύρος της ιστορικής διαστρέβλωσης πρέπει πρώτα να κάνουμε μια αναδρομή σε ένα γεγονός που τα σχολικά κυρίως βιβλία, αλλά και πολλά «ιστορικά», δηλαδή γραμμένα από ιστορικούς αμφιβόλου πολιτικής αξιοπιστίας, αποφεύγουν να αναφερθούν σε αυτό. Πρόκειται για την αιματηρή απεργία των καπνεργατών το Μάη του 1936, που προέκρινε την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου παρασύροντας την Ελλάδα στον άξονα του ευρωπαϊκού φασισμού.

Ο προάγγελος της μεταξικής δικτατορίας ήταν ο διορισμός του Ιωάννη Μεταξά από το βασιλιά Γεώργιο Β’ ως υπουργό Στρατιωτικών στις 9 Μαρτίου 1936 και ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Δεμερτζή.

Στις 13 Απριλίου πεθαίνει ο Δεμερτζής και διορίζεται στη θέση του από το βασιλιά ο Μεταξάς.

Μπροστά στο κίνδυνο του φασισμού, οι εργαζόμενοι κατεβαίνουν σε μαζικές απεργίες, Στο Σουφλί απεργούν 10.000 μεταξοπαραγωγοί, ξεσπούν αγροτικά συλλαλητήρια στη Μακεδονία και οι καπνοπαραγωγοί της Καβάλας κάνουν 24ωρη προειδοποιητική απεργία με αιτήματα τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, καλύτερα μεροκάματα, καλύτερη ασφάλιση, περισσότερες πολιτικές ελευθερίες και φυσικά, φραγμό στον επερχόμενο φασισμό. Στις 29 Απριλίου αρχίζει η μεγαλύτερη απεργία διαρκείας στη Θεσσαλονίκη από τους καπνεργάτες και που επεκτείνεται στις Σέρρες, το Λαγκαδά, το Βόλο, τη Δράμα, την Ξάνθη και στην Καρδίτσα.

Την Πρωτομαγιά, σύσσωμος ο εργατικός κόσμος της Θεσσαλονίκης, παρά την απαγόρευση του γενικού αστυνομικού διευθυντή Ντάκου, συγκεντρώνεται και την γιορτάζει με πορείες και διαμαρτυρίες.  Οι μέρες που ακολουθούν είναι τραγικές. Η αστυνομική βία που ξεσπά και με τη βοήθεια του στρατού ξεπερνάει κάθε όριο σε σημείο που κατεβαίνουν για συμπαράσταση στους καπνεργάτες και πολλοί κλάδοι εργαζόμενων.

η συγκλονιστική φωτογραφία με τον δολοφονημένο απεργό Τάσο Τούση και τη μάνα του

Οι νεκροί από την τελευταία μέρα των γεγονότων της Θεσσαλονίκης αξίζουν τη μνεία:
Τάσος Τούσης, 25 χρόνων, οδηγός από το Ασβεστοχώρι. Αναστασία Καρανικόλα, 23 χρόνων, καπνεργάτρια. Ίντο Σρενόρ, νικελωτής. Δημήτρης Αγλαμίδης, 26 χρόνων, σωφέρ. Γιάννης Πανόπουλος, 23 χρόνων, καπνεργάτης. Σαλβατόρ Ματαράσσο, 25 χρόνων, καπνεργάτης. Δημήτρης Λαϊλάνης, καπνεργάτης. Σταύρος Διαμαντόπουλος, 23 χρόνων. Μανώλης Ζαχαρίου, 26 χρόνων. (πηγή: Δημήτρης Α. Κατσορίδας, Βασικοί σταθμοί του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα 1870-2001) Επίσης, μνημονεύονται ως θύματα και οι Β. Σταύρου, Ιωάννης Πιτάρης, Ευθύμης Μάνος. (πηγή: το Ποντίκι)

Η γενικευμένη εξέγερση παραλύει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα με αποτέλεσμα η αστυνομία αλλά και ο στρατός να ταμπουρωθούν στα τμήματα και στα στρατόπεδα.

Κομβικό σημείο της εξέργεσης είναι και η λιποτάκτηση σημαντικού δημοκρατικού μέρους του στρατού προς τους απεργούς, κάτι που κάνει τον Μεταξά να λάβει περισσότερα δραστικά μέτρα.

Στέλνει το στόλο και μια μεραρχία στρατού από τη Λάρισα και το εργατικό κίνημα καταστέλλεται βίαια στις 9 Μαΐου αφήνοντας πίσω 12 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Η 24ωρη πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ την 13η Μαΐου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, οδήγησε στις συλλήψεις τόσο των απεργών της Θεσσαλονίκης όσο και της ΓΣΕΕ με συνέπεια να φυλακιστούν  και να εκτοπιστούν εκατοντάδες κορυφαία στελέχη του εργατικού κινήματος.

Ο δρόμος προς την 4η Αυγούστου είναι πλέον ανοιχτός.

