Σε  αυτη  τη  χωρα

Η ΔΗΣΥΕΡ μιλα πολιτικα για την κριση στους ψηφοφορους της. Επιτελους. Το κανει ομως με δανεικη φωνη. Αναδημοσιευοντας τις αποψεις ενος δημοσιογραφου με τον οποιο ταυτιζονται οι της ΔΗΣΥΕΡ οπως φαινεται.

Τα ιστολογια και πολυ περισσοτερο αυτα που εκφραζουν συλλογικους φορεις δεν μπορει να αναδημοσιευουν αρθρα αλλωνχωρις διαφοροποιηση.Δεν ειναι καθρεφτες. Σκοπος τους θα επρεπε να ειναι να παραγουν πρωτογενες υλικο. Δεν μπορει μια ολοκληρη παραταξη να αποδεχεται χωρις ενδιασμους και διαφοροποιησεις το πολιτικο αρθρο ενος δημοσιογραφου.Θα μπορουσε πιθανα μια αναφορα σε αρθρα και πηγες να υποστηριξει τις θεσεις τους να τις τεκμηρωσει.Αλλα οχι να τις υποκαταστησει.

Αν παλι καποιοι απο μας αναζητουν σε προσωπικο επιπεδο τους ιδεολογικους ινστρουχτουρες τους σε οσους τους εξεφρασαν την δεκαετια του 1980 μεσα απο τα περιοδικα λαιφ σταιλ του Κωστοπουλου δικαιωμα τους.

Αν ομως αυτοι οι δημοσιογραφοι ινστρουχτορες του πρωην κομμουνιστη μεγαλοεκδοτη Κωστοπουλου (σημερα χρεωκοπημενου) γινονται εκφραστες της ιδεολογικης καθαροτητας δημοτικης παραταξης τους δινεται βημα να μιλησουν για την Ελλαδα της εργασιας (τι δουλεια εκαναν ποτε αυτοι οι προπαγανδιστες περα απο το να εκπορνευουν τις συνειδησεις ενος ολοκληρου λαου)τοτε αυτο μας αφορα ολους.

Ποιος ειναι ο κ Γεωργελες; Επειδη δεν διαβαζα τα περιοδικα του Κωστοπουλου μολις τον εμαθα.

Eγκαλει την εκπροσωπο του διεθνους μεγαλου κεφαλαιου για την ασυνεπεια της.

Γιατι μας δινουν λεφτα (εχουν απ την ανοιξη να δωσουν) αφου δεν συντριβουμε τους «νεκροζωντανους συνταξιουχους», δεν ξεπουλαμε την δημοσια γη,δεν εφαρμοζουμε τον θανατηφορο εκσυγχρονισμο του ΔΝΤ;

Εγκαλει τους κατακτητες για το οτι δεν ειναι καλοι κατακτητες.

Στην πραγματικοτητα ομως ,τα βελη του στρεφονται που;

Ο επιχορηγούμενος κρατικός συνδικαλισμός που απομυζεί τις ΔΕΚΟ, τα τρωκτικά των δημοσίων ταμείων, η επικολυρική δημοσιογραφία της δραχμής, οι κομματικές αργομισθίες, η μαυραγορίτικη επιχειρηματικότητα, οι νεκροζώντανοι συνταξιούχοι, οι φοροφυγάδες, τα φακελάκια, οι φτωχοί εκατομμυριούχοι της Ελβετίας αλλά πένητες για την εφορία, η κομματική διανόηση του εξαργυρώσιμου λαϊκισμού. Ο ελληνικός παρασιτισμός ενωμένος ενάντια στις «δυνάμεις κατοχής».

Υπερασπιζομενος ποια Ελλαδα;

αυτή που θέλει να δουλέψει, αυτή που θέλει να αλλάξει όλα τα στραβά,

Γιατι η αλλη Ελλαδα ειναι αυτη στην οποια ανηκει ο γραφιας και η ΔΗΣΥΕΡ που αναδημοσιευει τις αποψεις του

Η Ελλαδα των περιοδικων λαιφ σταιλ του σεξισμου και μισογυνισμου,των εξυπνακιδων που σημερα χρεωκοπησαν, η Ελλαδα των ανθρωπων του μεγαλου κεφαλαιου  που συναναστρεφονταν και παρουσιαζαν με θαυμασμο τοσα χρονια στα περιοδικα τους.