 
Ας δούμε κατ’ αρχήν τι συνέβει με το 8ωρο. Το 1931 ιδρύεται η Εργατική Εστία, το 1932 ψηφίζεται το 8ωρο, το 1934 ψηφίζεται ο νόμος περί κοινωνικών ασφαλίσεων (ΙΚΑ), ενώ από το 1935 εφαρμόζονται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Πριν την αποφράδα ημέρα της 4ης Αυγούστου 1936.

Δεν αρνηθηκαν ομως ολοι οι Ελληνες την υποταγη. Ο Τσολακογλου για παραδειγμα συνθηκολογησε. Κανοντας πραξικοπημα και αρπαζοντας την εξουσια του στρατευματος εναντια στην θεληση της ηγεσιας του. Γι αυτο και οι Γερμανοι τον διορισαν πρωθυπουργο στην συνεχεια.

Ουτε ο Ελληνικος λαος σταματησε την αντισταση με την συνθηκολογηση. Ο πολεμος δεν τελειωσε οταν μπηκαν οι Γερμανοι στην Ελλαδα.Οι εθνικιστες Μεταξικοι, οι φασιστες της 4ης Αυγουστου δεν ειχαν κανενα προβλημα να συνεργαστουν με τους ομοιδεατες τους Ναζι για να επιβαλλουν στην χωρα τις ιδεες τους.Και δεν ηταν λιγοι.Καθολου λιγοι δεν ηταν οι συνεργατες των Ναζι.

Ο αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου (καθιστός δεξιά) συζητά με τον Γερμανό στρατηγό Γιοντλ (καθιστός δεύτερος από αριστερά) και τον Ιταλό στρατηγό Φερρέρο (προς τα δεξιά με την πλάτη προς τον φακό) το τρίτο και οριστικό πρωτόκολλο παράδοσης της Ελλάδας στη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία. Θεσσαλονίκη, 23 Απριλίου 1941

Ου τετελειωσε  οταν μετα την απελευθερωση οι ταγματασφαλητες εθνικιστες αντικομμουνιστες εθεσαν τον εαυτο τους κατω απο τις υπηρεσιες των νεων (αλλα και προπολεμικων) κατακτητων των Αγγλων.Μπηκαν στα σπιτια των αγωνιστων βιασαν εσπασαν εκαψαν εσπρωξαν εναν ολοκληρο λαο στον εμφυλιο.

Μπλοκο

Όμως, οι ηρωικοί νεκροί της Κοκκινιάς έμελλε να σταθούν για άλλη μια φορά μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, όταν το Μάρτη του 1947 το Γ` Δικαστήριο δοσιλόγων αθώωσε τους προδότες εγκληματίες Πλυτζανόπουλο και Σγούρο (πρωταγωνιστές της σφαγής)! Ο Πλυτζανόπουλος έγινε υποστράτηγος του κυβερνητικού στρατού και ο ανεψιός του έγινε δήμαρχος Κοκκινιάς απ’ τη χούντα.

Στην απολογία του στο Β` Δικαστήριο δοσίλογων ο Ν. Μπουραντάς είπε κυνικά: «Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα». Αναφερόμενος στο Μπλόκο της Κοκκινιάς ο ίδιος είπε ότι πήγε με το μηχανοκίνητο και την ξεκαθάρισε και «διευκόλυνε το έργο της Ειδικής και των Ταγμάτων που πήγαν την άλλη μέρα»…