Εμείς τα ξέρουμε τα λαμόγια

Φυσικα και τα ξερουν

Στα παρτυ τους πηγαιναν. Κουτσομπολια για την ζωη τους δημοσιευαν μιας και τους γνωριζαν προσωπικα. Την αφροκρεμα της οικονομικης και πολιτικης ολιγαρχιας.Του δημοσιογραφικου κατεστημενου.Αυτη ειναι η δικια τους Ελλαδα. Που αγωνιζεται μεσα σε τοπιο καταστροφης (που η ιδια γεννησε)να ξαναβαλει θεμελια εκμεταλευσης κατω απο την εξουσια της Γερμανικης επικυριαρχιας για να οδηγησει ακομα πιο βαθια στην καταστροφη τη χωρα εξασφαλιζοντας μεγαλα κερδη για τις καταθεσεις της.

Γι αυτο εγκαλει την κ Μερκελ.Με αγαπη στους κατακτητες βριζει τον λαο του ο πρακτορας.Για να την βοηθησει με τις γνωσεις και την εμπειρια του . Με το αζημιωτο….

http://www.blemilo.com/2011/03/blog-post_6356.html

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Η θαυμαστή υποκρισία και ανοησία των κυρίων Γεωργελέ, Φραγκάκη και Κωστόπουλου