http://athinapisovitrina.blogspot.gr/2011/08/blog-post_28.html

Τα Μπλόκα της Κατοχής

 
Τα ξημερώματα της 9ης Αυγούστου του 1944, γερμανοί στρατιώτες κυκλώνουν τους συνοικισμούς Δουργουτίου, Κατσιπόδι και Φάρου. Με χωνιά καλούσαν τους κατοίκους σε τρία σημεία: α) έξω από το εργοστάσιο του Καίσαρη στη Λεωφόρο Συγγρού β) έξω από την αρμένικη εκκλησία Άγιος Γρηγόριος και γ) στη πλατεία του Φάρου. Στους χώρους έπρεπε να συγκεντρωθούν όλοι οι άντρες μέχρι 60 ετών. Τελικά συγκεντρώθηκαν πάνω από 1200 άτομα. Το γενικό πρόσταγμα είχε ο ανθυπασπιστής Γεώργιος Ζαχαρόπουλος που άνηκε στα τάγματα ασφαλείας.
Σε αυτούς που συγκεντρώθηκαν ήταν και ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Μπαρουτίδης. Όταν ο προσωπιδοφόρος τον έδειξε για να εκτελεστεί, εκείνος χίμηξε επάνω του με σκοπό να φανερώσει το πρόσωπό του. Με μια κίνηση του έβγαλε το προσωπείο και φώναξε σε όλους το όνομα του για να μάθουν ποιος ήταν. Αμέσως τον εκτέλεσαν κόβοντας χέρια και πόδια με τσεκούρι μπροστά στα μάτια όλων.
Με συνοπτικές διαδικασίες εκτελέστηκαν επί τόπου 120 άτομα. Οι υπόλοιποι με ισχυρή συνοδεία οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Από αυτούς οι 600 στάλθηκαν στις 16 Αυγούστου στη Γερμανία.
Μετά τις εκτελέσεις ακολούθησε η πυρκαγιά και η λεηλασία της περιοχής. Η συνοικία Αρμένικα και ο Συνοικισμός Δουργουτίου είχαν παραδοθεί στις φλόγες. Το απόγευμα της ίδιας μέρας οι γερμανικές δυνάμεις πέφτουν σε ενέδρα ελασιτών κοντά στο εργοστάσιο του Φιξ. Οι απώλειές τους ήταν ένας Γερμανός ανθυπολοχαγός του Μηχανικού και κατά τις ομολογίες των κατοίκων και του φύλακα του εργοστασίου άλλοι 30 νεκροί και τραυματίες. 
Στον ίδιο χώρο, σε ένα γκαράζ δίπλα από το εργοστάσιο του ΦΙΞ είχαν συγκεντρωθεί πολλοί έλληνες και βασανίστηκαν από τον συνεργάτη των γερμανών, και διοικητή του στρατοπέδου στου Γουδή, ταγματάρχη Βρασίδα Παπαγιανόπουλο. Στην περιγραφή των γεγονότων ο αξιωματικός Γεώργιος Κάλτσος αναφέρει πως είχαν συγκεντρωθεί αντιστασιακοί που είχαν κάνει σαμποτάζ στα κατοχικά στρατεύματα εκείνες τις μέρες. Μεταξύ τους και ένας νέος 28 χρόνων από την Καλλιθέα, που ήταν υπεύθυνος για την οργάνωση ΟΠΛΑ, και κατέγραφε στο ενεργητικό του πολλές ενέδρες στις κατοχικές δυνάμεις. Όπως αναφέρει, μια ομάδα δοσίλογων είχε κυκλώσει το νεαρό και το ξυλοκοπούσε για πολύ ώρα. Ο νεαρός μέχρι την τελευταία στιγμή πριν πεθάνει δεν ομολογεί τίποτα για τους συνεργάτες του. Λίγο πριν ξεψυχήσει καταθέτει ότι είναι υπεύθυνος της αντιστασιακής οργάνωσης ΟΠΛΑ, στα μάτια του έλληνα δωσίλογου με αξεπέραστη κυνικότητα: «…ναι κάθαρμα έφαγα πολλούς σαν εσένα και λυπούμε που δεν βρέθηκες στο δρόμο μου. Ζήτω ο γίγαντας λαός μας…». Ο συνεργάτης των γερμανών νευριάζει και διατάζει να τον πετάξουν έξω από την αίθουσα για να τον φάνε τα σκυλιά.
Την στιγμή που έσερναν το σώμα του νεαρού προς τα έξω μπαίνει στην αίθουσα ο γερμανός στρατιωτικός. Οργισμένος με τον έλληνα δωσίλογο φωνάζει: «Δεν θα ρίξετε το νεκρό στα σκυλιά. Θα τον θάψετε όπως όλους τους χριστιανούς. Εμείς στη Γερμανία τέτοιον ήρωα τον τιμούμε». Ο ανθυπολοχαγός τότε διατάζει την ομάδα του να σταθεί προσοχή και να παρουσιάσει όπλα στον έλληνα νεκρό αγωνιστή. Στη συνέχεια όσοι βρίσκονταν στην αίθουσα κατευθυνθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στο πεζόδρομο Φρειδερίκου Σμιθ απέναντι από τα δημοτικά ιατρεία στο παλαιό κέντρο του συνοικισμού έχει στηθεί μια αναθηματική πλάκα για το Μπλόκο Δουργουτίου.
Οι δυνάμεις κατοχής θέλησαν εκείνη την περίοδο να επιδείξουν την ισχύ τους σε ένα αντιστασιακό κίνημα από την ελληνική πλευρά που διαρκώς διογκώνονταν. Τα τραγικά γεγονότα σε Κοκκινιά, Δουργούτι και Καισαριανή είχαν αναζωπυρώσει τους το πείσμα για αντίσταση και αντίποινα στις γερμανικές βιαιότητες των μπλόκων.
Οι περισσότερες αντιστασιακές οργανώσεις βρίσκονταν στις εργατικές γειτονιές. Ένας μεγάλος πυρήνας βρίσκονταν στην Καλλιθέα. Τα ξημερώματα της 28ης Αυγούστου 1944 ο κατοχικός στρατός με συνεργασία ταγμάτων ασφαλείας φωνάζει από τα χωνιά να συγκεντρωθούν όλοι οι άνδρες από 15 ετών και πάνω στο γήπεδο της περιοχής. Η απειλή για όποιον έμενε στο σπίτι του ήταν άμεση εκτέλεση. Ο απολογισμός ήταν μακάβριος: εκτελέσεις νέων παιδιών, πλιάτσικό σε κατοικίες και παράδοση στις φλόγες όλης της συνοικίας των Νέων Σφαγείων.
Οι γερμανοί είχαν περικυκλώσει τότε την Καλλιθέα από την Γέφυρα της Συγγρού μέχρι τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Οι πρώτοι έξι επονίτες εκτελέστηκαν στο Κουκακίου πάνω από την Γέφυρα της Καλλιρόης. Ένας ακατέργαστος λίθος που στήθηκε με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων αναγράφει τα ονόματα όσων εκτελέστηκαν στο σημείο. Το πάρκο που κατασκευάστηκε το 1998 ονομάστηκε Περιβολάκι Εθνικής Αντίστασης.
 
Σε μικρή απόσταση άφησαν την τελευταία τους πνοή δεκαέξι ακόμα νέοι πατριώτες που εκτελέστηκαν στην περιοχή Παλαιά Σφαγεία του Φιλοπάππου. Το προσωνύμιο είχε διατηρηθεί γιατί μέχρι το 1925 λειτουργούσαν εκεί τα δημοτικά σφαγεία. Η σημερινή Πλατεία Ελπίδος (μεταξύ Οδών Πραμάντων, Βαρνούντος, Καλλιρόης) που φέρει στην μέση της μνημείο για τους εκτελεσθέντες, αποτελεί το κέντρο της παλαιάς συνοικίας.  Η δημιουργία της προήλθε από πρωτοβουλία του Συλλόγου Προσφύγων Πυροπαθών «Η Ελπίς», ο οποίος έδωσε και το όνομα στην Πλατεία. Ο σύλλογος συστάθηκε για να λύσει τα προβλήματα των κατοίκων που δημιουργήθηκαν μετά το Μπλόκο και δραστηριοποιείται ακόμα και σήμερα με εξωραϊστικούς σκοπούς για τη συνοικία.  

Τελος για να μην ξεχναμε μπλοκα και εκτελεσεις εγιναν και  στο Κρανιδι μαλιστα στην πλατεια Ρεπουλη  ειναι σημερα το μνημειο των πεσοντων της εθνικης αντιστασης.

Γραφει ο Βασιλης Λαδας

Εκτελεση εγινε και στις 4 Ιουνιου 1944 στο Νιχωρι Καρατζα πλαι στον δρομο που οδηγει σημερα στην Αθηνα .Οι συγχρονοι Ναζι μαλιστα δεν διστασαν να λερωσουν με αγκυλωτους σταυρους τις μαρμαρινες επιγραφες  στο χωρο.

http://www.myfilm.gr/9632

ΤΟ ΜΠΛΟΚΟTHE ROUNDUP

του Άδωνι Κύρου   με τους Μάνο Κατράκη, Κώστα Καζάκο, Γιάννη Φέρτη, Αλεξάνδρα Λαδίκου, Ξένια Καλογεροπούλου, Ζορζ Σαρρή

Υπόθεση: Καλοκαίρι του 1944. Το τέρας του Ναζισμού ψυχορραγεί και η τριπλή Κατοχή της Ελλάδας πλησιάζει στο τέλος της. Ωστόσο, η ασύδοτη βία των κατακτητών σε βάρος του ελληνικού λαού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς μια ομάδα Γερμανών μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους συλλαμβάνουν έναν μαυραγορίτη (Κώστας Καζάκος) την ώρα που διασκεδάζει σε κάποιο γλέντι, και του αναθέτουν τον εξ ίσου βρώμικο ρόλο του καταδότη για να επωφεληθούν απʼ τις “γνωριμίες” του. Ο μαυραγορίτης δέχεται τη “συνεργασία” και συμβάλει στη μαζική τραγωδία του λεγόμενου «Μπλόκου της Κοκκινιάς», που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων πατριωτών και στον τραγικό τους βασανισμό και ηρωικό θάνατο…

Aδωνις Κυρου

Ο Άδωνις Κύρου -γνωστός παγκοσμίως με το ψευδώνυμο Ado Kyrou- σκηνοθέτης συγγραφέας, και θεωρητικός του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 18/10/1923 στην Αθήνα, και πέθανε στις 4/11/1985 στο Παρίσι. Στα χρόνια της νεότητάς του έλαβε ενεργά μέρος στο λαϊκό κίνημα της εποχής, και ιδιαίτερα στην περίοδο της Κατοχής κατά τη διάρκεια της οποίας έλαβε ενεργά μέρος στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Μετά την απελευθέρωση έφυγε για τη Γαλλία όπου έμεινε μόνιμα με μικρά διαλλείματα. Έπειτα από σαράντα και πλέον χρόνια δημιουργικής δράσης ο Άδωνις Κύρου άφησε μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά που αποτελείται από εννέα βιβλία –ανάμεσα στα οποία και το κλασσικό έργο “Ο σουρεαλισμός στον κινηματογράφο”-, πολλά άρθρα κριτικής κινηματογράφου, δύο ταινίες μεγάλου μήκους, δεκατρείς μικρού μήκους, τέσσερις τηλεταινίες, και τουλάχιστον τριάντα ώρες τηλεοπτικών προγραμμάτων μουσικού, πολιτιστικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Ακόμα διετέλεσε συνεργάτης στο γαλικό περιοδικό κινηματογράφου “Positif”, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμα καταγραφεί με πληρότητα το σύνολο του έργου του.

http://kersanidis.wordpress.com/2011/08/05/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BF/

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ

Εξήντα επτά χρόνια πριν, το αίμα 315 πατριωτών πότισε τη Μάντρα της Κοκκινιάς. 17 Αυγούστου 1944, χαράματα Παρασκευής. Κοντά στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα της ομαδικής σφαγής που θα ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά. Δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει.