. Nikos Georgiopoulos
Όταν μαθαίνουμε τις σεξουαλικές σκανδαλιές ενός ιερέα, τα αισθητήρια μας τσιτώνονται. Τα φρύδια σμίγουν, ο δείκτης του χεριού ανεβοκατεβαίνει και το βλοσυρό ύφος της εντόπιας προοδευτικότητας (και μη) χτίζει προτάσεις που εκστομίζονται με τον φανατισμό της προδομένης χριστιανής. Συ ρε τραγόπαπα, πηδιέσαι όταν κηρύττεις παρθενιά και εγκράτεια? Ουστ από δω υποκριτή. Και καπάκι ζητάμε και τον ορθό κατά τα άλλα χωρισμό εκκλησίας-κράτους. Φυσικά η αντίδραση αυτή στην υπερβολή της είναι ορθή, ο υποκριτής δεν δικαιούται να ομιλεί όταν ο ίδιος κάνει αυτά που κατηγορεί.Άλλα επειδή είμαι κάπως περίεργος θα θυμηθώ μερικούς μοντέρνους υποκριτές. Ένας από αυτούς είναι ο κύριος Φώτης Γεωργελές ο οποίος ήταν στο editorial του σεπτού ΚΛΙΚ που διαμόρφωσε γενιές νεοελλήνων. Το ΚΛΙΚ δεν θέλει συστάσεις, υπήρξε το μικρο κόκκινο βιβλίο του νεοελληνικού λαιφσταιλισμού που άνδρωσε γενιές δημοσιογράφων και παραγόντων της έντυπης περιοδικής δημοσιογραφίας. Από το ΚΛΙΚ ξεπετάχτηκαν ταλέντα όπως ο Πέτρος Κωστόπουλος ο οποίος έχτισε μια δημοσιογραφική μίνι-αυτοκρατορία εντύπων που πούλησαν με το κιλό την νεοελληνική μαγκιά και τον λαιφσταιλισμό στο εξτρεμ. Τα εξώφυλλα του NITRO και πολλάκις του ΚΛΙΚ πούλαγαν αυτό που ήξεραν καλύτερα. Κώλους δηλαδή.Εντός τους τα περιοδικά πούλαγαν επίσης αυτό που ήξεραν καλύτερα. Λαιφσταιλισμό, το Privilege της δεκαετίας του 90 που έκανε θεσμό το σακάκι για μια εποχή, το Mercedes (όχι το Villa), τον Louis Vuitton που έφυγε από τις ταινίες βασισμένες στην Αγκάθα Κρίστι και προσγειώθηκε στην ντουλάπα του μέσου Έλληνα καθώς και άλλα καλούδια της καταναλωτικής κοινωνίας. Όσο για αυτούς/ές που παρέλασαν από τα περιοδικά αυτά τα ονόματα είναι γνωστά. Δεν περιμένει κάνεις να παρελάσουν νομπελίστες από το ΚΛΙΚ και από NITRO. Μάθαμε όμως από τα εξώφυλλα τους την Τζούλια, τον Ιατρόπουλο, είδαμε τα στήθη της Γκαιρέκου και το βασικότερο ήταν πως μάθαμε πόσο losers είμαστε αν δεν πάμε μια φορά στην ζωή μας στο Γκστααντ και αν δεν έχουμε το πακετάκι (ρόδα, παπούτσι και έτερον ήμισυ με αψεγάδιαστες αναλογίες) που χαρίζει το πασαπόρτι για να περάσουμε την πόρτα των ακριβοθώρητων κλαμπ της παραλιακής.Γελάσαμε με τις συμβουλές της πρώτης σεξουαλικής επαφής. Θυμώνουμε όμως με το τι μας τάισαν αναλογιζόμενοι την τωρινή μας κατάσταση. Ότι δηλαδή η αισθητική που πούλησε το ΚΛΙΚ και οι παραφυάδες του μετατράπηκαν σε ένα γλέντι για τη πιστωτική μας κάρτα που ποτέ όμως δεν έφτανε γιατί πάντα κάτι περισσότερο υπήρχε για να ανεβεί η αισθητική μας και όχι μόνο. Αν το ΚΛΙΚ ήταν πολύ θεωρητικό και το NITRO άπλα ένα ατελείωτο πανηγύρι, οι πιο εστέτ διάβαζαν STATUS. Ψήφιζαν και τους άνδρες της χρονιάς, μεταξύ των οποίων φιγούραραν ονόματα όπως αυτά του Κεντέρη και του Λάκη Λαζόπουλου. Το 2008 “Διεθνής Έλληνας της Χρονιάς” δεν ανακηρύχθηκε κάποιος ξενέρωτος γυαλάκιας από το Χάρβαρντ ή έστω ένας επιχειρηματίας βρε αδερφέ ή ένας τραπεζίτης. Όχι, “ Διεθνής Έλληνας της Χρονιάς” για το 2008 επελέγη ο διαιτητής Κύρος Βασάρας για την διεθνή του προσφορά στην διαιτησία αγώνων ποδοσφαίρου. Εντάξει επιλογή του αναγνωστικού κοινού ήταν, μην βαράτε δεν ειρωνεύομαι.Όμως το STATUS πρωτοτύπησε σε πολλά. Ήταν το πρώτο περιοδικό που μας έδειξε στην Ελλάδα πως μετά τα σοσιαλιστικά 80s μπορείς να φοράς tuxedo την πρωτοχρονιά. Παρόλα αυτά στα βραβεία των “Ανδρών της Χρονιάς” οι καλεσμένοι πήγαν και με κοντομάνικο πουκαμισάκι. Τόσο γραμμένο είχαν ως εκεί που δεν παίρνει το προϊόν που πούλαγε το περιοδικό. Βέβαια το STATUS δεν έχασε την ευκαιρία να πουλήσει κώλους και να δώσει συμβουλές για το σεξ από αυτές που κυκλοφορούν με το σωρό. Επίσης μας έμαθε πόσο losers είμαστε που δεν φοράμε ένα φίνο Saville Row χειροποίητο κοστούμι. Με μια διάφορα όμως, η αισθητική του STATUS πότε δεν κατάφερε να φτάσει την απουσία επίδειξης που χαρακτηρίζει την αισθητική όσων ράβονται στην Saville Row αλλά και του προϊόντος καθεαυτού.Όσο και να μας πούλησε υψηλή αισθητική το STATUS δεν ξέφυγε από το στυλ του Κίμωνα Φραγκάκη που θήτευσε στην αρχή της καριέρας του στο ΚΛΙΚ μαζί με τον Γεωργελέ. Εν τελεί όλοι έμαθαν από το ΚΛΙΚ. Και βεβαία ο κύριος Φραγκάκης μας εντυπωσίασε όταν με το αφ” υψηλού στυλ του μας δήλωνε πως στις τελευταίες ευρωεκλογές θα ρίξει “πράσινη” οικολογική ψήφο στην Δράση του Στεφάνου Μάνου. Συγκεκριμένα ανέφερε πως:

Η Δράση μου πάει για έναν τελευταίο λόγο: Έχω την ελπίδα ότι οι ψηφοφόροι της διαθέτουν μια άλφα καλλιέργεια και έναν κοσμοπολιτισμό που διαφέρει από την επαρχιώτικη και μικροαστική ραχοκοκαλιά των κομμάτων εξουσίας

Βεβαία δεν ξέρω κατά πόσο η ημίγυμνη που συνελήφθη για ναρκωτικά που κάποτε είχε εσώφυλλο στο STATUS συνάδει με τον κοσμοπολιτισμό και την καλλιέργεια του Κίμωνα. Επειδή όπως κατακρίνουμε τον σκανδαλιάρη υποκριτή ιερέα έτσι πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τους όψιμους ανανήψαντες που αφού πούλησαν για χρόνια τον εμετό τους σε συσκευασία δώρου, τώρα κάνουν κριτική και τα χώνουν στους ιθαγενείς, τους οποίους ανέκαθεν είχαν για απολίτιστους. Πως αλλιώς θα πούλαγαν τα άρθρα τους για τις φυλές της Αθήνας, που πρέπει να βγαίνουν οι φλώροι, τα φρικιά, η χρυσή νεολαία των ΒΠ και πως να ερωτοτροπούν οι straight και οι gay. Πρόσφατα ο Φώτης Γεωργελές κούναγε το δάχτυλο στους άξεστους χωρικούς γιατί άκουσον άκουσον ήθελαν τα παιδιά τους να πηγαίνουν σε σχολεία κοντά στο σπίτι τους. Είναι μάλιστα ιδεολογικοί οι λόγοι του γιατί πρέπει ο άξεστος χωριάτης να δεχτεί με το έτσι θέλω, τα έτσι θέλω της κυρίας Διαμαντοπούλου. Πρέπει να κοινωνικοποιηθούν τα χωριατόπαιδα και να φύγουν τα κατάλοιπα της δεκαετίας του 50.

Πράγματι, ο Γεωργελές και το σινάφι του έκαναν ότι πέρναγε από το χέρι τους για να αποδομήσουν την δεκαετία του 50. Άλλα αυτό που έφεραν ήταν η Ελλάδα της δεκαετίας του 80, του 90 και του μισού 00. Δηλαδή την Ελλάδα της μαγκιάς, της επιδειξιομανίας, της κατανάλωσης, των ξέκωλων και των Κεντέρηδων. Οπότε Κίμωνα, Γεωργελέ και λοιποί, καλύτερα να αποσυρθείτε γιατί όσοι δεν είμαστε λοβοτομημένοι θυμόμαστε πολύ καλά τι πουλήσατε. Όσο για τον Πέτρο Κωστόπουλο. αυτός έμεινε ένα λαϊκό παιδί. Δεν πούλησε κάτι παραπάνω από αυτό που ήταν και τον έκαναν ότι είναι. Μαγκιά, θράσος και μοντέλες. Μας ανταμείβει βέβαια με την ωραία Τζένη Μπαλατσινού όταν εκείνη χορεύει λάγνα στην εκπομπή του για πάρτη του.

Αντί επιλόγου ας παραθέσουμε τον Κίμωνα Φραγκάκη.

Όσοι βγήκαν από το φυτώριο του ΚΛΙΚ στελέχωσαν τα μισά ελληνικά περιοδικά. Οι περισσότεροι ήταν ανήσυχα άτομα που πίστεψαν ότι το λαιφστάιλ μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο ενδιαφέρουσα και ήθελαν να εκπαιδεύσουν τους άξεστους συμπατριώτες τους σε έναν πιο εκλεπτυσμένο τρόπο ζωής.

Πως απαντάμε εδώ? Με ένα φάσκελο μήπως?

About these ads