Μαζί  με τους Ναζί κατακτητές καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά, τη “Μικρή Μόσχα”, όπως την είχαν βαφτίσει, και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περί τους 3.000 βαριά οπλισμένους με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη που εκείνη την ώρα κοιμάται.

Επικεφαλής της κτηνωδίας που θα εξελιχθεί σε λίγες ώρες, ο συνταγματάρχης Πλυντζανόπουλος, ο ταγματάρχης Γιώργος Σγούρος και ο διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς. Μετά τις 6:00 π.μ. ακούγονται τα χωνιά στους δρόμους της Κοκκινιάς. Όχι τα χωνιά της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ που καλούσαν κάθε τόσο τον Κοκκινιώτικο λαό σε αντίσταση και του έδιναν κουράγιο, μα τα χωνιά των ταγματασφαλιτών:

«Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου!».

Πανικός σε κάθε σπίτι και σε κάθε δρόμο της πόλης. Μερικοί κρύβονται όπως-όπως σε στέγες, καταπακτές, πηγάδια, όπου βρουν. Με υποκόπανους γκρεμίζονται οι πόρτες των φτωχών παραγκόσπιτων και με βρισιές και κλωτσιές σέρνονται κυριολεκτικά προς τον τόπο του Μαρτυρίου, εκατοντάδες αγωνιστές. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή και εκτελέστηκαν επί τόπου στα σπίτια τους.

Οι γυναίκες με τα παιδιά κλαίνε και οδύρονται ακολουθώντας με αγωνία τους δικούς τους ανθρώπους. Οι Γερμανοί αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα σπίτια και αρπάζουν ότι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν και χτυπούν τα γυναικόπαιδα. Η μικρή αντίσταση που πρόλαβαν να δεχτούν από ομάδες ΕΛΑΣιτών πνίγεται στο αίμα. Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν σε διάφορους δρόμους.

Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα. Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν οι δήμιοι να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη είναι αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους.

Ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά, τα παλικάρια γονατισμένα με τα πρόσωπά τους γυρισμένα προς τη Μάντρα περιμένουν με αγωνία. Οι γερμανοτσολιάδες πιάνουν δουλειά. Στην πλατεία εμφανίζονται ελάχιστοι Κοκκινιώτες που φορούν μαύρες κουκούλες και έχουν καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Ο ρόλος τους είναι συγκεκριμένος, ως γνήσιοι προδότες υποδεικνύουν ποιους να εκτελέσουν. Ο γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς, Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά «τα σέβη μου λοχαγέ» και δίνει το σύνθημα. Αφού με την ξιφολόγχη του βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν «Πατριώτες, σηκώστε το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν!». Σέρνεται για να κρεμαστεί αναίσθητος. Λίγο πριν το τέλος του ψέλλισε. «ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ!!!»

Ο τόπος εκτέλεσης είναι κοντά στην πλατεία της Οσίας Ξένης στη μάντρα ενός ταπητουργείου στη συμβολή των οδών Κιλικίας και Θειρών. Η μάντρα του υφαντουργείου Παγιασλή γεμίζει με παλικάρια. Ο Γερμανός δήμιος που βρίσκεται στο πόστο του μέσα στη Μάντρα πίνει συνέχεια ούζο και με το όπλο του συνεχώς εκτελεί. Πίνει, βρίζει, εκτελεί και συνεχώς αναφωνεί «άλλες κόμουνιστ καπούτ», («Όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν»).

Την ώρα των ομαδικών εκτελέσεων μια ομάδα ανταρτών με επικεφαλής τους την ηρωίδα και ξακουστή αντάρτισσα Διαμάντω Κουμπάκη κρύβονται στο βόρειο τμήμα της πόλης σε σπίτια συναγωνιστών τους. Ξαφνικά γερμανικά καμιόνια ζώνουν την περιοχή και αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Γύρω στις 11:00 π.μ., οι Γερμανοί πληροφορούνται ότι στη Νεάπολη προδόθηκε το κρησφύγετο μιας ομάδας του εφεδρικού ΕΛΑΣ, στην οποία συμμετείχε η Διαμάντω Κουμπάκη. Η χαρά των Γερμανών ήταν μεγάλη διότι κατάφεραν να την συλλάβουν. Καθώς τη χτυπούσαν κατευθυνόμενοι προς τη Μάντρα η Διαμάντω τους έβριζε και τους απαντούσε «σαν και εσάς προδότες εγώ έφαγα 65!». Παρά το άγριο ξυλοδαρμό της με τους υποκόπανους των όπλων, φθάνοντας στη Μάντρα του μαρτυρίου και λίγο πριν την εκτελέσουν βρήκε το κουράγιο να φωνάξει «Μια ζωή τη χρωστάμε, ας μην την πάρουν οι προδότες. Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες. Θα τους εκδικηθούν».

Την ώρα που η Διαμάντω Κουμπάκη και η Αθηνά Μαύρου έπεφταν στα χέρια των Γερμανών για να βρουν τραγικό θάνατο στην ίδια περιοχή μια ομάδα ΕΛΑΣιτών με επικεφαλής το Θεόδωρο Μακρή συνεχίζει να δίνει γενναία μάχη. Κάποιοι από αυτούς κατάφεραν να διαφύγουν από το γερμανικό κλοιό. Νεκροί πέφτουν ο Θεόδωρος Μακρής και ο Ιταλός Αντιφασίστας που είχε προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ  Νίνο ή Πέτρος.

Στην πλατεία Οσίας Ξένης συνεχίζεται η τραγωδία. Εκατοντάδες γυναίκες προσπαθούν  να ανακουφίσουν τον πόνο των αγωνιστών και με στάμνες κουβαλούν λίγο νερό και λίγο ψωμί. Οι δήμιοι σπάνε τις στάμνες, κλωτσάνε τις γυναίκες και βρίζουν.. Τα παιδιά κλαίνε και σπαράζουν: Η ζέστη, η δίψα, ο φόβος έχει σκεπάσει τα πρόσωπα και τις ψυχές όλων. Οι Γερμανοί και οι “Έλληνες” συνεργάτες τους  χαμογελούν σαρκαστικά. Η αγωνία της διαλογής συνεχίζεται, οι ριπές στη Μάντρα συνεχίζονται, το Μαρτύριο τελειωμό δεν έχει. Τη στιγμή αυτή ξεχωρίζει ο ηρωισμός του αγωνιστή Κώστα Περιβόλα ο οποίος, την ώρα που τον διαλέγουν για εκτέλεση, ορμά πάνω στον Ι.Πλυντζανόπουλο και τον πιάνει από το λαιμό, Ο δήμιος προλαβαίνει και τον εκτελεί επί τόπου. Λίγο μετά το μεσημέρι σταματούν οι εκτελέσεις.

«Το μπλόκο της Κοκκινιάς». Χαρακτικό του Τάσσου.

Έχουν προηγηθεί κι άλλες ομαδικές εκτελέσεις στα Καμένα, στη συμβολή των οδών Ακροπόλεως και Αρτέμιδος. Εκεί εκτελούνται 46 πατριώτες οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην περιοχή με καμιόνια από την Οσία Ξένη. Πενήντα  άλλοι εκτελέστηκαν σε μια άλλη μάντρα στα Αρμένικα, σαράντα κάηκαν ζωντανοί στο Σχιστό και άλλοι δολοφονήθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τους. Συνολικά 315 ήταν τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.

Στο χώρο της Μάντρας η εικόνα είναι αποτρόπαια. Σωρός τα πτώματα, τσουβαλιασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Το αίμα δύο πήχες έγλυφε το χώμα. Οι Γερμανοί δίνουν διαταγή στους κουκουλοφόρους να σκυλέψουν τους νεκρούς. Τα κτήνη ορμούν πάνω στα κουφάρια των ηρώων και αρχίζουν να τους παίρνουν ότι αντικείμενα αξίας είχαν πάνω τους. Ρολόγια, δαχτυλίδια, βέρες κ.α. Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το αποτρόπαιο ανοσιούργημά τους και οι ίδιοι οι Γερμανοί εκτέλεσαν κάποιους από αυτούς επί τόπου. Ανάμεσα σ΄ αυτούς ήταν και οι προδότες Μπατράνης και Μπεμπέκογλου.

Η αυλαία αυτής της τραγωδίας έκλεισε γύρω στις 6:00 μ.μ. με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000 Κοκκινιωτών ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε φάλαγγα ανά τέσσερις, και σ΄ αυτή την απόσταση, περίπου 7 χιλιομέτρων όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, τη δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται αμέσως. Σε όλους τους δρόμους της Κοκκινιάς ακούς μόνο κλάματα μανάδων, συζύγων και παιδιών, ενώ από παντού ρέει αίμα και η πόλη μυρίζει θάνατο.

Όπως αναφέρει ο μαχητής του ΕΛΑΣ Αγ. Σοφίας Πειραιά, Μιχάλης Γρηγοράκης, ο οποίος συμμετείχε σ΄ αυτήν την πορεία, ένας από τους ταγματασφαλίτες που τους συνόδευαν, καθ΄ όλη τη διαδρομή φώναζε «Η Κοκκινιά δεν είναι εδώ. Η Γερμανία είναι εδώ. Πάρτε το χαμπάρι και θα πεθάνετε όλοι σας». Από το Χαϊδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της Γερμανίας. Κοκκινιώτες κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς και αλλού…

Η ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ

Ο συνταγματάρχης Ι. Πλυτζανόπουλος και άλλοι αξιωματικοί των Ταγμάτων Ασφαλείας. Αριστερά και δεξιά τσολιάδες παραταγμένοι στην πλατεία Συντάγματος

Όμως, οι ηρωικοί νεκροί της Κοκκινιάς έμελλε να σταθούν για άλλη μια φορά μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, όταν το Μάρτη του 1947 το Γ` Δικαστήριο δοσιλόγων αθώωσε τους προδότες εγκληματίες Πλυτζανόπουλο και Σγούρο (πρωταγωνιστές της σφαγής)! Ο Πλυτζανόπουλος έγινε υποστράτηγος του κυβερνητικού στρατού και ο ανεψιός του έγινε δήμαρχος Κοκκινιάς απ’ τη χούντα.

Στην απολογία του στο Β` Δικαστήριο δοσίλογων ο Ν. Μπουραντάς είπε κυνικά: «Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα». Αναφερόμενος στο Μπλόκο της Κοκκινιάς ο ίδιος είπε ότι πήγε με το μηχανοκίνητο και την ξεκαθάρισε και «διευκόλυνε το έργο της Ειδικής και των Ταγμάτων που πήγαν την άλλη μέρα»…

Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι επικεφαλής του μεγάλου μπλόκου της Κοκκινιάς δικάστηκαν και αθωώθηκαν. Κανείς δεν καταδικάστηκε, εκτός από τον Σγούρο που όμως δεν εξέτισε την ποινή του αφού … ήταν ταγματάρχης του Εθνικού Στρατού. Είναι πλέον γνωστό ότι τα τάγματα ασφαλείας τα ίδρυσαν οι Αγγλοι μετά από συνεργασία της Ιντέλιτζενς Σέρβις με τους Γερμανούς. Πολλοί από τους επικεφαλής των ταγματασφαλιτών ήταν διπλοί πράκτορες της Γκεστάπο και της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Ο ίδιος ο Πλυτζανόπουλος το παραδέχτηκε στην απολογία του ότι ήταν αγγλόφιλος και ότι τα ευζωνικά τάγματα (τάγματα ασφαλείας) ιδρύθηκαν με έγκριση από το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Το Μάρτη του 1947, το Γ’ Δικαστήριο δοσίλογων αθώωσε οριστικά τον Σγούρο και τον Πλυτζανόπουλο. Ο τελευταίος έφτασε μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου ενώ ο Σγούρος διορίστηκε διοικητής στο 3ο τάγμα της Μακρονήσου!!

Ο κυνισμός του μεταπολεμικού μοναρχοφασιστικού κράτους συμπληρώθηκε από τη χούντα της 21ης Απριλίου, με την ωμή διαστρέβλωση της ιστορίας. Οι χουντικοί διόρισαν δήμαρχο Νίκαιας (Ν. Κοκκινιά) τον ανεψιό του Πλυτζανόπουλου. Αυτός σε μια επίδειξη θράσους και ξεδιαντροπιάς τοποθέτησε στο μνημείο των θυμάτων του μπλόκου (που κατασκευάστηκε το 1956) επιγραφή με το παρακάτω κείμενο:

«Προδόται και μασκοφόροι κομμουνισταί, και εαμίται, ελασίται, παρέδωσαν εις τους βαρβάρους κατακτητάς την 17ην Αυγούστου 1944, αγνούς πατριώτας αγωνιστάς της Εθνικής Αντίστασης. Τέκνα ηρωικά της Νίκαιας, οι οποίοι και εξετελέσθησαν εις τον χώρον τούτον»

Μαρτυρία του ιστορικού Δ.  Μαγκριώτη

«Πολλαί οικίαι επυρπολήθησαν με όλμους κατά την ημέραν εκείνην και εφονεύθησαν εις αυτάς αρκετά πρόσωπα. Υπολογίζεται ότι 170 οικίαι κατεστράφησαν την ημέρα εκείνην εις Ν. Κοκκινιάν. Κατόπιν συνελήφθησαν υπό των Γερμανών 7.000 κάτοικοι της Ν. Κοκκινιάς ως όμηροι και οδηγήθησαν πεζή εις το Χαϊδάρι. Και άλλοι μεν εξ αυτών εκρατήθησαν εις το Στρατόπεδον τούτο, άλλοι δεν απεστάλησαν εις Γερμανίαν ίνα εργασθούν αναγκαστικώς εις τας πολεμικάς βιομηχανίας της, και ολίγοι αφέθησαν ελεύθεροι. Την ίδιαν ημέραν, 90 εκ των συλληφθέντων κατοίκων εφονέφθησαν ενώπιον του συγκεντρωμένου πλήθους της Ν. Κοκκινιάς χωρίς καμμίαν διαδικασίαν».

Μαρτυρία του Σπύρου Κωτσάκη, διοικητή του Α Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ

«Περνάνε ανάμεσα οι χαφιέδες. Εδώ πολλοί χωρίς μάσκα… και υποδείχνουν τους αγωνιστές, τα στελέχη της Αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ. Τους παίρνουν, τους πηγαίνουν στη μάντρα και τους εκτελούν. Μέχρι να τους πάνε στον τόπο της εκτέλεσης τους βασανίζουν απάνθρωπα για να προδώσουν. 72 εκτέλεσαν στη μάνδρα της Οσίας Ξένης, 42 στη μάνδρα στ’ Αρμένικα, 40 στο Σκιστό. Αφού τους εκτέλεσαν με ριπές τούς έριξαν βενζίνη και τους έκαψαν. Πολλούς μισοζώντανους. Στον 4ο Καραβά (Αρμένικα) από τα 90 σπίτια έκαψαν τα 80. Συνολικά σ’ όλο το μπλόκο οι σκοτωμένοι είναι πάνω από 200 και τα καμένα σπίτια ξεπερνάνε τα 100. Η λεηλασία και το πλιάτσικο χωρίς προηγούμενο. Χιλιάδες χρυσές λίρες δόθηκαν από συγγενείς των συλληφθέντων για ν’ αφεθούν ελεύθεροι οι δικοί τους. Οκτώ χιλιάδες έκλεισαν στο Χαϊδάρι και χίλιους μετέφεραν στη Γερμανία, απ’ όπου λίγοι γύρισαν πίσω. Τελευταίους εκτέλεσαν οι Γερμανοί και τους προδότες, όργανά τους».

Ο Δ. Μαγκριώτης για την πρακτική των “Μπλόκων”

«Κατά την ενέργειαν των άγριων διώξεων των S.S. εναντίον των κατοίκων ολόκληρων συνοικιών και συνοικισμών της περιφερείας Αθηνών – γράφει ο Δ. Μαγκριώτης – αι οποίαι έμειναν γνωσταί με το απαισίας μνήμης όνομα “Μπλόκο” διεπράττοντο πρωτοφανείς αγριότητες υπ’ αυτών… Περικυκλούντο κατά την ενέργειαν αυτών ολόκληρα τετράγωνα των συνοικιών της πόλεως από δυνάμεις των SS και συνελαμβάνοντο χιλιάδες αθώων προσώπων, πολλά των οποίων και εφονεύοντο επί τόπου ενώπιον του συγκεντρωμένου πλήθους, χωρίς καμμίαν απολύτως διαδικασίαν. Εληστεύοντο δε προσέτι αι οικίαι και τα καταστήματα των κυκλωμένων τετραγώνων, τινές εκ των οποίων και επυρπολούντο διά της χρήσεως ειδικής αναφλεκτικής κόνεως. Συνελαμβάνοντο δε προσέτι κατά εκατοντάδας και ενίοτε κατά χιλιάδας όμηροι εκ του πλήθους, εκ των οποίων άλλοι μεν εστέλλοντο εις το Στρατόπεδον Χαϊδαρίου και άλλοι εις Γερμανίαν διά αναγκαστικήν εργασίαν. Αι δραματικώτεραι και χαρακτηριστικότεραι τούτων ήσαν της Νικαίας (Ν. Κοκκινιάς), του συνοικισμού Βύρωνος και της Καλλιθέας».

“Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα” (Ποίημα του Γ. Χατζηαναστασίου)

Απ’ το βρόχο του μπλόκου βγαλμένη
τους καπνούς, τη φωτιά, τα χωνιά,
τη θηλιά που σού είχαν στημένη
ξεπετιέσαι ψηλά Κοκκινιά

Ατσαλένια πατρίδα του ιδρώτα
μη λυγώντας να ζήσεις σκυφτά
δίνεις αίμα κι ανάβεις τα φώτα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά

Των Ελλήνων μεγάλη γενιά
μετερίζι στων Ούννων τη μπόρα.
Μην ξεχάσεις του μπλόκου την ώρα
Κοκκινιά, Κοκκινιά, Κοκκινιά».

Πολυβόλα σκορπούν την ορφάνια
κάθε μάνα το γιο της ζητά
και η δόξα με δάφνης στεφάνια
από μνήμα σε μνήμα πετά

Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα
στο βωμό κάποιας μάντρας σφιχτά,
στα ουράνια υψώσαν λαμπάδα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΔΩΝΙ ΚΥΡΟΥ

Ο Άδωνις Κύρου -γνωστός παγκοσμίως με το ψευδώνυμο Ado Kyrou- σκηνοθέτης συγγραφέας, και θεωρητικός του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 18/10/1923 στην Αθήνα, και πέθανε στις 4/11/1985 στο Παρίσι. Στα χρόνια της νεότητάς του έλαβε ενεργά μέρος στο λαϊκό κίνημα της εποχής, και ιδιαίτερα στην περίοδο της Κατοχής κατά τη διάρκεια της οποίας έλαβε ενεργά μέρος στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Μετά την απελευθέρωση έφυγε για τη Γαλλία όπου έμεινε μόνιμα με μικρά διαλλείματα. Έπειτα από σαράντα και πλέον χρόνια δημιουργικής δράσης  ο Άδωνις Κύρου άφησε μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά που αποτελείται από εννέα  βιβλία –ανάμεσα στα οποία και το κλασσικό έργο “Ο σουρεαλισμός στον κινηματογράφο”-, πολλά άρθρα κριτικής κινηματογράφου, δύο ταινίες μεγάλου μήκους, δεκατρείς μικρού μήκους, τέσσερις τηλεταινίες, και τουλάχιστον τριάντα ώρες τηλεοπτικών προγραμμάτων μουσικού, πολιτιστικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Ακόμα διετέλεσε συνεργάτης στο γαλικό περιοδικό κινηματογράφου “Positif, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμα καταγραφεί με πληρότητα το σύνολο του έργου του.

Like this:

http://90lepta.com/m152.html

About these ads